Η εξέταση των επιπέδων χοληστερίνης είναι απαραίτητη για την πρόληψη μιας σειράς παθήσεων.

Oι αλλαγές στη διατροφή και η άσκηση είναι σημαντικές για τη μείωση των επιπέδων της κακής χοληστερόλης και την αύξηση της καλής, αλλά και τη διατήρηση της υγείας της καρδιάς.

Ακολουθήστε τα παρακάτω απλά βήματα για να διατηρήσετε τη χοληστερόλη σας σε φυσιολογικά επίπεδα:

Άφθονα φρούτα και λαχανικά: Είναι πλούσια σε βιταμίνες και μέταλλα όπως η βιταμίνη C, η βιταμίνη Ε, το φυλλικό οξύ και το σελήνιο. Έρευνα που ανέλυσε τη διατροφή 4.000 ανθρώπων διαπίστωσε αυξημένη πρόσληψη φρούτων και λαχανικών μεταξύ των ατόμων με χαμηλά επίπεδα λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL) ή «κακής χοληστερόλης». Συγκεκριμένα, όσοι κατανάλωναν τέσσερις μερίδες φρούτων και λαχανικών καθημερινά, είχαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης σε σύγκριση με εκείνους που έτρωγαν δύο μερίδες ή λιγότερο καθημερινά. Αυτές οι τροφές είναι επίσης πλούσιες σε αντιοξειδωτικά και φυτικές ίνες, που ωφελούν την καρδιά. Η υψηλή πρόσληψη φυτικών ινών (έως 30 γραμμάρια την ημέρα) προκάλεσε 10% αύξηση της «καλής» (HDL) χοληστερόλης.

Καλά λιπαρά: Επιλέγετε τροφές με καλή χοληστερόλη. Οι υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες βοηθούν στην απομάκρυνση της περίσσειας λιπαρών, καθώς τα μεταφέρουν στο συκώτι για να διασπαστούν και να αποβληθούν από το σώμα. Τα λιπαρά ψάρια, το αβοκάντο, οι σπόροι, οι ξηροί καρποί και το ελαιόλαδο είναι βασικές πηγές καλής χοληστερόλης.

Μειώστε τη ζάχαρη: Η μείωση της πρόσληψης ζάχαρης είναι ο απλούστερος τρόπος για να ρίξετε την «κακή» χοληστερόλη. Η μεγάλη κατανάλωση ζάχαρης σας φορτώνει θερμίδες και αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου. Αντί γλυκών, επιλέγετε μαύρη σοκολάτα, μούρα και άλλα φρούτα. Αντί αναψυκτικών και χυμών με ζάχαρη, επιλέγετε παγωμένο τσάι και ανθρακούχο νερό.

Μπαχαρικά και βότανα: Δίνουν γεύση στο φαγητό, ενώ παράλληλα μειώνουν τη χοληστερόλη. Κάρδαμο, κανέλα, τζίντζερ και κουρκουμάς θα σας βοηθήσουν να μειώσετε τα επίπεδα χοληστερόλης. Η καθημερινή κατανάλωση σκόρδου επίσης ωφελεί την καρδιά, καθώς μειώνει την κακή χοληστερόλη.

Άσκηση: Μελέτη έδειξε ότι η επί 14 εβδομάδες προπόνηση που βασίζεται σε ασκήσεις με αντιστάσεις, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τα επίπεδα χοληστερόλης. Η αερόβια άσκηση επίσης «ρίχνει» την κακή χοληστερόλη.

πηγη: onmed.gr

του Χρ. Παναγιωτόπουλου

Πηγή: Ρωγμή στην Ενημέρωση

Τη «γενναία» αύξηση, που αντιστοιχεί στην τιμή ενός κουλουριού Θεσσαλονίκης, ανακοίνωσε και επίσημα το υπουργείο εργασίας αναφορικά με τη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού από 1/1/22.

Την ίδια ώρα, η ανατιμήσεις στην αγορά, στα ράφια των σούπερ μάρκετ, στο ηλεκτρικό ρεύμα, στο αέριο, στα καύσιμα έχουν επιβαρύνει σημαντικά το ήδη πενιχρό εισόδημα των μισθωτών και συνταξιούχων. Και με το νέο χρόνο έρχεται νέο κύμα ακρίβειας.

