Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* Η Ευρώπη ζει τη δική της «11η Σεπτέμβρη 2001» από προχθές. Η εκατόμβη των Γάλλων νεκρών – την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι γαλλικές αρχές μιλούσαν για πάνω από 150 νεκρούς και πολλές δεκάδες σε κρίσιμη κατάσταση – θα έχει ή τουλάχιστον αποσκοπεί στο να έχει σοβαρότατες συνέπειες σε όλη την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στον αραβικό κόσμο. Η βίαιη ανακοπή του αραβικού προσφυγικού ρεύματος προς την Ευρώπη, η οποία σίγουρα θα υπάρξει, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι δράστες είναι τζιχαντιστές. Μόνο αυτοί μπορούν να θυσιάζουν αδίστακτα τις νεανικές ζωές τους δολοφονώντας εν ψυχρώ αθώους, ανύποπτους πολίτες άλλων χωρών, αδυνατώντας να πλήξουν κάποιον από τους ενόχους της εγκληματικής πολιτικής που ασκούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ εναντίον της χώρας προέλευσής τους. Είναι πασίγνωστο πλέον ότι οι Αμερικανοί είναι οι πολιτικοί καθοδηγητές, με έμμεσο τρόπο, του ισλαμικού κινήματος του…

Εικ.: Jerzy Nowosielski, Kompozycja abstrakcyjna, 1947 Η ομιλία του Θανάση Σκαμνάκη εκ μέρους της συντακτικής επιτροπής του ΚΟΜΜΟΝ στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 2015. Για το Γιάννη Ρίτσο Μια εισαγωγική αναφορά εκτός θέματος αλλά εντός του βαθύτερου εαυτού μας. Σήμερα, 11 Νοέμβρη, είναι η μέρα που το 1990 πέθανε ο Γιάννης Ρίτσος. Πριν 25 χρόνια ακριβώς. Είναι ένας μεγάλος ποιητής κι ήταν ένας συνειδητός κομμουνιστής. Οι ήττες που έζησε τον έκαναν σοφό. Την τελευταία δεν άντεξε να την αντιμετωπίσει. Χρειαζόταν πολύ χρόνο και δεν είχε. Κι αποφάσισε ουσιαστικά να αποχωρήσει. Θα δανειστώ, και θα διαβάσω ως συμβολική υπενθύμιση, κάποιους στίχους από το ποίημα του «Ισμήνη», όπου η Ισμήνη μιλάει για την αδερφή της, την Αντιγόνη: «πάντοτε μ’ ενδιέφεραν οι φλόγες με τις εύκαμπτες χορευτικές κινήσεις … … και μετά το ευγενικό τους λύγισμα μέσα σε μια βαθειά κατάνυξη, κι όχι ταπείνωση. Το λύγισμα είναι θαρρώ το…

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ* Τον Οκτώβρη του 2014, σε ερώτηση που υπέγραφαν και κατέθεσαν στη Βουλή δεκάδες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ανέφεραν μεταξύ άλλων τα εξής: «Η ιδιωτικοποίηση των αερολιμένων που προωθεί η συγκυβέρνηση δεν συνιστά τίποτα άλλο παρά παραχώρηση σε ιδιώτες της περιουσίας που έχει δημιουργηθεί με τα χρήματα του λαού χωρίς κανένα όφελος για το ελληνικό δημόσιο (…). (…) στους όρους της παραχώρησης περιλαμβάνεται και ένα περιφερειακό"σπατόσημο", το οποίο στην ουσία θα χρηματοδοτεί τη συντήρηση, τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των αεροδρομίων χωρίς καμία επιβάρυνση του ιδιώτη "επενδυτή", ο οποίος τελικά θα εισπράττει ενοίκιο για μια υποδομή που έχτισε ο λαός! (…) οι τοπικές οικονομίες αφήνονται έρμαιο στις κερδοσκοπικές διαθέσεις του ιδιώτη, ενώ στα νησιά και τις απομακρυσμένες περιοχές θα ενταθεί το καθεστώς αποκλεισμού, στο οποίο έχουν καταδικαστεί τα τελευταία χρόνια. Η δημιουργία ιδιωτικού μονοπωλίου στον τομέα των αερομεταφορών αποτελεί επιζήμια εξέλιξη (…). Ο έλεγχος των αεροδρομίων από ιδιώτες ενέχει …

