Η είδηση ήρθε από την αγορά της διαφήμισης. Η δαπάνη για την τηλεόραση «τρέχει» έως και ένα εκατομμύριο ευρώ την ημέρα! Πέρυσι η διαφημιστική δαπάνη αυξήθηκε κατά 20%, ενώ κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι το πραγματικό έσοδο για τις τηλεοπτικές επιχειρήσεις, αφού με απαίτησή τους δεν δημοσιοποιείται καμία μέτρηση αγοράς. Για το 2022 εκτιμάται αύξηση κατά 12%-15%. Για το πιθανό ύψος των εσόδων από αυτά τα ποσοστά αρκούμαστε στις δηλώσεις διαφόρων παραγόντων. Οι διαφημιστές λένε πως η τηλεόραση πήρε πέρυσι περισσότερα από 300 εκατ. ευρώ, οι εκπρόσωποι των καναλιών περίπου 250.

Από τη Ματίνα Παπαχριστούδη
για το ΠΡΙΝ του Σαββατοκύριακου

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί των ολιγαρχών της ενημέρωσης κατέχουν τη μερίδα του λέοντος στις χαριστικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης ΝΔ από το 2020, με πρόσχημα την πανδημική κρίση. Όλο αυτό το διάστημα χαρίστηκαν ή σχεδόν μηδενίστηκαν οι οικονομικές τους υποχρεώσεις προς το κράτος, ενώ παράλληλα –όπως και σε όλα τα άλλα ΜΜΕ– το κράτος ανέλαβε τις ασφαλιστικές εισφορές, τα χρέη προς ασφαλιστικούς οργανισμούς αλλά και τους μισθούς. Ειδικότερα για τη διαφήμιση, ρυθμίστηκε η έκπτωσή της από τη φορολογία επιχειρήσεων ήδη από το 2020. Ωφελημένα από την πολιτική διαχείρισης της κρίσης του κορονοϊού είναι όλα τα Μέσα ενημέρωσης.

Οι εφημερίδες, που παραμένουν η κύρια πηγή ενημέρωσης και δημοσιογραφικού περιεχομένου, συνεχίζουν να εκδίδονται εξαιτίας της παραπάνω επιδοματικής πολιτικής, τόσο στο κέντρο όσο και στην περιφέρεια. Και ακριβώς εξαιτίας της δημοσιογραφικής λειτουργίας τους, η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει πρόγραμμα ενίσχυσης με σαφείς κανόνες και όρους. Το διαδίκτυο, μετά την τηλεόραση, μετράει επίσης τα υπερκέρδη του.

Οι ιστοσελίδες που κατέχουν τα παραδοσιακά συγκροτήματα ΜΜΕ αλλά και πληθώρα νέων και πλήρως ελεγχόμενων με «πετσωμένες λίστες» χρηματοδότησης, είναι απόλυτα κερδοφόρες, τόσο οικονομικά όσο και κυρίως ιδεολογικά, καθώς εξελίσσονται σε σημαντικό ψηφιακό πυλώνα της ιδεολογικής και πολιτικής χειραγώγησης.

Κι ενώ το μιντιακό κεφάλαιο μετράει τα κέρδη του, οι εργαζόμενοι μετράνε τις απώλειές τους, οικονομικές και επαγγελματικές. Από δημοσιογράφοι έχουν μετατραπεί σε κακοπληρωμένους «χειριστές-επεξεργαστές» κειμένων.

πηγη:  ergasianet.gr/

Πόλεμος-–-Edvard-Munch-–-1919

του Θανάση Σκαμνάκη

Στην κοντινή Ουκρανία, γράφονται οι πρώτες(;) γραμμές, σελίδες, βιβλία, του νέου κόσμου και της νέας ιστορικής εποχής. Ο πόλεμος είναι εγγύς μας. Προς το παρόν εκεί με βόμβες κι εδώ με ορυμαγδούς μέτρων, προπαγάνδας και όρκους δυτικών συστρατεύσεων. Ένα σύννεφο που ξεκινάει από την Αζοφική φτάνει στο Αιγαίο όσο να στρέψεις το βλέμμα.  

Η βαρβαρότητα είναι ήδη παρούσα.

