Με το κλεί­σι­μο της «συμ­φω­νί­ας» ο πρό­ε­δρος του Eurogroup επε­σή­μα­νε ότι αν τά­χι­στα εφαρ­μο­στούν τα μέτρα αυτά του 3ου μνη­μο­νί­ου με την υπο­γρα­φή Τσί­πρα, η Ελ­λά­δα θα επι­στρέ­ψει : «Σε μια πο­ρεία βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης που θα βα­σί­ζε­ται σε υγιή δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά, αυ­ξη­μέ­νη αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα, υψηλά επί­πε­δα απα­σχό­λη­σης και τη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα…» Απευ­θύ­νε­ται ασφα­λώς σε ηλί­θιους, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως με τέ­τοια υφε­σια­κά μέτρα μπο­ρούν να επι­τευ­χθούν οι πα­ρα­πά­νω στό­χοι. Μέχρι και χθες υπήρ­χαν πο­ντια­κά ανέκ­δο­τα , σή­με­ρα ανα­κα­λύ­ψα­με και Ολ­λαν­δι­κά! Το κυ­βερ­νη­τι­κό επι­τε­λείο γνω­ρί­ζει τι ακρι­βώς θα επα­κο­λου­θή­σει με την εφαρ­μο­γή αυτών των δο­λο­φο­νι­κών οι­κο­νο­μι­κών μέ­τρων και γι’ αυτό βιά­ζε­ται να προ­κη­ρύ­ξει εκλο­γές πριν την οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή ακα­τά­σχε­τη αι­μορ­ρα­γία που αυτά θα προ­κα­λέ­σουν….

Πα­νι­κό­βλη­τες απο­φά­σεις μιας κυ­βερ­νώ­σας πα­ρέ­ας που βρί­σκε­ται ακόμα στη ζάλη του ανα­πά­ντε­χου και όχι ευ­πρόσ­δε­κτου απ’ αυτήν όπως έδει­ξε η συ­νέ­χεια, απο­τε­λέ­σμα­τος του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος με το λε­βέ­ντι­κο 62% του ΟΧΙ. Βιά­ζο­νται να εκ­με­ταλ­λευ­θούν ακόμα και τη ρα­στώ­νη των δια­κο­πών πριν η οργή απ’ τις ουρές στα τα­μεία πλη­ρω­μής και νέων μνη­μο­νια­κών χα­ρα­τσιών με­τα­φερ­θεί στις κάλ­πες… Πριν το επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο κού­ρε­μα μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων φθά­σει στο πορ­το­φό­λι των εκλο­γέ­ων. Το κα­τα­λα­βαί­νουν ότι δεν είναι μικρό πράγ­μα μέσα σε ελά­χι­στο χρο­νι­κό διά­στη­μα να δια­λύ­ε­ται και η τε­λευ­ταία αρι­στε­ρή ελ­πί­δα ενός Λαού για μια δια­φο­ρε­τι­κή πο­ρεία από εκεί­νη που ακο­λού­θη­σαν τα προη­γού­με­να συ­στη­μι­κά κόμ­μα­τα, τα οποία και αυτά  απο­συ­ναρ­μο­λο­γή­θη­καν. Προ­σκυ­νη­τής και ο Τσί­πρας τώρα ως ου­δείς ανα­μάρ­τη­τος, στη «ποδιά» της Μέρ­κελ… Τρέ­χουν και δεν φτά­νουν να στή­σουν κάλ­πες πριν προ­λά­βει ο Λαός να κα­τα­λά­βει στην πράξη τα κάλ­πι­κα τους λόγια τα απα­τη­λά ! Έτσι νο­μί­ζουν ότι θα ξε­γε­λά­σουν και πάλι, όπως πί­στε­ψαν και στις 5 του Ιούλη ότι το απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος θα τους έδινε το άλ­λο­θι του Ναι προ­κει­μέ­νου να υπο­γρά­ψουν μνη­μό­νιο με Λαϊκή συ­γκα­τά­θε­ση…

Τε­λι­κά το υπέ­γρα­ψαν ακόμα και με το συ­ντρι­πτι­κό πο­σο­στό του ΟΧΙ… Το επι­χει­ρούν και πάλι στή­νο­ντας κάλ­πες ελ­πί­ζο­ντας να πά­ρουν λαϊκή εντο­λή για τα δο­λο­φο­νι­κά μέτρα πριν αρ­χί­σουν αυτά να υλο­ποιού­νται… Ανα­βα­πτι­σμέ­νοι να προ­χω­ρή­σουν στο ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας με ερ­γα­λείο ένα «ανε­ξάρ­τη­το» τα­μείο κάτω από την συ­νε­χή και άγρυ­πνη επί­βλε­ψη των σχε­τι­κών Ευ­ρω­παϊ­κών Θε­σμών που μέχρι το τέλος του 2015  θα πε­ρι­λαμ­βά­νει την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των απο­τι­μού­με­νων κρα­τι­κών πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων. Χαράς ευαγ­γέ­λια, όχι οι επό­με­νες γε­νε­ές, αλλά άμεσα τα παι­διά μας δεν θα βρουν ούτε Κο­λυ­μπη­θρό­ξυ­λο μετά τις απο­κα­λού­με­νες αρι­στε­ρές ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις!!! Το ξε­πού­λη­μα Γης , Αέρος και Θα­λάσ­σης αφού βε­βαί­ως θα έχει προη­γη­θεί η αρ­πα­γή σε μια συ­νε­χή πε­ρί­ο­δο ξε­φτί­λας, μπιρ-πα­ρά όλων ανε­ξαι­ρέ­τως των εθνι­κών πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων. Τα 14 αε­ρο­δρό­μια που χα­ρί­στη­καν στη κρα­τι­κή γερ­μα­νι­κή εται­ρία του κρα­τι­δί­ου της Έσσης  “Fraport” , σκλη­ρής αντερ­γα­τι­κής δια­γω­γής, δεί­χνουν το δρόμο αλλά και τον τρόπο! Πι­θα­νόν να υπάρ­χει εν­δια­φέ­ρον των εταί­ρων ακόμα και για ορι­σμέ­νο αριθ­μό νη­σί­δων, όπως ει­πώ­θη­κε σε ανύ­πο­πτο χρόνο από «ερα­στές» του αι­γαιο­πε­λα­γί­τι­κου κάλ­λους… Για το νερό , τους υπό ανεύ­ρε­ση γαιάν­θρα­κες, και ότι κρύ­βει το ελ­λη­νι­κό υπέ­δα­φος, ου­δε­μία αντίρ­ρη­ση και τσι­γκου­νιά, στη διά­θε­ση των κουρ­σά­ρων, Όλα…  Το σχέ­διο του αγρο­νό­μου Ντάι­σελ­μπλουμ για την λει­τουρ­γία του τα­μεί­ου της λε­η­λα­σί­ας, θα πρέ­πει να το κα­τα­θέ­σει η Συ­ρι­ζαί­ι­κη κυ­βέρ­νη­ση μέχρι τον Οκτώ­βριο και να αρ­χί­σει να λει­τουρ­γεί αρχές του 2016 ! Το γορ­γόν ξε­πού­λη­μα, και χάρη έχει !!!

Γι’ αυτό στή­νουν κάλ­πες το γρη­γο­ρό­τε­ρο δυ­να­τόν , στα­μα­τώ­ντας δήθεν την Eldorado Gold στις Σκου­ριές και απει­λώ­ντας υπο­τί­θε­ται την Fraport με επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση στο ξε­πού­λη­μα των 14 αε­ρο­δρο­μί­ων… Προ­ε­κλο­γι­κά αρι­στε­ρά αντρι­λί­κια για τη­λε­ο­πτι­κή κα­τα­νά­λω­ση με τον Σκουρ­λέ­τη σε ρόλο… τι­μω­ρού, να δη­λώ­νει πρώτα εκλο­γές και μετά συ­νέ­δριο!  Στή­νουν κάλ­πες ασθμαί­νο­ντας πριν από τις 15 Νο­εμ­βρί­ου γιατί με την πρώτη αξιο­λό­γη­ση πάμε για συ­ντά­ξεις τυ­ρό­πι­τας!!! Πα­ράλ­λη­λα μετά την «με­ταρ­ρύθ­μι­ση» του συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού θα κλά­ψουν μα­νού­λες και παι­διά. Βιά­ζο­νται να με­τρή­σουν ψη­φο­δέλ­τια, πριν αρ­χί­σει η πλη­ρω­μή του ΕΝΦΙΑ και του φόρου ει­σο­δή­μα­τος. Κάλ­πες άψε-σβή­σε για να μην αντα­μώ­σουν προ­ε­κλο­γι­κά οι ψη­φο­φό­ροι - κά­το­χοι κόκ­κι­νων δα­νεί­ων με τα δό­ντια των “distress fund” και οι αγρό­τες με την κα­ρα­τό­μη­ση τους αρχές του 16… «Τις καλ­λί­τε­ρες μέρες μας δεν τις ζή­σα­με ακόμα…» Είπε ο Τσί­πρας σε μια απο­στρο­φή του διαγ­γέλ­μα­τος του την Πέμ­πτη το βράδυ, αλί­μο­νο λοι­πόν τι θα επα­κο­λου­θή­σει… Γι’ αυτό ακρι­βώς επεί­γο­νται με εκλο­γές εξ­πρές πριν την νε­κρο­ψία του Λαϊ­κού σώ­μα­τος… Με ση­μαία το ΟΧΙ εμπρός για νέους νι­κη­φό­ρους αγώ­νες!!!

