Ο υπουργός μεταφορών της Ιταλίας Ματέο Σαλβίνι και ηγέτης της ακροδεξιάς Λέγκα του βορρά θέλει να ονομαστεί το αεροδρόμιο του Μιλάνου σε αεροδρόμιο «Σίλβιο Μπερλουσκόνι». Το δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή.

Το διεθνές αεροδρόμιο Μαλπένσα του Μιλάνου είναι από τα μεγαλύτερα στη χώρα και ο αριστερός δήμαρχος της Λομβαρδίας Τζουζέπε Σάλα επέκρινε τον Σαλβίνι επειδή πήρε μόνος του αυτή την απόφαση.

Εν τω μεταξύ τα εργατικά συνδικάτα με πρωτοβουλία του CGIL ξεκίνησαν συλλογή υπογραφών στο change.org και προτείνουν να ονομαστεί το αεροδρόμιο σε «Κάρλα Φράτσι» Η κορυφαία αυτή χορεύτρια του Ιταλικού μπαλέτου καταγόταν από το Μιλάνο.

Η Μελόνι βρίσκεται μπροστά στο δίλλημα να επιλέξει την διχαστική προσωπικότητα του Μπερλουσκόνι με το γνωστό ακροδεξιό και αμαρτωλό παρελθόν προκαλώντας ένταση στην κοινωνία ή να δεχτεί μια ονομασία κοινής αποδοχής.

Η αντιπολίτευση στο σύνολό της αντιτίθεται με ανακοινώσεις και με πρώτο το Δημοκρατικό Κόμμα.

Μία λύση θα μπορούσε να είναι η ονομασία του αεροδρομίου του Μιλάνου σε «Αεροδρόμιο Μαρία Κάλλας».

Ως γνωστόν η κορυφαία σοπράνο της όπερας ανέβασε στα ύψη το επίπεδο της όπερας του Μιλάνου σε ιστορικές παραστάσεις την δεκαετία του ’60 όπως στην La traviata του Τζιουσέπε Βέρντι το 1956 καθώς και στην ανεπανάληπτη ερμηνεία τη στην Norma του Βιντσέντσο Μπελίνι και ειδικά στην συγκλονιστική άρια Casta Diva.

Πηγή: kommon.gr

Δεν είναι λίγοι (ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Ζαΐχ Μπολσονάρου και οι γιοι του) εκείνοι που έσπευσαν, αμέσως μετά άκουσμα για την απόπειρα εναντίον του Τραμπ, να την παρομοιάσουν με την αντίστοιχη επίθεση ενάντια στον ακόμη τότε υποψήφιο πρόεδρο της Βραζιλίας  και να σπεύσουν να εξομοιώσουν τα «οφέλη» της για τη συνέχεια της προεκλογικής εκστρατείας του διεκδικητή του Λευκού Οίκου. Φαινομενικά βέβαια, οι δύο επιθέσεις έχουν ομοειδή στοιχεία, όμως δεν θα πρέπει να διογκωθεί ο ρόλος που είχε η απόπειρα εναντίον του Τραμπ και όπως είναι μάλλον φανερό, ούτε καν πρόκειται να βαρύνει περισσότερο στην προεκλογική εκστρατεία του. Άλλωστε εάν έκανε κάτι τέτοιο θα αιτιολογούσε τους επικριτές του, που αμφισβητώντας ακόμη και την αληθινότητα της επίθεσης  κατά του Μπολσονάρου, τη χαρακτηρίζουν ακόμη και ψεύτικη. Περισσότερο μάλλον, αυτή η απόπειρα λειτουργεί ως δείκτης του βαθμού που έχουν φθάσει στις ΗΠΑ η κοινωνική διαίρεση και ο πολιτικός διχασμός. Υπό μία έννοια, η επίθεση ενάντια στον Τραμπ πλησιάζει περισσότερο στον χαρακτήρα της με τη δολοφονική απόπειρα κατά της αντιπροέδρου της Αργεντινής Κριστίνας Κίρτσνερ Φερνάντες, παρά με εκείνη του Μπολσονάρου.

