Η αποτυχία, η συρρίκνωση των δυνάμεών τους και η αποξένωση από τους Ναυτεργάτες είναι χωρίς αμφιβολία το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των δυνάμεων στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα όλα τα τελευταία χρόνια.

Από την μια η νεορεφορμιστική τακτική τους , η σύμπλευση και η συμπόρευση με τον Γ.Γ της ΠΝΟ αλλά και με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και από την άλλη η επιλεκτική σύγκρουση με τις δυνάμεις της ΠΕΝΕΝ τους οδηγούν σε μια πρωτοφανή κωματώδη κατάσταση που αγγίζει τα όρια της διάλυσης!!

Πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα οι αρχαιρεσίες στην Πανελλήνια Ένωση Ηλεκτρολόγων Ε.Ν.

Πρόκειται για Σωματείο που διαχρονικά οι δυνάμεις της Ναυτεργατικής συνδικαλιστικής κίνησης είχαν ισχυρή επιρροή, πράγμα που φαινόταν και στην πολύ ενισχυμένη παρουσία και ρόλο τόσο στον κλάδο όσο και στην Διοίκηση.

Παράλληλα πρέπει να τονισθεί ότι οι Διοικήσεις των δύο Σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ από πλευράς μελών έχουν αναφορά στον κλάδο του μηχανοστασίου, γεγονός που από μόνο του, εάν και εφόσον είχαν δεσμούς με τους κλάδους που εκπροσωπούν, θα έπρεπε αυτό να καθρεπτίζεται και να επιβεβαιώνεται και στο Σωματείο των Ηλεκτρολόγων.

Όμως η ζωή καταγράφει μια άλλη πραγματικότητα κόντρα και ενάντια στην απλή λογική!!!

Έτσι στις πρόσφατες αρχαιρεσίες που ολοκληρώθηκαν τον Ιούλη του 2016, οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού υπέστησαν ένα συντριπτικό σοκ το οποίο αποτελεί συνέχεια της διάλυσης που υφίστανται οι δυνάμεις αυτές και σε άλλους κλάδους και Σωματεία όπως είναι η ΠΕΝΕΝ – Θαλαμηπόλοι – Πλοίαρχοι κ.λπ.

Συγκεκριμένα (για να μιλήσουμε με αριθμούς) στις εκλογές του Σωματείου Ηλεκτρολόγων Ε.Ν ψήφισαν συνολικά 370 άτομα και ο συνδυασμός ΕΔΣΗΗΕΝ που υποστηρίζονταν από τις δυνάμεις ΝΣΚ – ΠΑΜΕ έλαβε 17 ψήφους με μηδέν έδρες στο Δ.Σ και μηδέν έδρες στους αντιπροσώπους για ΠΝΟ – ΕΚΠ!!

Ο καταποντισμός και η συντριβή σε όλο το μεγαλείο τους! Παρά ταύτα οι δυνάμεις και τα χρεοκοπημένα πρόσωπα που ηγούνται του κομματικού συνδικαλισμού στο ναυτεργατικό κίνημα αγρόν ηγόρασαν….

Ένα δεύτερο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η επίσκεψη – περιοδεία (παρωδία) που έκαναν εκπρόσωποι των Προεδρείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ σε Πάτρα – Κέρκυρα – Ρίο – Αντίρριο στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία των μελών τους τους γύρισαν επιδεικτικά τις πλάτες! Ενδεικτικά η απόπειρα να κάνουν σύσκεψη – συγκέντρωση Ναυτεργατών στην Κέρκυρα στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία αφού σε αυτήν προσήλθαν 7 άτομα από τα οποία δύο Συνταξιούχοι και μέλη της Διοίκησης του τοπικού Σωματείου.

Μάλιστα σε ανακοίνωσή τους που ακολούθησε, τα έβαλαν για πολλοστή φορά με τον ταξικό τους αντίπαλο δηλαδή την ΠΕΝΕΝ την οποία κατηγόρησαν με ασύστολα ψεύδη και κατασκευασμένα «γεγονότα» τα οποία στο σύνολό τους δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. Όμως και αυτή την φορά δεν τολμούν να αρθρώσουν ούτε λέξη για την ΠΝΟ και τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό που έχει την αποκλειστική ευθύνη για την κατάσταση και τα οξυμένα προβλήματα των Ναυτεργατών.