Συγκεκριμένα:

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων από την 1η Ιανουαρίου 2022 ο νόμιμος κατώτατος μισθός και το νόμιμο κατώτατο ημερομίσθιο στον ιδιωτικό τομέα, για τους υπαλλήλους και τους εργατοτεχνίτες όλης της χώρας, καθορίζεται με βάση την κείμενη νομοθεσία ως εξής:

α) Για τους υπαλλήλους ο κατώτατος μισθός αυξάνεται κατά 2% και ορίζεται στα 663 ευρώ από 650 ευρώ. Αύξηση  κατά 0,52 ευρώ την ημέρα, δηλαδή, κατά 13 ολόκληρα ευρώ τον μήνα.

β) Για τους εργατοτεχνίτες το κατώτατο ημερομίσθιο αυξάνεται επίσης κατά 2% και ορίζεται στα 29,62 ευρώ από 29,04 ευρώ. Αύξηση κατά 0,58 του ευρώ την ημέρα).

Το υπουργείο εργασίας για να προλάβει την κατακραυγή των εργαζομένων και να καθησυχάσει τις αντιδράσεις σημειώνει ότι «ισχύουν στο ακέραιο οι πρόσφατες δηλώσεις τόσο του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη όσο και του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κωστή Χατζηδάκη» για … νέα αύξηση μέσα στο 2022.

Πρόκειται για μία ακόμα κοροϊδία της κυβέρνησης Μητσοτάκη που συνεχίζει να επιβεβαιώνει το ταξικό, αντεργατικό χαρακτήρα της πολιτικής της.

Τα κυβερνητικά στελέχη ζουν στο δικό τους κόσμο, με τους παχυλούς μισθούς και όλες τις ανέσεις και αδιαφορούν για τα λαϊκά νοικοκυριά που χειμάζουν από την πολιτική τους.

Πλέον δύσκολα βγαίνει ο μήνας με συντάξεις πείνας, μισθούς και μεροκάματα που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες της ζωής. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη για τους εκατοντάδες χιλιάδες που εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης.

……………

Το λόγο όμως έχουμε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Εμείς πρέπει να πάρουμε την υπόθεση της ζωής και του μεροκάματου στα χέρια μας. Δεν θα μας  σώσει κανένας, αν δεν σηκωθούμε όρθιοι -σήμερα οι πολλοί είμαστε γονατιστοί- για να αγωνιστούμε, ενωμένοι ταξικά, δυναμικά και διεκδικητικά.

Για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, στα μεροκάματα, στις συντάξεις, επαναφορά του 13ου - 14ου μισθού σε όλους. 

Για αναδιανομή του πλούτου υπερ. των αδυνάτων.

Μόνο τους μαζικούς ανυποχώρητους δυναμικούς αγώνες φοβούνται. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα για το παρόν και το μέλλον του κόσμου της εργασίας. Μόνο έτσι  μπορεί, να αλλάξει η φορά των πραγμάτων.

..........

Μπέρτολτ Μπρεχτ (1939-2011): «Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα»

Ένα ποίημα του Μπ. Μπρεχτ που γράφτηκε το 1939 –θα μπορούσε όμως κάλλιστα να είχε γραφτεί στις μέρες μας. Η διαχρονικότητα του περιεχομένου είναι συγκλονιστική…

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά

θεωρούνε ταπεινό

να μιλάς για το φαΐ

Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει…..

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί

Οι έμποροι φωνάζουν γι’ αγορές

Οι άνεργοι πεινούσαν

Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι

κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα

ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους

για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο

Λες πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό

είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού….

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε

πόλεμος και ειρήνη

είναι δύο πράγματα ολότελα διαφορετικά

Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους

μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα

Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους

καθώς ο γιος από την μάνα

έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά

Ο πόλεμός τους σκοτώνει

ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους

Όταν αυτοί που είναι ψηλά

μιλάνε για ειρήνη

ο απλός λαός ξέρει

πως έρχεται ο πόλεμος

Όταν αυτοί που είναι ψηλά

καταριούνται τον πόλεμο

διαταγές για επιστράτευση

έχουν υπογραφεί….

Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα ΕΔΩ

πηγη: kommon.gr

H Ντίπαλι Ρόι δεν είχε να φάει. Η ίδια και ο σύζυγός της, Πράντιπ Ρόι, εργάζονταν σε μία βιοτεχνία ρούχων στο Μπαγκλαντές, που προέβη σε μαζικές απολύσεις όταν ξέσπασε η πανδημία της Covid-19. Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα Ντάκα και να επιστρέψουν στην επαρχία για να περιορίσουν τα έξοδά τους.

Η Παγκόσμια Τράπεζα, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Ναυτεμπορικής» υπολογίζει ότι 97 εκατομμύρια άνθρωποι ανά την υφήλιο διολίσθησαν στη φτώχεια το 2020 εξαιτίας της πανδημίας, ζώντας με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα. Για πρώτη φορά σε περίοδο 20 ετών το ποσοστό της φτώχειας αυξήθηκε, αντί να μειωθεί. Ελάχιστη πρόοδο είχαμε έκτοτε. Η προκληθείσα από την Covid-19 φτώχεια εξακολουθεί να πλήττει 97 εκατομμύρια ανθρώπους και το 2021, σημειώνουν οι οικονομολόγοι της Πακόσμιας Τράπεζας. Εκτιμούν ωστόσο ότι το 2022 ο αριθμός θα μειωθεί.

«Μετα βίας βρήκαμε χρήματα να επιστρέψουμε στο σπίτι μας, στην επαρχία» λέει στο CNN η Ντίπαλι Ρόι. Εκεί προσπάθησαν να πάρουν ένα μικρό δάνειο για να ανοίξουν τη δική τους μικρή επιχείρηση. Αλλά στην αρχή κανείς δεν μπορούσε να βοηθήσει. Οι τοπικοί μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί ζητούσαν ενέχυρο- και εκείνοι δεν είχαν τίποτα να υποθηκεύσουν. Στη συνέχεια ο Πράντιπ Ρόι προσπάθησε να βρει δουλειά στον αγροτικό τομέα. Αλλά τον απέρριψαν ως «άνθρωπο της Ντάκα», που δεν θα μπορούσε να αντέξει τις σκληρές καιρικές συνθήκες.

«Το φαγητό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα» λέει η 20χρονη Ντίπαλι Ρόι, η οποία ήταν έγγυος τότε και μπορούσε να βρει μόλις ένα γεύμα την ημέρα σε δημόσια προγράμματα δωρεάν σίτισης. «Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Περιμέναμε απλώς να μας δώσει κάποιος λίγο φαγητό» εξηγεί.

Η Καρολίνα Σάντσεζ Παράμο, διευθύντρια φτώχειας και ισότητας στην Παγκόσμια Τράπεζα, παρομοιάζει την πανδημία με μία φυσική καταστροφή, που εξαπλώθηκε ταχύτατα με επίκεντρο την Ανατολική Ασία. «Γνωρίζαμε ότι το τσουνάμι έρχεται» λέει στο CNN. «Το ερώτημα δεν ήταν εάν το οικονομικό σοκ θα φτάσει σε όλες τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, αλλά το πότε» σημειώνει.

Οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι

Την ίδια ώρα οι δισεκατομμυριούχοι έζησαν πέρυσι την μεγαλύτερη αύξηση στον πλούτο, που έχει καταγραφεί ποτέ, σύμφωνα με το World Inequality Lab. Και ενώ οι 1.000 πλουσιότεροι άνθρωποι χρειάστηκα μόνο 9 μήνες για να καλύψουν τις όποιες απώλειες είχαν στην έναρξη της πανδημίας, θα χρειαστεί να περάσουν περισσότερα από 10 χρόνια για να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος οι φτωχότεροι του πλανήτη, όπως έδειξε έρευνα της Oxfam.

Οι οικονομικές ανισότητες είναι άμεσα συνδεδεμένες και με τις ανισότητες στην πρόσβαση σε εμβόλια κατά της Covis-19. Tην ώρα που στις ανεπτυγμένες οικονομίες οι κυβερνήσεις «τρέχουν» για να προωθήσουν την τρίτη, ενισχυτική δόση, σε κάποιες χώρες δεν έχει ακόμη εμβολιαστεί με την πρώτη δόση ούτε το 10% του πληθυσμού.

