Ντροπή η επανεκλογή Γ. Παναγόπουλου στην ΓΣΕΕ.

Η απάντηση μας στην θεωρία ‘’οι συσχετισμοί αλλάζουν’’.

Σήμερα ξεκινάει το 39^ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ στο Ηράκλειο Κρήτης.

Για άλλη μια φορά οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού επέλεξαν αυτό να γίνει σε 5άστερο, χλιδάτο και υπερπολυτελή ξενοδοχείο το οποίο θα περιφρουρείτε  και θα γίνει υπό την εποπτεία των δυνάμεων καταστολής οι οποίες έχουν αναλάβει το έργο της ομαλής διεξαγωγής του…

Από το προηγούμενο Συνέδριο προκύπτει μια αύξηση στον αριθμό αντιπροσώπων (που έχουν δοθεί κάρτες) από 380 σε 444!

Μέσα σε αυτούς περιλαμβάνονται δεκάδες νόθοι αντιπρόσωποι οι οποίοι πέρασαν FAST TRUCK στο όνομα της διαμόρφωσης συσχετισμών και της συναλλαγής των κυρίαρχων παρατάξεων.

Η τελική συναλλαγή αναμένεται κατά την διεξαγωγή του Συνεδρίου…

Σημαντικό στοιχείο που ξεχωρίζει στο επικείμενο Συνέδριο είναι η εμπλοκή του Γ. Παναγόπουλου στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της ΠΑΣΚΕ σε βαρύτατη ποινική υπόθεση που αφορά υπεξαίρεση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους που προορίζονταν για εκπαιδευτικά προγράμματα.

Είναι ντροπή και αίσχος για όλες τις παρατάξεις που στο πρόσφατο Συνέδριο του ΕΚΑ αποδέχθηκαν και νομιμοποίησαν ως αντιπρόσωπο τον απερχόμενο Πρόεδρο της ΓΣΕΕ ο οποίος εκλέχθηκε πανηγυρικά και πλέον διεκδικεί την επανεκλογή του στο Συνέδριο της ΓΣΣΕ!

Κατά τα λοιπά περισσεύουν οι επικοινωνιακές φανφάρες και οι καταγγελίες για τον αμαρτωλό ρόλο του ίδιου και των δυνάμεων που συσπειρώνονται κοντά και μαζί του.

Η υπόθεση Γ. Παναγόπουλου είναι η κορυφή του παγόβουνου στο σάπιο σύστημα που έχει οικοδομηθεί στην ΓΣΕΕ και κυρίως με τα λεγόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης της και μέσω αυτών διαμορφώνονται βρώμικες και ανήθικες συναλλαγές αλλά και εκμαυλισμού των εργατικών συνειδήσεων στα Συνδικάτα.

Είμαστε περήφανοι ότι με την δική μας καθοριστική ψήφο στο ΕΚΠ εδώ και πολλά χρόνια, έχει τερματιστεί αυτό το άθλιο καθεστώς!

Η ΓΣΕΕ διαχρονικά και οι δυνάμεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού σε αυτή αποτελούν τον στρατηγικό σύμμαχο του κεφαλαίου, των Κυβερνήσεων και της ΕΕ για να υλοποιούνται οι πολιτικές τους οι οποίες καταστρατηγούν, υπονομεύουν, καταστρέφουν και ισοπεδώνουν τα εργατικά δικαιώματα.

Είναι η πολιτική που στηρίζεται στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, της αύξησης της κερδοφορίας τους, της συνέχισης των προνομίων τους και της συντριβής των κοινωνικών και λαϊκών κατακτήσεων στην εργασία, την υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια!

Είναι η ίδια πολιτική που προκαλεί τις πολεμικές συγκρούσεις, τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, την έξαρση των στρατιωτικών εξοπλισμών, την καταλήστευση χωρών και λαών για να γιγαντώνονται τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων.

