του Δημήτρη Γρηγορόπουλου Η αστική πολιτική είναι δεδομένο ότι ηγεμονεύει Εν όψει της προδιαγραφόμενης ανάληψης της διακυβέρνησης απ’ το ΣΥΡΙΖΑ εύλογα το ερώτημα που αιωρούνταν στην ελληνική κοινωνία αφορούσε το χαρακτήρα της πολιτικής που θα εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνοντας τα ηνία της διακυβέρνησης. Η συζήτηση αυτή, όπως είναι φυσικό, διέτρεχε και τις γραμμές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ. Έπειτα από αναλυτική και δημιουργική συζήτηση και συλλογική διαδικασία το ΝΑΡ κατέληξε σ’ έναν επιστημονικά προσδιορισμένο και χρηστικό πολιτικά ορισμό του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ στην τότε συγκυρία. Ορίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως μικροαστικό κόμμα που ηγεμονεύεται απ’ την αστική πολιτική. Στο καθοριστικό για το χαρακτήρα ενός κόμματος ζήτημα της ταξικής πολιτικής που ακολουθεί δώσαμε την απάντηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί και συνακόλουθα θα εφαρμόσει μιαν εκδοχή αστικής πολιτικής. Δεν τον χαρακτηρίσαμε τυπικά αστικό κόμμα λόγω της ύπαρξης δευτερευουσών αντιθέσεων ως προς την κυρίαρχη αστική ουσία του, οι οποίες εκφράζονταν κυρίως στην ύπαρξη ισχυρής…

Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών». Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων. Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3. «Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των…

Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών». Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων. Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3. «Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των…

Ηλίας Ιωακείμογλου* Η παρούσα ιστορική στιγμή απαιτεί, νομίζω, να απαντήσουμε σε δύο κρίσιμα ερωτήματα. Το πρώτο ερώτημα είναι αν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε, ακόμη και εάν η ήττα που υποστήκαμε είναι συντριπτική. Το δεύτερο ερώτημα είναι με ποιον τρόπο να συνεχίσουμε. 1. Η κρίση του κα­πι­τα­λι­σμού και της αστι­κής ηγε­μο­νί­ας συ­νε­χί­ζε­ται Σε ό,τι αφορά το πρώτο ερώ­τη­μα, θα ήθελα να θυ­μί­σω από πού ξε­κι­νή­σα­με. Η συ­γκυ­ρία που απε­τέ­λε­σε την αφε­τη­ρία της ανό­δου της Αρι­στε­ράς στην Ελ­λά­δα πε­ριε­λάμ­βα­νε πολλά στοι­χεία, αλλά το κυ­ριό­τε­ρο ήταν ότι σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη, σε όλες τις χώρες του ανα­πτυγ­μέ­νου κα­πι­τα­λι­σμού, το σύ­στη­μα βρί­σκε­ται σε κρίση πο­λι­τι­κής ηγε­μο­νί­ας. Πο­λι­τι­κή ηγε­μο­νία δεν ση­μαί­νει ότι κυ­βερ­νά­ει αυτός που έχει το πάνω χέρι: πο­λι­τι­κή ηγε­μο­νία ση­μαί­νει ότι κυ­βερ­νά­ει αυτός ο οποί­ος πα­ρου­σιά­ζει ένα πο­λι­τι­κό σχέ­διο το οποίο εξυ­πη­ρε­τεί μεν το ιδιο­τε­λές συμ­φέ­ρον μιας κοι­νω­νι­κής τάξης, αλλά ταυ­τό­χρο­να έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να πα­ρου­σιά­ζει το σχέ­διο αυτό ως σχέ­διο που εξυ­πη­ρε­τεί…

