του Joshua Tartakovsky

Την περασμένη Πέμπτη, η ελληνική κυβέρνηση εκπροσωπούμενη από τον Αλέξη Τσίπρα παρέδωσε την τελική της πρόταση προς την Τρόικα.

Σε αντάλλαγμα για ένα πακέτο διάσωσης ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για τα επόμενα τρία χρόνια και μια βραχυπρόθεσμη οικονομική γέφυρα, ο Τσίπρας συμφώνησε σε σημαντικές περικοπές, αυξήσεις στον ΦΠΑ, που θα επηρεάσουν αρνητικά τους περισσότερους Έλληνες, και περικοπή των συντάξεων που έχουν ήδη μειωθεί κατά 50% από το πρώτο πακέτο διάσωσης.

Μόλις έξι ημέρες πριν, την περασμένη Κυριακή, το 61% του ελληνικού λαού ψήφισαν για την αξιοπρέπειά του και ενάντια στη συνθηκολόγηση με την Τρόικα, παρά το γεγονός ότι είχε βρεθεί κάτω από οικονομική πολιορκία και οικονομικό εκβιασμό.
Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ψήφισε κατά της πρότασης που θα έκοβε 8 δις ευρώ από τα δημοσία ταμεία.
Τώρα ο Τσίπρας πρόσφερε στο Γιούρογκρουπ 13 δις σε μια νέα πρόταση.
Μένει να δούμε αν η γερμανική Bundestag θα αποδεχθεί αυτή την συνθηκολόγηση.
Σε ό,τι αφορά τον Τσίπρα, όμως, η απόφαση έχει ληφθεί. Πολλοί άνθρωποι στη διεθνή Αριστερά φυσικά πρόσκεινται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλέξη Τσίπρα. Καταλαβαίνουν την τεράστια πίεση κάτω από την οποία βρέθηκε και σέβονται το γεγονός ότι κατάφερε να πάρει μια σκληρή διαπραγματευτική θέση με την Τρόικα εντελώς μόνος του.
Ωστόσο, αυτό που αδυνατούν να κατανοήσουν είναι ότι ο Τσίπρας δεν είναι η Ελλάδα, και ο Τσίπρας δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η τελευταία πρόταση δεν μπορεί να οριστεί ως οτιδήποτε άλλο, πέρα από συνθηκολόγηση. Αυτό οφείλεται στο απλό γεγονός ότι έχει ως συνέπεια σημαντικές περικοπές στις συντάξεις και αύξηση του ΦΠΑ, ενώ η Ελλάδα θα μειώσει κατά 13 δις τον προϋπολογισμό της, κάτι που είναι πολύ περισσότερο από τα αρχικά 8 δις που απέρριψε ο ελληνικός λαός. Αυτό δεν είναι μια απλή συνθηκολόγηση, αλλά ποδοπάτημα των αποτελεσμάτων του ελληνικού δημοψηφίσματος και της βούλησης του λαού. Η Γερμανία δήλωσε ότι θα εξετάσει το ενδεχόμενο κάποιου είδους ελάφρυνσης του χρέους, αλλά τους τελευταίους μήνες έχει γίνει ξεκάθαρο ότι οι νεοφιλελεύθερες προθέσεις λιτότητας της Γερμανίας σχετικά με τις νότιες χώρες της Ευρώπης όχι μόνο δεν έχουν εξαλειφθεί αλλά έχουν ενταθεί. Η νέα πρόταση Τσίπρα ενέχει τη δυνατότητα να διασπάσει το κόμμα στο εγγύς μέλλον.
Ο υπουργός Ενέργειας Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος υποστήριξε την Έξοδο (από το ευρώ) το συντομότερο δυνατό, μπορεί να παραιτηθεί, εάν η πρόταση παραμείνει αμετάβλητη. Οι βουλευτές Κώστας Λαπαβίτσας και Θανάσης Πετράκος και άλλα πρόσωπα όπως το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Σόφη Παπαδογιάννη που έγραψε μια επιστολή προς τον Τσίπρα στην οποία αναφέρει ότι «η έξοδος από την ευρωζώνη υπό τις παρούσες συνθήκες είναι δύσκολη, αλλά μια ρεαλιστική διαδικασία που θα επιτρέψει στη χώρα να ακολουθήσει μια διαφορετική πορεία, μακριά από εκείνη με τα μη αποδεκτά προγράμματα που μιμούνται την πρόταση Γιούνκερ». Καλούν για μεταρρύθμιση των τραπεζών, τερματισμό της λιτότητας, έξοδο από το ευρώ και αθέτηση του χρέους. Αντί να δώσει σημασία στην έκκλησή τους και να εκμεταλλευτεί την εντυπωσιακή δυναμική που απέκτησε η περιφρόνηση της Τρόικας από το δημοψήφισμα της Κυριακής, ο Τσίπρας έδωσε μια “Μπλερική|” απάντηση. «Ανάμεσα σε μια κακή και μια καταστροφική επιλογή, είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε την πρώτη», είπε. «Δεν είναι εύκολο, αλλά πρέπει». Ο Τσίπρας είπε ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εγκρίνουν την πρόταση. Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι είναι άδικο να περιμένουμε από τον Τσίπρα να βγει από το ευρώ. Αυτό οφείλεται στην τεράστια πίεση που αντιμετώπισε με δεδομένο ότι δεν θα μπορούσε να αναγκάσει το ελληνικό κοινό να εγκαταλείψει το ευρώ παρά τη θέλησή του. Πράγματι, οι περισσότεροι Έλληνες αντιτίθενται λιτότητας την ώρα που υποστηρίζουν την παραμονή στο ευρώ, ίσως για συναισθηματικούς λόγους και το κύρος που πιστεύουν ότι προσφέρει. Εδώ, όμως, έγκειται το σφάλμα εκείνων που δικαιολογούν τον Τσίπρα σε αυτόν τον τομέα. Ο στόχος ενός πραγματικού ηγέτη είναι να εκφράσει νέες πιθανές προοπτικές και να δείχνει στο λαό νέους ορίζοντες με στόχο να τον εμπνεύσει και να κερδίσει την υποστήριξη του. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες ακολούθησε αυτή την πολιτική: να είναι διαφανής και σαφής με το λαό ως προς το τι διακυβεύεται. Ο στόχος ενός πραγματικού ηγέτη είναι να μην επιτρέψει στον κόσμο να τον παρασύρει προς τα κάτω την ώρα που τον κρατά στο σκοτάδι σχετικά με το τι θα σήμαιναν τα σχέδια του.
Είναι σαφές, ωστόσο, ότι όσο η Ελλάδα παραμένει στο ευρώ, ποτέ δεν θα καταφέρει να πληρώσει το χρέος και η οικονομία της δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει. Ηγεσία δεν σημαίνει να αποδέχεσαι μια τέτοια τραγική και φθίνουσα πορεία της ονομαστικής αξίας και να μην προβάλλεις αντίσταση στο πέρασμά της. Γι’ αυτό η πορεία του Τσίπρα στέλνει ένα διπλό μήνυμα. Πρώτα απ’ όλα, ότι, παρά το «Όχι» του λαού στο δημοψήφισμα και την ισχυρή θέση που απέκτησε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η κατάληξη ήταν ότι πρέπει να υπάρξει συνθηκολόγηση. Αυτό στέλνει το αλάνθαστο μήνυμα ότι η αντίσταση είναι μάταιη. Ακριβώς επειδή ο Τσίπρας αναμφισβήτητα προσπάθησε και απέτυχε, η συνθηκολόγησή του όχι μόνο αποθαρρύνει τους υπόλοιπους Έλληνες να επιδιώξουν έναν άλλο δρόμο πέρα από τη λιτότητα, αλλά διαφθείρει και κόμματα σε όλη την ήπειρο, όπως οι Podemos που μπορεί να έχουν πιο θαρραλέες φιλοδοξίες. Δεύτερον, με τη μη ενημέρωση του λαού σχετικά με τις δυνατότητες της Εξόδου, ή, τουλάχιστον, με το να μην είναι ειλικρινής για το γεγονός ότι η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει στο πλαίσιο λιτότητας, ο Τσίπρας πρόδωσε την εμπιστοσύνη του λαού που τάχθηκε στο πλευρό του. Υποτίθεται ότι θα τον οδηγούσε, όχι ότι θα παρασυρόταν από τις περιστάσεις.
Η πρόσφατη αναδίπλωση του Τσίπρα δεν μου προκαλεί καμιά έκπληξη. Την 1^η Απριλίου του 2015, πήρα συνέντευξη από τον Δημήτρη Καζάκη, έναν ηγέτη της αντιπολίτευσης και σοσιαλιστή οικονομολόγο. Προέβλεψε ότι ο Τσίπρας θα υπογράψει ένα νέο μνημόνιο μέχρι τον Ιούλιο, ακόμα κι αν θα πρέπει να συγκρουστεί με την Αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος δεν απέκλεισε μια συμμαχία μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη και της Χρυσής Αυγής, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρόκειται για μια «ειδική περίπτωση».
Κατά την άποψή του, ο Τσίπρας κι άλλοι «δεν έχουν τα κότσια» να φύγουν από το ευρώ.
Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι θα πρέπει να περιμένουμε και να δούμε τι έχει ο Τσίπρας στο μυαλό του. Είναι αλήθεια ότι ο Τσίπρας μπορεί να έχει κατά νου μια πολύπλοκη στρατηγική, όπως να κάνει την έκπληξη παραβιάζοντας τη συμφωνία αργότερα ή να ριζοσπαστικοποιήσει το λαό, υποχρεώνοντάς τον να δοκιμάσει το πικρό ποτήρι της τρόικας. Ωστόσο, από τότε που εκλέχτηκε ο Τσίπρας, αλλά και αργότερα, όταν ο ίδιος συμφώνησε με το 70% του μνημονίου αποδεχόμενος μια συνθηκολόγηση στις 20 Φεβρουαρίου, και, τέλος, όταν ποδοπάτησε πρόσφατα το δημοψήφισμα, οι φωνές που καλούσαν σε μια προσέγγιση «βλέποντας και κάνοντας» παρέμειναν αμετάβλητες, ενώ οι καρποί μιας τέτοιας προσέγγισης δεν έχουν ακόμα διαφανεί. Αυτό που κατάφεραν, ωστόσο, είναι να δώσουν νομιμοποίηση σε ένα κόμμα της αριστεράς, να υιοθετήσει de facto τη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Δικαιολογημένα, κάποιοι μπορούν να βλέπουν τον Τσίπρα με θαυμασμό, αλλά όταν αυτός ασκεί πολιτικές οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα θα φτωχύνουν περισσότερο τους ηλικιωμένους και τη νεολαία, η λατρεία της προσωπικότητας χρησιμεύει για να αποσπάσει την προσοχή από τα πραγματικά και πιεστικά ζητήματα που αντιμετωπίζουμε και από τα βάσανα που θα υπομείνει ο ελληνικός λαός.
Η πιθανότητα να διασπάσει ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ και ο σχηματισμός συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, Το ΠΟΤΑΜΙ ή ακόμα και τη Χρυσή Αυγή είναι πολύ ρεαλιστική. Σε τέτοιες πιεστικές εποχές, δεν χρειάζεται να συμμετάσχουμε στη δαιμονοποίηση του Τσίπρα εξ αιτίας της απογοήτευσης που προκλήθηκε από τη λανθασμένη ελπίδα. Πρέπει να ωριμάσουμε ξεπερνώντας τις ​​παιδαριώδεις προσδοκίες και να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Τσίπρας αντιμετώπισε τεράστιες πιέσεις κι ότι ο στόχος τώρα πρέπει να είναι να βοηθήσουμε τον ελληνικό λαό, όχι να υπερασπιστούμε τα βλαβερά λάθη του Τσίπρα, είτε είναι σκόπιμα είτε όχι. Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, η Ελλάδα θα υποστεί τη συνέχιση της νεοφιλελεύθερης λιτότητας καθώς τα περιουσιακά στοιχεία της θα ιδιωτικοποιηθούν γρήγορα και θα λεηλατηθούν όσα της απέμειναν, ενώ οι πολίτες της θα βυθίζονται όλο και βαθύτερα στη φτώχεια. Έχει χάσει την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της και έχει de facto καταληφθεί από την τρόικα. Υπό το πρίσμα αυτής της ζοφερής αλλά δυστυχώς ρεαλιστικής κατάστασης πραγμάτων, οι πιο προφανείς ενέργειες που θα έπρεπε να κάνει η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να χρεοκοπήσει, να επαναφέρει τη δραχμή, να την προστατεύσει από την κερδοσκοπία με το να μην την εκθέσει σε διεθνείς ανταλλαγές, και να πάρει σημαντικές επενδύσεις από τις χώρες BRICS για να αναζωογονήσει την οικονομία της και να επενδύσει σε νέες υποδομές. Μια τέτοια διαδικασία δεν θα είναι απλή, αλλά παρέχει μια σημαντική αχτίδα ελπίδας και είναι η διέξοδος από το σημερινό αδιέξοδο, σύμφωνα με τον Λαπαβίτσα και άλλος. Πράγματι, ακόμα κι ο Βαρουφάκης διαφωνεί με την τελευταία πρόταση του Τσίπρα και μπορεί να είναι αυτός ο λόγος που παραιτήθηκε απροσδόκητα.

