Του ΣΤΑΘΗ*

'Oταν πριν από λίγους μήνες το Κομμουνιστικό (κατά συνθήκην) Κόμμα της Κίνας ανακοίνωσε (και η Λαϊκή Εθνοσυνέλευση αποφάσισε) ότι η χώρα αλλάζει αναπτυξιακό μοντέλο, δίνοντας προτεραιότητα στην ανάπτυξη μιας εσωτερικής αγοράς εν σχέσει προς τις εξαγωγές, οι υποψιασμένοι ένιωσαν να τους ζώνουν μαύρα φίδια. Λίγους μήνες μετά, τα εν λόγω μαύρα φίδια έχουν βάλει στη μέση τον κινέζικο δράκο και τον δαγκώνουν ανηλεώς. Δαγκώνοντας ταυτοχρόνως και τις ουρές τους. Κι ύστερα το κεφάλι τους. Διότι αυτά τα φίδια δεν έχουν μυαλό ή μάλλον έχουν τόσο μυαλό όσο ο καπιταλισμός - δηλαδή κουκούτσι.

Οι κρίσεις του καπιταλισμού πυκνώνουν. Διότι αν υποθέσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι Χ τρισ., οι χρηματοπιστωτικές δοσοληψίες παγκοσμίως είναι Χ τρισ. επί 100! Ηγουν χάος. Ηγουν ο πόλεμος έρχεται καταπάνω μας με δρασκελιές. Κατά τα άλλα, η Γερμανία κοιτάζει πώς θα προσπορισθεί μερικά ψωροεκατομμύρια απ' το χρέος της Ψωροκώσταινας και οι ΗΠΑ πώς θα πουλάνε χρέος για μεταξωτές κορδέλες στην Κίνα (καθότι σε αμερικανικά ομόλογα, δηλαδή σε χρέος, αποταμιεύει και η χώρα της Ουράνιας Γαλήνης).

Περνάει απαρατήρητο (;) ότι οι τοπικές συρράξεις με παγκόσμιο αντίκτυπο πληθύνονται και βαθαίνουν χρόνο με τον χρόνο, φέρνοντας όλο και πιο κοντά την «τελική λύση» ενός παγκόσμιου και ολοκληρωτικού πολέμου. Που, συν τοις άλλοις, θα θέσει τέλος και στους προβληματισμούς μας «εάν κάπου αλλού στο σύμπαν υπάρχει νοήμων ζωή», διότι τέτοια ζωή, μετά από έναν τέτοιον πόλεμο, δεν θα υπάρχει καθόλου στη Γη - ή, εάν κάποια απομεινάρια της συνεχίσουν να υπάρχουν, θα είναι η (ψευτο)ζώσα απόδειξη της ανοησίας που η νοήμων ζωή επέδειξε.

Οσο για την Ελλάδα (κάτοικος κι αυτή του πλανήτη Γη) πάει κατά διαβόλου ή μάλλον την πάνε πριν από την ώρα της. Κι όπως

τον Προμηθέα ανέβασαν δέσμιο στον βράχο του μαρτυρίου του η Βία και το Κράτος, έτσι και την Ελλάδα ανέβασαν δέσμια στον Γολγοθά της το Χρέος και τα Μνημόνια. Δεν είναι παράξενο που η τραγωδία της χώρας μας είναι γκροτέσκ! Σε μια ήπειρο, την Ευρώπη, όπου η Γερμανία έχει τη μωρία και το θράσος να επανεμφανίζει τον εαυτόν της ως ένα ιμιτασιόν Τρίτο Ράιχ , σε έναν πλανήτη που η «πρωταρχική συσσώρευση πολέμου» κάνει στους πολίτες μικρότερη εντύπωση απ' το τελευταίο μοντέλο ενός κινητού τηλεφώνου, είναι λογικό επακόλουθο το παράλογο.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που ο δημόσιος λόγος δεν υπηρετεί τη δημοκρατία. Ο Ομπάμα επαναλαμβάνει τον Κλίντον και η Μέρκελ τον Τόνι Μπλερ (κι όλους μαζί ο Μπέπε Γκρίλο). Μια ενιαία ρητορική μιας ομογενοποιημένης σκέψης που μιλάει με τη γλώσσα της προπαγάνδας έχει υποκαταστήσει την πάλη των ιδεών, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις (όταν εκφράζουν ταξικές διαφορές) κι έχει βυθίσει τις ψυχές των πολιτών σε ένα απομαγευμένο χυλό. Μόνον σε προσωπικό επίπεδο διαφεύγουν οι άνθρωποι, διότι οι συλλογικές τους δυνατότητες για κάτι τέτοιο διατελούν αιχμάλωτες του πιο ηλίθιου, του πιο διεστραμμένου και του πιο πολεμοκάπηλου συστήματος από κτίσεως κόσμου - κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κρίμα, η μεγαλύτερη αμαρτία της Αριστεράς, ότι με την αναδίπλωσή της μετά την πτώση της ΕΣΣΔ άφησε χώρο για την αντιδραστική παλινόρθωση. Μια πτώση αναπόφευκτη από τη στιγμή που η (σχεδιασμένη) οικονομία αποσυνδέθηκε απ' την (πολιτική) δημοκρατία. Το ίδιο

