Τα οφέλη μια πρωινής συνήθειας αναδεικνύουν οι ερευνητές ως το καλύτερο γιατροσόφι για την καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας

Υπάρχουν πολλά όπλα από το οπλοστάσιο της κουζίνας που μπορούν να ανακουφίσουν το έντερο που ταλαιπωρείται από δυσκοιλιότητα. Στην προκειμένη περίπτωση θα αναφερθούμε στο πιο απλό γιατροσόφι το οποίο όμως, κάνει θαύματα:  ένα ποτήρι ζεστό νερό κάθε πρωί.

Μία δόση Η2Ο την ημέρα και συγκεκριμένα το πρωί αμέσως μετά το ξύπνημα, βοηθά στην παροχή θρεπτικών συστατικών σε όλο το σώμα, στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος και στην αποβολή των τοξινών από τον οργανισμό, σύμφωνα με την Mayo Clinic.

Η κατανάλωση νερού σε οποιαδήποτε θερμοκρασία θα διατηρήσει τον οργανισμό ενυδατωμένο, όμως το ζεστό νερό είναι το καλύτερο για τη δυσκοιλιότητα, σύμφωνα με την έρευνα που διενεργήθηκε τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2016 και δημοσιεύθηκε στο ​Gastroenterology Nursing. Η κατανάλωση ζεστού νερού με άδειο στομάχι μπορεί να αποτελεί το ιδανικότερο ξύπνημα, καθώς ένα μόνο ποτήρι θέτει σε κίνηση το έντερο.

«Μελέτες έχουν δείξει πως η κατανάλωση κρύου νερού μειώνει την κινητικότητα» τόνισε η Δρ. Elena A. Ivanina, γαστρεντερολόγος. «Για παράδειγμα» όπως συμπλήρωσε η ίδια «η πόση νερού θερμοκρασίας 2 °C βρέθηκε πως καταστέλλει τις γαστρικές συσπάσεις σε σύγκριση με τους 37 και 60 °C» σημείωσε η Δρ. Elena Ivanina συνιστώντας στους ανθρώπους να καταναλώνουν το λιγότερο 8 ποτήρια νερό την ημέρα και πάντα ανάλογα με την ηλικία, το φύλο και τα επίπεδα άσκησης.

Για τους ειδικούς, πάντως, η σωστή θερμοκρασία είναι όταν το νερό είναι κάτι παραπάνω από χλιαρό αλλά σίγουρα όχι καυτό, δηλαδή μεταξύ των 50 και 70 βαθμών Κελσίου.

Σύμφωνα με τις συστάσεις της κλινικής Cleveland, πρέπει να πίνουμε τουλάχιστον 8 ποτήρια νερό μέσα στην ημέρα και επιπλέον 2 με 4 ποτήρια σε περίπτωση που υπάρχουν έντονα συμπτώματα δυσκοιλιότητας. Κάτι τέτοιο συμβαδίζει με την έρευνα που δημοσιεύθηκε στο ​​PLOS One​ που κατέληξε στο συμπέρασμα πως η κατανάλωση τουλάχιστον 8 ποτηριών νερού την ημέρα βοηθά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων της δυσκοιλιότητας ιδίως σε άτομα που ζουν με το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου.

Είναι αρκετά ασφαλές να καταναλώνει κανείς το λιγότερο 1 με 2 ποτήρια νερό όταν ξυπνάει για να ενεργοποιείται ο πεπτικός μηχανισμός, αλλά όπως τονίζουν οι ειδικοί, το νερό από μόνο του δεν αρκεί. Είναι ανάγκη να καταναλώνονται και τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες όπως είναι τα φρούτα, τα λαχανικά, τα όσπρια και τα δημητριακά ολικής άλεσης.

Με λεμόνι ή χωρίς; 

Για πολλούς είναι βαρετό να πίνουν σκέτο νερό. Εναλλακτικά λοιπόν, οι ειδικοί επιτρέπουν την προσθήκη του λεμονιού ή λάιμ αφού η βιταμίνη C και το κιτρικό οξύ που περιέχονται σε αυτά βοηθούν στην πέψη και τη δυσκοιλιότητα, ενώ η οξύτητα βοηθά στην κάθαρση του εντέρου, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Science and Technology​.

πηγη: ygeiamou.gr

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Συνάδελφοι οικοδόμοι, εργαζόμενοι & άνεργοι στα συναφή επαγγέλματα, παίρνουμε όλοι μέρος μαζικά στην
Πανελλαδική Πανοικοδομική ΑΠΕΡΓΙΑ την ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ

• Με τον απεργιακό μας αγώνα διεκδικούμε αποφασιστικά την Υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις σε μεροκάματα και μισθούς.

• Άμεσα μέτρα οικονομικής στήριξης των εργαζομένων, των μικρών ΕΒΕ και των αυτοαπασχολούμενων του κλάδου που πλήττονται από την ενεργειακή κρίση.