Ο ελληνικός λαός έχει υποφέρει πάρα πολύ τα τελευταία 5 χρόνια. Αυτή την τελευταία εβδομάδα αντέδρασε με θάρρος και πείσμα, ψηφίζοντας «Όχι» στη λιτότητα. Αξίζει μια ηγεσία η οποία θα αναγνωρίζει τις δυνατότητές του, θα πιστεύει σ’ αυτές και θα είναι αρκετά ισχυρή ώστε να προβεί σε ενέργειες που θα αψηφούν την Τρόικα, όχι μόνο μιλώντας σε σκληρή γλώσσα. Αξίζει μια έντιμη και διάφανη ηγεσία. Μια μέρα πριν, ρώτησα έναν φίλο που ήταν μέλος της επιτροπής “Αλήθεια για το Ελληνικό Χρέος” ποια πιστεύει ότι πρέπει να είναι η απάντηση τώρα. Μου είπε ότι είναι απασχολημένος δίνοντας δημόσιες διαλέξεις σε διάφορες περιοχές. «Τώρα είναι επιτέλους η ώρα να δημιουργήσουμε μια αληθινά αντικαπιταλιστική Αριστερή Συμμαχία», είπε.

Πηγή: telesurtv.net

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

Ο Joshua Tartakovsky είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Κατάγεται από την Ιερουσαλήμ. Είναι απόφοιτος του Brown University με πτυχίο στις Διεθνείς Σχέσεις και MSc από το London School of Economics. Έχει εργαστεί ή φυλακιστεί στη Βοσνία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Βραζιλία, τη Γερμανία, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Του αρέσει να γράφει για την πολιτική, την ιστορία και τον πολιτισμό των τόπων που επισκέφτηκε.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Mε κείμενό της η πλειοψηφία των μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ (109 μέλη σε σύνολο 201 μελών), θεωρεί ότι  η συμφωνία με τους "Θεσμούς" "συνιστά ένα νέο μνημόνιο με επαχθέστατους και ταπεινωτικούς όρους επιτήρησης, καταστροφικό για τον τόπο και το λαό μας".

Επιπλέον στο κείμενο της πλειοψηφίας του ανώτατου καθοδηγητικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ τονίζεται ότι : "Η συμφωνία αυτή δεν είναι συμβατή με τις ιδέες και τις αρχές της αριστεράς, κυρίως, όμως, με τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Η πρόταση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον κόσμο και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ".

Επίσης , όπως αναφέρει στο κοινό της κείμενο η πλειοψηφία των μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ: "το παλλαϊκό περήφανο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να υποκύψει στα εκβιαστικά τελεσίγραφα των δανειστών".

Τέλος, τα 109 μέλη της ΚΕ καλούν "τα μέλη, τα στελέχη και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να περιφρουρήσουν την ενότητα του κόμματος", στη βάση των συνεδριακών αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ και των προγραμματικών του δεσμεύσεων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά την ομόφωνη απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για άμεση σύγκλιση της ΚΕ του Κόμματος, πριν έλθει στη Βουλή προς ψήφιση η συμφωνία, δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Το κείμενο της πλειοψηφίας των μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους ζητούν παραιτήσεις όσων βουλευτών και υπουργών του Κόμματος θα καταψηφίσουν την κατάπτυστη συμφωνία με τους δανειστές.

Ήδη οι μεγαλύτερες Νομαρχιακές Επιτροπές του Κόμματος (Α' Αθήνας, Θεσσαλονίκης κλπ - βλ. περισσότερα ΕΔΩ) έχουν λάβει αποφάσεις κατά του νέου μνημονίου και οι περισσότερες από αυτές καλούν τους βουλευτές του κόμματος να μην το ψηφίσουν. 

ΣΟΦΗ ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Ολόκληρη η δήλωση της πλειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως εξής: 

ΔΗΛΩΣΗ 109 ΜΕΛΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΥΡΙΖΑ

Στις 12 Ιουλίου συντελέστηκε στις Βρυξέλλες ένα πραξικόπημα που απέδειξε ότι στόχος των ευρωπαϊκών ηγεσιών ήταν η παραδειγματική εξόντωση ενός λαού που οραματίστηκε ότι μπορεί να ακολουθηθεί ένας άλλος δρόμος πέραν και έξω από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της ακραίας λιτότητας. Ένα πραξικόπημα που στρέφεται ευθέως εναντίον κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας.

