του Emile Schepers

Τη Δευτέρα, αφού πρώτα υποβλήθηκε σε μια άγρια ​​εκστρατεία πίεσης που κάποιοι συγκρίνουν με τον «εικονικό πνιγμό[1]», ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε σε ένα δρακόντειο και ταπεινωτικό πακέτο απαιτήσεων από τις 18 χώρες του «Eurogroup» που, εκτός από την Ελλάδα, συμμετέχουν στο νόμισμα του ευρώ.

Όπως απαιτήθηκε από το Eurogroup, ο Τσίπρας υπέβαλε ένα πρώτο νομοσχέδιο για την άμεση έγκριση των μέτρων από τη Βουλή των Ελλήνων, αν και ο ίδιος λέει ότι «δεν πιστεύει» σ’ αυτά, αλλά τα αποδέχεται μόνο κάτω από πίεση, παρόλο που δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα εγκριθούν από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών, ιδιαίτερα της Γερμανίας.
Προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση και οργή σε αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου και 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν «Όχι», το νομοσχέδιο πέρασε με 229 ψήφους υπέρ, 64 κατά και έξι αποχές.
Μόλις μια εβδομάδα πριν, στις 5 Ιουλίου, οι Έλληνες είχαν ψηφίσει σε δημοψήφισμα απορρίπτοντας ένα ηπιότερο σύνολο απαιτήσεων με ποσοστό 61% υπέρ προς 39% κατά.
Αλλά οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται στο σημείο όπου τους τελειώνουν τα χρήματα και όλοι οι τομείς της οικονομίας είναι σε δεινή θέση. Χωρίς χρήματα, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να εισάγει ακόμα και τα τρόφιμα για τα οποία απέχει πολύ από το να είναι αυτάρκης, ούτε τα φάρμακα ή τα καύσιμα. Αυτό χρησιμοποιήθηκε από τις πλούσιες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που καθοδηγούνται από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών δρα Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ως το αμόνι πάνω στο οποίο θα σφυροκοπούσαν τον Τσίπρα μέχρι να υποταχτεί.
Ο Τσίπρας ήρθε στην εξουσία, όταν το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές του Ιανουαρίου. Είχε υποσχεθεί να πολεμήσει ενάντια στον άγριο πρόγραμμα λιτότητας που επιβλήθηκε το 2010 στην Ελλάδα από την «Τρόικα» -το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκτελεστικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης)- ως προϋπόθεση για τη διάσωση της χώρας από τα δυσβάσταχτα χρέη του 2010 και του 2012.
Ωστόσο, ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτό το εμπορικό κράτος δεν ήθελε να φύγει από την Ευρωζώνη και να πάει πίσω στο παλιό ελληνικό νόμισμα, τη δραχμή. Έτσι, έθεσε τον εαυτό του το καθήκον της καταπολέμησης του προγράμματος λιτότητας, ενώ έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στο ευρώ.
Αυτό ίσως να μην ήταν αδύνατό, αλλά κατέστησε την Ελλάδα ευάλωτη σε μια φαύλη εκστρατεία εξαναγκασμού, ιδίως από τη γερμανική άρχουσα τάξη, που δουλεύει μέσα από την Τρόικα και το Eurogroup. Ίσως ο Τσίπρας να έλπιζε ότι το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου θα τον ενίσχυε, αλλά οι απόψεις των Ελλήνων ψηφοφόρων δε μετράνε καθόλου στα μυαλά των ηγεμόνων της Ευρώπης.
Υπάρχει μαζική λαϊκή αντίσταση κατά του προγράμματος λιτότητας που επέβαλε η Τρόικα στις φτωχές χώρες της Ευρώπης. Αυτή αποτελεί μια πιθανή εκλογική απειλή για τις δεξιές κυβερνήσεις στην Πορτογαλία, την Ισπανία και ίσως και σε άλλες χώρες. Ωστόσο, οι ελληνικές τράπεζες, που κοντεύουν να ξεμείνουν από χρήματα, έχουν αναστείλει τις δραστηριότητές τους και επιτρέπεται στους καταθέτες να κάνουν ανάληψη μόνο 60 € την ημέρα, με την πιθανότητα του πλήρους κλεισίματος των τραπεζών να πλησιάζει. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπό την ισχυρή επιρροή της γερμανικής κυβέρνησης, έχει αρνηθεί να εγκρίνει μια νέα εισροή μετρητών στην Ελλάδα, αυξάνοντας την πίεση στην κυβέρνηση του Τσίπρα. Επίσης, τη Δευτέρα 20 Ιουλίου, η Ελλάδα αναμένεται να πληρώσει 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έχοντας αθετήσει την υποχρέωση πληρωμής στο ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αμφισβητήσει τη νομιμότητα του μεγαλύτερου μέρους αυτού του χρέους, και έχει κατ' επανάληψη υποστηρίξει ότι είναι ανεξόφλητο και επιπλέον ότι τα μέτρα λιτότητας χειροτερεύουν την κατάσταση. Από το 2010 η Ελλάδα έχει δει την οικονομία της να συρρικνώνεται τουλάχιστον κατά 24%, με άνεργο το ένα τέταρτο των εργαζομένων της, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι μισοί νέοι εργαζόμενοι. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν περικοπεί, χιλιάδες έχουν απολυθεί, και πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν, καθώς η οικονομία έχει συρρικνωθεί. Ο Τσίπρας υποστήριξε ότι είναι τρέλα να προσπαθήσει να «λύσει» το πρόβλημα προσθέτοντας περισσότερη λιτότητα και συρρικνώνοντας την οικονομία ακόμη περισσότερο.
Τώρα θα πρέπει να απολύσει ξανά όσους δημοσίους υπαλλήλους είχε επαναπροσλάβει στις αρχές του έτους, να αυξήσει απότομα το φόρο προστιθέμενης αξίας (παρόμοιο με τους φόρους επί των πωλήσεων στις ΗΠΑ και εξαιρετικά οπισθοδρομικό επίσης), να μειώσει τις συντάξεις, να αυξήσει αύξηση τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, και να θέσει πολλά κρατικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων ολόκληρων των παράκτιων νησιών καθώς και των λιμανιών και άλλων βασικών υποδομών σε πώληση στα ιδιωτικά συμφέροντα (και όλα αυτά υπό τον έλεγχο της τρόικας, μια άμεση προσβολή στην εθνική κυριαρχία της Ελλάδας).
Ένα μεγάλο μέρος της γλώσσας του μνημονίου που συμφωνήθηκε για τη Δευτέρα είναι ασαφές και θα γίνει αφορμή για νέα διελκυστίνδα. Υπάρχει δυσοίωνη γλώσσα για «εκσυγχρονισμό» της εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι είναι σχεδόν βέβαιη η αποδυνάμωσή της εις βάρος των Ελλήνων εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Μια πρόσφατη ανάλυση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, συμφωνεί με την ελληνική θέση ότι το χρέος είναι αδύνατο να εξοφληθεί και ότι η επιπλέον λιτότητα θα κάνει την κατάσταση χειρότερη. Αν το πρόβλημα είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει ροή εισοδημάτων για να πληρώσει τους λογαριασμούς του, συρρικνώνοντας την οικονομία θα μειώσει τη ροή εισοδήματος ακόμη περισσότερο.
Η έκθεση του ΔΝΤ δείχνει ότι οι πιστωτές της Ελλάδας μπορεί να χρειαστεί να αποδεχθούν απώλειες ή να επεκτείνουν το πρόγραμμα των πληρωμών στην Ελλάδα, και περιέχει την απειλή ότι, σε διαφορετική περίπτωση, το ΔΝΤ θα αρνηθεί τη χρηματοδότηση για τη διάσωση.
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης, σε μια συνέντευξη στο βρετανικό περιοδικό New Statesman, είπε ότι όταν έφερνε τέτοια κοινής λογικής οικονομικά επιχειρήματα στους συναδέλφους του υπουργούς Οικονομικών του Eurogroup, δεν έδιναν απολύτως καμία σημασία. Άρα, η σκληρότητα του νέου καθεστώτος της λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα υπαγορεύεται τόσο από την πολιτική όσο και από την οικονομία.
Ο Σόιμπλε σε γενικές γραμμές είχε υπαινιχθεί ότι ένα Grexit, δηλαδή η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τουλάχιστον προσωρινά, θα μπορούσε να είναι μια καλύτερη προοπτική. Αυτός και άλλοι από τις κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών του ευρώ έχουν κατηγορήσει τους Έλληνες ότι είναι αναξιόπιστοι και ήταν ιδιαίτερα έξω φρενών από το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου, το οποίο έβλεπαν ως ένα τέχνασμα του Τσίπρα για να ξεφύγει από τις δεσμεύσεις που έχουν συμφωνηθεί με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, και όχι ως ένα στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα του ελληνικού έθνους να εκφραστεί σχετικά με το μέλλον του.
Οι γερμανικές εταιρείες έχουν μεγάλη συμμετοχή στην ελληνική οικονομία και θα κερδίσουν από ένα νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων. Για παράδειγμα, η Κατασκευαστική Hochtief, ένας όμιλος με βαθιές ρίζες στη ναζιστική περίοδο της γερμανικής ιστορίας (χρησιμοποιήθηκε για καταναγκαστική εργασία), τώρα έχει υποδειχτεί ως ένας από τους χειρότερους φοροφυγάδες[2] στην Ελλάδα, καθώς οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο ένα ποσό που κυμαίνεται ανάμεσα στα 654 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 604 εκατομμύρια ευρώ) και 1 δισεκατομμύριο δολάρια (περίπου 923,5 εκατομμύρια ευρώ). Σε μια θυγατρική της Hochtief έχουν εκχωρηθεί τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του αεροδρομίου της Αθήνας. Τώρα θα υπάρξουν προσφορές για περισσότερες συμβάσεις τέτοιου τύπου.
Η Ελλάδα είχε μηδενική στήριξη από τις κυβερνήσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δύο ακόμα χωρών που βρίσκονται κάτω από την επιβεβλημένη από την Τρόικα λιτότητα. Οι «λαϊκίστικες» πολιτικές της καταδικάστηκαν επίσης από τους εκπροσώπους των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στο Eurogroup. Οι δεξιές κυβερνήσεις σε όλες αυτές τις χώρες είναι συνένοχες στον κατακερματισμό των διχτυών ασφαλείας και τη διάλυση των συνδικάτων των δικών τους των λαών και δεν θέλουν να ευημερήσει η Ελλάδα και «να βάλει ιδέες» στις δικές τους πλειοψηφίες που μοχθούν.
Εμείς στις ΗΠΑ θα πρέπει αυτό να το πάρουμε σοβαρά υπόψη μας. Πρόκειται για το ίδιο μεγαθήριο που κυβερνά κι εμάς.