• Αναγνώριση και διανομή των «υπέρ αγνώστων» ενσήμων.
• Εδώ και τώρα, η κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία να πάρουν μέτρα για να αντιμετωπιστεί το κλέψιμο της ασφάλισής μας. Κάθε μέρα δουλειάς και μέρα ασφάλισης.
• Ένταξη των συναφών ειδικοτήτων (γυψοσανιδάδες, ξυλουργοί κ.α.) στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.

Συνάδελφοι,

Η απόφαση για νέα πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση του κλάδου, πατάει πάνω σε πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και διαρκώς οξύνονται. Υπηρετεί τις ανάγκες μας που, όλα αυτά τα χρόνια, συνεχώς συμπιέζονται από τους αντεργατικούς νόμους και τη συνολικότερη αντεργατική πολιτική. Η πολιτική αυτή, οπλίζει τα χέρια της μεγαλοεργοδοσίας και τη διευκολύνει να διατηρεί, για ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων, τα μεροκάματα, την ασφάλιση, τους εργασιακούς όρους στα ίδια χαμηλά επίπεδα με τα χρόνια της μεγάλης κρίσης και ανεργίας στον κλάδο μας.

Η ανάκαμψη στον κλάδο και ιδιαίτερα στην οικοδομή, τα τελευταία χρόνια, δεν έφερε ουσιαστική βελτίωση στο σύνολο των όρων δουλειάς δηλαδή, στην ασφάλιση, στο ένσημο.

Σήμερα υπάρχουν νέες δυνατότητες για να δυναμώσουμε τον αγώνα μας και να πετύχουμε αποτελέσματα που θα ανακουφίσουν τη ζωή μας.

Ο αγώνας για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στον κλάδο, έχει επείγοντα χαρακτήρα και δε χωράει καμία καθυστέρηση.

Το μεροκάματό μας εξανεμίζεται πριν καν μπει στις τσέπες μας από την τεράστια ακρίβεια, στο πετρέλαιο, στο φυσικό αέριο, στα καύσιμα, στο super market, στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, που έχουν φτάσει στα ύψη κι εκεί θα διατηρηθούν για πολύ καιρό.

Η κατάσταση αυτή έχει συνέπειες, όχι μόνο για τους μεροκαματιάρηδες του κλάδου αλλά και για τους μικρούς επαγγελματοβιοτέχνες, τους φατουρατζήδες που εργάζονται στην οικοδομή. Η αύξηση των τιμών στα οικοδομικά υλικά, μεταφέρεται ως πίεση και οξυμένο πρόβλημα στα εργατικά – λαϊκά νοικοκυριά που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν σχέση με τις Κατασκευές.

• Αυτός που φτιάχνει ή ανακαινίζει το σπίτι του, βγαίνει εκτός προϋπολογισμού με τις αυξημένες τιμές στα οικοδομικά υλικά.
• Ο φατουρατζής, οι μικροΕΒΕ βρίσκονται σε ένα «τρεχαλητό», εντατικοποιούν τη δουλειά μήπως και καταφέρουν να την ολοκληρώσουν χωρίς να μπουν μέσα.
• Ο μεροκαματιάρης οικοδόμος θα υποστεί όλη την πίεση για να βγει η δουλειά και θα είναι με την αγωνία αν θα του πληρωθούν όλα τα μεροκάματα.

Για τους μεγαλοεργολάβους των δημοσίων έργων έχουν.. Η κυβέρνηση φρόντισε να εξασφαλίσει την οικονομική τους στήριξη, με αναπροσαρμογή 10% επιπλέον των συμβολαίων εκτέλεσης των έργων λόγω των ανατιμήσεων των οικοδομικών υλικών. Για τους εργαζόμενους, τους μεροκαματιάρηδες, τους μικρούς ΕΒΕ που δουλεύουν στην ιδιωτική οικοδομή, δεν πήρε κανένα ουσιαστικό μέτρο στήριξης του εισοδήματός τους, όπως διαχρονικά κάνουν όλες οι κυβερνήσεις.

Είναι πρόκληση, οι εργοδοτικές οργανώσεις να επικαλούνται διάφορες δυσκολίες και εμπόδια για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση τους χρηματοδοτεί επειδή ανατιμήθηκαν τα οικοδομικά υλικά και αυτοί κάνουν παζάρια στην υπογραφή σύμβασης εργασίας που θα ανακουφίζει τους εργαζόμενους, θα βελτιώνει τα μεροκάματα και τους μισθούς, 13 χρόνια μετά την υπογραφή της τελευταίας σύμβασης.

Συνάδελφοι,

Είμαστε αποφασισμένοι να τραβήξουμε αυτόν τον αγώνα μέχρι τέλους. Τα αιτήματα και το πλαίσιο που θέτουμε για την κλαδική απεργία αφορούν όλους τους εργαζόμενους του κλάδου και των Κατασκευών.