Αυτό αποκαλύπτει το βρώμικο και υπονομευτικό ρόλο που διαδραματίζουν σαν πέμπτη φάλαγγα στις γραμμές του ταξικού κινήματος!!! Τα παραδείγματα αυτά και πολλά άλλα είναι άραγε ικανά να προβληματίσουν τους αποτυχημένους και ανίκανους ηγετίσκους του κομματικού συνδικαλισμού τύπου Τσιμπόγλου – Ευαγγελάκη;

Προφανώς όχι αφού εμμένουν στην καταδικασμένη και χρεοκοπημένη τακτική τους, γεγονός που τους οδηγεί στην αναξιοπιστία, την αφερεγγυότητα και τελικά στον πάτο του γκρεμού!!

Ούτε λόγος να επανεξετάσουν την τακτική αλλά και την συμπεριφορά τους που αποτελεί την αιτία των αποτυχιών τους, αντίθετα με ύφος αντίστοιχο του Πάπα της Ρώμης διατείνονται ότι η γραμμή τους επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται ενώ τα στραπάτσα που υφίστανται καθημερινά διαδέχονται το ένα το άλλο!!!   

Δεκατρία δισεκατομμύρια και όχι εννιά δισεκατομμύρια άνθρωποι θα απομυζούν το 2100 έναν φτωχότερο και πιο μολυσμένο πλανήτη! Ο ένας στους τρεις κατοίκους της Γης θα είναι Αφρικανός και η Νιγηρία θα είναι η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου. 

Μέχρι πρόσφατα οι περισσότεροι ειδικοί πίστευαν πως η περιβόητη “πληθυσμιακή βόμβα” ήταν στην ουσία ένας Μαλθουσιανός μύθος που θα αφοπλίζονταν οριστικά κάπου στα μέσα του αιώνα που διανύουμε.
Εκτιμούσαν πως ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταματούσε να αυξάνεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, θα σταθεροποιούνταν και κατόπιν θα άρχιζε αργά αλλά σταθερά να μειώνεται.

Ωστόσο ανατροπή στις μέχρι τώρα εκτιμήσεις και προβλέψεις για το μέγεθος του πληθυσμού της Γης φέρνει μια μια νέα έρευνα ειδικών, η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την επερχόμενη πληθυσμιακή έκρηξη. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της νέας έρευνας, τα οποία δημοσιεύθηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2014 στην επιθεώρηση Science, ο παγκόσμιος πληθυσμός όχι μόνον δε θα σταθεροποιηθεί στα μέσα του 21ου αιώνα, αλλά θα συνεχίσει να αυξάνεται εκρηκτικά φτάνοντας τα 13 δισεκατομμύρια ως το 2100 και έπεται συνέχεια.

Έως πρόσφατα οι ειδικοί δημογράφοι του ΟΗΕ προέβλεπαν πως ο πληθυσμός της Γης, που σήμερα αριθμεί 7,1 δισεκατομμύρια, θα αυξάνονταν με χαμηλότερους ρυθμούς κατά τις επόμενες δεκαετίες και θα κορυφώνονταν γύρω στα 9,4 δισεκατομμύρια κάπου μεταξύ του 2050-2075 και κατόπιν θα μειώνονταν στα 9 δισεκατομμύρια γύρω στο 2100. Άρα η λεγόμενη “πληθυσμιακή βόμβα” ουσιαστικά θα αφοπλίζονταν. Όμως η νέα έρευνα, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, προβλέπει πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.

Αντίθετα η δημογραφική έκρηξη θα συνεχιστεί, κυρίως στην υποσαχάριο Αφρική, και ο παγκόσμιος πληθυσμός θα κυμαίνεται το 2100 κάπου μεταξύ 11-13 δισεκατομμύρια, με επικρατέστερο σενάριο τα 12 δισεκατομμύρια. Το συμπέρασμα είναι πως το 2100 θα κατοικούν τουλάχιστον 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι περισσότεροι απ' όσοι προβλέπονταν ως πρόσφατα με ότι σημαίνει αυτό  στους τομείς του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, της ενέργειας, της οικονομίας, της κοινωνίας  και της γεωπολιτικής, καθώς, όπως έχει αποδείξει ως τώρα η Ιστορία, περισσότεροι άνθρωποι σπάνια δημιουργούν λιγότερα προβλήματα.   