Η συμφωνία με τους "θεσμούς" ήταν αποτέλεσμα απειλών άμεσου οικονομικού στραγγαλισμού και συνιστά ένα νέο μνημόνιο με επαχθέστατους και ταπεινωτικούς όρους επιτήρησης, καταστροφικό για τον τόπο και το λαό μας.

Αντιλαμβανόμαστε τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκήθηκαν στην ελληνική πλευρά, παρά ταύτα θεωρούμε ότι το παλλαϊκό περήφανο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να υποκύψει στα εκβιαστικά τελεσίγραφα των δανειστών.

Η συμφωνία αυτή δεν είναι συμβατή με τις ιδέες και τις αρχές της αριστεράς, κυρίως, όμως, με τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Η πρόταση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον κόσμο και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ζητάμε την άμεση σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής και καλούμε τα μέλη, τα στελέχη και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να περιφρουρήσουν την ενότητα του κόμματος, στη βάση των συνεδριακών αποφάσεων και των προγραμματικών μας δεσμεύσεων.

Αγγελοπούλου Ελθίνα
Αγγελόπουλος Βένιος
Αζούδης Θόδωρος
Αθανασιάδης Παναγιώτης
Αμμανατίδου – Πασχαλίδου Λίτσα
Αξελός Λουκάς
Βασιλείου Αντώνης
Βεργίτσης Μιχάλης
Βλαδιμήροβιτς Μαρία
Βωβός Παναγιώτης
Γαβρίλης Γιώργος
Δελημήτρος Κώστας
Δερμετζόγλου Σοφία
Διακάκη Μαρία
Δούκας Γιάννης
Δούλος Ορέστης
Ελληνιάδης Στέλιος
Ζάννας Ζήσης
Ήσυχος Κώστας
Θανοπούλου Κατερίνα
Θεοδόση Αυγή
Θεοδωράτου Κατερίνα
Θεοδωρόπουλος Γιώργος
Καλομοίρης Γρηγόρης
Καλύβης Αλέκος
Κανταράς Τάσος

 Καραγεώργος Ανδρέας

Καραγιαννόπουλος Σταμάτης
Καρίτζης Ανδρέας
Κερσανίδης Στράτος
Κιτσαντά Λίτσα
Κνήτου Κατερίνα
Κοδέλας Δημήτρης
Κοντός Δημήτρης
Κοσμάς Πάνος
Κουβελάκης Στάθης
Κριτσωτάκης Μιχάλης
Λάμπρου Βύρωνας
Λάμπρου Πάνος
Λαπατσιώρας Σπύρος
Λάσκος Χρήστος
Λατζανάκη Μαρία
Λαφαζάνης Παναγιώτης
Λεουτσάκος Στάθης
Μάλαμα Κυριακή
Μαντάς Μάκης
Μαρματάκης Κώστας
Μάρταλης Σωτήρης
Ματσούκα Χαρά
Μαυρόπουλος Τάσος
Μηλιός Γιάννης
Μούστος Μανώλης
Μπαδογιάννης Άκης
Μπανιά Σοφία
Μπαρσέφσκι Μάνια
Μπελαντής Δημήτρης
Μπίστης Αλέξανδρος
Μπόλαρη Μαρία
Μπόλας Μάξιμος
Μπούκας Κώστας
Μπουλούμπαση Άβα
Μπρέστα Μαρίνα
Ναθαναηλίδου Κων/να
Νικολακάκης Γιώργος
Νικολάου Νάγια
Νταβανέλος Αντώνης
Ουζουνίδου Ευγενία
Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος Δημοσθένης
Παπαδόγιαννη Σόφη
Παπαδόπουλος Χρήστος
Παπαμιχαλοπούλου Μαρία
Παπατριανταφύλλου Νίκος
Πατρικίου Έλενα
Πεπές Ζώης
Πιλάλης Βαγγέλης
Πορτάλιου Ελένη
Πριμηκήρης Βασίλης
Πρωτονοτάριος Γιάννης
Ρινάλντι Ρούντι
Ρουμελιωτάκης Θεόδωρος
Σαπουνά Αγγέλικα

Σαρρής Μανώλης

Σαπουνάς Γιώργος
Σουλτανίδου Χριστίνα
Σπανού Δέσποινα
Σπαρτινός Δημήτρης
Σπηλιοπούλου Μάγδα
Στρατούλης Δημήτρης
Συράκου Σταυρούλα
Σωτηρίου Ελένη
Ταυρής Νίκος
Τζόκας Σπύρος
Τόλιος Γιάννης
Τσέλου Ειρήνη
Τσιγώνιας Νίκος
Τσίσοβιτς Τόνια
Υδραίος Μιχάλης
Φοντάνας Γιάννης
Φραγκιαδάκη Μαρία
Φράγκου Λία
Φινάλης Ερρίκος
Χαραλαμπίδου Δέσποινα
Χαρίσης Γιώργος
Χατζηαργυρού Έρση
Χατζηλάμπρου Βασίλης
Χατζησταυράκη Μαρία
Χουντής Νίκος
Ψαρρέα Έλενα
Ψυμούλη Χρυσούλα

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

 πηγη: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Όποιος νομίζει ότι υπογράφηκε κάποια τελική Συμφωνία, επαχθής αλλά οριστική, ας διαβάσει προσεκτικά το κείμενο των ηγετών της ευρωζώνης, που συμφωνήθηκε ομόφωνα.

Στην ουσία αυτό που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τα αρπακτικά του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, είναι να κρεμαστεί ανάποδα από το τσιγκέλι η ελληνική κοινωνία. Το ποιος θα σφάζει ή θα γδέρνει, πότε, ως πότε, με ποιο μέσο ή ρυθμό, μένει ανοιχτό.

Ας αποκωδικοποιήσουμε το σχετικό κείμενο.

Φάση πρώτη: Για να μιλάμε μαζί σας…

Επειδή –λένε- υπάρχει «ανάγκη να οικοδομηθεί εκ νέου σχέση εμπιστοσύνης» μεταξύ Ελλάδας και ευρωζώνης, έτσι με το καλημέρα, ως την Τετάρτη 14 Ιουλίου πρέπει να ετοιμασθούν και να ψηφιστούν στην ελληνική Βουλή τέσσερα νομοθετήματα, ως εξής:

• Θηριώδης αύξηση εσόδων από ΦΠΑ, με μετάταξη βασικών αγαθών και υπηρεσιών όπως τα περισσότερα τρόφιμα και εστίαση στον ανώτερο συντελεστή 23%
• Πρώτη χειρουργική επέμβαση στις συντάξεις με έναρξη κατάργησης πρόωρων και θέσπισης σύνταξης στα 67
• Δημιουργία αυτόματου «κόφτη» και ημιαυτόματων περικοπών δαπανών σε περίπτωση παρεκκλίσεων από τους στόχους πρωτογενούς πλεονάσματος αφού ζητηθεί η γνώμη του Δημοσιονομικού Συμβουλίου (Εφαρμογή πρόβλεψης Δημοσιονομικού Συμφώνου). Κυβέρνηση, Βουλή κλπ, δεν χρειάζονται…
• Διασφάλιση πλήρους νομικής ανεξαρτησίας της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Εννοούν έλεγχο από τον Σόϊμπλε…

Η κυβέρνηση έτρεξε ήδη άρον άρον σε αυτή την κατεύθυνση. Ο απόλυτος ξεφτιλισμός: Το νομοσχέδιο για τα φορολογικά που φέρνει  η κυβέρνηση στη Βουλή, ως Αιτιολογική Έκθεση συμπεριλαμβάνει αυτούσια τη Συνθήκη των Βερσαλλιών ΙΙ ή/και Βάρκιζας, που υπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Φάση δεύτερη: Ξεκινούν οι «διαπραγματεύσεις» για το πώς θα κάνετε αυτά που σας διατάζουμε.

Το κείμενο της συμφωνίας, λέει λοιπόν ότι αμέσως μετά τις τέσσερις αυτές καλές πράξεις «και την έγκριση όλων των δεσμεύσεων που περιέχονται στο παρόν έγγραφο από την Ελληνική Βουλή, κατόπιν επαλήθευσης από τους θεσμούς και την Ευρω-ομάδα, μπορεί να ληφθεί απόφαση προκειμένου να δοθεί στους θεσμούς η εντολή διαπραγμάτευσης μνημονίου συνεννόησης (ΜΣ)».

Θα ξεκινήσει λοιπόν ΤΟΤΕ η «διαπραγμάτευση». Το αποτέλεσμα όμως της τελευταίας, είναι ήδη καθορισμένο στα βασικά του σημεία και θα έχει ήδη προ-επικυρωθεί από τη Βουλή, μέσω της έγκρισης της Συμφωνίας με διαδικασίες fast track!

