Του ΣΤΑΘΗ*

  Ο Ναπολέων έλεγε ότι «ο στρατηγός είναι το επιτελείο του» και μάλλον είχε δίκιο, αν κρίνουμε απ’ το γεγονός ότι για να φθάσει στο Βατερλώ του χρειάσθηκε δεκαπέντε χρόνια. Ο κ. Τσίπρας χρειάσθηκε μόνον πέντε μήνες. Διότι και ο Ελληνας πρωθυπουργός, τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξε και αυτός «το επιτελείο του». Δηλαδή οι κ.κ. Παππάς, Βαρουφάκης, Σαγιάς, Δραγασάκης και Φλαμπουράρης. Με αυτό το επιτελείο ο κ. Τσίπρας δεν είχε καμιά ελπίδα, ακόμα κι αν έφθανε στην ώρα του ο Γκρουσί, ή αργούσαν να φανούν οι Πρώσοι.

Εξ όλων αυτών ο κ. Βαρουφάκης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ο αποδιοπομπαίος τράγος, ο αίρων τας αμαρτίας των άλλων, ούτε, πολύ περισσότερο, ο επί σφαγήν μόσχος ο σιτευτός προς το συνεχές και αδιατάρακτον μιας άδοξης ευωχίας των υπόλοιπων άσωτων υιών - όπου «άσωτοι υιοί» διάβαζε αδέξιοι κι αδαείς παρακοιμώμενοι.

Για την ώρα ο κ. Τσίπρας «δίνει λογαριασμό» στους πάντες για το Βατερλώ των Βρυξελλών, ενώ οι επιτελείς του σιωπούν αιδημόνως (όταν δεν «ευχαριστούν τους Αμερικανούς» όπως ο κ. Δραγασάκης), περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Η μπόρα όμως δεν πρόκειται να περάσει, έρχεται καταιγίδα, θα βρέξει καρέκλες κι αμμώνια, έρχεται Αρμαγεδδών, έρχονται μέτρα κι εφαρμοστικοί νόμοι, διψασμένοι για αίμα σαν σίριαλ κήλερς.

Για την ώρα ο κ. Αλέξης Τσίπρας παραμένει ο πιο δημοφιλής Ελληνας πολιτικός. Κατά τη γνώμη μου, πιο δημοφιλής κι απ’ τον Ανδρέα Παπανδρέου, διότι οι περισσότεροι Ελληνες γνώριζαν τότε κατά βάθος ότι ο Ανδρέας ήταν ένας (βολικός) δημαγωγός, ενώ οι επίσης περισσότεροι Ελληνες σήμερα γνωρίζουν ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι ένας ανιδιοτελής πολιτικός, βγαλμένος απ’ τα σπλάχνα της Αριστεράς, των αγώνων και των κινημάτων. Ενα δικό μας παιδί, ο «μικρός», που μπόρεσε να μιλήσει στον λαό, αποενοχοποιώντας την Αριστερά και από τις ρετσινιές εναντίον της, αλλά και από δικές της αμαρτίες. Ο κ. Τσίπρας είναι δημοφιλής,

και μετά την ήττα του (μας) πιθανόν να έγινε ακόμα πιο δημοφιλής, διότι στα μάτια του λαού έπραξε (και διαθέτει) κάτι το ηρωικό. Τα έβαλε με τα θηρία. Μάλιστα, πάντα στα μάτια μεγάλου μέρους του λαού, ο Ελληνας Πρωθυπουργός ενισχύει το (τραγικό) μεγαλείο της πορείας του προς τους Φιλίππους με την ίδια του τη μοναχικότητα. Στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα

οι περισσότεροι Ελληνες δεν βλέπουν τον Ναπολέοντα, τον «στρατηγό που είναι το επιτελείο του», αλλά τον Διγενή, το παλληκάρι που παλεύει μόνο του στα μαρμαρένια αλώνια με τον χάροντα-Σόιμπλε και τα άλλα θηρία. Για αυτό ακόμα κι αν ο κ. Τσίπρας ηττήθηκε, οι περισσότεροι Ελληνες (όπως και ο ίδιος είπε) πιστεύουν ότι ο σπόρος έπεσε. Μόνον που δεν είναι ο σπόρος που φύτεψε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες για να ανθίσει ύστερα στα χέρια του Παυσανία στις Πλαταιές, αλλά η αγωνία του Ιουλιανού μπροστά στην Κτησιφώντα.

Μαθημένοι, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι Ελληνες να εντάσσουν στο εθνικό εορτολόγιο τις ήττες τους ως πρόσφορο της αντίστασής τους σ’ αυτές, έχουν φθάσει ως εδώ ευαίσθητοι, τραυματισμένοι, πεισματάρηδες κι αλαφροΐσκιωτοι. Επίσης, πολυπράγμονες, πολυμήχανοι, πολεμικοί. Οδυσσείς.

Αλλοτε με στρατηγούς, άλλοτε με στρατηγήματα έχουν επιβιώσει, προσθέτοντας μνήμη στη μνήμη, ευγνώμονες στους Προμηθείς και καχύποπτοι με τους Καίσαρες.

Θα ήταν λοιπόν παράξενο, στη βάση της ποιητικής της πολιτικής που χαρακτήριζε τον λαό, να μην είναι ο κ. Τσίπρας δημοφιλής, όσον και θα ήταν παράδοξο στη βάση του κυνισμού της εξουσίας να μην οδηγηθεί να καταστεί ανίσχυρος.