Η επιτυχία της Απεργίας στις 16 Μάρτη και των απεργιακών συγκεντρώσεων μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια νέες δυνατότητες, να δημιουργήσει όρους για να πετύχουμε αποτελέσματα σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα. Οι λύσεις που προσδοκούμε και διεκδικούμε να γίνουν πράξη δεν θα έρθουν αν μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα, αν κάνουμε υπομονή να περάσει η μπόρα, αν περιμένουμε να εμφανιστούν οι σεσημασμένοι «σωτήρες», που όλο τάζουν «λαγούς με πετραχήλια» και όταν έρθουν «στα πράγματα», μας φορτώνουν με αντεργατικούς νόμους και ψαλιδισμένα δικαιώματα.

Μόνο με το δικό μας αγώνα μπορούμε να σώσουμε τη ζωή μας!

Το δίκιο μας θα κερδηθεί με τον αγώνα μας! Κανείς δεν πρόκειται να μας χαριστεί.

Τις λύσεις που έχουμε ανάγκη, πρέπει να τις επιβάλουμε με την πάλη μας.

Όλοι με αποφασιστικότητα παίρνουμε μέρος στην απεργία
και στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

Στις 16 Μαρτίου σε όλη την χώρα στις συγκεντρώσεις των σωματείων μας.

πηγη:  ergasianet.gr/

Εφιαλτική αύξηση παρουσίασε ο πληθωρισμός τον Φεβρουάριο φτάνοντας στο 7,2% σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, χωρίς σε αυτόν  μάλιστα να έχουν ενσωματώσει τις επιπτώσεις από τον πόλεμο στην Ουκρανία ενώ διαμορφώθηκε στο υψηλότερο επίπεδο από το 1996.

Οι αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας είναι σοκαριστικές με τον ηλεκτρικό ρεύμα να παρουσιάζει αύξηση κατά 71% και το φυσικό αέριο κατά78,5%.

Εκτός ελέγχου είναι και οι αυξήσεις σε τρόφιμα πρώτης ανάγκης με τα έλαια να καταγράφουν αύξηση 16,8%, τα λαχανικά 15,2% και το αρνί και το κατσίκι 14,4%.

Οι ανακοινώσεις της ΕΛΣΤΑΤ για τον πληθωρισμό τον Φεβρουάριο δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής για νοικοκυριά και επιχειρήσεις καθώς προδιαγράφουν ένα αβέβαιο μέλλον για την ελληνική οικονομία λαμβάνοντας υπόψην ότι ο πληθωρισμός του Μαρτίου θα επιβαρυνθεί με τις επιπτώσεις της ουκρανικής κρίσης που ήδη δείχνουν τα δόντια τους με τις αυήσεις στα καύσιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης.

Από τη σύγκριση του γενικού δείκτη τιμών καταναλωτή του Φεβρουαρίου 2022 με τον αντίστοιχο Δείκτη του Φεβρουαρίου 2021 προέκυψε αύξηση 7,2% έναντι μείωσης 1,3% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2021 με το 2020.

Ο γενικός δείκτης κατά τον μήνα Φεβρουάριο 2022, σε σύγκριση με τον Ιανουάριο 2022, παρουσίασε αύξηση 1,1% έναντι αύξησης 0,2% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους.

Ο μέσος δείκτης του δωδεκαμήνου Μαρτίου 2021 – Φεβρουαρίου 2022, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του δωδεκαμήνου Μαρτίου 2020 – Φεβρουαρίου 2021, παρουσίασε αύξηση 2,6% έναντι μείωσης 1,6% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του δωδεκαμήνου Μαρτίου 2020 – Φεβρουαρίου 2021 με το δωδεκάμηνο Μαρτίου 2019 – Φεβρουαρίου 2020.

του Κώστα Μάρκου

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη βαθύτερη ουσία του εξελισσόμενου πολέμου, χρειάζεται να απλώσουμε το βλέμμα μας πάνω από τα πεδία των μαχών στην Ουκρανία

Δεν μπορεί να υπάρχει ευαίσθητος άνθρωπος, πολύ περισσότερο αριστερός και κομμουνιστής, που να μην συγκλονίζεται από τους πυραύλους, τις βόμβες, τους άμαχους νεκρούς και το δράμα της προσφυγιάς που προκαλεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, να μην εύχεται και να μην αγωνίζεται για τον άμεσο τερματισμό της ρωσικής εισβολής, την επιστροφή στα πεδία της διπλωματίας, την αποχώρηση των επιτιθέμενων και όλων των ξένων στρατευμάτων για μια δίκαιη ειρήνη.