Ξεχωρίσαμε τα βασικά σημεία των αποτελεσμάτων της «διαπραγμάτευσης», πριν αυτή ξεκινήσει, που έγιναν ήδη αποδεκτά από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

1.    Φοροληστεία με ΦΠΑ (έως 15 Ιουλίου)

2.    Βαθύ χέρι σε κύριες και επικουρικές συντάξεις με ονομαστική μείωση μέσω αύξησης εισφορών υγείας (έως 15 Ιουλίου)

3.    Κατάργηση ρήτρας μηδενικού ελλείμματος για επικουρικές, δηλαδή κατάρρευσή τους

4.    Μηχανισμός αυτόματων περικοπών δαπανών για να υπηρετείται ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα (έως 15 Ιουλίου)

5.    Δουλειά και τις Κυριακές στα πολυκαταστήματα και άλλες ρυθμίσεις «απελευθέρωσης αγοράς»

6.    Ιδιωτικοποίηση ΑΔΜΗΕ/ΔΕΗ

7.    Ρητή πρόβλεψη μέτρων ενάντια σε «εργατικές κινητοποιήσεις», καθώς και για απελευθέρωση μαζικών απολύσεων.

8.    Δημιουργία νέου Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων, με κεφάλαια που θα προκύψουν από την προώθηση του σχετικού καταλόγου ιδιωτικοποιήσεων καθώς και «ρευστοποίηση» και «εκποίηση» περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου (οι λέξεις είναι από τη Συμφωνία). Από τα κεφάλαια αυτά θα ανα-κεφαλαιοποιούνται οι Τράπεζες, θα πληρώνεται το χρέος και θα χρηματοδοτούνται αλισβερίσια «επενδυτών»

9.    Θα προωθηθεί λένε η «αποπολιτικοποίηση» της Δημόσιας Διοίκησης και θα μειωθεί το «μισθολογικό κόστος». Μετάφραση: Μείωση μισθών ή/και απολύσεις, αλλά και δίωξη πολιτικών φρονημάτων και συνδικαλισμού.

10.    Η τρόικα επιστρέφει πανηγυρικά και θρονιάζεται στα Υπουργεία.

11.    Η κυβέρνηση υποχρεούται σε ταπεινωτική ανάκληση προηγούμενων νομοθετημάτων (εκτός ανθρωπιστικής κρίσης), ή να φέρει ισοδύναμα μέτρα.

12.   Ρητά συμφωνείται ότι δεν συζητείται «κούρεμα χρέους»

13.   Η Ελλάδα δεσμεύεται και πάλι ότι θα πληρώσει «πλήρως και εγκαίρως» όλους τους δανειστές της
14.   Ενσωμάτωση στο ελληνικό δίκαιο της κοινοτικής οδηγίας BRRD που δίνει τη δυνατότητα κουρέματος των καταθέσεων (bail in) (έως 22 Ιουλίου)

Διευκρίνηση: Ο κατάλογος είναι ανοιχτός, καθώς ισχύουν και πρέπει να επαυξηθούν όλα τα μέτρα που έχουν πέσει στο τραπέζι.

Φάση τρίτη: Γίνεται η αίτηση για το νέο Τρίτο Μνημόνιο

Αφού λοιπόν γίνουν όλα τα παραπάνω γίνεται η έναρξη διαπραγματεύσεων «επί νέου προγράμματος του ΕΜΣ»

Η συμφωνία εκτιμά ότι το νέο δάνειο/Μνημόνιο απαιτεί ποσά της τάξης 82-86 δις και άμεσες χρηματοδοτήσεις 7+ 5 δις για τους ερχόμενους δύο μήνες.

Όμως, αυτά θα καταληχθούν αφού διασφαλιστούν όλα τα προηγούμενα!

Φάση τέταρτη: μετά τη συμφωνία για το μνημόνιο θα ανοίξουν οι τράπεζες

Γράφει επί λέξει το κείμενο της Συμφωνίας:

«Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ έχει επίγνωση ότι η ταχεία λήψη απόφασης επί νέου προγράμματος αποτελεί προϋπόθεση για να ανοίξουν πάλι οι τράπεζες (…) Η ΕΚΤ και ο ΕΕΜ θα διενεργήσουν συνολική αξιολόγηση μετά το καλοκαίρι»!

Συνεπώς: Αυτοί που έκλεισαν τις τράπεζες, θα τις κρατήσουν κλειστές

Για ποια Συμφωνία λοιπόν μιλάμε τελικά; Ποιο σωστό θα ήταν να τιτλοφορηθεί το χαρτί που πάει προς έγκριση αύριο στη Βουλή: ‘’Παρακαλώ φιλήστε μου τα πόδια..’’

ΣΥΡΙΖΑ: Κόκκινη γραμμή η παραμονή στην κυβέρνηση και την ευρωζώνη!

Δεν πρόκειται για «λαθεμένες επιλογές», «υποχωρήσεις» και «ταλαντεύσεις». Ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώνεται την ευθύνη μιας μεγάλης ταξικής ανατροπής σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας στην Ελλάδα, προς όφελος των ποιο επιθετικών αστικών δυνάμεων του σύγχρονου καπιταλισμού.

Η ωμή αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει συνομολογήσει σε ένα ιστορικής διάστασης κοινωνικό κανιβαλισμό και εξανδραποδισμό κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας.

Η κύρωση της Συμφωνίας από τη Βουλή με τους ψήφους ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και των μνημονιακών βρικολάκων, με τη σημαία της «εθνικής ενότητας», θα σηματοδοτήσει, αν δεν ανατραπεί, μια απόλυτη καταστροφή για τα εργατικά λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα που δρομολογεί το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με βασικό κινητήρα το Γερμανικό κεφάλαιο.

Κατά τον πρωθυπουργό η συμφωνία συνιστά …νίκη, καθότι «αποκρούστηκε η προσπάθεια των ακραίων συντηρητικών κύκλων για Grexit».
Τελικά, δύο ήταν ως φαίνεται οι απαράβατες »κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ:

Πρώτο: Να εξακολουθεί …να κυβερνά. Όπως έγραψε μάλιστα κάποιος περισπούδαστα στο tvxs «σημασία δεν έχει τι λέει η συμφωνία, αλλά ποιος θα την εφαρμόσει». Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει έτσι ότι δεν πρόκειται για «κυβέρνηση της αριστεράς», αλλά για μια «αριστερά της κυβέρνησης», που θέλει να κυβερνήσει με όποιον νάναι, για όποια πολιτική νάναι.

Δεύτερο: Να μείνει η χώρα στο ευρώ. Και ας ξεμείνουν από ευρώ οι εργαζόμενοι, χωρίς αξιοπρεπείς συντάξεις οι γέροντες, χωρίς δουλειά οι νέοι.

Με τούτα και με τα άλλα, ακόμη και ο γερμανικός spiegel, που χαρακτήρισε «φρικαλεότητες» τα μέτρα που περιέχει η συμφωνία και ανακοίνωσαν πρώτοι οι πρωθυπουργοί Βελγίου και Λουξεμβούργου, φαίνεται να έχει καλύτερη σχέση με την αλήθεια, απ” ότι οι εραστές του ευρώ και της αστικής μνημονιακής διαχείρισης, »πάση θυσία».

Είναι η ώρα της ευθύνης, του αγώνα, για την ανατροπή αυτής της μαύρης προοπτικής.

Το φάντασμα της συνευθύνης και της συνενοχής στοιχειώνει όσους σήμερα προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα. Σε όποιον περάσει από το μυαλό να αποτελέσει την «αριστερή πτέρυγα» αυτής της αθλιότητας και όχι να επιλέξει την ανοιχτή ρήξη, ας έχει υπόψη του ότι θα καεί και θα ταπεινωθεί, πρώτα και χειρότερα από τον Τσίπρα.

Όταν λέμε ΟΧΙ εννοούμε ΟΧΙ- Έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ!

Αυτή είναι η αναγκαία στάση και η μαζική λαϊκή απάντηση στο νέο γύρο κοινωνικής λεηλασίας και εργατικής γενοκτονίας.

Και αυτή η στάση μπορεί και πρέπει να τροφοδοτηθεί από ένα ισχυροποιημένο μπλοκ αριστερών αντικαπιταλιστικών αντι-ΕΕ δυνάμεων, που – επιτέλους! – θα τολμούν να δουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι γενικά μια υπερεθνική ένωση, αλλά ακριβώς το υπερ-όπλο του κεφαλαίου απέναντι στον ελληνικό λαό και στα εργατικά λαϊκά στρώματα σε όλη την Ευρώπη.

Η συμβολή σε μια ευρεία συνάντηση αγωνιστικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα προτάσσουν το σύνθημα της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση σε σύνδεση με ένα άλλο δρόμο αντικαπιταλιστικής ανατροπής στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες, αποτελεί τη λυδία λίθο για κάθε δύναμη της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς

πηγη: pandiera.gr

Αφιέρωμα στο ΠΡΙΝ

Είναι στιγμές στην ταξική πάλη όπου οι χαραμάδες γίνονται ρήγματα και οι φτωχοδιάβολοι αρχίζουν να ψάχνουν άλλο δρόμο: Έξω από την ευρωφυλακή, το βασίλειο του επιχειρηματικού και τραπεζικού κέρδους, το σάπιο πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο.
Είναι απίστευτο το μίσος, η αγωνία και η τρομοκρατική διαστρέβλωση από μεριάς του αστικού κόσμου «να κλείσει γρήγορα αυτή η συζήτηση».

