αρέμβαση των Σωματείων Εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στην Αθήνα, όπου ήταν προγραμματισμένη συνάντηση με τον ειδικό διαχειριστή, πραγματοποιείται αυτή την ώρα.

Τα σωματεία και οι εργαζόμενοι συνεχίζουν τον αγώνα για να μην περάσουν οι απολύσεις, να μην ερημώσουν τα χωριά τους, για να ζήσουν στον τόπο τους με αξιοπρέπεια.

Ο ειδικός διαχειριστής φρόντισε να λείπει, χρησιμοποιώντας διάφορα προσχήματα. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον ειδικό διαχειριστή ο Παναγιώτης Πολίτης, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ Λάρυμνας, καθώς και σε επικοινωνίες που είχαν τα σωματεία με στελέχη υπουργείων, αποδείχτηκε ότι όλα τα ζητήματα που θέτουν οι εργαζόμενοι, είναι άλυτα. Όπως, το ζήτημα της μισθοδοσίας τους, το ζήτημα συνολικά των εγκαταστάσεων των εργοστασίων της ΛΑΡΚΟ, το ζήτημα της λειτουργίας των υποδομών που υποστηρίζουν τη λειτουργία του οικισμού της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα (νερό, ρεύμα κλπ.)

Τα μέλη των Σωματείων Εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ παραμένουν στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας.

Υπενθυμίζεται ότι την Τετάρτη 17 Ιούλη έχει κηρυχτεί γενική απεργία στη Λοκρίδα για τη ΛΑΡΚΟ, με συγκέντρωση στην πύλη της ΛΑΡΚΟ, την Τετάρτη 17 Ιούλη, στις 10.30 π.μ.

Πηγή: 902.gr

Στην Πειραιώς 260

Σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη

Αποτέλεσε θετική έκπληξη η πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Αθηνών να συμπεριλάβει στον φετινό του προγραμματισμό μία παράσταση – φόρο τιμής στα 50 χρόνια από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Στην ουσία είναι μια στιγμή που το θέατρο παίζει τον πρωταρχικό ρόλο που είχε στην αρχαία Ελλάδα. Αυτόν ενός θεσμού της Δημοκρατίας, του βωμού της Δημοκρατίας.

Είναι όταν η σκηνή του θεάτρου διαλέγεται με το κοινό αλλά και την Ιστορία.

Η μορφή που επιλέχθηκε από τους δημιουργούς της παράστασης (Μάνο Καρατζογιάννη αλλά και Δήμητρα Κονδυλάκη) ταίριαζε στην περίπτωση, ταίριαζε σ’ αυτό το ταξίδι μνήμης αλλά κυρίως τον ιστορικό και πολιτικό του χαρακτήρα. Φυσικά μιλάμε για το Θέατρο – Ντοκουμέντο.

Η ιστορία πίσω από τη μορφή «Θέατρο Ντοκουμέντο» παρουσιάζει ένα αυτοτελές ενδιαφέρον, εφόσον είναι ταυτισμένο με την πολιτική στράτευση και μάλιστα στράτευση με εξεγερσιακά, αντισυστημικά χαρακτηριστικά.

Ανατρέχοντας λοιπόν στην ιστορία του, φτάνουμε στην «Ομιλούσα Εφημερίδα» που εμφανίστηκε στη Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917. Δημοσιογράφοι αναλάμβαναν να διαβάζουν δυνατά την ημερήσια εφημερίδα, εφόσον το μεγαλύτερο μέρος του λαού δεν γνώριζε ανάγνωση και γραφή. Σταδιακά και για να γίνουν οι ειδήσεις πιο ελκυστικές, η ενημέρωση πλουτίστηκε με στατιστικά στοιχεία, σκετς, μουσική, δραματοποιημένο υλικό, αφίσες και ό,τι άλλο οι ευφάνταστοι επαναστάτες, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι, σκαρφίζονταν.

Αυτή η μορφή σταδιακά πήρε τη θέση της στο θέατρο με τον Γερμανό σκηνοθέτη ΄Ερβιν Πισκάτορ να ωθεί τους συγγραφείς να γράφουν έργα με πρώτη ύλη την ίδια την πραγματικότητα.

Τη δεκαετία του ‘60, με την πολιτικοποίηση των διανοουμένων και καλλιτεχνών στην Ευρώπη και ιδίως στη Γερμανία όπου οι δίκες των ναζιστών έφεραν και πάλι στο προσκήνιο τον φασιστικό εφιάλτη, το Θέατρο Ντοκουμέντο αναπτύχθηκε ιδιαίτερα.

Οι Γερμανοί δημιουργοί και καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν ιστορικό υλικό για να φωτίσουν άγνωστες πλευρές της ναζιστικής θηριωδίας, συνειδητοποιώντας ότι αυτός ο τρόπος επιδρούσε αποτελεσματικότερα στη συνείδηση των ανθρώπων απ’ ό,τι η μυθοπλασία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το θεατρικό έργο του Γερμανού συγγραφέα Πέτερ Βάις (1916-1982) βασισμένο στα πρακτικά της Δίκης της Φρανκφούρτης, όπου κατέθεσαν κατά των ναζί εγκληματιών 359 μάρτυρες, από τους οποίους οι 248 ήταν επιζήσαντες του στρατοπέδου Άουσβιτς.

Παρότι αρκετές φορές ήρθε στη συζήτηση κατά πόσον είναι δουλειά του θεάτρου να φωτίσει αφανείς όψεις της επικαιρότητας και της Ιστορίας και εάν μπορεί το θέατρο να λειτουργήσει ως εναλλακτική πηγή πληροφόρησης και πόσο τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία είναι σαφή, το Θέατρο Ντοκουμέντο τελικά πήρε τη θέση του στη σκηνή και στις δόκιμες μορφές Θεάτρου.

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε πραγματικά αποτέλεσε μία προσπάθεια όχι απλής αναπαράστασης – αφήγησης των γεγονότων, αλλά κινητοποίησης της σκέψης, της πολιτικής σκέψης πάνω στο βασικό επίτευγμα του ηρωικού τριήμερου: το συλλογικό βίωμα αλληλεγγύης και αυταπάρνησης.