Διότι με βάση το επερχόμενο νέο Μνημόνιο ο κ. Τσίπρας δεν θα είναι ένας Ελληνας Πρωθυπουργός, μάλιστα πρόμαχος του λαού, αλλά ένας ντόπιος Υπατος Αρμοστής των Επικυριάρχων, υποχρεωμένος να εκτελεί κατά γράμμα διαταγές και υπαγορεύσεις. Πόσο θα αντέξει έναν τέτοιο ρόλο ο κ. Τσίπρας, άγνωστον. Δημοφιλής, αλλά

ανίσχυρος θα είναι υποχρεωμένος σε διττά δεσμά:

1. να παρακολουθεί τον αργό θάνατο της Ελλάδας μέσα στην ύφεση, τη λιτότητα και την τελική απελπισία.

2. να παρακολουθεί τον αργό θάνατο του ευρώ και της ευρωζώνης στα χέρια της Γερμανίας.

Δηλαδή, μια ακόμη, αλλά από τις πιο τραγικές, ειρωνεία της ιστορίας. Να πεθαίνει η Ελλάδα για ένα ευρώ που πεθαίνει κι αυτό. Για ένα «άδειο πουκάμισο».

Αλλά, αν ο κ. Τσίπρας είναι πλέον ανίσχυρος απέναντι στους Δυνατούς, δυνάστες και δανειστές, είναι ταυτοχρόνως ανίσχυρος κι εν σχέσει με τους εγχώριους ευκαιριακούς συμμάχους του, τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι (και την πιθανή ολική επαναφορά της... ΔΗΜΑΡ), οι οποίοι, με την πρώτη ευκαιρία, θα τον σύρουν όπως έσυρε ο όχλος τον Ανδρόνικο Κομνηνό στα καντούνια της Πόλης, όταν εκείνος έχασε την εμπιστοσύνη και την αγάπη του λαού.

Ταυτοχρόνως, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή (ούτε για τον κ. Τσίπρα ούτε για κανέναν άλλον). Υπάρχει μια οιονεί διάσπαση που ή θα πάρει τη μορφή μιας (αμφιπόλεμης) συγκατοίκησης ή θα ολοκληρωθεί. Από τους 39 βουλευτές που ψήφισαν «όχι», οι τέσσερις ανήκουν στην προεδρική επιρροή. Υπήρξαν βουλευτές που ψήφισαν «ναι» για να μην καταρρεύσει η κυβερνητική πλειοψηφία (πέφτοντας κάτω απ’ τους 120 βουλευτές). Στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος η πλειοψηφία δεν υποστήριξε την πολιτική Τσίπρα. Πολλές απ’ τις οργανώσεις του κόμματος βράζουν, ενώ «υποδείξεις» και (δυστυχώς) απειλές απ’ τα κεντρικά, ή καταλήγουν ανεπίδοτες, ή επιστρέφονται ως απαράδεκτες. Οι φυγόκεντρες τάσεις εξελίσσονται (ή ακόμα συγκρατούνται) γύρω από πολλούς πόλους του κόμματος, όπως η Αριστερή Πλατφόρμα, η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο κ. Βαρουφάκης, ορισμένοι απ’ τους πασοκογενείς, χωρίς να αποκλείονται κι άλλοι πόλοι, ακόμα όχι εμφανείς.

Πρόκειται για μια κινούμενη τρικυμία η οποία θα πρέπει να υποστηρίξει από τώρα κι ως τον Σεπτέμβρη την επιβολή σιδερένιων νόμων και αμέσως στη συνέχεια τα επαχθή και ειδεχθή αποτελέσματά τους. Πράγμα αδύνατον.

Οπερ;

Οπερ, ανασχηματισμός και βλέπουμε. Διότι «ο στρατηγός είναι το επιτελείο του», και το επιτελείο του κ. Τσίπρα παραμένει (μέσα σ’ αυτόν τον καταιγισμό των καταιγίδων) ατάραχο. Παππάς, Σαγιάς (θα ρωτήσω τον κ. Φλαμπουράρη να μου πει ποιος είναι αυτός) και Δραγασάκης - με τις ευχαριστίες μας στον Ομπάμα. Ευτυχώς

που η Die Zeit λέει ότι «ο θάνατος του ευρώ είναι θέμα χρόνου». Ε, αν στο μεταξύ καταφέρουμε να έχει πεθάνει η Ελλάδα νωρίτερα, τι να κάνουμε; το πολύ-πολύ να της πούμε αυτό που ο Χρόνης Μίσσιος είχε πει για τους δικούς του (μας) αδικοχαμένους - «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»...

ΥΓ.: Το σκίτσο που δημοσιεύεται σήμερα στη στήλη πρωτοδημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» το 2005. Οχι για κάποια ήττα που ούτε τότε παραδεχθήκαμε, αλλά επειδή δεν θα παραδεχθούμε ποτέ καμμιά ήττα.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2015

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Συμφωνία αιώνιας ντροπής για την ελληνική Αριστερά είναι αυτή που συνυπέγραψε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας στις Βρυξέλλες. Τον ξεφτίλισαν εντελώς οι ηγέτες της Ευρωζώνης, αναγκάζοντας τον να υπογράψει μια κατάπτυστη συμφωνία που διέσυρε και την Αριστερά και την Ελλάδα. Καταλύθηκε ακόμα περισσότερο και πιο επίσημα η υποτιθέμενη εθνική κυριαρχία της χώρας μας, η οποία υπήρχε –υποτυπωδώς μόνο- στο πλαίσιο της ΕΕ. Ειδικά μετά την εισαγωγή του ευρώ και την έναρξη της οικοδόμησης του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας με όπλο αυτή τη φορά το κοινό νόμισμα, ψήγματα τυπικής κυριαρχίας είχαν απομείνει. Τώρα καταργήθηκαν επισήμως και αυτά, καθώς την Ελλάδα θα διοικεί πλέον η τρόικα, βάσει των οδηγιών που θα έχει από την καγκελαρία του Βερολίνου.

