Γράφει η Ελένη Μπαρμπαλιά

Εξοντωτικές είναι οι ρυθμίσεις του 3^ου επαχθέστερου μνημονίου και για τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Τελικά αυτή η κυβέρνηση, που επιμένει να αυτοαποκαλείται «πρώτη φορά αριστερά» εξαπατώντας κατ’ εξακολούθηση το λαό με τη γνωστή φράση ΤΙΝΑ (there is no alternative), κατάφερε να στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα και τις συντάξεις αναπηρίας.

Η περίφημη διάταξη της παρ 27 του πρώτου –και μοναδικού- άρθρου του ν. 4334/2015, όπως τροποποιήθηκε με το νέο μνημονιακό νόμο για τη σύναψη της περιβόητη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ), αναφέρει ρητά ότι το ποσό της σύνταξης όσων συντσξιοδοτούνται πρόωρα θα υπολογίζεται βάσει των εισφορών που έχει καταβάλλει ο ασφαλισμένος (οργανικό ποσό). Σε περίπτωση που το οργανικό ποσό της σύνταξης είναι κατώτερο της βασικής σύνταξης τότε στον ασφαλισμένο που θα φτάσει τα 67 έτη - αμφίβολο ποιος εργαζόμενος θα φτάσει σε αυτή την ηλικία μετά τις νέες δραστικές μειώσεις στην υγεία και πρόνοια κατ΄ επιταγή των αιμοσταγών δανειστών – θα προστίθεται και το ποσό της βασικής σύνταξης.

Με διατάξεις του ιδίου νόμου αναθεωρούνται τα ηλικιακά όρια για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις γήρατος. Ακριβολογώντας, οι συνταξιοδοτικές διατάξεις του νέου μνημονίου πάνε ένα βήμα παραπέρα τον άθλιο συνταξιοδοτικό νόμο Λοβέρδου, τον οποίο ακόμα και οι συγκυβερνήσεις Σαμαρά – Βενιζέλου δεν είχαν τολμήσει να θέσουν σε εφαρμογή. Το τόλμησε με περισσή ευκολία η Κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά». Από αυτές τις διατάξεις εξαιρούνται με ρητό τρόπο οι μητέρες και χήροι ανηλίκων παιδιών ανίκανων προς εργασία. Για τους νέους νομοθέτες των «αριστερών» μνημονίων οι πατεράδες ατόμων με αναπηρία δεν έχουν δικαίωμα συνταξιοδότησης για να μπορέσουν να φροντίσουν και να συνδράμουν στη φροντίδα των παιδιών τους. Ας σημειωθεί ότι οι μητέρες αυτών των οικογενειών, χωρίς τη συνδρομή υποστηρικτικών υπηρεσιών στελεχωμένων με εξειδικευμένους επαγγελματίες, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες της «αλληλέγγυας» Ευρώπης, παραιτούνται από την εργασία τους και αφιερώνονται στη φροντίδα των παιδιών τους. Αμελητέο το γεγονός ότι οι πατεράδες μέσω της ευνοϊκής συνταξιοδότησής τους μπορούν να συμβάλλουν στις αυξημένες ανάγκες φροντίδας των παιδιών τους ανακουφίζοντας τις μητέρες. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για αυτούς που χαράζουν πολιτικές προσβλέποντας σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης οι οποίοι θα πραγματοποιηθούν επί ανθρωπίνων πτωμάτων.

Ο νόμος ασαφής για την τύχη των συντάξεων πλήρους γήρατος που λαμβάνουν άτομα που ανήκουν σε βαριές κατηγορίες αναπηρίας και έχουν συμπληρώσει τα 15 έτη ασφάλισης , γνωστές και ως συντάξεις του ν. 612/77. Οποία η τύχη αυτών των συντάξεων που αφορούν σε άτομα με τύφλωση, μεσογειακή αναιμία, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου στο στάδιο της αιμοκάθαρσης, μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων, αιμορροφιλία και λοιπές βαριές κατηγορίες αναπηρίας , ουδείς γνωρίζει τουλάχιστον έως την έκδοση διευκρινιστικών εγκυκλίων.

