Βγήκαμε στις αγορές, αδέρφια! «Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές δονήστε σύγκορμα τη χώρα πέρα ως πέρα…».

Ντυθείτε, στολιστείτε, γλεντοκοπήστε. Πατριώτες, βγήκαμε στις αγορές! Για να πάρουμε δάνεια. Δάνεια… Σαν αυτά που μας οδήγησαν ως εδώ… Σαν αυτά που άλλοι τα τρώνε κι άλλοι τα πληρώνουν!

Οτι αυτές οι αγορές είναι οι ίδιες που μας «δάνειζαν» τόσα χρόνια και μας έπιναν το αίμα, ότι σε αυτές τις αγορές είναι που ως λαός έχουμε καταβάλει εκατοντάδες δισ. ευρώ σε τοκογλυφικά, ότι αυτές οι αγορές είναι που λένε ότι το χρέος της Ελλάδας απέναντί τους , μετά από τόσες θυσίες και τόση δυστυχία, αντί να μειώνεται μεγαλώνει και ανέρχεται σχεδόν στο 180% του ΑΕΠ της χώρας,αυτά είναι λεπτομέρειες…

Σημασία έχει ότι ο Τσίπρας, ο «αριστερός» λαουτιέρης, μας έβγαλε στις αγορές, χορεύοντας επικοινωνιακό πεντοζάλι πάνω στις πλάτες μας. Γλεντήστε!

Αυτές οι αγορές είναι στις οποίες βασιλεύουν τα «αρπακτικά» τύπου «Γκόλντμαν Σακς». Τα ευαγή ιδρύματα τύπου ΔΝΤ. Οι τραπεζες τύπου «Ντόιτσε Μπανκ». Και οι πολυεθνικές τύπου «Ζήμενς»… Αλλά μην ακούτε τις μεμψιμοιρίες. Βγήκαμε στις αγορές, παιδιά. Ευτυχείτε!

Αυτές οι αγορές είναι που δημιούργησαν τις «φούσκες», τα «παράγωγα», τα ομόλογα που επί χρόνια σκάνε στα κεφάλια του λαού μας και των λαών όλου του κόσμου.

Αυτές οι αγορές είναι που στον κόσμο τους πεθαίνουν από ασιτία 50.000 άνθρωποι την ημέρα. Αυτές οι αγορές είναι τόσο σάπιες που στην παγκόσμια Δανιμαρκία τους πάνω από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν τόσα εισοδήματα όσα αθροίζουν οκτώ μόλις Κροίσοι των αγορών.

Στον κόσμο των αγορών είναι που η «δημοκρατία» κόβεται και ράβεται στα μέτρα των Αμερικανικών και Ευρωπαικών Κεντρικών Τραπεζών. Για τον έλεγχο, την διεύρυνση και την κατάκτηση αυτών των αγορών είναι που διεξάγονται από «χριστιανικές σταυροφορίες» μέχρι «προληπτικοί βομβαρδισμοί».

Σε αυτές τις αγορές είναι που οι υπερδισεκατομμυριούχοι – μέσα στα χρόνια της κρίσης και της ανθρωπιστικής καταστροφής – έχουν 4πλασιάσει τα πλούτη τους. Σε αυτές τις αγορές είναι που η Υγεία, η Παιδεία, η στέγη, το νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση είναι εμπορεύματα που απευθύνονται μόνο σε όποιον έχει να τα πληρώσει. Αυτές οι αγορές είναι που θεωρούν τον ίδιο τον άνθρωπο εμπόρευμα. Που άλλοτε τον αγοράζουν και τον πουλάνε σαν δούλο και άλλοτε τον αφήνουν στοιβαγμένο στην αποθήκη των ανέργων. Με αποτέλεσμα να μην μπορεί αγοράσει τίποτα από όλα αυτά που ο ίδιος δημιουργεί και παράγει.

Στις αγορές, έλεγε πριν από 3 αιώνες ο «πατέρας του καπιταλισμού», ο Ανταμ Σμιθ, έρχεται κάποια στιγμή η «αόρατος χειρ» και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Διορθώνει τις αδικίες. Εξασφαλίζει ισορροπίες. Τιθασεύει την ακρίβεια. Επιφέρει ικανοποίηση των αναγκών.