Ο Τσίπρας, με τη συμφωνία που τον εκβίασαν και τον έβαλαν να υπογράψει, υποβίβασε το ελληνικό κράτος σε καθεστώς γερμανικής αποικίας των αρχών του 20^ου αιώνα. «Απώλεια κυριαρχίας πρωτόγνωρη στην Ευρώπη» ήταν ο τίτλος ολόκληρης σελίδας της Μοντ. «Για να αποφύγει το Grexit, η Αθήνα δέχτηκε να υπαχθεί υπό κηδεμονία χωρίς προηγούμενο στη ζώνη του ευρώ», πρόσθεσε ο υπότιτλος της γαλλικής εφημερίδας. «Η προσωρινή λύση της ελληνικής κρίσης δείχνει ότι για να επιβιώσει το ελληνικό νόμισμα, οι ψηφοφόροι των εθνών που χρωστούν πρέπει να στερηθούν το δικαίωμα τους να αλλάζουν οικονομική πολιτική, παρόλο που κρατούν το δικαίωμα τους να αλλάζουν κυβερνήσεις|, γράφει αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, γράφει η αμερικάνικη εφημερίδα, αποφάσισαν να σώσουν την Ελλάδα με τόσο δραστικούς όρους ώστε καμία άλλη λαϊκίστικη κυβέρνηση να μην αισθανθεί ούτε καν τον πειρασμό να ακολουθήσει το (ελληνικό) παράδειγμα. Τώρα ο κ. Τσίπρας έχει γίνει ζωντανή απόδειξη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην τρέχουσα οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, αφού επισημαίνουν ότι οι Γερμανοί νομίζουν πως θα καθυποτάξουν τους Έλληνες ακολουθώντας την ίδια πολιτική που ακολούθησαν και στα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης όταν κατέρρευσε ο κατ’ όνομα «υπαρκτός σοσιαλισμός», αποδεικνύουν το λάθος του Βερολίνου.

«Στην Ελλάδα, η δημόσια διάθεση είναι διάθεση πλήρους δυσπιστίας, και απαισιοδοξίας. Οι μεταρρυθμίσεις αντιμετωπίζονται ως ισοδύναμες με την ανυπαρξία του μέλλοντος. Πραγματικά, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι περισσότεροι Έλληνες περιμένουν ότι οι ζωές των παιδιών τους θα είναι χειρότερες από τις δικές τους. Αυτές οι ριζικά διαφορετικές προσδοκίες εξηγούν άριστα γιατί στη μετακομμουνιστική Ευρώπη οι μεταρρυθμίσεις υποστηρίζονται ισχυρά από τους νέους, ενώ στην Ελλάδα απέρριψε το πακέτο μεταρρυθμίσεων των δανειστών το 85% των νέων από 18 έως 24 ετών και το 72% εκείνων που είναι μεταξύ 25 και 34» γράφει η αμερικάνικη εφημερίδα. Στην «Ανατολική Ευρώπη, οι πολιτικοί κατηγορούσαν για την οικονομική καταστροφή το παλιό κομμουνιστικό παρελθόν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως το παλιό καθεστώς είναι η ΕΕ! Στην Κεντρική Ευρώπη, οι Βρυξέλλες θεωρούνταν φίλος και σύμμαχος. Στην Ελλάδα οι Βρυξέλλες θεωρούνται δανειστές και εχθρική δύναμη» επισημαίνει εύστοχα ο αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Στους σφοδρούς επικριτές της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στη χώρα μας, εντείνει την φωνή του και ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόσεφ Στίγκλιτς. Σε συνέντευξη του στην προχθεσινή Λιμπερασιόν, λέει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, τονίζοντας μεταξύ άλλων αναφορικά με τους Γερμανούς και τους Ευρωπαίους δανειστές στη χώρα μας:

«Το να συνεχίζουν να ζητούν από την Ελλάδα πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 δεν είναι μόνο τιμωρία. Πρόκειται για τυφλή ηλιθιότητα!». Λύση υπάρχει για το ελληνικό πρόβλημα, υποστηρίζει ο Στίγκλιτς, μόνο που αρνείται κατηγορηματικά να αποδεχθεί η Γερμανία τη λύση αυτή. «Τη λύση τη γνωρίζουμε. Και το ΔΝΤ επίσης τη γνωρίζει και την παραδέχεται ανοιχτά πλέον. Πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ή καλύτερα ελάφρυνση (σ.σ αυτό που στη λαϊκή γλώσσα έχει περάσει ως κούρεμα χρέους). Η Γερμανία όμως δεν θέλει να ακούσει ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Στα λόγια λέει ότι θέλει να ορθοποδήσει η Ελλάδα. Επιβάλλει όμως στην πράξη ένα πρόγραμμα που θα γονατίσει ακόμα περισσότερο την Ελλάδα» τονίζει ο Στίγκλιτς. Ο Αμερικανός νομπελίστας, ο οποίος κάθε άλλο παρά αριστερός μπορεί να θεωρηθεί (είναι ένας προοδευτικός δημοκράτης, με όλες τις αυταπάτες που αυτό συνεπιφέρει αναφορικά με την ευρωπαϊκή οικοδόμηση), επισημαίνει ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη «δημιουργήθηκαν για να βρίσκονται χώρες πιο κοντά», τώρα όμως οι ίδιοι οι θεσμοί της ΕΕ και του κοινού νομίσματος εξωθεί τα κράτη της Ευρωζώνης «να αλληλοσπαράσσονται και οι ισχυρότεροι να καταβροχθίζουν του ασθενέστερους»! Απόδειξη των αυταπατών που διατηρεί είναι ο ισχυρισμός που προσθέτει: «Είναι η άρνηση της ίδιας της Ευρωζώνης που παρακολουθούμε μπροστά στα μάτια μας»! Αντιθέτως, αυτό που ζούμε είναι η αποκάλυψη της πραγματικής φύσης της Ευρωζώνης και γιατί τη δημιούργησε η Γερμανία, χτίζοντας πάνω στο ευρώ το Τέταρτο Ράιχ της.

