Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ  

Ο Αμερικανός καθηγητής Μάικλ Χάντσον, σε πρόσφατη (19/7/2015) συνέντευξη του στην "Εφημερίδα των Συντακτών", που αναρτήθηκε και στην Iskra, εκτίμησε πως αποτέλεσμα και τελικά στόχος του νέου προγράμματος λιτότητας στην Ελλάδα, είναι να εξαναγκασθεί σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της να μεταναστεύσει. Έτσι θα ασκηθεί πίεση στους μισθούς στην Γερμανία και τις άλλες χώρες να κατεβούν προς τα κάτω. "Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης", πρόσθεσε. "Ένας διευρωπαϊκός πόλεμος", συμπλήρωσε, "είναι η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλεται στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες".  

Αυτό βέβαια δεν είναι το μόνο φαινόμενο μαζικής μετανάστευσης και ταξικών/διευρωπαϊκων πολέμων, ούτε το πρώτο, σε μια ΕΕ που διατείνεται πως ιδρύθηκε ακριβώς για να αποτρέψει τους πολέμους. Ήδη οι χώρες της Ανατ. Ευρώπης έχουν αποδεκατιστεί και έχουν περιορισμένη εθνική κυριαρχία, με άλλου τύπου μνημόνια. Η Βουλγαρία τα τελευταία 25 χρόνια έχει στερηθεί 2 εκατ. παιδιά της, η Ρουμανία 3,5 εκατ. Η Λετονία έχασε το 20% του πληθυσμού της, λέει ο Χάντσον. Και οι μισθοί διατηρούνται χαμηλότατα γιατί δεν γίνονται επενδύσεις, μιας και η εσωτερική ζήτηση είναι χαμηλή. Μ' αυτές τις χώρες θέλει να μας εξομοιώσει η τρόικα, όπως θρασύτατα διακήρυξε ο Τόμσεν, όσον αφορά τους μισθούς αρχικά. Και έπεται συνέχεια.

Οι προβλέψεις για τα επόμενα είκοσι χρόνια, είναι ότι οι χώρες των Βαλκανίων, η Ουγγαρία, η Μολδαβία, η Ουκρανία, οι Βαλτικές χώρες, θα χάσουν από 33% ως 48% του πληθυσμού τους, λόγω μετανάστευσης και υπογεννητικότητας. Η νεοαποικιοκρατία εντός Ευρώπης είναι ιδιόρρυθμη. Δεν αποικίζουν οι μητροπόλεις, αλλά αποικίζονται από τις νεοϋποτελείς χώρες που αναπληρώνουν τα κενά λόγω υπογεννητικότητας και εκεί, με έναν νέο εφεδρικό βιομηχανικό στρατό. Έτσι οι νεοϋποτελείς χώρες χάνουν κάθε ικμάδα για την παραγωγική και εθνική τους ανασυγκρότηση. Κράτη παρίες, χώρες παρίες, έθνη παρίες, αφημένα σε ένα καθοδικό σπιράλ προς την πλήρη εξουθένωση.

Επειδή, όμως, οι δεξαμενές εφεδρικού βιομηχανικού στρατού και απ´ αυτές τις χώρες στερεύουν γρήγορα λόγω υπογεννητικότητας και επειδή η ταξική κυριαρχία και η διεθνής ανταγωνιστικότητα μέσω της μείωσης των μισθών και της κοινωνικής προστασίας πρέπει να ενισχυθούν, πρέπει να ξεπεραστούν και τα εμπόδια για την εισροή εργατικού δυναμικού και από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής.  

Η συνταγή είναι απλή. Σας βομβαρδίζουμε, δημιουργούμε εμφύλιες συρράξεις και θρησκευτικούς πολέμους, και εκτός των άλλων γεωπολιτικών στόχων, γίνεστε απελπισμένοι πρόσφυγες πολέμου, έτσι ώστε ο ανθρωπισμός να επιβληθεί των ρατσιστικών προκαταλήψεων στις χώρες υποδοχής.  