Το μεγάλο δράμα έχει ήδη συντελεστεί για τους συνταξιούχους αναπηρίας. Ας φανταστούμε λοιπόν ποιο θα είναι το ποσό ενός ασφαλισμένου που εμφανίζεται η αναπηρία του κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου και έχει συμπληρώσει μόλις 1500 ένσημα, σύμφωνα με τις καταστατικές διατάξεις του ΙΚΑ. Το ποσό που αναλογεί σε αυτή τη σύνταξη και θα υπολογίζεται βάσει των ασφαλιστικών εισφορών θα είναι το μηδαμινό ποσό των 87 € για το οποίο ο γεν. γραμματέας κοινωνικών ασφαλίσεων κ. Ρωμανιάς έσκιζε τα ιμάτιά του ότι θα παραιτηθεί αλλά η παραίτηση αναβάλλεται επ’ αόριστον. Αυτές τις διατάξεις δεν είχαν τολμήσει να θέσουν σε εφαρμογή οι προηγούμενες συγκυβερνήσεις Σαμαρο-Βενιζέλων αλλά κατάφερε να τις θέσει σε εφαρμογή η Κυβέρνηση της «πρώτης φορά αριστερά»!

Η κατάσταση της αναπηρίας και οι κοινωνικές πολιτικές για την αναπηρία είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στις ανταγωνιστικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο σε περιόδους οικονομικής κρίσης πετάει την κάλπικη ανθρώπινη μάσκα που φοράει σε εποχές ανοδικής αύξησης των κερδών του επιβάλλοντας στη συνέχεια όλο και πιο στυγνές, αιμοβόρες πολιτικές ακόμα και για πιο αδύναμους πολίτες.

Το μεγάλο πετσόκομμα στα επιδόματα αναπηρίας αναμένεται να συμβεί λίγους μήνες αργότερα, αφού η Κυβέρνηση που έχει προτιμήσει το δρόμο του «όλα ΝΑΙ» στις απαιτήσεις των δανειστών, έχει ήδη συμφωνήσει δια νόμου να εφαρμόσει τη γνωστή «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» βάσει της οποίας οποιαδήποτε προνοιακά- αναπηρικά επιδόματα θα χορηγούνται από δω και στο εξής σύμφωνα με αυστηρά περιουσιακά και εισοδηματικά κριτήρια. Βεβαίως οι υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Οικονομικών αρνούνται σθεναρά να ακούσουν το αίτημα του αναπηρικού κινήματος για τον υπολογισμό του πρόσθετου κόστους που απαιτείται για την κάλυψη των αναγκών κάθε αναπηρίας και χρόνιας πάθησης. Αυτό το πρόσθετο κόστος είναι γνωστό ότι αυξάνεται ραγδαία σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η παρούσα που διέρχεται η χώρα μας, αφού με συστηματικό τρόπο το «παλαιό» πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης (Λοβέρδος, Βορίδης, Άδωνις, Σπυρόπουλος και λοιποί) έχει ήδη διαλύσει τις υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας (υποτυπώδεις μην το ξεχνάμε) που συνιστούσαν μέχρι σήμερα το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος».

Εύλογο είναι το ερώτημα, πως είναι δυνατόν να συζητείται μεταξύ δανειστών και Κυβέρνησης η σύνδεση των επιδομάτων αναπηρίας με το θεσμό του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος από τη στιγμή που τα επιδόματα αναπηρίας στοχεύουν στην κάλυψη των πρόσθετων αναγκών που γεννά η κάθε αναπηρία και χρόνια πάθηση, ενώ το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα αφορά στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών πολιτών με μηδενικό εισόδημα; Η φτωχοποίηση των ατόμων με αναπηρία ακόμη και όσων ανήκουν στη μεσαία εισοδηματική τάξη θα συντελεστεί αυτόματα, εάν και εφόσον η ελληνική κυβέρνηση ακολουθήσει τις υποδείξεις των δανειστών για τη σύνδεση των επιδομάτων αναπηρίας με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Και αυτό γιατί στη χώρα, όπως προελέχθη, ουδέποτε σχεδιάστηκαν και λειτούργησαν ακόμα και υποτυπώδεις υποστηρικτικές υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση των αυξημένων αναγκών της αναπηρίας. Η ολοκληρωτική έλλειψη τέτοιων εξειδικευμένων υποστηρικτικών υπηρεσιών καλύφθηκε από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις, μέσω του συστήματος των προγραμμάτων οικονομικής ενίσχυσης για τα άτομα με αναπηρία, γνωστών ως προνοιακών επιδομάτων που χορηγούνταν από τις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις έως το 2010 και μετέπειτα από τις προνοιακές υπηρεσίες των Καλλικρατικών Δήμων της χώρας. Προνοιακά επιδόματα τα οποία χορηγούνταν και χορηγούνται μέσω ενός εξαθλιωτικού συστήματος πιστοποίησης αναπηρίας στο οποίο είχε στηθεί μία άνευ προηγουμένου ψηφοθηρική φάρμπρικα από βουλευτές, γιατρούς και διοικητικούς υπαλλήλους.