πηγη: rproject.gr

Η κύρια πλευ­ρά της ει­δι­κής κα­τά­στα­σης βρί­σκε­ται στο ότι η νέα δέσμη κοι­νω­νιο­κτό­νων μέ­τρων και το βά­θε­μα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­τρο­πεί­ας στα ελ­λη­νι­κά πράγ­μα­τα , επι­βάλ­λο­νται από κυ­βέρ­νη­ση με κύρια τη συμ­με­το­χή της Αρι­στε­ράς , από κυ­βέρ­νη­ση που συ­γκρο­τή­θη­κε στο όνομα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην Ελ­λά­δα και στην Ευ­ρώ­πη. Ο με­τε­ω­ρι­σμός της κυ­βέρ­νη­σης ανά­με­σα στις πιέ­σεις του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και αυτές του κε­φα­λαί­ου ( αν υπήρ­ξε πραγ­μα­τι­κά ποτέ ) έληξε με θρί­αμ­βο υπερ του δεύ­τε­ρου. Ολοι όσοι δρα­στη­ριο­ποι­η­θή­κα­με τα τε­λευ­ταία χρό­νια στις γραμ­μές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι σε απο­λο­γι­σμό στρα­τη­γι­κό και πο­λι­τι­κό , του­λά­χι­στον όσοι δεν εί­χα­με ως διπλή αν­τζέ­ντα την ανα­σύν­θε­ση και νε­κρα­νά­στα­ση της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς , αλλά νοη­μα­το­δο­τού­σα­με την αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση ως ερ­γα­λείο χει­ρα­φέ­τη­σης της ερ­γα­σί­ας και ση­μείο ανα­τρο­πής του αρ­νη­τι­κού συ­σχε­τι­σμού που οι­κο­δο­μεί­ται συ­στη­μα­τι­κά από το 89 και μετά σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων , της μι­κρής ιδιο­κτη­σί­ας και των λαών , από το κε­φά­λαιο και τα ιμπε­ρια­λι­στι­κά διευ­θυ­ντή­ρια. Οι απο­λο­γι­σμοί θα γί­νουν και από τις τά­σεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και από τα λοιπά πο­λι­τι­κά κέ­ντρα , θα τρα­βή­ξουν σε χρόνο και θα ανα­δια­τά­ξουν το χάρτη της αρι­στε­ράς. Θα ση­μά­νουν ανα­τρο­πές στην ιε­ραρ­χεία , στην πο­λι­τι­κή και τη στρα­τη­γι­κή τους.

Η Αρι­στε­ρά στην εποχή της κρί­σης , ή παπάς παπάς ή ζευ­γάς- ζευ­γάς

    Η δια­λυ­τι­κή κρίση για την αρι­στε­ρά , η μα­ζι­κή απο­στρα­τεία και υπο­χώ­ρη­ση είναι πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος. Εξί­σου δυ­να­μι­κό εν­δε­χό­με­νο είναι η ανα­σύ­ντα­ξη , να βιω­θεί η εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως στρα­τη­γι­κή , πο­λι­τι­κή και ορ­γα­νω­τι­κή πρόβα για μια επό­με­νη ανα­μέ­τρη­ση με τα Μνη­μό­νια , την άγρια λι­τό­τη­τα , την κρίση του κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος.  Γιατί αυτη η πα­ρά­με­τρος κα­θι­στά τη σύ­γκρου­ση τόσο άγρια , η κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση διέ­λυ­σε τις κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χί­ες όπου στη­ρί­ζο­νταν τα αστι­κά κόμ­μα­τα , αυτη κα­θι­στά την πίεση για με­τάλ­λα­ξη της αρι­στε­ράς τόσο ισχυ­ρή. Ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός , η έξωση δηλ­λα­δή του Δη­μό­σιου αγα­θού από την ημε­ρή­σια διά­τα­ξη , η συρ­ρί­κνω­ση του λαι­κού ει­σο­δή­μα­τος , η απο­κα­θή­λω­ση των πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των , ο κρα­τι­κός και ερ­γο­δο­τι­κός αυ­ταρ­χι­σμός , δεν είναι πο­λι­τι­κή σχολή , είναι ο τρό­πος που λει­τουρ­γεί σή­με­ρα το σύ­στη­μα , είναι ο κα­πι­τα­λι­σμός της επο­χής μας. Δεν απο­τε­λεί πα­ρέ­κλι­ση από την κα­νο­νι­κό­τη­τα , είναι ο κα­νό­νας. Δεν υπήρ­χαν Μερ­κε­λι­στές και κά­ποιοι άλλοι , είναι όλοι μερ­κε­λι­στές.

    Αυτη η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα άλ­λω­στε οδή­γη­σε την αυ­θε­ντι­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία στην ιστο­ρι­κή της κρίση και νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη με­τάλ­λα­ξη , αυτη απο­τέ­λε­σε τον αδια­πέ­ρα­στο φραγ­μό για το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό ρεύμα που συ­γκρό­τη­σε η νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στις 25 Γε­νά­ρη. Υπο αυτό το πρί­σμα το 3ο Μνη­μό­νιο ση­μα­το­δο­τεί διά­ψευ­ση κα­ρα­μπι­νά­τη της στρα­τη­γι­κής του « έντι­μου συμ­βι­βα­σμού» που επέ­βαλ­λε η ηγε­σία του κόμ­μα­τος με επι­κοι­νω­νια­κό και πλά­γιο τρόπο λίγο πρίν ανέ­βει στην εξου­σία και κατα τη δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές. Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να συ­νο­ψί­σει την ήττα της στο αν εύ­χε­σαι πολύ ένα αρι­στε­ρό μνη­μο­νιο , όλες οι δε­ξιές δυ­νά­μεις συ­νο­μω­τούν ώστε να το απο­κτή­σεις. Δεν κα­τέ­στη εφι­κτό ούτε το φύλλο συκής . Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η συμ­φω­νία πα­γιώ­νει όλες τις μι­σθο­λο­γι­κές απώ­λειες των 5 Μνη­μο­νια­κών ετών , για κά­ποιες ομά­δες ση­μα­το­δο­τεί πε­ρε­ταί­ρω μειώ­σεις , ενώ το βέτο των δα­νει­στών επί­σης πα­γιώ­νε­ται στο νο­μο­θε­τι­κό έργο. Υπά­γο­νται επι­πλέ­ον σε αυτό επι­δο­τή­σεις και ΕΣΠΑ. Ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις κτλ απλά αλ­λά­ζουν όνομα. Νέες απο­λύ­σεις και απώ­λεια ολο­λη­ρω­τι­κή το­μέ­ων της οι­κο­νο­μί­ας. Το κύριο επι­χεί­ρη­μα των λι­γό­τε­ρο χυ­δαί­ων απο­λο­γη­τών της συν­θη­κο­λό­γη­σης είναι οτι τα δο­κι­μά­σα­με όλα !! κά­να­με στάση πλη­ρω­μών στο Δ.Ν.Τ και Δη­μο­ψή­φι­σμα !! και δεν έκα­ναν πίσω !!

« Κά­να­με τα πάντα» !!!