Η αναπτυγμένη Ευρώπη απαγορεύει τον Τσαϊκόφσκι σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Δεν είναι οι αγριότητες μιας πολεμικής αναμέτρησης που πάντα, και κακώς, συμβαίνουν. Είναι η εποχή μιας νέας αυθαιρεσίας, απαγορεύσεων κατά βούληση υπό την πίεση της δύναμης, είναι η δικτατορία των κυρίαρχων που επιβάλλει ζωές, συμπεριφορές και σκέψεις. Εισβολές στο συνειδητό και το υποσυνείδητό μας. Αυτός ο πόλεμος έχει ξεκινήσει καιρό. Τώρα βρίσκει την ευκαιρία να κυριαρχήσει σαρωτικά. Όπως κατά τη διάρκεια των μνημονίων η ελληνική άρχουσα τάξη βρήκε την ευκαιρία να σαρώσει με μιας δικαιώματα που η κοινωνία και το λαϊκό κίνημα είχαν κατορθώσει να κερδίσουν σε διάστημα πολλών δεκαετιών και σκληρών αγώνων, έτσι τώρα, το παγκόσμιο χωριό βλέπει να καταρρέουν εν μια νυκτί επαγγελίες, κατακτήσεις και ελευθερίες. Όπως ο Μπους άδραξε την ευκαιρία των δίδυμων πύργων για να καταλύσει δικαιώματα και να εδραιώσει το σύστημα των καθολικών παρακολουθήσεων πολιτών εντός των ΗΠΑ και των αυθαίρετων συλλήψεων εκτός.

Καλωσορίσαμε στη νέα κανονικότητα που μέσα σε λίγο χρόνο δεν είναι πια εκείνη που είχαμε μάθει. Η ελευθερία των ειδήσεων και της πληροφόρησης ανήκει σε όσους συμφωνούν. Ομοίως και η ελευθερία της ιδιοκτησίας και των συναλλαγών. Οι δαίμονες δεν έχουν δικαιώματα παρουσίας, ιδιοκτησίας, γνώμης. Οι δαίμονες είναι τώρα Ρώσοι. Αύριο θα είναι άλλοι, ίσως εμείς. Οι όποιοι εμείς, εκείνοι που θα ήθελαν, θα έλεγαν ή θα έπρατταν ενάντια στη νέα Νέα Τάξη.

Ο-μεγάλος-πόλεμος-–-Rene-Magritte-1964

Στο κείμενο του Κομμουνιστικού Σχεδίου «Ζητήματα στρατηγικής, για τις επαναστάσεις του 21ου αιώνα» υπογραμμιζόταν:

«Η σχέση-αντίθεση μεταξύ της παγκοσμιοποίησης και του έθνους-κράτους, δηλαδή της σχέσης ανάμεσα στην αντικειμενική τάση για παγκόσμια ολοκλήρωση της αγοράς και τον αιώνιο νόμο του καπιταλισμού, τον ανταγωνισμό, που ματαιώνει την πραγματοποίηση αυτής της τάσης, παίρνει νέες διαστάσεις. Οδηγεί τα σύγχρονα μονοπώλια να αγκιστρώνονται στο έθνος, να ενισχύεται η πολιτική του νέου εθνικού προστατευτισμού, ειδικά ανάμεσα στις ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία… Η αντίθεση αυτή προσδίδει νέες επικινδυνότερες διαστάσεις στην εξέλιξη των πολεμικών ανταγωνισμών και πολεμικών δαπανών.

Ο καπιταλισμός ως πολιτική των κανονιοφόρων επιστρέφει εκδικητικά και με ανώτερους κινδύνους παγκόσμιων πολέμων, σε πείσμα όσων πίστεψαν ότι έχει θαφτεί κάτω από την παγκοσμιοποίηση».   

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με, είπε ο Ιησούς, σύμφωνα με τον ευαγγελιστή, προβλέποντας την απιστία του Πέτρου. Εδώ πριν αλέκτορα φωνήσαι ο πόλεμος έσπευσε.

