ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Άρθρο 1

Αρμοδιότητα σύναψης επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Η περίπτωση 5 του άρθρου 3 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 37 παρ. 1 του ν. 4024/2011, αντικαθίσταται ως εξής: «Οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις συνάπτονται από συνδικαλιστικές οργανώσεις της επιχείρησης που καλύπτουν τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από την κατηγορία, τη θέση ή την ειδικότητά τους και εφόσον αυτές ελλείπουν από τις αντίστοιχες πρωτοβάθμιες κλαδικές οργανώσεις και τον εργοδότη.

Άρθρο 2

Ικανότητα για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

α. Το πρώτο εδάφιο του στοιχείου α της παραγράφου 1 του άρθρου 6 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 37 παρ. 3 του ν. 4024/2011, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής: «1. Ικανότητα για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας έχουν: α. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις εργαζομένων και εργοδοτών, όλων των βαθμίδων, στο πεδίο της δραστηριότητάς τους».

β. Η παράγραφος 3 του ίδιου άρθρου 6 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 4 του ν. 4024/2011, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής: «Για τη νομιμοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων εφαρμόζονται οι σχετικές διατάξεις των καταστατικών τους».

Άρθρο 3

Ισχύς συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Το άρθρο 7 του ν. 1876/1990, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Οι όροι ατομικών συμβάσεων εργασίας, που αποκλίνουν από ρυθμίσεις συλλογικών συμβάσεων, είναι επικρατέστεροι, εφόσον παρέχουν μεγαλύτερη προστασία στους εργαζόμενους.

β. Όροι εργασίας συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που είναι ευνοϊκότεροι για τους εργαζόμενους, υπερισχύουν των νόμων

γ. Οι κανονιστικοί όροι της σ.σ.ε. έχουν άμεση και αναγκαστική ισχύ».

Άρθρο 4

Δέσμευση.

Το άρθρο 8 του ν. 1876/1990, όπως ισχύει μετά και την αντικατάσταση του πρώτου εδαφίου της παρ. 1 με την υποπερ. ΙΑ 11 εδ. 1, 2^α του ν. 4093/2012, αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Οι εθνικές γενικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας καθορίζουν τους ελάχιστους μισθολογικούς και λοιπούς όρους εργασίας, που ισχύουν για τους εργαζόμενους όλης της χώρας.

β. Οι κλαδικές, οι επιχειρησιακές και οι εθνικές ή τοπικές ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν επιτρέπεται να περιέχουν δυσμενέστερους όρους εργασίας, για τους εργαζόμενους, από τους όρους της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Στους εργαζόμενους αυτούς περιλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στο Δημόσιο στα Ν.Π.Δ.Δ. και στους ΟΤΑ.

γ. Οι υπόλοιπες συλλογικές συμβάσεις εργασίας όλων των κατηγοριών και βαθμίδων, δεσμεύουν όλους τους εργαζόμενους και όλους τους εργοδότες, που εμπίπτουν στο πεδίο ισχύος της κάθε συλλογικής σύμβασης, ανεξάρτητα αν είναι μέλη ή όχι των συνδικαλιστικών οργάνων ή οργανώσεων, που συνήψαν τη συγκεκριμένη συλλογική σύμβαση εργασίας».

Άρθρο 5

Συρροή.

Το άρθρο 10 του ν. 1876/1990, όπως ισχύει μετά και την προσθήκη εδαφίου με το άρθρο 37 παρ. 5 του ν. 4024/2011, αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Αν μια σχέση εργασίας ρυθμίζεται από περισσότερες ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, εφαρμόζεται η πιο ευνοϊκή για τον εργαζόμενο.

β. Κλαδική ή επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας, υπερισχύει, σε περίπτωση συρροής, με ομοιοεπαγγλεματική συλλογική σύμβασης εργασίας, εκτός εάν η ομοιοεπαγγελματική είναι ευνοϊκότερη για τους εργαζόμενους».

Άρθρο 6

Χρόνος ισχύος της συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Οι όροι των συλλογικών συμβάσεων εργασίας εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι την υπογραφή νέας αντίστοιχης συλλογικής σύμβασης εργασίας, χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Καμιά σ.σ.ε. δεν μπορεί σε κάθε περίπτωση να έχει διάρκεια μικρότερη του έτους. Κατά τα λοιπά ισχύουν οι περιπτώσεις 2 και 3 του ν. 1876/90.

