Τρεις μεγάλες κωμοπόλεις πέρασαν από το Αιγαίο μέσα σ΄ ένα 20ήμερο! 28.260 παράτυποι μετανάστες αποβιβάστηκαν σε ακτές ελληνικών νησιών,από τις 23 Ιουνίου μέχρι τις 12 Ιουλίου! Η κατάσταση έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια με το Πολεμικό Ναυτικό και το Λιμενικό Σώμα να παλεύουν χωρίς καμία απολύτως βοήθεια!
Οι Ευρωπαίοι που κατά τ΄ άλλα “καίγονται” να ρυθμίσουν τα οικονομικά μας σφυράνε αδιάφορα , όσο οι πλατείες και οι γειτονιές τους μένουν ανέγγιχτες από το πρόβλημα. Η μάχη κατά της παράνομης μετανάστευσης στο Αιγαίο μας κοστίζει πολλά χρήματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το ΠΝ έχει ήδη “μπει μέσα” στα κονδύλια καυσίμων του κατά 5 εκατομμύρια ευρώ!

Οι αριθμοί των μεταναστών που κάθε μέρα εισέρχονται μέσω Αιγαίου στην Ελλάδα είναι πλέον τετραψήφιοι! Το Σαββατοκύριακο 11 και 12 Ιουλιου καταγράφηκαν 4.266 μετανάστες ,ανεβάζοντας τον αριθμό του τελευταίου 20ήμερου στις 28.260!

Το Πολεμικό Ναυτικό που εδώ και ένα χρόνο έχει εμπλακεί ενεργά στον πόλεμο κατά της μετανάστευσης με πέντε πλοία, έχει βελτιώσει σημαντικά τον έγκαιρο εντοπισμό σκαφών που μεταφέρουν μετανάστες. Οι επιτυχείς εντοπισμοί έχουν ανέβει κατά 40% ,αλλά παρόλα αυτά το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Κι αυτό γιατί η μέθοδος που ακολουθούν πλέον οι δουλέμποροι , είναι μόλις γίνονται αντιληπτοί να πετάνε τους μετανάστες στη θάλασσα! Όσοι φορούν σωσίβια γλιτώνουν. Πολλοί από τους υπόλοιπους χάνονται στα νερά του Αιγαίου! Στην απέναντι πλευρά , στα τουρκικά παράλια έχει στηθεί ένα ολόκληρο δίκτυο εκμετάλλευσης αυτών των ανθρώπων. Δεν αναφερόμαστε μόνο στους δουλέμπορους. Μια ολόκληρη …αγορά που πουλά όλα τα …χρήσιμα για έναν παράνομο μετανάστη θησαυρίζει. Πουλάνε κυρίως …σωσίβια γι ΄ αυτό που θα ακολουθήσει στο Αιγαίο.

Πηγές του ΠΝ και του Λιμενικού Σώματος υποστηρίζουν ότι η αδιαφορία των Ευρωπαίων για το πρόβλημα εξοργίζει.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά το ΠΝ έχει να αντιμετωπίσει και τα ύποπτα παιχνίδια των Τούρκων οι οποίοι εκμεταλλεύονται τις καθημερινές επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης μεταναστών για να δίνουν το παρών σε χωρικά μας ύδατα και να διεκδικούν ρόλους που δεν τους ανήκουν . Όλα αυτά με “ανθρωπιστικό μανδύα”.

Τα ξημερώματα της Τετάρτης είχαμε μια “μίνι ναυμαχία” πέριξ των Ιμίων . Τουρκικές ακταιωροί βρέθηκαν αντιμέπτωπες με σκάφος του ΠΝ. Δεν είναι πια κάτι το ασυνήθιστο.

Την περασμένη εβδομάδα οι Τούρκοι επιχείρησαν μια παραλλαγή των Ιμίων με “μανδύα ανθρωπιστικό” επιχείρησαν οι Τούρκοι, σ΄ ένα μικρό νησάκι νότια του Αγαθονησίου. Ακταιωρός της ακτοφυλακής επιχείρησε να προσεγγίσει το Κουνελονήσι για να συλλάβει Τούρκο διακινητή παράνομων μεταναστών που είχε εγκλωβιστεί εκεί. Χρειάστηκε η επέμβαση ελληνικών δυνάμεων και η χαμηλή πτήση δύο μαχητικών αεροσκαφών πάνω από την τουρκική ακταιωρό για να αποφευχθούν τα χειρότερα!