Αν και η στρατιωτική υπεροπλία της Ρωσίας είναι μεγάλη, κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων ποιος θα είναι ο νικητής αυτού του πολέμου ή πόσο θα κρατήσει. Σίγουρα όμως, η εργατική τάξη και οι λαοί, όχι μόνον της Ουκρανίας, αλλά και της Ρωσίας, της Ευρώπης, των ΗΠΑ και όλου του κόσμου, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτε από τις επιπτώσεις του, από την εκτίναξη των πολεμικών δαπανών, από την άνοδο των τιμών στην ενέργεια και στα λαϊκά αγαθά, από το εθνικιστικό μίσος.  Από αυτά έχουν να κερδίσουν μόνον το κεφάλαιο και οι αστικές τάξεις σε κάθε χώρα. Ο πόλεμος αυτός, δεν βοηθά, αλλά δυσκολεύει πολύ τον αγώνα του εργατικού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός καλεί τους λαούς σε έναν παγκόσμιο αγώνα για τη «δημοκρατία εναντίον των αυταρχικών καθεστώτων», ταυτίζοντας σχεδόν τον Πούτιν με τον Χίτλερ και τη σημερινή Ρωσία με τη ναζιστική Γερμανία. Φυσικά, ούτε η σημερινή Ρωσία έχει σχέση με τη ναζιστική Γερμανία, ούτε ο Πούτιν με τον Χίτλερ, ενώ οι ΗΠΑ είναι σήμερα μια από τις πιο αυταρχικές χώρες του πλανήτη, αν κρίνει κανείς από τον αριθμό φυλακισμένων, τους φόνους πολιτών από την αστυνομία, τις αστυνομικές δαπάνες και τις διώξεις αντιφρονούντων όπως ο Σνόουντεν και ο Ασάνζ, καθώς και από τις δολοφονίες αντιπάλων τους σε όλο τον πλανήτη, όπως του ιρακινού στρατηγού Σουλεϊμάν.

Δικαιολογούν όμως όλα αυτά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία; Είναι πράγματι ένας «αντιφασιστικός», δίκαιος πόλεμος; Είναι μήπως ένας αναγκαστικός και αμυντικός πόλεμος για τη «ζωτική ασφάλεια» της Ρωσίας; Η στρατιωτική εισβολή ήταν ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί η περικύκλωση με πυραύλους και στρατεύματα του ρωσικού λαού από το ΝΑΤΟ;

Και αν τα κίνητρα του πολέμου δεν είναι η «εθνική αυτοδιάθεση» της Ουκρανίας» και η «υπεράσπιση της δημοκρατίας» ή «η αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας, τότε ποια είναι;

Για να μπορέσουμε να δώσουμε απαντήσεις σε αυτά τα μεγάλα ερωτήματα, για να κατανοήσουμε τη βαθύτερη ουσία του εξελισσόμενου πολέμου, χρειάζεται να απλώσουμε το βλέμμα μας πάνω από τα πεδία των μαχών στην Ουκρανία. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι εάν η ανάλυσή μας περιοριστεί στη ρωσική επίθεση ή στο αμερικανικό πραξικόπημα του Μαϊντάν, οι απαντήσεις θα είναι τουλάχιστον μερικές και ανεπαρκείς εάν όχι λαθεμένες.

Οι δυο Παγκόσμιοι και ο Ψυχρός Πόλεμος

Αν και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί της περιόδου πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μοιάζουν πολύ με τους σημερινούς δίνοντας πολύτιμα εργαλεία ανάλυσης, οφείλουμε να υπολογίσουμε ότι βρισκόμαστε σε μια ποιοτικά διαφορετική εποχή του καπιταλισμού, που απαιτεί ποιοτική ανάπτυξη των μαρξιστικών μεθοδολογικών εργαλείων. Δεν χρειαζόμαστε μια απλή «επιστροφή στον Λένιν», αλλά μια επιστροφή στη μέθοδο του Λένιν, στο καινοτόμο μαρξιστικό πνεύμα του, ώστε να αποφύγουμε υπεραπλουστεύσεις που δεν πείθουν, όπως «όλοι είναι ίδιοι» κ.λπ.

Οι πόλεμοι της εποχής μας δεν έχουν σχέση με τον δίκαιο, δημοκρατικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα που προσέλαβε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος με τη συμμετοχή της ΕΣΣΔ σε αυτόν. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν διεξάγουν έναν «δημοκρατικό αγώνα» ενάντια στο «νέο Χίτλερ», αλλά και η σημερινή Ρωσία έχει ποιοτικά διαφορετικό κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα σε σχέση με την τότε ΕΣΣΔ. Για την ακρίβεια αποτελεί συνέχεια των αναπτυσσόμενων καπιταλιστικών χαρακτηριστικών της ΕΣΣΔ και ποιοτική άρνηση των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών που είχαν απομείνει.