Η Αφρική ενεργοποιεί την «Πληθυσμιακή Βόμβα»

Χρησιμοποιώντας μια νέα στατιστική μέθοδο, που θεωρείται και πιο ακριβής, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον απορρίπτουν ως αβέβαιες τις μέχρι τώρα προβλέψεις των ειδικών του ΟΗΕ, που εκτιμούσαν πως ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταθεροποιούνταν στα 9 δισεκατομμύρια και θα σταματούσε να αυξάνεται το αργότερο ως το 2100. Σύμφωνα με το δικό τους στατιστικό μοντέλο οι συντάκτες της νέας έρευνας συμπεραίνουν πως υπάρχουν 80% πιθανότητες ο παγκόσμιος πληθυσμός να είναι μεταξύ 11-13 δισεκατομμύρια το 2100 και να συνεχίσει να αυξάνεται κατά τον 22ο αιώνα έστω και με πιο αργούς ρυθμούς.

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα η πληθυσμιακή έκρηξη θα προέλθει κυρίως από την Αφρική και ειδικά από το υποσαχάριο τμήμα της, που θα τετραπλασιάσει τον πληθυσμό της στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Συγκεκριμένα η Μαύρη Ήπειρος από το ένα δισεκατομμύριο κατοίκους που είναι σήμερα το 2100 θα φιλοξενεί έναν πληθυσμό μεταξύ 3,5 και 5,1 δισεκατομμυρίων και θα είναι τόσο πυκνοκατοικημένη, όσο και η σημερινή Κίνα! Μάλιστα οι ίδιοι ερευνητές θεωρούν πιθανό ο πληθυσμός της Νιγηρίας, που  σήμερα ανέρχεται στα 170 εκατομμύρια, να φτάσει ακόμη και το 1,5 δισεκατομμύριο κατοίκους (!) και να ξεπεράσει έτσι τον πληθυσμό της Ινδίας, ο οποίος θα κορυφωθεί το 2060 στο 1,7 δισεκατομμύρια και κατόπιν θ' αρχίσει να μειώνεται.

Όσο για τον πληθυσμό της Κίνας, που είναι σήμερα η πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη, αυτός θα κορυφωθεί το 2020 στο 1,4 δισεκατομμύρια και κατόπιν θα αρχίσει να μειώνεται πέφτοντας το 2100 στο ένα δισεκατομμύριο περίπου. Μια νέα δημογραφική τάξη πραγμάτων φαίνεται πως ανατέλλει στον πλανήτη Γη, που θα ανατρέψει τα πάντα, θα αλλάξει ριζικά το πρόσωπο του πλανήτη μας και θα φέρει την Αφρική και τους κατοίκους της στο επίκεντρο των μελλοντικών παγκόσμιων εξελίξεων.  

Ωστόσο ο John Wilmoth, επικεφαλής του Τμήματος του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό, θεωρεί πως η νέα έρευνα “δεν είναι προβλέψεις, αλλά προβολές για το τι πρόκειται να συμβεί αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις”. Με άλλα λόγια θεωρεί πως υπάρχουν ακόμη περιθώρια παρεμβάσεων ώστε να μην οδηγηθούμε σε πληθυσμιακή έκρηξη. Ο ίδιος βέβαια παραδέχεται πως η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάζει πολλές καινοτομίες ως προς την κλίμακα των υπολογισμών και αποτελεί “μια πολύ πιο πειστική ανάλυση της αβεβαιότητας, αν και μπορεί να απέχει από την μελλοντική πραγματικότητα κατά δύο δισεκατομμύρια”. Σε κάθε περίπτωση παραδέχεται πως ο παγκόσμιος πληθυσμός το 2100 θα είναι πολύ περισσότερος  απ' όσο τον υπολόγιζαν ως τώρα, κάτι που συνιστά αρνητική εξέλιξη επαναφέροντας το “ξεπερασμένο” ζήτημα του υπερπληθυσμού και πάλι στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας με τα παγκόσμια προβλήματα.  