Ο Στίγκλιτς καταλήγει με μια προειδοποίηση: «Δεν γνωρίζων κανένα άλλο παράδειγμα παρόμοιας ύφεσης που να προκλήθηκε με τέτοιο σκόπιμο τρόπο και με τόσο καταστροφικές ανθρώπινες συνέπειες. Επανέρχονται προσθέτοντας νέο στρώμα ταπείνωσης… Η παρέμβαση την εθνική κυριαρχία μιας χώρας, οι διαταγές με τον δικτατορικό τρόπο που της επιβάλλονται, είναι πράγμα πολύ επικίνδυνο»!

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΠΡΙΝ'' της Κυριακής 18 Ιουλίου 2015

Από: Πανελλήνιο Σύνδεσμο Συνταξιούχων ΝΑΤ Κατωτέρων Πληρωμάτων

Οργή και αγανάκτηση διακατέχουν το σύνολο των συνταξιούχων του ΝΑΤ μετά κι από την απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να ενεργοποιήσει την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που αφορά το οικονομικό εύρος των ασφαλιστικών ταμείων και κυρίως του επικουρικού το οποίο για την κυβέρνηση αποτελεί είδος προς εξαφάνιση με ολέθριες οικονομικές απώλειες του ετήσιου εισοδήματος όλων των συνταξιούχων της χώρας.

Οι συμφωνίες αυτές τις οποίες είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ με την τότε τρόικα και είχαν παγώσει λόγω των εκλογών μετά και από την επαίσχυντη συμφωνία σύναψης νέου μνημονίου της σημερινής κυβέρνησης είχε ως αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί και οτιδήποτε άλλο είχε συμφωνηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση με την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τα επικουρικά ταμεία να είναι μια από τις πιο σκληρές και αντιλαϊκές αποφάσεις αφού βάσει σχεδίου ο στόχος είναι η πλήρης εξαφάνιση της επικουρικής σύνταξης με την ενοποίηση όλων των επικουρικών σε ένα κοινό ταμείο όλων των ασφαλισμένων με αναδρομική μάλιστα ισχύ από την 1/1/2015.

Είναι γνωστό πως το ΚΕΑΝ επιχορηγείται από το ΝΑΤ με 130 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο και με την ένταξή του στο ΕΤΕΑ η χρηματοδότησή του αυτή θα πάψει να ισχύει. Αυτό θα έχει ως συνέπεια οι 40.000 συνταξιούχοι του ΚΕΑΝ να περιορισθούν αποκλειστικά στα έσοδα του ταμείου τα οποία μετά βίας θα φθάνουν τα 17-18 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

Έτσι σύμφωνα με την ρήτρα του μηδενικού ελλείμματος που επανέρχεται σε ισχύ οι συνταξιούχοι του ΚΕΑΝ θα παίρνουν σαν επικουρική σύνταξη ένα βοήθημα των 20 έως 50 ευρώ τον μήνα.

Δυστυχώς οι προεκλογικές εξαγγελίες, δεσμεύσεις και υποσχέσεις της κυβέρνησης του κ. Αλέξη Τσίπρα πως δεν θα μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις μετά από 6 μήνες «σκληρών διαπραγματεύσεων» με τους «θεσμούς» και την Ευρωπαϊκή Ένωση πήγαν περίπατο ή έμειναν κούφια λόγια.

Οι συνταξιούχοι όπως κι όλος ο εργαζόμενος λαός εκτιμώντας την συμφωνία του τρίτου μνημονίου διαπιστώνει για μια ακόμη φορά ότι παραμένει το εξιλαστήριο θύμα και στόχος κάθε αντιλαϊκών μέτρων αφού το μεγάλο κεφάλαιο (και κυρίως οι εφοπλιστές) για μια ακόμη φορά θα συνεχίσει να απολαμβάνει τα προνόμια και τις φοροαπαλλαγές και τις διευκολύνσεις πλουτίζοντας ακόμη περισσότερο εις βάρος των συνταξιούχων, εργαζομένων, αγροτών και μικρομεσαίων όλης της χώρας.

Αναρωτιόμαστε αλήθεια όλοι μας, είναι αυτή πραγματικά μια κυβέρνηση όπου την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο την έχει η Αριστερά; Κι ότι μετά από 6 μήνες γοητευμένη με ότι προσφέρει η λυκοφωλιά της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης έκανε πρύμνα υπογράφοντας επαίσχυντες συμφωνίες όχι μόνο οικονομικές αλλά εκποιώντας ακόμη και την εθνική κυριαρχία και παραδίδοντας στους δανειστές κι ότι περιουσιακό στοιχείο διαθέτει το ελληνικό κράτος.

Στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Συνταξιούχων του ΝΑΤ είμαστε αγανακτισμένοι με όλες αυτές τις απαράδεκτες αντιλαϊκές μεθοδεύσεις της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που έχει και την ολόπλευρη στήριξη των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης (Ν.Δ – ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ), είμαστε αποφασισμένοι να αντιδράσουμε συστρατευόμενοι με όλα τα λαϊκά στρώματα της εργατικής τάξης και όσων ακόμη πλήττονται από την αντιλαϊκή πολιτική που έχει εξαπολύσει η σημερινή κυβέρνηση που θέλει να λέγεται της Αριστεράς, με την προοπτική να ανατρέψουμε τον κατήφορο αυτόν ο οποίος μας οδηγεί στην πλήρη εξαθλίωση και στον αφανισμό μας.        

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                             Ο Αντιπρόεδρος                       Ο Γεν. Γραμματέας

                   Καββαδίας Γιώργος             Μελέτης Γεράσιμος                    Προβατάς Βασίλης

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Στην παρέμβασή μου θα αναφερθώ σε τρείς περιόδους.

ΠΡΩΤΗ θα είναι η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην Αξιωματική Αντιπολίτευση Μάης – Ιούνης 2012 έως τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ΔΕΥΤΕΡΗ είναι η κατάκτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης θέσης στις εκλογές του 2015 και η πορεία έως σήμερα και η ΤΡΙΤΗ τι κάνουμε σήμερα και το επόμενο χρονικό διάστημα.

Από την αρχή πρέπει να διευκρινίσουμε ότι μιλώντας για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και ακολούθως για τον ΣΥΡΙΖΑ οφείλουμε να συμφωνήσουμε όλοι μας είτε ο ΣΥΝ με τις Συνιστώσες είτε ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυτές και ως ενιαίο κόμμα δεν επρόκειτο για επαναστατικό κόμμα ως προς τον χαρακτήρα και τους σκοπούς του. Η αλήθεια είναι ότι στις γραμμές του ο ΣΥΡΙΖΑ συνένωσε δυνάμεις από τον κεντρώο αστικό χώρο έως και επαναστατικές και κομμουνιστικές οργανώσεις με αναφορά στον μαρξισμό, λενινισμό και τον τροτσκισμό.

Σύμφωνα με τις θέσεις του επρόκειτο για ένα αριστερό μεταρρυθμιστικό (ρεφορμιστικό) κόμμα που μέσω των βαθιών αλλαγών επιδίωκε την σοσιαλιστική προοπτική για την χώρα.

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα της σημερινής συζήτησης, είναι χρήσιμο να αναφερθούμε όσο πιο συνοπτικά γίνεται στο άλλο ερώτημα γιατί η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε σε μια συμφωνία με τους τοκογλύφους δανειστές ενός νέου μνημονίου με σφαγιαστικά μέτρα για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, τους αγρότες και γενικότερα τα φτωχά λαϊκά και μεσαία στρώματα.

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά σε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Ιούνη του 2012 διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό σκηνικό το οποίο έχει ενδιαφέρον να πούμε με δύο λόγια πώς αξιοποιήθηκε αυτή η λαϊκή εμπιστοσύνη προς τον ΣΥΡΙΖΑ και ποιά ήταν η στρατηγική που ξεδίπλωσε το κόμμα με την αυξημένη λαϊκή προσδοκία όπως φάνηκε με το αποτέλεσμα των Βουλευτικών εκλογών.

Τα χαρακτηριστικά της πολιτικής της ηγεσίας του κόμματος το διάστημα μεταξύ του Ιούνη 2012 και του Γενάρη 2015 ήταν τα παρακάτω:

Α) Η διολίσθηση των θέσεων και η συνεχής υπαναχώρηση από ριζοσπαστικές θέσεις και η προσαρμογή του σε πολιτικές σοσιαλδημοκρατίας και αστικού ρεαλισμού. Η προσαρμογή αυτή οδηγούσε σταδιακά στην αλλοίωση των αριστερών ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών.

Β) Επίσης έκανε γοργά βήματα επισημοποιώντας την μετάλλαξή του για να αποκτήσει ερείσματα, εμπιστοσύνη και αποδοχή με το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο αλλά και τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα (Δ.Ν.Τ – Ε.Ε – Ε.Κ.Τ) και αντίστοιχα σε επαφές σε κυβερνητικό επίπεδο σε χώρες όπως Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία κ.λπ.  

Στις συναντήσεις αυτές τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν την συμπόρευσή τους, συναλλάσσονται και αποδέχονται τις πολιτικές τους ενώ ταυτόχρονα επισημοποιούν την πίστη τους στον ευρωμονόδρομο και τις πολιτικές της τρόικα.

Ταυτόχρονα οι επαφές και οι συναντήσεις σε εθνικό επίπεδο με το οικονομικό κατεστημένο Σ.Ε.Β, Ε.Ε.Ε κ.λπ δίνονται εγγυήσεις ότι η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να θίξει τα συμφέροντά τους και θα υπάρξει διάλογος και συνεργασία μαζί τους.