Οι πόλεμοι της εποχής μας είναι επίσης πολύ διαφορετικοί σε σχέση με τις μεταπολεμικές στρατιωτικές αντιπαραθέσεις του «Ψυχρού Πολέμου». Από τότε, έχουν συντελεσθεί βαθιές αλλαγές. Στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, τα έστω και δευτερεύοντα σοσιαλιστικά υπολείμματα της ΕΣΣΔ και η στήριξή της στο αντιαποικιοκρατικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, έδινε στις στρατιωτικοπολιτικές αντιπαραθέσεις έναν χαρακτήρα «δίκαιου πολέμου» από πλευράς των σοβιετικών. Ωστόσο, επεμβάσεις τύπου Αφγανιστάν ήταν «άδικοι πόλεμοι» γιατί θυσίαζαν τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά συμφέροντα του διεθνούς προλεταριάτου στα άμεσα, ιδιοτελή κρατικά συμφέροντα της ΕΣΣΔ και της εκμεταλλεύτριας άρχουσας τάξης που είχε αναπτυχθεί.

Οι πόλεμοι της «δεύτερης αμερικανικής αυτοκρατορίας», 1990 - 2007

Στην περίοδο 1990 – 2007 πραγματοποιήθηκαν μια σειρά στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην Μέση Ανατολή, την υποσαχάρια Αφρική και στην Ευρώπη, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι δυο εισβολές στο Ιράκ, ο εμφύλιος και η αμερικανονατοϊκή επίθεση κατά της τότε Γιουγκοσλαβίας. Ποιος ήταν ο χαρακτήρας αυτών των πολέμων;

Μετά το 1990 επικράτησαν σταδιακά οι παραγωγικές και κοινωνικές σχέσεις της νέας εποχής (του σταδίου του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, όπως υποστηρίζουμε) που άρχισαν να εμφανίζονται μέσα από τη δομική κρίση του 1973 - 80: οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και άντλησης υπεραξίας, τα πολυκλαδικά - πολυεθνικά μονοπώλια (επιχειρηματικοί όμιλοι), οι ολοκληρώσεις, η χρηματιστικοποίηση και η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Ο νεοφιλελευθερισμός ήταν (και είναι) η ιδεολογία αυτών των σχέσεων. Με τη σοβιετική κατάρρευση, το άνοιγμα της Κίνας στην παγκόσμια αγορά και την ενσωμάτωση των αντιαποικιοκρατικών κινημάτων, οι σχέσεις αυτές επικράτησαν άνισα και πολύμορφα σε όλο τον κόσμο.

Λόγω της πλήρους αμερικανικής ηγεμονίας, η περίοδος 1990 – 2007 δίκαια έχει χαρακτηριστεί ως περίοδος της «δεύτερης αμερικανικής αυτοκρατορίας» (η πρώτη από το 1945 έως το 1990).

Οι πόλεμοι αυτής της περιόδου ήταν πόλεμοι παγκόσμιας προώθησης των νέων καπιταλιστικών σχέσεων μαζί με την αμερικανική «Νέα Τάξη». Όλοι τους πραγματοποιήθηκαν με την άμεση ή έμμεση συμμετοχή, έγκριση ή ανοχή των ΗΠΑ.

Είναι πόλεμοι που «σιδερώνουν» τα κρατικιστικά και κεϊνσιανά υπολείμματα της ψυχροπολεμικής «Παλιάς Τάξης». Ταυτόχρονα, προλαμβάνουν και καταστέλλουν στρατιωτικά τις αναγεννώμενες αμφισβητήσεις της αμερικανικής ηγεμονίας, πρώτα από όλα στο οικονομικό πεδίο (ειδικά η δεύτερη εισβολή στο Ιράκ, το 2003, καταστέλλει τόσο τις κινήσεις για αυτόνομες ολοκληρώσεις  στον αραβικό χώρο, όσο και τη μετατροπή του ευρώ σε ισχυρό νόμισμα διεθνών συναλλαγών).

Ήταν πόλεμοι των τότε νέων τεχνολογιών, της σύνδεσης του υπολογιστή με το διαδίκτυο, των «έξυπνων πυραύλων» και σε «απευθείας μετάδοση» από το CNN. Τρομοκρατούν ηγέτες, κυρίως όμως, τρομοκρατούν με «σοκ και δέος» τους λαούς, εκφοβίζουν τις πρωτόλειες προσπάθειες εργατικής, αριστερής και κομμουνιστικής ανασυγκρότησης ενάντια στις νέες σχέσεις εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικής ιεραρχίας.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί υπάρχουν, βεβαίως, αλλά δεν βγαίνουν στο προσκήνιο για δυο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν υπάρχει χώρα ικανή να αναμετρηθεί με τις ΗΠΑ. Ο δεύτερος και κυριότερος είναι ότι ο καπιταλισμός βρίσκεται πάνω σε ένα ανοδικό «μακρύ κύμα».  Ασθενέστερο σε σχέση με αυτό του 1945 – 70, αλλά ανοδικό. Και γνωρίζουμε ότι όταν ανεβαίνουν τα κέρδη οι καπιταλιστές «εμφανίζονται ως φίλοι κι αδέλφια». Έτσι, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας, Γαλλίας, Γερμανίας κ.λπ. βασικά συνεργάζονται. Τα πράγματα αλλάζουν όταν έρχεται η δομική κρίση.