Και τούτο για διάφορους λόγους: πρώτον, η χρονική στιγμή που συνέβη η επίθεση. Όταν είχε πραγματοποιηθεί η επίθεση κατά του Μπολσονάρου, η προεκλογική εκστρατεία έβαινε προς το τέλος της και, τωόντι, η απόπειρα έγειρε την πλάστιγγα υπέρ του Βραζιλιάνου ακροδεξιού. Στην περίπτωση του Τραμπ -πέρα από το γεγονός ότι εάν πετύχαινε θα απάλλασσε την ανθρωπότητα από την προοπτική να ξαναηγηθεί της  μεγαλύτερης παγκόσμιας δύναμης ένας ιδιόρρυθμος κι επικίνδυνα μεγαλομανής πρόεδρος-η επίθεση πραγματώθηκε πολύ νωρίς. Συνεπώς, όσο και εάν τη διόγκωνε και την εκμεταλλευόταν ο Τραμπ, μοιραία κάποια στιγμή θα αμβλυνόταν η σημασία της και το βάρος της κοινής γνώμης θα έπεφτε σε άλλα περιστατικά και συμβάντα που θα ακολουθούσαν και θα επικάλυπταν την εντύπωσή της.

Άλλωστε και η στάση του Τραμπ, ο οποίος κάθε άλλο παρά άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε κι απεναντίας εμφανίσθηκε ενωτικός, δεν μέλλει να συντηρήσει τον θόρυβο γύρω από το συμβάν. Εξάλλου, η έλλειψη μέτρων ασφαλείας από μόνη της χρησίμευσε, δίχως να την επικαλεσθεί ο ίδιος, ως επιπλέον επιχείρημα στην εκστρατεία του. Ενώ και η μεγάθυμη και ενωτική στάση του προσδίδει στα μάτια των υποστηρικτών του (αλλά και των αναποφάσιστων) ένα «ηθικό» ανάστημα, που καταρρίπτει τις όποιες αιτιάσεις των αντιπάλων του για τον καιροσκοπισμό και τον εγωκεντρισμό του.

Από την άλλη, η επίθεση ενάντια στον Μπολσονάρου χρησίμευσε ώστε να κάνει γνωστό σε μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού έναν άσημο υποψήφιο. Ο οποίος μάλιστα είχε κάνει και μία αποκαρδιωτική για την υποψηφιότητά του παρουσία στις πρώτες τηλεμαχίες μεταξύ των (περισσότερων ακόμη τότε) υποψηφίων. Η απόπειρα τον εκτόξευσε εκλογικά, τον έχρισε ήρωα και το ρεύμα αυτό έπεισε τους κινητήριους μοχλούς του πανίσχυρου Κέντρου στη Βραζιλία να αποσύρουν τους δικούς τους υποψηφίους και να ταχθούν υπέρ του «πολλά υποσχόμενου» ακροδεξιού πολιτικού. Βέβαια, το 2018 το κοινωνικό μίσος ενάντια στο Κόμμα των Εργατών (ΡΤ) του Λούλα, της Ντζίλμα Ρούσεφ -η οποία λίγο πριν είχε ανατραπεί με συνταγματικό πραξικόπημα- ήταν τέτοιο, που έδωσε μεγαλύτερη ώση στην υποψηφιότητά του Μπολσονάρου.

Απεναντίας ο Τραμπ τη στιγμή της επίθεσης είναι ένα υπερπροβεβλημένο πρόσωπο, τέως πρόεδρος, με σημαντικό πολιτικό ρεύμα, ώστε να  θεωρείται ο επικρατέστερος για τον Λευκό Οίκο. Άρα, ένα προεκλογικό τέχνασμα μίας απόπειρας δεν θα είχε να προσθέσει κάτι παραπάνω στην εκστρατεία του. Ίσως μάλιστα, εάν δεν έσπευδε να καθησυχάσει τους οπαδούς του με τις ενωτικές του δηλώσεις, μπορεί και ένας προπαγανδισμός της επίθεσης να του απέβαινε επιζήμιος, διότι θα εμφανιζόταν ως διχαστικός και καιροσκόπος.