Διερωτάται κανείς, πως θα εφαρμοστούν τα περιουσιακά κριτήρια για τη χορήγηση των αναπηρικών επιδομάτων, αφού στη σημερινή εποχή η ακίνητη περιουσία, χάνοντας καθημερινά την αξία της, έχει γίνει βραχνάς ακόμη και στους μικροϊδιοκτήτες. Το τι θα συμβεί προοιωνίζεται από την επαίσχυντη διάταξη του 3^ου μνημονίου, με την οποία αυξήθηκε ο συντελεστής φορολογίας από 12% σε 15% για εισοδήματα από ενοίκια που δεν ξεπερνούν το ποσό των 12.000 ετησίως. Η κυβέρνηση φρόντισε να εξοντώσει πλήρως και τους μικροιδιοκτήτες. Σιγή ιχθύος φυσικά από τα οικονομικά επιτελεία και της προηγούμενης αλλά και της τωρινής Κυβέρνησης απέναντι σε εκφρασμένο αίτημα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, η οποία είχε ζητήσει, μεταξύ άλλων μέτρων φορολογικής ελάφρυνσης των ατόμων με αναπηρία, να εξαιρεθούν από τη φορολογία των εισοδημάτων μίσθωσης άτομα με βαριά αναπηρία που έχει τύχει να κληρονομήσουν ένα ακίνητο και καλούνται να επιβιώσουν μόνο από το εισόδημα που επιφέρει η ενοικίασή του.

Το μεγάλο ζητούμενο είναι ότι οι βουλευτές που θέλουν να συνεχίζουν να αυτοαποκαλούνται «αριστεροί» ψηφίζουν τέτοιες θανατηφόρες για τα άτομα με αναπηρία ασφαλιστικές και φορολογικές διατάξεις, τη στιγμή που τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα δύο ημέρες πριν τις εκλογές της 6^ης Μαϊου 2012 είχαν κυρώσει με την ψήφο τους τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. Δυστυχώς όμως οι διεθνείς - ευρωπαϊκές συμβάσεις των δικαιωμάτων μεταναστών, αναπήρων, ρομά, και εν γένει ευπαθών κοινωνικά ομάδων χρησιμοποιούνται κατά κανόνα ως εργαλείο ψευδεπίγραφων ελπίδων για τα μέλη αυτών των ομάδων.

Κραδαίνει ο κ. Σκουρλέτης ως επιτυχία το δημόσιο χαρακτήρα της μικρής «ΔΕΗ» αλλά αποσιωπά την πλήρη φτωχοποίηση ευπαθών κοινωνικά ομάδων όπως τα άτομα με αναπηρία. Μήπως κάποιος θα πρέπει να του θυμίσει το τρισέλιδο κείμενο των προγραμματικών θέσεων του τμήματος ΣΥΡΙΖΑ ΑμεΑ;

Δηλώνει ο νέος υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος ότι: «Μία συμφωνία είναι τόσο καλή όσο κανείς επωφελείται από αυτή». Από ότι φαίνεται ονειρεύεται στη μία όχθη της χώρας την αλματώδη οικονομική ανάπτυξη και στην άλλη όχθη τους εξαθλιωμένους πολίτες της. Ραγδαία οικονομική ανάπτυξη τύπου «Γουτεμάλα», όπου οι αυξημένοι οικονομικοί δείκτες θα συνοδεύονται από υποσιστισμένα παιδιά. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι θα μπορέσουν να επιζήσουν συμπολίτες μας που θα συνταξιοδοτούνται για λόγους αναπηρίας με το ποσό των 87 και 100€.