Η συμμετοχή της νεολαίας, των παιδιών κυριολεκτικά, στη δρώσα Ιστορία, μάλλον στη δημιουργία της Ιστορίας ad hoc, ανεξάρτητα αν το συνειδητοποιούσε κανείς εκείνη τη στιγμή της φωτιάς ή όχι. Επίσης, κι αυτό αποτελεί ένα ακόμα και κοινωνιολογικά εξαιρετικό εύρημα, είναι το γεγονός ότι στην ουσία ο φόβος όταν η δράση είναι συλλογική, δεν κυριεύει, ούτε ακινητοποιεί τους νέους και τις νέες, αντίθετα, παρασύρει όλους σε μία διαύγεια πνεύματος και συναισθημάτων τέτοια, που ξεπερνάει τον οικείο εαυτό, αυτόν της καθημερινής αγωνίας και της επιβίωσης.

Στην παράσταση που βασίζεται σε δημοσιευμένες συνεντεύξεις πρωταγωνιστών και όχι μόνο, καθώς και σε οπτικό υλικό από τα πολιτικά γεγονότα της εποχής εσωτερικά και διεθνή, δίνοντας το κλίμα των ημερών η ανατροπή έρχεται προς το τέλος όταν ο Δάσκαλος καλεί τους μαθητές της δραματικής σχολής να θυμηθούν την Αντιγόνη του Σοφοκλή.

Όλοι οι αφηγητές – συμμετέχοντες στα γεγονότα, δεν είναι παρά μαθητές μιας δραματικής σχολής που ψάχνουν το νόημα της ελευθερίας αλλά και της τέχνης.

Σημείο συγκινητικό, και σύμφωνα με το πνεύμα τους Θεάτρου Ντοκουμέντο, αποτέλεσε η εμφάνιση στη σκηνή της Υβόννης Μαλτέζου, που πραγματικά την είχαν συλλάβει ακριβώς μετά την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο.

Παρακολουθήσαμε, σχεδόν με δάκρυα στα μάτια την αφήγηση της σύλληψής της. Τόσο σύγχρονη η Ιστορία, που οι πρωταγωνιστές της, τουλάχιστον οι περισσότεροι, ζουν και δρουν ακόμα ανάμεσά μας, με ταπεινότητα, ευγένεια, ομορφιά.

«Έπαιζα την πριγκίπισσα στον Πινόκιο, το Παιδικό Θέατρο της Ξένιας Καλογεροπούλου, άρχισε την αφήγησή της η Υβόννη Μαλτέζου. Όταν τέλειωσε η παράσταση η Ξένια με πλησίασε και μου είπε μαλακά: Υβοννάκι, ήρθανε. Μαζί μου ήταν κι ο Κώστας (εννοούσε ο Αρζόγλου)».

Πράγματι δίπλα μας, ως θεατής καθόταν ο υπέροχος Κώστας Αρζόγλου.

Η Υ. Μαλτέζου μας εξιστόρησε τη δημιουργία του «Ελεύθερου Θεάτρου», τη συλλογικότητα που ως στάση ζωής κυριαρχούσε στους πολιτικοποιημένους νέους, τόσο που και η σκηνοθεσία είχαν αποφασίσει να γίνεται συλλογικά.

Το τριήμερο της κατάληψης του Πολυτεχνείου μπορεί να μην έριξε τη χούντα, απέδειξε όμως σε όλο τον ελληνικό λαό ότι χωρίς αγώνες, χωρίς θυσίες, χωρίς συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα, χωρίς δημοκρατία στο ίδιο το κίνημα, χωρίς τραγούδι, έρωτα και ενότητα του δημοκρατικού λαού, καμία Χούντα δεν πέφτει, κανένα αυταρχικό ή φασιστικό καθεστώς δεν πέφτει οριστικά και πραγματικά. Μόνο μεταμφιέζεται.

Μπορεί λοιπόν ο δικός μας Μάης του ‘68, να συνέβη το Νοέμβρη του ‘73.

Οι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες κινούνταν μέσα σε έναν αστικό λαβύρινθο φτιαγμένο από τσιμεντόλιθους που τους μετακινούσαν ανάλογα με τα αφηγηματικά δρώμενα.

Τα πρόσωπα είναι ένας οικοδόμος (Γιώργος Βουρδαμής), ένας γιατρός (Γιώργος Νούσης), μια νεαρή κοπέλα που ψάχνει τον αγνοούμενο σύζυγό της (Ιφιγένεια Καραμήτρου), μια μάνα που αναγνωρίζει το νεκρό παιδί της στο Ρυθμιστικό (Μαρία Ζορμπά), μια φοιτήτρια που έχει αμφιβολίες για το αν πρέπει να γίνει η κατάληψη (Καλλιόπη Παναγιωτίδου), ένας φαντάρος που μπαίνει στο Πολυτεχνείο αψηφώντας τις συνέπειες που μπορεί να οδηγούσαν στο στρατοδικείο (Στρατής Χατζησταματίου) και οι παριστάμενοι της οδού Πατησίων, ένας λαός που πράγματι έφτασε εκεί να συνδράμει τα παιδιά του, τους μαθητές και φοιτητές που βρίσκονταν είτε μέσα είτε έξω, ενώ ελεύθεροι σκοπευτές, ο Ντερτιλής και άλλοι, εξαπέλυαν πυρά έναντι των πάντων, ανεξέλεγκτα. Όταν ακόμα και οι δολοφονίες των παιδιών συγκαλύπτονταν, όταν πράγματι έρχονταν αντιμέτωποι δύο κόσμοι. Ο κόσμος της Σοφίας Βέμπο που άνοιξε την πόρτα της στους φοιτητές και ο κόσμος των βολεμένων (χαρακτηριστική η περιγραφή του συμβάντος μέσα στο ξενοδοχείο απέναντι από το Πολυτεχνείο, όταν κυρίες συνέχιζαν ανενόχλητες το κουμ καν τους, ενώ μπροστά τους ξεψυχούσε μια λαβωμένη κοπέλα).