Άρθρο 7

Διαιτησία.

Σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων ή αποτυχίας της μεσολάβησης, οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, για τον καθορισμό όλων των όρων παροχής εργασίας.

Άρθρο 8

Επαναφορά σε ισχύ συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Όροι συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ήταν σε ισχύ στις 29.2.2012 (ημερομηνία δημοσίευσης της Π.Υ.Σ. 6/2012), εφόσον αυτές έχουν λήξει, επανέρχονται σε ισχύ, από την έναρξη ισχύος της παρούσας.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Άρθρο 9

Επαναφορά κατώτατου μισθού και ημερομισθίου.

Από την έναρξη ισχύος της παρούσας το κατώτατο όριο του μηνιαίου μισθού του νεοπροσλαμβανόμενου άγαμου εργατοτεχνίτη ανέρχεται στο ποσό των 751 ευρώ και του ημερομισθίου στο ποσό των 33.57 ευρώ, μικτά, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012, το άρθρο 103 του ν. 4172/2013, καθώς επίσης και κάθε άλλη αντίθετη, στην προηγούμενη παράγραφο, διάταξη, τυπικού ή ουσιαστικού νόμου ή συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης, καταργείται. Για όσους έχουν προϋπηρεσία αναγνωρίζονται 3 τριετίες για τους υπαλλήλους και 6 τριετίες για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο κατά τα ποσοστά που ίσχυαν πριν την εφαρμογή των παραπάνω νόμων.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Άρθρο 10

Επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού και της 13^ης και 14^ης σύνταξης.

α. Οι συνταξιούχοι όλων των ασφαλιστικών φορέων κύριας και επικουρικής ασφάλισης λαμβάνουν επιδόματα Πάσχα και άδειας, ανερχόμενα το καθένα στο μισό της μηνιαίας χορηγούμενης σύνταξης. Επίσης οι πιο πάνω συνταξιούχοι δικαιούνται επίδομα Χριστουγέννων, ανερχόμενο στο ποσό της μηνιαίας χορηγούμενης σύνταξης.

β. Επαναχορηγούνται τα επιδόματα εορτών Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας, που καταργήθηκαν και αφορούν υπαλλήλους, μισθωτούς και λειτουργούς του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ν.Π.Ι.Δ., ΟΤΑ καθώς και τα μόνιμα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, της ΕΛ.ΑΣ, του πυροσβεστικού και λιμενικού σώματος.

Το επίδομα Χριστουγέννων ανέρχεται στο ύψος των μηνιαίων αποδοχών και τα επιδόματα Πάσχα και άδειας στο ύψος του μισού των μηνιαίων αποδοχών, το καθένα.

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Άρθρο 11

Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας.

α. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που προβλέπει καθιέρωση μερικής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα. Από την έναρξη ισχύος του παρόντος, οι υφιστάμενες σχέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης μετατρέπονται, αυτοδικαίως, σε συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, πλήρους απασχόλησης.

β. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που θεσμοθετεί την εκ περιτροπής εργασία.

γ. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που αναφέρεται στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

δ. Καταργούνται οι διατάξεις νόμων, που αναφέρονται στις εταιρίες προσωρινής απασχόλησης (ενοικίασης εργαζομένων). Από την έναρξη ισχύος της παρούσας, οι εργαζόμενοι των πιο πάνω εταιριών, που απασχολούνται σε άλλους (έμμεσους εργοδότες), θεωρείται, αυτοδικαίως, ότι συνδέονται, με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με τους έμμεσους αυτούς εργοδότες.

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

Άρθρο 12

Καταργούμενες διατάξεις.

Κάθε διάταξη νόμου ή κανονιστικής πράξης της Διοίκησης, αντίθετη προς τις διατάξεις της παρούσας, καταργείται, με την επιφύλαξη ευνοϊκότερων, για τους εργαζόμενους, διατάξεων, που περιέχονται σε νόμο, κανονιστική πράξη της διοίκησης, συλλογική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση, οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν.

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ

Άρθρο 13

Έναρξη ισχύος.