Ο Emile Schepers είναι ένας βετεράνος ακτιβιστής των αγώνων για πολιτικά δικαιώματα και για τα δικαιώματα των μεταναστών. Γεννήθηκε στη Νότια Αφρική και έχει διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Northwestern. Έχει εργαστεί ως ερευνητής και ακτιβιστής στις αστικές κοινότητες της εργατικής τάξης στο Σικάγο από το 1966. Δραστηριοποιείται στον αγώνα για τα δικαιώματα των μεταναστών, στην εκστρατεία αλληλεγγύης με την Κουβανική Επανάσταση και σε μια σειρά από άλλα ζητήματα. Γράφει σήμερα από τη Βόρεια Βιρτζίνια.

Πηγή: peoplesworld.org - iskra.gr

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Ο «εικονικός πνιγμός» είναι μία από τις πολλές μορφές τρομοκρατίας (με τη μορφή των βασανιστηρίων) που χρησιμοποιούνται από τον στρατό των ΗΠΑ με στόχο «να μπει τέλος στην τρομοκρατία». Ο εικονικός πνιγμός (που ονομαζόταν «βασανιστήριο του νερού» τον 16ο αιώνα όταν τον χρησιμοποιούσαν για να ελέγχουν τη «σατανικότητα των μαγισσών») προϋποθέτει την ακινητοποίηση του θύματος, την κάλυψη του προσώπου του με ύφασμα και τη ρίψη νερού στο ύφασμα. Το υγρό ύφασμα καθιστά αδύνατη την αναπνοή και το άτομο αισθάνεται σα να είναι έτοιμο να πνιγεί και πανικοβάλλεται, σε βαθμό που θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει τα βασανιστήρια.

Η CIA και ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον εικονικό πνιγμό για «την προώθηση της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο». (πηγή: urbandictionary.com)

[2] Στο αγγλικό κείμενο χρησιμοποιείται ένας βαρύτερος όρος: tax scofflaw. Ως scofflaw περιγράφεται κάποιος που περιφρονεί το νόμο, κυρίως αρνούμενος να συμμορφωθεί με ένα νόμο που είναι δύσκολο να επιβληθεί αποτελεσματικά.

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης

Η χώρα εισήλθε σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται από τη μεγάλη επιτάχυνση των εξελίξεων και τη μεγάλη ρευστότητα στο πολιτικό επίπεδο. Με μια έννοια τα μνημόνια και η παρουσία του ΔΝΤ το επόμενο διάστημα θα επιφέρουν πολύ μεγαλύτερες πολιτικές ανατροπές από ότι μέχρι σήμερα. Η ουσιαστική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και η καταβύθιση της ΝΔ, η δημιουργία νέων κομμάτων, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν θνησιγενή, η ανάδειξη ενός αριστερού μικροαστικού κόμματος στη ισχυρότερη πολιτική δύναμη της χώρας και στην κυβέρνηση, μάλλον θα υστερούν σε σχέση με τις ανατροπές που έρχονται.

Σημειώνουμε ορισμένα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν τις εξελίξεις: Την ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος και κορυφαίων θεσμών του με τη στάση και τη συμπεριφορά του, η οποία το τελευταίο διάστημα επιδεινώνει την κατάσταση. Τη μετατροπή του περήφανου ΟΧΙ του ελληνικού λαού από τη μια στιγμή στην άλλη σε ΝΑΙ και σε ολοκληρωτική παράδοση του λαού και της χώρας από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση στις ορέξεις του πολυεθνικού κεφαλαίου. Τη στάση των αστικών πολιτικών κομμάτων. Η συμπεριφορά τους ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, που πρακτικά λειτουργούσαν ως εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου και της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας και μάλιστα με τρόπο προκλητικό πιέζοντας την κυβέρνηση να υπογράψει τις απαιτήσεις της τρόικας από την πρώτη στιγμή, έχει δημιουργήσει ένα πολύ μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα κόμματα αυτά και το λαό. Τη λειτουργία της βουλής και συνολικά τους όρους λειτουργίας της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Την άθλια στάση των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Την ολοκληρωτική απαξίωση στη συνείδηση του λαού της ΕΕ και του περίφημου «ευρωπαϊκού ιδεώδους». Στα μάτια του κόσμου φάνηκε ανάγλυφα αυτό που πάντα η ΕΕ ήταν, ιμπεριαλιστική και αδίστακτη, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει έστω και ελάχιστη αντίσταση. Οι συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων θα χειροτερεύσουν απότομα, ως συνέπεια της εφαρμογής των μέτρων αυτών και θα δώσουν ώθηση στη δυσαρέσκεια, θα φέρουν σε ευθεία αντίθεση το λαό με την κυβέρνηση, το κράτος και τα αστικά πολιτικά κόμματα και μάλιστα σε συνθήκες ενός εντελώς απαξιωμένου πολιτικού συστήματος που αδυνατεί να ελέγξει τις λαϊκές διαθέσεις και να ενσωματώσει τις αντιδράσεις.