Οι πόλεμοι της περιόδου μετά τη δομική κρίση του 2007 - 10

Η δομική κρίση του 2007 - 10 είναι το ιστορικό ορόσημο, στο οποίο οφείλουμε να σταθούμε για να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα του πολέμου της Ουκρανίας, αλλά και για να κατανοήσουμε και να αναχαιτίσουμε την επικίνδυνη, αναπτυσσόμενη τάση για έναν τρίτο παγκόσμιο γύρο ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σε αυτήν την περίοδο εντάσσεται μια σειρά πολέμων, όπως η επίθεση του ρωσικού στρατού στη Γεωργία, το 2008, η δυτική επέμβαση στη Λιβύη και τη Συρία, το 2011, η μετέπειτα ρωσική και τουρκική στρατιωτική ανάμειξη σε Συρία και Λιβύη, ο πόλεμος Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν κ.α. Σε αυτήν εντάσσεται και μια σειρά στρατιωτικών προκλήσεων και επεισοδίων, όπως μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας, Ινδίας – Πακιστάν, Κίνας – Φιλιππίνων, Κίνας – Ταϊβάν, κ.α. Πρόκειται βεβαίως για ιστορικούς ανταγωνισμούς που αποκτούν όμως μεγαλύτερη ένταση και νέο περιεχόμενο. Το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του Μεϊντάν, η περικύκλωση του ρωσικού λαού από το ΝΑΤΟ και η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, αποτελούν κλιμακούμενα επεισόδια αυτής της περιόδου.

Βαθύτερη αιτία όλων των παραπάνω στρατιωτικών συγκρούσεων είναι ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός που εκτινάχθηκε με την κρίση του 2007 - 10. Ο ανταγωνισμός σε συνθήκες δομικής κρίσης είναι ο κινητήρας των ενεργειών για όλους τους πρωταγωνιστές των συγκρούσεων, μεγάλους, μεσαίους και μικρούς.

Η κρίση αυτή ανέδειξε την υποχώρηση της αμερικανικής οικονομίας στο παγκόσμιο ΑΕΠ και μια μεγάλη αλλαγή των οικονομικών συσχετισμών. Χαρακτηριστικά, το 2000 το ΑΕΠ των ΗΠΑ αποτελούσε το 30,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2010, αμέσως μετά την κρίση, αντιπροσωπεύει το 22,6%. Η Κίνα, από το 1,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ, το 1990, ανέρχεται στο 15,7%, το 2018. Το σύνολο των ΑΕΠ των λεγόμενων BRICS (από τα αγγλικά αρχικά των χωρών Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική), το 2000, αντιπροσώπευε μόλις το 7,5% τους παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2018 εκτινάσσεται στο 23,5%.

Γεωπολιτικά, η κρίση του 2007 - 10  σηματοδοτεί την κρίση της «δεύτερης αμερικανικής αυτοκρατορίας». Είναι κρίση που θέτει σε ανοδική δυναμική την Κίνα και τις χώρες των  BRICS.

Πριν ακόμη καταφέρουν να βγουν από την προηγούμενη, οι καπιταλιστικές οικονομίες δοκιμάστηκαν από την παγκόσμια τριπλή, περιβαλλοντική, υγειονομική και οικονομική κρίση που ξέσπασε με την πανδημία του κορωνοϊού. Από αυτή την κρίση, όλα δείχνουν ότι κερδισμένη είναι κυρίως η Κίνα και οι οικονομίες της Ασίας και χαμένες οι ΗΠΑ, οι δυτικές χώρες και η Βραζιλία.

Η δομική κρίση γκρέμισε την παλιά Νέα Τάξη και γέννησε τον «πολυπολικό κόσμο». Είναι ένας κόσμος του πιο άγριου καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Ενός ανταγωνισμού που για κάθε χώρα παίρνει τη μορφή της «ύπαρξης» ή της «ανυπαρξίας», όπως για κάθε ξεχωριστό καπιταλιστή παίρνει τη μορφή της επικράτησης επί του πτώματος του ανταγωνιστή ή της χρεοκοπίας. Για τις ΗΠΑ είναι «ζωτικό» να διατηρήσουν και να δυναμώσουν την κυριαρχία τους. Για την Κίνα και τη Ρωσία είναι «ζωτικό» να αποτινάξουν την αμερικανική επικυριαρχία που τις περιορίζει ασφυκτικά. Σε αυτές τις συνθήκες, από τη σκοπιά του εργατικού κινήματος, είναι δευτερεύον ζήτημα το πότε και ποιος άρχισε πρώτος ή πότε και ποιος είναι ο επιτιθέμενος και ποιος ο αμυνόμενος. Το κύριο είναι ο γενικός χαρακτήρας του πολέμου, η ταξική, οικονομικοκοινωνική ουσία του.