χυδαίο φαινόμενο (χωρίς μάλιστα τις ηθικές αναστολές των σοσιαλιστικών ιδεών) εμφανίζει σήμερα ο καπιταλισμός, όπου η οικονομική δικτατορία των ισχυρών αφανίζει την ίδια της την πολιτική διαχείριση, αφανίζει τις αστικές δημοκρατίες και κυρίως όσα ανθρώπινα χαρακτηριστικά είχαν προσδώσει σ' αυτές οι μάζες με το αίμα τους.

Η λεγόμενη «ελεύθερη οικονομία» είναι η πλέον διευθυνόμενη οικονομία από τελέσεως των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων και κτίσεως Ρώμης. Παρά τους δύο παγκοσμίους πολέμους και παρά τη γνωριμία της ανθρωπότητας με την κόλαση στο πρόσωπο του φασισμού, ο 21ος αιώνας φαίνεται να 'ναι πιο θανάσιμος απ' τον 20όν, διότι ο καπιταλισμός σήμερα είναι πιο θανάσιμος από χθες! Κι αύριο θα είναι πιο θανάσιμος από σήμερα! Καθότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Είναι ένα σύστημα τυφλό, δίχως νόμο θεού ή ανθρώπου, ικανό μόνον να βγάζει κέρδος, αιματοβαμμένο κέρδος, από την εκμετάλλευση (και συνεπώς την καταπίεση) των ανθρώπων κι απ' τον πόλεμο - τη μεγαλύτερη μπίζνα όλων των εποχών απ' όταν ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ και ο Σίσυφος επέστρεφε απ' τον Αδη για να εξακολουθήσει να εισπράττει διόδια έστω και νεκρός.

Αυτό είναι και το μνημόνιο: ένας νεκρός που θέλει να εισπράττει διόδια. Ενας νεκρός που απονεκρώνει τη χώρα, θα την απονεκρώνει επί μακρόν, νεκρωτικός για τους ανθρώπους, τα ζώα και τα σπαρτά.

Οσοι πολιτικοί γονάτισαν μπροστά στα μνημόνια, χάθηκαν. Ο Γιώργος του 44% έφθασε στο ναδίρ του και ο Αντώνης, απ' όταν δήλωσε «ουδείς αναμάρτητος», έχασε την ψυχή του (και μαζί της τα αυγά και τα πασχάλια). Τώρα ο Αλέξης έχει χάσει τον λόγο του,

όχι μόνον της τιμής του (εις όσα αφορούσαν τις δεσμεύσεις του προς τον λαό), αλλά και της λογικής του. Λέει πράγματα ά-λογα. Είμαι ο μόνος που μπορεί να διαχειρισθεί το μνημόνιο καλύτερα απ' τους άλλους, σαν να λέει μετά από μένα το χάος!!!

Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί από παντού, πάει για εκλογική συντριβή και η ηγεσία του, περίκλειστη στου Μαξίμου, ομιλεί για αυτοδυναμία! Σε μια οξεία πλέον κρίση λογικής ανακολουθίας, η κυβέρνηση Σαγιά - Παππά - Φλαμπουράρη διακηρύσσει ότι «δεν πρόκειται να συνεργασθεί μετεκλογικώς με κόμματα που έφεραν μνημόνια», λες και ο μεταλλαχθείς ΣΥΡΙΖΑ μάς έφερε εκ Βρυξελλών απλώς λαχανάκια. Σε μια επίσης κρίση, αλλά αυτήν τη φορά τελείως ά-λογη, ο κ. Βούτσης ισχυρίσθηκε ότι μετεκλογικώς ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν θα στηρίξει το μνημόνιο (που ο ίδιος έφερε) αν δεν θα είναι κυβέρνηση»!