Ο Τούρκος διακινητής πρέπει να ήταν πολύ σημαντικό πρόσωπο για το “κύκλωμα” διακίνησης μεταναστών. Αυτό προκύπτει από την επιμονή των Τούρκων να τον πάρουν απέναντι και να μην τον αφήσουν στις ελληνικές αρχές. Πληροφορίες  από αξιόπιστη πηγή αναφέρουν ότι ο Τούρκος δουλέμπορος ήταν πρώην στρατιωτικός! Υπάρχουν υπόνοιες ότι η ανατροπή του σκάφους του δεν ήταν ένα ατυχές γεγονός, αλλά προμελετημένο. Έτσι εξηγείται και η αστραπιαία κινητοποίηση των Τούρκων στην περιοχή γύρω από το Αγαθονήσι. Παρόλα αυτά οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να προλάβουν και να συλλάβουν τον Τούρκο ο οποίος χαρακτηρίζεται από τις ανακριτικές αρχές “πολύ ύποπτο πρόσωπο”.

Τι σχεδιάζουν οι Ευρωπαίοι

Οι Ευρωπαίοι απλά παρακολουθούν. Η μοναδική απόφαση που έχουν λάβει και η οποία έχει υλοποιηθεί είναι οι περιπολίες ναυτικών δυνάμεων στην Μεσόγειο. Αυτό όμως αφορά προς το παρόν μόνο το θαλάσσιο ρεύμα που “ενώνει” Λιβύη και Ιταλία. Όμως όπως επισημαίνει και το έγκυρο αμερικανικό ινστιτούτο γεωπολτικών αναλύσεων Stratfor αυτές οι ναυτικές επιχειρήσεις θα είναι αναποτελεσματικές. Οι απελπισμένοι άνθρωποι διαλυμένων χωρών δεν πρόκειται να σταματήσουν να επιχειρούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο ακομη και κολυμπώντας. Σε δεύτερη φάση σχεδιάζονται χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις στις χώρες απ΄ όπου οι διακινητές οργανώνουν τα καραβάνια των παράτυπων μεταναστών. Και αυτό το σχέδιο όμως θα αφορά την περίπτωση της Λιβύης ή άλλω περιοχών της βόρειας Αφρικής απ΄ όπου ξεκινιούν οι “αποστολές αυτοκτονίας” των μεταναστών.

Η Ελλάδα δέχεται πρόσφυγες και παράτυπους μετανάστες σε μεγάλο ποσοστο από την Συρία. Μια χώρα που διαλύεται χρόνια τώρα από τον πόλεμο. Ο ενδιάμεσος σταθμός όλων αυτών των ανθρώπων ,η Τουρκία κάνει τα πάντα για να τους “ξεφορτωθεί” πετώντας τους στη θάλασσα του Αιγαίου και μεταφέροντας το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα.

Είναι προφανές ότι αν οι Ευρωπαίοι δεν κινητοποιηθούν και δεν λάβουν δραστικά και ουσιαστικά μέτρα στήριξης της Ελλάδας, είναι θέμα χρόνου η τελευταία “γραμμή άμυνας” των βορειοευρωπαίων σ΄ότι έχει να κάνει με την μετανάστευση θα καταρρεύσει. Κι αυτό δεν είναι απειλή όπως βολικά θέλουν να το παρουσιάζουν. Είναι η σκηρή πραγματικότητα που σύντομα θα κληθούν να αντιμετωπίσουν.

πηγη: onalert.gr

Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη

Οι τελευταίες ημέρες έφεραν, με έντονο (ή κατ’ άλλους δραματικό) τρόπο, στο προσκήνιο μια κρίση, που υπέβοσκε, εδώ και πολύ καιρό, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και από την εποχή της δημιουργίας του.