Άλλωστε στην εποχή μας πάνω από το 90% της παγκόσμιας πληθυσμιακής αύξησης συντελείται στα φτωχότερα 2/3 του πλανήτη: μια πραγματική «δημογραφική βόμβα» (D-Bomb) που απειλεί με αποσταθεροποίηση όχι μόνον τις φτωχότερες περιοχές του νοτίου ημισφαιρίου αλλά και τις πλούσιες περιοχές του γερασμένου Βορρά, που κατακλύζονται από αλλεπάλληλα κύματα   μεταναστών και προσφύγων. Για μια ακόμη φορά ο δημογραφικός χάρτης του πλανήτη μας αλλάζει: ενώ ο πληθυσμός πολλών χωρών του φτωχού Νότου συνεχίζει να αυξάνεται αλματωδώς, σχεδόν όλες οι χώρες του πλούσιου Βορρά μαστίζονται από υπογεννητικότητα και αυξανόμενη γήρανση. Ειδικότερα η γήρανση του πληθυσμού προβάλει ως η μεγαλύτερη πρόκληση του 21ου αιώνα.

Αποτελεί το υπέρτατο πολιτικό και οικονομικό ζήτημα του νέου αιώνα, όχι μόνον για τις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά και για τις αναπτυσσόμενες, οι οποίες, αργά ή γρήγορα, θα γεράσουν με τη σειρά τους. Μια Νέα Γκρίζα Παγκόσμια Τάξη γεννιέται και αποτελεί παρενέργεια της πρωτοφανούς πληθυσμιακής έκρηξης του ανθρώπινου είδους κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και η οποία προβλέπεται να συνεχιστεί και στο μεγαλύτερο τμήμα του 21ου αιώνα. Η γήρανση αποτελεί απλώς το άλλο πρόσωπο του υπερπληθυσμού, με εξαίρεση φυσικά την υποσαχάριο Αφρική που θα συνεχίσει να έχει περισσότερους νέους απ' ότι γέρους ως τα τέλη 2100, την εποχή δηλαδή που ο υπόλοιπος κόσμος θα έχει μεταβληθεί σ' ένα απέραντο γηροκομείο.

Παραπομπές
Περιοδικό Science, Experts Be Damned: World Population Will Continue to Rise, 18.9.2014 (http://news.sciencemag.org/economics/2014/09/experts-be-damned-world-population-will-continue-rise) # Wolfgang Lutz, Global Environmental Change,  International Institute for Applied Systems Analysis (IIASA) Vienna #  Γιώργος Στάμκος, Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου, εκδ. Άγνωστο 2004 # The Economist, Ο Κόσμος του 2050, κεφ. John Parker, Όχι Ακριβώς Μοίρα # Paul Kennendy, Προετοιμασία για τον 21ο Αιώνα, 1994 # Thomas Malthus,  Δοκίμιο για τις Αρχές του Πληθυσμού (An Essay on the Principle of Population) # Chamie Joseph, The New Population Order, UN Population Division 2000 # Carl Haub, How Many People Have Ever Lived on Earth?, Population Today.

* Ο Γιώργος Στάμκος (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.) είναι συγγραφέας και δημιουργός του ΖΕΝΙΘ (www.zenithmag.wordpress.com)

πηγη: tvxs.gr

Μισό δισ. ευρώ μειώθηκε το εισόδημα των Ελλήνων και μισό δισ. αυξήθηκαν οι φόροι - Ο απόλυτος δημοσιονομικός παραλογισμός - Συνεχίζει ακάθεκτος τη φτωχοποίηση του λαού μέχρι να υπάρξει απόλυτος εξευτελισμός της ποιότητας ζωής

Το μοντέλο της φτωχοποίησης του λαού συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Ο κ. Τσίπρας και η παρέα του συνεχίζουν να υπηρετούν την εσωτερική υποτίμηση παρά την πανθομολογούμενη αποτυχία αυτής της μεθοδολογίας.

Ο κ. Τσίπρας, με τις ευλογίες των δανειστών συνεχίζει την εσωτερική υποτίμηση μέχρι να υπάρξει απόλυτος εξευτελισμός της κοινωνίας.