Οφείλω να επισημάνω ότι παρότι τα περισσότερα κείμενα τα γνώριζα, συγκινήθηκα ιδιαίτερα με την αφήγηση της Αγγελικής Ξύδη (η κοπέλα που αμφιβάλει για την σκοπιμότητα της επιλογής του εγκλεισμού στο Πολυτεχνείο, αλλά φυσικά συμμετέχει), ίσως γιατί την Αγγελική τη γνώριζα και την εκτιμούσα ιδιαίτερα, κυρίως όμως γιατί χάθηκε νωρίς από μια σπάνια ασθένεια.

Ξεχωριστή η παρουσία της Μαρίας Ζορμπά τόσο στην απεικόνιση ενός μητρικού πένθους δίχως τέλος, καθώς και στην ερμηνεία του θρήνου από τον Επιτάφιο του Γ. Ρίτσου.

O Γιάννης Νταλιάνης με το προσωπικό του κύρος και θεατρική πορεία, ανέλαβε το ρόλο του δασκάλου που φέρνει τους μαθητές της σχολής σε επαφή με τη βαθύτερη ουσία της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, την ουσία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας όπως αναλύεται στον Επιτάφιο του Περικλή (εύδαιμον, ελεύθερον, εύψυχον). Κι έτσι παρότι ο ίδιος λέει στους μαθητές του και σε μας «όχι εγώ δε θα σας μιλήσω για τη νύχτα του Πολυτεχνείου, θα σας μιλήσω για την Αντιγόνη», συνέδεσε το τότε με το τώρα και το πάντα, την έννοια του πολίτη και την υποχρέωσή του να αντιστέκεται στην τυραννία για το καλό της πόλης.

Ένα τέτοιο ιστορικό συμβάν υπήρξε και το Πολυτεχνείο, η κατάληψη, η νύχτα της εισβολής των δυνάμεων καταστολής του κράτους.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάνος Καρατζογιάννης. Έχοντας στο ενεργητικό του σειρά παραστάσεων που αφορούν την ιστορική μνήμη (Για την Ελένη, Ξένες Πόρτες, Μάρτυρες των Αθηνών, Φύλακας μιας Επανάστασης, Passport) καθώς και την ταινία Μελίνα Στοπ Καρέ – Αναζητώντας τη σύγχρονη ελληνικότητα, ο σκηνοθέτης συνεργάζεται ξανά στη δραματουργία με τη Δήμητρα Κονδυλάκη με την οποία συν-επιμελήθηκαν το 2018 την αναδρομική έκθεση – σκηνική εγκατάσταση Δωμάτια Μνήμης στο Φεστιβάλ Αθηνών για τη Λούλα Αναγνωστάκη.

Στην παράσταση ακούγονται αποσπάσματα από μαρτυρίες του Γιώργου Αλεξάτου, του Κώστα Βοσταντζόγλου, της Αγγελικής Ξύδη (συνέντευξη στον Κωστή Κορνέτη που δημοσιεύτηκε στη συλλογή Όλη νύχτα εδώ του Ιάσονα Χανδρινού Εκδόσεις Καστανιώτη, 2020, της Θεοδώρας Φάμελλου, χήρας του Βασίλη Φάμελλου (Ιερώνυμου Λύκαρη, επιμ., Πολυτεχνείο 1973 – Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2023), της Ανθής Μυρογιάννη (Μηχανή του Χρόνου), του Α. Σκευοφύλακα (συνέντευξη στον Κώστα Χατζίδη, Το Βήμα, 2008), καθώς και του Παναγιώτη Μαυρομάτη και της Υβόννης Μαλτέζου (συνεντεύξεις στον Μάνο Καρατζογιάννη και στη Δήμητρα Κονδυλάκη στο πλαίσιο της έρευνας για την πραγματοποίηση της παράστασης).

Πηγές της δραματουργικής σύνθεσης:

Χρήστος Βασιλόπουλος, «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου και οι ελεύθεροι σκοπευτές της Χούντας», εκπομπή Μηχανή του Χρόνου, 2017, Αρχείο ΕΡΤ.
Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Β΄ 35-46, «Περικλέους Επιτάφιος Λόγος» (μτφ. Δήμητρα Κονδυλάκη).
Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο, Εκδόσεις Θεμέλιο, 2023.
Ιάκωβος Καμπανέλλης, «Το μεγάλο μας τσίρκο», Θέατρο, τόμ. Η΄, Εκδόσεις Κέδρος, 2010.
Κωστής Κορνέτης, Τα παιδιά της Δικτατορίας, Εκδόσεις Πόλις, 2015.
Ιερώνυμος Λύκαρης (επιμέλεια – εισαγωγικά κείμενα). Πολυτεχνείο 1973. Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2023.
Λάκης Παπαστάθης, «Ελεύθερο θέατρο 1973 – 1978», Εκπομπή Παρασκήνιο, Αρχείο της ΕΡΤ
Λάκης Παπαστάθης, Το καλοκαίρι θα παίξει την Κλυταιμνήστρα, Εκδόσεις Πόλις, 2011.
Γιάννης Ρίτσος, Επιτάφιος, Εκδόσεις Κέδρος, 1956 (β΄ έκδ.).
Σοφοκλής, Αντιγόνη, μτφ. Νίκος Παναγιωτόπουλος, Η νέα σκηνή, 1992.
Ιάσωνας Χανδρινός, Όλη νύχτα εδώ, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2020.

Δραματουργία: Δήμητρα Κονδυλάκη – Μάνος Καρατζογιάννης

Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας

Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου

Σκηνικό: Λουκία Μάρθα

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Φωτισμοί: Άγγελος Παπαδόπουλος

Βίντεο: Αρτ Goran Gagic

Παίζουν: Γιώργος Βουρδαμής, Μαρία Ζορμπά, Υβόννη Μαλτέζου, Ιφιγένεια Καραμήτρου, Γιάννης Νταλιάνης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Γιώργος Νούσης, Στρατής Χατζησταματίου

Συμμετέχουν σπουδαστές του Γ΄ Έτους της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης “Κάρολος Κουν”.