Αυτά είναι ορισμένα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, εντός του οποίου θα εξελιχθεί η πολιτική ζωή και οι αγώνες το επόμενο διάστημα. Είναι μια καλή βάση για την άνοδο ενός νέου ριζοσπαστισμού που μπορεί να εκφραστεί στο κίνημα και στους αγώνες και υπό προϋποθέσεις να διαμορφώσει νέα δεδομένα.

Θα ήταν όμως σοβαρή παράλειψη να μην ληφθούν υπόψη οι δυσκολίες για το λαό και το λαϊκό κίνημα. Η αστική τάξη θα πάρει οπωσδήποτε τα μέτρα της και έχει λύσεις και εφεδρείες, διαθέτει εμπειρία και σοβαρούς μηχανισμούς εντός της χώρας, στην ΕΕ και γενικότερα. Ένας επιπλέον κίνδυνος είναι η πιθανή άνοδος της λαϊκής απογοήτευσης, συνεπεία κυρίως του ξεπουλήματος του λαού μετά τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ και επιπλέον να ενισχυθεί η αντίληψη περί παντοδύναμου αστικού συστήματος και του μάταιου των εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα η πιθανή δημιουργία ενός αριστερού ριζοσπαστικού κόμματος και η μετατροπή του υπολοίπου σε κεντρώο αστικό κυβερνητικό κόμμα αυτόνομα ή σε συμμαχία με άλλα κόμματα, κάτι σαν νέα ΔΗΜΑΡ, θεωρούμε ότι είναι καταρχήν θετικό γεγονός. Η ύπαρξη του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με δύναμη 27%, ήτοι 37% ήταν σοβαρό εμπόδιο στη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων και την ανάπτυξη του κινήματος και αυτό το ζήσαμε μετά τον Ιούνιο του 2012. Φυσικά δεν ήταν η μοναδική και πιθανόν ούτε η κυρία αιτία. Ουσιαστικότερο ρόλο έπαιξε η ανεπάρκεια της κομμουνιστικής αριστεράς.

Η διαμόρφωση ενός αριστερού ριζοσπαστικού κόμματος με κορμό την αριστερή πλατφόρμα μπορεί να δώσει ώθηση στους αγώνες και στη βελτίωση του πολιτικού συσχετισμού. Η καταγγελία που επιχειρείται από ορισμένες πλευρές της αριστερής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ως το μελλοντικό ανάχωμα που θα εμποδίσει τους εργαζόμενους να πάνε στην κομμουνιστική αριστερά και να διαμορφώσουν επαναστατική συνείδηση είναι η χειρότερη πρακτική που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται, ούτε ισχυροποιούνται ως συνέπεια της θέλησης της ηγεσίας τους, ούτε παρεμποδίζεται η ανάπτυξή τους αν κάποιοι τα καταγγέλλουν. Αν εκφράζουν οι υπαρκτές τάσεις και υπαρκτές πολιτικές ανάγκες ορισμένων κοινωνικών δυνάμεων, αν έχουν δηλαδή ρόλο στην πολιτική ζωή, μόνο τότε επιβιώνουν και αναπτύσσονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 4% έγινε μεγάλο κόμμα και κυβέρνηση όχι γιατί οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις δεν κατήγγειλαν το χαρακτήρα και τις κρυφές επιδιώξεις του, αλλά γιατί στο τεράστιο κενό που άφησε το 2010-2012 η κομμουνιστική αριστερά κατάφερε να εκφράσει, προφανώς με ρεφορμιστικό τρόπο, τις λαϊκές ανάγκες και επιδιώξεις και φυσικά οδήγησε τη λαϊκή υπόθεση στην υποταγή. Η αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ τότε και αντίστοιχα σήμερα δεν μπορούσε να ήταν η καταγγελία και το ξεσκέπασμα, αλλά η χάραξη της πολιτικής εκείνης που, ερμηνεύοντας τη συγκυρία και τα διακυβεύματά της, συνενώνει αρμονικά τον αγώνα για τις άμεσες ανάγκες του λαού με τις στρατηγικές επιλογές και στόχους.

Σήμερα είναι λάθος να καταγγέλλεται η αριστερή πλατφόρμα και να θεωρείται ότι έτσι θα καθηλωθεί. Πρέπει να αξιοποιείται η παρουσία της για την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και του λαϊκού κινήματος, ενώ παράλληλα η κομμουνιστική αριστερά θα θέτει τις ιδεολογικές και πολιτικές παραμέτρους, ανοίγοντας τα αναγκαία ιδεολογικά μέτωπα, τη σύνδεση της δράσης σήμερα με την προοπτική. Μόνο τότε ωφελείται το λαϊκό κίνημα και η κομμουνιστική αριστερά. Αυτά καταρχήν. Μένει να δει κανείς την εξέλιξη των γεγονότων, πώς διαμορφώνεται, ποιες είναι οι θέσεις και η συμπεριφορά του νέου φορέα, οι ιδεολογικές βάσεις του κ.λπ.

Με βάση όλα τα προηγούμενα το πλαίσιο της δράσης του εργατικού κινήματος και της κομμουνιστικής αριστεράς πρέπει να είναι η επιμονή, χωρίς εκπτώσεις, στο πλαίσιο στόχων που έχει συζητηθεί εκτενώς τα προηγούμενα χρόνια, το οποίο πρέπει να περιλαμβάνει:

Τον αγώνα για τη μη εφαρμογή του νέου μνημονίου, την ανατροπή των μνημονίων και των μνημονιακών νόμων, συγκεκριμένα μέτρα και διεκδικήσεις για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων. Οι διεκδικήσεις αυτές συνδέονται με την προοπτική με μεγάλους πολιτικούς στόχους και αιτήματα, οι οποίοι αντιστρατεύονται την αστική κυριαρχία, βελτιώνουν υπέρ του εργατικού κινήματος τον ταξικό συσχετισμό, υπονομεύουν τα βάθρα της αστικής στρατηγικής και διευρύνουν την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα. Η ανάπτυξη των αγώνων για τα άμεσα ζητήματα και για την ανατροπή των μνημονίων είναι πολύ μεγάλης σημασίας κρίκος που μπορεί να οδηγήσει σε γενικότερη αμφισβήτηση της αστικής κυριαρχίας.

Κόκκινη γραμμή σε αυτό το πλαίσιο διεκδικήσεων, η οποία διαχωρίζει το αστικό στρατόπεδο από τις πολιτικές δυνάμεις και το μπλοκ του εργαζόμενου λαού, αποτελεί η σύγκρουση με την ΕΕ και η αποδέσμευση. Ανεξαρτήτως της τακτικής με βάση την οποία θα διεκδικηθεί ο στόχος αυτός, αν θα προβληθεί καταρχήν η σύγκρουση και η αποχώρηση από την ευρωζώνη, ο στόχος είναι η ΕΕ και θα πρέπει να διεκδικηθεί χωρίς ταλαντεύσεις. Τυχόν υποχώρηση απ' αυτόν μπορεί να αποδειχθεί το όχημα της διολίσθησης προς τον ρεφορμισμό. Το ζήτημα της διαγραφής του δημόσιου χρέους, ένα πρόγραμμα εθνικοποίησης επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και καταρχήν των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό ελέγχου, ένα κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένα πλαίσιο διεκδικήσεων για τα δημοκρατικά δικαιώματα και συνολικά για τα ζητήματα της δημοκρατίας, η ανάπτυξη του αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού και της κάθε είδους εξάρτησης, είναι ορισμένοι από τους άξονες αυτού του πλαισίου. Η πολιτική αυτή και οι στόχοι που την απαρτίζουν πρέπει να γίνεται αντιληπτή όχι αποσπασματικά, αλλά ως το όχημα που αφενός μεν αντιμετωπίζει σημερινές λαϊκές ανάγκες και αφετέρου οδηγεί, πρέπει να οδηγεί, στο στρατηγικό στόχο.