Επίσης σύμφωνα με Έκθεση για την Παγκόσμια Ανισότητα που αποτελεί προϊόν ενός δικτύου κοινωνικών επιστημόνων που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα εκτιμά ότι οι δισεκατομμυριούχοι κατέχουν φέτος συνολικά το 3,5% του παγκόσμιου πλούτου των νοικοκυριών, καταγράφοντας άνοδο από το 2% που κατείχαν όταν άρχισε η πανδημία στις αρχές του 2020…

Για παράδειγμα, ο ετήσιος παγκόσμιος κατάλογος του «Forbes» με τους δισεκατομμυριούχους περιλαμβάνει έναν κατάλογο με 2.755 άτομα που έχουν συνολικό πλούτο 13,1 τρισεκατομμύρια δολάρια, αυξημένο από τα 8 τρισεκατομμύρια δολάρια που ήταν πέρυσι.

Η νέα έκθεση δείχνει πως μια ευρύτερη ομάδα 520.000 ενηλίκων, που αποτελούν το κορυφαίο πλουσιότερο 0,0073% του παγκόσμιου πληθυσμού είδαν το συνολικό μερίδιό τους στον παγκόσμιο πλούτο να φθάνει το 11% φέτος, από 10% που ήταν πέρυσι…

Οι οικονομικές ανισότητες είναι άμεσα συνδεδεμένες και με τις ανισότητες στην πρόσβαση σε εμβόλια κατά της Covis-19. Tην ώρα που στις ανεπτυγμένες οικονομίες οι κυβερνήσεις «τρέχουν» για να προωθήσουν την τρίτη, ενισχυτική δόση, σε κάποιες χώρες δεν έχει ακόμη εμβολιαστεί με την πρώτη δόση ούτε το 10% του πληθυσμού…

πηγη: imerodromos.gr

Γιάννης Ελαφρός

Καθώς η κοινωνική δυσαρέσκεια αναπτύσσεται, η κυβερνητική επιρροή υποχωρεί, αν και με αργούς ρυθμούς λόγω της ανυπαρξίας πραγματικής αντιπολίτευσης από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ κλπ. Στριμωγμένη από πανδημία και ακρίβεια η κυβέρνηση, εντός των επιλογών της ο εκλογικός αιφνιδιασμός. Η διέξοδος δεν βρίσκεται στο αίτημα για εκλογές (Α. Τσίπρας) ή στην εκλογική αναμονή για εναλλαγή, αλλά σε ένα κίνημα ανατροπής και σε ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Ο «χειμώνας της δυσαρέσκειας» και ο εκλογικός ορίζοντας

Μπορεί η ψήφιση του προϋπολογισμού από τη ΝΔ (και τον… Μπογδάνο) να μοίρασε τα γνωστά αυτάρεσκα γελάκια στα υπουργικά έδρανα, αλλά όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πως η κυβέρνηση έχει πέσει σε κινούμενη άμμο, σε μια παγίδα πανδημίας και ακρίβειας, από την οποία δεν μπορεί να διαφύγει εύκολα, ενώ σε κάθε κίνηση βυθίζεται βαθύτερα στην κοινωνική διαμαρτυρία.

Καθώς η δυσανεξία για όσα συμβαίνουν αποτελούν κυρίαρχο κλίμα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να ζήσουμε έναν ελληνικό «χειμώνα της δυσαρέσκειας». Πρόκειται για μια δυσαρέσκεια διάχυτη και ανάκατη με φόβο, που από πολλούς βιώνεται ατομικά κι όχι συλλογικά, αν και τροφοδοτεί και σημαντικές κινηματικές παρεμβάσεις. Για την μη μαζική της έκφραση τεράστιες ευθύνες έχει η κατ΄ όνομα αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και η Αριστερά δεν έχει κάνει όσα θα έπρεπε.

Αν και οι δημοσιολόγοι του συστήματος επικεντρώνουν κυρίως στον πολιτικό διαγκωνισμό στο κέντρο του πολιτικού φάσματος, στην πραγματικότητα οι κοινωνικές διεργασίες οδηγούν σε ενδυνάμωση των «άκρων», δηλαδή των πιο ξεκάθαρων απαντήσεων, είτε προς το συμφέρον της άρχουσας τάξης και των συμμάχων της, είτε προς το συμφέρον της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Εξάλλου και η κυβέρνηση της ΝΔ σε αυτό έχει διακριθεί: στην ακραία, συνεπή και αποφασιστική υλοποίηση της πολιτικής του κεφαλαίου.