Κι όλα αυτά βεβαίως γίνονται χωρίς καμία απολύτως αντίδραση από τα διάφορα αντιμνημονιακά κινήματα που έσφυζαν από αντίδραση με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Τούτο, είναι και από τα βασικά επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν ότι όσο ο κ. Τσίπρας ελέγχει τα δήθεν επαναστατικά και ριζοσπαστικά κινήματα, τόσο οι δανειστές θα παρατείνουν την παραμονή του στην εξουσία.

Προσέξτε λοιπόν τι αναφέρουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ:

Κατά 500 εκατ. ευρώ ή 1,8% μειώθηκε το α’ τρίμηνο εφέτος το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά και διαμορφώθηκε σε 26,4 δισ. ευρώ από 26,9 δισ. ευρώ το α’ τρίμηνο πέρσι.

Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τους τριμηνιαίους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς θεσμικών τομέων της ΕΛΣΤΑΤ και συνάδουν με τα στοιχεία για τους τριμηνιαίους λογαριασμούς της Γενικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με τα οποία:

Το α΄ τρίμηνο εφέτος οι φόροι στο εισόδημα και στην περιουσία αυξήθηκαν κατά 490 εκατ. ευρώ, σε 3,719 δισ. ευρώ από 3,229 δισ. ευρώ (αποτελούν εφέτος το 19,7% των συνολικών εσόδων από 18,9% το α’ τρίμηνο πέρσι.

Παράλληλα, η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά, μειώθηκε κατά 2,7%, από 29,7 δισ. ευρώ σε 28,9 δισ. ευρώ. Ενώ, το ποσοστό αποταμίευσης ήταν -9,4% το πρώτο τρίμηνο του 2016 σε σχέση με -0,4% το πρώτο τρίμηνο του 2015.

Σύμφωνα επίσης με τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς θεσμικών τομέων, το α’ τρίμηνο εφέτος οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου του τομέα των μη χρηματοοικονομικών εταιρειών αυξήθηκαν κατά 28,6% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2015, από 2,361 δισ. ευρώ σε 3,037 δισ. ευρώ. Το ποσοστό των επενδύσεων του τομέα που ορίζεται ως οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου προς την ακαθάριστη προστιθέμενη αξία, ήταν 24,8% εφέτος σε σχέση με 18,8% πέρυσι.

Η εικόνα της πραγματικής οικονομίας είναι εξόχως θλιβερή αφού όπως μπορείτε να αντιληφτείτε δεν υπάρχει καμία απολύτως αποταμίευση από το μέσο Έλληνα πολίτη και καταρρίπτεται πλήρως το επιχείρημα των διαφόρων φωστήρων του οικονομικού επιτελείου, ότι «ακόμα υπάρχει… λίπος στην αγορά».

Γράφει ο Κώστας Λουλουδάκης*

«Βασική, πλέον, παράμετρος της ύπαρξης του ελληνικού κράτους- με βάση τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις που έχει συνομολογήσει- είναι η «αιώνια» δέσμευσή του στην εξυπηρέτηση των χρεών του. Υπό αυτήν την έννοια, ο έλεγχος των εσόδων του, της περιουσίας του και γενικότερα της οικονομίας του, έχουν ήδη παραδοθεί στα χέρια των δανειστών του. Η θεσμοθέτηση αυτού του ελέγχου μέσα από την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι, θα μπορούσε να πει κάποιος, η «τελική έφοδος» των δανειστών για την «κατάληψη» του ελληνικού κράτους…» γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας σε άρθρο του με τίτλο: «Συνταγματική Αναθεώρηση: Η τελική έφοδος».

Τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα συμπεριλαμβανομένης και της πρώτης φοράς «αριστεράς», εν τοις πράγμασι θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα νέο Σύνταγμα, διότι υπάρχουν εκατοντάδες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, προεδρικά διατάγματα και νόμοι -κατά τις επιταγές των «εταιρών» και τις συμφωνίες που κυρώθηκαν τα τελευταία χρόνια-που ακύρωσαν ακόμα και την προηγούμενου τύπου και φάσης αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μην ξεχνάμε π.χ. ότι οι δανειακές συμβάσεις, που είτε δεν ψηφίστηκαν ποτέ από την βουλή αλλά εφαρμόστηκαν, είτε ψηφίστηκαν χωρίς την απαραίτητη επικύρωση των τριών πέμπτων της Βουλής, προκαλούν ακόμα και σοβαρά προβλήματα αστικής νομιμότητας.