Οι σύγχρονοι πόλεμοι -και εντός τους ο πόλεμος της Ουκρανίας- είναι πόλεμοι της καπιταλιστικής δομικής κρίσης και του καθοδικού «μακρού κύματος» του κεφαλαίου. Είναι πόλεμοι αμφισβήτησης της παλιάς αμερικανικής Νέας Τάξης από την πλευρά των ανοδικών μεγάλων και μεσαίων καπιταλιστικών χωρών και από την άλλη, πόλεμοι επιβολής μιας αμερικανικής νέας «Νέας Τάξης» από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της. Η αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ρωσίας και Κίνας είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με έπαθλο την παγκόσμια κυριαρχία.

Είναι πόλεμοι της εποχής του «δικτύου των πραγμάτων», των ντρόουνς και του κυβερνοπολέμου, των ιδιωτικών – μισθοφορικών στρατών κ.α.

Η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία αποτελεί την κορυφαία, μέχρι τώρα, πράξη αυτής της περιόδου. Αποτελεί την πρώτη στρατιωτική επέμβαση που γίνεται όχι μόνον χωρίς τη συμμετοχή ή την έγκριση, αλλά και ενάντια στις ΗΠΑ.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει στην Ουκρανία;

Ο υπαρκτός και πραγματικά μεγάλος κίνδυνος για τον ρωσικό λαό που αντιπροσωπεύει η περικύκλωση τη χώρας του από το ΝΑΤΟ, μπορούσε να αντιμετωπιστεί πολύ διαφορετικά, όχι με τις μεθόδους του αστικού, εθνικού, κατακτητικού πολέμου, αλλά με τις εκσυγχρονισμένες μεθόδους ενός λαϊκού, δίκαιου, φιλειρηνικού κινήματος.

Υπάρχει μεγάλη εμπειρία, θετική και αρνητική: Ακόμη και αυτή η «στάσιμη» Σοβιετική Ένωση του ’70 και του ’80, στρίμωξε την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ όταν απευθύνθηκε στην εργατική τάξη, στους λαούς, ακόμη και στους φιλειρηνιστές δημοκράτες των καπιταλιστικών χωρών του «Πρώτου Κόσμου» και στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα του «Τρίτου Κόσμου».

Έτσι οι Αμερικανοί βρήκαν απέναντί τους ένα μαχητικό και επίμονο αντιπολεμικό κίνημα μέσα στην ίδια τους τη χώρα, στη Δυτ. Γερμανία, στο Ην. Βασίλειο και αλλού, όπου πρωτοστάτησαν τα τότε ΚΚ, που βοήθησε στο να αποτραπεί ή να δυσκολευτεί η εγκατάσταση των τότε πολύ επιθετικών πυραύλων Πέρσινγκ και Κρουζ στην Ευρώπη και στην Τουρκία, να αποτραπεί ο αμερικανικός «Πόλεμος των Άστρων», ενώ συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη της Κούβας και του Βιετνάμ. Ας θυμηθούμε τις πορείες ειρήνης στην Ελλάδα και τον κίνδυνο που αντιπροσώπευαν για το μετεμφυλιακό αμερικανονατοϊκό καθεστώς, που έφτασε μέχρι και να δολοφονήσει τον μετριοπαθή στις πολιτικές του απόψεις, Γρηγόρη Λαμπράκη.

Αντίθετα, η σοβιετική στρατιωτική εισβολή στο Αφγανιστάν διέσπασε το φιλειρηνικό αντιαμερικανικό και αντινατοϊκό κίνημα και το οδήγησε στην αγκαλιά των σοσιαλδημοκρατών (Γαλλία), των Πρασίνων (Γερμανία), των ευρωκομμουνιστών (Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία). Η καταστροφική αυτή πολιτική οδήγησε τελικά στον να μην εξυπηρετούνται ούτε και τα κρατικά σοβιετικά συμφέροντα, όπως έδειξε η μετέπειτα κατάρρευση.

Τι θα μπορούσε να γίνει για να αποφευχθεί η εισβολή στην Ουκρανία;

Μια λαϊκή, μια κάπως αριστερή ή έστω προοδευτική ρωσική κυβέρνηση θα είχε απευθύνει δεκάδες ειλικρινείς εκκλήσεις πρώτα από όλα στον ουκρανικό αλλά και ιδιαίτερα στον αμερικανικό λαό,  στους λαούς της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας, στον ΟΗΕ, σε διεθνή φόρα, παντού, με δυο συνθήματα: Πρώτο, εδώ και τώρα μείωση των εξοπλισμών έως και κατάργηση των πυρηνικών για ειρήνη και ψωμί και δεύτερο, ουδέτερη, αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη ασφαλείας, γύρω από τη Ρωσία και την Ευρώπη. Και μέσα σε αυτή τη ζώνη, μια Ουκρανία ουδέτερη, ανεξάρτητη και κυρίαρχη σε ισότιμη συνεργασία με τη Ρωσία και τους άλλους λαούς του κόσμου.