Καθώς έχουμε μπει σε περίοδο αποσταθεροποίησης των δεδομένων πολιτικών συσχετισμών ανοίγει και η συζήτηση περί εκλογών, που κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τη διενέργειά τους εντός του 2022, παρά τους όρκους Κ. Μητσοτάκη στην πολιτική σταθερότητα. Η διέξοδος όμως δεν βρίσκεται στην κοινοβουλευτική εναλλαγή, αλλά στη συγκρότηση μιας ανατρεπτικής εργατικής πολιτικής, μιας εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης.

Τάσεις διατάραξης του πολιτικού σκηνικού

Το κυβερνών κόμμα βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η οποία προς το παρόν συγκρατείται λόγω της μεγάλης στήριξης από το κεφάλαιο με κάθε μέσο (και ΜΜΕ) που διαθέτει και της ανυπαρξίας πολιτικής εναλλακτικής. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη εμφανίστηκε πολιτικά ως ένας… δικέφαλος αετός, επιχειρώντας να συνταιριάξει αποδοτικά δύο αλληλοδιαπλεκόμενες εκδοχές της κυρίαρχης πολιτικής, με το αντίστοιχο πολιτικό προσωπικό. Αφενός, το λεγόμενο εκσυγχρονιστικό κέντρο, αλλά στην πραγματικότητα ακραίο επιθετικό, αφετέρου βαθιά δεξιές και ακροδεξιές προσεγγίσεις. Η «ακροκεντρώα» κατεύθυνση πασπαλίζεται με αστικό δικαιωματισμό (π.χ. διακρίσεις, έμφυλο), προβάλλει έντονα τη στήριξη σε ΕΕ – «ευρωπαϊσμό», προωθεί αντεργατική πολιτική (π.χ. νόμος Χατζηδάκη), υπερτονίζει τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό, την κλιματική αλλαγή (κυρίως για την ενεργειακή ανασυγκρότηση υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος του λαού), ενώ αναφέρει τη ΝΔ ως κεντροδεξιό κόμμα. Η πούρα δεξιά κατεύθυνση εκφράζεται με την ακραία αντεργατική πολιτική (π.χ. νόμος Χατζηδάκη), την πανταχού παρούσα αστυνομική καταστολή, τον έντονο εθνικισμό, την αντιπροσφυγική πολιτική με τα παράνομα pushbacks και τους φράχτες παντού, την εξοπλιστική-μιλιταριστική παρέμβαση στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό κλπ. Ο Κ. Μητσοτάκης και το επιτελείο του επιχειρεί να ψηφοθηρεί και στις δύο αυτές εκλογικές «δεξαμενές».

Το βασικό στοιχείο της κυβέρνησης είναι η καθαρή, ακραία ως προς τους ρυθμούς και τη συνέπεια, προώθηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, είτε στη μορφή του ακροκεντρώου, είτε του ακροδεξιού

Οι σύγχρονοι «αντιδεξιοί», από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, της «κεντροαριστεράς» ή και της Αριστεράς, βλέπουν μια ανυπέρβλητη αντίφαση ανάμεσα στις δύο αυτές τάσεις της σημερινής ΝΔ ή καταλήγουν σε κραυγές για ακροδεξιά στροφή. Απεναντίας, το «μίγμα πολιτικής» που υλοποιεί η ΝΔ ακολουθούν πολλά συντηρητικά κόμματα διεθνώς και εκφράζει την πολιτική της ΕΕ, δεν αποτελεί παραφωνία (π.χ. στο προσφυγικό, στο εργατικό κλπ.) Το βασικό του στοιχείο είναι η καθαρή, ακραία ως προς τους ρυθμούς και τη συνέπεια, προώθηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, είτε στη μορφή του ακροκεντρώου, είτε του ακροδεξιού. Στηρίζεται στην κυβερνητική τραγωδία του ΣΥΡΙΖΑ και στη δικαίωση που προσέφερε ο Α. Τσίπρας στα μνημόνια (υπογράφοντας το 3^ο, αλλά και τη μακριά περίοδο εποπτείας με διατήρηση του μνημονιακού κεκτημένου) κι επιχειρεί να διαιωνίσει μια ηγεμονία κατά των αριστερών ιδεών, ξεδοντιάζοντας την Αριστερά και ειδικά την αντικαπιταλιστική (εργατικό κίνημα, πανεπιστήμια, δήμοι και περιφέρειες).

