Οργανωμένο σχέδιο φαίνεται πως υπήρχε πίσω από τις πρόσφατες φασιστικές επιθέσεις, με την ακροδεξιά οργάνωση «Ιερό Τάγμα» να προχωρά σε έμμεση ανάληψη της ευθύνης.

Συγκεκριμένα, σε ανάρτησή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η ακροδεξιά ομάδα παραχέται έμμεσα τις καταγγελίες που κάνουν λόγο για εμπλοκή της στα βίαια επεισόδια, ζητώντας ειρωνικά από τα προφίλ των αντιφασιστών να κάνουν tag στο εξής το προφίλ της στις αναρτήσεις τους.

Ενημερώνουμε και τους Συντρόφους ότι είμαστε και στο Twitter την επόμενη φορά θέλουμε tag ? https://t.co/1PAhuRJY7c

— IERO TAGMA ?? (@ierotagma) September 29, 2021

Είχαν προηγηθεί καταγγελίες που παρουσίαζαν την οργάνωση ταυτόχρονων επιθέσεων, καθώς σε κάλεσμα για συγκέντρωση της εν λόγω ομάδας στις 8 το πρωί της Τετάρτης στο δημαρχείο του Ευόσμου  αναφέρεται πως «Έλληνες εθνικιστές στέκονται στο πλευρό των μαθητών του ΕΠΑΛ Σταυρούπολης που αντιστέκονται κατά του μαρξισμού και του ανθελληνισμού στο σχολείο τους».

Στη συζήτηση κάτω από την ανάρτηση, χρήστες από τον ακροδεξιό χώρο γράφουν στην οργάνωση «να είστε 8 στο σχολείο, θα πέσει λογικά πολύ ξυλίκι, ελάτε νωρίς θα χρειαστούμε βοήθεια». «Θα μπορούσατε να στείλετε κάνα δύο άτομα για να δούνε τις κινήσεις των άλλων για να έχετε μια ευρύτερη εικόνα της κατάστασης», γράφει άλλος χρήστης με την σελίδα της ακροδεξιάς οργάνωσης  να απαντά «μην ανησυχείς φίλε μου, ξέρουμε και τους παρακολουθούμε».

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΣΠΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ ????? pic.twitter.com/DD7T1v7Adc

— IERO TAGMA ?? (@ierotagma) September 29, 2021

 

ΠΗΓΗ: thepressproject.gr

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

Ένα στιγμιότυπο από το παρελθόν θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς: Την 40ή επέτειο του τέλους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου,  ο τότε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας  Χέλμουτ Κολ και ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν οργάνωσαν μια συνάντηση βετεράνων αμερικανών και γερμανών στρατιωτικών, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Bitburg και πλάι στους τάφους των Waffen-SS. Αυτή η γιορτή αδελφοποίησης παρουσία των Ρέιγκαν και Κολ αυτό το σφίξιμο των χεριών όλων με όλους μπροστά στους τάφους των SS μπορεί βάσιμα και ορθολογικά να θεωρηθεί ως μια έμμεση ιστορική αποκατάσταση όσων κατά τη μεταπολεμική περίοδο είχαν χαρακτηριστεί και κατηγοριοποιηθεί ως εγκληματίες πολέμου.

Δεν άργησε να επιβεβαιωθεί με τον πιο περίτρανο τρόπο πως η συγκεκριμένη επέτειος αποσκοπούσε στην αποκάθαρση του βιολογικού φυλετισμού του ναζισμού της Γερμανίας και την αφετηρία για την αναθεώρηση της στάσης του καπιταλιστικού κόσμου απέναντι στο φασισμό και στα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν και διαμορφώσαν τον κόσμο πριν και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με παρρησία, αμέσως μετά την παρλάτα των εορτασμών ο Χέλμουτ Κολ ανάγγειλε την ανέγερση ενός μνημείου στη Βόννη για τα «θύματα του πολέμου και της τυραννίας» χωρίς βέβαια να υπάρχει διάκριση μεταξύ θυτών και θυμάτων. Επιπλέον κατέθεσε και τα σχέδια για τη δημιουργία δύο νέων ιστορικών μουσείων, στη Βόννη και στο τότε Δυτικό Βερολίνο, τα οποία θα εξέφραζαν τη «δυτικογερμανική άποψη» για τη γερμανική ιστορία και θα καθοδηγούνταν από την πρόθεση της «ενίσχυσης της εθνικής συνείδησης» των Γερμανών. (Debatte: Der Historikerstreit https://docupedia.de/zg/Historikerstreit)

Έτσι ξεκινά η αναθεώρηση του γερμανικού ναζιστικού παρελθόντος και των βιομηχανικών εγκλημάτων του. Με τους πρωταγωνιστές των φρικαλεοτήτων να διεκδικούν το ρόλο του θύματος!