(Τα στοιχεία από το δημοσιευμένο υλικό του Φεστιβάλ Αθηνών)

Πηγή: kommon.gr

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Φάταχ στήριξε ανοιχτά τα ψέματα των σιωναζιστών!

To Αλ-Μαουάσι ήταν η ομορφιά του παραλιακού μετώπου της Γάζας. Ενας σχετικά αραιοκατοικημένος οικισμός που απλωνόταν σε μια απόσταση περίπου 12 χιλιομέτρων ανάμεσα στη Χαν Γιούνις και τη Ράφα. Χρυσοί αμμόλοφοι προς τη μεριά της θάλασσας καταπράσινες χουρμαδιές λίγο πιο μέσα. Ηταν ο αγαπημένος τόπος για τα μπάνια και την ξεκούραση των οικογενειών της Γάζας.

Από χτες, το Αλ-Μαουάσι, αυτή η γαλήνια παραλία με τα διάσημα ηλιοβασιλέματά της, δεν υπάρχει. Ο γενοκτονικός πόλεμος του Ισραήλ το έχει μετατρέψει από περιοχή αναψυχής σε περιοχή ατελείωτης φρίκης, όπως έγραψε η καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών, Γάντα Αγκίλ.

Ενας τεράστιος όγκος βομβών μεγάλου βάρους έπεσε πάνω στα κτίρια και τις σκηνές των εκτοπισμένων (το Αλ-Μαουάσι είχε κηρυχτεί από τον σιωναζιστικό στρατό… «ασφαλής ζώνη»). Ο απολογισμός μέχρι χτες το βράδυ, που έκανε η Πολιτική Προστασία της Λωρίδας, ήταν τουλάχιστον 90 νεκροί και πάνω από 300 τραυματίες.

Οι Παλαιστίνιοι σκάβουν με ό,τι έχουν, ακόμα και με γυμνά χέρια, τα ερείπια, αναζητώντας τους δικούς τους, νεκρούς ή ζωντανούς.

The death toll from this morning’s Israeli military attack on al-Mawasi has now reportedly risen to 90, with 300 injured.

Palestinians have had to dig by hand to recover those buried under the rubble. (Video from @hassaneslayeh) (1/3) https://t.co/KbmHsUR4jK pic.twitter.com/2ajk7aGDfw

— Medical Aid for Palestinians (@MedicalAidPal) July 13, 2024

Η επίθεση είχε ως στόχο τον ανώτατο διοικητή των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ, Μοχάμεντ Ντέιφ, αλλά… δεν είμαστε σίγουροι ότι τον σκοτώσαμε δήλωσε ο Νετανιάχου σε έκτακτη συνέντευξη Τύπου! Δεν χρειάζεται να το σχολιάσουμε.

Πλην Λακεδαιμονίων…

H λεγόμενη διεθνής κοινότητα έσπευσε να βγάλει τον εαυτό της έξω από το κάδρο των ευθυνών. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, και ο ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Ζουζέπ Μπορέλ, κατηγόρησαν το Ισραήλ ότι παραβίασε το δίκαιο του πολέμου και τις κόκκινες γραμμές που υπάρχουν σε σχέση με την προστασία των αμάχων.

Τα κράτη της περιοχής, ακόμα και τα αμερικανόδουλα, ακολούθησαν. Το αιγυπτικό ΥΠΕΞ εξέδωσε ανακοίνωση καταγγελίας των συνεχιζόμενων παραβιάσεων των δικαιωμάτων των παλαιστίνιων πολιτών, σημειώνοντας ότι αυτό δημιουργεί περιπλοκές στην προσπάθεια επίτευξης μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός. Το σαουδαραβικό ΥΠΕΞ «κατήγγειλε με τη μέγιστη δύναμη τη συνέχιση των γενοκτονικών σφαγών ενάντια στον παλαιστινιακό λαό από την ισραηλινή πολεμική μηχανή». Παρόμοιες ανακοινώσεις εξέδωσαν η Ιορδανία, τα ΗΑΕ, το Ομάν, η Μαλαισία, το Ιράν, η Τουρκία.

Ακόμα και η Παλαιστινιακή Αρχή αναγκάστηκε να καταγγείλει, διά του εκπροσώπου της προεδρίας, Ναμπίλ Αμπού Ρουντέινα, «τη συνέχιση του γενοκτονικού πολέμου ενάντια στο λαό μας» αποδίδοντας «υπευθυνότητα για τη συνέχιση των σφαγών στην αμερικάνικη κυβέρνηση». Ο Αμπού Ρουντέινα πρόσθεσε: «Χωρίς την τυφλότητα και την υποστήριξη των ΗΠΑ, η Κατοχή δε θα μπορούσε να συνεχίσει τα αιματηρά εγκλήματά της ενάντια στο λαό μας και να παραβιάζει τους διεθνείς νόμους και τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων».

Ο Μαχμούντ Αμπάς, όμως, φρόντισε να υπάρξει και «κάλυψη». Στο σαουδαραβικό κανάλι Αλ-Αραμπία εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος Τύπου της Φάταχ, Μουνίρ Αλ-Ζαγούμπ, και δήλωσε πως τα ηγετικά στελέχη της Χαμάς κρύβονται ανάμεσα στους αμάχους και γι’ αυτό η Χαμάς φέρει ευθύνη για τη σφαγή στο Αλ-Μαουάσι! Σαν να ήταν εκπρόσωπος Τύπου του Νετανιάχου.

Την ώρα που το σαουδαραβικό κανάλι μετέδιδε σκηνές από το νέο γενοκτονικό έγκλημα, ακουγόταν η φωνή του εκπροσώπου της Φάταχ να δικαιολογεί το νέο έγκλημα των σιωναζιστών και να το αποδίδει… στη Χαμάς! Κανονικός δωσίλογος…

The Saudi Arabian ?? media hosts Fatah (Palestinian Authority) leaders, and both are justifying the Israeli massacres against the displaced families in the Mawasi Khan Younis tents.