Είναι φανερό ότι το μνημόνιο σκοτώνει (κατά τη λογική και την ηθική) όποιον γονατίζει μπροστά του. Το μόνον στο οποίο οδηγούν τα μνημονιακά «πάση θυσία» (είτε για το ευρώ, είτε για οτιδήποτε άλλο) είναι η επιβολή ατέρμονων θυσιών στους άλλους, μάλιστα ανθρωποθυσιών σε κλίμακα εκατόμβης επί εκατό κι όλο μαζί επί χίλια.

Το πάθος του Σίσυφου για τα λεφτά τον οδήγησε να εξαπατήσει τον τρομερό Αδη και να ανέβει ξανά στον απάνω κόσμο για να πλουτίσει ακόμα περισσότερο. Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε με το γνωστό μαρτύριο. Ομως ο κοσμάκης, παρότι δεν διέπραξε το δικό του αμάρτημα, τιμωρείται με τη δική του ποινή. Κατά τον ίδιο τρόπο που ο κοσμάκης πληρώνει τα σπασμένα όσων ισχυρών τα κάνουν γυαλιά καρφιά από γενέσεως χρόνου. Αν και ο καπιταλισμός είναι το νεότερο παιδί του Χρόνου (τα άλλα τα έχει φάει), είναι και το πιο άμυαλο - σαν τίποτα να μην έχει διδαχθεί και μάθει απ' τα βάσανα των θνητών. Αφιλοσόφητος, νομίζει ότι είναι αθάνατος και σκορπάει παντού στον πλανήτη τον θάνατο - ένας νεκρός Σίσυφος φιλοκερδής που το όνομά του κοροϊδεύει τη σοφία...

* Δημοσιεύτηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ, 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Β. ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Στις 23 Αυγούστου 2015 κλείνουν ακριβώς 100 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση το άρθρου του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν (τότε ακόμη υπέγραφε ως «Νικολάι» Λένιν) «Για το σύνθημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», στην εφημερίδα «Σοσιαλ-Δημοκράτης», που τότε ήταν ένα από τα επίσημα όργανα έκφρασης του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, του μετέπειτα Κομμουνιστικού.

Ο Λένιν στο συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει με ακρίβεια τα αίτια, για τα οποία μία τέτοια ένωση κρατών στον καπιταλισμό δεν θα μπορούσε, παρά να είναι «μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών», όποια έννοια και να προσλαμβάνει, ανάλογα με την εποχή, ο όρος «αποικίες». Αφήνοντας στην άκρη τα αριθμητικά στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο και αφορούν στην εποχή που ζούσε ο Λένιν, η επικαιρότητα του άρθρου έγκειται στον ορισμό του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, όπως και στην ακριβή περιγραφή του τρόπου κατανομής των κερδών, ο οποίος πάντα είναι, σε συνθήκες καπιταλισμού, υπέρ του ισχυρότερου.

Περιγράφοντας έναν κόσμο με παγκοσμιοποιημένη ΑΠΟ ΤΟΤΕ την καπιταλιστική οικονομία, ο μεγάλος Ρώσος διανοητής και επαναστάτης καταδεικνύει την ασυμμετρία της ανάπτυξης στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες και συμπεραίνει, ότι ο μοναδικός τρόπος αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας του καπιταλιστικού συστήματος είναι οι κρίσεις και οιπόλεμοι.

Θεωρεί δε, ότι προσωρινές συμμαχίες ανάμεσα στους Ευρωπαίους καπιταλιστές (όπως μια Ένωση ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών) θα μπορούσε να χρησιμεύσει ΜΟΝΟ για το «πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη», αλλά και το πώς θα συγκρατήσουν τις αποικίες τους, ώστε να μην περάσουν στην επιρροή άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων εκτός Ευρώπης, όπως ήταν οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Το τελικό του συμπέρασμα είναι, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές».

Οι αναλογίες με τη σημερινή εποχή είναι πάρα πολλές και η φύση του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού παραμένει απαράλλαχτη, έστω και αν έχουν υπάρξει αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά-καπιταλιστικά κράτη του κόσμου. Γι’ αυτό και το άρθρο του Β.Ι. Λένιν παραμένει και σήμερα, ακριβώς 100 χρόνια από την πρώτη του δημοσίευση, εξαιρετικά επίκαιρο και αρκούντως διδακτικό… Ειδικά για όσους εσχάτως έχουν κακοποιήσει τον Λένιν και τον λενινισμό, προκειμένου να μην παραδεχθούν τη διάψευση των δικών τους «ευρωλαγνικών» ιδεοληψιών, να δικαιολογήσουν τα δικά τους βαρύτατα σφάλματα και ατοπήματα και τις δικές τους υποχωρήσεις και πολιτικές κυβιστήσεις, που είχαν και θα έχουν τραγικές συνέπειες για το επίπεδο διαβίωσης, αλλά και για τα δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού.