Θα συμμαχούσε με την αμερικανική και ευρωπαϊκή Αριστερά, με τα συνδικάτα, με το κίνημα των μαύρων, ακόμη και με φιλειρηνιστές ή έστω σώφρονες αστούς. Όχι με τον Τραμπ, με τους εθνικιστές και την Ακροδεξιά.

Τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε διότι η σημερινή Ρωσία κυριαρχείται από τους καπιταλιστές ολιγάρχες και η ρωσική οικονομία από ένα στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα  που είναι, μετά το φυσικό αέριο και τα ορυκτά, η μεγαλύτερη εξαγωγική βιομηχανία της Ρωσίας, όπου βασιλεύει η στυγνή εκμετάλλευση, η έλλειψη κράτους πρόνοιας, η φτώχεια, η σκοτεινή πολιτική ζωή των δολοφονιών των αντιπάλων, οι πράκτορες. Η κυβέρνηση Πούτιν εκπροσωπεί αυτή την κοινωνική οργάνωση. Για αυτό δεν μπορούσε να ακολουθήσει μια λαϊκή, φιλειρηνική πολιτική απέναντι στις ΗΠΑ και την Ουκρανία.

Η πολιτική αυτή είναι έργο ενός διεθνιστικού εργατικού κινήματος, των λαϊκών και φιλειρηνικών κινημάτων σε κάθε χώρα.

Με ποιους είμαστε;

Είμαστε με τους Αμερικανούς και Αμερικανίδες που καταδικάζουν την εισβολή στην Ουκρανία χωρίς να μασούν τα λόγια τους για την κυβέρνηση Μπάιντεν και το ΝΑΤΟ και είναι ταυτόχρονα με τους ρώσους και ουκρανούς αγωνιστές κι αγωνίστριες. Και τέτοιοι Αμερικανοί υπάρχουν, στο ΚΚΗΠΑ, στους μαχόμενους  Δημοκράτες Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) και σε άλλες αριστερές, εργατικές και λαϊκές οργανώσεις.

Είμαστε με τους 7.000 καλλιτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους της Ρωσίας που είχαν το θάρρος να διακηρύξουν δημόσια ότι διαφωνούν με τον πόλεμο και ιδιαίτερα με τους σοσιαλιστές/τριες και τους κομμουνιστές/τριες της Ρωσίας που υπέγραψαν κοινό κείμενο καταδίκης της εισβολής, διεθνιστικής συμπαράστασης με τον ουκρανικό λαό και ταυτόχρονα, εναντίωσης στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ και στην περικύκλωση της Ρωσίας.

Είμαστε με τον δημοκρατικό ουκρανικό λαό που είναι ενάντια στην εισβολή και ενάντια στην απόλυτα διεφθαρμένη, φιλοναζιστική ουκρανική κυβέρνηση – μαριονέτα των ΗΠΑ. Αντιστεκόμαστε στο αντιρωσικό δηλητήριο της αμερικανονατοϊκών και της ΕΕ όπως αντιστεκόμαστε στο αντι-ουκρανικό σοβινιστικό δηλητήριο των ρώσων εθνικιστών.

Η ανάπτυξη ενός σύγχρονου φιλειρηνικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και μετώπου είναι ένα μεγάλο έργο που χρειάζεται να αναπτυχθεί παράλληλα με το στρατηγικό σχέδιο ενός σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και της οργάνωσής του, καθώς και του αντίστοιχου, ασυμβίβαστου αριστερού μετώπου –από σήμερα.  Είναι δύσκολο, αλλά μπορούμε να κάνουμε βήματα.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία σηματοδοτεί την είσοδο σε μια νέα ιστορική περίοδο πολλαπλών στρατιωτικών αναμετρήσεων. Ποτέ όμως, οι περίοδοι στρατιωτικών αναμετρήσεων δεν εμφανίστηκαν χωρίς τη συνοδεία τους: τις ταξικές κοινωνικές αναμετρήσεις. Η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, η ταξική πάλη είναι εδώ και θα δυναμώσει ξανά.

Το αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό και αντινατοϊκό κίνημα στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο μπορεί να αφυπνιστεί, να δυναμώσει και οι μαχητές και μαχήτριές του να αποτελέσουν τα «ντρόουνς» μιας εργατικής και λαϊκής εξωτερικής πολιτικής. Με τη νέα γενιά στην πρώτη γραμμή, με ενότητα και όχι με σκόπιμες, μικροκομματικές διαιρέσεις. Πολύ περισσότερο, που η Αριστερά στη χώρα μας, παρά τις υπαρκτές διαφορές της, τάχθηκε ενάντια στην ρωσική εισβολή, αγωνίζεται για να σταματήσει ο πόλεμος, στρέφεται πρωταρχικά εναντίον του ΝΑΤΟ και καταδικάζει την εμπλοκή  της κυβέρνησης.

πηγη; kommon.gr