Η ισχύς της παρούσας, εάν δεν ορίζεται διαφορετικά, στις επιμέρους διατάξεις της, αρχίζει από τη δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Αθήνα Ιούνιος 2016

Οι προτείνοντες

πηγη: 902.gr

Είμαι βέβαιη πως όλοι μας τους έχουμε γνωρίσει-αναγνωρίσει κάποια στιγμή του εργασιακού μας βίου. Ανεξαρτήτως κλάδου και τομέα. Οι συνδικαλιστές με το θράσος των χιλίων πιθήκων. Οι συνδικαλιστές που καθημερινά σχεδόν δίνουν εξετάσεις στα ποικιλόμορφα συμφέροντα που εξυπηρετούν με ζήλο, είτε σε κυβέρνηση είτε σε εργοδότες. Οι συνδικαλιστές που τα παχιά λόγα τα έχουν καραμέλα στο στόμα τους και από πίσω, με κλειστές συνήθως τις πόρτες τους, απαιτούν την απόλυση πραγματικών συνδικαλιστών από χώρους δουλειάς “τι την θέλετε αυτή την ..π#$%#%$#$%, απολύστε την, μας δημιουργεί πρόβλημα”. Οι συνδικαλιστές που στο όνομα αγώνα και της εκπροσώπησης που υποτίιθεται πως κάνουν, απαιτούν από τοτυς εργοδότες προσλήψεις των δικών τους “πελατών”. Στην ουσία, στην πραγματικότητα οι συνδικαλιστές αυτοί δρουν και πράττουν με γνώμονα μόνο το δικό τους συμφέρον, της επιβίωσης, της πλουτελούς επιβίωσης τους.

Με την κρίση στα ΜΜΕ, οι συνδικαλιστές του δικού μας χώρου, έχουν αποθρασυνθεί ακόμη περισσότερο. Τους γνωρίζετε έτσι κι αλλιώς. Συνήθως έχουν μια, δυο ή και τρεις δουλειές παράλληλα, χρησιμοποιούν το γραφείο του συνδικαλισμού για να στέλνουν τα κομμάτια τους στις τρεις δουλειές που έχουν σε ραδιόφωνο, εφημερίδα, site, ε, έχουν κι ένα γραφείο Τύπου να τους βρίσκεται στο βιογραφικό τους. Μπορεί το όνομά τους να αναφέρεται σε μυστήριες λίστες “μυστικών κονδυλίων” πολυεθνικών ή υπουργείων.
 Είναι αυτοί που έχουν καλές σχέσεις με υπουργούς, βουλευτές, επιχειρηματίες. Κι αν ένας επιχειρηματίας στείλει  non paper εναντίον άλλου ανταγωνιστή, χωρίς να αλλάξουν ούτε κόμμα το στέλνουν για δημοσίευση. Είναι αυτοί που γενικά δεν ανησυχούν, είναι ψύχραιμοι, παχύδερμοι δηλαδή, κάνουν πως ακούν ενώ στην πραγματικότητα στέφτονται που θα πιούν το ποτό τους και με ποιόν-ποιά.
Είναι αυτοί με αταραξία θα κατηγορήσουν τους αγωνιστές του κλάδου ότι δεν έχουν προτάσεις, αυτοί που το ψέμα είναι η αρχή και το τέλος των συνδικαλιστικών παρεμβάσεων τους. Είναι αυτοί που αν τους κατηγορήσεις στα μούτρα ότι δρουν ενάντια στον κλάδο και εξυπηρετούν τα αφεντικά και μόνο αυτά, θα σε κοιτάξουν με οίκτο. Μπορεί και να γελάσουν.
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν είναι πως η ικανότητα, το ταλέντο του “θράσους των χιλίων πιθήκων” δεν είναι επίκτητο. Μεταβιβάζεται από τα αφεντικά και τα συμφέροντα όταν οι αυτοί θα έχουν κάνει τη δουλειά τους και θα τους πετάξουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Θα τους πετάξουν έξω μόλις αποκαλυφθούν. Όσοι το ξέρουν ήδη αυτό, φροντίζουν πιο εντατικά να μαζέψουν το παντεσπάνι τους από τις μυστικές λίστες…