Είναι η εμπλοκή στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα όπως καταγράφεται τα τελευταία χρόνια με τους πολέμους εναντίον των λαών στο Ιράν, την Παλαιστίνη, το Λίβανο, την Συρία, το Ιράκ, την Υεμένη, στην Βενεζουέλα, την Κούβα μαζί και στην σύγκρουση Ουκρανίας-ΝΑΤΟ-ΕΕ με την Ρωσία.

Αυτή πολιτική εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για μια παγκόσμια ανάφλεξη με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους λαούς όλου του κόσμου.

Είναι η πολιτική της ξέφρενης κούρσας των εξοπλισμών, της προετοιμασίας για νέες πολεμικές συγκρούσεις, των κρατικών προϋπολογισμών που συνεχώς αφαιρούν πόρους από τα κοινωνικά αγαθά (υγεία-εκπαίδευση-πρόνοια) και τροφοδοτούν τις επιχειρήσεις και την στρατιωτική βιομηχανία.

Αντιγραφή αυτής της αντιλαϊκής και πολεμοκάπηλης πολιτικής στο πλευρό των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού βρίσκεται και η κυβέρνηση της ΝΔ η οποία είναι ταυτισμένη με το Δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ.

Είναι η κυβερνητική πολιτική που χαρίζει και παρέχει προνόμια στο κεφάλαιο να θησαυρίζει και ταυτόχρονα επιτίθεται και καταργεί κεκτημένα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα στο όνομα της κερδοφορίας των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων.

Είναι αυτή η πολιτική που μοιράζει ψίχουλα στους εργαζόμενους επιβάλλοντας τους μια στυγνή και μακροχρόνια λιτότητα η οποία οδηγεί σε δραματική αύξηση της φτώχιας για μεγάλα τμήματα των εργαζομένων, των Συνταξιούχων και ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων.

Η ΓΣΕΕ και οι δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού σε αυτή, είναι υπαίτιοι και υπόλογοι για την σημερινή κατάσταση της εργατικής τάξης.

Είναι αυτοί, που έβαλαν και βάζουν πλάτη μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα αυτή πολιτική να υλοποιείται και να επιδεινώνει την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των εργαζομένων.

Με αυτήν την ηγεσία, με αυτήν την πολιτική με αυτούς ή παρόμοιους συσχετισμούς είναι καθαρό ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από μια ξοφλημένη, προδοτική και χρεωκοπημένη ΓΣΕΕ η οποία αντικειμενικά αποτελεί την Πέμπτη φάλαγγα στις γραμμές του κινήματος.

Στις συνθήκες αυτές αναδεικνύεται περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για την  συγκρότηση ενός εναλλακτικού αγωνιστικού και ταξικού πόλου που θα συσπειρώνει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των Συνδικάτων και θα έχει ως κεντρικό στόχο την σύγκρουση και ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής των πολιτικών δυνάμεων που την υπηρετούν.

Η συγκρότηση ενός νέου πόλου μπορεί να γίνει (ακόμη και σήμερα που οι συνθήκες για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι οι χειρότερες των τελευταίων χρόνων) στην βάση ενός μίνιμουμ κοινού προγράμματος και θα απευθύνεται σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις στα Συνδικάτα, να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο τα πρωτοβάθμια Σωματεία, να αποσκοπεί στην πιο μεγάλη συσπείρωση των εργαζομένων σε όλη την χώρα, σε μια συμφωνημένη κοινή δράση για το σύνολο των εργατικών προβλημάτων και διεκδικήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό να συγκροτηθεί ένα ενιαίο κέντρο αγώνα που θα οικοδομηθεί βήμα το βήμα στους χώρους δουλειάς, χωρίς αποκλεισμούς, κομματικά καπελώματα και στο οποίο να συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις που θέλουν να αγωνιστούν ανυποχώρητα κατά της πολιτικής που καταδυναστεύει τους εργαζόμενους τα δικαιώματα τους, που τροφοδοτεί τον πόλεμο, τους υπερεξοπλισμούς, που απαξιώνει την δημόσια υγεία, την παιδεία, τις κοινωνικές ανάγκες και συστηματικά κατακρεουργεί τα εργατικά δικαιώματα.