Και η αφετηρία αυτή γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καταστεί δυνατή η επανένταξη της Γερμανίας (όπου πολλοί φασίστες κλίθηκαν να προσφέρουν τις γνώσεις τους στην αντιμετώπισης του κομουνισμού) στην ιστορική δυτική κανονικότητα.

Και ποιος ήταν ο τρόπος;

Πρώτον: η ουδετεροποίηση του φασισμού ακολουθώντας μια επιχειρηματολογική στρατηγική ιστορικών «συγκρίσεων» και «συμψηφισμών» π.χ:  Γαλλική Επανάσταση, Ιερά Εξέταση, Σταυροφορίες, Ναπολεόντιοι πόλεμοι, κ.α. Δηλαδή αφού στην ιστορία εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κάνουν οι πάντες γιατί τα εγκλήματα των φασιστών να τα θεωρήσουμε ως κάτι το ιδιαίτερο;

Δεύτερον: η ταύτιση της Σοβιετικής Ένωσης με την φασιστική Γερμανία. Η λυδία λίθο του δυτικού συνασπισμού. Τότε είναι που ο κομμουνισμός παίρνει συγκεκριμένη μορφή ως δόγμα της «ανθρωπότητας με ασιατικό βαρβαρικό μανδύα» που είχε βρει τους «φυσικούς εκπροσώπους του στο πρόσωπο των Εβραίων», σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο και ιστορικό Ερνστ Νόλτε. Ταυτόχρονα για τον Νόλτε η βιολογικοποίηση της πολιτικής του φασισμού που οδήγησε σε δολοφονικές πρακτικές κατά κατώτερων φυλετικά ανθρώπων, δεν είναι παρά «κακές» και «περισσότερο ανορθολογικές» αντιγραφές του κομμουνιστικού πρότυπου, ενώ η ναζιστική εξόντωση των Εβραίων δεν αποτελεί παρά ένα «δευτερογενές έγκλημα». Στην πραγματικότητα μεγάλο κομμάτι της δυτικής διανόησης προσπαθεί να αναγάγει τα γερμανικά φασιστικά εγκλήματα σε εξωευρωπαϊκές αιτίες και χωρίς ιδεολογικοπολιτικές παραδόσεις στην γηραιά ήπειρο. Ο φόβος, λένε, που προκάλεσε η οκτωβριανή επανάσταση στην αστική Ευρώπη γέννησε τις συνθήκες για την άνοδο του φασισμού…

Όσο αφορά στο γιατί οι φασίστες στραφήκαν εναντίων των Εβραίων είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί χωρίς τον Ερνστ Νόλτε:

«Το Άουσβιτς δεν προέκυψε κατά κύριο λόγο από τον παραδεδομένο αντισημιτισμό και στον πυρήνα του δεν ήταν απλώς ‘γενοκτονία’, αλλά ήταν πάνω απ’ όλα μια γεννημένη από το φόβο αντίδραση απέναντι στις διαδικασίες εξοντώσεων της ρωσικής επανάστασης».(E. Nolte:Zwischen Geschichtslegende und Revisionismus?», σ. 32 http://la.utexas.edu/users/arens/swaffar/texts/Historikerstreit.pdf)

Ο αναθεωρητισμός (με εκφραστές εκτός τον Νολτε τους Paul Rassinier, Robert Faurisson , Roger Garaudy, David Irving κ.α) στοχεύει, μέσα από την αυθαίρετη ανάπλαση της ιστορίας, και την ανακατασκευή αδιαμφισβήτητων ιστορικών γεγονότων, στην εργαλειακή κατασκευή ενός θετικού, αποδεκτού, κοινού ευρωπαϊκού παρελθόντος και σε μια κοινωνική πραγματικότητα που προσπαθεί να διαμορφώσει προς μια ορισμένη κατεύθυνση: στην ταύτιση κομουνισμού και φασισμού.