αναδημοσίευση από http://mediatvnews.gr

ΠΗΓΗ: peiratikoreportaz.blogspot.gr

Πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιούλη 2016 η συνεδρίαση του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά προκειμένου να συζητήσει τις τρέχουσες εξελίξεις και τα προβλήματα των εργαζομένων σε συνδυασμό με τις επιχειρούμενες αλλαγές που προωθεί η αντιλαϊκή – αντεργατική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε συνεργασία με τους δανειστές στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου για τις εργασιακές σχέσεις καθώς και τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Στο πεδίο αυτών των εξελίξεων οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού Ταξική Εργατική Συσπείρωση – Ε.Κ.Πειραιά επισήμαναν την ανάγκη το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα να προβούν σε συνδυασμένες και συντονισμένες μορφές ενημέρωσης και πληροφόρησης των εργαζομένων και ταυτόχρονα να σχεδιασθεί, να οργανωθεί μια πλατειά εκστρατεία στους χώρους δουλειάς από τα πρωτοβάθμια σωματεία με σκοπό την κινητοποίηση και την ανάπτυξη πολύμορφων δράσεων και αγώνων για να αποτραπούν δυσμενείς εξελίξεις – όπως έγινε με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο – για τους εργαζόμενους και ευρύτερα για τα λαϊκά στρώματα.

Ο αγώνας αυτός για να έχει αποτελεσματικότητα και επιτυχία πρέπει να εξασφαλίζει όρους μαζικής συσπείρωσης, ενότητας, αλληλεγγύης και δράσης.

Να εξασφαλίζει την συμμαχία της εργατικής τάξης με άλλα λαϊκά στρώματα στην κατεύθυνση αμφισβήτησης της νεομνημονιακής πολιτικής, σύγκρουσης και ρήξης με τα επιχειρούμενα μέτρα ενώ η οργάνωση αυτού του αγώνα να ξεκινήσει άμεσα.

Στο επίκεντρο αυτής της πάλης πρέπει να βρεθούν οι παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές, η απόκρουση της επίθεσης του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου αλλά και η εναλλακτική που πρέπει και οφείλει να προβάλει το εργατικό κίνημα ως διέξοδο από την κοινή επίθεση δανειστών – κυβέρνησης και μεγάλου κεφαλαίου.

Στην κατεύθυνση αυτή οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού μας κατήγγειλαν και καταδίκασαν τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ να συμπτύξει κοινό μέτωπο με τον ΣΕΒ και άλλες εργοδοτικές ενώσεις με στόχο δήθεν να διασφαλίσει και να προστατεύσει τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων!!!

Πρόκειται για κινήσεις και πρωτοβουλίες της γνωστής κυβερνητικο- εργοδοτικής πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και των Παναγόπουλου – Κιουτσιούκη οι οποίοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν σύγχυση, να καλλιεργήσουν αυταπάτες και αποπροσανατολισμό και τελικά να διευκολύνουν την υλοποίηση του νέου αντεργατικού πακέτου της κυβέρνησης και της τρόικα!!

Η εργατική τάξη και τα συνδικάτα πρέπει να αποδοκιμάσουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτές τις αθλιότητες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ που αντί να επιδιώξει ως όφειλε μια μαχητική αγωνιστική συσπείρωση των εργαζομένων, προσπαθεί σε συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο να βάλει πλάτη για να περάσουν τα μέτρα που διακαώς επιθυμούν για το λοκ άουτ, την συντριβή σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα των κατώτερων μισθών, τις ομαδικές απολύσεις, το χτύπημα και την υπονόμευση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ο ρόλος της ΓΣΕΕ είναι ξεκάθαρος τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα γι’ αυτό δεν πρέπει να υπάρχουν κανενός είδους ψευδαισθήσεις!

Για το παραπάνω ζήτημα οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού κατέθεσαν πρόταση στο ΕΚΠ να καταδικασθεί η πρωτοβουλία αυτή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και για τον σκοπό αυτόν να εκδοθεί σχετικό ψήφισμα του ΕΚΠ.

Η πρότασή μας αυτή έγινε ομόφωνα αποδεκτή από την Διοίκηση του ΕΚΠ. Επίσης στην συνεδρίαση έγινε εκτενής συζήτηση σχετικά με την πρόταση οργανώσεων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ (Σωματεία – Ομοσπονδίες – Ε.Κ) για συνυπογραφή σχεδίου νόμου για τις ΣΣΕ και τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων.

Στην παρέμβασή τους τα μέλη του Δ.Σ του Συνδυασμού μας επικρότησαν την πρωτοβουλία για την συλλογή υπογραφών από πλευράς σειράς συνδικαλιστικών οργανώσεων και συμφώνησαν με το περιεχόμενο του σχετικού κειμένου.