Η κυβέρνηση της ΝΔ προωθεί την επιτάχυνση και εμβάθυνση των αστικών αναδιαρθρώσεων για την μεγάλη καπιταλιστική ανασυγκρότηση στην Ελλάδα. Επιδεικνύει την αποτελεσματικότητα και την αποφασιστικότητά της, καθώς και το πρακτικό της πνεύμα (τεχνοκρατισμός, κόμμα των «αρίστων»). Με τη βοήθεια και των ΜΜΕ φιλοτεχνήθηκε αυτό το προφίλ: ψηφιακή διακυβέρνηση, φραγή στους πρόσφυγες, «επιτυχία» στο πρώτο κύμα της πανδημίας.

Τους τελευταίους μήνες όμως η φιλολογία της κυβερνητικής επιτυχίας επλήγη βαριά και αποσαρθρώνεται. Το τρομερό καλοκαίρι των ανεξέλεγκτων πυρκαγιών, η καταστροφική εξέλιξη της πανδημίας λόγω της εγκληματικής κυβερνητικής πολιτικής, η αποχαλίνωση της ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας θρυμματίζουν για ευρύτερα λαϊκά στρώματα την εικόνα της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας.

Βεβαίως η κυβέρνηση προσπαθεί να συγκροτήσει με υλικούς τρόπους κοινωνικές συμμαχίες, στερεώνοντας τους δεσμούς της με το μεγάλο κεφάλαιο και τους επιχειρηματικούς ομίλους (τάζοντας και τα χρήματα του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης), αλλά επιχειρώντας να προσελκύσει και τα μεσαία στρώματα και με τη διανομή σημαντικών ποσών κατά την περίοδο της πανδημίας, αν και μέρος αυτών με επιστροφή. Όμως η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο, καθώς η ΕΕ σφίγγει τα λουριά λόγω «δημοσιονομικού εκτροχιασμού» και παρότι η ΕΚΤ αποφάσισε να συνεχίσει και μετά τον Μάρτιο του 2022 που λήγει το έκτακτο πρόγραμμα PEPP να περιλαμβάνει την Ελλάδα στο πρόγραμμα δανεισμού, κατ’ εξαίρεση βέβαια καθώς η χώρα δεν πιάνει «επενδυτική βαθμίδα» λόγω του τεράστιου χρέους, που φρόντισε να τρομπάρει η ΝΔ με τις ενισχύσεις στο κεφάλαιο και τους εξοπλισμούς.

Καθώς βασικοί πυλώνες της κυβερνητικής σταθερότητας κλονίζονται έρχεται να προστεθεί η διπλή πίεση από τα δεξιά-ακροδεξιά και το «κέντρο». Η ενδυνάμωση των αντιεμβολιαστικών τάσεων και η σαφής δραστηριοποίηση εντός τους ακραίων θρησκευτικών, ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων, που σε προηγούμενη φάση είχαν στηρίξει ή δείξει ανοχή στη ΝΔ (κυρίως λόγω της αντιαριστερής, αντικινηματικής της γραμμής και της στάσης στο μακεδονικό-εθνικιστικό) δημιουργεί ένα ερώτημα για πιθανή εκλογική αιμορραγία της ΝΔ. Η κυβέρνηση προσπαθεί να το συγκρατήσει ανεβάζοντας τους αντιδραστικούς τόνους, επιχειρώντας συμμαχία με την Εκκλησία, τοποθετώντας τον Θανάση Πλεύρη υπουργό Υγείας για να «συνομιλήσει» μαζί τους. Η πορεία της πανδημίας και η όξυνση της υγειονομικής κρίσης δεν διευκολύνει αυτό το σχεδιασμό.