– Στη Δημοκρατία της Τσεχίας ο ποινικός κώδικας προβλέπει ειδικό αδίκημα για άτομο που απαρνείται δημοσία, αμφισβητεί, εγκρίνει ή προσπαθεί να δικαιολογήσει την ναζιστική ή την κομμουνιστική γενοκτονία ή άλλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχτηκαν από το ναζιστικό ή το κομμουνιστικό καθεστώς.

– Στην Πολωνία αποτελεί ποινικό αδίκημα η δημόσια και ατεκμηρίωτη απάρνηση ναζιστικών εγκλημάτων, κομμουνιστικών εγκλημάτων και άλλων εγκλημάτων κατά της ειρήνης και της ανθρωπότητας ή εγκλημάτων πολέμου.

– Στην Ουγγαρία αποτελεί ποινικό αδίκημα η δημόσια απάρνηση, η αμφισβήτηση ή η απαξίωση της γενοκτονίας και άλλων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διαπράχτηκαν από εθνοσοσιαλιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα.

– Στη Λιθουανία αποτελεί ποινικό αδίκημα η δημόσια συγγνώμη, η απάρνηση ή η απαξίωση της σημασίας διεθνών εγκλημάτων και εγκλημάτων που διαπράχτηκαν από την ΕΣΣΔ ή τη ναζιστική Γερμανία σε βάρος της Λιθουανικής Δημοκρατίας ή κατοίκων της.

Στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση το εγκριθέν ψήφισμα 1481 του 2006 του Συμβουλίου της Ευρώπης, υποστηρίζει «την ανάγκη για διεθνή καταδίκη των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων» (Need for international condemnation of crimes of totalitarian communist regimes http://assembly.coe.int/nw/xml/xref/xref-xml2html-en.asp?fileid=17403&lang=en

Τίποτα, ούτε λέξη για τον φασισμό!

Άλλωστε όπως ήδη είδαμε ο φασισμός αποτελεί απλά ένα εφήμερο απλό επεισόδιο στην ιστορία των δυτικών ευρωπαϊκών πολιτισμών. Μια παρένθεση, μια παρεξήγηση, όχι ένα δομικό συστατικό του καπιταλισμού. (Κάθε φορά που μια εργατική απειλή φάνταζε ορατή για τις κυρίαρχες τάξεις, αυτές χρησιμοποιούσαν την εθνική ιδεολογία για να την καταστείλουν).

Για να δώσει μια επίφαση αληθοφάνειας σε αυτό το ιδεολόγημα η Ε.Ε προώθησε την ιδέα μιας «κοινής μνήμης» ξεκινώντας από τον Ιούνιο του 2008 με την διεθνή διάσκεψη της Πράγας με θέμα “Ευρωπαϊκή συνείδηση και Κομμουνισμός” την διάσκεψη “Ευρώπη – 70 χρόνια μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ”, που διοργανώθηκε τον Οκτώβριο 2009 από τα Βαλτικά κράτη υπό την αιγίδα του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επίσης, την διάσκεψη για τα “Εγκλήματα του Κομμουνισμού” που διοργανώθηκε τον Φεβρουάριο 2010 από το Ίδρυμα Μελετών(!) των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Στα μέσα μαζικής επικοινωνίας εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα ένας «αφελής» λόγος που, έχοντας εξασφαλισμένη την απήχηση του, προέβαινε υποτίθεται σε αυτονόητους παραλληλισμούς μεταξύ φασισμού-κομμουνισμού. Αυτή η θεωρία των δυο άκρων που υποτίθεται ότι τρέφεται από το δημοκρατικό πάθος της Ευρώπης στοχεύει στην εκ των υστέρων καταγγελία των «εγκλημάτων του κομουνισμού-ολοκληρωτισμού». Όμως αυτό που τελικά προωθεί είναι η ουδετεροποίηση και η απάλειψη του φασισμού από τα ιστορικά συμφραζόμενα και μια καταγγελία που αντλεί επιχειρήματα από τον εύκολο και εκ του ασφαλούς αντικομμουνισμό, τον οποίο κανένας δεν φοβάται πια να στρέψει ενάντια στο νεκρό πλέον κορμί της ΕΣΣΔ.