Βασίλης Κ. Μακρίδης

23/08/2015

*Ο Βασίλης Μακρίδης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής ρωσικής γλώσσας, απόφοιτος της Σχολής Δημοσιογραφίας του πρώην Κρατικού Πανεπιστημίου του Ροστόβ-να-Ντονού, νυν Νοτίου Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Ρωσίας.

Για το σύνθημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Ν. Λένιν (1915)

Σοσιαλ-Δημοκράτης № 44, 23 Αυγούστου 1915
Δημοσιεύεται με βάση το κείμενο της εφημερίδας Σοσιαλ-Δημοκράτης

Στο № 40 του «Σοσιαλ-Δημοκράτη» αναφέραμε, ότι η Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ερώτημα για το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» μέχρι τη διεξαγωγή της συζήτησης στον Τύπο της οικονομικής πτυχής του ζητήματος.

Η συζήτηση γι’ αυτό το ζήτημα έλαβε στη Συνδιάσκεψή μας μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα. Εν μέρει αυτό προκλήθηκε, ίσως, από το ότι στο Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής αυτό το σύνθημα ήταν ευθέως διατυπωμένο ως πολιτικό («το αμεσότερο πολιτικό σύνθημα», λέγεται εκεί), και μάλιστα όχι μόνο προκρίνονται οι δημοκρατικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, αλλά και υπογραμμίζεται ειδικά, ότι «χωρίς επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, αυστριακής και ρωσικής μοναρχίας» αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο.

Το να φέρνει κανείς αντίρρηση σε μια τέτοια διατύπωση του ερωτήματος στ όρια της πολιτικής αξιολόγησης του συγκεκριμένοου συνθήματος – για παράδειγμα, από την άποψη ότι εμποδίζει ή αποδυναμώνει κλπ το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης, είναι εντελώς λάθος. Οι πολιτικές αλλαγές σε μια πραγματικά δημοκρατική κατεύθυνση, πολύ δε περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις, σε καμία περίπτωση, ποτέ και σε οποιεσδήποτε συνθήκες δεν μπορούν να εμποδίσουν, ούτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, πάντα τη φέρνουν πιο κοντά, διευρύνουν τη βάση της, προσελκύουν στον σοσιαλιστικό αγώνα νέα μικροαστικά στρώματα και ημιπρολεταριακές μάζες. Από την άλλη πλευρά όμως, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης, την οποία δεν θα πρέπει κανείς να την εξετάζει ως μία πράξη, αλλά θα πρέπει να την εξετάζει ως μία εποχή θυελλωδών πολιτικών και οικονομικών τριγμών, της πιο οξυμένης ταξικής πάλης, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων και των αντεπαναστάσεων.

Όμως εάν το σύνθημα των δημοκρατικών Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, διατυπωμένο σε σύνδεση με την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών της Ευρώπης, με επικεφαλής τη ρωσική, είναι απολύτως άτρωτο, τότε απομένει ένα ακόμη πολύ σημαντικό ερώτημα για το οικονομικό περιεχόμενο και σημασία αυτού του συνθήματος. Από την άποψη των οικονομικών συνθηκών του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και της διαίρεσης του κόσμου από τα «προηγμένα» και «πολιτισμένα» αποικιοκρατικά κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές.

Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος έχει μοιραστεί από μία χούφτα μεγάλων, δηλαδή διακεκριμένων στην καταλήστευση και καταπίεση των εθνών, κρατών. Τέσσερα μεγάλη κράτη της Ευρώπης: η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Γερμανία, με πληθυσμό 250-300 εκατομμυρίων, με έκταση γύρω στα 7 εκατ. τ.χλμ., κατέχουν αποικίες με πληθυσμό σχεδόν μισό δισεκατομμύριο (494,5 εκατ.), με έκταση 64,6 εκατ. τ.χλμ., δηλαδή σχεδόν τη μισή Υφήλιο (133 εκατ. τ.χλμ. χωρίς τις πολικές περιοχές). Προσθέστε σε αυτά και τρία ασιατικά κράτη: Κίνα, Τουρκία, Περσία, τα οποία τώρα τεμαχίζουν οι ληστές, που διεξάγουν «απελευθερωτικό» πόλεμο και, συγκεκριμένα: η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία. Αυτά τα τρία ασιατικά κράτη, τα οποία μπορεούμε να αποκαλέσουμε ημι-αποικίες (στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι κατά τα 9/10 αποικίες), έχουν 360 εκατ. πληθυσμό και 14,5 εκατ. τ.χλμ. έκταση (δηλαδή 1,5 φορά μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ευρώπη).