Είναι σαφές (όπως διευκρίνισαν εκπρόσωποι του Συνδυασμού μας) ότι το όποιο κείμενο ή σχέδιο νόμου από μόνο του, ανεξάρτητα από τον βαθμό απήχησης, υποδοχής, υπογραφής, κ.λπ, δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστική πίεση εάν ταυτόχρονα δεν οργανωθεί στους χώρους δουλειάς με όρους ταξικής αναμέτρησης και αποφασιστικής πάλης έως το τέλος ο αγώνας ενάντια στα νέα αντεργατικά μέτρα κυβέρνησης και τρόικα.

Ταυτόχρονα επισήμαναν ότι η μάχη που καλείται να δώσει το επόμενο διάστημα η εργατική τάξη δεν μπορεί και δεν θα είναι επιτυχής και αποτελεσματική εάν γίνει με όρους της μιας ή της άλλης παράταξης, εάν τα συνδικάτα στον αγώνα αυτόν μπούνε για πολλοστή φορά πολυδιασπασμένα, ή και αυτήν την φορά επικρατήσουν οι μικροκομματικές και παραταξιακές σκοπιμότητες και πολύ περισσότερο εάν και αυτή την φορά το κίνημα πορευθεί με τον ίδιο τρόπο που κινητοποιήθηκε για το αντιασφαλιστικό έκτρωμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Για τον σκοπό αυτόν – τόνισαν – ότι επιβάλλεται οι αγώνες στο κρίσιμο επόμενο διάστημα να οργανωθούν με όρους κοινής και συντονισμένης πάλης. Επικεφαλείς αυτών των κινητοποιήσεων πρέπει να είναι οι φορείς και οι θεσμοί των συνδικάτων (χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα), να επιδιωχθεί η πιο πλατιά συμπόρευση του κινήματος έχοντας όμως ξεκάθαρο προσανατολισμό και περιεχόμενο ο αγώνας αυτόςπου πρέπει να στρέφεται ευθέως ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, στα εργασιακά αλλά και τα γενικότερα προβλήματα που εφαρμόζονται στα πλαίσια των μνημονίων από το 2010.

Πρέπει επίσης να τεθεί ως κεντρικό αίτημα και στόχος των συνδικάτων η διαγραφή του χρέους που αποτελεί την μοναδική ρεαλιστική προοπτική για να βγει η χώρα, ο λαός και οι εργαζόμενοι από την πολιτική της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού όπως τον επιβάλουν οι τοκογλύφοι δανειστές της ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ και την οποία εκτελούν πιστά και με απόλυτη συνέπεια από το 2010 οι πολιτικές δυνάμεις Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και οι σύμμαχες δυνάμεις που συμπορεύονται στον μονόδρομο της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ.

Σε αυτήν την κατεύθυνση επισήμαναν οι εκπρόσωποι της Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης το Εργατικό Κέντρο πρέπει το επόμενο διάστημα να αναλάβει μεγάλης εμβέλειας πρωτοβουλίες για την ευρύτερη συσπείρωση των εργαζομένων, να γίνει το κέντρο αντίστασης, πάλης, αλληλεγγύης και συντονισμού του αγώνα για να μην περάσουν τα νέα αντεργατικά μέτρα.

Εάν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που αποτελούν την πρώτη δύναμη στο ΕΚΠ θέλουν να πορευθούν σε μια τέτοια πορεία, η συμπόρευση αυτή θα έχει θετικά αποτελέσματα για το εργατικό κίνημα, εάν όχι, θα κριθούν με τον πιο αυστηρό τρόπο από τους εργαζόμενους του Πειραιά. Σε κάθε περίπτωση ουδεμία παρέκκλιση από το συμφωνημένο πλαίσιο δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από τις δικές μας δυνάμεις.

Σε μια τέτοια πορεία οι δυνάμεις του Συνδυασμού μας θα συμβάλουν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Για τον σκοπό αυτόν πρέπει να γίνει ενδοπαραταξιακή σύσκεψη στην οποία θα συζητηθούν και θα αναληφθούν συγκεκριμένες δράσεις, πρωτοβουλίες, αγώνες, κινητοποιήσεις με επίκεντρο το ΕΚΠ.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλούμε και τις άλλες δυνάμεις του Ε.Κ.Π να παλέψουμε.

Έπειτα από διαλογική συζήτηση στην ψηφοφορία που ακολούθησε έγινε αποδεκτό το πλαίσιο που πρότεινε ο Συνδυασμός μας.