Το ίδιο διάστημα αρχίζει σταδιακά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να απομακρύνεται από τους αγώνες, την ανάπτυξη και την ενίσχυση του ρόλου του εργατικού κινήματος και στην πράξη το υπονομεύει αφού νυχθημερόν μέσα και έξω από την Βουλή καλλιεργεί ένα κλίμα εκλογολογίας που με την σειρά του διαμορφώνει την αναμονή, την ανάθεση και παραπέμπει τα προβλήματα και την λύση τους στην μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς.

Γ) Παράλληλα διαμορφώνει την ρεφορμιστική και εξωπραγματική θεώρηση ότι οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα υλοποιηθούν στα πλαίσια μιας πολιτικής εντός της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε και επιζητά την στήριξη και την συνεργασία για τον σκοπό αυτόν και του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού. Οι επαφές αυτές πυκνώνουν, οι δεσμεύσεις διευρύνονται και οι αυταπάτες της ηγεσίας διοχετεύονται στον λαό και συμπυκνώνονται ολοένα και περισσότερο στην απατηλή θέση – στρατηγική ότι εντός του ευρώ σχίζουμε και καταργούμε τα μνημόνια, καταργούμε την δανειακή σύμβαση και εφαρμόζουμε το πρόγραμμά μας.

Αυτή η πολιτική επισφραγίζεται τον Σεπτέμβρη του 2014 όπου ο Τσίπρας από την ΔΕΘ εξαγγέλλει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση που αναφερθήκαμε. Το πρόγραμμα όμως αυτό δεν έχει πλέον κανένα ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό και αριστερό στοιχείο και στην ουσία αποδέχεται ντε φάκτο και ντε γιούρε την συμμετοχή της χώρας μας στην Ε.Ε και την ζώνη του ευρώ, την παρουσία στην στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα δεν αμφισβητεί τα προνόμια και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, την εξουσία του στο κράτος, στις δομές και τους θεσμούς του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Στην ουσία το πρόγραμμα αυτό συνιστά μια σειρά αποσπασματικά μέτρα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, η αντιμετώπιση του ΕΝΦΙΑ, η επαναφορά των διαπραγματεύσεων και του κατώτερου μισθού, ο 13^ος συνταξιοδοτικός μισθός, το αφορολόγητο κάτω από τις 12.000 ευρώ κ.λπ. Πολιτικές και ρυθμίσεις δηλαδή οι οποίες προφανώς είναι σε θετική κατεύθυνση που αφορούν όμως ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων που δεινοπάθησαν από τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές την περίοδο της οικονομικής κρίσης αλλά σε καμιά περίπτωση δεν σηματοδοτεί ρήξη και σύγκρουση με το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντά του και βεβαίως αφήνει στο απυρόβλητο τον μεγάλο πλούτο.

Βεβαίως όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν διάφορες προπαγανδιστικές και επικοινωνιακές κορώνες στην προσπάθεια και στην επιχείρηση εγκλωβισμού των λαϊκών μαζών από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, του είδους «καμιά θυσία για το ευρώ», «εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος», «κατάργηση σειρά ιδιωτικοποιήσεων που είχαν δρομολογηθεί» κ.α.

Την μεγάλη προεκλογική περίοδο, Ιούνης 2012 έως Γενάρης 2015, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ την αξιοποίησε για να δώσει τα διαπιστευτήρια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και την πολιτική τους εκπροσώπηση στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Επίσης επιταχύνθηκαν την ίδια περίοδο οι διαδικασίες ενσωμάτωσης της ηγεσίας και της πολιτικής της στα ασφυκτικά πλαίσια του συστήματος, εμπεδώθηκαν σχέσεις που οδηγούσαν στην πλήρη σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ στο καπιταλιστικό σύστημα, στην ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ. Τα επικοινωνιακά τρυκ και τα διάφορα λαϊκίστικα συνθήματα αυτής της περιόδου χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά και μόνο για εσωκομματικούς σκοπούς και λόγους αλλά και για το παραμύθιασμα ή αλλιώς την εξαπάτηση του λαού, των λαϊκών στρωμάτων και των εργαζομένων.

Δυστυχώς οι παρεκκλίσεις, οι υπαναχωρήσεις, οι συμβιβασμοί καθώς και ο νέος εγκλωβισμός του εργατικού κινήματος δεν αποκαλύφθηκαν, δεν αναδείχθηκαν οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που συστηματικά καλλιεργούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την λαϊκή οργή να φύγει το σάπιο διαπλεκόμενο ακόμη και διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό που συνετέλεσε με τις πολιτικές των Ε.Ε – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ στην καταβαράθρωση και την καταστροφή της χώρας, οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρικά στην πρώτη θέση στην εκλογική αναμέτρηση του Γενάρη του 2015 και την ηγετική του ομάδα να κατέχει πλέον δεσπόζουσα θέση στο νέο πολιτικό σκηνικό.

Η συγκρότηση της νέας κυβέρνησης με πρόσωπα κεντροαριστερού σοσιαλδημοκρατικού πολιτικού προσανατολισμού που ήταν κυρίαρχα στην νέα κυβερνητική σύνθεση, η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, η εκλογή Παυλόπουλου, η συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα υποτιμήθηκαν και αγνοήθηκαν από την αριστερά πτέρυγα του κόμματος η οποία με την σειρά της έτρεφε και καλλιεργούσε αυταπάτες ότι η συμμετοχή της θα αποσοβούσε την δεξιά στροφή, την ενσωμάτωση της κυβερνητικής πολιτικής στο μεγάλο κεφάλαιο και ότι τελικά η κυβέρνηση αξιοποιώντας τις ενδοϊμπεριαλιστικές και άλλες αντιθέσεις θα κατάφερνε έναν έντιμο συμβιβασμό που θα οδηγούσε και στην εφαρμογή του προεκλογικού της προγράμματος.