    Προ­φα­νέ­στα­τα δεν ισχύ­ει. Στάση πλη­ρω­μών έγινε αφού δια­γου­μί­στη­καν τα δια­θέ­σι­μα πλή­ρως στο βωμό του χρέ­ους , στέλ­νο­ντας η κυ­βέρ­νη­ση το μή­νυ­μα οτι είναι όμοι­ρος μιας νο­μι­μο­φρο­σύ­νης σε θε­σμούς χωρίς καμιά δη­μο­κρα­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση . Γιαυ­τό άλ­λω­στε πέ­ρα­σε και ντού­κου από το ΔΝΤ. Η πε­ρί­φη­μη στάση πλη­ρω­μών της κυ­βέρ­νη­σης ήταν η λευκή πε­τσέ­τα που έπεσε , η ομο­λο­γία της πα­ρά­δο­σης. Απλά δεν ει­χα­με καμία εφε­δρεια οι­κο­νο­μι­κή , γιατί πλη­ρώ­σα­με τους το­κο­γλύ­φους , η συμ­φω­νία πάσει θυσία ηταν μο­νό­δρο­μος. Το δη­μο­ψή­φι­σμα , το με­γα­λο αί­νιγ­μα. Γιατί το έκανε η κυ­βέρ­νη­ση και το στή­ρι­ξε ο Τσί­πρας με δη­λώ­σεις του , παρά την ανταρ­σία του κε­ντρο­α­ρι­στε­ρού κέ­ντρου στην ευ­ρω­ο­μά­δα και στην κυ­βέρ­νη­ση που ο ίδιος βέ­βαια έστη­σε ?

    Το  δη­μο­ψή­φι­σμα θα ήταν μια πραγ­μα­τι­κή έξο­δος από το αδιέ­ξο­δο εφό­σον συ­νο­δεύ­ο­νταν από ανα­στρο­φή γραμ­μής. Τέ­τοια ανα­στρο­φή οχι μόνον δεν υπήρ­ξε , αλλά την επο­μέ­νη κιό­λας ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έσυρε ένα πε­ρή­φα­νο απο­τέ­λε­σμα λαι­κής ανά­τα­σης υπο πο­λε­μι­κές συν­θή­κες εκ μέ­ρους της ΕΚΤ , της τρα­πε­ζο­κρα­τί­ας και του προ­σω­πι­κού της , στο βούρ­κο του συμ­βου­λί­ου των πο­λι­τι­κων αρ­χη­γών. Εν μία νυκτί οι χτε­σι­νοί αντί­πα­λοι και πραγ­μα­τι­κοί ένο­χοι , έγι­ναν πο­λι­τι­κοί εταί­ροι στη δια­πραγ­μά­τευ­ση , στο πότε θα γί­νουν εκλο­γές κτλ . Η μόνη λο­γι­κή εξή­γη­ση για την επι­λο­γή του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος είναι η προ­σπά­θεια μιας πο­λι­τι­κά φα­λη­ρι­σμέ­νης ηγε­σί­ας να κρα­τη­σει τα ηνία του κόμ­μα­τος , να απο­τρέ­ψει την κλι­μα­κού­με­νη αμι­σβή­τη­ση και την εκ των πραγ­μά­των απα­ραί­τη­τη ανα­τρο­πή της. Πρό­κει­ται για την πιό κυ­νι­κή και τυ­χο­διω­κτι­κή προ­σπά­θεια γαν­τζώ­μα­τος στην εξου­σία εδώ και χρό­νια , γιατί είχε το πλέον δεξιό απο­τέ­λε­σμα. Να βγεί το συ­μπέ­ρα­σμα στη λαική συ­νεί­δη­ση οτι ακόμα και αυτη η κο­ρυ­φαία δη­μο­κρα­τι­κή δια­δι­κα­σία , είναι αδύ­να­τον να αλ­λά­ξει οτι­δή­πο­τε. Ο Τσί­πρας νυ­χο­πα­τώ­ντας στα όρια του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος φαλ­κί­δευ­σε το απο­τέ­λε­σμα του όχι στην πρό­τα­ση Γιούν­κερ , σε ναι σε κάτι πολύ χει­ρό­τε­ρο , , .γνω­ρί­ζο­ντας εκ των προ­τέ­ρων τί θα υπο­γρά­ψει εν τέλει. Οπως συχνά συμ­βαί­νει στην Ιστο­ρία με την αλα­ζο­νεία της εξου­σί­ας , αυτό το απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος , το ηθικό που επέ­δει­ξε ο ερ­γα­ζό­με­νος λαός και η νε­ο­λαία , είναι και η κα­λύ­τε­ρη επέν­δυ­ση που θα μπο­ρού­σα­με να έχου­με κάνει στην ανα­τρoπή του 3ου Μνη­μο­νί­ου.  Η κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση και η πο­λι­τι­κή της εκ­προ­σώ­πη­ση , θα έχει ση­μείο ανα­φο­ράς το ΟΧΙ του λαού με κλει­στές τρά­πε­ζες , τη­λε­πτι­κό αρ­μα­γε­δώ­να . Απο­δεί­χτη­κε στην πράξη κάτι που η αντιευ­ρω­ε­νω­σια­κή αρι­στε­ρά δεν θα μπο­ρού­σε να απο­δεί­ξει με χί­λιες μπρο­σού­ρες. Το υλικό της ρήξης με την Ε.Ε είναι υπαρ­κτό , το λαικό ανά­στη­μα που χρειά­ζε­ται για μια κα­θο­ρι­στι­κή ήττα του κε­φα­λαί­ου είναι εδώ και χρειά­ζε­ται την πο­λι­τι­κή του μαμή.

Ο «έντι­μος συμ­βι­βα­σμός» ή αλ­λιώς το σχέ­διο της ήττας

    Σου­μά­ρω­ντας την διά­ψευ­ση του έντι­μου συμ­βι­βα­σμού πρέ­πει να πούμε οτι δεν θα μά­θου­με ποιά ηταν τα πραγ­μα­τι­κά όρια αντο­χής της Ε.Ε γιατί η κυ­βέρ­νη­ση δεν τα δο­κί­μα­σε ποτέ. Από την πρώτη στιγ­μή και πριν καν μπει σε δια­πραγ­μά­τευ­ση πά­γω­σε το νο­μο­θε­τι­κό έργο. Το πε­ρί­φη­μο πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης δεν εφαρ­μό­στη­κε πα­ρό­τι υπο­τί­θε­ται ηταν αυτό που θα κά­να­με ούτως ή αλλως. Δεν έστη­σε η κυ­βέρ­νη­ση το πε­ρι­βάλ­λον μιας επι­θε­τι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης που σή­μαι­νε μο­νο­με­ρή εφαρ­μο­γή του υπε­σχη­μέ­νου νο­μο­θε­τι­κού έργου και αξιο­ποί­η­ση των Επι­τρο­πών Αλή­θειας του για το χρέος , εξε­τα­στι­κών για την υπα­γω­γή της χώρας στο Μνη­μό­νιο , για τις λί­στες , τα υπο­βρύ­χια κτλ. Πέρα από την άρ­νη­ση κλι­μά­κω­σης της αντι­πα­ρά­θε­σης με την Ε.Ε ( που κα­νείς δεν γνω­ρί­ζει υπεύ­θυ­να οτι θα οδη­γού­σε μα­θη­μα­τι­κά σε έξοδο ) , η στάση της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απο­τε­λεί την πιό βα­θειά υπό­κλι­ση στον πλού­το στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας. Όσοι πι­στεύ­ουν οτι αυτη η κυ­βέρ­νη­ση ειναι σε θέση να συ­γκρου­στεί με τα δια­πλε­κό­με­να στο εσω­τε­ρι­κό είναι το λι­γό­τε­ρο αφε­λής. Το κε­φά­λαιο είναι ενιαίο μέσα και έξω και βέ­βαια μια πο­λι­τι­κή φτώ­χειας χρειά­ζε­ται όλους τους μη­χα­νι­σμούς χει­ρα­γω­γη­σης της κοι­νής γνώ­μης για να επι­βλη­θεί. Όπως άλ­λω­στε χρειά­ζε­ται και τους μη­χα­νι­σμούς κα­τα­στο­λής και τον ρα­τσι­στι­κό δια­χω­ρι­σμό των υπο­τε­λών τά­ξε­ων. Το σύ­νο­λο των δι­καιω­μα­τι­κών και δη­μο­κρα­τι­κών πα­ρα­δό­σε­ων και κα­τα­κτή­σε­ων της Αρι­στε­ράς υπο­νο­μεύ­ε­ται , αν δεν ακυ­ρώ­νε­ται πλή­ρως , από την πλήρη συν­θη­κο­λό­γη­ση της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με το διε­θνές και ελ­λη­νι­κο κε­φά­λαιο.