Επιβάλλεται το αμέσως επόμενο διάστημα να υλοποιηθούν οι σχετικές αποφάσεις που λήφθηκαν ομόφωνα στην τελευταία συνεδρίαση του ΕΚΠ.  

Πειραιάς 25/7/2016

Για την Ταξική Εργατική Συσπείρωση ΕΚΠ

Νταλακογεώργος Αντώνης

Τράκας Ελευθέριος

Κροκίδης Νικόλαος

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Το πραξικόπημα στην Τουρκία και η άγρια καταστολή του αποτελούν ισχυρό κρίκο στην αλυσίδα των φαινομένων βίας, που προσιδιάζουν στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Το καθεστώς Ερντογάν έχει εξαπολύσει πογκρόμ όχι μόνο κατά των πραξικοπηματιών, αλλά εναντίον ευρύτερων τμημάτων του κρατικού μηχανισμού, που είναι καταγεγραμμένα απ’ τις μυστικές υπηρεσίες ως μη νομιμόφρονα έναντι του καθεστώτος Ερντογάν (δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, δικαστικοί, εκπαιδευτικοί). Ήδη στην Τουρκία κηρύχτηκε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, τρίμηνης υποτίθεται διάρκειας, για να πληγούν χωρίς φραγμούς οι εθνωτικές και θρησκευτικές μειονότητες (Κούρδοι, κυρίως, και Αλεβίτες), αλλά και οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Η φυσική εξόντωση αγνώστου αριθμού αντιπάλων του καθεστώτος είναι επί θύραις, αφού ο Ερντογάν δήλωσε ότι είναι υπέρ της επανόδου της θανατικής ποινής.

Η σαρωτική βία του Ερντογάν έχει θορυβήσει ΗΠΑ και ΕΕ, που νουθετούν την Τουρκία να σεβαστεί τις δημοκρατικές διαδικασίες, κυρίως για να περισώσουν κάποια απ’ τα ερείσματά τους.

Η έξαρση της βίας και της καταστολής δεν εκδηλώνεται μόνο σε περιφερειακές καπιταλιστικές χώρες (Τουρκία, Αίγυπτος, Ισραήλ) με ισχνή αστικοδημοκρατική παράδοση, που ενισχύεται από χρόνια πολιτικά, κοινωνικά, εθνικά, θρησκευτικά προβλήματα. Αποτελεί έκφανση της διαρθρωτικής και όχι κυκλικής κρίσης κερδοφορίας (μείωση ή αναιμική άνοδος του ποσοστού κέρδους) του κεφαλαίου γενικά. Η κρίση ηγεμονίας της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης μετά τη θριαμβική δεκαετία του 1990-2000 έχει ακρωτηριάσει το ηγεμονικό αφήγημα άρθρωσης του αστικού συμφέροντος με το εργατολαϊκό. Το κέντρο βάρους της αστικής πολιτικής έχει πλέον μετατοπιστεί δυναμικά και κυριαρχικά απ’ την περιφρούρηση του αστικού κράτους στην τρέχουσα διακυβέρνηση. Απ’ τον υπερσυγκεντρωτισμό της εκτελεστικής εξουσίας εις βάρος της νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας ως τον σφαγισμό των πολιτικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απ’ την αστυνομοκρατία, το εκτεταμένο ηλεκτρονικό φακέλωμα και τη χειραγώγηση των ΜΜΕ ως τις προκλητικές διακρίσεις εις βάρος των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων. Με κορύφωση τη έξαρση της ωμής βίας κατά των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων και την παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία, τις φασιστοειδείς απειλές του Τραμπ για αποκλεισμό όλων των Μουσουλμάνων και των Μεξικανών απ’ τις ΗΠΑ, την κατάργηση του ασύλου στην ΕΕ, που οδηγεί εκατομμύρια κατατρεγμένους στον εγκλεισμό και πολλές χιλιάδες στο θάνατο…