Επίσης θα πρέπει να δούμε και τις διαφορές ανάμεσα στις συνθήκες και το κομματικο-πολιτικό περιβάλλον που συνέβησαν αυτές οι επιθέσεις. Το 2018, ο Μπολσονάρου αναδυόταν σε ένα πολιτικό σύμπαν όπου η κατάρρευση του ΡΤ (Λούλα στη φυλακή, Ρούσεφ υπό δικαστική δίωξη) είχε συμπαρασύρει και τη δεξιά και το Κέντρο -το οποίο ιδίως μετά την αναποτελεσματική μεταβατική προεδρία του Τέμερ είδε την αξιοπιστία του να καταβαραθρώνεται. Μπροστά στον κίνδυνο να ανασυνταχθεί το ΡΤ υπό τον Φερνάντου Αντάντζι, ο οποίος κατόρθωσε να αποσοβήσει την κατακρήμνιση του κόμματος, ο Μπολσονάρου ως θύμα απόπειρας ενσάρκωσε τη φιγούρα του άφθαρτου υποψήφιου, που θα συσπείρωνε το αντι-ΡΤστικό αίσθημα της κοινωνίας.

Ο Τραμπ σε αντίθεση έχει να αντιμετωπίσει ένα Δημοκρατικό Κόμμα που μοιάζει, μπροστά στην «αφασία» του Τζο Μπάιντεν να κινείται «στον αυτόματο πιλότο». Ο επίδοξος πλανητάρχης αρκεί να μνημονεύει τα απανωτά ολισθήματα και τις αδυναμίες του αντιπάλου του, που έχουν αποκαρδιώσει όχι μόνον τα κομματικά στελέχη, αλλά και τους ψηφοφόρους κι απομακρύνει και τους «χορηγούς», για να βαδίσει θριαμβευτικά προς τον Λευκό Οίκο. Αλλά ιδίως έχει αποξενώσει τους νέους, που το 2020 -και λόγω της στήριξης στον Μπέρνι Σάντερς, αλλά και στην προοπτική διαγραφής των φοιτητικών χρεών -είχαν δώσει τη νίκη στον Μπάιντεν. Πλέον, ο δημοκρατικός υποψήφιος -έπειτα κι από την κραυγαλέα καταστολή των φοιτητικών κινητοποιήσεων για τη Γάζα και την αποτυχία να μειώσει δραστικά τα δάνεια, λίγες ελπίδες έχει να επωφεληθεί από την ψήφο των νέων.