Ο διάλογος εντός της Αριστεράς, ακόμη και όταν διεξάγεται με τρόπο καλόπιστο και διάθεση αληθινά συντροφική -πράγμα έτσι κι αλλιώς ασυνήθιστο-, χαρακτηρίζεται από μια μόνιμη τάση να διολισθαίνει σε εύκολες, ανέξοδες, όσο και αδιέξοδες δραματοποιήσεις. Τα πολιτικά επίδικα παύουν να αντιμετωπίζονται ως τέτοια, προσλαμβάνοντας για τους εμπλεκόμενους χαρακτήρα σχεδόν «υπαρξιακό». Από το σημείο αυτό και μετά, στο επίκεντρο τίθεται η αγωνιώδης προσπάθεια για τη δικαίωση της ιστορικής διαδρομής και των ιδεολογικών προϋποθέσεων ενός εκάστου, εις βάρος της έμφασης που πρέπει να δίνεται στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Η συ­ζή­τη­ση για το νό­μι­σμα εντός της Αρι­στε­ράς -μια συ­ζή­τη­ση που επί μα­κρόν είχε κα­τα­στα­λεί και που είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τη­το να γί­νει- κιν­δυ­νεύ­ει να πέσει θύμα αυτής ακρι­βώς της «υπαρ­ξια­κής» τρο­πής, προ­τού καν ξε­κι­νή­σει. Μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη, εάν την αφή­σου­με να πα­γιω­θεί, θα αδι­κού­σε τόσο τη συ­ζή­τη­ση, όσο και εμάς τους ίδιους. Σε όποιο ρεύμα κι αν ανή­κου­με, η βα­σι­λι­κή οδός για…

Γράφει ο Στωικός Η αρνητική εμπειρία της περιόδου 2010-2012 Το ερώτημα που δημιουργήθηκε μετά το 2010 και με πιεστικό τρόπο αναζητά απαντήσεις, είναι, αν είναι ωφέλιμο για το λαϊκό κίνημα, να καταθέσει άμεσο πρόγραμμα πάλης, να παλεύει για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, μεταρρυθμίσεις και στόχους πάλης διαλεκτικά δεμένα με τον στρατηγικό του στόχο, ή αν οι άμεσες αυτές διεκδικήσεις και τα προγράμματα πάλης, οδηγούν στον οπορτουνισμό και στην ενσωμάτωση. Εμείς, ως Εργατικός Αγώνας, από την πρώτη στιγμή υποστηρίξαμε ότι το λαϊκό κίνημα, αν θέλει να βρίσκεται στο προσκήνιο των εξελίξεων και να παίρνει ενεργά μέρος στην ταξική πάλη, θα πρέπει να οπλιστεί με άμεσο πρόγραμμα διεκδικήσεων (τακτικοί στόχοι), να παλεύει για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ αν οι αντιθέσεις οξυνθούν –όπως συμβαίνει σήμερα στην περίοδο της κρίσης και τις πολιτικές των μνημονίων– θα πρέπει να προβάλει ακόμα και προωθημένους στόχους πάλης, με σκοπό να κερδίσει την πλειοψηφία του λαού…

Γράφει ο Π. Μωραΐτης Η κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ συζήτησε το περασμένο σαββατοκύριακο τη διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος μετά τη νίκη στις εκλογές και τη διάσπαση του. Η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί με συνέδριο το πρώτο τρίμηνο του 2016 και ήταν εντελώς αναγκαία όχι τόσο για να συμπληρωθούν τα όργανα του που αποδεκατίστηκαν μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας αλλά πιο πολύ για να αλλάξει βαθιά ο χαρακτήρας του, να διαμορφωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ που θα υπηρετήσει να νέα κυβερνητικά καθήκοντα και το ρόλο που έχει να επιτελέσει στην κοινωνία, μετά το πέρασμα του στην πλευρά του μνημονίου και της αστικής πολιτικής. Η ηγεσία του επιδιώκει να διαμορφώσει ένα άλλο ΣΥΡΙΖΑ πολύ διαφορετικό, εναρμονισμένο με τις σημερινές ανάγκες και τα καθήκοντα που θα αναλάβει. Από τη στιγμή που το κόμμα αυτό και κάθε κόμμα είναι μεν σημαντικό στοιχείο της πολιτικής ζωής, αλλά δεν είναι παρά το μέσον, πρέπει τα κάθε φορά…