Τις διεκδικήσεις αυτές τις αναπτύσσει και της καθοδηγεί ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων εναντίον των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού και ο αγώνας κατευθύνεται σε βαθιές αντικαπιταλιστικές αλλαγές στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού. Η συμμαχία στη βάση, μέσα στην κοινωνία, είναι συμπαράταξη της εργατικής τάξης, των αγροτών, των ενδιάμεσων μικροαστικών στρωμάτων των πόλεων, της νεολαίας που το περιεχόμενό της ποικίλει, ανάλογα με τις συνθήκες κάθε χώρου, υπηρετεί όμως το γενικό πλαίσιο και τις επιδιώξεις του Μετώπου. Στο πολιτικό επίπεδο συσπειρώνονται στο μέτωπο όλες οι πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις που θέτουν τέτοιους στόχους. Με βάση τα σημερινά δεδομένα στο πλαίσιο αυτό μπορούν να συμπαραταχθούν το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι δυνάμεις του Αριστερού Ρεύματος και άλλες μικρότερες οργανώσεις και συλλογικότητες.

Στην πορεία, αναπτύσσεται η κοινή δράση και η συνεργασία όλων αυτών των πολιτικών δυνάμεων και διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις αλληλοκατανόησης και σύγκλισης σε κοινή προγραμματική βάση, ώστε να διαμορφωθεί το μέτωπο. Το εργατικό κίνημα στη χώρα μας έχει πλούσια θετική και αρνητική πείρα μετωπικής πολιτικής και των κινδύνων τους οποίους διατρέχει. Υπερβολικές υποχωρήσεις σε κρίσιμα ζητήματα, ώστε να επιτευχθεί συμφωνία, στρογγυλέματα στα κεντρικά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα π.χ. ΕΕ και η διαμόρφωση των προϋποθέσεων για το σοσιαλισμό μέσω αυτής της δράσης είναι ζητήματα στα οποία οι υπερβολικές υποχωρήσεις υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσουν την προσπάθεια σε εκτροπή. Ο κίνδυνος του ρεφορμισμού, ο κίνδυνος να επικρατήσει η λογική του μικρότερου κακού είναι υπαρκτός, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες. Τον ζήσαμε το 2010-2012 και μπορούμε να τον αποφύγουμε.

Ορισμένες επισημάνσεις για την τακτική του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα

Οι περίοδοι που χαρακτηρίζονται από μεγάλη ρευστότητα και μεγάλες ανακατατάξεις είναι και περίοδοι σημαντικών δυνατοτήτων για το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική Αριστερά. Εκεί φαίνονται τα προτερήματα και οι αδυναμίες κάθε πολιτικής και κάθε ηγεσίας. Στις συνθήκες αυτές δύο δρόμοι υπάρχουν για τη δράση της κομμουνιστικής αριστεράς. Ή θα διαμορφώσει σχέδιο δράσης με μεγάλες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες που θα απηχούν τα εργατικά συμφέροντα και τις διεκδικήσεις στις συνθήκες αυτές και μαζί την προοπτική της επαναστατικής πάλης και αυτό σημαίνει πέραν των άλλων την ανάληψη σημαντικού ρίσκου ή θα συνεχίσει στο ίδιο πλαίσιο, στον ίδιο ρυθμό με τις προηγούμενες συνθήκες, οπότε την προσπερνούν οι εξελίξεις και ο εργαζόμενος λαός. Ο πρώτος δρόμος είναι αυτός που χαρακτηρίζει ζωντανές πολιτικές δυνάμεις, που έχουν πολύ ισχυρούς δεσμούς με την εργατική τάξη και εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της και ο δεύτερος εκφράζει συνήθως γραφειοκρατικές σε σημαντικό βαθμό δυνάμεις που τρομοκρατούνται από το άγνωστο και θέλουν να προφυλάξουν τα κεκτημένα, να μην αναλάβουν κανένα ρίσκο και επιτίθενται σε καθετί που τους αντιτίθεται και θεωρούν ότι αποτελεί πιθανό κίνδυνο.

Η συμπεριφορά αυτή σε ένα λίγο πολύ σταθερό πλαίσιο, σε συνθήκες παγιωμένων εξελίξεων δεν έχει πολιτικό κόστος, σε φάσεις όμως μεγάλης ρευστότητας τα αποτελέσματα μπορεί να αποδειχθούν ακόμη και καταστροφικά. Απ' ό,τι μέχρι σήμερα είδαμε, το ΚΚΕ συνεχίζει μια τακτική ανάλογη με αυτή των τελευταίων ετών, η οποία φυσικά δεν ανταποκρίνονταν ούτε στις παλαιότερες ούτε στις σημερινές συνθήκες. Χαρακτηρίζεται από συντήρηση των δυνάμεων του, από περιχαράκωση, ξεχωριστή κινητοποίηση των δυνάμεων του και οξύτατες πολιτικές αντιπαραθέσεις με την υπόλοιπη Αριστερά και μέσα στο κίνημα. Σε τελική ανάλυση καμία αξιοποίηση των δυνατοτήτων που υπάρχουν.

Χαρακτηριστική είναι η στάση του στο πρόσφατο δημοψήφισμα και συνολικά στις τελευταίες εξελίξεις. Με το επιχείρημα ότι το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν αποσπασματικό και υπήρχε ο κίνδυνος να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα του η κυβέρνηση επέλεξε αυτό που, για όσους γνωρίζουν, ήταν το αναμενόμενο με βάση την πολιτική του, επέλεξε το άκυρο, θέτοντας τη θέση «όχι» στα μέτρα της τρόικας, ούτε σε αυτά της κυβέρνησης και τα συμπλήρωνε με τη γνωστή θέση εξόδου από την ΕΕ με εργατική εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι στο δημοψήφισμα και σε κάθε δημοψήφισμα το ΚΚΕ καλεί για την ψήφιση της συνολικής στρατηγικής του.

Αποτέλεσμα, ο λαός απάντησε με ένα μεγάλο περήφανο ΟΧΙ, στο 61,3% των ψηφοφόρων, που τουλάχιστον η κυβέρνηση δεν το περίμενε και δεν το ήθελε, γιατί δυσκόλευε τους χειρισμούς που είχε κατά νου, δηλαδή να οδηγήσει τα πράγματα στο συμβιβασμό και την υπογραφή μνημονίου. Στο 61,3% συγκεντρώθηκε η συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης και του εργαζομένου λαού εκφράζοντας τη θέληση της για απαλλαγή από τα μνημόνια και τη λιτότητα και από την άλλη πλευρά ήταν η αστική τάξη, το σύνολο του ντόπιου και ευρωπαϊκού κατεστημένου. Ήταν ένας πρωτοφανής για τα μεταπολιτευτικά χρονικά ταξικός διαχωρισμός. Με τη στάση του το ΚΚΕ βρέθηκε έξω από το λαϊκό στρατόπεδο, ορισμένες φορές μάλιστα με διάφορα προσχήματα το λοιδόρησε. Η εργατική τάξη είδε το ΚΚΕ όχι ως το κόμμα της, αλλά κάτι πέρα και έξω από αυτήν, ξένο προς τα συμφέροντα της. Είναι φυσικό ότι τα μέλη και οι ψηφοφόροι του πλειοψηφικά δεν ακολούθησαν τις κομματικές επιλογές, με αποτέλεσμα έναν νέο βαθύ ρήγμα ανάμεσα στην ηγεσία και την πολιτική της και στον κόσμο του κόμματος.