Δυστυχώς, κλειστά αυτιά σε αυτή τη δυνατότητα ρήξης του λαού με τους τυράννους του, έχουν ακόμη και δυνάμεις που ορκίζονται στην ελπίδα, την απελευθέρωση, ακόμα και τον κομμουνισμό. Ενώ η έμπειρη αστική τάξη της χώρας δεν διστάζει να απειλήσει «ακόμα και με αίμα» όσους αμφισβητούν την ευρωζώνη, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, η κοινοβουλευτική αριστερά ονειρεύεται φιλολαϊκές λύσεις μέσα στο ευρωσφαγείο ή τις απωθεί στη Δευτέρα Παρουσία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός χάθηκε … στη μετάφραση. Δεν άντεξε ούτε μια μέρα το ΟΧΙ του λαού κι έσπευσε να το ερμηνεύσει ως ΝΑΙ στην «εθνική διαπραγμάτευση» και την «παραμονή πάση θυσία στο ευρώ», ώστε να παζαρέψει με τους οικονομικούς δολοφόνους ένα 3ο σκληρότατο μνημόνιο!
Το ΚΚΕ, θεωρεί καταστροφή την άμεση ρήξη και την έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ. Την «επιτρέπει» μόνο σε ένα υπερβατικό μέλλον, εκτός του ζωντανού πολιτικού χρόνου. Θεωρεί ότι μια ρήξη ή/και επανάσταση, πρέπει να «προγραμματιστεί» μήνες ή/και χρόνια πριν, με σχέδια επί χάρτου στα πολιτικά γραφεία του Κόμματος, αλλιώς είναι τυχοδιωκτική.

Και οι δύο, δεν εμπιστεύονται το λαό, τον θεωρούν ανέτοιμο. Η κυβέρνηση μάλιστα θρασύτατα, δικαιολογεί στο όνομα του λαού που δήθεν «δεν θέλει», τη διαρκή υποχώρηση από το «πρόγραμμα των πλατειών», που έγινε «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» και τώρα «δίκαιη και βιώσιμη συμφωνία με αξιόπιστες μεταρρυθμίσεις», συμφωνημένη μάλιστα με τους ταπεινωτικά ηττημένους του ΝΑΙ. Τι κι αν το δημοψήφισμα βοά για το αντίθετο;

Ο άλλος δρόμος στην ημερήσια διάταξη

Η πραγματικότητα όμως είναι αντίστροφη: Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, έχει φέρει το λαό μπροστά στην απειλή μιας απόλυτης εξαθλίωσης. Με κυρίαρχο το όπλο της ρευστότητας, μέσω του ελεγχόμενου από το ευρωπαϊκό κεφάλαιο τραπεζικού συστήματος, στραγγαλίζεται η οικονομία, απειλούνται οι εργατικοί μισθοί, οι δουλειές, οι λαϊκές αποταμιεύσεις, η λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία. Το κεφάλαιο το θέτει κατηγορηματικά: Είτε απόλυτη υποταγή σε μια κατάσταση συντριβής της εργατικής τάξης, είτε άλλος δρόμος έξω από την ευρωζώνη και την ΕΕ, ενάντια και έξω από τον καπιταλιστικό μονόδρομο.

Μπορούμε όμως και πως;

Τα κείμενα που είναι συγκεντρωμένα εδώ αποτελούν αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας που έγινε από τους Γιώργο Βασσάλο, Παναγιώτη Μαυροειδή, Μιχάλη Ρίζο και Νίκο Στραβελάκη, σε ότι αφορά τις δυνατότητες «Για ένα δρόμο εξόδου από ευρώ και ΕΕ» και δημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ της 12/7/15.

Αναλυτικότερα:

Η Οικονομική Πολιτική της Ρήξης

Νίκος Στραβελάκης

Υπάρχει εναλλακτικό πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής σε αυτές τις συνθήκες και με ποιο χαρακτήρα;

Υπάρχει, διότι η αιτία της κρίσης προσδιορίζει και το χαρακτήρα της λύσης.
Με αλλά λόγια επειδή η κρίση είναι καπιταλιστική κρίση η λύση έχει ταξικό πρόσημο.

Όπως τα μνημόνια στοχεύουν στην αποκατάσταση του ποσοστού κέρδους, η φιλολαϊκή απάντηση συνίσταται σε άμεσες κρατικές επενδύσεις με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Η κατανάλωση των εισοδημάτων που θα δημιουργηθούν από την αύξηση της απασχόλησηςθα διαχυθεί σε ολόκληρη την οικονομία αντιμετωπίζοντας τις συνέπειεςτης κρίσης.

Παρόλο που περιγράφουμε τη βασική αρχή ενός μεταβατικού προγράμματος, με την έννοια ότι δεν θέτει προϋπόθεση το μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, η εφαρμογή του αμφισβητεί στην πράξη την ανάπτυξη με γνώμονα το κέρδος. Δηλαδή δεν είναι μια Κεϋνσιανή πολιτική που σπρώχνει κρατικά χρήματα σε επιχειρήσεις και τράπεζες με την ελπίδα ότι κάποια από αυτά θα ενισχύσουν την παραγωγή και την απασχόληση, αλλά το ακριβώς αντίθετο: Κρατικές επενδύσεις και επιχειρήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας για εκείνους που δεν μπορούν να βρουν δουλειά στον
ιδιωτικό τομέα, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας.

Όμως η Ελλάδα είναι χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της οποίας τέτοιες πολιτικές είναι στην πράξη απαγορευμένες, άρα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ είναι προϋπόθεση για την εφαρμογή της,όπως δείχνει και η δραματική εμπειρία των τελευταίων πέντε μηνών.

Η διαδικασία θα πρέπει να είναι άμεση διότι η δημιουργία νομισματικού βραχίονα είναι προϋπόθεση για την άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής.

Τα βασικά θέματα που απασχολούν τη διαδικασία μετάβασης σε εθνικό
νόμισμα είναι:

• η αποφυγή πληθωριστικών πιέσεων λόγω αναγκών εισαγόμενων προϊόντων,
• η ανακεφαλαίωση του τραπεζικού συστήματος ώστε να μπορέσει να δράσει σταθεροποιητικά στην οικονομία και
• η σταδιακή δυνατότητα χρηματοδότησης ελλειμματικών προϋπολογισμών για τη πραγματοποίηση
  επενδύσεων.

Για το σκοπό αυτό είναι αναγκαία η παρακάτω ακολουθία ενεργειών:

1. Άμεση κήρυξη στάσης πληρωμών με σκοπό το πάγωμα του χρέους ώστε να πάψει η αιμορραγία πόρων. Στις παρούσες συνθήκες η μονομερής άρνηση του χρέους είναι αναγκαία τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά, ωστόσο η σχετική απόφαση θα πρέπει να παρθεί τον κατάλληλο χρόνο.
2. Ίδρυση νέας Τράπεζας της Ελλάδας και μεταφορά σε αυτήν του ενεργητικού της υπάρχουσας τράπεζας. Σκοπός να «φεσωθούν» οι δανειστές με τα 120 δισ. του ELA, ανακεφαλαιώνοντας τις τράπεζες: Οι εμπορικές τράπεζες οφείλουν στην κεντρική τράπεζα το ποσό του ELA που συνιστά επίσης και τη σημαντικότερη υποχρέωση που εμφανίζεται στο παθητικό τους. Εάν οι εμπορικές τράπεζες απαλλαγούν από την υποχρέωση τότε καθίστανται κεφαλαιακά επαρκείς αυτομάτως. Βέβαια η Τράπεζα της Ελλάδας που οφείλει τα ποσά αυτά δεν θα μπορεί να τα επιστρέψει στην
   ΕΚΤ. Όμως η Τράπεζα της Ελλάδας είναι ανώνυμη εταιρεία με βασικόμέτοχο το Ελληνικό Δημόσιο. Το Ελληνικό Δημόσιο μπορεί λοιπόν να τη θέσει σε εκκαθάριση και να αποκτήσει το ενεργητικό της σε συμβολικές τιμές μεταφέροντας τη ζημιά στην ΕΚΤ.
3. Εθνικοποίηση όλων των εμπορικών τραπεζών:
   Παρόλο που το Ελληνικό Δημόσιο είναι ο βασικός μέτοχος των τραπεζών μέχρι στιγμής αυτές λειτουργούν ως ιδιωτικές ενώ οι μετοχές τους είναι ενεχυριασμένες στο ESM. Είναι αναγκαία λοιπόν η εθνικοποίηση τους ώστε να λειτουργήσουν σε όφελος του λαού με έλεγχο από τους εργαζομένους.
4. Έκδοση εθνικού νομίσματος σε αναλογία με τα διαθέσιμα σε ευρώ (35δισ. περίπου) και χρυσό, για χρηματοδότηση εισαγωγών. Μετατροπή δανείων και καταθέσεων και μετρητών στο νόμισμα αυτό : Το νέο νόμισμα διεθνών συναλλαγών θα καλύπτεται στο μεγαλύτερο μέρος του από τη νομισματική βάση σε ευρώ (35 δια περίπου) και τα διαθέσιμα της χώρας σε χρυσό. Στόχος είναι να διατηρείται σχετικά σταθερή η ισοτιμία του νομίσματος και οι τιμές των εισαγομένων προϊόντων. Το γεγονός ότι οι τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιηθουν από τον ELA όπως είπαμε
   παραπάνω, περιορίζει τις ανάγκες σε χρήμα και ενισχύει την αρχική ισοτιμία του νέου νομίσματος.
5. Κυκλοφορία δεύτερου νομίσματος για τις ανάγκες του προϋπολογισμού:
   Η επιδίωξη σχετικά σταθερής ισοτιμίας για το νόμισμα διεθνών συναλλαγών δεν πρέπει να περιορίζει τη δυνατότητα του κράτους να θέσει την οικονομία σε κίνηση. Η χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων μέσα από τον προϋπολογισμό, καθιστά δόκιμη την κυκλοφορία για περιορισμένο χρόνο δεύτερου νομίσματος για το σκοπό αυτό. Η εμπειρία της νεαρής
   Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του 20 είναι ενισχυτική αυτού του
   χειρισμού.
6. Άμεση λειτουργία όλων των τραπεζών με επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων
   στην εξαγωγή (και εισαγωγή) κεφαλαίων και όχι στις αναλήψεις του λαού :
   Οι Ελληνικές τράπεζες είναι κλειστές λόγω του ευρώ και της ΕΚΤ. Είναι πολύ εύκολο να ανοίξουν με την εφαρμογή των ενεργειών που περιγράφουμε. Όμως η νομισματική σταθερότητα απαιτεί την εφαρμογή κεφαλαιακών ελέγχων που θα υποστηρίζουν τις σταθερές ισοτιμίες που
   αναφέραμε. Η διαφορά είναι ότι οι περιορισμοί δεν θα αφορούν τις αναλήψεις μισθωτών και συνταξιούχων αλλά τις εξαγωγές κεφαλαίων στις οποίες θα υπάρχουν περιορισμοί και έλεγχοι.
7. Χρησιμοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των υποχρεώσεων του
   δημοσίου για την απόκτηση ιδιοκτησίας και ελέγχου επί στρατηγικών κλάδων της
   οικονομίας (τηλεπικοινωνίες, ενέργεια κλπ.): Η όποια νομισματική σταθερότητα θα είναι βραχύβια εάν δεν αντανακλά την πραγματική οικονομία. Η βασική σταθεροποιητική πολιτική θα προκύψει από τον έλεγχο στρατηγικών κλάδων της οικονομίας. Τούτο θα συμβεί με την κεφαλαιοποίηση των απαιτήσεων του Ελληνικού Δημοσίου και των ανακεφαλαιοποιημενων /εθνικοποιημένων τραπεζών. Με αυτό τον τρόπο θα σταματήσει η συρρίκνωση της οικονομίας και ο περιορισμός της απασχόλησης.
8. Άμεση επίταξη εκκλησιαστικής και μοναστικής περιουσίας, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κινητοποίησης με σκοπό την καλλιέργεια και την υποκατάσταση εισαγωγών καθώς και απασχόληση ακτημόνων και ανέργων.
   Η Ελλάδα είχε παραδοσιακά διατροφική αυτάρκεια. Από την εποχή της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση η χώρα έθεσε σε κίνδυνο τη διατροφική της αυτάρκεια λόγω της συμμετοχής αυτής καθαυτής. Είναι πολύ σημαντικό να ανακτηθεί η δυνατότητα πλήρους και ουσιαστικής διατροφής του λαού, ιδιαίτερα με δεδομένη την ανάγκη να αρνηθεί το εξωτερικό της χρέος.
9. Δημιουργία αποθεματικού από τη σημερινή νομισματική βάση σε ευρώ (35
   δισ. περίπου) για τη χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων για την
   επαναβιομηχανιση της χώρας : Όλες οι προηγούμενες ενέργειες αποσκοπούν στη σταθεροποίηση της οικονομίας και την επιβολή κάποιων όρων κρατικής ιδιοκτησίας και λαϊκού ελέγχου. Δεν οδηγούν όμως σε ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτή θα έρθει από άμεσες κρατικές επενδύσεις για την αύξηση της παραγωγής και της απασχόλησης που θα χρηματοδοτηθούν από την τρέχουσα νομισματική βάση σε ευρώ. Δηλαδή τα ευρώ που έχουμε στη τσέπη μας και θα ανταλλαγούν με το νέο νόμισμα. Παρόλο που η Ελλάδα έχει ανταγωνιστικό μειονέκτημα, η ύπαρξη αποθεματικών μπορεί να χρηματοδοτήσει την επανεκκίνηση της οικονομίας μιας και ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής (1,7 περίπου) μπορεί να εξασφαλίσει τηδιατήρηση σημαντικών διαθέσιμων και άρα νομισματική σταθερότητα.

Τελευταία, διάφοροι υποτιθέμενοι οπαδοί της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ευρώ παρουσιάζουν διαφορετικές μεταξύ τους θεωρίες στις όποιες η ρήξη και αποχώρηση της Ελλάδας αν και σωστή επί της αρχής δεν είναι δυνατόν να λάβει χώρα άμεσα.

Το ΚΚΕ συνδυάζει τη ρήξη και αποδέσμευση με τη σοσιαλιστική επανάσταση με μηχανιστικό τρόπο και χρονική ταύτιση, ακρωτηριάζοντας έτσι την οποία πολιτική επιρροή αυτής της ατζέντας.

Τις τελευταίες μέρες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ο βουλευτής Λαπαβίτσας, εξέφρασαν τη θέση ότι η αποδέσμευση απαιτεί προετοιμασία άρα είναι ανέφικτη στο παρόντα χρόνο. Είναι μια κλασική παραπομπή ενός θέματος στις καλένδες που παραγνωρίζει ότι όσο περισσότερο μια χώρα ιδιαίτερα μια χώρα σε κρίση παραμένει στην ΕΕ,τόσο δυσκολότερη γίνεται η αποδέσμευση της.

Το σκεπτικό και οι ενέργειες που παρουσιάσαμε, υποτάσσουν την αποδέσμευση στην ανάγκη υπέρβασης της κρίσης, άρα η όποια καθυστέρηση στη ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ καθιστά μεγαλύτερη τη διάρκεια της κρίσης και των συνεπειώντης.
Κλείνοντας, το μίνιμουμ οικονομικό πρόγραμμα αποδέσμευσης από την ΕΕ και επιστροφής στην οικονομική μεγέθυνση, έχει σίγουρα και αναδιανεμητική διάσταση, άρα ταξική διάσταση. Θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα πρόγραμμα αυξήσεων των μισθών και πάταξης της φοροδιαφυγής, καθώς και δίκαιης φορολόγησης που ξεφεύγει ο ως από τα όρια του παρόντος σημειώματος.

*Το κείμενο αποτελεί μέρος συλλογικής προσπάθειας που έγινε από τους Γιώργο Βασσάλο, Παναγιώτη Μαυροειδή, Μιχάλη Ρίζο και Νίκο Στραβελάκη, σε ότι αφορά τις δυνατότητες «Για ένα δρόμο εξόδου από ευρώ και ΕΕ». Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ της 12/7/15

Σε ποιο διεθνές περιβάλλον η αποδέσμευση από Ευρωζώνη; Αποτελεί η ρήξη απομόνωση;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Παρά τους περιορισμούς που επιβάλει η ΕΕ, ο φυσικός χώρος ανταλλαγών της Ελλάδας είναι οι χώρες της γειτονιάς μας, δηλαδή χώρες της Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Είναι ενδεικτική η εικόνα των χωρών όπου εξάγονται ελληνικά προϊόντα. Στις 15 πρώτες χώρες εξαγωγής, μόνο 6 χώρες ανήκουν στην ευρωζώνη.
Στην πρώτη θέση με μεγάλη διαφορά η Τουρκία.
Η γειτονική Ιταλία είναι αρκετά μπροστά από την τρίτη χώρα εξαγωγής Γερμανία, η οποία απορροφά προϊόντα λίγο μεγαλύτερης αξίας από την Βουλγαρία.
Η λιλιπούτεια Κύπρος είναι πολύ πάνω από άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Τεράστιες χώρες όπως η Ισπανία και η Γαλλία βρίσκονται πίσω από την Αίγυπτο και την ΠΓΔΜ, αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα ίσης σχεδόν αξίας με αυτά που εξάγονται στη Ρουμανία και το Λίβανο.