    Η γραμ­μή του έντι­μου συμ­βι­βα­σμού ήταν μια γραμ­μή χωρίς κα­νέ­ναν πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό ρι­ζο­σπα­στι­σμό , χωρίς καμία ενερ­γη­τι­κή συμ­με­το­χή των μαζών , χωρίς καμία ρήξη με το σύ­στη­μα γιαυ­τό και ητ­τή­θη­κε , γαυτό σέρ­νει την Αρι­στε­ρά στην πιό δια­λυ­τι­κή κρίση που θα γνω­ρί­σει μετά το 89. Χωρίς σύ­γκρου­ση , χωρίς τη λαική ενερ­γο­ποί­η­ση στη μόνη βάση που μπο­ρεί να ενερ­γο­ποι­ή­σει τον λαό , τη βάση των τα­ξι­κών του συμ­φε­ρό­ντων , δεν υπάρ­χει καμία προ­ο­πτι­κή νίκης για την Αρι­στε­ρά. Από εδώ και πέρα Αρι­στε­ρά που δεν είναι ΤΑ­ΞΙ­ΚΗ και ΑΝΤΙ­Ι­ΜΠΕ­ΡΙΑ­ΛΙ­ΣΤΙ­ΚΉ δεν έχει κα­νέ­ναν μέλ­λον. Αυτό είναι ένα βα­σι­κό συ­μπέ­ρα­σμα που πρέ­πει να εξα­χθεί από τη ΣΥ­ΡΙ­Ζι­κή εμπει­ρία  μέχρι σή­με­ρα.

Δεν έχει ευ­θύ­νες η αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα;

    Είναι μια συ­ζή­τη­ση που έχει ανοί­ξει και στο εσω­τε­ρι­κό και έξω από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Επει­δή οι αρι­στε­ροί δεν είναι πα­πά­δες , η έν­νοια της ευ­θύ­νης έχει πο­λι­τι­κή διά­στα­ση και αξία. Κα­ταρ­χήν οι όποιες ευ­θύ­νες της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας που συ­γκρο­τή­θη­κε στο Συ­νέ­δριο των αντι­προ­σώ­πων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α , είναι άλλης τάξης από την ει­σα­γω­γή και υπερ­ψή­φι­ση μέ­τρων κατά της λαι­κής πλειο­ψη­φί­ας , άλλης τάξης από την άμεση συ­νερ­γα­σία και κοινό σχε­δια­σμό της ηγε­σί­ας με το διευ­θυ­ντή­ριο , με μή πο­λι­τι­κούς θε­σμούς που δεν εκ­προ­σω­πούν τη βού­λη­ση των ευ­ρω­παι­κών λαών , αλλά τα συμ­φέ­ρο­ντα του διε­θνούς κε­φα­λαί­ου. Κά­ποιοι κα­τα­ψη­φί­ζουν ενώ κά­ποιοι πα­λεύ­ουν για την επι­βο­λή τους. Όπως δεν είναι της ίδιας τάξης η κα­τα­ψή­φι­ση από με­ριάς Λα­φα­ζά­νη στο εσω­τε­ρι­κό του κόμ­μα­τος του άξονα Ελ­λά­δα – Κύ­προς –Ισ­ρα­ήλ , με τις κοι­νές στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις με το κρά­τος-δο­λο­φό­νο και τους χα­ριε­ντι­σμούς Δρα­γα­σά­κη με τους ολε­τή­ρες των λαών της Μέσης Ανα­το­λής. Εν ολί­γοις εμείς θα λο­γο­δο­τή­σου­με στους ερ­γα­ζό­με­νους και τη διε­θνή Αρι­στε­ρά. Η ηγε­σία και η Κυ­βέρ­νη­ση θα λο­γο­δο­τή­σει στην Ιστο­ρία και θα κα­τα­λο­γι­στούν βα­ρύ­τα­τες ευ­θύ­νες. Οι πο­λι­τι­κές αβελ­τη­ρί­ες και ευ­θύ­νες της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας πρέ­πει να απο­λο­γι­στούν στο εσω­τε­ρι­κό του κι­νή­μα­τος και της αρι­στε­ράς , με κα­λο­προ­αί­ρε­το και πα­ρα­γω­γι­κό τρόπο. Εδώ θα επι­ση­μά­νω δύο ση­μα­ντι­κά χα­μέ­να ρα­ντε­βού της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας με την ιστο­ρία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δύο χα­μέ­νες ευ­και­ρί­ες για άμεση και κα­θο­ρι­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση στο πο­λι­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον της ίδιας της δια­πραγ­μά­τευ­σης.

Η Απερ­γία των εκ­παι­δευ­τι­κών

    Πρώτη και κο­ρυ­φαία , γιατί ενέ­πλε­κε τον λαικό πα­ρά­γο­ντα στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο , ήταν η απερ­γία των κα­θη­γη­τών τον Αύ­γου­στο του 2014. Ενας χώρος όπου το ΣΥ­ΡΙ­Ζι­κό ρεύμα πέ­τυ­χε να κερ­δί­σει την ηγε­σία , ένας κλά­δος με ση­μα­ντι­κή συ­σπεί­ρω­ση και της υπό­λοι­πης αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς , βγήκε μπρο­στά με απο­φά­σεις των ορ­γά­νων βάσης για απερ­γία διαρ­κεί­ας εν μέσω εξε­τά­σε­ων. Απο­τύ­χα­με να δώ­σου­με ρι­ζο­σπα­στι­κή ηγε­σία. Ανα­δεί­χτη­καν όλα τα προ­βλή­μα­τα πο­λι­τι­κής και ορ­γά­νω­σης. Κυ­ριάρ­χη­σε η γραμ­μή της ανά­θε­σης και τα πλέον συ­ντη­ρη­τι­κά αντα­να­κλα­στι­κά , να μην χα­λά­σου­με τη δη­μο­σκο­πι­κή σούπα που προ­αιώ­νι­ζε εκλο­γι­κή επι­τυ­χία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κα­νέ­νας πόλος της Αρι­στε­ράς δεν πέ­τυ­χε να διεκ­δι­κή­σει την μα­χη­τι­κή ηγε­σία του κλά­δου. Το ΚΚΕ φυ­γο­μά­χη­σε με τα πλέον δεξιά επι­χει­ρη­μα­τα , το ψυ­χο­λο­γι­κό κό­στος στους μα­θη­τές , (το οποίο προ­φα­νώς δεν ισχύ­ει άμα αφι­σο­κολ­λούν για την ΚΝΕ ). Η αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά κα­τέ­φυ­γε σε συν­δι­κα­λι­στι­κά κόλπα , να σπά­σουν την επι­στρά­τευ­ση οι 300 του Λε­ω­νί­δα. Η απερ­γία των εκ­παι­δευ­τι­κών ήταν για τη ΣΥ­ΡΙ­Ζι­κή Αρι­στε­ρά ότι η Χα­λυ­βουρ­γία για το ΚΚΕ. Το ση­μείο κα­μπής , όπου η βάση και η πο­λι­τι­κή της εκ­προ­σώ­πη­ση , συ­γκρού­στη­κε με τον συμ­βι­βα­σμό και απέ­τυ­χε να δια­μορ­φώ­σει γραμ­μή μα­χη­τι­κής ενό­τη­τας του κι­νή­μα­τος , πο­λι­τι­κή εν τέλει γραμ­μή νίκης των από κάτω. Το ση­μείο κα­μπής , υπε­ρί­σχυ­σης τε­λι­κά των συ­ντη­ρη­τι­κών – γρα­φειο­κρα­τι­κών αντα­να­κλα­στι­κών και κοι­νο­βου­λευ­τι­κών αυ­τα­πα­τών.