Η ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞ  

Έχουμε λοιπόν εδώ την πρωταρχική συσσώρευση του Μάρξ που επαναλαμβάνεται συνέχεια, με άλλη μορφή, στο βαθμό που ο κλασικός του νόμος του σχετικού υπερπληθυσμού μέσα στην κεφαλαιοκρατική συσσώρευση δεν λειτουργεί στην εντέλεια, λόγω υπογεννητικότητας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.  

"Η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση", λέει ο Μάρξ, "δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ιστορικό προτσές του χωρισμού του παραγωγού από τα μέσα παραγωγής" (Το Κεφάλαιο, τ.Ι, σ.739, εκδ. Σ.Ε.). ´Οπου στα μέσα παραγωγής περιλαμβάνεται βέβαια και η γη, γενικότερα η φύση (νερό, αέρας, θάλασσα), όπως επανειλημμένα τονίζει ο Μαρξ. Το κεφάλαιο, δηλαδή, δεν μπορεί να γεννηθεί και να αναπτυχθεί χωρίς την αποκοπή του ανθρώπου από τη φύση. Αυτό στις χώρες της δυτικής Ευρώπης επιτεύχθηκε με το βίαιο ξερίζωμα των αγροτών από την γη τους, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής σήμερα, με τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους, παλαιότερα με την βία της αποικιοκρατίας. Και μαζί με τους αγρότες γίνονται πρόσφυγες για την Δύση και μικροπαραγωγοί, επιστήμονες, εργάτες, άνθρωποι για τους οποίους η Δύση δεν έχει πληρώσει δεκάρα για να φτάσουν σε παραγωγική ηλικία. Τζάμπα μηχανές.  

Στις ευρωπαϊκές χώρες της ανατολής και του νότου, το ξερίζωμα των πληθυσμών επιτυγχάνεται με τους μηχανισμούς της "αγοράς", υποβοηθούμενους από τα προγράμματα λιτότητας και τα μνημόνια. Σ´αυτούς θα προστεθούν και οι ´Ελληνες αγρότες, θύματα του τρέχοντος τσιπρικού μνημονίου. Οι μηχανισμοί της "αγοράς" διορθώνονται και καναλιζάρονται από συνειδητές πολιτικές. Από τέτοιες μπορούν και να ανατραπούν.  

Το πόσο συνειδητές ήταν οι πολιτικές που έφτιαξαν την πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου, με τη βία μάλιστα πολλές φορές, μας το λέει εναργέστατα ο Μάρξ: "Τόσοι κόποι χρειάστηκαν για να ξαναγεννηθούν οι "αιώνιοι φυσικοί νόμοι" του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, για να συντελεστεί το προτσές του χωρισμού των εργατών από τους όρους της εργασίας, για να μετατραπούν στον ένα πόλο τα κοινωνικά μέσα παραγωγής και συντήρησης σε κεφάλαιο και στον αντιπόλο η μάζα του λαού σε μισθωτούς εργάτες, σε ελεύθερους "εργαζόμενους φτωχούς", σ' αυτό το ΤΕΧΝΗΤΟ ΔΗΜΙΟΥΓΗΜΑ της νεότερης ιστορίας." (ο.π. σελ. 784). Ένα, όμως, τεχνητό δημιούργημα, μια μεγαμηχανή, όπως θα έλεγε και ο Λιούις Μάμφορντ, χρειάζεται συνέχεια συντήρηση, γρασάρισμα, επισκευή, διορθώσεις, ώστε οι "αιώνιοι φυσικοί νόμοι" του που ειρωνεύεται ο Μάρξ, να εξακολουθήσουν να λειτουργούν.  