Η Ολλανδία είναι στη τελευταία θέση του πίνακα, πίσω και από την πάμφτωχη Αλβανία.

Συνολικά η ευρωζώνη απορροφά μόλις το 29% των ελληνικών εξαγωγών.

Ανάλογη είναι και η εικόνα των εισαγωγών.
Στις 15 πρώτες χώρες εισαγωγής προϊόντων στην Ελλάδα, μόνο 6 χώρες ανήκουν στην ευρωζώνη και η πρώτη θέση ανήκει στη Ρωσία.

Οι εισαγωγές από Γερμανία είναι στο ίδιο επίπεδο με το Ιράκ, αυτές από Ολλανδία με τις ανάλογες από Καζακστάν, από την Ισπανία ισάξιες με Βουλγαρία.

Έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ δε σημαίνει απομόνωση και αναζήτηση «φτωχής πλην αυτάρκους πορείας», αλλά αντίθετα, διεύρυνση εμπορικών ανταλλαγών σε ισότιμη και αμοιβαία επωφελή βάση με όλες τις χώρες του κόσμου, πρωτίστως της περιοχής μας, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των χωρών της ΕΕ, ειδικά των γειτόνων.

Η κοινή λογική λέει πως ισοτιμία μπορεί να υπάρξει σε ένα διεθνές πλαίσιο συνεργασιών κυρίως με χώρες ανάλογου επιπέδου ανάπτυξης, παρά με αυτές που έχουν μέγιστη ισχύ και ιμπεριαλιστική βουλιμία καθυπόταξης.

Και δε θα μας κάνουν «πόλεμο»;
Η πιθανότητα για εμπάργκο προβάλλεται εκφοβιστικά, δεν είναι όμως καθόλου αποδοτική εναλλακτική για τους εμπνευστές της.
Εκτός από τις κυβερνήσεις, τα Eurogroup και την ΕΚΤ υπάρχουν και οι λαοί. Που υποφέρουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό από το βάρος του δημόσιου χρέους και ανάλογης ποιότητας αντεργατικά μέτρα.

Σε αντίθεση με την αλληλεγγύη των υποταγμένων αστικών ευρώδουλων συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων που μάταια αναζητούσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι λαοί στέκονται αλληλέγγυοι στις χώρες που αγωνίζονται και ειδικά σε αυτές που θα κάνουν το βήμα της ρήξης. Ας θυμηθούμε τις πρόσφατες μαζικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία.

Η αλληλεγγύη και οι εργατικοί αγώνες, μπορούν να δημιουργήσουν θετικό «ντόμινο» ανατρεπτικών εξελίξεων που θα φέρνουν το «φάντασμα» της ανυπακοής σε όλη την Ευρώπη.

Αποδέσμευση από την ευρωζώνη προς όφελος της εργασίας

Παναγιώτης Μαυροειδής, Μιχάλης Ρίζος

Στην κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα, οι στόχοι για έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ αναβαθμίζονται και ισχυροποιούνται με την άμεση πρόταξη και αποφασιστική διεκδίκηση του τρίπτυχου κρατικοποίηση τραπεζών-εθνικό νόμισμα και άρνηση πληρωμής δόσεων χρέους.

Η προώθησή τους ωστόσο προϋποθέτει την αποφασιστική στράτευση των λαϊκών στρωμάτων με μια πολιτική λογική ρήξης. Χρειάζονται επειγόντως   τα «υλικά επιχειρήματα» υπέρ της ρήξης ή αλλιώς η αποφασιστική διεκδίκηση του εργαζόμενου κόσμου για την επιβολή άμεσων καταχτήσεων.

Η νομοθετική απαγόρευση απολύσεων, η υποχρεωτική και με γενική εφαρμογή ισχύς των ΣΣΕ για όλους με κρατικό νόμο εδώ και τώρα, το δικαίωμα αυτόματης ανάληψης λειτουργίας επιχειρήσεων που κλείνουν από τους εργαζομένους, η κατάργηση εισιτηρίων και διοδίων, η πρόσληψη εκπαιδευτικών και νοσοκομειακών με διεύρυνση των δωρεάν υπηρεσιών, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, είναι μέτρα που θα μετρούσαν καθοριστικά στην αυτοπεποίθηση και την πολιτική ταύτιση των λαϊκών στρωμάτων με μια άμεση ρήξη.

Η μείωση των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, στα καύσιμα και στους λογαριασμούς ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ, όπως και τα δωρεάν φάρμακα με πλήρη, ισότιμη και δωρεάν πρόσβαση των εργαζομένων σε όλο το σύστημα υγείας, θα «μετρούσαν» χίλιες φορές περισσότερο από τα διαγγέλματα του Γιουνκέρ.

Η αναίρεση των κοινωνικών πληγών των καπιταλιστικών μνημονιακών αναδιαρθρώσεων, με άμεσους νόμους που θα καταργούν τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και τους εφαρμοστικούς νόμους, πρέπει να αποτελέσει τη βασική συντεταγμένη μιας εργατικής πολιτικής, που θα αποδίδει δικαιοσύνη για όλη την κοινωνία.

Παράλληλα πρέπει να τεθούν άλλα κριτήρια για μια νέα κοινωνική και οικονομική πορεία, προσανατολισμένη στα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Απάντηση στο θέμα της δουλειάς για όλους, μπορεί να δοθεί μόνο με τη δημόσια ιδιοκτησία στο κέντρο του άλλου δρόμου. Η επιδίωξη του ιδιωτικού κέρδους, αντικαθίσταται με το δημόσιο κοινωνικό όφελος. Η αύξηση των εργατικών μισθών είναι βασικός μοχλός αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, αλλά και άμυνας στα προβλήματα πληθωρισμού και υποτίμησης στην πρώτη περίοδο. Η κάλυψη πρωτίστως των εσωτερικών αναγκών, σημαίνει αναδιάταξη παραγωγικού καταμερισμού, σύγκρουση με το εξαγωγικό εμπορικό κεφάλαιο. Κλασσικό παράδειγμα παρέμβασης ο αγροτοδιατροφικός τομέας, όπου ενώ η συνολική παραγωγή -ακόμη και τώρα- παρέχει επάρκεια, οι μονοπωλιακές στρεβλώσεις και η «απελευθέρωση» του εμπορίου, δημιουργούν ελλείψεις ακόμη και σε παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα.

Το δικό μας το «έξω» έχει επομένως ένα «μέσα» σε ένα άλλο δρόμο, εκ των πραμάτων αντικαπιταλιστικό. Η ελληνική αστική τάξη είναι προσδεμένη ολοσχερώς στους πάσης φύσεως ευρωπαϊκούς μηχανισμούς συμφερόντων. Ακόμη και στην περίπτωση που θα αποφάσιζε την απεξάρτηση από το ευρωπαϊκό κέντρο, θα φρόντιζε να προσδεθεί σε ένα άλλο ιμπεριαλιστικό άρμα που θα της εξασφαλίζει τεχνογνωσία, προστασία και μακροημέρευση.

Η επιλογή επομένως του δρόμου μιας οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης σε εργατική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, επιβάλλεται από την αναγκαιότητα επίλυσης των ζωτικών ζητημάτων προς όφελος της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Δεν πρόκειται για ένα απόρρητο τεχνοκρατικό πρόγραμμα επιτελείων, ένα κρυφό «σχέδιο Β». Ούτε μπορεί να υλοποιηθεί από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή οποιαδήποτε αστική κυβέρνηση. Στόχος του «άλλου δρόμου» δεν είναι να λυθούν τα προβλήματα ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά η δημιουργία, μέσα από την πάλη σε αυτόν, ενός διαφορετικού ταξικού συσχετισμού δυνάμεων. Έτσι ώστε να γίνεται πιο αποτελεσματικός και αγωνιστικά «ρεαλιστικός» ο αγώνας για την απόσπαση κατακτήσεων που θα βελτιώνουν άμεσα τη ζωή των εργαζομένων, θα μειώνουν το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, ανοίγοντας τους αναγκαίους επαναστατικούς ορίζοντες για την σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.

Από τη μια, είναι ζητούμενη η ισχυροποίηση, τεκμηρίωση, της αντικαπιταλιστικής καρδιάς ενός προγράμματος εξόδου και ρήξης με την ΕΕ και τον καπιταλισμό. Εδώ είναι αναντικατάστατη η συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της μετωπικής συνεργασίας με τη ΜΑΡΣ και άλλες ανατρεπτικές δυνάμεις. Από την άλλη, χρειάζεται να δουλέψουμε για τα «υλικά επιχειρήματα» του συσχετισμού δύναμης, τόσο στο επίπεδο ενός νέου μαχητικού εργατικού κινήματος, όσο και σε αυτό ενός διαρκώς διευρυνόμενου πολιτικού μετώπου ανατροπής με απόσπαση δυνάμεων από τα ρεφορμιστικά και αστικά κόμματα.