Επιπλέον, η Αγγλία, η Γαλλία και Γερμανία επένδυσαν στο εξωτερικό κεφάλαια πάνω από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Την εξασφάλιση «νόμιμου» κέρδους από αυτό το εξαιρετικό ποσό – κέρδος πάνω από 3 δισεκατομμύρια ρούβλια ετησίως – εξυπηρετούν οι «εθνικές επιτροπές εκατομμυριούχων», που αποκαλούνται «κυβερνήσεις», ενισχυμένες με στρατό ξηράς και πολεμικό ναυτικό, οι οποίες τοποθετούν στις αποικίες και στις ημιαποικίες τους γιους και τους αδελφούς του «κυρίου δισεκατομμυρίου» ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, δημοσίους υπαλλήλους όλων των βαθμίδων, παπάδες και λοιπές «βδέλλες».

Έτσι είναι οργανωμένη, την εποχή της ανώτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού η καταλήστευση, από μια χούφτα μεγάλων κρατών, περίπου 1 δισεκατομμυρίου πληθυσμού της Γης. Και σε συνθήκες καπιταλισμού μία διαφορετικής μορφής οργάνωση είναι αδύνατη. Να απαρνηθεί κανείς τις αποικίες, τις «σφαίρες επιρροής», την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο, είναι σαν να φέρνει τον εαυτό του στο επίπεδο ενός παπαδάκου, ο οποίος κάθε Κυριακή κάνει κήρυγμα προς τους πλουσίους για το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να χαρίζουν στους φτωχούς… ε, αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σε συνθήκες καπιταλισμού, ισοδυναμούν με μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Όμως σε συνθήκες καπιταλισμού είναι αδύνατη οποιαδήποτε διαφορετική βάση, οποιαδήποτε άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από την ισχύ. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει το «Εθνικό Προϊόν» μιας καπιταλιστικής χώρας με κάποιον άλλον με διαφορετικό τρόπο, εκτός από την αναλογία «βάσει κεφαλαίου» (και αυτή με ενίσχυση, ώστε το μεγαλύτερο κεφάλαιο να λάβει περισσότερα, απ’ όσα θα έπρεπε). Ο καπιταλισμός είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η αναρχία της παραγωγής. Το να διακηρύσσει κανείς τη «δίκαιη» διανομή του κέρδους σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, μικροαστική και φιλισταϊκή ηλιθιότητα. Είναι αδύνατο να γίνει μοιρασιά με διαφορετικό τρόπο, παρά μόνο «με βάση την ισχύ». Όμως η ισχύς μεταβάλλεται στην πορεία της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά το 1871 η Γερμανία ενισχύθηκε 3 με 4 φορές γρηγορότερα, απ’ ό,τι η Αγγλία και η Γαλλία, η Ιαπωνία γύρω στις 10 φορές γρηγορότερα απ’ ό,τι η Ρωσία. Για να ελέγξει κανείς την πραγματική ισχύ ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο, εκτός του πολέμου. Ο πόλεμος δεν είναι η αντίφαση προς τις αρχές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά η ευθεία και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των αρχών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατη η συμμετρική αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης ξεχωριστών οικονομιών και ξεχωριστών κρατών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατο να υπάρξουν άλλα μέσα αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Βεβαίως, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες μεταξύ καπιταλιστών και μεταξύ κρατών. Με αυτή την έννοια είναι δυνατό να υπάρξουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ως συμφωνία τωνευρωπαίων καπιταλιστών… για ποιο πράγμα; Μόνο για το πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, όλοι μαζί θα φυλάξουν τις καταληστευμένες αποικίες εναντίον τις Ιαπωνίας και της Αμερικής, οι οποίες είναι εξαιρετικά ενοχλημένες από τη σημερινή κατανομή των αποικιών και οι οποίες ενισχύθηκαν κατά τον τελευταίο μισό αιώνα κατά πολύ γρηγορότερα, απ’ ό,τι η καθυστερημένη, μοναρχική και σηπόμενη από τα γηρατειά Ευρώπη. Σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ευρώπη συνολικά σημαίνει την οικονομική στασιμότητα. Πάνω σε μια σύγχρονη οικονομική βάση, δηλαδή σε συνθήκες καπιταλισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα σήμαιναν την οργάνωση της αντίδρασης για την συγκράτηση της ταχύτερης ανάπτυξης της Αμερικής. Εκείνες οι εποχές, που η υπόθεση της δημοκρατίας και η υπόθεση του σοσιαλισμού συνδέονταν μόνο με την Ευρώπη, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι εκείνη η κρατική μορφή συνένωσης και ελευθερίας των εθνών, την οποία εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό, μέχρι τη στιγμή που η ολοκληρωτική νίκη του κομμουνισμού θα φέρει την οριστική εξαφάνιση όλων των μορφών (μεταξύ των οποίων και του δημοκρατικού) κράτους. Ως αυτόνομο σύνθημα, το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου» θα ήταν, ωστόσο, αμφίβολης ορθότητας, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό και, δεύτερον, επειδή θα μπορούσε να δημιουργήσει την εσφαλμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μία χώρα, όπως και μια εσφαλμένη αντίληψη για τη σχέση μιας τέτοιας χώρας προς τις υπόλοιπες.