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ  

Σύμφωνα με την κλασική ανάλυση του Μαρξ, "ο εργατικός υπερπληθυσμός" είναι με τη σειρά του, μετά την αρχική συσσώρευση κεφαλαίου και εργατικού δυναμικού, "το αναγκαίο προϊόν της συσσώρευσης πάνω σε κεφαλαιοκρατική βάση ή της συσσώρευσης του πλούτου. Και αντίστροφα ο υπερπληθυσμός αυτός γίνεται με τη σειρά του μοχλός της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης ή κι ακόμα ΟΡΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Ο εργατικός αυτός υπερπληθυσμός αποτελεί έναν διαθέσιμο βιομηχανικό εφεδρικό στρατό, που ανήκει στο κεφάλαιο τόσο απόλυτα, σαν να τον είχε φτιάξει με δικά του έξοδα" (ο.π. σελ. 655). Είναι ο στρατός της ανεργίας, ακόμα πιο διαχειρίσιμος αν είναι Ασιάτες, χωρίς δικαιώματα πολίτη, χωρίς αρχικά έξοδα παραγωγής για το κεφαλαιοκρατικό κράτος. Έτσι εξηγείται και γιατί το τελευταίο δεν παίρνει κανένα ουσιαστικά μέτρο για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας.  

Οι μισθοί συμπιέζονται στις μητροπόλεις."Σε χοντρές γραμμές οι γενικές κινήσεις του μισθού της εργασίας, ρυθμίζονται αποκλειστικά από τη διαστολή και τη συστολή του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού, που αντιστοιχούν στην εναλλαγή των περιόδων του βιομηχανικού κύκλου". (ο.π. σελ. 660). Όταν, όμως, η ανάκαμψη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, όπως σήμερα, οι μισθοί συμπιέζονται συνέχεια και σ´αυτό βοηθάει το καπιταλιστικό κράτος και στις δυό κατευθύνσεις: της παρατεταμένης ύφεσης και της συμπίεσης των μισθών.  

Ο σχετικός υπερπληθυσμός, λέει ο Μαρξ, παρουσιάζεται με τρεις μορφές, ρευστή, λανθάνουσα και στάσιμη (σ.664). Εδώ μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η λανθάνουσα μορφή που προέρχεται κυρίως από την αγροτιά, την παγκόσμια αγροτιά σήμερα. "Γι' αυτό περιορίζουν στο ελάχιστο όριο το μεροκάματο του εργάτη γης, έτσι που να βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στο βάλτο της εξαθλίωσης" (σ.666). Επανέρχεται, λοιπόν, πάλι και πάλι η συνειδητή πολιτική της πρωταρχικής συσσώρευσης. Στις χώρες της περιφέρειας, επί πλέον, τον βομβαρδίζουν κι αυτόν και τον μικροϊδιοκτήτη, για να εγκαταλείψει τη γη του.  

Εξάλλου ο Μαρξ πιο πριν, στο κεφάλαιο 22, υποδεικνύει για λόγους καθαρότητας της ανάλυσης, "να δούμε ολόκληρο τον εμπορικό κόσμο σαν ένα έθνος", με κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, μια "παγκοσμιοποίηση" δηλαδή.  

Σ' αυτό το πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε και τον "ΑΠΟΛΥΤΟ, ΓΕΝΙΚΟ νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης" του Μαρξ, που στην ουσία είναι ο νόμος της δημιουργίας και αύξηςης της ανεργίας, του "σχετικού υπερπληθυσμού", ως"όρου ύπαρξης" της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. "Έτσι,η αύξηση των μέσων παραγωγής και της παραγωγικότητας της εργασίας πιο γρήγορα από την αύξηση του παραγωγικού πληθυσμού, εκφράζεται από κεφαλαιοκρατική άποψη με αντίστροφη μορφή, με το ότι ο εργατικός πληθυσμός αυξάνει πάντα πιο γρήγορα από τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου".(σ.668). Ο παγκόσμιος εργατικός πληθυσμός, εννοείται, μεταφέρεται με διάφορους τρόπους όπου χρειαστεί. "Και το αποτέλεσμα είναι,στο μέτρο που συσσωρεύεται το κεφάλαιο,να χειροτερεύει η κατάσταση του εργάτη, ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ Ή ΚΑΚΗ Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ".  