Πίεση θα δεχθεί πολιτικά η ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που θα διεκδικήσει ένα μέρος των παλιών ψηφοφόρων του που στήριξαν Κ. Μητσοτάκη. Βεβαίως, η υπερβολική υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ από τα αστικά ΜΜΕ δεν αποσκοπεί στην αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, αλλά στην καλύτερη ισορροπία του. Αστικοί κύκλοι βλέπουν ως πιο σταθερό ένα κομματικό «τρίκυκλο» (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), που θα εναλλάσσεται σε ρόλους, άλλοι –που στηρίζουν ΝΔ- επιχειρούν να κατευθύνουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ τη «δημοσκοπική έκρηξη» του ΚΙΝΑΛ.

Βασικό ζητούμενο από όλους είναι να διαμορφώσουν μια τάση αστικής σύγκλισης προς το «κέντρο», μακριά από τα εργατικά λαϊκά προβλήματα και ανησυχίες, που εύκολα βαφτίζονται «λαϊκισμός» και ριζοσπαστισμός που πρέπει να θαφτεί βαθιά, μαζί με το μεγάλο λαϊκό «όχι» του 2015 κι όσα προηγήθηκαν στους δρόμους και τους αγώνες. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να σημειωθεί πως τα ποσοστά που εμφανίζουν ως πρόθεση ψήφου στον Ν. Ανδρουλάκη (που σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει τις θέσεις του!) και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και που έχουν φτάσει και το 15% δεν αποτελούν εξαίρεση: Κι όταν είχε εκλεγεί η Φώφη Γεννηματά στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ οι δημοσκοπήσεις της «έδιναν» από 11%-14%, ανάλογα ή και ψηλότερα ήταν τα «ευρήματα» μετά την εκλογή Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε μια περίοδο μεγάλης κοινωνικής δυσαρέσκειας, καθηλωμένος παραμένει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επέλεξε την τακτική «θα λογαριαστούμε μετά» και φόρεσε καθεστωτικό κουστούμι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κάνει αντιπολίτευση καθώς συμφωνεί στον πυρήνα της πολιτικής που εφαρμόζει η ΝΔ. Κινείται μέσα στα όρια της πολιτικής που απαιτεί το κεφάλαιο και η ΕΕ, ενώ η διαρκής αναπαραγωγή ενός σοσιαλφιλελεύθερου πολιτικού λόγου και μιας φυσιογνωμίας που αναπαράγει στοιχεία του παλιού ΠΑΣΟΚ, τελικά ποτίζει το χώρο που διεκδικεί ο Ν. Ανδρουλάκης.

Προσπαθώντας να ανταποκριθεί στην αλλαγή των λαϊκών διαθέσεων (έστω και με μεγάλη καθυστέρηση) ο Α. Τσίπρας ζήτησε εκλογές. Την ίδια ώρα ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ είναι κενός περιεχομένου και απελπιστικά καθωσπρέπει, όπως έδειξε και με τη διαγραφή του Π. Κουρουμπλή. Ακόμα και με το αίτημα για τις εκλογές όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει κάτι χρήσιμο για τον λαό, που πρέπει να περιμένει τις κάλπες, δεν βάζει ζήτημα αγώνων και κατακτήσεων, ενώ βεβαίως προσπαθεί να «καπελώσει» όλη την λαϊκή κινητικότητα από δω και πέρα στους κοινοβουλευτικούς τους στόχους.

Κι όμως υπήρξε αντίσταση, στους δρόμους όχι στη βουλή

Υγειονομικοί, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, εργάτες, η ΝΔ είχε αντίπαλο

Στα δυόμιση χρόνια που κυβερνά η ΝΔ και ειδικά στα σχεδόν δύο χρόνια της ιδιαίτερα δύσκολης περιόδου της πανδημίας υπήρξε αντιπολίτευση στη χώρα. Όχι μην την ψάξετε στο κτίριο της βουλής. Η αντιπολίτευση ήταν στους δρόμους, στο κίνημα, ήταν πρωτίστως κοινωνική με πολιτικό στίγμα, αλλά χωρίς ακόμα να συνενώνεται σε ένα ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο.