Αλλά ξέρετε ένα μυστικό; Η «αόρατος χειρ» είναι πραγματικά… αόρατη. Και είναι αόρατη για έναν πολύ, πάρα πολύ απλό λόγο: Διότι δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι η «σιδερένια φτέρνα» ενός συστήματος που στις αγορές του επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, το «δίκαιο» του ισχυρού. Θριαμβεύει ο κανόνας «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Στη σημαία των αγορών τους ένα σύνθημα ισχύει: «Ο θάνατός σου η ζωή μου». Στο ευαγγέλιο των αγορών τους η πιο άγια γραφή είναι τούτη: «Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι».

Κυρίες και κύριοι: Εσείς που δεν έχετε τρύπιο ευρώ για να πάτε στην λαϊκή αγορά. Εσείς που βλέπετε συνανθρώπους μας να ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί στους σκουπιδοτενεκέδες της αγοράς. Εσείς που η αγορά φροντίζει να σιτίζεστε με ληγμένα τρόφιμα. Εσείς που τα παιδιά σας περισσεύουν για την «αγορά εργασίας». Εσείς που ό,τι αγοράσατε και αποκτήσατε με κόπο, από σπίτι μέχρι χρυσή βέρα, κληθήκατε να το καταθέσετε στον οικείο οίκο πλειστηριασμών της αγοράς, από τράπεζα μέχρι ενεχειροδανειστήριο. Εσείς που μετράτε τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα στην αγορά. Εσεις που τον τόπο σας, από δημόσιες εκτάσεις μέχρι δημόσιες επιχειρήσεις, από Ελληνικό μέχρι δημόσιους δρόμους, από ΟΤΕ μέχρι Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, από δημόσια νοσοκομεία μέχρι λιμάνια και αεροδρόμια, τα ρημάζουν, τα ξεπουλάνε και τα διαλύουν – μέσω των αγορών, φυσικά – πανηγυρίστε! Βγήκαμε στις αγορές!

Αλλά, οι σάλιαγκες της αγοραίας προπαγάνδας, αυτοί που πριν από τρία χρόνια απήγγειλαν το ποίημα του Στουρνάρα και σήμερα απαγγέλλουν το ποίημα του Τσακαλώτου, παρότι είναι ήδη απασχολημένα με τα προεόρτια των προεκλογικών πυροτεχνημάτων που στη συνέχεια θα φουντώσουν, ας μας εξηγήσουν:

Η Ελλάδα που βρέθηκε «εκτός αγορών», χρεοκόπησε, ναι ή όχι, μετά από τη μακρά θητεία της ως πειθήνιος μαθητής «εντός των αγορών»;

*Το σκίτσο είναι του Πάνου Ζάχαρη

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Στη σκανδαλολογία κινείται η ζωή της χώρας, με πρωταγωνιστές την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ.

Από τη στιγμή που και τα δύο αυτά κόμματα –αλλά και το σύνολο των άλλων κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή– έχουν κοινή στρατηγική πλεύση –την πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και το Ευρώ, επιλογή η οποία τα έχει οδηγήσει στην εφαρμογή σκληρών, αδυσώπητων εγκληματικών πολιτικών σε βάρος του λαϊκού παράγοντα– επιδιώκουν να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές στο προσφιλές γι’ αυτά, πεδίο της σκανδαλολογίας.

Με το λαϊκό κίνημα παροπλισμένο και σε βαθιά κρίση, τον μόνο δηλαδή παράγοντα, που σε διαφορετικές συνθήκες, θα ήταν σε θέση να φέρει στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαλότητας τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν σήμερα την ελληνική κοινωνία, το πολιτικό σύστημα έχει βυθιστεί και παραδέρνεται στη δύνη των σκανδάλων.