Η απόπειρα κατά του Τραμπ, έστω κι εάν επιχειρείται να δοθούν χαρακτηριστικά ημι-παράφρονα στον δράστη της επίθεσης, φιλοτεχνεί με αδρές γραμμές τη μεγάλη διαίρεση και τη χαοτική ασυμβατότητα που υπάρχει ανάμεσα στους φανατικούς οπαδούς των δύο κομμάτων στις ΗΠΑ. Βέβαια, δείγμα του αγεφύρωτου διχασμού βίωσε η χώρα κατά την εισβολή της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο. Η απόπειρα κατά του Τραμπ προσομοιάζει περισσότερο στην αποτυχημένη απόπειρα εναντίον της Κριστίνας Κίρτσνερ Φερνάντες, την 1η Σεπτεμβρίου 2022, λίγες ημέρες πριν τις προεδρικές εκλογές. Γιατί και τούτη η επίθεση από Βραζιλιάνο, μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης, τις παραμονές της εκλογής του ακροδεξιού Χαβιέρ Μιλέι στην προεδρία, είχε γίνει μέσα σε ένα ηλεκτρισμένο κλίμα. Με την τοτινή αντιπρόεδρο να αποτελεί αντικείμενο δικαστικής έρευνας για χρηματικά σκάνδαλα και το πλήθος να πολιορκεί την κατοικία της, γαλβανισμένο από τις ιαχές της αντιπολίτευσης, η κατάσταση στην Αργεντινή θύμιζε κατά τι τις ΗΠΑ. Με τον Τραμπ να αποτελεί κι εκείνος για καιρό τον στόχο δικαστικών διώξεων και τις δύο κύριες πολιτικές παρατάξεις να αλληλοθεωρούνται ανώμοτοι «εχθροί». Σε βαθμό που πλέον η πολιτική αντιπαράθεση να μοιάζει έτοιμη να δώσει με την παραμικρή θρυαλλίδα τη θέση της στην ένοπλη σύγκρουση, να εκφρασθεί με έναν πραγματικό «εμφύλιο πόλεμο». Έναν πόλεμο που ο Τραμπ ξέρει να τον συντηρεί καλά και δεν χρειάζεται τεχνάσματα (ακόμη και στην περίπτωση που θέλει να αποσείσει από πάνω του το όνειδος του παρακινητή σε βία για τα επεισόδια στο Καπιτώλιο).

Ο «εμφύλιος πόλεμος» μοιάζει να είναι ριζωμένος παντού, μέσα στο διχαστικό δίλημμα «ακροδεξιά και άλλοι», που η αποξένωση της κοινωνίας από τα παραδοσιακά κόμματα και το κοινοβουλευτικό σύστημα, σαν αντηχεία των αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος, έχει οδηγήσει τις κοινωνίες. Οπλίζοντας τα χέρια πλέον κι όχι τη φρασεολογία των επιχειρημάτων -μιας και η δράση, κατά το φασιστικό υπόδειγμα, υπερτερεί της λογικής και των λόγων. Και όσο κι εάν ανιστόρητα υποστηρίζει ο Μπολσονάρου ότι «μόνο οι συντηρητικοί πέφτουν θύματα επιθέσεων», τα παραδείγματα των Φίτσο και της Κίρτσνερ, δείχνει πως στα στόχαστρα των επίδοξων εκδικητών κάθε είδους μπαίνουν όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί.

Πηγή: kosmodromio.gr

Μαύρη πρωτιά της Ελλάδας στη μείωση του πραγματικού μισθού

Τα «μπάνια του λαού» είναι το πρώτο θύμα της εκτίναξης του κόστους ζωής. Ζούμε δηλαδή, όπως θα έλεγε ο ποιητής, στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας και δεν μπορούμε να αντικρίσουμε τη θάλασσα!  Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνα του ΙΕΛΚΑ (Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών), ένας στους δύο πολίτες δηλώνει ότι δεν θα κάνει φέτος διακοπές. Ακόμα ένας στους τρεις δηλώνει ότι θα κάνει μεν διακοπές αλλά αυτές θα είναι περιορισμένης διάρκειας. Σοκαριστικά και αποκαρδιωτικά είναι τα στοιχεία για το υπέρογκο κόστος των καλοκαιρινών διακοπών για το 2024 που σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτούν έναν ολόκληρο μισθό μόνο για να καλυφθούν τα εισιτήρια!  Είναι χαρακτηριστικό ότι για να πάει μια τετραμελής οικογένεια με ένα Ι.Χ. από τον Πειραιά στη Ρόδο με επιστροφή (χωρίς καμπίνα) χρειάζεται συνολικά 845 ευρώ, ένα ποσό που ξεπερνάει αρκετά τον καθαρό κατώτατο μισθό στην Ελλάδα.