Όμως, εάν τα προηγούμενα χρόνια οι κρίσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς αφορούσαν μόνο τα μέλη της, τώρα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την κοινωνία, που βλέπει, για μια ακόμα φορά, να διαψεύδεται η ΕΛΠΙΔΑ της.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε εν όψει των εκλογών του 2004, σε μια προσπάθεια του τότε Συνασπισμού, υπό τον Αλέκο Αλαβάνο, να διασωθεί εκλογικά, διευρύνοντας το ακροατήριό του, με τα κινήματα, που είχαν δημιουργηθεί, το προηγούμενο διάστημα και είχαν συγκροτήσει τον Χώρο Διαλόγου. (ΑΚΟΑ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ, Ενεργοί Πολίτες και διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες και ανένταχτοι).

Πραγματικά, αυτό το ετερογενές σχήμα κατάφερε να εξασφαλίσει την είσοδο στην Βουλή με 3,26% κατακτώντας 6 έδρες, όλες από μέλη του Συνασπισμού.

Από τότε υπήρξαν διάφορες περίοδοι κρίσεων και εντάσεων, μεταξύ των συνιστωσών, που οδήγησαν και σε διασπάσεις (Δημοκρατική Αριστερά) αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε ενωμένος, στα χαμηλά ποσοστά, που του εξασφάλιζαν την άνετη είσοδο στη Βουλή.

Και φτάσαμε στα χρόνια των μνημονίων με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 να «απογειώνονται», σταδιακά, από το 4,60% (2009), στο 16,79% (Μάιο του 2012) και ακολούθως στο 26,89% (Ιούνιο 2012).

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, που ο ΣΥΡΙΖΑ «σε μια νύχτα»- θα μπορούσε να πει κάποιος σχηματικά- έγινε διεκδικητής της εξουσίας φάνηκαν- σε όσους παρακολουθούσαν- ακόμα πιο έντονα οι εσωτερικές διαφοροποιήσεις. Όμως, το «μεθύσι» από την πιθανή ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά δεν επέτρεψε ουσιαστικές συζητήσεις, απλά σκέπαζαν τις διαφορές, όπως η γάτα το σκ….  της.

Έτσι, αντί να διαμορφωθεί (και να αποφασιστεί) ένα σοβαρό σχέδιο για τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης, εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους και αυτό να «ζυμωθεί» στην κοινωνία, επελέγη η κάθε ομάδα- συνιστώσα να κάνει το δικό της σχέδιο και προς τα έξω να…. βγαίνει αυτό που ήθελε να ακούει ο κόσμος, το «όχι» στα μνημόνια, σκίζουμε τα μνημόνια κ.ο.κ.

Είναι γεγονός ότι το προηγούμενο διάστημα, πριν (και μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη) η Αριστερή Πλατφόρμα- η διακριτή «μειοψηφία» (μέχρι τότε) στο κόμμα- δια του Παναγιώτη Λαφαζάνη συχνά πυκνά μίλαγε για το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, λέγοντας ότι δεν θα είναι και καταστροφή κ.ο.κ.

ΟΜΩΣ, προεκλογικά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης το έβγαλε από το τραπέζι. Σε πολλές συνεντεύξεις- όταν ετίθετο, εκ του πονηρού, βεβαίως, σχετικό ερώτημα- αρνείτο ότι υπήρχε τέτοιο θέμα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 20 Ιανουαρίου 2015 στο iefimerida.gr σε κείμενο με τίτλο: «Τώρα και ο Λαφαζάνης υπέρ του ευρώ» διαβάζουμε:

Πέντε ημέρες πριν τις εκλογές, ακόμη και η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει πιο ρεαλιστική προσέγγιση στο πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα.
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, που έχει ταχθεί κατά του ευρώ, διαβεβαίωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ΡΙΑ-Νοβόστι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιλέγει την έξοδο από την ευρωζώνη, ούτε την έξοδο από την ΕΕ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά άφησε για... αργότερα και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα.