Το Βα­τερ­λώ της εκλο­γής ΠτΔ

    Το δεύ­τε­ρο ιστο­ρι­κό επει­σό­διο όπου οι δυ­νά­μεις της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας απο­δεί­χτη­καν ανί­κα­νες να πα­ρέμ­βουν στις εξε­λί­ξεις , να υπο­νο­μεύ­σουν απο­φα­σι­στι­κά τον σχε­δια­σμό της ηγε­σί­ας για συν­θη­κο­λό­γη­ση σε όλο το μέ­τω­πο , ήταν η εκλο­γή Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας. Μιά απο­λύ­τως δεξιά επι­λο­γή που έστρε­φε τον άξονα των συμ­μα­χιών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς την Κα­ρα­μαν­λι­κή Δεξιά , μια επι­λο­γή που προ­αιώ­νι­ζε με σα­φή­νεια τον από­λυ­το συμ­βι­βα­σμό με τον πλού­το , έγινε δεκτή από τη ΣΥ­ΡΙ­Ζι­κή Αρι­στε­ρά με τι­μη­τι­κή εξαί­ρε­ση τη βου­λευ­τή Θεσ­σα­λο­νί­κης Ιω­άν­να Γαι­τά­νη , με ηλί­θιες δη­λώ­σεις κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χί­ας. Ακόμα και ο σ. Λα­πα­βί­τσας που δεν με­τεί­χε τα προη­γού­με­να χρό­νια στον κομ­μα­τι­κό ΣΥΝ , θυ­μή­θη­κε τον Δη­μο­κρα­τι­κό συ­γκε­ντρω­τι­σμό για να στη­ρί­ξει την επι­λο­γή – επι­το­μή της συν­θη­κο­λό­γη­σης που δια­γρά­φο­νταν στον ορί­ζο­ντα. Μιά μα­ζι­κή κα­τα­ψή­φι­ση θα είχε υπο­νο­μεύ­σει έγκαι­ρα τη συν­θη­κο­λό­γη­ση , θα είχε συ­γκρο­τή­σει έγκαι­ρα τις δυ­νά­μεις της αρι­στε­ράς , θα κα­θι­στού­σε ρε­α­λι­στι­κή την ανα­τρο­πή της ηγε­σί­ας.

Δυό πλευ­ρές της κρί­σης της αρι­στε­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης

Υπάρ­χουν δύο εξη­γή­σεις για αυτη την κα­τά­ντια.

 1.   Η πρώτη αφορά στην κρίση των δε­σμών του αρι­στε­ρού ρεύ­μα­τος στον ΣΥΝ με το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα , στα χρό­νια της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης και της ανα­διάρ­θω­σης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας στα πλαί­σια της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχουν δια­λυ­θεί από την κρίση και την ανερ­γία δύο ση­μα­ντι­κοί κλά­δοι στους οποί­ους υπήρ­χαν τα­ξι­κές δυ­νά­μεις από το πα­ρελ­θόν του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος της Με­τα­πο­λί­τευ­σης. Ο ιμα­τι­σμός με τα δε­κά­δες ερ­γο­στά­σια γυ­ναι­κεί­ου προ­λε­τα­ριά­του , έχει σχε­δόν πλή­ρως συ­ντρι­βεί. Η Ζώνη του Πε­ρά­μα­τος και τα Ναυ­πη­γεία όπου το αρι­στε­ρό ρεύμα δια­τη­ρού­σε τους τε­λευ­ταί­ους θύ­λα­κες ερ­γο­στα­σι­κής ερ­γα­τι­κής τάξης , πνέ­ουν τα λί­σθια. Το σύ­νο­λο της πα­ρα­δο­σια­κής γεί­ω­σης της Αρι­στε­ράς περ­νά­ει με­γά­λη κρίση . Αυτό έχει σαν απο­τέ­λε­σμα να κυ­ριαρ­χούν τα με­σο­στρώ­μα­τα ή στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση γη­ρα­σμέ­νη ηλι­κια­κά υπαλ­λη­λία στον κομ­μα­τι­κό μη­χα­νι­σμό και να κυ­ριαρ­χούν με ευ­κο­λία τα φαι­νό­με­να πα­ρα­γο­ντι­σμού , καρ­ριε­ρι­σμού και προ­σω­πι­κής αν­τζέ­ντας. Μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί η αρ­νη­τι­κή αυτη κα­τά­στα­ση με έναν νέο σχε­δια­σμό πο­λι­τι­κό που θα προ­βλέ­πει την ανά­πτυ­ξη της δικής μας αρι­στε­ράς στα δυ­να­μι­κά τμή­μα­τα της ερ­γα­τι­κής τάξης και βέ­βαια στους με­τα­νά­στες ερ­γά­τες που απο­τε­λούν πλέον το 30 % και πάνω της ζω­ντα­νής ερ­γα­σί­ας στην Ελ­λά­δα. Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά σή­με­ρα , χωρίς ισχυ­ρό και μα­ζι­κό αντι­ρα­τσι­στι­κό μέ­τω­πο δεν υφί­στα­ται. Οι ανα­φο­ρές μας , οι ήρωές μας , ο συ­νο­λι­κός μας λόγος για να είναι πο­λι­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κός , πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νει τους με­τα­νά­στες , ει­δάλ­λως κο­ροι­δεύ­ου­με τον εαυτό μας και το λαό. Ο ρα­τσι­στι­κός δια­χω­ρι­σμός ή η έμ­με­ση απο­σιώ­πη­σή του  , απο­τε­λούν πρά­κτο­ρα της αστι­κής τάξης και των ιμπε­ρια­λι­στών στις γραμ­μές του λαι­κού κι­νή­μα­τος και σαν τέ­τοιος πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται.

        Αντί τα επι­τε­λεία της πλατ­φόρ­μας να εντο­πί­ζουν και στην τε­λευ­ταία λε­πτο­μέ­ρεια ενός σχε­δί­ου εξό­δου από την Ευ­ρω­ζώ­νη ( χωρίς να λέω οτι δεν έχει καμία αξία , μια τέ­τοια ερ­γα­σία ) , καλό θα ήταν να συ­γκε­ντρω­θούν στην ανά­λυ­ση της πραγ­μα­τι­κής κα­τά­στα­σης της ερ­γα­τι­κής τάξης στην Ελ­λά­δα και στην εκ­πό­νη­ση του πο­λι­τι­κού σχε­δί­ου ανά­πτυ­ξης ενός κι­νή­μα­τος αντί­στα­σης και ανα­τρο­πής.

2.   Υπάρ­χει και η ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή ερ­μη­νεία της ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας. Η συ­νο­λι­κή λει­τουρ­γία της αρι­στε­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης ως ρεύ­μα­τος ιδεών και οχι ως ορ­γα­νω­μέ­νης δύ­να­μης , δη­μο­κρα­τι­κής , αλλά συ­νε­κτι­κής , έχει πλέον τε­λειώ­σει. Ο ρόλος του να ει­σά­γου­με στοι­χεία αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής , σε μια κατα τα άλλα δεξιά στρα­τη­γι­κή , έχει ολο­κλη­ρω­τι­κά χρε­ο­κο­πή­σει με την υπο­γρα­φή του 3ου Μνη­μο­νί­ου. Χρειά­ζε­ται συ­νο­λι­κή στρο­φή στην πα­ρεμ­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή , με ιδε­ο­λο­γι­κούς όρους στρο­φή στον Λε­νιν­σμό και στον επα­να­στα­τι­κό Μαρ­ξι­σμό. Και σαν δέσμη επα­να­στα­τι­κών ιδεών , αλλά και σαν συ­νε­κτι­κό  ορ­γα­νω­τι­κό σχέ­διο. Επει­δή και ο τί­τλος της ιστο­σε­λί­δας του αρι­στε­ρού ρεύ­μα­τος πα­ρα­πέ­μπει στον Μπολ­σε­βι­κι­σμό      ( iscra = σπίθα ) , ας το θέ­σου­με έτσι. Αν τα προη­γού­με­να χρό­νια συ­γκρο­τού­νταν μια σύγ­χρο­νη Ομάδα για την Απε­λευ­θέ­ρω­ση της Ερ­γα­σί­ας που ανέ­λυε τα­ξι­κά την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και έστη­νε στοι­χειώ­δεις σχέ­σεις με τις μάζες , σή­με­ρα πρέ­πει να πε­ρά­σου­με στο Συ­νέ­δριο του 1902-3 , στην ει­σα­γω­γή στο ελ­λη­νι­κό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα του κόμ­μα­τος Νέου Τύπου , του επα­να­στα­τι­κού κόμ­μα­τος της ερ­γα­τι­κής τάξης.  Προ­φα­νώς στα­δια­κά , προ­φα­νώς μέσα και από συ­γκρού­σεις και από συ­γκλί­σεις , αλλά προς το κόμμα , οχι προς τη σούπα ή τον συ­νε­ται­ρι­σμό μη­χα­νι­σμών που αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται με ιστο­ρι­κούς όρους. Οχι οι τρο­τσκι­στές ή τα παι­διά του Χα­ρί­λα­ου που κά­πο­τε έφυ­γαν μαζί από το ΚΚΕ και θα πε­θά­νουν μαζί έξω από αυτό. Αλλά το κόμμα της αδιάλ­λα­κτης υπε­ρά­σπι­σης των λαι­κών συμ­φε­ρό­ντων , το κόμμα της ρήξης με την Ε.Ε , με τα συμ­φέ­ρο­ντα του κε­φα­λαί­ου , το κόμμα ερ­γα­λείο για τη σο­σια­λι­στι­κή χει­ρα­φέ­τη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των συμ­μά­χων τους.