In this video, Fatah leader Munir Al-Jaghoub justifies the Israeli crimes and massacres against… pic.twitter.com/HXfDWYenG2

— Warfare Analysis (@warfareanalysis) July 13, 2024

Το Κυβερνητικό Γραφείο Μέσων Ενημέρωσης στη Γάζα αντέδρασε αμέσως με την εξής δήλωση:

Το αφήγημα που παρουσίασε ο εκπρόσωπος Τύπου του κινήματος Φάταχ, Μουνίρ Αλ-Ζαγούμπ, είναι το αφήγημα της Κατοχής, που είναι ντροπιαστικό και απαράδεκτο. Τον καλούμε να αποσύρει τη δικαιολόγηση των σφαγών της Κατοχής και να απολογηθεί στον παλαιστινιακό λαό μας.

Το Κυβερνητικό Γραφείο Μέσων Ενημέρωσης καταγγέλλει τη δικαιολόγηση από τον επίσημο εκπρόσωπο Τύπου του κινήματος Φάταχ, Μουνίρ Αλ-Ζαγούμπ, για τις ισραηλινές σφαγές στο Μαουάσι της Χαν Γιούνις (νότια της Λωρίδας της Γάζας), με την υιοθέτηση του αφηγήματος της Κατοχής με τους ψευδείς ισχυρισμούς ότι στόχευσε παλαιστίνιους ηγέτες στη σφαγή του Αλ-Μαουάσι. Ο Αλ-Ζαγούμπ θεωρεί ότι αυτό είναι ένα σωστό και ακριβές αφήγημα, και έριξε την ευθύνη στην Αντίσταση, υιοθετώντας ψευδείς ειδήσεις, φήμες και ισραηλινά αφηγήματα, κατά την εμφάνισή του στο κανάλι Αλ-Αραμπία. 

Αυτή η συμπεριφορά είναι απαράδεκτη και εντελώς έξω από τις παλαιστινιακές εθνικές γραμμές. Είναι όνειδος για τον Αλ-Ζαγούμπ, που εκπροσωπεί μια παλαιστινιακή οργάνωση, να στέκεται στο πλευρό της Κατοχής στο αφήγημά της ενάντια στις θυσίες του παλαιστινιακού λαού μας και να συνεχίζει να δικαιολογεί το έγκλημα της Κατοχής στο Μαουάσι της Χαν Γιούνις υιοθετώντας πλήρως τα ψέματα της Κατοχής.

Καλούμε τον Αλ-Ζαγούμπ να αποσύρει αμέσως τη δικαιολόγηση των κατοχικών σφαγών και να απολογηθεί στον παλαιστινιακό λαό μας για τις μεγάλες θυσίες του. Επίσης, καλούμε όλα τα μέσα ενημέρωσης, τους συναδέλφους δημοσιογράφους και όλους τους επαγγελματίες των μίντια να μην σύρονται στα ψευδή αφηγήματα της Κατοχής και να απομονώνουν εκείνους που τα υιοθετούν και τα αναπαράγουν και εκείνους που δικαιολογούν τα εγκλήματα της Κατοχής ενάντια στον παλαιστινιακό λαό μας. Ολα τα μέσα ενημέρωσης απαιτείται να ακολουθούν την εθνική υπευθυνότητα κατά τη διάρκεια κάλυψης των ειδήσεων και των μιντιακών εκπομπών.

Κυβερνητικό Γραφείο Μέσων Ενημέρωσης

Λωρίδα της Γάζας – Παλαιστίνη

Σάββατο 13 Ιούλη 2024

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Χαμάς, Τζιχάντ Τάχα, διένειμε την εξής δήλωση:

Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Χαμάς) καταγγέλλει με δριμύτητα τις δηλώσεις που έκανε ο Μουνίρ Αλ-Ζαγούμπ, ηγετικό στέλεχος του κινήματος Φάταχ, προωθώντας το ψευδές κατοχικό αφήγημα και ταυτιζόμενος μαζί του, ισχυριζόμενος ψευδώς και συκοφαντικά ότι υπήρχαν ηγέτες των Αλ-Κασάμ και της Αντίστασης ανάμεσα στους εκτοπισμένους πολίτες στην περιοχή του Αλ-Μαουάσι, δυτικά της Χαν Γιούνις, η οποία υπέστη μια φρικτή σφαγή που προκάλεσε εκατοντάδες μάρτυρες και τραυματίες απροστάτευτους πολίτες, σε μια απαίσια δικαιολόγηση του εγκλήματος της Κατοχής και της σφαγής που διέπραξε ενάντια σε παιδιά και γυναίκες.

Η ταύτιση, η υιοθέτηση και η προβολή των αφηγημάτων της εγκληματικής Κατοχής αποτελεί ελεύθερη υπηρεσία σ’ αυτήν, παραβίαση των εθνικών και ηθικών αρχών και άρνηση του αίματος των μαρτύρων και των θυσιών του λαού μας, που στη Γάζα, τη Δυτική Οχθη και την Αλ-Κουντς [Ιερουσαλήμ] αντιμετωπίζει έναν βάρβαρο πόλεμο γενοκτονίας, η απόκρουση του οποίου απαιτεί το ανώτατο επίπεδο ενότητας και αλληλεγγύης 

Καλούμε το κίνημα Φάταχ να καταγγείλει και να απορρίψει αυτές τις αντιπατριωτικές δηλώσεις, να εργαστεί για να ελέγξει και να συγκρατήσει και να καταστήσει υπόλογους εκείνους που τις κάνουν, να σταματήσει την προώθηση των αφηγημάτων της Κατοχής και να ευθυγραμμιστεί με το λαό μας στην αποφασιστική μάχη του και στη σταθερότητά του απέναντι σ’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση που στοχεύει την παρουσία του στη γη του.