Ωστόσο η καιροσκοπική αναθεωρητική κολυμπήθρα, που επέτρεψε όχι μόνο την ουδετεροποίηση αλλά και την σταδιακή απάλειψη του φασισμού και των εγκληματικών του στοιχείων από την ιστορία της Ευρώπης, άνοιξε τον δρόμο σε ιδεολογίες που σχετίζονται με τον εθνικισμό, και σε κυβερνήσεις και κόμματα που προσάρμοσαν στο πολιτικό τους πρόγραμμα στοιχεία της άκρας δεξιάς.

Τα κόμματα αυτά επιθυμούν όχι μόνο πολιτική συνεργασία αλλά και κυβερνητική συνεργασία με νέο-λαϊκίστικα ακροδεξιά μορφώματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κυβέρνηση στην Ελλάδα, του προέδρου της Ν.Δ, Κυριάκου Μητσοτάκη που έχει στις τάξεις της στελέχη τα οποία διαχρονικά έχουν συνδεθεί με ορμαθό αντισοσιαλιστικών διακηρύξεων, φυλετικών εμμονών και με μοτίβα ρατσιστικά, αντισημιτικά και μισαλλόδοξα. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδεολογικής σύγκλησης είναι οι ακροδεξιές ομάδες και οι πολιτικές θέσεις τους να μην εμφανίζονται ως ακραίες. Έχουμε δηλαδή μια υπολανθάνουσα νομιμοποίηση των βίαιων απόψεων της νεοφασιστικής ακροδεξιάς.

Στο πνεύμα των νέων καιρώνη φασιστική ιδεολογία είναι παρούσα, ισχυρή με κοινωνικό έρεισμα και θρησκευτικά περιβεβλημένη. Στρέφεται κατά του «συστήματος» για να προσδώσει χαρακτήρα αντικομματισμού, κλητεύει σε βία, και έχει ως ιδεολογικά στοιχεία την ξενοφοβία, την εβραιοφοβία, την ισλαμοφοβία, την ομοφοβία,  τον αντιεμβολιασμό, τις θεωρίες συνομωσίας κ.α

Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δεν έχει επίγνωση των ελλιπέστατων βασικών γνώσεων νεότερης και σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, πόσο μάλλον για τις αναθεωρητικές διαστρεβλώσεις, τις αποσιωπήσεις τους άκριτους ή ανιστόρητους συμψηφισμούς (π.χ. των δύο «άκρων») και την διαμάχη γύρω από τη δημόσια χρήση της ιστορίας. Αλλά έτσι κι αλλιώς στην εποχή των τηλεοπτικών reality showsτης τηλεοπτικής αμφίδρομης βλακείας ποιος νοιάζεται για τέτοια θέματα και ποιος να ζητήσει την γνώμη μας;

Η έρευνα, η μάθηση, η γνώση κατάντησαν αφηρημένες δυνατότητες χωρίς την παραμικρή απήχηση στην καθημερινή ζωή. Οδυνηρά εύστοχα περίγραψε, με αφορμή γεγονότα από το 1ο και 2ο ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης, την κατάσταση η εξαιρετική συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου στον λογαριασμό της στο Faceboοk: «[…]Είμαστε λάθος και εις βάρος μιας νεολαίας με πλαστικά ινδάλματα ως πρότυπα, το χρήμα και τη δημοσιότητα ως αυτοσκοπό, τη βία και τον εκχυδαισμό ως ευ ζην, την ατομοκρατία εις αντικατάστση του κοινοτικού βίου, την επιβολή του δυνατοτέρου αντί της αλληλεγγύης. […]Αρωγός σε όλα τούτα τα εκπαιδευτικά πειράματα της αγραμματοσύνης, της επιδερμικής μάθησης, της μη εμβάθυνσης σε ιδέες και οράματα, οι μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην κατάργηση της Παιδείας και την αντικατάστασή της με μια στερεότυπη εκπαίδευση που θα ετοιμάζει τις βίδες της μηχανής. Όλα τούτα μαζί με τη φτώχεια και την ανεργία οδηγούν στην αγριότητα».