Ο κατήφορος πλέον δεν έχει τελειωμό μόνο εάν θελήσουμε εμείς να τον διαβούμε.

Η Ελένη Μπαρμπαλιά είναι συνταξιούχος, Ιδρυτικό μέλος του «Κινήματος στην Πόλη» Ζωγράφου, μέλος του Συλλόγου Νέων Ελλήνων Διαβητικών και μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Νεφροπαθών  

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης

Η "πρώτη φορά αριστερά", τελειώνει. Η ελπίδα ήρθε κι σχεδόν έφυγε. Με αστερίσκο. Ο αστερίσκος θα απαντηθεί στο τέλος του κειμένου. Η επόμενη "πρώτη φορά αριστερά", λοιπόν, θα είναι κεντρώα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε για να φέρει τελικά το πιο βαρύ μνημόνιο μέχρι σήμερα. Σκληρή παραδοχή αυτή, ιδίως για κάποιον που πιστεύει πως είναι χειρότερη η διάψευση της ελπίδας, από το ίδιο το αποτέλεσμα της αποτυχίας. 

Η κυβέρνηση απειλήθηκε ναι, εκβιάστηκε ναι, αλλά δεν πίστεψε ποτέ σε ένα σοβαρό εναλλακτικό πλάνο, δε. Το αποτέλεσμα ήταν ο πολιτικός κόσμος να εγκλωβιστεί σε ένα "μνημόνιο παθητικής αποδοχής" πέραν από ιδεολογικές αντιθέσεις.

Η φαινομενική συναίνεση δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Η αριστερή πλατφόρμα θα έπρεπε όμως προ πολλού να έχει παραιτηθεί. Δεν συμφωνεί με τους κυβερνητικούς χειρισμούς το τελευταίο διάστημα, δεν έχει θέση και ρόλο εντός ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές αποσκοπούν ξεκάθαρα και μόνον, στο να εκκαθαρίσουν το εσωτερικό του κόμματος από τους διαφωνούντες. Οι οποίοι διαφωνούντες καλούνται τώρα να συσπειρωθούν με τους εξωκοινοβουλευτικούς συμμάχους τους και να διαμορφώσουν ένα σοβαρό εναλλακτικό πλάνο. Θα μας χρειαστεί ένα τέτοιο πλάνο, αργά ή γρήγορα το ευρώ θα μας αφήσει χρόνους.

Το μεγαλύτερο ατόπημα Τσίπρα θα ήταν να πάει σε σε θερινά τμήματα για να περάσει με διαδικασίες fast track τα προαπαιτούμενα.

Μετά από εσωτερική πίεση, προτίμησε να οδηγήσει τη χώρα σε "διαδικασία εκκαθάρισης και απαλλαγής". Δηλαδή στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, με ένα σχέδιο απολύτως μεθοδευμένο.

Γιατί επί της ουσίας, δεν μπορεί να κυβερνήσει χωρίς να έχει τη στήριξη μεγάλου μέρους των βουλευτών του. Σε καμία πραγματική αστική δημοκρατία δεν έχει ευοδώσει αυτό, ούτε μπορεί να έχει λαϊκή αποδοχή.

Η απόφαση της πλατφόρμας να μείνει μέχρι να φύγει εκτός λίστας, ερμηνεύεται ως μια ιδεολογική προσήλωση στις απαρχές του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού. Εν μέρει κατανοητή. Ωστόσο η εποχή επιβάλλει αποφάσεις και όχι κομματικούς ηρωισμούς.

Το θετικό της υπόθεσης: Οι εκλογές θα εκκαθαρίσουν το τοπίο και ο απογοητευμένος θα ξέρει πάλι ποιος είναι ο "αντίπαλος" του. Ένας πιο "πράσινος" ΣΥΡΙΖΑ, ή μια συμμαχία μνημονίου.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι έχουν την ευθύνη τους. Όσοι ψήφισαν ναι, ήθελαν μνημόνιο. Όσοι ψήφισαν όχι αλλά ναι στο ευρώ, ήθελαν μνημόνιο.

Τι βγήκε από την εξίσωση; Μια αλήθεια. Που την ήξεραν βέβαια από πριν οι του Μαξίμου. Ότι ευρώ χωρίς λιτότητα και μνημόνιο, δεν υπάρχει. Είναι σαν να λες "θέλω κατοχή χωρίς στρατεύματα".