Μία εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ, «Η ΚΑΤΟΧΗ» (1997) ου Γιώργου Μαργαρίτη* Η ιστοριογραφία της περιόδου της ναζιστικής Κατοχής στη χώρα μας στη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου έχει κάνει εμφανείς προόδους. Οι τελευταίες αποτυπώνονται σε σημαντικό αριθμό διατριβών (ξεχωρίζει η μνημειώδης του Βασίλη Μανουσάκη για την οικονομία της Κατοχής) -τις οποίες ελπίζουμε όλες να τις δούμε ως βιβλία και να συζητηθούν- ή στα μεγάλα ιστορικά συνέδρια που οργάνωσαν τα προηγούμενα χρόνια ο Προκόπης Παπαστράτης και ο Μιχάλης Λυμπεράτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σε αυτά, μια νέα γενιά ερευνητών έδειξε έτοιμη να διερευνήσει ουσιαστικές πτυχές (οικονομικές, κοινωνικές, ιδεολογικές) της περιόδου. Προφανώς μέσα από αυτή την ενθουσιώδη όσο και μεθοδικά επιστημονική δραστηριότητα γνωρίσαμε πολύ καλύτερα τον δωσιλογισμό, τα χαρακτηριστικά του και τις διαστάσεις του. Τελείως αναντίστοιχη με τις προόδους που έχει πραγματοποιήσει η ιστοριογραφία σε αυτό το πεδίο είναι η επιμονή…

Συνέντευξη του Vijay Prashad * στη Sharmini Peries από το The Real News Network , εμπλουτισμένη με ιδέες από μια διάλεξη στο Δουβλίνο. Τι προκαλεί αυτή την προσφυγική έξοδο, κατά την άποψή σας; Πρώτον, νομίζω πως είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι αυτή είναι μια προσφυγική κρίση που, εν τέλει, πλήττει τις ευρωπαϊκές ακτές. Και όταν αυτά τα φαινόμενα φτάνουν στην Ευρώπη, τότε ακούμε δηλώσεις όπως ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν εξετάσουμε την προσφυγική κρίση στην καρδιά της Αφρικής, στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών γύρω από το Κογκό, θα δούμε ότι τα τελευταία 20 χρόνια έχουν πεθάνει αρκετά εκατομμύρια άνθρωποι. Τεράστιοι αριθμοί προσφύγων δημιουργούνται από τους πολέμους και την οικονομική κατάρρευση. Αν ρίξετε μια ματιά στη Βιρμανία πρόσφατα, θα δείτε το ποσοστό των Rohingyas [λαοτήτων που κατοικούν στη Βιρμανία] που φεύγουν με βάρκες. Με άλλα λόγια, θέλω να καταστήσω σαφές ότι υπάρχει μια…

Γράφει ο Ερμής Σελεκούδης Το τελευταίο δεκαήμερο βλέπουμε μια μεγάλη κινητικότητα από την κυβέρνηση σε σχέση με την εξεύρεση και την απόδοση των υπεσχημένων προς την τρόικα ή κατά την κυβερνητική ορολογία, τους θεσμούς της Ευρωένωσης. Σε πρώτο πλάνο προβάλλει το ασφαλιστικό- συνταξιοδοτικό από το οποίο οι «θεσμοί», σύμφωνα και με το τρίτο μνημόνιο που συνυπόγραψαν με την κυβέρνηση, απαιτούν 700 εκατομμύρια € για φέτος. Ταυτόχρονα, πάλι σύμφωνα με αυτό το μνημόνιο, απαιτούν στην ουσία πληστηριασμούς της πρώτης κατοικίας για τα κόκκινα δάνεια, την άμεση ενεργοποίηση της διαβόητης εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ (άνοιγμα κλειστών αγορών και επαγγελμάτων), 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, αύξηση της φορολογίας των αγροτών κλπ. Επίσης κοντά σ’ όλα αυτά οι «εταίροι» βάζουν και νέο πονοκέφαλο στην κυβέρνηση σε σχέση με το προσφυγικό απαιτώντας τη δημιουργία καταυλισμών των 50.000 ατόμων για τους πρόσφυγες που φθάνουν στη χώρα μας. Για όλα αυτά μπαινοβγαίνουν στη χώρα μας οι αξιωματούχοι των…