Η αξιολόγηση των γεγονότων, η ιεράρχηση των ευθυνών, η τοποθέτηση προς μια ή άλλη κατεύθυνση χρειάζεται μια συνολική ματιά που κοιτάζει προς τα συμφέροντα της οικουμένης, των λαών και της ιστορίας. Δηλαδή, αυτών των αλλαγών στον γεωπολιτικό χώρο που λέει το σχετικό απόσπασμα. Προφανώς, Αμερικάνοι και λοιποί δυτικοί εξασκούνται και πάλι στο ρόλο που ξέρουν καλά, του σερίφη της άγριας Δύσης, πιστολά, αναίσχυντου και ιδιοτελή. Όμως οι παρόντες και οι επίδοξοι άρχοντες του κόσμου, τα μέλη του λεγόμενου πολυπολικού κόσμου, αμφισβητούν την πλανητική κυριαρχία του σερίφη. Ζητούν θέση και ρόλο, παίρνοντας μερίδια, τα οποία ο άλλος θεωρεί πως του ανήκουν δικαιωματικά. Οπότε οι αναμετρήσεις μεταφέρονται στο επίπεδο των οικονομικών συναλλαγών, των ενεργειακών δρόμων, των «ζωτικών χώρων» και εν τέλει των πολέμων. Κυρίως δι’ αντιπροσώπων, αλλά και με εμπλοκή αυτών των ιδίων, όπου χρειαστεί.

Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούμε να κρίνουμε τη σημερινή σύγκρουση.

Εκεί υπάρχουμε κι εμείς. Πιθανόν ως τα βατράχια που θα ποδοπατήσουν οι ιπποπόταμοι στην αναμέτρησή τους μέσα στο βάλτο. Πιθανόν και ως κάποιες φωνές που θα επιδιώξουν να πουν δυο τρεις βασικές αλήθειες, μέσα σ’ αυτό τον ορυμαγδό του ψεύδους. Και καθώς τα μεγάλα κινήματα τα έχουμε αφήσει πίσω μας, και τα αναμενόμενα εμπρός μας δεν τα έχουμε συναντήσει ακόμη, και δεν μπορούμε να προσδοκούμε πως θα παίξουμε ρόλο στις εξελίξεις, εμείς και οι παγκόσμιοι όπως εμείς, εκείνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κρατήσουμε τη νηφαλιότητά μας, την όποια ενότητα, και τη σύνταξη των δυνάμεων σε μια δυναμική αντίθεση προς τις πολεμικές επιχειρήσεις και επεμβάσεις.

Ξέροντας καλά πως τα εργατικά κινήματα, έστω αυτά τα αδύναμα, αλλά πάντα εν δυνάμει, είναι ο πρώτιστος αντίπαλος και των μεν και των δε. Ο πολυπολικός κόσμος δεν είναι πιο φιλικός προς εμάς. Μπορεί κάποια στιγμή τα βουβάλια ή οι ιπποπόταμοι να προσφέρουν μια ικανοποίηση στο φιλοθέαμον αίσθημά μας, όταν ας πούμε ο παλιός μας εχθρός εντός του βάλτου αμφισβητείται από έναν νέο, επί τέλους, αλλά παρόμοιες τοποθετήσεις δεν ανακουφίζουν καθόλου τη θέση μας εντός. Ακόμα κι αν κάποιος από τους δυο έχει πιο πολύ δίκιο από τον άλλο, ή έτσι δείχνει. 

Εντός της Αριστεράς εξελίσσεται μια ζωηρή, όπως γίνεται πάντα στην Αριστερά, συζήτηση γύρω από αν οι Ρώσοι έχουν ή όχι δίκιο να επέμβουν στρατιωτικά στην Ουκρανία. Ανακοινώσεις, διαδηλώσεις, ομιλίες, τουίτ, άρθρα. Κρίσιμο ζήτημα και ερώτημα. Το μεγάλο πρόβλημα αυτών των παράλληλων μονολόγων είναι πως σε κάθε νέα εκδοχή, είτε της αντιπαράθεσης είτε των γεγονότων, ο φορέας, πρόσωπο, ομάδα ή κόμμα, δεν αναζητά και δεν αναγνωρίζει παρά την επιβεβαίωση της θέσης του. Οπότε και ισχυροποιεί μέρα με τη μέρα ένα οπλοστάσιο σχεδόν ακλόνητων επιχειρημάτων. Κάνοντας πολύ δύσκολη, έως αδύνατη τη μετατόπιση του ή έστω τον μετριασμό της αντίθεσης και δημιουργώντας άλλου είδους πολεμικά μέτωπα επιχειρημάτων. Από την άλλη, αυτό είναι πολλαπλά θετικό αν θέλεις να το δεις και να το εκμεταλλευτείς. Το σύστημα των επιχειρημάτων και των σκέψεων διαμορφώνει ένα τεράστιο πλούτο, ακόμη κι αν είναι από την αντίθετη πλευρά από εκείνη που εσύ υποστηρίζεις, ώστε να δίνει βάθος και έκταση στα επιχειρήματα και τις σκέψεις, πλούτο ανεπανάληπτο και σοβαρό σε μια συζήτηση εντός της Αριστεράς, που ούτως ή άλλως δεν άρχισε τώρα, ούτε θα τελειώσει ακόμη κι αν λήξουν τα τωρινά συμβαίνοντα.