Αυξάνεται, δηλαδή, το χάσμα ανάμεσα στον εργάτη και τον κεφαλαιοκράτη, όπως τονίζει και στην σελ. 539. Ο εργάτης εδώ, βέβαια, είναι ο κάθε μισθωτός εργαζόμενος με μικρή ή μεσαία αμοιβή και αντίστοιχη ιεραρχική θέση. Ο δε βιομηχανικός εφεδρικός στρατός είναι το σύνολο των ανέργων. Με αυτά τα δεδομένα της ανεργίας ως όρο ύπαρξης της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και της διεύρυνσης του κοινωνικού χάσματος, ο κεϋνσιανισμός, με την επιδίωξη του επίτευξης της πλήρους απασχόλησης, φαντάζει σαν ευτυχής παρένθεση στον καπιταλισμό. Αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν επιτεύχθηκε η πλήρης απασχόληση, πάντοτε επιδιωκόταν η μεταφορά στις καπιταλιστικές μητροπόλεις εργατικού δυναμικού από τις αγροτικές περιοχές του ευρωπαϊκού, του αμερικανικού και του παγκόσμιου νότου. Τον κεϋνσιανισμό, όμως, τον σάρωσε η παγκοσμιοποίηση, τα αδηφάγα συμφέροντα των πολυεθνικών μονοπωλίων και της χρηματιστικής ολιγαρχίας, με εργαλείο πολιτικής τον νεοφιλελευθερισμό. Μας άφησε την οικολογική κρίση πίσω του.  

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ  

Την παγκοσμιοποίηση την διείδε ο Μαρξ εδώ και 140 κιόλας χρόνια. Στην γαλλική μετάφραση του Κεφαλαίου το 1873, στην διαπίστωση του ότι μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να κατεβάσει τους μισθούς ως το "μηδενιστικό επίπεδο" των μισθών Γαλλίας και Ολλανδίας, συμπλήρωνε: "Σήμερα έχουμε προχωρήσει πολύ πιο πέρα χάρη στο συναγωνισμό που γίνεται στην παγκόσμια αγορά, στον οποίο η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου."Αν η Κίνα -λέει ένας βουλευτής- γίνει μεγάλη βιομηχανική χώρα, δε βλέπω πώς ο εργατικός πληθυσμός της Ευρώπης θ´αντέξει στον αγώνα, χωρίς να κατέβει ίσαμε το επίπεδο των ανταγωνιστών του " (622). Και γι' αυτό επιπλέον απαιτείται η μεταφορά Κινέζων, Αφγανών, Αράβων εργατών στην Ευρώπη ή Λατινοαμερικάνων στη Β. Αμερική.

Τι πρέπει να κάνουν οι υπάρχοντες μισθωτοί; Ό,τι πάντα έκανε το εργατικό κίνημα, μακριά από κάθε ρατσιστική προκατάληψη. Αγώνας για τήρηση και βελτίωση της εργατικής νομοθεσίας, για νόμιμη και μόνιμη απασχόληση, για ίση αμοιβή προς ίση εργασία, για μισθολογικές αυξήσεις, για πολιτικοποίηση του κινήματος τους, ώστε όχι μόνο να ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός με σκοπό την πλήρη απασχόληση αλλά και να ανατραπεί όλο το ιμπεριαλιστικό σύστημα της χρηματιστικής ολιγαρχίας και της εθνικής καταπίεσης. Για να πάψουν δηλαδή οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι υποθαλπώμενοι πόλεμοι που δημιουργούν στρατιές προσφύγων, για να αποτραπεί επίσης η επιδείνωση της οικολογικής κρίσης που αναμένεται να προκαλέσει 200 εκατ. περιβαλλοντικούς πρόσφυγες τα επόμενα είκοσι χρόνια. Είναι ένας πόλεμος κατά της φύσης και των ανθρώπων που με συνέπεια και πείσμα διεξάγει το κεφάλαιο.