Το ίδιο έκανε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και κατά το δημοψήφισμα. Και πάλι σε καμία συνέντευξή του, δεν πήρε το… γάντι που πέταγε η άλλη πλευρά για να μετρηθεί το «ευρώ ή δραχμή».

Είναι προφανές ότι σε καμία κρίσιμη στιγμή τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν θέλησαν μια ζωντανή «μέτρηση» στον κόσμο, της άποψης της επιστροφής στην δραχμή.

Γιατί; Ίσως επειδή και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε μια πύρινη- κατά τ άλλα-  αρθρογραφία στο Iskra.gr και σε άλλα site του χώρου, είναι τουλάχιστον στον… αέρα και αμφιβάλω εάν πείθουν και τους συντάκτες των άρθρων.

Για παράδειγμα σε άρθρο στο Iskra.gr (του Άρη Χατζηστεφάνου) διαβάζουμε πρόσκληση προς τον Αλέξη Τσίπρα να δείξει το σχέδιο (σ.σ. που όπως είπε στη συνέντευξη στην ΕΡΤ είχε στα χέρια του και κατέληξε στην απόφαση να μην γίνει επιστροφή στην δραχμή) «και ας κρίνουμε εμείς οι πολίτες, αν πήρε την σωστή απόφαση να παραδώσει τη χώρα του».

Απίστευτα πράγματα: Εάν θέλουν να την δουν ας την ζητήσουν δια των υπουργών ή των βουλευτών της Αριστερής Πλατφόρμας ή των κομματικών οργάνων ή όποιων άλλων θέλουν και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η κοινωνία ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για το αποτέλεσμα της κάθε απόφασης.

Και το αποτέλεσμα περιγράφεται στο ίδιο άρθρο, με επιχειρήματα για την «ανατροπή» της πρωθυπουργικής άποψης περί έλλειψης συναλλαγματικών αποθεμάτων. Επιχειρήματα του τύπου «η υποτίμηση είναι ένα από τα ζητούμενα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα».

Ποια ανταγωνιστικότητα; Των επιχειρήσεων; Δηλαδή, αυτό σας ενδιαφέρει, σύντροφοι, πως θα αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων; Και πότε θα γίνει υποτίμηση, όπως αναφέρει το άρθρο μετά από ένα διάστημα «κλειδώματος» της ισοτιμίας με το ευρώ; Δηλαδή, τι κερδίζουμε έχοντας ένα «σκληρό» εθνικό νόμισμα;
Μήπως θυμάται κανένας το αποτέλεσμα του κλειδώματος της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος της Αργεντινής με το δολάριο;

Το…  επιχείρημα περί ενίσχυσης των συναλλαγματικών αποθεμάτων μέσω του τουρισμού και της ναυτιλίας το αντιπαρέρχομαι διότι αφενός δείχνει άγνοια (το 50% του ναυτιλιακού συναλλάγματος επανεξάγεται) και αφετέρου παραπέμπει σε λογικές του «καλώς ήρθε» το δολάριο.

Για να μην αναφερθούμε σε άλλα επιχειρήματα, που παραπέμπει το άρθρο περί επάρκειας της γεωργικής παραγωγής, ξεχνώντας (;) ότι ΟΛΟ το λίπασμα είναι εισαγόμενο ή για τις ελλείψεις που ήδη υπάρχουν σε φαρμακευτικό υλικό λόγω έλλειψης εισαγόμενων πρώτων υλών.

Γι’ αυτό προέχει να μάθουμε εάν υπάρχει σχέδιο πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και στη συνέχεια να συζητήσουμε. Διότι η ουσία δεν είναι τι νόμισμα θα έχουμε, η ουσία- σε αυτή τη φάση- είναι να δημιουργήσουμε παραγωγικές δομές στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, που θα δώσουν δουλειά στους ανέργους.

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Να βγάλει την χώρα από την κρίση. Οι τακτικοί ελιγμοί και οι υποχωρήσεις είναι μέρος των μαχών. Η εγκατάλειψη του πεδίου της μάχης είναι ασυγχώρητη.  