Την ώρα που μπορούσε να αναδειχθεί σε κινητήρια δύναμη της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού, του 61,3%, να το εκφράσει πολιτικά και να προωθήσει την ενότητα της εργατικής τάξης και την κοινωνική συμμαχία, το ΚΚΕ βρέθηκε απομονωμένο, αποσπώντας τη δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης και τους επαίνους των αστικών δυνάμεων περί του σταθερού και συνεπούς χαρακτήρα του. Αναρωτιέται κανείς ποια τύχη μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα ένας πολιτικός σχηματισμός που η ηγεσία του αδυνατεί να δει σωστά κατ' επανάληψη την αντικειμενική πραγματικότητα και τοποθετείται κατ’ επανάληψη διαιρώντας τους ψηφοφόρους του.

Δυστυχώς η στάση αυτή δεν είναι λάθος και προϊόν κάποιων λανθασμένων εκτιμήσεων, είναι το συνεπακόλουθο των ιδεολογικών και προγραμματικών αντιλήψεων που διαμόρφωσε τα τελευταία χρόνια το ΚΚΕ και των επιδιώξεων της ηγεσίας του, οι οποίες συμπυκνώνονται στα εξής:

Όχι μεγάλες πρωτοβουλίες και ανάληψη δράσης που διαμορφώνουν προϋποθέσεις συσπείρωσης μεγάλων λαϊκών τμημάτων και φυσικά θέτουν την αναγκαιότητα της πολιτικής συνεργασίας και του μετώπου με άλλες πολιτικές δυνάμεις, σημαίνει ότι δεν γίνεται καμία προσπάθεια αξιοποίησης της συγκυρίας για την ισχυροποίηση του εργατικού κινήματος και φυσικά δεν αμφισβητείται ουσιαστικά η αστική τάξη και η κυριαρχία της. Απλά συντηρεί τις δυνάμεις του, επιδιώκει «να μη το έχει ο αντίπαλος στο χέρι την κρίσιμη ώρα, να έχει την ανεξαρτησία του», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά παλαιότερη κομματική απόφαση, εννοώντας ως κρίσιμη ώρα την επαναστατική κατάσταση. Επιπλέον την επαναστατική κατάσταση την συναρτά αποκλειστικά και μόνο από ένα γενικευμένο πόλεμο[1] και τα μέσα για την κατάληψη της εξουσίας είναι μόνο, κατά την αντίληψή του, η εξέγερση και ο εμφύλιος πόλεμος[2].

Αυτή η στρατηγική είναι φανερό ότι δεν απαιτεί μεγάλους ταξικούς αγώνες με επιδίωξη να διαμορφωθεί και καθημερινά να ισχυροποιείται το μέτωπο των επαναστατικών δυνάμεων και του εργατικού κινήματος, δεν απαιτεί πλατύ ταξικό κίνημα στο οποίο το ΚΚΕ θα αγωνιστεί να αποκτήσει ηγεμονική θέση. Η έννοια της ηγεμονίας του είναι άγνωστη, διότι ηγεμονία κάποιου στον εαυτό του δεν έχει κανένα νόημα. Η στρατηγική αυτή απαιτεί ένα μικρό, κλειστό, αυστηρά οριοθετημένο κόμμα που αναμένει την επαναστατική κατάσταση για να ηγηθεί της εξέγερσης για την εξουσία. Ο Αύγουστος Μπλανκί σε έκδοση του 2015. Μόνο που ο Μπλανκί και οι Γάλλοι επαναστάτες της εποχής του είχαν ένα επαναστατικό άρωμα σε μια εποχή μάλιστα που η εξέγερση και τα οδοφράγματα ήταν ο κανόνας, τακτική που οι κλασικοί του μαρξισμού την αντιμετώπισαν αποτελεσματικά και την απαξίωσαν και αργότερα στις αρχές του 20^ου αιώνα το ίδιο αποτελεσματικά την αντιμετώπισε και ο Λένιν.

Όποιος αρνείται την πιθανότητα της εξέγερσης για την εξουσία σαφέστατα δεν έχει σχέση με το μαρξισμό. Οι κομμουνιστές πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για τη χρήση όλων των μορφών πάλης, ανάλογα με τις συνθήκες. Η φιλολογία όμως για την εξέγερση και τον εμφύλιο πόλεμο σήμερα, αυτή τη στιγμή, είναι η καλύτερη πρόφαση να μην κάνει κανείς τίποτα για να προετοιμάσει την επανάσταση και ενδεχομένως την εξέγερση. Είναι η συνταγή της ήττας.

[1] Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο συνέδριο σ. 59

[2] Θεωρητικά ζητήματα στο πρόγραμμα του ΚΚΕ , σ. 105-116

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ -Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Εργαζομένων Εθνικής διοργάνωσε ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση με θέμα:

Ελληνικό τραπεζικό σύστημα και Ευρωζώνη

Η εκδήλωση έγινε την Τρίτη 14 Ιουλίου 2015 στην αίθουσα της ΟΤΟΕ (Σίνα και Βησσαρίωνος 9).

Ομιλητές ήταν:

Ο Νίκος Στραβελάκης, Οικονομολόγος και

η Μαρία Μπικάκη, Συντ/χος Τραπεζοϋπάλληλος.

Την εκδήλωση συντόνισε η Μαρία Ξιφαρά.

Ρήξη με την ΕΕ και πέρασμα των τραπεζών υπό δημόσιο ιδιοκτησία ή στραγγαλισμός από την ΕΚΤ;

Γιατί έκλεισαν οι τράπεζες; Έπρεπε να επιβληθεί έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων;

Πώς σχετίζονται τα μνημόνια με ανακεφαλοποίηση των τραπεζών;

ELA, ESM, EFSF, ΕΚΤ: Πώς επηρεάζουν το εγχώριο τραπεζικό σύστημα;

Τι σημαίνει η κρατικοποίηση των τραπεζών για τις καταθέσεις και τον έλεγχο της οικονομίας;

Μπορεί να υπάρξει εργατικός έλεγχος στις τράπεζες προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας και πως;

Τι κίνδυνος υπάρχει για τους τραπεζοϋπάλληλους;

Σε αυτά και άλλα ερωτήματα έδωσαν ενδιαφέρουσες απαντήσεις οι ομιλητές.

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν το άνοιγμα της εκδήλωσης από την συντονίστρια Μαρία Ξιφαρά και τις δύο ομιλίες.

Άνοιγμα της εκδήλωσης και η ομιλία του Νίκου Στραβελάκη:

Η ομιλία της Μαρίας Μπικάκη:

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Για τους Γερμανούς[1] ισχυρίζονται, όταν τους περιγράφουν με διάφορα επίθετα, ότι είναι άκαμπτοι και σκληροί, αλαζόνες και υπερόπτες, αλλά και προνοητικοί και μεθοδικοί. Η αλήθεια είναι ότι δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη, φροντίζουν στα πλαίσια του δυνατού με επιστημονικό τρόπο να προσεγγίζουν την πραγματικότητα έτσι ώστε να μπορούν να την αλλάζουν, να την τροποποιούν κατά το δοκούν αν είναι δυνατόν ή να επηρεάζουν τις εξελίξεις όσο το δυνατόν περισσότερο προς ίδιον όφελος. Σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας της Γερμανίας, έχοντας εδώ και εκατό χρόνια επιτύχει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση σε οικονομικό και πολιτικό πεδίο, να αφήνει τα πράγματα να τρέχουν εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους χωρίς από πριν να έχει προνοήσει μέτρα παρέμβασης. Τώρα αν αυτό προσδίδει χαρακτηριστικά ακαμψίας σε απότομες στροφές των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων είναι ένα από τα δυσάρεστα ενδεχόμενα που όμως έχουν μια πιθανότητα να συμβούν ενώ είναι δεδομένη η επιτυχία της στιβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα αλλά και το μέλλον και τις προκλήσεις τους. Είναι οι πρώτοι διδάξαντες που χρησιμοποίησαν γενικευμένο σχεδιασμό, σε πανκρατική κλίμακα, στις πολεμικές συνθήκες ανάπτυξης του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Έτσι κορυφαίοι εκπρόσωποι[2] τους έχουν παραθέσει τη στρατηγική τους για την περίοδο. Στρατηγική που εξειδικεύτηκε και παγιώθηκε μετά και την εμπειρία της πρόσφατης διεθνούς κρίσης. Αυτή τεκμηριώνεται και περιγράφεται ως εξής: «Κάθε βήμα προς τα πίσω από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα σήμαινε ανυπολόγιστους κινδύνους για την οικονομική και πολιτική σταθερότητα. Τα διδάγματα από την κρίση δείχνουν ότι η ΕΕ θα πρέπει να συνεχίσει να αναπτύσσεται προς μια πολιτική ένωση. Είναι πολύ σημαντικό να προωθηθούν «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και τα δημόσια χρέη που ναρκοθετούν τους κρατικούς προϋπολογισμούς είναι μεγάλο πρόβλημα. Ανακεφαλαιώνοντας τα μέχρι τώρα οφέλη αναφέρει ότι: Η ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μια ιστορία επιτυχίας, και η εισαγωγή του ευρώ παραμένει σωστή για τους παρακάτω λόγους: 1) Το ευρώ έχει ενισχύσει το εμπόριο της Γερμανίας με τη ζώνη του ευρώ. Η ζώνη του ευρώ είναι για πολλές γερμανικές εταιρείες το έρεισμα για να διεισδύσουν στις διεθνείς αγορές. 2) Η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας αυξήθηκε σημαντικά μετά την εισαγωγή του ευρώ. Το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αυξήθηκε σημαντικά πιο λίγο από ό, τι στην υπόλοιπη ζώνη. Την εποχή του γερμανικού μάρκου συγκριτικά πλεονεκτήματα εξαλείφονταν από την ανατίμηση του γερμανικού μάρκου και την υποτίμηση των νομισμάτων των χωρών της νότιας Ευρώπης. 3) Το ευρώ έχει συμβάλει σε πιο σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Η διακύμανση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ έναντι του δολαρίου είναι κατώτερη από την μεταβολή της για το γερμανικό μάρκο έναντι του δολαρίου τις δεκαετίες 1980 και 1990. Η μείωση της αξίας του ευρώ σε σωστά επίπεδα κάνει καλό στη γερμανική οικονομία. 4) Η εισαγωγή του ευρώ έχει βελτιώσει τη σταθερότητα των τιμών στη Γερμανία (παρόλη την αύξηση στις τιμές για τον απλό καταναλωτή σσ) 5) Το ευρώ έχει οδηγήσει σε μια διαρθρωτική μείωση των επιτοκίων και συνεπώς σε πιο ευνοϊκές συνθήκες επενδύσεων και προϋποθέσεις ανάπτυξης. Από το 2001, τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων δεκαετούς μειώθηκαν, ιδίως στις νότιες χώρες της Ευρώπης, σημαντικά. Αυτό έχει οδηγήσει σε επενδύσεις και ανάπτυξη, αλλά και αύξηση της κατανάλωσης επί πιστώσει. (Αυτό βοηθάει την απορρόφηση γερμανικών προϊόντων σσ) Από την αρχή της κρίσης του δημόσιου χρέους, τα επιτόκια αυξήθηκαν απότομα στις περιφερειακές χώρες σε σύγκριση με τη Γερμανία. 6) Το ευρώ δίνει στη Γερμανία το οικονομικό βάρος για να συμβάλει στη διαμόρφωση της διεθνούς πλαισίου πολιτικής στο μέλλον. Το μερίδιο της Γερμανίας στο παγκόσμιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν έχει μειωθεί. Ενώ το μερίδιο της Γερμανίας το 2011, αντιπροσώπευε μόνο περίπου τέσσερα τοις εκατό, το μερίδιο της ζώνης του ευρώ ήταν περίπου 14,5 τοις εκατό. Στην ήπειρό μας, μόνο η ΕΕ είναι ένας πραγματικός παγκόσμιος παίκτης, με σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους που παράγει το ένα τέταρτο της παγκόσμιας παραγωγής. Ένα ικανό και αξιόπιστο πακέτο διάσωσης είναι ουσιαστικής σημασίας για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της ζώνης του ευρώ. Δεν ταιριάζει με τη φιλοσοφία μας για να απαιτήσουμε οικονομικό ακτιβισμό και απερίσκεπτους ελιγμούς της πολιτικής σε οικονομικά δύσκολους καιρούς. Ήταν πάντα η σταθερότητα και ο μακροπρόθεσμος προσανατολισμό, οι εγγυητές της επιτυχίας της γερμανικής οικονομίας.»

Η συγκεκριμένη στρατηγική με τα συγκριτικά οφέλη που έφερε στο γερμανικό κεφάλαιο έχει και άλλες πλευρές που δεν αναφέρονται εδώ αλλά που είναι κρίσιμες για να συνεχίσει, με το διπλό όχημα ευρώ-ΕΕ, να είναι παγκόσμιος παίκτης με μεγάλες βλέψεις. Σπάει τη μονοκρατορία του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος κυκλοφορίας και αποθεματοποίησης, υποσκάπτει τη θέση και τα οφέλη των ΗΠΑ ως παγκόσμιου νταβατζή χάρις στη δυνατότητα τους να τυπώνουν νόμισμα κατά το δοκούν και να αποσπούν στην ουσία φόρο υποτέλειας από το σύνολο του κόσμου έτσι ώστε να μην έχουν ακόμη κηρύξει επίσημα χρεοκοπία. Για να γίνει ελκυστικό το ευρώ και να προσελκύει συνεχώς νέα κεφάλαια πρέπει να είναι σταθερότερο από το δολάριο, με λιγότερη διολίσθηση, έναντι του δολαρίου, της πραγματικής του αξίας. Να μην ξεχνάμε εδώ ότι αντίστοιχες κινήσεις με το δολάριο κάνουν και άλλες χώρες με τα νομίσματα τους π.χ. Κίνα για να μην υποσκάψουν την ανταγωνιστικότητα τους. Αυτό όμως είναι ένα άλυτο δίλημμα. Δεν μπορείς και τη ζώνη του ευρώ να εκμεταλλεύεσαι σαν όχημα για παγκόσμια κυριαρχία της δικής σου παραγωγικής βάσης και ισχυρό νόμισμα που προσελκύει κεφάλαια να έχεις. Το δίλημμα πάει να λυθεί δια της πολιτικής-οικονομικής-δημοσιονομικής και νομισματικής ολοκλήρωσης με γενικευμένη επίθεση ενάντια στα εργατικά δικαιώματα και το μερίδιο του κόσμου της εργασίας στον κοινωνικό πλούτο που παράγει, δια του περιορισμού του «κοινωνικού κράτους» για ανάπτυξη νέων πεδίων κερδοφορίας και την αύξηση της δυνατότητας άμεσων και έμμεσων ενισχύσεων του κεφαλαίου σε κάθε χώρα. Λογική που δια των πλεονεκτημάτων της για τα επιμέρους κεφάλαια συγκαλύπτει τις αντιθέσεις τους που ενίοτε εκδηλώνονται με σφοδρότητα.