Έκφραση της βιαιότητας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός, στο κέντρο και την περιφέρεια, καταφεύγει όλο και συχνότερα σε μορφές ακραίας και υπεραντιδραστικής βίας: Στο πραξικόπημα, τη στρατιωτική δικτατορία, την αντιδραστική λαϊκή ή και ένοπλη εξέγερση, την ένοπλη επέμβαση σε έθνη-κράτη, την εθνικιστική, ρατσιστική και θρησκευτική βία. Το πραξικόπημα παραμένει όπλο επιβολής της εξουσίας του κεφαλαίου. Από αστούς δημοσιολόγους προβλήθηκε με προχειρότητα η άποψη ότι η τουρκική περίπτωση αποδεικνύει ότι στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες είναι αδύνατη η επικράτηση πραξικοπήματος, αφού η κοινωνική δικτύωση εξασφαλίζει τη μαζική λαϊκή παρέμβαση, αλλά και την αντίδραση τμημάτων του σύνθετου κρατικού μηχανισμού, που δεν έχουν μυηθεί στη συνωμοσία. Ωστόσο, η δικτύωση που έχει ευρύτατη συμβολή στην εξέγερση της πλατείας Ταχρίρ, δεν απέτρεψε την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης Μόρσι και την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του Σίσι. Αλλά και στην Τουρκία, αν και πολλά ερωτήματα μένει να απαντηθούν, φαίνεται ότι δεν αποτέλεσε η λαϊκή εξέγερση τον κυρίαρχο παράγοντα αποτυχίας του πραξικοπήματος, αλλά η μη προσχώρηση στην οργάνωση σύσσωμης ή τουλάχιστον της πλειοψηφίας της στρατιωτικής ηγεσίας, ώστε διά της πειθαρχίας στη στρατιωτική ιεραρχία να εξασφαλίζεται η συμμετοχή και αποδοχή του πραξικοπήματος απ’ το στράτευμα στο σύνολό του, όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί στην Τουρκία με στρατιωτικά κινήματα εμπνεόμενα απ’ την κεμαλική παράδοση. Αβάσιμη είναι και η αντίληψη ότι η «προχειρότητα» του κινήματος οφείλεται στο ότι δεν σκοπούσε στην εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας αλλά ότι επρόκειτο για προνουντσιαμέντο, για «διάβημα» κινήματος στρατιωτικών στην κυβέρνηση, ώστε ν’ αλλάξει την πολιτική της (βλ. κίνημα στο Γουδί 1909).

Στον σύγχρονο υπεραντιδραστικό και υπεροργανωμένο κρατικό καπιταλισμό, ένα κίνημα αυτού του είδους με μαθηματική ακρίβεια θα έχει εξασφαλισμένη την αποτυχία του και την εξόντωση των πρωτεργατών του. Το δυστύχημα για τους λαούς είναι ότι στο εποικοδόμημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού οι προοδευτικές, συστημικές βέβαια, εναλλακτικές όπως η σοσιαλδημοκρατία του ‘45-’75, έχουν σχεδόν εκλείψει. Τα νεοφιλελεύθερα κόμματα εναλλάσσονται με σοσιαλφιλελεύθερα και σχετικά συμπληρώματα, εναλλακτικά στον Άσαντ προωθούν τον ISIS και την Αλ Νούσρα στον Μόρσι, τον Σίσι, στην Τουρκία το στρατιωτικό πραξικόπημα αντί της υπεραυταρχικής δημοκρατίας του Ερντογάν και τούμπαλιν. Στη χώρα μας αριστεροί σχηματισμοί και ορισμένοι διανοούμενοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν για τη «νίκη της δημοκρατίας», που προοιωνίζεται δήθεν προοδευτικές πολιτικές εξελίξεις. Στην ίδια λογική με έναν στρεβλό διεθνισμό νομιμοποιούν το καθεστώς Ερντογάν θεωρώντας την Τουρκία δημοκρατική κοινοβουλευτική χώρα. Μάλιστα αιτιώνται για εθνικιστικό αντιτουρκισμό τις αριστερές δυνάμεις, που αμφοτεροβαρώς καταγγέλλουν και το πραξικόπημα και την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ερντογάν και τάσσονται υπέρ της παροχής άσυλου στους 8 διαφυγόντες τούρκους αξιωματικούς.