Παναγιώτης Μαυροειδής Κατακάθισε λίγο ο κουρνιαχτός για τα εκλογικά αποτελέσματα. Τα γενικά, όσο και τα ειδικότερα της αριστεράς. Όχι δε σταμάτησε η συζήτηση, ούτε έφυγε η ανησυχία. Ίσως όμως σήμερα, σε μια μικρή απόσταση από την ένταση, τη φόρτιση και την κούραση των πρώτων ημερών, να μπορούμε να δούμε καλύτερα τα ζητήματα. Πιο σφαιρικά, πιο νηφάλια, πιο αντικειμενικά, πιο βαθειά. Το πολιτικό τοπίο όλο και λιγότερο ορίζεται με την απόστασή του από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Αντίθετα, σκιάζεται και βαραίνει από την πραγματικότητα της επικύρωσης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δηλαδή την εφαρμογή του Τρίτου Πεντα-κομματικού Μνημονίου και το νέο γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας σε μια εποχή πολέμων στην περιοχή μας. Αρνητικοί πολιτικοί συσχετισμοί, που έρχονται από πιο μακριά Το εκλογικό αποτέλεσμα, φυσικά και δεν ικανοποιεί όσους πάλεψαν για ανατροπή της μνημονιακής αστικής βαρβαρότητας. Μνημονιακή κυριαρχία στη Βουλή, με τρίτο κόμμα τους φασίστες, στάσιμο στο 5,5% το ΚΚΕ,…

Γράφει ο Δάνης Παπαβασιλείου Δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα θα μπορεί η κυβέρνηση να διαχειριστεί επικοινωνιακά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός. Παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί της κυβέρνησης του, επιχειρώντας να δημιουργήσουν έναν ακόμη κύκλο ψευδαισθήσεων. Μια ματιά γύρω μας είναι αρκετή για να καταλάβουμε ότι φτάσαμε σαν κοινωνία στο όριο της επιβίωσης! Κάποιες σκόρπιες «φιλανθρωπικές» δραστηριότητες, κάποιες ανάλογου περιεχομένου πρωτοβουλίες της εκκλησίας, κάποιες μεμονωμένες κινήσεις κοινωνικής αλληλεγγύης, σε συνδυασμό με κάποια ατελέσφορα κυβερνητικά μέτρα, «κρύβουν» για λίγο ακόμα το μέγεθος του προβλήματος, που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Η απόλυτη ένδεια, η πείνα δεν αποτελούν πλέον απειλή. Είναι η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά. Η κατάσταση όχι μόνο δεν πρόκειται να βελτιωθεί, αντιθέτως αναμένεται να χειροτερέψει το χειμώνα όπου οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται. Δεν χρειάζεται να δούμε εικόνες της Αθήνας του χειμώνα του 1943, ή τον αριθμό των αυτοκτονιών να…

Καθαρίστριες, Σκουριές, «κόκκινα δάνεια», Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, διαθέσιμα φορέων του Δημοσίου, πλαίσιο μνημονιακής εποπτείας… Το κα­ρά­βι σή­κω­σε τις άγκυ­ρες, έλυσε τα σχοι­νιά και αρ­με­νί­ζει πλέον πλη­σί­στιο στις μνη­μο­νια­κές θά­λασ­σες. Ο κα­πε­τά­νιος δεν έχει πλέον λόγο ούτε να κρα­τά­ει τα προ­σχή­μα­τα, ενώ η μνη­μο­νια­κή βου­λι­μία κά­ποιων στη γέ­φυ­ρα του πλοί­ου έχει εξα­κο­ντι­στεί στα ύψη. Η νέα μνη­μο­νια­κή τάξη στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά κυ­ρί­ως στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή επι­βάλ­λο­νται με τα­χύ­τη­τες και με ωμό­τη­τα που ξαφ­νιά­ζουν ακόμη και όσους δεν ήταν εντε­λώς ανυ­πο­ψί­α­στοι. Και το πιο εντυ­πω­σια­κό απ’ όλα: η δια­δι­κα­σία απο­ε­νο­χο­ποί­η­σης όσων έμει­ναν υπο­τί­θε­ται για να δώ­σουν μια μάχη για αρι­στε­ρό συ­σχε­τι­σμό απο­δει­κνύ­ε­ται εξί­σου ρα­γδαία. Όπως το είχε πει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας στην ομι­λία του στη Βουλή για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, στις 8 Δε­κέμ­βρη του 2014: στα μνη­μό­νια δεν μπαι­νο­βγαί­νεις εύ­κο­λα - αν μπεις, τότε πολύ γρή­γο­ρα χά­νεις ακόμη και του κου­ρά­γιο ή τη θέ­λη­ση να ψά­ξεις την πόρτα της εξό­δου. Ή,…