Στο δια ταύτα. Στη μικρή μας αποικία ξημερώνει πάλι μια νέα προεκλογική περίοδος. Θα γεννηθούν και νέοι συσχετισμοί, συνεργασίες, συμμαχίες, κόμματα και υποσχέσεις. Τι μας μένει; Το νέο κίνητρο.

Η άρχουσα ιδεολογία είναι μία. Η καπιταλιστική, επεκτατική, τραπεζική επιβολή των όρων της συμφωνίας. Την θες; Είσαι μαζί μας. Δεν την θες; Κολύμπα μόνος σου σε άγνωστα νερά και φτιάξε τη δική σου βάρκα. Με άλλα λόγια, δυο πόρτες έχει η ζωή. Μια δύσκολη, και μια πιο δύσκολη.

Οι αυταπάτες έληξαν και εκείνες. Αλλαγή μέσα από το ίδιο το σύστημα, δεν γίνεται. Ή πας κόντρα στο σύστημα και προετοιμάζεις ένα άλλο σύστημα, το παλεύεις με τις διεθνείς δυνάμεις που συμφωνούν μαζί σου και το χτυπάς με σοβαρή αντιπολίτευση, ή το αποδέχεσαι και σε καταπίνει.

Ο λαός επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ για να "σκίσει" το μνημόνιο. Δηλαδή για να πάει κόντρα στο σύστημα. Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίχθηκε σε γρανάζι του συστήματος. Και το εκλογικό του σώμα θα τον επανεκλέξει γιατί φοβάται το άγνωστο. Και γιατί εν Ελλάδι, ουδείς του έχει δώσει του Έλληνα ψηφοφόρου, μια ουσιαστική και συνολική εναλλακτική, κόντρα σε αυτό το άγνωστο.

Δεν θα πλατειάσω εδώ στα περί χειρισμών κυβέρνησης αυτό το διάστημα των έξι μηνών. Αλλιώς θα πρέπει να γίνει αναφορά και στις Σκουριές, στην ΕΛ.ΑΣ που ζει και βασιλεύει χωρίς ουδεμία αλλαγή, στον ΦΠΑ, στον ΕΝΦΙΑ και πάει λέγοντας.

Κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δεχθεί τη συμφωνία του Φεβρουαρίου. Θα είχε λήξει το πάρτι προ πολλού, ωστόσο πολλοί θα έλεγαν πως το Μαξίμου δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ.

Αυτό που όλοι ξέρουμε όμως, είναι πως όποιος έχει το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι. Και αυτός, δεν ήταν ποτέ ο Τσίπρας στο τραπέζι του πόκερ που κλήθηκε να κάτσει. Που επέλεξε να κάτσει μάλλον, διεκδικώντας το πρωθυπουργικό χρίσμα, τον περασμένο Γενάρη.

Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι ξεκάθαρα μνημονιακή. Αυτό ας το γνωρίζουμε όλοι. Είτε θα είναι κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, είτε θα είναι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με το "κόμμα του ΝΑΙ", μια πιθανή δηλαδή κοινοβουλευτική συμμαχία.

Οι λοιποί αντιμνημονιακοί, ΚΚΕ, Λαφαζάνης, Ζωή, Βαρουφάκης, ΕΠΑΜ, Αλαβάνος, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ, έχουν μια μεγάλη ευκαιρία για να διασώσουν το όνομα και την τιμή της αριστεράς, τώρα που τα πράγματα ξεκαθαρίζουν μια για πάντα. Ουτοπική η προοπτική; Ενδεχομένως ναι. Η κατάσταση της χώρας όμως, μόνο ουτοπική δεν είναι, άρα η ανάγκη για υπερβάσεις, μεγάλη.

Αστερίσκος: Η ελπίδα του προγράμματος Θεσσαλονίκης έσκασε με θόρυβο στα μούτρα μας. Έμεινε όμως μια μικρή, ισχνή, ασθενική ελπίδα που μπορεί να μας κάνει να γελάσουμε σε 2,3 χρόνια. Έχει όνομα. Λέγεται "πάταξη διαφθοράς". Πόσο πιθανό είναι να γίνει κάτι τέτοιο στη χώρα μας; Όσο πιθανό είναι να εξυγιανθεί και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλά ποτέ μη λες ποτέ. Η ελπίδα, ξέρεις, πεθαίνει τελευταία. Αλλά συνήθως στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, πεθαίνει.