Η ασυμμετρία της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης είναι ένας αναμφίβολος νόμος του καπιταλισμού. Από αυτό συνεπάγεται, ότι είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού αρχικά σε λίγες ή ακόμη και σε μία μεμονωμένη καπιταλιστική χώρα. Το προλεταριάτο που νίκησε σε αυτή τη χώρα απαλλοτιώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στο εσωτερικό της χώρας του σοσιαλιστική παραγωγή, θα ξεσηκωνόταν εναντίον του υπόλοιπου, καπιταλιστικού κόσμου, προσελκύοντας τις καταπιεσμένες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντάς τις σε εξέγερση εναντίον των καπιταλιστών, ενεργώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατωτική δύναμη εναντίον των εκμεταλλευτριών τάξεων και των κρατών τους. Η πολιτική μορφή της κοινωνίας, στην οποία νικά το προλεταριάτο διώχνοντας την αστική τάξη, θα είναι η λαϊκή δημοκρατία, η οποία θα συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του συγκεκριμένου έθνους ή των συγκεκριμένων εθνών στον αγώνα εναντίον των κρατών που ακόμη δεν μετέβησαν στον σοσιαλισμό. Είναι αδύνατη η καταστροφή των τάξεων χωρίς την δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Είναι αδύνατη η ελεύθερη συνένωση των εθνών στο σοσιαλισμό χωρίς μια λίγο ως πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών δημοκρατιών εναντίον των υπόλοιπων κρατών.

Έτσι λοιπόν λόγω των ανωτέρω παραγόντων, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών συζητήσεων γύρω από το ζήτημα στη Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του ΡΣΔΕΚ (στγ: Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος) και μετά τη Συνδιάσκεψη, η σύνταξη του Κεντρικού Οργάνου έφτασε στο συμπέρασμα, ότι το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι εσφαλμένο.

Μετάφραση από τα Ρωσικά-επιμέλεια κειμένου: Βασίλης Μακρίδης

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΠΙΛΩΣΗΣ ΤΗΣ «ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ»

Η «ΑΥΓΗ» ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Η «ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ»… ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !

Τρίβουν τα μάτια τους και δεν πιστεύουν αυτά που βλέπουν εσχάτως οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι αυτού του τόπου. Το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόν συγκρότημα Λαμπράκη, που μέχρι χθες πρωτοστατούσε στην αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, φέρεται ωσάν να έχει αναλάβει εργολαβικά την «υπεράσπιση» της κυβέρνησης και τη «βρώμικη δουλειά» για τη σπίλωση της «Λαϊκής Ενότητας».

Πρόσφατα, η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ είχε το θράσος να μιλήσει για «Αριστερή Αποστασία» στο κύριο άρθρο της, με αφορμή τη συγκρότηση της «Λαϊκής Ενότητας». Χθες, η ίδια εφημερίδα μιλάει, με το πρωτοσέλιδο, οκτάστηλο τίτλο της, για… «Καρφιά και λάσπη μεταξύ πρώην συντρόφων», υποστηρίζοντας ότι η «Λαϊκή Ενότητα» έχει επιλέξει ως κύριο, αν όχι και μοναδικό αντίπαλο την ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Προχωρά μάλιστα στο δημοσιογραφικό ατόπημα να βάζει στο στόμα ανώνυμων «στελεχών της Λαϊκής Ενότητας» εκφράσεις και χαρακτηρισμούς, χωρίς να επικαλείται ούτε μία δημόσια τοποθέτηση.