Θα ξεχωρίσουμε δύο ομάδες αντιθέσεων. α) Τα κεφάλαια που είναι προσανατολισμένα κυρίως στις εξαγωγές και αυτά που είναι προσανατολισμένα κυρίως στις εσωτερικές-τοπικές αγορές. Τα πρώτα προκρίνουν με ένταση κανιβαλικές επιθέσεις ενάντια στα εργατικά εισοδήματα ενώ τα δεύτερα προκρίνουν τη σταθερότητα τους ή την ελεγχόμενη λελογισμένη μείωση τους. β) Το «παραγωγικό» κεφάλαιο προκρίνει σχετικά χαμηλή και ευλύγιστη ισοτιμία του ευρώ ενώ το «χρηματοπιστωτικό» απαιτεί σκληρό νόμισμα και για να προσελκύει κεφάλαια και για τις τοκογλυφικές του δραστηριότητες και για τις πειρατικές του ανά την υφήλιο επιδρομές. Η διαχείριση του διλήμματος απαιτεί ομαλές και ελέγξιμες καταστάσεις. Το καρκίνωμα της βαθιάς κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού στο σώμα του οχήματος ευρώ-ΕΕ που δεν λέει να αναταχθεί, παρά τα νεοφιλελεύθερα φάρμακα, απαιτεί χειρουργικές επεμβάσεις. Στην απόφαση συντελεί και η συνεχιζόμενη επίμονη αντίσταση του ελληνικού λαού που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να πάρει, ή μάλλον να επιβάλει, απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Το τραπεζικό κεφάλαιο που απαιτούσε[3] να κόψει η Αθήνα το κεφάλι της και να βρει τρόπο για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος γίνεται επιθετικότερο. Το resalto στις καταθέσεις των κυπριακών τραπεζών επιταχύνει τις κινήσεις κεφαλαίων προς το ασφαλές καταφύγιο των γερμανικών τραπεζών και ομολόγων έστω και αν μαζί με τις πρόσφατες αποφάσεις-οδηγίες για τη «διάσωση» των τραπεζών (συμμετοχή καταθετών κλπ) ρίγη τρόμου διαπέρασαν την ευρωζώνη από άκρου εις άκρον. Κερδισμένες μακροπρόθεσμα οι μεγάλες γερμανικές τράπεζες και τα «ασφαλή» γερμανικά ομόλογα.

Έτσι μέσα σε όλα αυτά μας προέκυψε και η κυβέρνηση Σύριζα με την υπερφίαλη, φαντασιακή, απόλυτα αφελή – και ύποπτη τελικά- άποψη ότι θα επιβάλει ρωγμές στην πανευρωπαϊκή λιτότητα και ρύθμιση του βρόγχου κάθε ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, που είναι το δημόσιο χρέος, δια της … διαπραγμάτευσης και της επίκλησης των «αρχών» της ενωμένης Ευρώπης. Να μην ξεχνάμε ότι πήρε την εντολή για να μην πληρώσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και η εντολή για «σκληρή διαπραγμάτευση» ήταν μόνο για αυτό το σκοπό. Ταυτόχρονα ξέρουν ότι μόνο η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους το 2015 απαιτεί 39 δις[4] που είναι αδύνατον να βρεθούν χωρίς νέα δανεικά και μνημόνιο. Ο οδικός χάρτης κάθε διαπραγμάτευσης τους που θα τηρούσε τις προεκλογικές υποσχέσεις θα ήταν στάση κάθε εξυπηρέτησης του χρέους, ανακοίνωση του ποσοστού κουρέματος, έναρξη των όποιων διαπραγματεύσεων μόνο για το ύψος του ποσοστού κουρέματος, κρατικοποίηση των τραπεζών, μεταφορά όλων των αποθεματικών σε μια νέα κεντρική τράπεζα για να μην χρησιμοποιούν τα κεφάλαια της χώρας ο Ντράγκι και οι πραιτοριανοί του, περιορισμός της κίνησης κεφαλαίων, γνωστοποίηση της πρόθεσης ότι αν πάνε να στραγγαλίσουν οικονομικά τη χώρα θα προσφύγει στην έκδοση νομίσματος, ενίσχυση με όλους τους τρόπους των ελεγκτικών μηχανισμών για να παταχθεί η φοροδιαφυγή και να ελεγχθούν τα παρελθόντα έτη και οι εξαγωγές καταθέσεων, νομοθέτηση άμεση της κατάργησης των μνημονιακών νόμων και άμεση εφαρμογή κάθε φιλεργατικού και φιλολαϊκού μέτρου κοκ. Έτσι και θωρακίζεσαι απέναντι σε εκβιασμούς και τα λαϊκά συμφέροντα υπερασπίζεσαι. ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ. Αν δεν θέλεις, κάνεις, ότι έκανε η ομάδα Τσίπρα. Η ηγετική ομάδα του Σύριζα, αυτή δηλαδή περί τον Τσίπρα, που εκφράζει τα πιο ευρωλιγούρικα μικροαστικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας καθώς και νέα μισθωτά στρώματα συνδεδεμένα με τις ευρωμπίζνες και την ποικιλότροπη εξυπηρέτηση συμφερόντων της αστικής τάξης σε σχέση με την ΕΕ και όχι μόνο, βρέθηκε μεταξύ σφύρας και άκμονος στα χρόνια της φωτιάς της αντιμνημονιακής πάλης, προσάρμοσε τη τακτική της, συγκάλυψε τις πραγματικές επιδιώξεις της πρώτα και κύρια μέσα στο κόμμα για να μπορέσει να κυριαρχήσει. Μόνο που η σύντομη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας αποκάλυψε και τις αυταπάτες και τις προθέσεις της να έρθει σε συνεννόηση με τους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ και του ευρώ. Η αδιαφανής «σκληρή διαπραγμάτευση» της είχε ως κύριο στόχο την ενσωμάτωση των λαϊκών απαιτήσεων και προσδοκιών στα όποια μίζερα περιθώρια άφηναν οι στρατηγικές των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ. Να εξαναγκάσει δια της μεθοδολογίας του αφοπλισμού να αποδεχθούν τα μνημόνια οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα σαν μονόδρομο και να εγκαταλείψουν κάθε άλλο εναλλακτικό ριζοσπαστικό δρόμο. Μόνο που το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εν μέσω σηκωμένης σημαίας παράδοσης δια των διαφόρων «προτάσεων», ανέτρεψε αυτούς τους σχεδιασμούς. Δεν έφτασε όμως να τους εμποδίσει να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο, το μισητό πρόσωπο του προδότη που αδιαφορεί για κάθε έννοια δικαίου και δημοκρατίας. Έφτασε η εγκληματική πολιτική της να ακυρώσει μέσα σε ώρες – δεν γνωρίζουμε τόσο γρήγορη παραχάραξη στην παγκόσμια ιστορία- τη λαϊκή βούληση, που εκφράσθηκε μέσα από ένα δημοψήφισμα που έκανε για να σώσει τις καρέκλες της και να πατρονάρει την παράδοση των συμφερόντων του λαού και της χώρας. Ενός λαού που με γυμνά χέρια έδωσε τη μάχη σε ένα σύγχρονο ασύμμετρο κοινωνικό πόλεμο και με τη μεγαλειώδη απάντηση του κατήγαγε περήφανη νίκη και έδειξε το μόνο δρόμο διεξόδου και αξιοπρέπειας . Οδήγησε με αυτή την εγκληματική πολιτική ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς στην ατίμωση του ΝΑΙ μέσω του εκβιασμού να μην πέσει «η κυβέρνηση της αριστεράς» γιατί τάχα αυτή θα μπορέσει να σώσει ότι σώζεται. Ο κ. Τσίπρας μπαίνει στο κάδρο των «τελειωμένων» πολιτικών και πρωθυπουργών μαζί με τον Παπανδρέου, τον Παπαδήμο, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Πολύ μικρότερη απάτη και ασέλγεια στο σώμα της δημοκρατίας, όχι αδιάφορη όμως για την ποιότητα του ανδρός, είναι η πλειοψηφία της ΚΕ του κόμματος σου να σε καλεί να μην ψηφίσεις τα αντιλαϊκά μέτρα και τη συμφωνία και εσύ να γράφεις στα παλιά σου παπούτσια την απόφαση και να κάνεις το αντίθετο.