Η μαζική δολοφονία προσφύγων και ο καλυμμένος ρατσισμός. Αρ­χί­ζο­ντας μια σειρά άρ­θρων στο Rp, σχε­τι­κά με την πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή που ασκεί πλέον το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου, θε­ω­ρού­σα­με πι­θα­νό­τε­ρο ότι θα υπο­χρε­ω­θού­με να ξε­κι­νή­σου­με από την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, από τις άμε­σες συ­νέ­πειες του Μνη­μο­νί­ου 3. Δυ­στυ­χώς η άγρια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μας υπο­χρε­ώ­νει να αρ­χί­σου­με από το προ­σφυ­γι­κό. Οι πρό­σφυ­γες από την Ανα­το­λή πλη­ρώ­νουν βαρύ φόρο αί­μα­τος, προ­σπα­θώ­ντας απελ­πι­σμέ­να να ξε­φύ­γουν από την κό­λα­ση που (κυ­ρί­ως) ο δυ­τι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός επέ­βα­λε στη γει­το­νιά τους και ανα­ζη­τώ­ντας σω­τη­ρία στη μόνη διέ­ξο­δο που μένει «ανοι­χτή»: στη μα­ζι­κή με­τα­κί­νη­ση προς τη Δύση. Σε αυτή τη με­τα­κί­νη­ση χι­λιά­δες και χι­λιά­δες χά­νουν τη ζωή τους, επει­δή οι «εν­διά­με­σες» χώρες και κυ­βερ­νή­σεις τους επι­χει­ρούν όχι να διευ­κο­λύ­νουν, αλλά να κά­νουν αυτό το «τα­ξί­δι» όλο και πιο δύ­σκο­λο, όλο και πιο επι­κίν­δυ­νο, συ­νε­χί­ζο­ντας τις πο­λι­τι­κές «απο­τρο­πής», πα­ρό­λο που αυτές έχουν απο­δει­χτεί ιδιαί­τε­ρα αι­μα­τη­ρές και απο­λύ­τως ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές. Ο…

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D Για να επιβληθεί το ευρώ ως κοινό νόμισμα, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί ισχυριστήκαν, ότι το ευρώ θα συντελέσει στον καταμερισμό της οικονομικής δραστηριότητας μέσα στην Ευρώπη, και επιπροσθέτως το κοινό νόμισμα, θα είναι ο καταλύτης στην εναρμόνιση των συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Λαών. Το 19ο αιώνα, η ίδια ακριβώς νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, είχε επιβάλει τον χρυσό ως κοινό νόμισμα, με τους ίδιους ακριβώς επιστημονικούς ισχυρισμούς. Η οικονομική ιστορία απέδειξε, ότι οι ισχυρισμοί αυτοί απόκρυπταν τους πραγματικούς λόγους αυτής της επιμονής. Οι ισχυρισμοί δεν ήσαν τόσο καλοπροαίρετοι. Οι ισχυρισμοί των τραπεζιτών ποτέ δεν είναι για το καλό όλων. Τον 19ο αιώνα, με τον χρυσό ως νόμισμα και σταθερές ισοτιμίες, η κάθε Κυβέρνηση δεν είχε στην διάθεση της τα μέσα εκείνα, που με αυτά θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια οικονομική δυσπραγία, που είναι εντελώς φυσικό να επισυμβεί, σε ένα κόσμο αβεβαιότητας, όπως είναι ο κόσμος της οικονομίας. Όλα τα…

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΨΜ το νέο βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου με τον τίτλο «Την άλλη φορά... Αριστερά». Ένα βιβλίο – συλλογή της αρθρογραφίας του συγγραφέα στο «enikos.gr» την περίοδο 2013 – 2015. Περιέχει άρθρα και σκέψεις για: την οικονομική κρίση την Ευρωπαϊκή Ένωση την αναβίωση του φασισμού την εναλλακτική λύση στα Μνημόνια την Αριστερά Στον πρόλογο του βιβλίου, ο Νίκος Μπογιόπουλος γράφει: «Τα κείμενα που ακολουθούν είναι μέρος της αρθρογραφίας που δημοσιεύτηκε στο σάιτ «enikos.gr» το διάστημα 2013 – 2015, δηλαδή εν μέσω παρατεταμένης οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Η έκδοσή τους στην παρούσα μορφή οφείλεται στην επιμονή του Βασίλη και του Δημήτρη, των παιδιών του ΚΨΜ, που μου έκαναν το δώρο να πιστεύουν ότι σκέψεις στο πλαίσιο μιας αρθρογραφίας που εξ αντικειμένου καταπιάνεται με το εφήμερο, μπορεί να παρουσιάζουν διαχρονικό ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον τέτοιο που να δικαιολογεί την πρότασή τους και την απόφασή τους…