Το 71% των καταναλωτών δηλώνει ότι έχει ακυρώσει δαπάνες ψυχαγωγίας όπως η εστίαση, οι διακοπές και τα ταξίδια, ωστόσο μεγάλο (πάνω από 55%) είναι και το ποσοστό που περιορίζει τις δαπάνες σε βασικά είδη όπως τα τρόφιμα. Ακόμα το 27% (από 32% το 2023) έχει αναβάλει την πληρωμή των λογαριασμών του ή έχει προχωρήσει σε στάση πληρωμών.  Οι έρευνες δεν περιλαμβάνουν τη μείωση της χρήσης κλιματισμού, σε συνθήκης καύσωνα λόγω της υπέρογκης αύξηση της τιμής του ρεύματος.

Πολύ λίγα, πολύ αργά από την κυβέρνηση για το ρεύμα

Την Τρίτη το βράδυ μετά από δύο μήνες εκτίναξης των τιμών στην ενέργεια ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τελικά την απόφαση της κυβέρνησης  να επιβάλει για τους επόμενους δύο μήνες ένα έκτακτο τέλος στους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας από μονάδες φυσικού αερίου, προκειμένου τα έσοδα να χρησιμοποιηθούν για  την «ανακούφιση των νοικοκυριών» από τις αυξήσεις στους λογαριασμούς  ρεύματος, αρχικά για τον μήνα Αύγουστο.

Το μέτρο αυτό έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και φυσικά αφήνει στο απυρόβλητο το χρηματιστήριο της ενέργειας. Την πρόταση αυτή θα εξειδικεύσει σήμερα Τετάρτη,  ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Θόδωρος Σκυλακάκης, o οποίος είχε δηλώσει ότι η κυβέρνηση θα λάβει μέτρα στήριξης μόνο αν οι αυξήσεις στο ρεύμα αποκτήσουν μόνιμα χαρακτηριστικά.

Απόλυτη μείωση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα

Και ενώ η κυβέρνηση ακόμα διαφημίζει την αύξηση του κατώτατου μισθού σε συνθήκες έκρηξης του πληθωρισμού, τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν το πραγματικό μέγεθος της απόλυτης μείωσης του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα εμφάνισε τη χαμηλότερη αύξηση του μέσου μισθού (μόλις 1,5% σε 10 χρόνια!) σε ονομαστικούς όρους,  μεταξύ όλων των κρατών-μελών του ΟΟΣΑ κατά τη δεκαετία 2012-2022!

"Χώρα χωρίς σοβαρά πολιτικά ζητήματα» χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Μητσοτάκης από ΗΠΑ!"

Ιδιαίτερα προκλητικός εμφανίστηκε από τις ΗΠΑ που επισκέφτηκε για να πάρει μέρος στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ,  ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσον αφορά τη θεσμοθέτηση της εξαήμερης εργασίας στην Ελλάδα, που έγινε πρώτο θέμα στα διεθνή ΜΜΕ.  Αρχικά έφερε σαν παράδειγμα εργατικότητας… τον εαυτό του που ως πρωθυπουργός,  όπως είπε, «μπορεί να εργάζεται επτά ημέρες την εβδομάδα»! Προσπαθώντας να δικαιολογήσει το αντεργατικό έκτρωμα, υποστήριξε ότι «πρέπει κανείς να διασφαλίσει ευέλικτη αγορά εργασίας, που λαμβάνει υπόψη την ισορροπία της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής».  Όπως τόνισε σε συζήτηση με τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Ντάνιελ Σπέκχαρντ: «Δώσαμε τη δυνατότητα, σε εταιρείες που έχουν επταήμερη εργασία, οι υπάλληλοι να εργάζονται για 6 ημέρες». Αναφερόμενος στο ζήτημα της ιδεολογικής φυσιογνωμίας της ΝΔ, είπε ότι «θέλει να κυβερνά από το πολιτικό κέντρο» και πως «αυτό αποτέλεσε την επιτυχία του κόμματος [στις εκλογικές αναμετρήσεις]». Δείχνοντας την τεράστια απόσταση που τον χωρίζει από τις αγωνίες και τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια νοικοκυριά και άνθρωποι του μόχθου ισχυρίστηκε πως: «Είμαστε μια χώρα που δεν έχει σοβαρά πολιτικά ζητήματα (!). Έχουμε ισχυρή πλειοψηφία, τρία χρόνια μπροστά μας και έναν οδικό χάρτη μεταρρυθμίσεων»!