 Το κόμμα της δραχ­μής;

    Κλεί­νο­ντας έναν πρώ­τον απο­λο­γι­σμό της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας , πρέ­πει να ει­πω­θούν δύο πράγ­μα­τα για τη νο­μι­σμα­το­λο­γία των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών εις βάρος της ΣΥ­ΡΙ­Ζι­κής Αρι­στε­ράς. Δεν υπάρ­χει στην αρι­στε­ρά κόμμα της δραχ­μής , αντί­θε­τα απο­δεί­χτη­κε οτι ένα άλλο τμήμα ανέ­συ­ρε το ευρώ ως τα­ξι­κό όριο για τις λαι­κές διεκ­δι­κή­σεις και ανά­γκες. Το σύ­νο­λο της αντιευ­ρω­ε­νω­σια­κής αρι­στε­ράς είναι ερ­γα­το­λαι­κό ρεύμα , χτί­στη­κε μέσα από τις ιστο­ρι­κές μάχες της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς για μια κα­λύ­τε­ρη ζωή και στους πρό­σφα­τους αγώ­νες ενά­ντια στα Μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα. Ακόμα και το τμήμα του αρι­στε­ρού πα­τριω­τι­σμού , αντα­να­κλά πραγ­μα­τι­κές εμπει­ρί­ες αι­μα­τη­ρής πα­ρέμ­βα­σης του ιμπε­ρια­λι­σμού στα ελ­λη­νι­κά πράγ­μα­τα , το μα­κε­λειό του μο­νο­με­ρούς εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου υπο τη αι­γί­δα των Αγ­γλο­α­με­ρι­κά­νων , την επι­βο­λή της Χού­ντας στην Ελ­λά­δα , το Κυ­πρια­κό δράμα. Η δραχ­μή απο­τε­λεί ανα­γκαίο , αλλά οχι ικανό από μόνο του ερ­γα­λείο εφαρ­μο­γής ενός φι­λο­λαι­κού προ­γράμ­μα­τος , ενός προ­γράμ­μα­τος στοι­χεία του οποί­ου συ­γκρό­τη­σαν την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα , δια­γρα­φή χρέ­ους , εθνι­κο­ποι­ή­σεις , απο­φα­σι­στι­κή φο­ρο­λό­γη­ση του πλού­του. Αντί­θε­τα η νέα μνη­μο­νια­κή πλειο­ψη­φία που συ­γκρο­τεί­ται στο Κοι­νο­βού­λιο είναι όντως το κομμα του ευρώ , το κόμμα που θα στα­θεί απέ­να­ντι στις λαι­κές διεκ­δι­κή­σεις εφό­σον αυτές αμ­φι­σβη­τή­σουν την επο­νεί­δι­στη συμ­φω­νία. Ο Δρα­γα­σά­κης ήταν εξαι­ρε­τι­κά σαφής στο θέμα. Οποια­δή­πο­τε μο­νο­με­ρής ενέρ­γεια θεσει σε αμ­φι­σβή­τι­ση τη συμ­φω­νία , μας βάζει σε πε­ρι­πέ­τειες , θα αμ­φι­σβη­τή­σει τη θέση της χώρας στο ευρώ. Οι υγειο­νο­μι­κοί , οι εκ­παι­δευ­τι­κοί , οι αγρό­τες , πρέ­πει να πέ­σουν σε κι­νη­μα­τι­κό κώμα , στο όνομα μιας αξίας που μόνον το κε­φά­λαιο και τα συμ­φέ­ρο­ντά του εκ­προ­σω­πεί.

    Όσοι αρ­νού­νται την επι­στρο­φή στο εθνι­κό νό­μι­σμα ως τμήμα ενός ευ­ρύ­τε­ρου σχε­δί­ου φι­λο­λαι­κών με­ταρ­ρυ­μί­σε­ων , αρ­νού­νται στο ερ­γα­τι­κό και λαικό κί­νη­μα προ­ο­πτι­κή νίκης.Το μόνο που μας επι­φυ­λάσ­σουν ως κα­θή­κον είναι η ορ­γά­νω­ση συσ­σι­τί­ων. Η κλι­μά­κω­ση της πάλης οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στη νο­μι­σμα­τι­κή αλ­λά­γή , αλλά δεν συ­γκρο­τεί­ται κί­νη­μα με κέ­ντρο αυτη την αλ­λα­γή. Τα κι­νή­μα­τα και η διε­θνι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη σε αυτά , οι­κο­δο­μού­νται γύρω από το πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό πρό­γραμ­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαι­κών στρω­μά­των. Γύρω από τους αγώ­νες ενά­ντια στο κε­φά­λαιο , γύρω από τους αγώ­νες ενά­ντια στον ιπε­ρια­λι­σμό. Το κόμμα του ευρώ και η δεξιά με­τα­κί­νη­ση της κυ­βέρ­νη­σης δεν έχει κα­νέ­να μέλ­λον  Δεν έχουν καμία ανα­δια­νε­μη­τι­κή πλευ­ρά στο πρό­γραμ­μά τους υπερ των πολ­λών , δεν στη­ρι­ζο­νται σε καμιά κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία. Εκ­φρά­ζουν απο­κλει­στι­κά τα συμ­φέ­ρο­ντα του κε­φα­λαί­ου και το ανα­με­τά­ξυ τους 3ο Μνη­μό­νιο , μπο­ρεί να πε­τύ­χει μόνο πάνω στις στά­χτες του κι­νή­μα­τος , πάνω στα κοι­νω­νι­κά ερεί­πια. Αντί­θε­τα το Μέ­τω­πο του ΟΧΙ μπο­ρεί και πρέ­πει να εκ­φρά­σει πο­λι­τι­κά τους πό­θους του λαού μας γα ευ­η­με­ρεία , κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη , ανε­ξαρ­τη­σία από την ιμπε­ρια­λι­στι­κή κη­δε­μο­νία που συ­ντρί­βει κάθε δη­μο­κρα­τικ­κό δι­καί­ω­μα. Η πάλη θα είναι ΤΑ­ΞΙ­ΚΗ , ΑΝΤΙ­Ι­ΜΠΕ­ΡΙΑ­ΛΙ­ΣΤΙ­ΚΗ , ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­ΚΗ και μπο­ρεί να νι­κή­σει με όλα τα πα­ρα­δο­σια­κά ερ­γα­λεία του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. Την απερ­γία , τη δια­δή­λω­ση , την κα­τά­λη­ψη , την πο­λι­τι­κη ορ­γά­νω­ση.