Τζιχάντ Τάχα

Εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Ισλαμικής Αντίστασης – Χαμάς

 

Πηγή: vathikokkino.gr

Πηγή: eksegersi.gr

Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο και ειδικά η Ανυπότακτη Γαλλία γνώριζαν εκ των προτέρων ότι ακόμη και αυτό το πρόγραμμα δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αποδεκτό, ούτε από το γαλλικό σύστημα και την ΕΕ ούτε από τους «μακρονιστές», με τους οποίους έδωσαν τα χέρια «για να ηττηθεί η Λεπέν», ενώ δεν αποκλείεται (έστω και αν διασπαστούν) να τα δώσουν πάλι για να κυβερνηθεί η χώρα.

«Τείχος» στην Ακροδεξιά, που όμως δεν ηττήθηκε

Η πλειοψηφία των Γάλλων ύψωσε και αυτή τη φορά τείχος απέναντι στην Εθνική Συσπείρωση (RN) της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά την περασμένη Κυριακή, αποδεικνύοντας πως δεν ξεχνά τίποτα, παρά τις συστηματικές και άοκνες προσπάθειες εκσυγχρονισμού της και μετατροπής της σε μια «σοβαρή και κυβερνώσα» Ακροδεξιά. Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό δε ότι πρωταγωνιστικό ρόλο για να συμβεί αυτό είχαν οι νέοι και οι «πληβείοι» του Παρισιού και των άλλων μεγαλουπόλεων – από τα πιο χτυπημένα τμήματα της εργατικής τάξης μέχρι τους μετανάστες, δεύτερης, τρίτης ή και τέταρτης γενιάς – που έδωσαν τα μεγαλύτερα ποσοστά στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο.

Το παραπάνω γεγονός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποτιμηθεί, καθώς έχει τη δική του ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την πολιτική αναμέτρηση, πέρα από τις αναλύσεις για τις πολιτικές συμμαχίες που συγκροτήθηκαν, τη σκοπιμότητα και το περιεχόμενό τους, καθώς και τα σενάρια της επόμενης μέρας. Πολύ περισσότερο καθώς η Ακροδεξιά, παρά την αποτυχία της να βρεθεί στην κορυφή και να πλησιάσει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, που ήταν και ο στόχος της, κάθε άλλο παρά έχει ηττηθεί, όπως αποδεικνύουν και οι αριθμοί.

Το RN, για του λόγου το αληθές, αναδείχθηκε καθαρά πρώτο κόμμα και στον δεύτερο γύρο, συγκεντρώνοντας 8,75 εκατ. ψήφους – 10,1 εκατ. μαζί με τους συμμάχους του – έναντι 7 εκατ. για το Μέτωπο και 6,3 για το στρατόπεδο του Μακρόν. Με απλά λόγια, δηλαδή, σε σύγκριση με τις δύο προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, του 2017 και του 2022, φέτος το επέλεξαν τριπλάσιοι και διπλάσιοι αντιστοίχως Γάλλοι. Κι αυτό, αναμφίβολα, κάτι σημαίνει, ειδικά ως πολιτική υποθήκη για τις προεδρικές του 2027.

«Η γαλλική Αριστερά πρέπει να μάθει επειγόντως την τέχνη του συμβιβασμού», έγραψε η παλαίμαχη αρθρογράφος της le Monde, Σιλβί Κάουφμαν – παραβιάζοντας, ουσιαστικά, ανοιχτές θύρες…

Η Ακροδεξιά δεν έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση της Γαλλίας, αυτό είναι βέβαιο. Ποιοι, όμως, θα αναλάβουν τον συγκεκριμένο ρόλο και ποιος ή ποια θα πάρει την εντολή από τον Μακρόν προκειμένου να ηγηθεί του νέου σχήματος; Ποιοι, με άλλα λόγια, θα επωμιστούν το καθήκον να βγάλουν τη Γαλλία από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει, καθώς είναι η πρώτη φορά που πρέπει να συγκροτηθεί μια πολυκομματική συμμαχία, με δεδομένο ότι το σύνταγμα δεν δίνει δυνατότητα διεξαγωγής νέων εκλογών για το επόμενο έτος;

Ως τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, σαφής απάντηση δεν υπήρχε στα παραπάνω ερωτήματα. Πρέπει, ωστόσο, να θεωρείται δεδομένο ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξει και θα δοθεί, μιας και είναι γνωστό ότι στις αστικές δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα που να μην μπορούν να ξεπεραστούν ειρηνικά, με συμφωνίες που συνάπτονται τόσο πάνω όσο και κάτω από το τραπέζι. Η ιστορία έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι η βία και οι ανατροπές παίρνουν το πάνω χέρι μόνο στην περίπτωση που τα αδιέξοδα δημιουργούνται από την ταξική πάλη. Όταν, δηλαδή, ο επαναστατημένος λαός και ένας διαφορετικός, εργατικός και αντικαπιταλιστικός πόλος φτάνει στο σημείο να διεκδικεί την – πραγματική και όχι την κυβερνητική – εξουσία.

Σήμερα, φυσικά, δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Κι αυτό διότι δεν υπάρχει ούτε κίνημα που να θέτει τέτοιου είδους ζητήματα, μαζικά και συγκροτημένα, ούτε όμως κόμμα ή συνασπισμός που εκπροσωπείται στη νέα βουλή και τολμά να αμφισβητήσει τη δομή, τα ιερά και τα όσια της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει: Η Λεπέν προσπαθεί με κάθε τρόπο να διαβεβαιώσει, έστω κι αν ακόμη δεν το έχει καταφέρει στον βαθμό που θα επιθυμούσε και θα ήταν αναγκαίος, ότι δεν συνιστά απειλή για τα συμφέροντα του γαλλικού κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Οι «μακρονιστές», από την πλευρά τους, θεωρούν δεδομένο πως ουδείς θα αμφισβητήσει την προσήλωση και την πίστη τους στις αρχές και τις αξίες του υφιστάμενου οικοδομήματος.