Προφανώς δεν συμφωνούμε με την γραμμή που έχει χαράξει το ΠΑΜΕ και τον μοναχικό δρόμο που επιλέγει απέναντι σε αυτήν την ζοφερή κατάσταση για την εργατική τάξη της χώρας μας.

Οι ισχυρισμοί ότι ο συσχετισμός δυνάμεων αλλάζει… ότι συνεχώς ενισχύονται οι δυνάμεις του (τώρα και στην ΓΣΕΕ) και έτσι δικαιώνεται η γραμμή τους, όλα αυτά και άλλα πολλά δεν απαντούν στο επίμαχο……

Έχοντας ένα δυναμικό στο Κίνημα πάνω από 700 Σωματεία και με την γραμμή που ακολουθούν, ποιο ήταν το επίτευγμα τους όλα αυτά τα χρόνια;

Μήπως ανέτρεψαν τις πολιτικές του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων τους; Έχουν να επιδείξουν έστω και ένα παράδειγμα μέσα στην τελευταία 15ετία μιας πραγματικής σύγκρουσης και κυρίως ανατροπής των κυβερνητικών επιλογών και αντεργατικών νομοθετικών τερατουργημάτων;

Μήπως σε αυτά τα χρόνια μαζικοποιήθηκε το Κίνημα, οι αγώνες αναβαθμίστηκαν ή ριζοσπαστικοποιήθηκαν, ή μήπως οι εργαζόμενοι επανέκτησαν την  εμπιστοσύνη τους στο οργανωμένο κίνημα….

Ας θυμηθούν οι δυνάμεις αυτές στα 15 χρόνια που κηρύξαν ως αιτίες πολέμου νομοθετικά ανοσιουργήματα όλων των κυβερνήσεων και έστω μία φορά να υπήρξε πραγματικός πόλεμος της εργατικής τάξης και κυρίως εάν ανατράπηκαν αυτές οι άθλιες αντεργατικές πολιτικές.

Εάν επιχειρήσουμε να δούμε πλευρές αυτής της επιθετικής ταξικής πολιτικής του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του εκείνο που θα ξεχωρίσουμε στην στάση αυτών των δυνάμεων είναι η προσπάθεια όχι μιας μαχητικής αυτόνομης ταξικής γραμμής αλλά συμπόρευση υπό την αιγίδα της συνδικαλιστικής μαφίας της ΓΣΕΕ και βέβαια  όλες οι περιπτώσεις να έχουν ως κατάληξη το : στηρίξτε κοινοβουλευτικά το ΚΚΕ ως μοναδική δύναμη για τα συμφέροντα των εργαζομένων!

Αυτό δεν μειώνει την αγωνιστικότητα των δυνάμεων και των εργαζομένων που εντάσσονται στο δυναμικό του ΠΑΜΕ αλλά φανερώνει το αδιέξοδο της γραμμής που έχει επιλέξει η ηγεσία του.

Τρανταχτό και χειροπιαστό παράδειγμα αυτής της αδιέξοδης γραμμής αποτελεί η αυτοδυναμία που απέκτησαν (όπως την απέκτησαν…) στο δεύτερο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας, στον Πειραιά, το οποίο μέσα σε μικρό διάστημα το απέκοψαν από την πλειοψηφία των εργαζομένων και των Σωματείων.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα γίνονται φανεροί οι λόγοι που η ‘’Ταξική Εργατική Συσπείρωση’’ στο ΕΚ Πειραιά δεν συμμετέχει στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ.

  Ταξική Εργατική Συσπείρωση ΕΚΠ

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 16 Απριλίου 2026