πηγη: rproject.gr

Η ίδια η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έρ­χε­ται να συν­θλί­ψει ακόμα και την πιο δυ­να­τή δυ­σπι­στία. Το τρίτο μνη­μό­νιο, λε­ό­ντειο, σε βάρος του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, είναι γε­γο­νός. Και είναι όντως το πιο βαρύ, ερ­χό­με­νο να προ­στε­θεί σε δύο άλλα απο­τυ­χη­μέ­να προ­γράμ­μα­τα. Ψη­φι­σμέ­νο από μια βουλή, που στην πλειο­ψη­φία της εκλέ­χτη­κε για να κα­ταρ­γή­σει τα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα. Ψη­φι­σμέ­νο, με τρόπο αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό, με δια­δι­κα­σί­ες σκού­πας, όπου χι­λιά­δες τυ­πω­μέ­νες σε­λί­δες μοι­ρά­ζο­νται και γί­νο­νται νόμος μέσα σε 24ώρα, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας σειρά μέ­τρων που δε­σμεύ­ουν τη χώρα για πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες. Δια­δι­κα­σί­ες που ευ­τε­λί­ζουν όχι μόνο την αρι­στε­ρά, αλλά το ίδιο το πο­λί­τευ­μα. Ο πο­λι­τι­κός χρό­νος γί­νε­ται τόσο πυ­κνός, κρί­νο­ντας μια πο­ρεία δώ­δε­κα ετών, ενός κόμ­μα­τος που δη­μιουρ­γή­θη­κε στη­ρί­ζο­ντας τη δια­χρο­νι­κή απαί­τη­ση του κό­σμου της αρι­στε­ράς για ενό­τη­τα των δυ­νά­με­ων της. Ένα κόμμα, το οποίο συ­νέ­βα­λε στην ενερ­γό συμ­με­το­χή στα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης. Έδει­ξε την πο­λι­τι­κή ετοι­μό­τη­τά του στο αντι­μνη­μο­νια­κό κέ­λευ­σμα, με άμεσο πρό­γραμ­μα α πε­μπλο­κής από τα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα, με στόχο την ανα­δια­νο­μή του πλού­του προς όφε­λος της ερ­γα­τι­κής τάξης, σε βάρος του κε­φα­λαί­ου. Είναι τόσο πυ­κνός ο πο­λι­τι­κός χρό­νος που χτυπά κάθε λεπτό αυτών των αγώ­νων στο μυαλό των μελών, των στε­λε­χών, του κό­σμου που έδωσε μια μάχη με άνι­σους όρους απέ­να­ντι σε ένα σύ­στη­μα σα­ρά­ντα χρό­νων δια­πλο­κής. Σε ένα κα­τε­στη­μέ­νο που έμοια­ζε ακλό­νη­το βγά­ζο­ντας άσους από το μα­νί­κι. Σε ένα σύ­στη­μα που κα­τε­δα­φί­στη­κε με το πιο βρο­ντε­ρό Όχι. Ένα Όχι που πί­στε­ψε την αρι­στε­ρά των πρά­ξε­ων, την αρι­στε­ρά με μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη αγώ­νων. Αυτή η πα­ρα­κα­τα­θή­κη, αυτή η ελ­πί­δα, η ίδια η δύ­να­μη των πολ­λών δεν χωρά σε αδιέ­ξο­δα και μο­νο­δρό­μους, γιατί μπο­ρεί, ακόμα και στο πιο βαθύ σκο­τά­δι, να βλέ­πει φως, να ση­κώ­νε­ται και να προ­χω­ρά.

   Σε λίγες μέρες έρ­χε­ται μια άλλη ΔΕΘ, σί­γου­ρα δε θα είναι η Θεσ­σα­λο­νί­κη που ξέ­ρα­με. Το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης που υπο­στη­ρί­ξα­με προ­ε­κλο­γι­κά και στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης, αυτό το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο, το άμεσα υλο­ποι­ή­σι­μο για τις ανά­γκες μιας κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας ρη­μαγ­μέ­νης από πέντε χρό­νια εφαρ­μο­γής άδι­κων πο­λι­τι­κών. Ένα πρό­γραμ­μα, όμως, που θυ­σιά­στη­κε, λόγω δια­πραγ­μά­τευ­σης, μο­νο­με­ρών ενερ­γειών και χρη­μα­το­δο­τι­κής έλ­λει­ψης. Η δια­πραγ­μά­τευ­ση έφερε το τρίτο μνη­μό­νιο, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την άποψη ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει νέα δα­νεια­κή σύμ­βα­ση χωρίς μνη­μό­νιο και ανα­βί­ω­ση της Τρόι­κα. Οι μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες κό­πη­καν και όσες έγι­ναν με βάση το πρό­γραμ­μα τη ΔΕΘ ( αν­θρω­πι­στι­κή κρί­ση- επα­να­φο­ρά δια­θε­σί­μων- άνοιγ­μα ΕΡΤ- 100 δό­σεις), είναι ο μο­να­δι­κός απο­λο­γι­σμός της κυ­βέρ­νη­σης μέχρι τώρα. Η χρη­μα­το­δό­τη­ση του προ­γράμ­μα­τος, που έμει­νε θε­ω­ρία, αφο­ρού­σε σε ένα φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα που θα επέ­βα­λε με­γά­λη φο­ρο­λό­γη­ση στο κε­φά­λαιο, απε­μπλο­κή από το βρα­χνά του χρέ­ους, με δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του και απο­πλη­ρω­μή με ρήτρα ανά­πτυ­ξης. Αντί­θε­τα προς τις δε­σμεύ­σεις, σύμ­φω­να με τη νέα σύμ­βα­ση φτιά­χτη­καν τα τα­μεία των πι­στω­τών, όπου θα βρί­σκουν την απα­ραί­τη­τη χρη­μα­το­δό­τη­ση για τις δικές τους ανά­γκες. Ένα πρώτο Τα­μείο Ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων ως ένα ΥΠΕΡ­ΤΑΙ­ΠΕΔ, το οποίο ανα­λαμ­βά­νει να υπο­θη­κεύ­σει και να ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σει όλη τη δη­μό­σια πε­ριου­σία σε όφε­λος των δα­νει­στών και των ιδιω­τι­κών ομί­λων. Με τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις αυτές, ισχυ­ρο­ποιεί­ται ο κρί­κος της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης και κα­πι­τα­λι­στι­κής στρα­τη­γι­κής, ενώ σπάνε οι κρί­κοι των κοι­νω­φε­λών χρή­σε­ων, των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, της προ­στα­σί­ας του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Κι ένα δεύ­τε­ρο Τα­μείο, το Τα­μείο Ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης, που θα προ­χω­ρή­σει στη συγ­χώ­νευ­ση των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών και στην υπα­γω­γή τους στον Ευ­ρω­παϊ­κό Μη­χα­νι­σμό Στα­θε­ρό­τη­τας ή και σε ιδιω­τι­κούς ομί­λους της Ευ­ρω­ζώ­νης. Με αυτόν τον τρόπο πα­γιώ­νε­ται η ιδιω­τι­κή ιδιο­κτη­σία, ο έλεγ­χος των διοι­κή­σε­ων στις συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες και ακυ­ρώ­νε­ται η δυ­να­τό­τη­τα δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και ελέγ­χου επί του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συ­στή­μα­τος. Το με­γα­λύ­τε­ρο, όμως, “Τα­μείο” που φτιά­χνε­ται, είναι αυτό των ανε­ξάρ­τη­των αρχών, της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Δη­μό­σιων Εσό­δων, του Δη­μο­σιο­νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου και της πε­ρί­φη­μης Ανε­ξάρ­τη­της αρχής για τις Δη­μό­σιες συμ­βά­σεις, η οποία κα­ταρ­γεί το ρόλο του ελεγ­κτι­κού συ­νε­δρί­ου. Οι αρχές αυτές μπο­ρούν να λαμ­βά­νουν αυ­τό­μα­τα μέτρα, κα­θο­δη­γού­με­νες ευ­θέ­ως από την ΕΚΤ. Είναι αδια­νό­η­τη η κα­τάρ­γη­ση της δη­μο­σιο­νο­μι­κής κυ­ριαρ­χί­ας της χώρας σε τόσο με­γά­λο βαθμό.

   Τα τα­μεία, όπως και τα μέτρα που απορ­ρέ­ουν από τη συμ­φω­νία, είναι ιδιο­κτη­σία του σχε­δί­ου Σόι­μπλε, μέσω μιας σύμ­βα­σης υπο­γε­γραμ­μέ­νης από την κυ­βέρ­νη­ση που εκλέ­χτη­κε για να εκ­προ­σω­πή­σει την ανα­τρο­πή στην Ελ­λά­δα και να στεί­λει το ανά­λο­γο μή­νυ­μα στην Ευ­ρώ­πη.

   Όλα αυτά γί­νο­νται στο όνομα της άτα­κτης χρε­ο­κο­πί­ας και του εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος. Επει­δή, όμως, αυτό είναι ένα πα­ρα­μύ­θι της μνη­μο­νια­κής πα­ρά­δο­σης, προ­στί­θε­νται κι άλλα επι­χει­ρή­μα­τα. Εμ­φα­νί­ζε­ται ο κακός Σόι­μπλε και το πάση θυσία μνη­μό­νιο, είτε εντός ευ­ρω­ζώ­νης είτε εκτός ευ­ρω­ζώ­νης. Έτσι, απο­σιω­πά­ται ένα άλλο μνη­μό­νιο, αυτό που πρέ­πει να εφαρ­μο­στεί σε βάρος του κε­φα­λαί­ου. Και μια αρι­στε­ρά οφεί­λει να το επι­βάλ­λει με την εκλο­γή της.