Οι ευθύνες της αριστεράς πτέρυγας του κόμματος που συμμετείχε στο κυβερνητικό αυτό εγχείρημα γίνονται ακόμη μεγαλύτερες μετά την συμφωνία της κυβέρνησης με την ευρωομάδα (EUROGROUP) η οποία απετέλεσε μια ποιοτική πολιτική στροφή της κυβέρνησης με την παράταση της δανειακής σύμβασης, την απαγόρευση μονομερών ενεργειών, την φαλκίδευση του μεγάλου αιτήματος για το χρέος κ.λπ.

Το επόμενο διάστημα οι θεσμοί ανέδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο δεν ήταν άλλο από αυτό των εκβιασμών, των απειλών και της επιβολής με κάθε τρόπο των σκληρών βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων και επιλογών.

Στην φάση αυτή η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν άτακτα την μια μετά την άλλη τις λεγόμενες κόκκινες γραμμές που υποτίθεται είχαν χαραχθεί όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, ο ΕΝΦΙΑ, ο ΦΠΑ.

Όμως οι τοκογλύφοι δανειστές ξέροντας πλέον την συνταγή της διαπραγματευτικής στρατηγικής της κυβέρνησης η οποία μετέτρεψε το «καμιά θυσία για το ευρώ» στο «πάση θυσία στο ευρώ» εντείνουν και κλιμακώνουν τις πιέσεις και σταδιακά λίγο πριν την λήξη της 4μηνης παράτασης του προγράμματος επιβάλουν και τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας μας.

Στις συνθήκες αυτές που διαμορφώνονται η κυβέρνηση κάτω από το βάρος της κατάρρευσης της αποτυχημένης και χρεοκοπημένης διαπραγματευτικής πολιτικής της, επιλέγει την λύση του δημοψηφίσματος πετώντας το μπαλάκι των ευθυνών της στον λαό, ο οποίος με την σειρά του αποκρούοντας την άθλια και βρώμικη επικοινωνιακή καταιγίδα του οικονομικού και πολιτικού συστήματος , τον πρωτοφανή πόλεμο του μιντιακού συστήματος αλλά και την επιβολή των ελέγχων στις αναλήψεις από τις τράπεζες και σε συνθήκες οικονομικού – πολιτικού πολέμου που έχει επιβληθεί στην χώρα μας, υψώνει το ανάστημά του και σε συντριπτικό ποσοστό στέλνει στους τοκογλύφους δανειστές ένα περήφανο Όχι στην υποταγή, στην εξαθλίωση, στην φτώχεια και στην εθνική ταπείνωση που σύσσωμες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιδίωξαν να επιβάλουν. Το μεγάλο και περήφανο Όχι του ελληνικού λαού, η ηγεσία της κυβέρνησης αποδείχνεται πόσο ανίκανη και κατώτερη των ιστορικών περιστάσεων είναι να το διαχειρισθεί σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης και ρήξης με τις άθλιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τοκογλύφων δανειστών.

Την ίδια ιστορική βραδιά που ο λαός πανηγυρίζει για το Όχι, η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης, αγνοώντας και περιφρονώντας την δυναμική και αγωνιστική έκφραση του λαού με το Όχι, το μετατρέπει πραξικοπηματικά σε Ναι και με τους ηττημένους του δημοψηφίσματος (το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο) συμπορεύονται στα πλαίσια μιας «νέας εθνικής ενότητας» με μια συμφωνία που οδηγεί σε νέο, το 3^ο , μνημόνιο και σε συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής της λιτότητας, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων, της φοροεπιδρομής των λαϊκών στρωμάτων, της φτωχοποίησης του λαού.

Οι μεγάλοι ηττημένοι του δημοψηφίσματος ανακηρύσσονται σε νικητές και από κοινού πλέον σχεδιάζουν με την προδοτική ομάδα Τσίπρα μια κοινή πορεία σύμπλευσης – συμπόρευσης για την υποταγή του λαού στις επιδιώξεις και τα συμφέροντα του ντόπιου και ευρωπαϊκού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

Μέσα σε διάστημα 6 μηνών η άθλια αντιαριστερή ηγετική ομάδα της κυβέρνησης προχωράει σε 3 διαδοχικά αντιλαϊκά πραξικοπήματα.

1. 20/2/2015 συμφωνία με EUROGROUP όπου αναγνωρίζει, νομιμοποιεί και αποδέχεται το χρέος, την συνέχιση της δανειακής σύμβασης και προετοιμάζει το έδαφος για το 3^ο μνημόνιο.
2. Ακύρωσε και πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων το προεκλογικό πρόγραμμα με βάση το οποίο ψηφίστηκε στις εκλογές του Γενάρη του 2015 και
3. Αλλοίωσε και ανέτρεψε τον χαρακτήρα και το πολιτικό περιεχόμενο του Όχι του δημοψηφίσματος και το μετέτρεψε σε ένα μεγάλο Ναι σκορπίζοντας ενθουσιασμό στην αστική τάξη, το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο εντός και εκτός Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα εισέπραξε την σφοδρή οργή και αγανάκτηση του λαού…..