Δυστυχώς το βράδυ της Τετάρτης 15 Ιουλίου 32 βουλευτές, εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν να μην στηρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, δικαιώνοντας ουσιαστικά όσους (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι) επιδιώκουν να «εξαγνιστούν» διακηρύσσοντας ότι πλέον δεν υπάρχει μνημόνιο- αντιμνημόνιο αλλά ευρώ- δραχμή και τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, που παλεύουν, με νύχια και με δόντια, να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση.

Το γεγονός ότι πλέον δρομολογείται (για μια ακόμα φορά) η διάσπαση του κόμματος, με νέες πλειοψηφίες και μειοψηφίες, μικρή σημασία έχει για την κοινωνία.

Η ιστορία αυτό που θα γράψει είναι η πτώση από τα μέσα της πρώτης Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Και κάποιοι θα μείνουν να κοιτάνε με θλίψη το σβήσιμο της ελπίδας, που είχε αρχίσει, δειλά δειλά, να ανατέλλει.  Καληνύχτα, σύντροφοι….

πηγη: pireas2day.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Οι συνταρακτικές εξελίξεις, παρότι οδυνηρές για το λαό μας, μας προσφέρουν απλόχερα τους καρπούς της εμπειρίας:

            1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, αυτό που ισχυριζόταν η ίδια και οι εγχώριοι υποστηρικτές της. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα μηχανισμό καταπάτησης της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας των φτωχών και των ανίσχυρων σε όφελος των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και των εγχώριων συνεργατών τους. Πρόκειται για μια δράκα πλουτοκρατών, εκβιαστών, ληστών του πλούτου και του μόχθου του λαού.

            2. Καμιά φιλολαϊκή πολιτική, ειδικά σε καιρούς κρίσης, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν υπάρξει ρήξη και αποδέσμευση όχι μόνο από το ευρώ αλλά από την ΕΕ συνολικά. Με αυτή την έννοια η πορεία από το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” στο 3ο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν προδιαγεγραμμένη. Όποιος ισχυρίζεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους αποδεικνύεται αδαής ή απατεώνας.

            3. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε να καταργήσουμε τα μνημόνια, να ξεφύγουμε από τη φτώχεια, τη συνεχή εξαθλίωση, την απαξίωση και υποδούλωση της χώρας μας, οφείλουμε να έρθουμε σε ρήξη με την ΕΕ, την εγχώρια και ξένη ολιγαρχία. Οφείλουμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές μορφές διεθνούς συνεργασίας με όρους ισοτιμίας.

            4. Η δημοκρατία μας δεν είναι τόσο δημοκρατική, όσο μας την περιγράφουν η κυρίαρχη ιδεολογία και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Όταν ο λαός αποφασίσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που επιτρέπουν οι ιθύνοντες, τότε οι αποφάσεις και οι δημοκρατικές διαδικασίες πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων, όπως συνέβη με το πρόσφατο δημοψήφισμα.

            5. Χρειαζόμαστε επομένως μια άλλη δημοκρατία, όχι υποκριτική, όχι βιτρίνα της εξουσίας μιας ολιγαρχίας, αλλά μια καινούργια Δημοκρατία, μια δημοκρατία του λαού, χτισμένη με νέα υλικά από τον ίδιο.

            6. Πάνω απ' όλα όμως τις σκληρές μέρες που έρχονται, ας μην ξεχάσουμε. Ας γίνουμε σοφότεροι ξαναφέρνοντας πιο έντονα στην καθημερινότητά μας τα μεγάλα μας όπλα: την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την ενότητα και τον αγώνα για να ανατρέψουμε τους παλιούς και νέους υπηρέτες της ολιγαρχίας. Για το δικαίωμα στη ζωή. Είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία και ερχόμαστε από το μέλλον.