Είναι συνεισφορά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μιας νέας επαναστατικής Αριστεράς, της εποχής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, των αντιθέσεων του, κοινωνικών, κρατικών, πολιτικών, και των πολέμων του.    

πηγη: kommon.gr

Γιάννης Ελαφρός

▸ Για στήριξη του Κιέβου και στρατιωτικά μίλησε ο πρωθυπουργός, επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας

Εξαιρετικά επικίνδυνη είναι η πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης της ΝΔ, που υιοθετεί μια ιδιαίτερα πολεμοχαρή ΝΑΤΟϊκή γραμμή στο καυτό πεδίο του πολέμου στην Ουκρανία, με δύο επιδιώξεις: Πρώτο, να εκφράσει τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου δείχνοντας πως είναι αξιόπιστος εταίρος του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ, ειδικά απέναντι στην «ασταθή» Τουρκία. Δεύτερο, να αντιμετωπίσει ξανά την κρίση ως ευκαιρία συντηρητικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, όπως έπραξε και στο προσφυγικό το 2020 και στα ελληνοτουρκικά και στην πανδημία, δίνοντας ακραίες αντιδραστικές απαντήσεις. Όπως σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι κυβερνήσεις, συνολικά η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αξιοποιούν την απαράδεκτη πολεμική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία για να συσπειρώσουν τις κοινωνίες υπό την ηγεσία τους και να προωθήσουν τα πιο επικίνδυνα επιθετικά σχέδια.
Μόνο το κράνος και οι παλάσκες έλειπαν από την εμφάνιση του Κ. Μητσοτάκη στη βουλή, που τόνισε εμφατικά πως «είμαστε με το πλευρό της Ουκρανίας», ενισχύοντάς την και «διπλωματικά, ανθρωπιστικά και ναι, και στρατιωτικά», εκμεταλλευόμενος και το δράμα των ομογενών, τους οποίους είχαν αφήσει στη μοίρα τους οι κυβερνήσεις. Η υπογράμμιση του στρατιωτικού σκέλους έχει ιδιαίτερη σημασία και δημιουργεί μεγάλους κινδύνους για ανοικτή πολεμική εμπλοκή. Η κυβέρνηση εξάλλου έσπευσε να στείλει C-130 με καλάσνικοφ, εκτοξευτήρες, αντιαρματικά και βλήματα. Κρύφτηκε στην αρχή πίσω από το «όλες οι χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ» στέλνουν πολεμικό υλικό, παρότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η κυβέρνηση θέλει να δείξει πως είναι στην πρώτη γραμμή.

Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δοκίμασε την Δευτέρα αντανακλαστικά λέγοντας πως εάν ζητηθεί η Ελλάδα θα στείλει πολεμικά αεροσκάφη με τους πιλότους τους(!), για να το «μαζέψει» τις επόμενες μέρες μετά τις αντιδράσεις. Η πτώση ενός ρουμανικού αεροσκάφους, αλλά και του ελικόπτερου που έψαχνε για επιζώντες στη συνέχεια, ίσως φωτίζει την επικινδυνότητα της περιοχής. Πάντως ο Γιάννης Οικονόμου δεν παρέλειψε να σημειώσει πως «εάν μας ζητηθεί θα ενεργοποιήσουμε κάποια στοιχεία, τα οποία νομίζω θα τοποθετηθούν σε κάποιες χώρες των Βαλκανίων, στη Βουλγαρία ή στη Ρουμανία». Τα «στοιχεία» είναι προφανώς στρατιωτικές μονάδες, με πιθανολογούμενη την αποστολή συστοιχίας Πάτριοτ με το προσωπικό της, για αρχή (κατ’ αναλογία της απόφασης για αποστολή στη Σαουδική Αραβία).