Τα υπόλοιπα που έλαβαν χώρα στην Βουλή μας είναι πολύ πρόσφατα και δεν χρειάζεται να τα περιγράψουμε. Ο Πρωθυπουργός επιλέγει να εξοστρακίσει από την κυβέρνηση τα λιγοστά αριστερά στελέχη.

Με βάση όλα τα παραπάνω η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ παίρνει οριστικά διαζύγιο από τις αρχές, τις αξίες και τους αγώνες της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς, μεταλλάσσεται σε μια πολιτική δύναμη ενταγμένη να υπηρετήσει το εκμεταλλευτικό σύστημα, τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών.

Στην ουσία υπογράφει μια νέα Βάρκιζα Νο 2 παραδίδοντας άνευ όρων στις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού και Γερμανικού Ιμπεριαλισμού τα πάντα, εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, τον εθνικό πλούτο, τις δημόσιες επιχειρήσεις, μετατρέπει την χώρα σε αποικία χρέους δίνοντας την επικυριαρχία στις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και καθιστώντας τους Γερμανούς ακόμη πιο ισχυρούς για την επιβολή της πολιτικής τους.                       

Κλείνοντας οφείλω δύο απαντήσεις που αφορούν η πρώτη το κομμάτι εκείνων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (περιλαμβάνονται και Υπουργοί) οι οποίοι ψελλίζουν ότι η συμφωνία είναι ετεροβαρής και δυσβάστακτη αλλά μας δίνει τον χρόνο να σκεφθούμε πιθανόν εναλλακτικές επιλογές και από την άλλη η κατανομή των νέων μέτρων να γίνει στους κατέχοντες τον πλούτο….

Πρόκειται για άποψη που καλύπτει τις ευθύνες αυτών των στελεχών για το γεγονός ότι πορεύτηκαν με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ – Κυβέρνησης, έχουν απόλυτα την συνυπευθυνότητα ότι οδήγησαν τον λαό σε νέο μνημόνιο και οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες, παράλληλα η άποψη αυτή υποκρύπτει σκοπιμότητα, υποκρισία και επιδιώκει να αγοράσουμε πολιτικό χρόνο εξαπατώντας για πολλοστή φορά τον λαό ότι δήθεν τώρα θα διαμορφώσουν εναλλακτικές επιλογές τις οποίες οι ίδιοι αντιπάλεψαν τα τελευταία χρόνια τόσο στο κόμμα όσο και με τον δημόσιο λόγο τους.

Η Δεύτερη αφορά την δήλωση Κατρούγκαλου στις 20/7/2015 ότι η συμφωνία Κυβέρνησης – Δανειστών δεν συνιστά Βάρκιζα Νο 2 διότι η κυβέρνηση έχει την εξουσία στα χέρια της. Ο ισχυρισμός αυτός συνιστά όχι αυταπάτη αλλά απάτη του χειρίστου είδους να διατυμπανίζουν κυβερνητικά στελέχη που έχουν με την συνυπογραφή τους παραδώσει την εθνική ανεξαρτησία της χώρας στους τοκογλύφους δανειστές οι οποίοι στο εξής θα αποφασίζουν για τα πάντα που αφορούν το παρόν και το μέλλον της χώρας (έχοντας μαζί το ντόπιο οικονομικό κατεστημένο) ελέγχοντας ασφυκτικά δομές, θεσμούς, Υπουργεία, Υπηρεσίες, τραπεζικό σύστημα κ.λπ. Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός αυτός συνιστά μεγάλο και ασύστολο ψεύδος του χειρίστου είδους.

Αναφορικά με τις προοπτικές που διαγράφονται για το επόμενο χρονικό διάστημα πιστεύω ότι η προσοχή των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της μαχόμενης ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων κυρίως της εργατικής τάξης πρέπει να συγκεντρωθεί στα παρακάτω:

1. Δημιουργία πολιτικού αριστερού ριζοσπαστικού πόλου που θα συνενώνει στην δράση και στην πολιτική παρέμβαση τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ και δυνάμεις του ΚΚΕ, κυρίως της εκλογικής και πολιτικής του επιρροής οι οποίοι δεν δέχονται και δεν συμφωνούν με την απόδραση της ηγεσίας από την σημερινή ελληνική πραγματικότητα και τον ιδιότυπο αναχωρητισμό που έχει επιβάλει η ηγετική ομάδα για τον εαυτό της στα σημερινά προβλήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
2. Ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού και συνδικαλιστικού κινήματος, οργάνωση, ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, συντονισμένος αγώνας από τα κάτω στους χώρους δουλειάς με πρωταγωνιστικό ρόλο των πρωτοβάθμιων Σωματείων, κινήσεων, επιτροπών, συλλογικοτήτων για την ανάπτυξη ενός ισχυρού εργατικού κινήματος με προωθημένα αιτήματα και στόχους την κατάργηση των μνημονιακών πολιτικών, την επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίων επίπεδα, διατύπωση ενός εναλλακτικού προγραμματικού πλαισίου που θα αμφισβητεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την εξάρτηση της χώρας μας από την Ε.Ε, την ζώνη του ευρώ κ.λπ.
3. Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα ανατροπής σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση που θα περιλαμβάνει ορισμένους βασικούς στόχους που θα σηματοδοτούν την σύγκρουση, την ρήξη και την ανατροπή. Τέτοιοι στόχοι είναι:

• Η παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές
• Η μονομερής διαγραφή του χρέους
• Η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο
• Η επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίου επίπεδα
• Αποδέσμευση από την ζώνη του ευρώ και την Ε.Ε