* επ. καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου

πηγη: kordatos.org

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης

Το νέο, «αριστερό» αυτή τη φορά μνημόνιο, την Τετάρτη 15/7 ψηφίστηκε στη βουλή και η άθλια αντιλαϊκή πράξη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του ολοκληρώνεται. Είναι αναγκαίο οι εργαζόμενοι της χώρας και μαζί το σύνολο των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς να κάνουν τον απολογισμό τους και να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Να καταγράψουν με ακρίβεια τις εξελίξεις και να τις βάλουν στη σειρά, να φανεί τι ακριβώς συντελέστηκε. Να δουν τις τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις του νέου μνημονίου στον λαό και τη χώρα, πλην φυσικά της αστικής τάξης, τις ανατροπές που διαμορφώνονται στο πολιτικό σκηνικό και στη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, τους όρους ανάπτυξης των ταξικών αγώνων το επόμενο διάστημα. Να χαράξουν την πολιτική τους στις νέες συνθήκες.

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οι εξελίξεις μετά τη διακοπή από τον Έλληνα πρωθυπουργό των συνομιλιών στις Βρυξέλλες, τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος που ζήτησε η κυβέρνηση, την εξουσιοδότηση που ζήτησε η κυβέρνηση προκειμένου να ολοκληρωθεί η συμφωνία και στην συνέχεια το μνημόνιο που ακολούθησε ως την ψήφιση του από την ελληνική βουλή ήταν ραγδαίες. Κυριολεκτικά ήρθαν τα πάνω-κάτω. Κατά συνέπεια είναι εξαιρετικής σημασίας η ορθή και ολοκληρωμένη εκτίμηση των εξελίξεων και των αλλαγών και η χάραξη ορθής τακτικής. Στην τεράστια πίεση της τρόικας για ένα όσο το δυνατόν πιο αντιλαϊκό μνημόνιο και αφού η ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε τελεσίγραφο για να κλείσει τη συμφωνία σε ελάχιστες μέρες, διέκοψε τις συνομιλίες και προκήρυξε το δημοψήφισμα. Το ερώτημα που τέθηκε στο λαό ήταν αποσπασματικό, μερικό και σε τελική ανάλυση παραπλανητικό. Δεν μπορούσε στις συγκεκριμένες συνθήκες να δώσει το κύριο: την κατάσταση που επικρατούσε και τη διέξοδο. Παρόλα αυτά, ο λαός εκφράζοντας τη θέληση του για σταμάτημα της λιτότητας με συντριπτικά ποσοστά εκδήλωσε την αντίθεσή του στην τρόικα και τα μνημόνια, τη θέληση του η χώρα να γυρίσει σελίδα.

Ο πρωθυπουργός, θεωρώντας -και έτσι ήταν- ότι με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είχε ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ότι συσπείρωσε το κόμμα του και αντέστρεψε το κλίμα στο λαό, το ίδιο βράδυ επισκέφθηκε τον πρόεδρο της δημοκρατίας και του ζήτησε σύσκεψη των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων για την επόμενη μέρα. Τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους. Δεν ξεχνούμε ότι τον Προκόπη Παυλόπουλο, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, τον υπέδειξε η κυβέρνηση για την προεδρία της δημοκρατίας και επίσης ότι όλο το προηγούμενο διάστημα είχε παίξει το ρόλο του στο να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για την υπογραφή του νέου μνημονίου. Τίποτε φυσικά δεν είναι τυχαίο, ούτε και η εκλογή Παυλόπουλου στην προεδρία της δημοκρατίας, ούτε και η πορεία των γεγονότων. Η σύσκεψη των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, κατά βάση των τριών αστικών κομμάτων και της κυβέρνησης, διαμόρφωσε το κλίμα και το πλαίσιο της άμεσης παράδοσης στους τροϊκανούς. Εξάλλου τα κόμματα αυτά ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα πίεζαν για την υπογραφή συμφωνίας από την πρώτη στιγμή, ανεξαρτήτως του περιεχομένου που αυτή θα είχε. Η πορεία ήταν πλέον μονόδρομος.