Δύο είναι οι μείζονες κρίσεις που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, η οικονομική και η οικολογική, διαπλεκόμενες με την πολιτιστική και την γενικότερη κρίση αξιών. Η οικονομική κρίση, όπως έχουμε υποστηρίξει παλαιότερα, είναι σε μεγάλο βαθμό τεχνητή, όπως είναι τεχνητός και ο καπιταλισμός. Η οικολογική κρίση είναι τεχνική -άρα και τεχνητή- είναι αποτέλεσμα της συγκεκριμένης χρήσης της τεχνολογίας από το κεφάλαιο με σκοπό το κέρδος. Τα τεχνητά δημιουργήματα, όμως, ανατρέπονται ή εξουδετερώνονται, "τεχνηέντως", πάλι από τον άνθρωπο που δρα συλλογικά. Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να οδηγήσει σε πολεμικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας, όπως την εποχή του Λένιν, λόγω ακριβώς του τρομακτικού ενδεχόμενου ενός πυρηνικού Αρμαγεδώνα. Αν και ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Κάποιοι παρανοϊκοί ετοιμάζουν ήδη σχέδια μετοίκησης στον Άρη!  

Εν πάση περιπτώσει οι άνθρωποι, οι λαοί δεν έχουν χάσει το ισχυρότερο ένστικτο, αυτό της επιβίωσης, σ´αυτή εδώ την γη. Φαίνεται ότι προλαβαίνουμε με τον σοσιαλισμό να αποτρέψουμε την βαρβαρότητα ή την ολοσχερή καταστροφή.  

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο κ.Τσίπρας στην προεκλογική του συγκέντρωση στις 23 Γενάρη 2015 είχε απευθυνθεί στο ακροατήριό του βροντοφωνάζοντας:

«Δεν ήμασταν ποτέ σαν τους άλλους και δεν θα γίνουμε ποτέ σαν και αυτούς»…

Μάλιστα. Πάμε τώρα λίγο πιο πίσω. Πάμε στη συνεδρίαση της Βουλής στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Ηταν τότε που ψηφίστηκε το δεύτερο Μνημόνιο.

Σε εκείνη τη συνεδρίαση και για να δικαιολογήσει την επιβολή του δεύτερου Μνημονίου, ο Γιώργος Παπανδρέου κατά την διάρκεια της ομιλίας του είχε μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Αυτή η συμφωνία είναι ό,τι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κυβέρνηση (…). Δεν υπάρχει κάτι άλλο, κάτι ιδεατό (…) Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε τώρα αυτήν την προσπάθεια γιατί αυτό θα σημαίνει ότι χάνουμε κάθε ευκαιρία να μπορέσουμε να επανορθώσουμε αδικίες (…) Να θυσιάσουμε πολλά για να μην χάσουμε τα πάντα από το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας (…) Δίνουμε μάχη σε τρία μέτωπα. Μάχη να κυριαρχήσει η πολιτική έναντι των αγορών, μάχη απέναντι στη συντηρητική Ευρώπη (…)».

Ο Αντώνης Σαμαράς στη δική του ομιλία είχε υποστηρίξει:

«Η ψήφιση του μνημονίου είναι η μοναδική λύση λόγω των δραματικών συνθηκών που έχουν πλέον διαμορφωθεί για τη χώρα (…). Δεν αλλάξαμε στάση ή άποψη για το μνημόνιο, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι αποτελείλανθασμένη συνταγή (…). Αυτό που άλλαξε και αναγκαζόμαστε να ψηφίσουμε είναι οι συνθήκες (…) η παραμονή μας στο ευρώ αμφισβητείται ευθέως, αυτές οι δραματικές συνθήκες καθιστούν την μη ψήφιση του μνημονίου άλμα στο κενό (…). Η ΝΔ εξακολουθεί να τάσσεται κατά των μνημονιακών συνταγών λιτότητας».