Μόνο που η τελευταία πρωτοβουλία της ΝΔ να ζητήσει την σύσταση εξεταστικής επιτροπής προκειμένου να διερευνήσει την περίοδο κατά την οποία η χώρα οδηγήθηκε στον περιορισμό της κίνησης των κεφαλαίων και το κλείσιμο των τραπεζών, δεν επιδιώκει τόσο να φέρει σε δύσκολη θέση τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να στήσει αστικό δικαστήριο με κατηγορούμενο το ίδιο το λαϊκό κίνημα, το οποίο…τόλμησε να αμφισβητήσει τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και το ευρώ και να ψηλαφήσει μια διαφορετική πορεία για την ελληνική κοινωνία, έξω από τα ευρωενωσιακά όρια. Αυτό και μόνο είναι αρκετό να στείλει τον κατηγορούμενο – το λαϊκό κίνημα – στην πυρά. Από την άλλη βέβαια, δείχνει και τον τρόμο της αστικής τάξης απέναντι στον λαϊκό παράγοντα. Γιατί οι αιτίες που οδήγησαν στη λαϊκή έκρηξη της περιόδου 2010–2012, αλλά και στο εκκωφαντικό 61,3% στο δημοψήφισμα στις 4 Ιούλη 2015, όχι μόνο δεν έχουν εξαλειφθεί, αλλά έχουν γίνει πιο ισχυρές.

Ξέρουν πολύ καλά, ότι η σημερινή Βουλή δεν εκπροσωπεί τον λαϊκό παράγοντα, βρίσκεται σε διάσταση μαζί του και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της κρίσης που διαπερνά το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του.

Γνωρίζουν πολύ καλά, ότι το μόνο που τους σώζει είναι η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να καταθέσει πολιτική πρόταση διεξόδου από την κρίση, προς όφελος της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της χώρας. γεγονός που θα το έφερνε σε σύγκρουση με τον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ευρύτερα με το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ας όψονται γι’ αυτό όσοι διακήρυτταν την κρίσιμη περίοδο την ανωριμότητα των συνθηκών, θέση η οποία την συγκεκριμένη περίοδο ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη της ταξικής αναμέτρησης και με την άνευ όρων συνθηκολόγηση με την αστική τάξη και τον ευρωαμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Παρ’ όλα αυτά τρέμουν την λαϊκή οργή. Έχουν διαπράξει τέτοια τερατώδη εγκλήματα σε βάρος του λαού, που φοβούνται την λαϊκή θύελλα, η οποία μπορεί να ξεσπάσει οποιαδήποτε στιγμή και με τέτοια ορμή που θα σαρώσει το άθλιο και σαθρό οικοδόμημα της μνημονιακής περιόδου και θα πνίξει τους αυτουργούς του   εγκλήματος στο αίμα τους.

Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, επαναλαμβάνουμε και πάλι, ότι στόχος της επίθεσης αυτής, δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι μικροαστικές αυταπάτες που έτρεφε τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης από τον ίδιο της χώρας από αυτόν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει προσχωρήσει ψυχή τε και σώματι στο αντίπαλο στρατόπεδο και έχει βάψει τα χέρια της στο αίμα, διαπράττοντας εγκλήματα – 3ο μνημόνιο, κλείσιμο δεύτερης αξιολόγησης – που και ακραιφνείς πολιτικοί εκπρόσωποι του αστισμού, όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα δίσταζαν να κάνουν.

Η επίθεση αυτή σχεδιάστηκε και ενορχηστρώθηκε από το Βερολίνο με συνεχείς αναφορές του “Χερ Σόιμπλε” και του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλιν (επανειλημμένα ο τελευταίος έχει μιλήσει για “κόστος” ύψους 100 δισ. Ευρώ λόγω των γεγονότων που έλαβαν χώρα το α’ εξάμηνο του 2015) και υλοποιείται από τη ΝΔ και τα άλλα κόμματα του “μένουμε Ευρώπη”.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Τα λόγια είναι περιττά», τουίταρε πριν από λίγες ημέρες η Αναπληρώτρια Υπουργός Εργασίας, Ρ. Αντωνοπούλου, αναφερόμενη στην «επιτυχία» της κυβέρνησης να μειώσει το επίσημο ποσοστό ανεργίας στο 21,7% τον περασμένο Απρίλιο. Ωστόσο πίσω από τους αριθμούς που θέλει να δείχνει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ — όπως άλλωστε και οι προκάτοχοί της- υπάρχει η άθλια πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες άνεργοι και νεόπτωχοι της μνημονιακής καπιταλιστικής Ελλάδας. Αψευδής μάρτυρας η πρόσφατη έρευνα της Icap που παραδέχεται «βαριές απώλειες στο επίπεδο της απασχόλησης και εκτινάσσοντας την ανεργία σε επίπεδα ρεκόρ» και ποσοστά ανεργίας που παραμένουν «ανεπίτρεπτα υψηλά»! Μπορεί οι τελευταίες έρευνες εργατικού δυναμικού, να δείχνουν ότι το πρώτο τρίμηνο του 2017 οι απασχολούμενοι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 1,5% σε σχέση με τις αρχές του 2016, και το πλήθος των ανέργων να μειώθηκε κατά 6,7% (σε ετήσια βάση), ωστόσο το εντυπωσιακά υψηλό ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας που έχει παγιωθεί στο 70%, καθώς και η ανεργία των νέων που παραμένει τραγικά υψηλή, έχει να καταρρίψει τους μύθους που καλλιεργεί η κυβέρνηση, το εγχώριο κεφάλαιο και οι δήμιοι-δανειστές του ελληνικού λαού ότι η «ανάπτυξη» …έρχεται και φέρνει και νέες θέσεις εργασίας…