Οι λαϊκές μισοαυθόρμητες εξεγέρσεις είναι διαχρονικό φαινόμενο, εμφανίζεται όμως με αύξουσα συχνότητα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, λόγω της αφόρητης όξυνσης των αντιθέσεων, της χρεοκοπίας των κομματικών και θεσμικών δυνατοτήτων του συστήματος και της αδυναμίας της επαναστατικής αριστεράς σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές να ηγεμονεύσει σ’ αυτά τα κινήματα. Κινήματα όμως και εξεγέρσεις εμφανίζονται και σε αντιδραστική κατεύθυνση. Ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός στο σύγχρονο καπιταλισμό προκρίνει και επιδιώκει την αδρανοποίηση και αποπολιτικοποίηση των μαζών περιορίζοντας την πολιτική τους παρέμβαση στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Ο κίνδυνος όμως ή και ύπαρξη ριζοσπαστικών και προοδευτικών κινημάτων ακόμη και οι ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ωθούν τις αστικές δυνάμεις να ενισχύουν αντιδραστικά κινήματα στη βάση αντικειμενικών προβλημάτων, εναντίον προοδευτικών κινημάτων ή και καθεστώτων ή εναντίον και υπέρ αστικών και ιμπεριαλιστικών πολιτικών, που και οι μεν και οι δε βλάπτουν τα λαϊκά συμφέροντα. Χαρακτηριστικές εξεγέρσεις εναντίον προοδευτικών καθεστώτων εκδηλώθηκαν στη Χιλή του Αλιέντε (κινήματα κατσαρόλας) στη Νικαράγουα με τους Κόντρας εναντίον των Σαντινίστας, στη Βενεζουέλα εναντίον της μπολιβαριανής δημοκρατίας. Απ’ την άλλη, στην Ουκρανία η φιλο-ΕΕ αστική τάξη ενίσχυσε φασιστικές δυνάμεις, για να ανατραπεί το φιλορωσικό καθεστώς. Στη Συρία με όργανο κυρίως τους ακραίους ισλαμιστές του ISIS και της Αλ Νούσρα και την ενίσχυση ΗΠΑ, ΕΕ, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, επιδιώχθηκε η ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος Άσαντ. Στην Τουρκία, κατά των πραξικοπηματιών εξεγέρθηκαν λαϊκές μάζες, που στην ενδοκαθεστωτική πάλη δεν διεκδίκησαν δικά τους αυτόνομα συμφέροντα, οικονομικά, δημοκρατικά, εθνωτικά, αλλά υπερασπίστηκαν την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ερντογάν. Στην ταξικά και διεθνιστικά προσανατολισμένη ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση εύστοχα υπογραμμίζεται: «Η επικράτηση Ερντογάν[…] δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ενίσχυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των εργατικών λαϊκών ελευθεριών και σε αποτροπή του πολέμου κατά του κουρδικού λαού ή των τουρκικών υποϊμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Συρία[…]». Η τοποθέτηση αυτή είναι διαμετρικά αντίθετη απ’ την εκτίμηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των λοιπών αστικών δυνάμεων, που στηρίζουν το καθεστώς Ερντογάν και χαιρετίζουν τη νίκη του.

Δυστυχώς, θετικά τοποθετήθηκαν υπέρ του Ερντογάν και αριστερές δυνάμεις για τη «σωτηρία της τουρκικής δημοκρατίας» χωρίς πολιτικό και ταξικό πρόσημο και καθορισμό! Επιπλέον, εμφανίζουν την αντιδραστικού χαρακτήρα λαϊκή εξέγερση ως εξέγερση περίπου προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων (κεμαλιστών, σοσιαλδημοκρατών, αριστερών, φιλοκουρδικών και προοδευτικών δυνάμεων) στις οποίες συμμετείχαν και οπαδοί του Ερντογάν! Η λαϊκή εξέγερση υπήρξε αντιδραστική αντικειμενικά όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα της, της στήριξης και αντιδραστικού ερντογανικού καθεστώτος που στρέφεται προς ακόμη αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Εκτός αυτού, όπως προκύπτει απ’ τα video και τις πληροφορίες η πλειοψηφία των εξεγερμένων δεν προέρχεται βέβαια από προοδευτικούς χώρους, αλλά απ’ το φανατικό ισλαμικό ρεύμα, που χειραγωγεί ο Ερντογάν και οι ιμάμηδες. Τα τζαμιά καλούσαν συνεχώς τους πιστούς να κατέβουν στο δρόμο και αποτέλεσαν τα κέντρα της εξέγερσης υπέρ του Ερντογάν. Το «Αλλάχ ου Άκμπαρ» αποτέλεσε τη σημαία της λαϊκής εξέγερσης… Ο θεοσεβούμενος όμως Ερντογάν διέπραξε μέγιστο ανοσιούργημα κατά των νεκρών αντιπάλων του. Ως νέος Κρέων απαγόρεψε τη θρησκευτική ταφή τους…

πηγη: prin.gr