Πηγή: news247.gr

Γράφει ο Δάνης Παπαβασιλείου

Η απόφαση της κυβέρνησης για επίσπευση των εκλογών κρίνεται από άλλους ως ιδιοφυής και από άλλους ως τυχοδιωκτική. Κατά τη γνώμη μας είναι μια εκδήλωση ενός τακτικισμού με διπλή στόχευση: Τη δημιουργία των βέλτιστων συνθηκών για την αποτελεσματικότερη εφαρμογή του νέου μνημονίου και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε εγγυητή της «ομαλότητας» και της «σταθερότητας» του συστήματος.

Και οι δύο στόχοι έχουν ως σημείο αναφοράς τις απαιτήσεις που εγείρουν τόσο οι κύκλοι της ντόπιας ολιγαρχίας, όσο και οι δανειστές.

Ο κ. Σόιμπλε τόνιζε στην κρίσιμη Σύνοδο του Eurogroup (12 και 13 Ιουλίου), ότι επείγει η αποκατάσταση της «αξιοπιστίας» και της «εμπιστοσύνης» της ελληνικής κυβέρνησης στις σχέσεις της με τους «θεσμούς». Αυτό το διπλό στόχο, λοιπόν, επιδιώκει να πετύχει η κυβέρνηση με αυτές τις εκλογές.

Αν αφαιρέσει κανείς, από το διάγγελμα του πρωθυπουργού, αυτά που είπε για να εξωραϊσει την εικόνα της κυβέρνησης και της σημερινής κατάστασης, έχει μπροστά του ένα κείμενο που μοιάζει περισσότερο με Παράρτημα της Συμφωνίας του Eurogroupγια το νέο μνημόνιο.

Στην αρχή του διαγγέλματος του, ο κ. Τσίπρας επανέλαβε την παραχάραξη του ΟΧΙ που είπε ο ελληνικός λαός με συντριπτική πλειοψηφία, στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Επιχείρησε να το εμφανίσει ως εντολή για τη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, με τα γνωστά αποτελέσματα και τη συμφωνία για το 3ο μνημόνιο!

Αμέσως μετά, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να παρουσιάσει τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου ως «ότι καλύτερο μπορούσε κανείς να πετύχει», καταφεύγοντας σε ταχυδακτειλουργία του τύπου: είναι η καλύτερη, γιατί θα μπορούσε να είναι πολύ …χειρότερη.

Είναι χαρακτηριστικό του τρόπου που ο ίδιος και η κυβέρνηση του αντιμετωπίζουν τα πράγματα, αλλά και την οπτική υπό την οποία αξιολογούν τις εξελίξεις, ότι αποτιμά τα άμεσα αποτελέσματα της συμφωνίας ως εξής: «Η οικονομία θα αναπνεύσει. Η αγορά θα εξομαλυνθεί. Οι τράπεζες θα βρουν σιγά- σιγά τον κανονικό τους ρυθμό»!

Πουθενά κουβέντα γι” αυτούς που καλούνται να πληρώσουν, για μια ακόμα φορά, τη «νύφη»…

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί, όμως, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τον κ. Τσίπρα, όσον αφορά στις συνέπειες από την υλοποίηση του νέου μνημονίου. «Αυτή τη συμφωνία είμαστε υποχρεωμένοι να τη τηρήσουμε», είπε ο πρωθυπουργός και συνέχισε «χωρίς να αποδεχόμαστε οριζόντιες περικοπές, εργασιακές αγριότητες, αφαίμαξη πάντα των ασθενέστερων κοινωνικά δυνάμεων»!

Και αυτά, όταν το γνωστό γερμανικό περιοδικό Spiegelχαρακτήριζε τα μέτρα που περιέχει το μνημόνιο: «Κατάλογο φρικαλεοτήτων»!