Ο τότε πρωθυπουργόςΛουκάς Παπαδήμος στην τοποθέτησή του είχε ισχυριστεί:

«Είναι πράγματι ιστορικής σημασίας για το μέλλον της χώρας η σημερινή συνεδρίαση (…) οι αποφάσεις που θα ληφθούν θα καθορίσουν εάν (…) περάσουμε στην ανάπτυξη κατοχυρώνοντας τη θέση μας στο ευρώ. Ή εάν αντίθετα από μοιραία πλάνη, λιποψυχία ή λάθος απόφαση θα οδηγήσουμε τη χώρα σε μιακαταστροφική χρεοκοπία (…) και εξώθησης από το ευρώ. Έχω την πεποίθηση ότι οι βουλευτές θα πράξουν το εθνικό καθήκον τους. Έχουμε μπροστά μας ένα (…) οικονομικό πρόγραμμα (…) που διασφαλίζει όσο κανένα άλλο τη θέση μας στο ευρώ. Που αποτρέπει μια καταστροφική χρεοκοπία. Ένα πρόγραμμα σκληρό που συνεπάγεται οδυνηρές θυσίας (…). Είναι όμως ένα πρόγραμμα που θα μας βγάλει σε στέρεο έδαφος (…). Άκουσα με προσοχή την κριτική που ασκείται από πολλές πλευρές. Ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις δεν άκουσα. Δυστυχώς η μόνη εναλλακτική λύση στη σημερινή συμφωνία είναι μια καταστροφική χρεοκοπία. Το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται το πρόγραμμα αυτό είναι περιορισμένο σε σύγκριση με την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που θα ακολουθούσε εάν δεν το υιοθετήσουμε (…).

Αυτά λέγονταν στη Βουλή το 2012.

Ο μεν Παπανδρέου, λοιπόν, ισχυριζόταν ότι το τότε Μνημόνιο ήταν «ό,τι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κυβέρνηση». Αλήθεια, αυτό δεν θυμίζει κατιτίς από τα «επιχειρήματα» Τσίπρα για το δικό του Μνημόνιο; Φέραμε το Μνημόνιο, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να κυβερνάμε εμείς που φέραμε το Μνημόνιο για να «επανορθώσουμε τις αδικίες» του Μνημονίου που εμείς το φέραμε! Αυτά έλεγε ο κ.Παπανδρέου. Και να που τρία χρόνια μετά ο κ.Παπανδρέου αναδεικνύεται σε πηγή έμπνευσης (!) του κ.Τσίπρα μιας και ο κ.Τσίπρας δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να επαναλαμβάνει τις ίδιες ακριβώς αστειότητες του προκατόχου του. Φέραμε Μνημόνιο, αλλά παλεύουμε (!) ενάντια στις αγορές και στη συντηρητική Ευρώπη, έλεγε τότε ο κ.Παπανδρέου. Αλήθεια σε τι διαφέρουν οι σημερινές αστειότητες Τσίπρα από τις τότε αστειότητες του κ.Παπανδρέου;

Ψηφίζουμε και επιβάλλουμε το Μνημόνιο όχι επειδή το θέλουμε, αλλά λόγω των «δραματικών συνθηκών». Έτσι ισχυριζόταν γεμάτος πόνο ψυχής  ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, τι διαφορετικό επαναλαμβάνει σήμερα ο κ.Τσίπρας για το δικό του Μνημόνιο; Είναι «λανθασμένη συνταγή» το Μνημόνιο αλλά το ψηφίζουμε, έλεγε ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, τι λιγότερο μας λέει σήμερα ο κ.Τσίπρας; Δεν αλλάξαμε εμείς, οι συνθήκες άλλαξαν, έλεγε ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, αυτό δεν επαναλαμβάνει σήμερα και ο κ.Τσίπρας για το δικό του Μνημόνιο;