Η εμπλοκή της Ελλάδας στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είναι βέβαια πολύπλευρη, με κρίσιμο ρόλο της Αλεξανδρούπολης ως βασικό προγεφύρωμα για την προώθηση αμερικανο-βρετανικών δυνάμεων, της στρατηγικής βάσης της Σούδας, αλλά και άλλων σημείων «εξυπηρετήσεων», όπως το Στεφανοβίκειο της Μαγνησίας, απ’ όπου αναχώρησαν 12 αμερικανικά ελικόπτερα Απάτσι για τα σύνορα της Ουκρανίας. Μεγάλη ανησυχία προκαλεί, στο μεταξύ, η ΝΟΤΑΜ της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας με την οποία απαγορεύει από 1 έως 28 Μάρτη όλες τις στρατιωτικές πτήσεις πάνω από τον νομό Έβρου, με εξαίρεση τα αεροσκάφη που έχουν ή θα πάρουν άδεια. Η απαγόρευση έγινε, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ύστερα από αμερικανικό αίτημα και αφορά την προστασία του χώρου που θα αναπτυχθούν ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, μέχρι τις 18 του μήνα οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στον Έβρο πραγματοποιούν ασκήσεις με διευρυμένη συμμετοχή και σενάρια. Βεβαίως, η υποστήριξη της κυβέρνησης στο αντιδραστικό ουκρανικό καθεστώς έχει παρελθόν. Όπως έχει αναδείξει το Δίκτυο «Σπάρτακος», στις 21 Νοεμβρίου του 2021 πραγματοποιήθηκε συνεκπαίδευση ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων Ελλάδας και Ουκρανίας, των πιο μάχιμων δηλαδή τμημάτων, σε στρατόπεδο στη Νέα Πέραμο!

Απέναντι σε αυτή την φουλ επιθετική γραμμή της κυβέρνησης η στάση της αστικής αντιπολίτευσης είναι συναινετική, ζητώντας από τον Κ. Μητσοτάκη να επιδείξει «εθνική σύνεση» (Α. Τσίπρας). Είναι χαρακτηριστικό το ύφος της συζήτησης στη βουλή την Τρίτη, που σε τίποτα δεν θύμιζε τις δικομματικές κοκορομαχίες του πρόσφατου παρελθόντος για θέματα πολύ μικρότερης σημασίας. Ο Κ. Μητσοτάκης το «έπιασε» και το ανέδειξε καθώς τον βολεύει. Εξέφρασε την «ικανοποίησή του» γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ καταδίκασαν «χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις» την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, συμφωνώντας και στο ότι «η ΕΕ έπρεπε να εγκρίνει ένα αυστηρό πλαίσιο κυρώσεων». Μιλώντας μάλιστα για τα «θετικά μηνύματα» συναίνεσης που έβγαλε η συζήτηση στη βουλή, τα προέκτεινε μέχρι την κοινή αποδοχή από τα τρία κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ) της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Ανεξάρτητο αντιπολεμικό κίνημα, κόντρα στη φιλοπόλεμη κυβερνητική πολιτική

Στο ίδιο κλίμα συναίνεσης στα βασικά και διαφοροποίησης στα σημεία, ο Νίκος Φίλης μιλώντας χθες στο OPEN θεώρησε λογικό να περνούν αμερικανικά τανκς και ελικόπτερα από την Αλεξανδρούπολη, «στο πλαίσιο των υποχρεώσεών μας» (εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ «έδωσε» την Αλεξανδρούπολη στις ΗΠΑ), αλλά όχι να στέλνει «λιανοντούφεκα» η κυβέρνηση! Με τέτοια «αντιπολίτευση» η κυβέρνηση θα κάνει «πάρτι».

Γι’ αυτό πρέπει να χτυπήσει συναγερμός για την ανάπτυξη ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος, ανεξάρτητου από όλα τα ιμπεριαλιστικά-αστικά μπλοκ που συγκρούονται στην Ουκρανία και ευρύτερα. Ενός κινήματος και μιας ανατρεπτικής Αριστεράς, που δεν θα μπαίνει κάτω από τις σημαίες ούτε της Δύσης ούτε της Ρωσίας (ή της Κίνας), αλλά θα παλεύει για να ηττηθούν οι πολεμικές εκστρατείες του κεφαλαίου, για την παύση του πολέμου στην Ουκρανία και την αποχώρηση Ρωσίας, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Με πιο κρίσιμο πεδίο την πάλη για την μη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, την ανατροπή της φιλοπόλεμης κυβερνητικής πολιτικής, τη ρήξη με τα σχέδια ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και ΕΕ, το κλείσιμο των βάσεων και την έξοδο από το ΝΑΤΟ.

πηγη: prin.gr