Η σύσκεψη των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων με τον πρόεδρο της δημοκρατίας ήταν το περιβάλλον, ώστε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση να απαλλαγούν από τις όποιες αντιμνημονιακές δεσμεύσεις τους, από το όποιο αριστερό περιεχόμενο υπήρχε στην πολιτική και στις προθέσεις τους και να ενδυθούν τον μανδύα της «εθνικής συναίνεσης» για την «σωτηρία» της χώρας, να διαμορφώσουν την «εθνική ενότητα» με τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ και να μετατρέψουν το μεγαλειώδες ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, ελάχιστες ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Είναι χαρακτηριστική η κίνηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη από το βήμα της βουλής να βάλει τον Αλέξη Τσίπρα στο κάδρο με τους ηγέτες των κομμάτων του μνημονίου, μαζί με τους τροϊκανούς και την ηγεσία της ΕΕ «Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες του κ. Τσίπρα, τι πέρασε ώστε να κάνει τόση μεγάλη στροφή και το εκτιμώ. Αυτά τα προβλήματα και εμείς τα είχαμε, τα περάσαμε για αυτό το εκτιμούμε και θα στηρίξουμε την προσπάθεια αυτή όσο μπορούμε».

Η συνέχεια δόθηκε με μια συμφωνία χειρότερη από τους δύο προηγούμενες, έναν μνημόνιο που θύμιζε Καστελόριζο και μέρες του Μαΐου του 2010, το οποίο όμως διαμόρφωσε και έφερε στη βουλή ένα κόμμα που δήλωνε «αντιμνημονιακό αριστερό» κόμμα που έγινε κυβέρνηση με τη σημαία της απαλλαγής από τα μνημόνια, την επιτήρηση και τη λιτότητα.

Η έγκριση της βουλής για τη συνέχιση και την ολοκλήρωση της συμφωνίας έγινε με 251 ψήφους υπέρ. Έτσι εκφράστηκε η νέα συμμαχία των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως θα την αντιμετωπίζουμε το επόμενο διάστημα και μαζί τελείωσε και ο ψεύτικος αντιμνημονισμός, με τον οποίον πορεύονταν αστικές και μικροαστικές δυνάμεις το προηγούμενο διάστημα. Οι αστικές δυνάμεις τάχθηκαν καθαρά πλέον στην υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης και των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, στον αγώνα για την υπεράσπιση της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων και φυσικά εναντίον κάθε ουσιαστικής φιλολαϊκής εξέλιξης. Δημιουργήθηκε το μπλοκ των αστικών δυνάμεων που απαρτίζεται από την κυβέρνηση με κύριο συμμέτοχο το ΣΥΡΙΖΑ, διαχειριστή της κυβερνητικής εξουσίας, τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά άλλες μικρότερες αστικές δυνάμεις εκτός βουλής. Στον αντίποδα είναι η εργατική τάξη και ο λαός, όπως εκφράστηκε με το ΟΧΙ και όσες πολιτικές δυνάμεις πάρουν το βάρος της πολιτικής εκπροσώπησης του.

Το τίμημα αυτής της στροφής για το ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι θα είναι μεγάλο. Πολιτικά μετατράπηκε σε μνημονιακό κόμμα καπιταλιστικής διαχείρισης, τα αστικά και φιλοευρωπαϊκά στοιχεία επικράτησαν πλέον ολοκληρωτικά. Θα έχει όμως μεγάλες επιπτώσεις στην ενότητα, τη δύναμη και την επιρροή του. Η πορεία διάσπασης του, που άρχισε και μένει να δούμε την ολοκλήρωση της, θα του αποσπάσει σημαντικές δυνάμεις, το πιο αγωνιστικό τμήμα του και η κυβερνητική διαχείριση του μνημονίου, για όσο διάστημα είναι στην κυβέρνηση, θα τον οδηγήσει σε ολοκληρωτική μετάλλαξη και σε μεγάλα αδιέξοδα.