Άλλωστε είναι πλέον γνωστό ότι οι νέες δουλειές που προσφέρουν στον κόσμο της δουλειάς είναι κυρίως υπό καθεστώς ελαστικής εργασίας και κακοπληρωμένες, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να δημιουργούν ένα νέο μαζικό τμήμα νεόπτωχων εργαζόμενων στην σύγχρονη Ελλάδα. Ας δούμε ορισμένα στοιχεία πιο συγκεκριμένα για το 2016. Το ποσοστό μερικής απασχόλησης κάλυψε το 10,5% της συνολικής σχεδόν διπλασιάζοντάς το μέσα σε μια πενταετία (ήταν 6,9% το 2011). Το δε ποσοστό προσωρινής απασχόλησης κάλυψε το 9,44% της συνολικής, στο πρώτο τρίμηνο του 2017. Εάν εστιάσει κανείς στις νέες προσλήψεις (αναγγελίες προσλήψεων που καταγράφει το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ), θα δει ότι η πλειοψηφία των νέων προσλήψεων αφορά συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής απασχόληση. Κατά το 2016 το 54,7% των νέων προσλήψεων αφορά συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής απασχόληση, ενώ οι προσλήψεις μισθωτών με σχέση πλήρους απασχόλησης μειοψηφούν εμφανώς (καλύπτουν πλέον το 45,3% του συνόλου). Η ριζική αλλαγή στην αγορά εργασίας είναι λοιπόν γεγονός με την μείωση της ανεργίας να προέρχεται κυρίως από την επέλαση των νέων μορφών ελαστικής εργασίας την οποία κατά κόρον προτιμούν οι εργοδότες.

Όσον αφορά την ανεργία των νέων (ηλικίες 15-24 ετών), παραμένει εξαιρετικά υψηλή καθώς το 45,2% των ατόμων αυτής της ομάδας δεν βρίσκουν θέση στην αγορά εργασίας. Χωρίς δουλειά παραμένει ακόμα και ένας στους 10 διδακροτικούςή μεταπτυχιακούς (12,2%) και περίπου 2 στους 10 πτυχιούχους ΑΕΙ (17,6%), ενώ τα ποσοστά γιγαντώνονται για πιο χαμηλής μόρφωσης τμήματα της νέας εργατικής βάρδιας. Αλλά και σε πιο μεγάλες ηλικίες τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Από το 1,124 εκατομμύριο άνεργους (Δ΄ Τρίμηνο του 2016), ποσοστό 41,0% είναι άτομα ηλικίας 30-44 ετών, ενώ το ποσοστό ανέργων ηλικίας 45-64 ετών αυξήθηκε περαιτέρω, σε 32,7%, γεγονός ενδεικτικό της λογικής που έχει υιοθετήσει το κεφάλαιο να «σκοτώνει τα άλογα όταν γερνούν». Ένα ακόμα στοιχείο που πρέπει να κρατήσουμε σχετικά με την ανεργία είναι η εξαιρετική αντοχή της μακροχρόνιας ανεργίας, καθώς από το σύνολο των ανέργων (Δ τρίμηνο 2016) το 71,8% είναι μακροχρόνια άνεργοι, ποσοστό αυξημένο κατά 26,3% την τελευταία εξαετία.