   Το ανα­γκαίο κακό του μνη­μο­νί­ου υπο­στη­ρί­ζε­ται μέσα από τη λαϊκή εντο­λή για πα­ρα­μο­νή στο ευρώ, αγνο­ώ­ντας πρό­δη­λα τη λαϊκή εντο­λή για κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και της λι­τό­τη­τας ως προ­τε­ραιό­τη­τα για την πα­ρα­μο­νή μιας κυ­βέρ­νη­σης που στη­ρί­χθη­κε στην αρι­στε­ρά, στους αντι­μνη­μο­νια­κούς αγώ­νες και στα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης. Σε μια κυ­βέρ­νη­ση που ξε­κά­θα­ρα είπε ότι δεν μπο­ρεί να είναι «πα­ντός και­ρού», εν­νο­ώ­ντας με αυτό τους πει­ρα­μα­τι­σμούς επί των μνη­μο­νί­ων. Είναι φα­νε­ρό, επί­σης, ότι με αυτή τη μέ­θο­δο το νό­μι­σμα, από ερ­γα­λείο άσκη­σης της πο­λι­τι­κής με­τα­τρέ­πε­ται στην επι­βο­λή μιας και μόνο πο­λι­τι­κής εφαρ­μο­γής και δη της ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης. Το στρί­ψι­μο της βίδας γί­νε­ται και με ένα απλό κα­τσα­βί­δι. Η επι­λο­γή σε σχέση με το νό­μι­σμα δεν μπο­ρεί να είναι φό­βη­τρο, να κα­ταγ­γέλ­λε­ται και τε­λι­κά να ποι­νι­κο­ποιεί­ται. Τότε ο μο­νό­δρο­μος γί­νε­ται αυ­το­σκο­πός και το μή­νυ­μα δεν είναι αυτό της ανα­τρο­πής, αλλά της υπο­χώ­ρη­σης, της συ­ντή­ρη­σης. Με αυτό τον τρόπο ο πλού­τος πα­ρα­μέ­νει στα ίδια χέρια, η ανερ­γία συ­νε­χί­ζει δρι­μύ­τε­ρη και αυτοί που ανα­γκά­ζο­νται να εγκα­τα­λεί­ψουν δια της φυγής την όποια εναλ­λα­κτι­κή, είναι οι νέοι και οι νέες.

   Η νε­ο­λαία το βράδυ του Όχι ξα­γρύ­πνη­σε για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον, αυτό της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας του 61,3%. Οι νέοι και οι νέες έσπα­σαν το φόβο που με­τα­δι­δό­ταν από τα Μ.Μ.Ε και τις κλει­στές τρά­πε­ζες, έδω­σαν την ευ­και­ρία στην κυ­βέρ­νη­ση να απο­δεί­ξει ότι δια­φέ­ρει, ότι αγω­νί­ζε­ται για το συμ­φέ­ρον των πολ­λών ενά­ντια στα συμ­φέ­ρο­ντα των λίγων. Αυτή η νε­ο­λαία δεν εγκλω­βί­ζε­ται σε δι­λήμ­μα­τα του τύπου χρε­ο­κο­πία ή μνη­μό­νιο. Την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα θέλει να αλ­λά­ξει, αυτή που μένει ίδια, επι­μέ­νει, δια­βρώ­νει και γκρε­μί­ζει το παρόν, πνί­γο­ντας το μέλ­λον. Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ανα­τρέ­πε­ται με τη θέ­λη­ση των πολ­λών και τον πολ­λα­πλα­σια­σμό της δύ­να­μης τους μέσω των αγώ­νων. Το 61,3% του Όχι δεν έγινε σε­βα­στό, ο θε­σμός του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος απα­ξιώ­θη­κε. Η 5η Ιου­λί­ου, αν και είναι τόσο κοντά χρο­νι­κά, μοιά­ζει μα­κρι­νή μέσα από την τε­ρά­στια αλ­λοί­ω­σή της. Ξέ­ρου­με ότι κά­ποια γε­γο­νό­τα δεί­χνουν τη δυ­να­μι­κή τους με απε­ρί­φρα­στο τρόπο και είναι αυτά που ση­μα­δεύ­ουν τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Το Όχι στο δη­μο­ψή­φι­σμα είναι η εναρ­γέ­στε­ρη κα­τα­δί­κη των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών και των πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας. Αυτό το Όχι πρέ­πει πο­λι­τι­κά να εκ­προ­σω­πη­θεί από τις δυ­νά­μεις που το υπο­στή­ρι­ξαν με συ­νέ­πεια και κυ­ρί­αρ­χα από τον ίδιο τον κόσμο που το επέ­λε­ξε. Για πρώτη φορά μέσα σε πέντε χρό­νια η κοι­νω­νία το­πο­θε­τή­θη­κε επί των προ­γραμ­μά­των της Ε.Ε, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και έκρι­νε αυ­τούς τους θε­σμούς άχρη­στους, ανε­παρ­κείς. Όποιο πρό­γραμ­μα αυτών των θε­σμών, είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νο να απο­τύ­χει και θα ακυ­ρω­θεί στην πράξη, όποια δια­με­σο­λά­βη­ση κι αν βρε­θεί, προ­κει­μέ­νου να εφαρ­μο­στεί.

   Αυτές τις μέρες υπάρ­χει μια αφή­γη­ση. Αυτή η κυ­βέρ­νη­ση δε θέλει να εφαρ­μό­σει το μνη­μό­νιο, δεν το πι­στεύ­ει, δε συμ­φω­νεί με τα μέτρα λι­τό­τη­τας και χρειά­ζε­ται να συ­γκρο­τή­σει σχέ­διο απε­γκλω­βι­σμού. Από την άλλη, οι δυ­νά­μεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ. και του Πο­τα­μιού που πι­στεύ­ουν στο μνη­μό­νιο, εκλι­πα­ρούν ότι, για να εφαρ­μο­στεί, πρέ­πει η κυ­βέρ­νη­ση να δη­λώ­σει πα­ντο­τι­νή πίστη. Γε­γο­νός είναι ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ. όπως και η σάρκα από τη σάρκα τους, το Πο­τά­μι, βρή­καν ευ­και­ρία στο μνη­μό­νιο να υλο­ποι­ή­σουν την νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή τους. Για το λόγο αυτό υπο­στή­ρι­ζαν και υπο­στη­ρί­ζουν ότι το χρέος είναι βιώ­σι­μο, συ­σκο­τί­ζο­ντας το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα. Γε­γο­νός, επί­σης, είναι ότι η κυ­βέρ­νη­ση στα προ­α­παι­τού­με­να του μνη­μο­νί­ου, ξε­κί­νη­σε λέ­γο­ντας ότι δεν είναι δική μας ιδιο­κτη­σία αυτό το πρό­γραμ­μα, συ­νέ­χι­σε πα­ρα­δε­χό­με­νη ότι κά­ποιες αλ­λα­γές είναι σε σωστή κα­τεύ­θυν­ση και ακο­λού­θως υπο­στη­ρί­ζει ότι μπο­ρεί μέσα από αυτό το πρό­γραμ­μα να επι­τευ­χθεί η ανά­πτυ­ξη. Επο­μέ­νως, ο δρό­μος της απε­μπλο­κής από το μνη­μό­νιο φαί­νε­ται να περ­νά­ει απο­κλει­στι­κά μέσα από το ίδιο το μνη­μό­νιο και αυτό θυ­μί­ζει πολλά από την πε­ντα­ε­τή πο­ρεία αυτών των πο­λι­τι­κών. Υπάρ­χει μια λαϊκή έκ­φρα­ση: όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τρα­γού­δια ξέρει. Όμως τα βή­μα­τα αυτού του χορού είναι τόσο εύ­κο­λα και συ­νη­θι­σμέ­να, που μπο­ρούν να βρε­θούν πολ­λοί να τα χο­ρέ­ψουν, με το ίδιο μο­νό­το­νο αλλά συ­νά­μα κα­τα­στρο­φι­κό απο­τέ­λε­σμα. Επι­πλέ­ον οι έξω, έχουν στα­μα­τή­σει να τρα­γου­δούν, θλί­βο­νται, προ­βλη­μα­τί­ζο­νται και ορ­γα­νώ­νο­νται για να αντι­στα­θούν. Και το σί­γου­ρο είναι ότι η κοι­νω­νία δεν μπο­ρεί να δε­χτεί μια συμ­φω­νία εξα­θλί­ω­σης και φτω­χο­ποί­η­σής της.

*Βου­λεύ­τρια Μεσ­ση­νί­ας ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

πηγη: rproject.gr