Επίσης το Ελληνικό Σύνταγμα του 1975 που ισχύει, δεν περιέχει κάποια ξεκάθαρη διάταξη που να προστατεύει ειδικά την «ελευθερία» των αγορών και του «ανταγωνισμού» (όπως προέβλεπε το «ευρωπαϊκό σύνταγμα» που απέρριψαν μια σειρά δημοψηφίσματα, ή όπως περιέχονται σε άλλα συντάγματα χωρών της ΕΕ και όχι μόνο…), ως δικαίωμα έναντι κρατικών επεμβάσεων.

Επιπροσθέτως, οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν στο επίπεδο της κοινοβουλευτικής πολιτικής σε προηγούμενες φάσεις ανάπτυξης του καπιταλισμού και του πολιτικού συστήματος, κρίνονται από την νέο-αυστριακή οικονομική θεωρία ως αρνητικοί, γιατί δίνουν στο κράτος την δυνατότητα παρέμβασης στην «ιερή» αγορά, άρα δημιουργούν κίνδυνο καταστροφής της «ελευθερίας» της.

Για τους φιλελευθέρους-νέο-αυστριακούς «ελευθερία» δεν νοείται χωρίς το δικαίωμα μιας εταιρείας να διαμορφώνει την ανταγωνιστική της δράση και τα μέσα της ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς και κρατικές παρεμβάσεις. Η αγορά πρέπει να είναι ελεύθερη ώστε ο καθένας (όχι όλοι, μόνο ο «καθένας») ελεύθερα να συναλλάσσεται. Από αυτήν την «ελευθερία» σύμφωνα με τους τζιχαντιστές των αγορών πρέπει να εξαιρεθεί το Κράτος και τα συνεστημένα από αυτό νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, διότι το δημόσιο δεν μπορεί να είναι υποκείμενο ελευθεριών γενικώς και, συνεπώς, ούτε και της οικονομικής ελευθερίας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε βαρύτητα στην αναθεώρηση που ετοιμάζει τα αστικό πολιτικό σύστημα, διότι η φιλελεύθερη ιδεολογία θεωρεί εξ ορισμού αποσταθεροποιητικό τον ρόλο του κράτους όσο αφορά τις «αγορές». Η κυρίαρχη κατεύθυνση και πολιτική «απαιτεί»  συνταγματικές αναθεωρήσεις στην κατεύθυνση του περιορισμού ακόμα και του αστικού κράτους (και φυσικά και πρώτα απ΄ όλα όλων των άλλων συλλογικών θεσμών, όπως συνδικάτα, κόμματα, οργανώσεις, φορείς, κλπ) υπέρ των ιδιωτικών θεσμών.

Θεωρούν ότι το κράτος ασκεί καταναγκασμό στους φορείς των ιδιωτικών συμφερόντων. Γι αυτό η εξουσία πρέπει να περάσει στα ιδιωτικά συμφέροντα που θα ασκούν καταναγκασμό μέσω κάποιον άλλων, ιδιωτικών φορέων.

Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν θα έχουν την δυνατότητα να καθορίζουν το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα λειτουργούν. (Ένα εφιαλτικό σενάριο αυτού του ιδιωτικού νομικού πλαισίου παρουσιάζω στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου μου «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo»).

Η αναθεώρηση του Συντάγματος, εκτός από την θεσμική κατοχύρωση ευνοϊκών συνθηκών για την επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστικότητα, θα σημάνει και την απολιτικοποίηση της πολιτικής. Με αυτήν προσπαθούν να εμποδίσουν την εκδήλωση οποιασδήποτε προσπάθειας ανασχεδιασμού της κοινωνίας και να εξοβελίσουν τις εργατικές διεκδικήσεις και τα ζωτικά συμφέροντα της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Επιπροσθέτως, όλη η ακαδημαϊκή συζήτηση για την εκλογή ενός προσώπου απευθείας από το λαό, ο οποίος θα εκπροσωπεί την «Προεδρία της Δημοκρατίας» (προεδρική δημοκρατία, αντί για «προεδρευόμενη»), και το ασυμβίβαστο του αξιώματος του υπουργού με εκείνο του βουλευτή, ώστε οι κυβερνήσεις και οι βουλευτές να πάψουν να είναι «όμηροι» των ψηφοφόρων τους, αποσκοπεί στην προετοιμασία των πολιτών ώστε να δίνουν στις όποιες εκλογικές διαδικασίες χαρακτήρα συνισταμένης ατομικότητας που σιγά-σιγά θα οδηγήσει στην απόρριψη των συλλογικών υποκειμένων, (κόμματα, πολιτικά προγράμματα, οικονομικά συστήματα, εργατικά σωματεία, κλπ) με στόχο να εξαφανίσουν ή να δυσχεράνουν την έκφραση οποιασδήποτε συλλογικής τοποθέτησης των πολιτών.