Όσο για την Αριστερά, κινδυνεύει σοβαρά να μετατραπεί, για μια ακόμη φορά, σε «δωρητή οργάνων» για ένα άρρωστο και ευρισκόμενο σε κρίση σύστημα. Ένα σύστημα το οποίο μπορεί μεν να καταγγέλλει διαρκώς και να δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι θέλει να αλλάξει, στην πράξη όμως αποδεικνύεται σωτήρας του σε κάθε κρίσιμη στιγμή. Σε βαθμό, μάλιστα, που είναι δικό της επίτευγμα ότι το Ensemble (Μαζί) του Μακρόν όχι απλώς δεν υπέστη την προαναγγελθείσα συντριβή, αλλά αναδείχθηκε δεύτερη δύναμη με 168 βουλευτές και έχει φιλοδοξίες να αποτελέσει τον βασικό «κορμό» και της επόμενης κυβέρνησης!

Ας γίνουμε πιο σαφείς. Όταν ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, λίγα λεπτά μετά τη δημοσιοποίηση των exit pollsτο βράδυ του δεύτερου γύρου, έσπευδε να καλέσει τον Μακρόν να παραδεχθεί την ήττα του και να του διαμηνύσει πως είναι υποχρέωσή του να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο, προκειμένου αυτό να «εφαρμόσει ολόκληρο το πρόγραμμά του και μόνο αυτό», γνώριζε πολύ καλά ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Το έκανε, λοιπόν, κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους, με σκοπό να αποτινάξει από πάνω του τον «μουντζούρη» για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Οι αιτίες που οδηγούν στο παραπάνω συμπέρασμα είναι πολλές: Πρώτο, οι 182 (ίσως και 10-15 επιπλέον με την προσθήκη κάποιων ανεξάρτητων) βουλευτές του Μετώπου – που εξελέγησαν μόνο λόγω της συμμαχίας του με τους «μακρονιστές» κατά της Λεπέν – όχι απλώς δεν διασφαλίζουν την απόλυτη πλειοψηφία των 289 εδρών, αλλά απέχουν τόσο από αυτήν που δεν του επιτρέπουν να διεκδικήσει τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης μειοψηφίας. Κάτι που σημαίνει, πρακτικά, πως είναι αναγκασμένο να αναζητήσει ξανά εταίρους στο Ensemble, το μοναδικό με επαρκή αριθμό εδρών. Εφόσον δε αυτό συμβεί, είναι δεδομένο πως οι «εκπτώσεις» που θα γίνουν στο κυβερνητικό πρόγραμμα (τις οποίες ήδη προετοιμάζουν ορισμένοι) θα το κάνουν να μοιάζει ελάχιστα με τις προεκλογικές εξαγγελίες του.

Δεύτερο, το ίδιο το Μέτωπο αποτελεί ένα ετερόκλητο πολιτικό-ιδεολογικό συνονθύλευμα, το οποίο συγκροτήθηκε με σκοπό να κλείσει τον δρόμο στη Λεπέν. Διαμόρφωσε δε το πρόγραμμά του μέσα σε χρόνο-ρεκόρ (λιγότερο από μία εβδομάδα) και χωρίς να προηγηθεί ιδιαίτερη συζήτηση, μιας και κυριαρχούσε ουσιαστικά η βεβαιότητα πως δεν θα ήταν πρώτη δύναμη και, σε κάθε περίπτωση, ότι δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Σίγουρα, πάντως, δεν το έκανε επειδή στα μέτρα που περιλαμβάνει συμφωνούν όλες οι συνιστώσες του και κυρίως οι Σοσιαλιστές, οι οποίοι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι στον εσωτερικό συσχετισμό, έχοντας διπλασιάσει τις έδρες τους σε σύγκριση με το 2022 (τους αναλογούν κάτι παραπάνω από 60, έναντι 75 περίπου για την Ανυπότακτη Γαλλία). Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι το «αστέρι» τους, ο Ραφαέλ Γκλικσμάν, φρόντισε να δηλώσει απευθυνόμενος στον Μελανσόν και την LFI πως οι πάντες οφείλουν να συμπεριφερθούν ως «ενήλικες» εάν θέλουν να κυβερνήσουν τη Γαλλία…

Τρίτο και σημαντικότερο, το πρόγραμμα του Μετώπου – που αποτελεί, κατ’ αναλογία, τη γαλλική εκδοχή του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» το οποίο είχε παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών του 2015 – είναι μη αποδεκτό τόσο από την αστική τάξη και το κεφάλαιο της Γαλλίας όσο και από τα επιτελεία της ΕΕ στις Βρυξέλλες και της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη. Γι’ αυτό και έχουν αρχίσει ήδη να εκτοξεύονται τροχιοδεικτικές βολές, με προέλευση εντός και εκτός συνόρων, που προειδοποιούν για δημοσιονομική εκτροπή, υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας, πρόστιμα σε βάρος του Παρισιού, αφήνοντας υπονοούμενα ακόμη και ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων.

Θα μπορούσε, βεβαίως, να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό είναι το επιθυμητό. Μόνο που για να ισχύει κάτι τέτοιο, θα πρέπει τα ηνία να έχει μια πολιτική δύναμη η οποία θα διαθέτει πρόγραμμα που φτάνει «μέχρι το τέλος», δηλαδή μέχρι τη ρήξη με την εγχώρια ολιγαρχία και την ΕΕ. Μια δύναμη που θα έχει, παράλληλα, διαπαιδαγωγήσει ένα κίνημα με ανατρεπτικούς και αντικαπιταλιστικούς στόχους και θα το έχει εφοδιάσει με τις αναγκαίες «σημαδούρες» για να μην παρεκκλίνει της πορείας του.