Προσβολή για το σύνολο του ελληνικού λαού, αλλά ειδικότερα στις εκατοντάδες χιλιάδες που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις περασμένες εκλογές, συνιστά η διαπίστωση του κ. Τσίπρα ότι «η λαϊκή εντολή που πήρα στις 25 του Γενάρη εξήντλησε τα όριά της». Το ερώτημα είναι απλό: Τι απ΄ αυτά που υποσχέθηκε στις εκλογές πραγματοποίησε; Κατάργησε τα μνημόνια; Επανέφερε το βασικό μισθό στα προ της κρίσης επίπεδα; Κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ; Κούρεψε το χρέος;

Αν δεν κάνουμε λάθος αυτή ήταν η λαϊκή εντολή που πήρε στις 25 Γενάρη και τώρα την παραδίδει… εξαντλημένη.

Όμως ο πρωθυπουργός αποκαλύπτεται και αποκαλύπτει την πλήρη μνημονιακή μετάλλαξη του Κόμματος του, όταν λέει στο διάγγελμα του: «Και όλα αυτά απαιτούν καθαρή εντολή, ισχυρή κυβέρνηση, σταθερή και χωρίς ταλαντεύσεις πορεία»!!!

Σας θυμίζουν τίποτα αυτά τα λόγια; Μήπως Μητσοτάκη, μήπως Σημίτη, μήπως Καραμανλή, μήπως Παπανδρέου, μήπως Σαμαρά;

Κύριε Τσίπρα! Για ποια πολιτική ζητάτε καθαρή εντολή; Για την εφαρμογή ποιών μέτρων χρειάζεται η «ισχυρή κυβέρνηση»; Σταθερή πορεία, προς τα που;

Καταλάβαμε ότι επιθυμείτε να καταστείτε εσείς και το κόμμα σας το κέντρο ισορροπίας του πολιτικού συστήματος. Το είπε εξάλλου με σαφήνεια ο υπουργός σας, Νίκος Παππάς, στην ιταλική εφημερίδα «IlManifesto»: ««Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται ως ο πόλος της πολιτικής σταθερότητας στην ελληνική πολιτική σκηνή»!

Το είπε και ο ευρωβουλευτής σας, Δημήτρης Παπαδημούλης, στο twitter: «Το ζητούμενο των εκλογών είναι μια σταθερή και συνεκτική κυβέρνηση 4ετίας. Η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η καλύτερη εγγύηση»…

Κύριε πρωθυπουργέ!

Διαλέξατε τελικά σε ποια πλευρά θα πάτε. Δικαίωμα σας. Μόνο μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας, την «ασπίδα των ιδεών και των αξιών» σας. Δεν χρειάζεται σε κανέναν.

Πηγή: imerodromos.gr

του Γεράσιμου Χολέβα

Η επιλογή ένταξης στίχων ποιημάτων, στον πολιτικό λόγο, δεν είναι ανακάλυψη του κυρίου Τσίπρα. Η πυκνότητα των νοημάτων μέσα σε λίγες λέξεις (μια από τις δυνάμεις της ποίησης) μπορεί να αντικαταστήσει, με επιτυχία, αρκετές φράσεις, στη σειρά.

Ο κύριος Τσίπρας, στο τελευταίο διάγγελμα του, επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα στίχο του Ναζίμ Χικμέτ. Ο στίχος αυτός έχει αποκτήσει μεγάλη δύναμη και συμβολίζει την κοινωνική απελευθέρωση.

Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός υποστηρίζει πως «τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα» (ο στίχος του Χικμέτ) έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να σχολιάσουμε.

Κύριε Τσίπρα, δεν έχετε καμία σχέση με την Αριστερά. Κρατήστε το μνημόνιο σας, συνεχίστε την πορεία σας στην «αγία» Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι θέμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Κανείς δεν θα σας απαγορεύσει να χρησιμοποιείτε στίχους. Θα γνωρίζετε, άλλωστε, πως αυτά τα έχουν κάνει και οι ΠΑΣΟΚοι. Δεν είστε πρωτότυπος.

Φτιάξτε και ομάδες νεοΠΑΣΟΚων να διαβάζουν Χικμέτ. Είναι ορισμένοι στίχοι που έχουν κατακτήσει τη δύναμη τους. Είναι ορισμένοι στίχοι που δεν χωράνε στον πολιτικό σας λόγο. Είναι ορισμένοι στίχοι, που όταν εντάσσονται στο νεοΠΑΣΟΚικό λόγο, αποκαλύπτουν τόσο τον ομιλητή. Ο ομιλητής γίνεται γίνεται γελοίος. Tον καταπίνει ο στίχος…

Πηγή: imerodromos