Αυτή η πρακτική θα οδηγήσει στην υποδούλωση και σε ένα ολοκληρωτικό -ελεγχόμενο από εταιρείες- καθεστώς στο οποίο ο πολίτης δεν θα έχει ούτε το δικαίωμα στην έκφραση, μιας και ουσιαστικά θα απαγορεύει την πολιτική δραστηριότητα.

Θα δημιουργήσουν μια κοινωνία όπου οι σχέσεις ανάμεσα στους πολίτες θα διαμεσολαβούνται αποκλειστικά μέσω των ιδιωτικών θεσμών της αγοράς μιας και καμία δημόσια αρχή δεν θα έχει την δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στο χώρο της οικονομίας.

Για τους φιλελεύθερους, η Δημοκρατία πρέπει αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική για την εκλογική διαχείριση της Κρατικής εξουσίας, η οποία με την σειρά της θα υπόκειται σε περιορισμούς ανάλογα με το κατά πόσον ευνοεί την ανάπτυξη της «ελεύθερης αγοράς» και την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.

Ο μόνος χώρος που θα αφεθεί ο πολίτης να εκφράζεται ελεύθερα θα είναι το σπίτι του, όπου μαζί με την οικογένεια του θα συζητούν μπροστά σε μια τηλεόραση, και όσο αφορά τον αλτρουισμό του θα είναι ελεύθερος να τον εκφράζει με άναρθρες κραυγές μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου απέναντι στους αγαπημένους του παίκτες. Ονειρεύονται και θα προσπαθήσουν με την «νομιμότητα» να επιβάλουν μια έρημο καπιταλιστικής καθαρότητας που ουσιαστικά θα απαγορεύει την πολιτική δραστηριότητα και χωρίς την δυνατότητα έκφρασης οποιασδήποτε συλλογικής τοποθέτησης, όπου όλοι θα είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας και θα κοιτάμε την πάρτη μας. Καραμπινάτος Φασισμός δηλαδή.

Γράφοντας στο 1927, ο ιεροφάντης των φιλελεύθερων Ludwig Heinrich von Mises επισημαίνει ότι «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο φασισμός έχει ήδη καταξιωθεί στην ιστορία ως ο σωτήρας του ευρωπαϊκού πολιτισμού (…) διότι κατάφερε να διασώσει την ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην ανταλλαγή»!

Αυτή η τοποθέτηση του von Mises δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των συνθηκών που επικρατούσαν την δεκαετία του 1920 στην Ευρώπη, αλλά χαρακτηριστική όλων των στάσεων και τάσεων του καπιταλισμού στα επόμενα χρόνια. Γι αυτό και το βασικό στοιχείο της συνταγματικής αναθεώρησης που πρότεινε ο γκουρού των φιλελευθέρων Friedrich August von Hayek είναι η αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου από όσους εξαρτώνται άμεσα από τις προνοιακές δομές του Κράτους: συνταξιούχοι, άνεργοι, άποροι, κλπ.

Θα τους αφήσουμε να νομοθετήσουν με τις πένες τους έναν κόσμο που θα στηρίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ εμπορικών εταιριών, στις διαταγές και στην υπακοή, ή θα καθορίσουμε εμείς τις ζωές μας;

(το παρόν άρθρο είχε δημοσιευθεί στο Redflecteur με ελαφρώς διαφορετική μορφή)

Ο Κώστας Λουλουδάκης είναι αρθρογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Άσπρα μαντίλια στην Plaza De Mayo», εκδ. ΚΨΜ

πηγη: pandiera.gr