Προφανώς, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ακόμη και το πιο αριστερό – και μειοψηφικό – τμήμα του, που εκφράζεται από τον Μελανσόν και το ρεύμα που κυριαρχεί (ως σήμερα) στην Ανυπότακτη Γαλλία δεν τολμά να θέσει τέτοιου είδους ζητήματα και στόχους, «στριμώχνοντας» την τακτική του σε ένα αδιέξοδο και ντε φάκτο επικίνδυνο κυβερνητισμό, ο οποίος οδηγεί αντικειμενικά σε συμμαχίες χωρίς αρχές, όπως αυτή που συνήψε με Σοσιαλιστές, Πράσινους και ΚΚ. Γι’ αυτό και, αργά ή γρήγορα, ο «μπαμπούλας» της Ακροδεξιάς θα πάψει να είναι τόσο τρομαχτικός και για τους Γάλλους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Αντιδημοκρατικός ο εκλογικός νόμος

Εκβιαστικά διλήμματα, ad hoc συμμαχίες, παραχάραξη συσχετισμών

Εάν οι εκλογές στη Γαλλία διεξάγονταν με το αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα της Ελλάδας, τότε είναι πιθανό η Εθνική Συσπείρωση να είχε τη δυνατότητα, με τη βοήθεια του γνωστού «μπόνους» στο πρώτο κόμμα, να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αυτό, ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως ο γαλλικός νόμος είναι πιο δίκαιος και λιγότερο καλπονοθευτικός, καθώς οδηγεί από άλλο δρόμο στην ίδια κατεύθυνση με τον αντίστοιχο των ΗΠΑ, ο οποίος επιτρέπει να αναδειχθεί πρόεδρος ακόμη και κάποιος/-α υποψήφιος/-α που έχει συγκεντρώσει λιγότερες ψήφους από τον/την αντίπαλό του (όπως συνέβη το 2016).

Πέρα από το γεγονός ότι η ακροδεξιά παράταξη και οι σύμμαχοί της διασφάλισαν πολύ μικρότερη αναλογία εδρών στη βουλή από όσες της αναλογούν με βάση το ποσοστό της – το 25%, ενώ συγκέντρωσαν το 37% των ψήφων – πρόκειται για ένα σύστημα το οποίο ευνοεί τα εκβιαστικά πολιτικά διλήμματα και τις ad hoc (και συχνά παρά φύση) συμμαχίες, ενισχύοντας παράλληλα τη γνωστή λογική της «χαμένης ψήφου». Ειδικά στον δεύτερο γύρο, στον οποίο πρακτικά κρίνονται όλα, καθώς σε καθεμία από τις 577 εκλογικές περιφέρειες απαιτείται η απλή πλειοψηφία για να εκλεγεί κάποιος/-α, με αποτέλεσμα τα μικρότερα κόμματα κυριολεκτικά να εξαφανίζονται από τον πολιτικό χάρτη, ακόμη και στην περίπτωση που έχουν αξιόλογο ποσοστό, τόσο σε τοπικό όσο και σε πανεθνικό επίπεδο.

Αυτό, βεβαίως, μπορεί να μην επισημαίνεται ιδιαιτέρως στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, καθώς εξυπηρέτησε περίφημα τον στόχο της μη κυριαρχίας της Ακροδεξιάς. Μόνο που μελλοντικά, είναι κάτι που μπορεί να στραφεί – και θα στραφεί, εφόσον προκύψει ανάγκη – και ενάντια στις δυνάμεις της Αριστεράς, στερώντας ή περιορίζοντας δραματικά την εκπροσώπησή τους στην Εθνοσυνέλευση.

Η επόμενη μέρα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά

«Ανακούφιση» χαρακτηρίζει τη νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου «για τους εργαζόμενους που δικαίως φοβήθηκαν τις διχαστικές πολιτικές της Εθνικής Συσπείρωσης» η Εργατική Πάλη (Lutte Ouvriere), η οποία είχε αναγνωρίσει το δικαίωμα στους ψηφοφόρους της να στηρίξουν στον δεύτερο γύρο «αριστερούς» υποψηφίους. Προειδοποιεί, ωστόσο, ότι το RN μπορεί να ενισχυθεί περαιτέρω όταν η επόμενη κυβέρνηση αποδείξει πως δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους εργαζόμενους πέρα από νέα πισωγυρίσματα, ενώ τονίζει την ανάγκη να «ξαναχτίσουμε ένα αληθινό κομμουνιστικό, επαναστατικό και διεθνιστικό εργατικό κόμμα».

Η Διαρκής Επανάσταση (Revolution Permanente), από την πλευρά της, σημειώνει ότι ο φραγμός στην Ακροδεξιά επιτεύχθηκε κυρίως στην ανάσταση του «ρεπουμπλικανικού μετώπου», κάτι που με τη σειρά του κατέστησε δυνατή την εκλογή ορισμένων προσώπων που ευθύνονται για την άνοδό της, όπως ο σοσιαλιστής πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και ο απερχόμενος υπουργός Εσωτερικών, Ζεράλντ Νταρμανέν. «Μια πολιτική ανεξάρτητη από τους μηχανισμούς αυτής της Αριστεράς και του καθεστώτος είναι καθοριστική για την υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης μας», προσθέτει στην ανακοίνωσή της.

Τέλος, η οργάνωση Νέο Επαναστατικό Κόμμα-Επαναστάτες (NPA-R), κάνει επίσης λόγο για «μια μικρή στιγμή ευτυχίας για όσους δεν ήθελαν να δοκιμάσουν την Ακροδεξιά στην κυβέρνηση». Αφού δε προειδοποιεί πως έχει ήδη φτάσει η «ώρα της διαπραγμάτευσης ενάντια στις εργατικές τάξεις», με ευθύνη (αν και όχι ισομερή) και των τριών μπλοκ που διεκδίκησαν την κυβέρνηση, επισημαίνοντας τις αντιθέσεις και αντιφάσεις εντός του Νέου Λαϊκού Μετώπου, καλεί τον κόσμο του αγώνα και τις άλλες οργανώσεις της Αριστεράς σε διαδήλωση στο Παρίσι αυτή την Κυριακή, 14 Ιουλίου.

Πηγή: prin.gr