Η ανθρώπινη χειραφέτηση, η γνώση, είναι επικίνδυνη για την εξουσία, πολλώ δε μάλλον όταν πολλά από τα κοινωνικά κεκτημένα αρχίζουν να εξαφανίζονται από την κοινωνία, η χειραγώγηση του πληθυσμού κρίνεται απαραίτητη. Με τα κατάλληλα μέσα, η προσωπικότητα διαβρώνεται και αντικαθίσταται από πεποιθήσεις που οδηγούν τα άτομα στο να υπακούουν σε διαπλεκόμενες μισαλλόδοξες έννοιες όπως εθνικισμός, ρατσισμός κ.α. δημιουργώντας νέα καρκινώµατα στον κοινωνικό ιστό που απειλούν την διαφωτιστική σκέψη, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Όλα δείχνουν πως η εκκόλαψή του φασιστικού φιδιού συνεχίζεται όπως και το κυβερνητικό «πλυντήριο» της καταδίκης της βίας από «όπου κι αν προέρχεται» και της θεωρίας των δυο άκρων, ένα ξεκάθαρα φασιστικό ιδεολόγημα για να μην καταδικαστεί απερίφραστα ο φασισμός.

Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να δημιουργήθηκαν πυρήνες φασιστών οπλισμένων με στιλέτα και σιδερογροθιές μέσα σε σχολικά συγκροτήματα και μέχρι σήμερα να μην έχει κανείς κληθεί, ούτε από το υπουργείο παιδείας ούτε από το διδακτικό προσωπικό του σχολείου, να λογοδοτήσει;

Προσοχή λοιπόν γιατί τίποτα έστω και με άλλες ιδεολογικές συνθέσεις και πρακτικές, δεν αποκλείεται. Ο φασισμός ενδημεί στην εύκολα μεταβαλλόμενη κοινωνία μας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Συμπληρώνεται στις 7/10 ένας χρόνος από την καταδίκη της "Χρυσής Αυγής" ως εγκληματικής οργάνωσης.

Τα γεγονότα και οι επιθέσεις των νεοναζιστών στην Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης με μολότοφ, μαχαίρια και πέτρες με ορμητήριο το 2ο ΕΠΑΛ εναντίον μαθητών - φοιτητών - καθηγητών και γονέων δείχνουν ότι δεν πρέπει να υπάρχει ο παραμικρός εφησυχασμός κατά της φασιστικής απειλής.

Οι νέες φασιστικές επιθέσεις στην Θεσσαλονίκη (Σταυρούπολη) εναντίον μελών της ΚΝΕ και της ΚΕΕΡΦΑ στο Νέο Ηράκλειο, δείχνουν μια επικίνδυνη κλιμάκωση - επαναδραστηριοποίηση των φασιστικών ομάδων.

Το εργατικό, νεολαιίστικο και αντιφασιστικό κίνημα πρέπει ακόμη πιο αποφασιστικά να οργανώσει την πάλη του και να μην επιτρέψει στα νέα τάγματα εφόδου να αποκτήσουν πρόσβαση στα σχολεία, στις γειτονιές, στα συνδικάτα.

Σε αυτό έχει συντελέσει και η προκλητική στάση της κυβέρνησης της Ν.Δ και στελεχών της που προσπάθησαν επικοινωνιακά να πλασάρουν για άλλη μια φορά την αντιδραστική θεωρία των δύο άκρων και των ίσων αποστάσεων, γραμμή η οποία είναι βούτυρο στο ψωμί της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και του ακραίου εθνικισμού.

Η κυβέρνηση, οι δυνάμεις καταστολής και η αστυνομία απρόκλητα στοχοποίησαν τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη κλείνοντας το μάτι στους φασίστες!

Το οργανωμένο ταξικό κίνημα δεν πρέπει να αφήσει σπιθαμή γης στους φασίστες, ούτε στα σχολεία, ούτε στους δρόμους, ούτε πουθενά.