Όσο για τον κ.Παπαδήμο, ο λόγος που είχε εκφωνήσει τότε, μοιάζει λες και τον έχει  ξεπατικώσει σήμερα ο κ.Τσίπρας για να δικαιολογήσει το τρίτο, το δικό του Μνημόνιο. Ή Μνημόνιο ή χρεοκοπία, εκβίαζε τότε ο κ.Παπαδήμος. Αλήθεια, αυτό δεν ισχυρίζεται σήμερα και ο κ.Τσίπρας; Όσον αφορά μάλιστα το σημείο του λόγου του στο οποίο ο πρωθυπουργός της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ υποστήριζε ότι «δεν υπάρχουν ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις» απέναντι στο Μνημόνιο – προπαγάνδα που τρία χρόνια αργότερα ο κ.Τσίπρας έχει γίνει ο βασικός της διακινητής - ο κ.Παπαδήμος θα πρέπει μάλλον να ζητήσει πνευματικά δικαιώματα από τον κ.Τσίπρα…

Πού πήγαν, επομένως, εκείνα τα προεκλογικά, τα «δεν ήμασταν ποτέ σαν τους άλλους και δεν θα γίνουμε ποτέ σαν και αυτούς» του κ.Τσίπρα; Κατέληξαν εκεί ακριβώς που πήγαν και τα «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια σε ένα νόμο με ένα άρθρο».

Ο κ.Τσίπρας – που δεν γινόταν ποτέ σαν τους άλλους – κατάφερε να πετύχει το «τρία σε ένα»: Μέσα σε εφτά μήνες έγινε Παπανδρέου. Μετεξελίχθηκε αυτομάτως σε Σαμαρά. Για να καταντήσει, στο τέλος, Παπαδήμος…

* Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

ΣΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Στο κυβερνητικό στόχαστρο οι επικουρικές! Nέα ρήτρα μείωσης 5,2% στις συντάξεις 11 επικουρικών ταμείων που εντάσσονται υποχρεωτικά στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) από την 1η Σεπτεμβρίου φέρνει ο νόμος του νέου Μνημονίου (ν. 4336/15). Η πρώτη μείωση των επικουρικών βάσει της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος έγινε τον Ιούλιο του 2014 και ήταν 5,2%.

Ταυτόχρονα, έρχονται αλλαγές και στις εισφορές των ασφαλισμένων καθώς θα καταβάλουν ενιαίο ποσοστό 3% (σ.σ.: που ισχύει για τα περισσότερα από τα 11 Ταμεία), με τη διαφορά όμως ότι η εισφορά θα υπολογίζεται, πλέον, επί του συνόλου των αποδοχών τους, με αποτέλεσμα να φορτώνονται νέα βάρη.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ημερήσιου τύπου, ανάμεσα στα 11 εντασσόμενα Ταμεία που περνούν στο ΕΤΕΑ από την 1η Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με εγκύκλιο που υπέγραψε ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Παύλος Χαϊκάλης, είναι τα επικουρικά των Σωμάτων Ασφαλείας (ΤΕΑΠΑΣΑ), των Αρτοποιών (ΤΕΑΑ), των Ναυτικών (ΝΑΤ-ΚΕΑΑΝ), των πρατηριούχων, καθώς και άλλοι μικρότεροι φορείς.

Θα ακολουθήσει μετά την ένταξη εγκύκλιος του ΕΤΕΑ καθώς από την 1η Σεπτεμβρίου και μετά οι συνταξιούχοι και οι ασφαλισμένοι των 11 επικουρικών ταμείων θα διέπονται από τη νομοθεσία του και όχι από τη νομοθεσία των φορέων τους. Η νομοθεσία που εφαρμόζει το ΕΤΕΑ είναι αυτή του νόμου 4052/12 και προβλέπει ότι οι καταβαλλόμενες συντάξεις τόσο για τα Ταμεία που ήδη έχουν ενταχθεί όσο και για τα Ταμεία που θα ενταχθούν στο μέλλον αναπροσαρμόζονται κάθε χρόνο με βάση τη λεγόμενη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, δηλαδή οι καταβαλλόμενες (παλιές και νέες) συντάξεις θα μειώνονται με απόφαση του ΕΤΕΑ για να διασφαλιστεί η μείωση του ελλείμματός του.