Το τι γίνεται λοιπόν με την ανεργία και την ελαστική εργασία είναι η μία όψη του νομίσματος. Διότι η άλλη είναι τα διαρκώς αυξανόμενα τμήματα νεόπτωχων εργαζόμενων που εργάζονται λίγο και προσωρινά και αμείβονται με αμοιβές 200-300 ευρώ τον μήνα! Μάλιστα το ανησυχητικό είναι ότι οι εργαζόμενοι αυτοί είναι κυρίως μεταξύ 20 και 29 ετών. Αυτοί οι εργαζόμενοι δεν καταφέρνουν να πιάσουν σε ετήσια βάση ούτε καν το επίσημο όριο φτώχειας, αφού το εισόδημά τους υπολείπεται κατά πολύ των 4.500 ευρώ ετησίως. Αποκαλυπτικός ήταν ο καθηγητής Σ. Ρομπόλης, ο οποίος σημείωσε ότι «εκτός από τις παραδοσιακές ομάδες οι οποίες σήμερα αποτελούν την κατηγορία των φτωχών (άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι, όσοι δεν λαμβάνουν σύνταξη κι όσοι λαμβάνουν επίδομα πρόνοιας 200 έως 250 ευρώ), έρχεται προοδευτικά με αυξανόμενη τάση να προστεθεί άλλη μια κατηγορία φτωχών που θα είναι οι εργαζόμενοι-φτωχοί». Το φαινόμενο έχει υπαίτιους και είναι οι κυβερνήσεις και οι δανειστές ΕΕ-ΔΝΤ που επέβαλαν και ψήφισαν το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο της λεγόμενης απελευθέρωσης (για το κεφάλαιο!) των εργασιακών σχέσεων, που αμείβονται με ψίχουλα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα ο μέσος μισθός για πάνω από 100.000 εργαζομένους μερικής απασχόλησης διαμορφώνεται στα 393,79 ευρώ, ενώ ο ένας στους δύο εργαζομένους λαμβάνει μισθό κάτω των 800 ευρώ. Πώς να μην είναι το 35,6% του πληθυσμού, δηλαδή 3.789.300 άτομα, αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή τον κοινωνικό αποκλεισμό, όπως ομολογεί και η ΕΛΣΤΑΤ, όταν η Ελλάδα τείνει να γίνει Βουλγαρία και Ρουμανία, καθώς κατέχει την τρίτη χειρότερη θέση για τον κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού;

Πηγή: prin.gr

Ο συριακός πόλεμος συνεχίζεται για έκτο χρόνο. Υπάρχει όμως μια ανάγνωση, που δίνει μια άλλη πτυχή στην ιστορία, συνδέοντας τις συγκρούσεις με μια μεγάλη ξηρασία, που προκάλεσε η κλιματική αλλαγή, και με την σειρά της πυροδότησε μια μαζική μετανάστευση από τις αγροτικές περιοχές στα αστικά κέντρα. Αυτό το κύμα συγκέντρωσης συνέβαλε κατά κάποιους αναλυτές αλλά και τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Αλ Γκορ, στην εξέγερση εναντίον του Άσαντ το 2011. 

Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση, υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ της ξηρασίας, της μετανάστευσης και των συγκρούσεων. Παρόλα αυτά, αμφισβητείται από πολλούς καθώς αποδίδει μεγάλες ευθύνες στο κλίμα αγνοώντας τους πολιτικούς και κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, που καθιστούν ευάλωτο ένα λαό σε ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες. 

Η ανάλυση Αλ Γκορ

Σύμφωνα με τα όσα είπε -αν και όχι πρώτος - ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ σε ένα συνέδριο στο Λονδίνο τον περασμένο Μάρτιο, από το 2006 έως το 2010 το 60% των αγροτικών εκτάσεων της Συρίας καταστράφηκαν από μια σφοδρή ξηρασία και αφέθηκαν στην τύχη τους. Το 80% των ζώων σκοτώθηκαν. "Ήταν η χειρότερη ξηρασία στην ανατολική Μεσόγειο που καταγράφηκε ποτέ", είχε πει. Κατά τον ίδιο αυτή η κατάσταση έστειλε στις πόλεις εκατομμύρια Σύρους, όπου συναντήθηκαν με εξίσου πολλούς μετανάστες του πολέμου στο Ιράκ. Ο πρώην αντιπρόεδρος επικαλέστηκε, μάλιστα, και έγγραφα των WikiLeaks που αποκάλυπταν συνομιλίες εντός της συριακής κυβέρνησης. Κατά τα έγγραφα, οι Σύροι αναγνώριζαν τις πιέσεις που ασκούνταν στην κοινωνία και φοβούνταν πως θα υπάρξει έκρηξη.