Τα μέτρα του νέου μνημονίου

Έχουν ειπωθεί και γραφεί πολλά για τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο. Μια πραγματική καταιγίδα. Συνειδητοποιείται από το σύνολο του λαού το μέγεθος της αντιλαϊκότητάς του, η νέα επίθεση στα εισοδήματα, στις όποιες κατακτήσεις και δικαιώματα του, έχουν απομείνει. Για το λόγο αυτό θα αναφερθούμε εν τάχει σε ορισμένα μόνο βασικά στοιχεία του:

• Ο ΕΝΦΙΑ παραμένει στη θέση του και ο στόχος είναι να εισπραχθούν 2,6 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.
• Αυξάνει η φορολόγηση των αγροτών, όπως και η εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης.
• Από το ΦΠΑ, μέσω της μετάταξης βασικών προϊόντων στο 23% και της εξάλειψης του μειωμένου συντελεστή (π.χ. νησιά), υπολογίζεται να εισπραχθεί επιπλέον 1% του ΑΕΠ, δηλαδή 1,8 δις ευρώ ετησίως.
• Η επίθεση στις συντάξεις και τους συνταξιούχους είναι πρωτοφανής. Στόχος είναι η μείωση της δαπάνης για τις συντάξεις κατά 1% του ΑΕΠ ετησίως. Η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος δεν καταργείται με αποτέλεσμα τεράστιες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, ενώ σύντομα καταργείται ολοκληρωτικά του ΕΚΑΣ. Μειώνονται οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές μέσω της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών υγείας, καθώς επίσης και τα όρια συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια και στα 62 χρόνια με 40 χρόνια εργασία.
• Προβλέπει ανακεφαλαίωση και εξυγίανση των τεσσάρων συστηματικών τραπεζών με χρέωση του λογαριασμού στον ελληνικό λαό και την απόδοσή τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία να τις διαχειρίζεται.
• Η αύξηση του κατώτατου μισθού και η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων μετατίθεται στο μακρινό μέλλον.
• Αυξάνει στο 29% το φόρο των επιχειρήσεων και διπλασιάζει την προκαταβολή του φόρου. Το μέτρο αυτό για δεκάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις θα σημάνει λουκέτο, ενώ και η πρόβλεψη για επιβολή έκτακτης εισφοράς 12% στις επιχειρήσεις με πάνω από 500.000 € κέρδη, μια ελάχιστη επιβάρυνση των μεγαλοεπιχειρηματιών παραπέμφθηκε από τους θεσμούς στις ελληνικές καλένδες, αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις σύμφωνα με τη λογική τους πρέπει να φορολογούνται όσο το δυνατόν λιγότερο, καθότι είναι ο φορέας της ανάπτυξης της οικονομίας και της χώρας.
• Προβλέπεται πάρτι ιδιωτικοποιήσεων, (ΑΔΜΗΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, αεροδρόμια, σιδηρόδρομος), ολόκληρη η περιουσία που έχει περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ και ότι άλλο προστεθεί σε αυτή. Φιλοδοξεί σε 50 δισ. € από ιδιωτικοποιήσεις κι αυτά θα συγκεντρώνονται σε ένα ξεχωριστό ταμείο του οποίου τη διαχείριση θα έχει η τρόικα που θα παίρνει και τις αποφάσεις.

Αυτά είναι ένα μόνο μέρος από τα μέτρα που περιλαμβάνονται. Στα τρία χρόνια του νέου μνημονίου τα μέτρα αυτά κοστολογούνται στα 12- 13 δισ. €. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί το πρόγραμμα αυτό να υλοποιηθεί. Η απάντηση είναι ότι πέραν της ολοκληρωτικής συντριβής του λαού, η ύφεση την οποία θα φέρει στην οικονομία θα είναι τεράστια. Νέες εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, μείωση του ΑΕΠ κατά ορισμένες επιπλέον μονάδες, δεκάδες χιλιάδες λουκέτα. Το πρόγραμμα αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί και πάνω στα μέτρα αυτά θα ληφθούν νέα. Η κατάσταση θα ανακυκλώνεται, η κρίση θα βαθαίνει, ενώ το χρέος από 330 δισ. € θα πάει πάνω από 400 δισεκατομμύρια ευρώ και βλέπουμε.

Για το πώς θα πρέπει να αντιδράσει το λαϊκό κίνημα σε όλα αυτά θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο

πηγη; ergatikosagwnas.gr