Πριν από αυτό, όμως και ενώ η κορύφωση της ταξικής πάλης έχει χωρίσει τη χώρα στα δυο, εκφράζονται οι κυρίαρχοι κύκλοι του γερμανικού κεφαλαίου με δύο γραμμές που έχουν την αντανάκλαση τους και στις ηγετικές πολιτικές μορφές της χώρας, των Μέρκελ, Σόιμπλε, Γκάμπριελ. Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις του επικεφαλής της BDA της Συνομοσπονδίας Γερμανών Εργοδοτών, σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στις 6-6-2015 στην εφημερίδα Passauer Neue Presse, όπου προειδοποιεί: «Η υπόθεση της Ελλάδας δεν έχει μόνο οικονομική, έχει και πολιτική διάσταση. Περιμένω ότι μαζί η Ελλάδα και η Ευρώπη θα ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση για να εργαστούν από κοινού για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ» τονίζει ο κ. Κράμερ. «Σε αντίθετη περίπτωση» προειδοποιεί με νόημα ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γερμανών Εργοδοτών «όλοι θα αναρωτιούνται σε δέκα χρόνια, γιατί δεν μπορέσαμε να υπερασπιστούμε το κοινό μας νόμισμα». Σε ένα μήνα εκφράζεται με ένταση η άλλη γραμμή: Ο πρόεδρος της ένωσης γερμανικών τραπεζών είπε στο Reuters στις 5-7-2015 ότι… “Οι Έλληνες παραβίασαν τους κανόνες της Ευρωζώνης, γι αυτό πρέπει να φύγουν από την Ευρωζώνη. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επικεφαλής των γερμανών εξαγωγέων που τόνισε ότι δεν μπορεί να δει πως η Ελλάδα μπορεί να μείνει πλέον στην Ευρωζώνη. «Χαστούκι στο πρόσωπο όλων των Ευρωπαίων», χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο πρόεδρος των Γερμανών Βιομηχάνων (BDI) Ούλριχ Γκρίλο, εκτιμώντας ότι η κατάσταση για την Ελλάδα έγινε τώρα «ακόμη πιο δραματική». Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα Bild, o κ. Γκρίλο εκτίμησε ότι το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι πλέον πιθανό. «Δεν επιτρέπεται να γίνουν σάπιοι συμβιβασμοί. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κρατηθεί στην νομισματική ένωση με κάθε κόστος», τόνισε ο κ. Γκρίλο.

Πανικόβλητη η ομάδα Τσίπρα, με κύριο μοχλό τον αρχιτέκτονα κάθε αντιλαϊκού συμβιβασμού Δραγασάκη, υψώνει λευκή σημαία. Οι Γερμανοί κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τους εξευτελίσουν, ακόμη και να ξαποστείλουν την Ελλάδα σε άτακτη χρεοκοπία με απόλυτα εξευτελισμένο και σε πλήρη απαξίωση το πολιτικό προσωπικό της. Έχουν εκτιμήσει, με επιφυλάξεις προς το παρόν, ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα τους διασφαλίζονται καλύτερα έτσι. Η κινητοποίηση των Γάλλων αλλά και των άλλων για ηπιότερο συμβιβασμό γίνεται γιατί αντιλαμβάνονται ότι πίσω από την υποταγή της χώρας μας σε ένα νέο σκληρότερο, πλήρως απαράδεκτο ακόμη και από τον Τσίπρα μνημόνιο, κρύβεται όχι μόνο η επιδίωξη που στρώνει το δρόμο της εξόδου αλλά κυρίως η επιδίωξη για την απόλυτη κυριαρχία του γερμανικού κεφαλαίου στην ευρωζώνη και στην ΕΕ.

Η αριστερή πτέρυγα του Σύριζα, όπως και κάθε έντιμη φωνή στην ηγεσία και στα στελέχη του, παρά το ΟΧΙ τους, δε σήκωσε το γάντι του απόλυτου, κάθετου και οριζόντιου διαχωρισμού από την προδοτική, εγκληματική και αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική της ομάδας Τσίπρα. Του έδωσαν με την επαμφοτερίζουσα στάση τους ανάσες, αέρα ζωής, με αποτέλεσμα να προκαλεί με τον πιο χυδαίο τρόπο λέγοντας ότι είναι «υπερήφανος για την διαπραγμάτευση που έκανε» και, κάνοντας τον κουφό, ότι «όποιος πιστεύει ότι είναι πλαστό το δίλημμα ευρώ ή καταστροφή να του το πει και να προτείνει ένα άλλο δρόμο». Λέμε ότι κάνει τον κουφό, και τον θρασύ ψεύτη, γιατί ξέρει ότι δεν είναι αλήθεια και ότι έχουν προταθεί και άλλος δρόμος και παραλλαγές του. Ελπίζει ότι η διαχείριση της εξουσίας θα του δώσει δύναμη να διαφθείρει, και να κερδίσει με το μέρος του, τον κύριο κορμό του κόμματος του, και ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης και ανάγκης να περάσει η συμφωνία της καταστροφής, θα του δώσουν χρόνο να συνέλθει. Όμως υπάρχει ένα Αλλά.

Οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της συμφωνίας στα εργαζόμενα και λαϊκά στρώματα θα τροφοδοτήσουν όχι μόνο τάσεις συμβιβασμού αλλά και βαθύτερων εξεγερτικών διεργασιών που θα είναι ο μόνιμος εφιάλτης του Τσίπρα και της ομάδας του. Αν οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του ΟΧΙ, μαζί και οι πολιτικές δυνάμεις που λόγο έντονων επιφυλάξεων εκφράστηκαν με άκυρο, πρέπει να συγκροτήσουν ένα πανίσχυρο εργατικό λαϊκό μέτωπο που θα βάλει τη σφραγίδα του σε όλη την περίοδο. Ο λαός σαν τον Ανταίο που παίρνει δύναμη από τη γη πρέπει να πάρει δύναμη από την πιο πλατιά, την πιο βαθιά συνεργασία για την ανατρεπτική του μνημονίου δράση, που θα αλλάζει μέσα από τους συναγωνιστικούς δεσμούς που θα αναπτύσσονται φοβίες, στερεότυπα, άκαιρες επιφυλάξεις από όλες τις λαϊκές, ταξικές, αγωνιστικές, ριζοσπαστικές, αντικαπιταλιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις. Η πλατιά γη των ταξικών αγώνων για την ανατροπή των μνημονίων θα δώσει δύναμη στον λαό Ανταίο για ένα βαδίσει ένα άλλο δρόμο ξεπεράσματος της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, που η σκληρή πάλη γι αυτό θα δημιουργεί ρωγμές στα κοινωνικά τείχη της φυλακής μας, θα ανοίγει και θα στρώνει ένα μικρό μονοπάτι που θα αφήνει την ελπίδα ζωντανή για ένα μέλλον όπου θα κυριαρχεί η εργατική δημοκρατία. Όλοι μα όλοι θα κρινόμαστε σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για καθυστερήσεις και παραλείψεις.

16-7-2915

_______________________________________
[1] Εννοείται ότι μιλάμε μόνο για τους οικονομικούς, πολιτικούς, επιστημονικούς κλπ εκπροσώπους του κεφαλαίου. Επίσης όταν αναφέρουμε ονόματα εκπροσώπων τους θα εννοούμε τα συγκεκριμένα συμφέροντα. Ο γερμανικός λαός δίκαια υπερηφανεύεται για παιδιά του όπως ο Johann Wolfgang Goethe, o Karl Heinrich Marx ή ο Albert Einstein

[2] Ο πρόεδρος του συνδέσμου γερμανικών βιομηχανιών BDI Χανς Πέτερ Κάιτελ με δήλωση του για την νομισματική ένωση. Ιστοσελίδα των γερμανικών αποστολών στην Ελλάδα 7/8-2012

[3]12 Δεκεμβρίου 2009 Berliner Zeitung :Ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Ένωσης Τραπεζών (BdB) Μάνφρεντ Βέμπερ απέρριψε σήμερα κάθε ιδέα να δοθεί ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα, τονίζοντας πως είναι θέμα της Αθήνας να διευθετήσει το πρόβλημα του σοβαρού ελλείμματος του προϋπολογισμού της.

[4] Δελτίο ΟΔΔΗΧ 31-12-2014

ΠΗΓΗ: pandiera.gr