Η πρώτη αναπροσαρμογή (μείωση) των επικουρικών βάσει της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος έγινε τον Ιούλιο του 2014 και ήταν 5,2%. Το ποσοστό αυτό εφαρμόζεται αυτόματα από το ΕΤΕΑ σε όλες τις καταβαλλόμενες συντάξεις, καθώς όπως αναφέρεται στο άρθρο 42 του νόμου 4052/12 «οι καταβαλλόμενες συντάξεις του ΕΤΕΑ αναπροσαρμόζονται κάθε χρόνο με βάση τη ρήτρα βιωσιμότητας του Ταμείου για τη μείωση των ελλειμμάτων του αποκλειομένης κάθε άμεσης ή έμμεσης κρατικής επιχορήγησης». Στην πράξη οι συνταξιούχοι των 11 επικουρικών ταμείων θα έχουν τη μείωση κατά 5,2% από τη στιγμή που το ΕΤΕΑ θα είναι ο φορέας καταβολής των συντάξεών τους. Το άρθρο 48 του νόμου 4052/12 αναφέρει μάλιστα ότι «οι συνταξιούχοι των εντασσόμενων ταμείων καθίστανται συνταξιούχοι του ΕΤΕΑ, το οποίο βαρύνεται εφεξής με την καταβολή της σύνταξής τους, και διέπονται από τις διατάξεις αυτού και της γενικότερης ασφαλιστικής νομοθεσίας, όπως αυτές ισχύουν».

Τα Ταμεία που εντάσσονται στο ΕΤΕΑ την 1η Σεπτεμβρίου και απειλούνται με τη μείωση 5,2% στις καταβαλλόμενες συντάξεις τους είναι:

α) οι Τομείς του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΤΕΑΠΑΣΑ (Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Αστυνομίας Πόλεων (ΤΕΑΥΑΠ), Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Ελληνικής Χωροφυλακής (ΤΕΑΕΧ) και Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος (ΤΕΑΥΠΣ), αρμοδιότητας του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης,

β) o Kλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του ΟΑΕΕ,

γ) ο Τoμέας Επικουρικής Ασφάλισης Αρτοποιών (ΤΕΑΑ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του ΟΑΕΕ,

δ) ο Τoμέας Επικουρικής Ασφάλισης Πρατηριούχων Υγρών Καυσίμων (ΤΕΑΠΥΚ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του ΟΑΕΕ,

ε) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Εργων του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΑ,

στ) ο Τομέας Ασφάλισης Συμβολαιογράφων (ΤΑΣ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΑ,

ζ) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Δικηγόρων (ΤΕΑΔ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΑ,

η) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιοκτητών Συντακτών και Υπαλλήλων Τύπου του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ,

θ) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Τεχνικών Τύπου Αθηνών και Θεσσαλονίκης του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ,

ι) ο Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών (ΚΕΑΝ) του ΝΑΤ και

ια) το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Ιδρυμάτων Εμπορικού Ναυτικού (ΤΕΑΠΙΕΝ) αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγή: iskra.gr

Σύμφωνα με στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ οι μισθοί κουρεύτηκαν κατά 28,16% από το πρώτο Μνημόνιο το 2010 μέχρι και το πρώτο τρίμηνο του 2015.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ στους τρεις πρώτους μήνες του 2010 ο δείκτης μισθών είχε σημειώσει ρεκόρ φτάνοντας στις 120,4 μονάδες.
Αμέσως μετά οι μισθοί γκρεμίζονται με τον δείκτη να πέφτει στις 86,5 μονάδες, εως το πρώτο τρίμηνο του 2015, που μεταφράζεται σε απώλειες μισθών κατά 28,16%.

Μάλιστα σύμφωνα με την Καθημερινή οι μισθοί στο πρώτο τρίμηνο του 2015 σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2014 έπεσαν κατά 20,6% εαν δεν γίνει εποχική προσρμογή, δηλαδή χωρίς να προσμετρηθεί ο τουρισμός.

Πηγή Καθημερινή