Η προσπάθεια αυτή θα γίνει μπούμπερανγκ για τους εμπνευστές της. Η «Λαϊκή Ενότητα» δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης από την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων και της εθνικής ανεξαρτησίας. Εχθροί της είναι τα Μνημόνια, οι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που χαντάκωσαν τη χώρα, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και οι ξένοι συνεταίροι τους.

Εύλογα ερωτήματα προκύπτουν, ωστόσο, για την ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Αισθάνονται άνετα με την απλόχερη υποστήριξη που τους παρέχουν εσχάτως οι διαπλεκόμενοι ολιγάρχες; Δεν έχουν τίποτα να πουν γι αυτή την εκστρατεία σπίλωσης μιας αριστερής, προοδευτικής δύναμης, η οποία, μάλιστα, γίνεται στο όνομα της υπεράσπισής τους; Επιχαίρουν άραγε για το ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στην ίδια εφημερίδα σήμερα και αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι «εταίροι» χειροκροτούν τη «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ, που επέβαλε την «αποχώρηση των ακραίων φωνών της δραχμής» και άνοιξε το δρόμο για πιο «αξιόπιστη» εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών; Και πως θα πείσουν τον ελληνικό λαό ότι εννοούν να βάλουν χέρι στη διαπλεκόμενη μιντιοκρατία, όταν συνεχίζεται αυτή η «ανίερη συμμαχία» με κορυφαίους εκπροσώπους της;

Στο φως της προκλητικής στήριξης του Αλέξη Τσίπρα από κέντρα της διαπλοκής, αποτελεί ακραία παραδοξότητα το σημερινό, πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας «Η ΑΥΓΗ», που προσπαθεί να τσουβαλιάσει τη «Λαϊκή Ενότητα» με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, υποστηρίζοντας ότι «τρέμει τις εκλογές». Κυριακή, κοντή γιορτή…

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ  NICK DEARDEN* ΣΤΗ MORNING STAR (UK)

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Λιμάνια, αεροδρόμια, αγωγοί φυσικού αερίου, ύδρευση ... 50 δισ ευρώ ελληνικών περιουσιακών στοιχείων είναι έτοιμα για τις δαγκάνες των ιδιωτικών εταιρειών. Και είναι οι Έλληνες που θα χάσουν, γράφει o Nick Dearden.

Μόλις έλαβα γνώση του τελευταίου σχεδίου ιδιωτικοποίησης για την Ελλάδα. Έχει εκδοθεί από κάτι που ονομάζεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, έναν φορέα που εποπτεύεται από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και που έχει επιφορτιστεί με το ξεπούλημα ενός συγκλονιστικού ποσού 50 δις ευρώ “πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων” της Ελλάδας

Το Ταμείο ήταν ένα πραγματικό σημείο τριβής, διότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα ήθελαν να το εγκαταστήσουν στο Λουξεμβούργο, όπου θα μπορούσαν να το ελέγχουν καλύτερα. Εν πάση περιπτώσει, βρίσκεται στην Αθήνα, και το εν λόγω έγγραφο, με ημερομηνία 30 Ιουλίου, αναφέρει λεπτομερώς τα καλούδια που δίνονται προς  πώληση σε διεθνείς επενδυτές που θα τους άρεσε να  αγοράσουν ένα κομμάτι της χώρας.  

Δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια, σε κορυφαίους τουριστικούς κόμβους, έχουν ήδη περάσει σε μια γερμανική εταιρεία, αλλά μην πανικοβάλλεστε καθώς υπάρχει ακόμη αποθέμα απο το αεροδρόμιο της Αθήνας επάνω στο τραπέζι, καθώς επίσης και το παλιό αεροδρόμιο της Αθήνας, το οποίο είναι προορίζεται για μια 99ετή μίσθωση προς αναμόρφωση σε τουριστικό και επιχειρηματικό κέντρο.

Τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης είναι επίσης προς πώληση – με την πρώτη περίπτωση να έχει προκαλέσει την παραίτηση του διευθύνοντος συμβούλου και ξέσπασμα εργατικών κινητοποιήσεων.  

Το σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου φαίνεται πιθανό να πωληθεί στην κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, αλλά υπάρχει ακόμα στην λίστα η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας, η ταχυδρομική υπηρεσία, μια εταιρία λειτουργίας και εκμετάλλευσης όλων των μεταφορών, η κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, ένας αυτοκινητόδρομος 648 χιλιομέτρων και μια σημαντική συμμετοχή στην κορυφαία εταιρεία διύλισης πετρελαίου, η οποία καλύπτει περίπου τα δύο τρίτα της ικανότητας διύλισης ολόκληρης της χώρας.    