Ας θυμηθούμε: Οι μαχόμενοι νοσοκομειακοί γιατροί και οι υγειονομικοί της πρώτης γραμμής που βγήκαν στις πύλες των νοσοκομείων και στους δρόμους διεκδικώντας τα αναγκαία μέτρα για την πανδημία. Οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς που δεν υπάκουσαν στις απαγορεύσεις για τα λοκντάουν, την Πρωτομαγιά, το Πολυτεχνείο, την 6^η Δεκέμβρη του 2020. Οι φοιτητές/τριες που βγήκαν στους δρόμους απέναντι στους ρόμποκοπ της ΕΛΑΣ και συνέβαλαν στο δυναμικό φοιτητικό κίνημα, που έχει στείλει την πανεπιστημιακή αστυνομία «για διάβασμα», τις μαχητικές διαδηλώσεις στο κέντρο κόντρα σε αύρες και καταστολή, τις συλλογικότητες και τις αντικαπιταλιστικές κινήσεις που πήραν πρωτοβουλίες για πρωτοφανείς διαδηλώσεις σε Νέα Σμύρνη και γειτονιές ενάντια στα αστυνομικά πογκρόμ, τις ομάδες, συλλόγους και επιτροπές αγώνα των πυρόπληκτων. Και στη συνέχεια οι εργατικές εκρήξεις στην efood και τους διανομείς, στην COSCO, με νίκες και ρωγμές στο αήττητο της εργοδοσίας. Και βέβαια ο μεγάλος αγώνας των εκπαιδευτικών, που αψήφησε απαγορεύσεις και αξιολογήσεις και παρότι προδόθηκε από τον υποταγμένο συνδικαλισμό συνεχίζει να αντιστέκεται με πρωτοβάθμια σωματεία και να αναζητεί δρόμους αντεπίθεσης.

Σε όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ ήταν όχι μόνο απόντες αλλά και ενάντια. Δεν είναι μεμονωμένα στιγμιότυπα. Με όλες τις μερικότητες αποτελούν μια κοινωνικο-πολιτική τάση που εμφανίζεται σπερματικά, δίνει νόημα στο «μόνο ο λαός σώζει τον λαό» και αλλάζει τα δεδομένα από τα αριστερά, αναδεικνύοντας δυνατότητες.

Αναγκαία τώρα η εργατική λαϊκή αντιπολίτευση

Καθώς η δυσαρέσκεια διευρύνεται και τα πολιτικά ερωτήματα ανοίγουν, είναι ανάγκη να προβληθεί ο στόχος συγκρότησης μιας εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης, που θα συνενώνει τις σχετικά κατακερματισμένες σήμερα κινητοποιήσεις στη βάση ενός πολιτικού πλαισίου πάλης για τις συνολικές ανάγκες και δικαιώματα εργαζομένων και λαού σε ρήξη με την πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου και ΕΕ, με τις δεσμεύσεις των ευρωμνημονίων και του ληστρικού χρέους, το αμόκ των εξοπλισμών, καθώς και με τη συναίνεση ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Η εργατική λαϊκή αντιπολίτευση θα διεκδικεί την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και της αστικής πολιτικής που αυτή εφαρμόζει. Αρνείται τον ρηχό αντιδεξιό προσανατολισμό, που ανοίγει το δρόμο στην εναλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Δεν μένει και στο «κάτω η κυβέρνηση» ή στο «κάτω η χούντα του Μητσοτάκη», που σήμερα μπορεί να εκφράζουν αντιδραστικές τάσεις. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως η μαχόμενη Αριστερά θα διστάζει να θέσει το αίτημα ανατροπής αυτής της επικίνδυνης κυβέρνησης και της πολιτικής που υλοποιεί, όπως κάνει για παράδειγμα το ΚΚΕ. Απαιτείται σαφήνεια πολιτική, αριστερή αντικαπιταλιστική σκοπιά και ταξική αναφορά στα εργατικά συμφέροντα και όχι βέβαια ευρωπαϊσμός και τεχνοκρατισμός αλά ΜέΡΑ25. Έμπνευση μπορεί να δώσει μια ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Η εργατική λαϊκή αντιπολίτευση δρα και συγκροτείται κυρίως στο κίνημα και στους δρόμους, προωθώντας τη συλλογική πάλη (και την ταξική αλληλεγγύη) των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, το ξέσπασμα αγώνων, την κλιμάκωση και την ενοποίησή τους σε ενιαίο μέτωπο. Αρνείται το απεργιακό μορατόριουμ που έχει κηρύξει ο υποταγμένος συνδικαλισμός και προωθεί συνολικούς πανεργατικούς απεργιακούς αγώνες, που δυστυχώς αρνείται και το ΠΑΜΕ.

πηγη: prin.gr