Απευθύνουμε κάλεσμα συμμετοχής στην αντιφασιστική συγκέντρωση την Πέμπτη 7/10 στις 6.30 μμ στο Εφετείο Αθήνας και πορεία στον Άγιο Παντελεήμονα που συμβόλιζε επί σειρά ετών το άβατο της Χρυσής Αυγής.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Πληθαίνουν οι καταγγελίες μελών μας που εργάζονται στις γραμμές Κρήτης, Ρόδου, Σάμου, Χίου, Μυτιλήνης για απρεπή συμπεριφορά που περιλαμβάνει λεκτική βία, ύβρεις, απειλές, μέχρι και προπηλακισμούς και προέρχονται από ιδιοκτήτες κυρίως των μεγάλων μεταφορικών εταιρειών.

Πρόκειται για μία κατάσταση απαράδεκτη η οποία εντείνεται λόγω της μεγάλης ανοχής που δείχνουν οι ναυτιλιακές και υποστηρίζουν με τη συμπεριφορά τους οι ναυτιλιακοί πράκτορες σε μία πολιτική περαιτέρω ενδυνάμωσης των πελατειακών σχέσεων και στα πλαίσια ενός λυσσαλέου ανταγωνισμού.

Αφορμή συνήθως είναι η κατοχύρωση καλύτερων θέσεων στα γκαράζ των πλοίων που εξασφαλίζουν πιο άμεση και πιο γρήγορη έξοδο των οχημάτων τους κατά την άφιξη στο λιμάνι.

Καθημερινά και κάτω από μία πρωτοφανή αδιαφορία των λιμενικών αρχών, οι μεγαλοϊδιοκτήτες πολλών μεταφορικών εισέρχονται ανενόχλητοι στα γκαράζ των πλοίων με μεγάλο θράσος και κάνουν υποδείξεις στα μέλη του πληρώματος για τις θέσεις στις οποίες θέλουν να τοποθετηθούν τα οχήματά τους, πράγμα που είναι αδύνατο, διότι η φόρτωση πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένη σειρά στοιβασίας, η οποία καθορίζεται από το cargoplan και την καθοδήγηση, επίβλεψη και ευθύνη την έχει ο Ύπαρχος σε συνεργασία με τον Ναύκληρο και το υπόλοιπο πλήρωμα.

Η όποια προσπάθεια από τα μέλη πληρώματος γίνεται για να τηρηθεί η σωστή διαδικασία φόρτωσης βρίσκει τοίχο όταν έχει να κάνει με τον αυταρχισμό και την υπεροψία που εκφράζουν οι μεγαλοϊδιοκτήτες που προαναφέραμε.

Πράγμα που συνιστά μεγάλη επισφάλεια και κίνδυνο, τόσο κατά την φόρτωση, όσο και κατά την εκτέλεση του πλου, αφού πολλές φορές ο τρόπος που επιβάλλεται από αυτούς τους κυρίους οδηγεί σε προχειρότητα και αναγκάζει το πλήρωμα να τρέχει στην κυριολεξία ενώ το πλοίο έχει ήδη αποπλεύσει.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η εσκεμμένη καθυστέρηση των φορτηγών και η μαζική τους προσέλευση μόλις το τελευταίο 45λεπτο. Ο όγκος που προσέρχεται μαζικά φτάνει και το 80% του συνολικού φορτίου του πλοίου. Η πίεση που ασκείται εκείνη τη στιγμή είναι τεράστια επειδή ο χρόνος μέχρι τον απόπλου είναι ελάχιστος.

Αποδέκτες όλης αυτής της πίεσης είναι οι Ναυτεργάτες και μέσα σε ένα πραγματικό πανδαιμόνιο δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν προκληθεί τραγικά ατυχήματα και ενίοτε δυστυχήματα με θύματα Ναυτεργάτες αλλά και οδηγούς

Καταγγέλλουμε και θέτουμε προ των ευθυνών τους τους ιδιοκτήτες μεταφορικών και τις λιμενικές αρχές για την κατάσταση που επικρατεί στους λιμένες κατά την διαδικασία της φόρτωσης.

Απαιτούμε να παρθούν άμεσα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των Ναυτεργατών και των οδηγών φορτηγών. Δεν θα επιτρέψουμε περαιτέρω τέτοιου είδους συμπεριφορές, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν και δεν θα γίνουν υποχείρια της οποίας αδίστακτης επιχειρηματικής δράσης.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