Πώς θα ανοίξουν οι τράπεζες χωρίς νέο μνημόνιο;

Γιώργος Βασσάλος

Τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτουν το ιμπεριαλιστικό κέντρο της ΕΕ και η ντόπια αστική τάξη για να τσακίσουν το περήφανο ΌΧΙ στα μνημόνια του λαού είναι ο έλεγχος του τραπεζικού συστήματος και του νομίσματος. Η ΕΚΤ περιορίζει όλο και περισσότερο τη ρευστότητα των τραπεζών ελπίζοντας η παράλυση της καθημερινής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας να οδηγήσει το λαό και το πολυσυλλεκτικό κίνημα που πάλεψε για το ΌΧΙ να δεχτούν ένα νέο μνημόνιο.

Η μόνη περίπτωση που υπάρχει να αποκαταστήσει η ΕΚΤ τη ρευστότητα είναι να υπογραφεί και να περάσει από τη βουλή νέο μνημόνιο. Πιθανόν είναι να θελήσει να κάνει και αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος με βάση τη νομοθεσία για την τραπεζική ένωση.

Ποια εναλλακτική υπάρχει σε αυτό τον ύστατο εκβιασμό ; H άμεση πραγματική εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και ο δημοκρατικός έλεγχος πάνω σε αυτό είναι ο μόνος δρόμος προς την οικονομική ομαλοποίηση χωρίς νέο γύρο εξοντωτικής λιτότητας. Είναι ο μόνος δρόμος επίσης για να πάρουν οικονομική ανάσα από τα χρέη οι πολίτες και να αποκτήσει προοπτική βελτίωσης η ζωή τους.

Καμία επιχείρηση εθνικοποίησης των τραπεζών δεν μπορεί να νοηθεί με την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) να παραμένει υπό τον έλεγχο της ΕΚΤ και των μετόχων η ταυτότητα των οποίων είναι μυστική. Η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) από τη στιγμή που ο οικονομικός στραγγαλισμός που επιχειρείται από την ΕΚΤ είναι περίπτωση εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης όπως ορίζει το Σύνταγμα. Η ΠΝΠ αυτή πρέπει να καθιερώνει τη δυνατότητα παύσης του διοικητή της ΤτΕ από την κυβέρνηση σε περίπτωση εσκεμμένης παραβίασης των καθηκόντων του. Πρέπει έτσι άμεσα να αντικατασταθεί ο Γιάννης Στουρνάρας χωρίς ανάμειξη της ΕΚΤ στην επιλογή του αντικαταστάτη του. Πρέπει επίσης να αλλάξει ο κανονισμός της ΤτΕ ώστε να δημοσιοποιήσει άμεσα την πλήρη λίστα των μετοχών της αλλά και για να τεθεί το σύνολο του μετοχικού της κεφαλαίου υπό τον έλεγχο του κράτους. H ΠΝΠ πρέπει να αφαιρεί τον πρακτικό έλεγχο της ΤτΕ από την ΕΚΤ εν αναμονή ολοκληρωμένου νομοσχεδίου που σίγουρα θα προκαλέσει μια μακρά πολιτικο-νομική διαμάχη με την ΕΕ.

Το δεύτερο βήμα πρέπει να είναι η άμεση αλλαγή του νόμου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) ώστε το κράτος να αποκτήσει πλειοψηφικά δικαιώματα ψήφου στις τρεις συστημικές τράπεζες στις οποίες έχει την πλειοψηφία των μετοχών. Στις τράπεζες αυτές πρέπει άμεσα να αλλάξουν και οι διοικήσεις.

Οι τράπεζες αυτές θα πρέπει να αναδιαρθρωθούν ανεξάρτητα και έξω από τις διαδικασίες της ΕΕ, έτσι ώστε να ξανανοίξουν άμεσα χωρίς ημερήσια όρια ανάληψης που δημιουργούν πρόβλημα στην καθημερινότητα των πολιτών αλλά και με απόλυτη εγγύηση των καταθέσεων κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ. Θα πρέπει άμεσα να γίνει έλεγχος στα βιβλία των τραπεζών και όλο το διαθέσιμο ρευστό να μπει σε κυκλοφορία.

Η ΤτΕ θα μπορούσε να κάνει χρήση της δυνατότητας που της δίνει ο κανονισμός του ELA ώστε να δανείσει στις τράπεζες μέχρι 2 δισ. Ευρώ. Κάπου εκεί τελειώνει και η δυνατότητα χρηματοδότησης των τραπεζών με Ευρώ. Και δεδομένου ότι η ΕΚΤ δεν πρόκειται να ξανανοίξει την κάνουλα εκτός αν υπάρξει δέσμευση συνέχισης των μνημονιακών πολιτικών, η ΤτΕ θα πρέπει κυρίαρχα να εκδώσει νόμισμα με το οποίο να εγγυηθεί την καταβολή μισθών, συντάξεων και άλλων πληρωμών καθώς και τη ρευστότητα των εθνικοποιημένων τραπεζών. Η ισοτιμία του νέου νομίσματος θα πρέπει να οριστεί μονομερώς στο 1 προς 1 με το ευρώ. Τόσο τα δάνεια όσο και οι καταθέσεις θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα.

Για ένα διάστημα δεν μπορεί παρά να έχουμε παράλληλη κυκλοφορία δύο νομισμάτων. Με ό,τι αποθέματα σκληρού νομίσματος έχουμε πρέπει να γίνουν εισαγωγές καυσίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης. Άμεσα πρέπει να συναφθούν διεθνείς συμβάσεις ανταλλαγής προϊόντων και συναλλάγματος. Το σύστημα διπλού νομίσματος ίσως χρειαστεί να συνεχιστεί κι έπειτα από την έξοδο από το Ευρώ για ένα διάστημα με ένα νόμισμα (πχ. «Δραχμή 1») υποστηριζόμενο από αποθέματα συναλλάγματος ή χρυσού για διεθνείς και κάποιες εσωτερικές συναλλαγές κι ένα άλλο (πχ. «Δραχμή 2») για κάποιες άλλες εσωτερικές . Ίσως πάλι το ενδεχόμενο αυτό και να μπορεί να αποφευχθεί.

Από τη στιγμή που η ΕΚΤ μας έχει ήδη στην ουσία κόψει τη ρευστότητα κανένας λόγος δεν υπάρχει να πληρωθεί η δόση στην ΕΚΤ στις 20 Ιούλη. Με βάση το προκαταρκτικό πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας της Βουλής για το Χρέος η κυβέρνηση πρέπει να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις του 2010 και του 2012 και να τις φέρει ενώπιον του ΟΗΕ και διεθνών δικαστηρίων. Με το σταμάτημα εξυπηρέτησης του μέρους αυτού του χρέους θα απελευθερωθούν πάμπολλοι πόροι.

Παράλληλα με όλα αυτά, πρέπει θεσπιστεί έλεγχος στις τιμές καταναλωτή και νομοθεσία που να εγγυάται την αγοραστική δύναμη μισθωτών και συνταξιούχων, ώστε το κόστος της μετάβασης να μη μετακυλιστεί πάνω σε αυτούς. Χρειάζεται αύξηση του ελάχιστου μισθού, επαναφορά συλλογικών συμβάσεων και απαλλαγή από τα χρέη πολιτών και μικρών επιχειρήσεων προς τις εθνικοποιημένες πλέον τράπεζες.

Ένα άμεσο πρόγραμμα φορολόγησης του πλούτου και των μεγάλων εταιρειών μπορεί να συμβάλει σημαντικούς πόρους για την εκπόνηση ενός σχεδίου δημοσίων επενδύσεων μαζί με τις εθνικοποιημένες τράπεζες με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας αλλά και την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Η ανασυγκρότηση της βιομηχανικής και της γεωργικής παραγωγής πρέπει να είναι η προτεραιότητα.

Ο δρόμος αυτός θα είναι δύσκολος, όχι όμως περισσότερο δύσκολος από την εξευτελιστική συνέχεια των μνημονίων, και κυρίως θα είναι ένας δρόμος με ορίζοντα την καλυτέρευση της ζωής της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών σε συνθήκες οικονομικής δικαιοσύνης. Με την απαλλαγή από τις δαγκάνες των δανειστών, το σύνολο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης που έχει καθαρή λαϊκή εντολή πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα (εκτός των 10 δισ. του ΤΧΣ που πλέον έχουν χαθεί με το τέλος του προγράμματος) και το λαϊκό κίνημα να μπει μπροστά για την εφαρμογή των πολύ πιο ριζοσπαστικών μέτρων που χρειάζονται για να ανατραπεί η κοινωνική καταστροφή και να γίνει ο εργαζόμενος λαός κύριος της μοίρας του.

πηγη: pandiera.gr