Στην πράξη η κυβέρνηση συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα και επιμένει ότι το μήνυμα των εκλογών ήταν… επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου έχοντας εγκαταλείψει απροστάτευτα τα νοικοκυριά στις τεράστιες αυξήσεις, αρνούμενη να επιδοτήσει τις ληστρικές αυξήσεις στους λογαριασμούς του ρεύματος! Αυτό που γίνεται σαφές είναι πως ο αντιλαϊκός καύσωνας διαρκείας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από «κεντροαριστερά αθροίσματα» αλλά μόνο από ένα νέο αγωνιστικό κίνημα για αξιοπρεπή ζωή και εργασία!

Πηγή: prin.gr

Ένα ακόμη κρούσμα εντός των χωρικών μας θαλάσσιων υδάτων με Ε/Γ – Ο/Γ πλοίο να παραβιάζει ασύστολα την πολιτική των Αθηνών ασκώντας και αθέμιτο ανταγωνισμό στην γραμμή Ηγουμενίτσα – Κεφαλονιά – Μπάρι (Ιταλίας).

Έπειτα από καταγγελία προς την ΠΕΝΕΝ διαπιστώσαμε ότι η σύνθεση του πλοίου αποτελείται από 23 Αιγύπτιους, 13 Ινδονήσιους, 1 Κροάτη (Πλοίαρχος), 3 Αλβανούς και 9 Έλληνες!

Στο σύνολο τους είναι ανασφάλιστοι και οι αλλοδαποί, όλοι χαμηλόμισθοι!

Αυτό που οι εφοπλιστές της ποντοπόρου Ναυτιλίας έχουν κάνει «κανονικότητα» στην αρμάδα τους, συμβαίνει τώρα μέσα στην Ελλάδα!

Από τα δρομολόγια του πλοίου προκύπτει ότι κάνει ενδοκοινοτικές μεταφορές (επιβατών και οχημάτων) και σύμφωνα με την συνδικαλιστική συμφωνία (Πολιτική Αθηνών) θα πρέπει όλο το πλήρωμα να είναι ασφαλισμένο στο ιταλικό ή στο ελληνικό ΝΑΤ και παράλληλα το πλήρωμα να έχει μισθούς από την πιο ευνοϊκή συλλογική σύμβαση μεταξύ των δυο χωρών.

Δυστυχώς το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και οι λιμενικές αρχές έχουν γράψει προ πολλού στα παλιά τους υποδήματα την αναφερόμενη συμφωνία, ενώ το ίδιο και χειρότερη είναι η ΠΝΟ η οποία έχει και ειδικό τμήμα ελέγχου της ITF!

Μάλιστα ο Μ. Τσικαλάκης (Γ.Γ. της ΠΝΟ) επαίρεται και διατυμπανίζει ότι εξελέγη σε ανώτερο όργανο της ITF, αλλά όπως δείχνουν τα γεγονότα ουδόλως νοιάζεται για την άγρια εκμετάλλευση των Ναυτεργατών στο εν λόγω πειρατικό…. πλοίο, ενώ αντίθετα για τις επαίσχυντες συμβάσεις που υπογράφει για τα ανασφάλιστα πλοία που βασιλεύει η ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία αυτές συνεχώς τις αυξάνει και τις πολλαπλασιάζει…

Καλούμε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, τις λιμενικές αρχές και την Διοίκηση της ΠΝΟ να σταματήσουν να ποιούν την νήσσαν και να παρέμβουν ενάντια στα κρούσματα εφοπλιστικής ασυδοσίας.

Κανένας Ναυτεργάτης χωρίς ασφάλιση, χωρίς ΣΣΕ, χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