Οι εταιρίες υδάτων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα είναι επίσης προς πώληση - αν και έντονες λαϊκές κινητοποιήσεις έχουν εξασφαλίσει ότι το 50% συν μία μετοχή παραμένει στα χέρια του κράτους. Παρ 'όλα αυτά, η πώληση θα σημαίνει ότι η λογική της αγοράς θα υπαγορεύει το μέλλον αυτών των μονοπωλίων ύδρευσης και αποχέτευσης.

Τέλος, υπάρχουν κομμάτια γης, συμπεριλαμβανομένων τουριστικών και αθλητικών έργων, σε όλη την Ελλάδα.  

Ένα δεύτερο έγγραφο περιγράφει λεπτομερώς το βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα εργασίας για διάφορους υπουργούς της κυβέρνησης, που αναγράφει λεπτομερώς τις ενέργειες που πρέπει να κάνουν για να προσθέσουν αξία σε αυτά τα περιουσιακά στοιχεία.    

Αυτές κυμαίνονται από την εισαγωγή διοδίων στους δρόμους, ως την αδειοδότηση για καζίνο και τις κηρύξεις αρχαιολογικών χώρων.  

Το έγγραφο θέτει το ερώτημα για ποιο λόγο οι υπουργοί της κυβέρνησης, είναι τελικά αναγκαίοι. Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο να τους βγάλουν από την εξίσωση εντελώς και να αφήσουν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να κυβερνούν κατευθείαν τη χώρα.

Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Πρώτον γιατί δεν έχει κανένα νόημα να πουλάς πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία στη μέση της χειρότερης ύφεσης που πέρασε η Ευρώπη τα τελευταία 70 χρόνια. Οι εν λόγω επιχειρήσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έσοδα για να βοηθήσουν την ελληνική κυβέρνηση στην ανοικοδόμηση της οικονομίας.  

Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των αντληθέντων κεφαλαίων θα γυρίσει πίσω στους πιστωτές για την αποπληρωμή του χρέους και για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.  

Έτσι, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν να κάνουν με την βοήθεια προς την Ελλάδα. Οι δικαιούχοι είναι εταιρείες από όλο τον κόσμο, αν και προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ο αριθμός των ευρωπαϊκών εταιρειών - από την γερμανική εταιρία εκμετάλλευσης αερολιμένων και τις εταιρείες τηλεφωνίας, έως τους γαλλικούς σιδηροδρόμους - που παίρνουν στα χέρια τους την οικονομία της Ελλάδας.

Για να μην αναφέρουμε τις ευρωπαϊκές επενδυτικές τράπεζες και τα δικηγορικά γραφεία που βγάζουν γρήγορα λεφτά στην πορεία. Η ιδιοτέλεια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που εξαναγκάζουν σε αυτές τις πολιτικές την Ελλάδα αφήνει μια ιδιαίτερα δυσάρεστη γεύση. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ανισότητα αυτή θα εδραιωθεί στην ελληνική κοινωνία για τις επόμενες δεκαετίες.    

Φυσικά, το γεγονός ότι το κράτος κατέχει σήμερα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεν αποτελεί εγγύηση δημοκρατίας. Οι πελατειακές σχέσεις είναι διαδεδομένες στην Ελλάδα. Αλλά η απάντηση είναι η διαφάνεια και η δημοκρατία, όπως ακριβώς οι Γερμανοί πολίτες σήμερα προσπαθούν να πάρουν πίσω τις εταιρείες ενέργειας στη συλλογική ιδιοκτησία, επειδή θεωρούν ότι αυτό αποτελεί προϋπόθεση για τη δίκαιη τιμολόγηση και την υποστήριξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.  

Αυτό που δεν θα βοηθήσει είναι το ξεπούλημα των μονοπωλίων σε ιδιωτικές εταιρείες που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τον ελληνικό λαό. Εργαζόμενοι θα απολυθούν και οι όροι επιβίωσης τους θα γίνονται χειρότεροι, ενώ η ελίτ της Ευρώπης θα βγάζει κέρδη.    

Η ελληνική κυβέρνηση θα έχει χάσει την ικανότητα να κάνει την λειτουργία της κοινωνίας να κινηθεί προς το συμφέρον των απλών ανθρώπων.

Από την άλλη όμως, υποψιάζομαι ότι αυτός είναι ο σκοπός.    

*Ο Nick Dearden είναι Αναλυτής και Διευθυντής του Global Justice Now.  

Πηγή: http://www.morningstaronline.co.uk  

Επιμέλεια - Μετάφραση: Νίκος Μιχαλόπουλος  

πηγη: iskra.gr

Τρίτη 25 Αυγούστου 2015