"Σίγουρα υπήρξαν και άλλοι λόγοι για τον συριακό εμφύλιο, όμως αυτός ήταν ο κυριότερος", σχολίασε ο Αλ Γκορ. Κάποιοι, βέβαια, αμφισβητούν την σημασία της ξηρασίας και της μετανάστευσης στην ανάλυση των αιτιών του πολέμου.  

Η ξηρασία

Σύμφωνα με την έρευνα του TheConversation, που προσπάθησε να αποδείξει την θέση του Αλ Γκορ και των αναλυτών που υποστηρίζουν το ίδιο, διαπιστώθηκε πως είναι πολύ δύσκολο να διασαφηνιστούν οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και αναζητούν ευκαιρίες αλλού. Βέβαια, οι κλιματικές αλλαγές είναι ένας λόγος που θα ωθούσε σε μια τέτοια απόφαση, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση ο βασικός. Εξάλλου χρειάζεται κεφάλαιο για να πραγματοποιηθεί μια τέτοια μετακίνηση, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η ξηρασία θα ωθούσε μαζικά πληθυσμούς σε μετατόπιση. 

Επίσης, στην περίπτωση της Συρίας, δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη ότι συνδέεται η μαζική μετανάστευση προς τα αστικά κέντρα με τις μειωμένες βροχοπτώσεις ή τις κατεστραμμένες σοδειές. Τα συμπεράσματα που δείχνουν κάτι τέτοιο, προκύπτουν από τις αναλύσεις της συριακής κυβέρνησης και του ΟΗΕ, και κύρια αιτιολογία είναι πως συνέβησαν ταυτόχρονα. Ακόμη, οι βροχοπτώσεις ήταν λιγότερες από το 2006 έως το 2010, αλλά μόνο το 2008 υπήρξε πραγματικά σημαντική απόκλιση από τις κανονικές συνθήκες. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ξηρασία μπορεί να είναι καταστροφική για μια τοπική κοινωνία, αλλά σε μια άλλη να μην γίνει καν αισθητή. Για παράδειγμα τις ίδιες συνθήκες βίωσαν και οι Κούρδοι του Ιράκ, χωρίς όμως να καταγραφούν τα ίδια κύμματα μετανάστευσης. Συνεπώς, μεγαλύτερη σημασία και από την ίδια την ξηρασία έχει το πόσο ευάλωτη είναι μια κοινωνία σε αυτή. 

Διάφοροι παράγοντες δείχνουν ότι οι Σύροι αγρότες ήταν ιδιαίτερα ευάλωτοι στην ξηρασία: Η υπέρογκη χρήση του νερού για να τραφούν οι υδρόφιλες σοδειές άφησε την γη ξερή. Η κυβέρνηση επίσης ακύρωσε κάποιες επιδοτήσεις καυσίμων με τα οποία λειτουργούσαν οι αντλίες καθιστώντας την παραγωγή ακριβότερη και καταστρέφοντας ένα μικροοικονομικό σύστημα χρηματοδότησης, το οποίο λειτουργούσε σαν δικλείδα ασφαλείας για εκείνους. Τέλος, μια εθνική στρατηγική για περίπτωση ξηρασίας παρέμεινε στο αρχείο και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. 

Η μετανάστευση

Το δεύτερο μέρος της ανάλυσης αυτής έχει να κάνει με την μετανάστευση και τον ρόλο της ως καταλύτη στο ξέσπασμα βίαιων συγκρούσεων. Κοιτάζοντας σε βάθος χρόνου στα μεταναστευτικά κύματα, οι βίαιες συγκρούσεις θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σπάνιες. Σε πολλές περιπτώσεις, δε, η μετανάστευση ενισχύει τους κοινωνικούς και οικονομικούς όρους με τους οποίους οι κοινωνίες προσδιορίζονται στον ανεπτυγμένο κόσμο. Παρόλο που η μετανάστευση προς τα αστικά κέντρα δεν παράγει ανάπτυξη εκ προοιμίου, μια σταθερή αναπτυξιακή τροχιά της οικονομίας δεν υφίσταται χωρίς αυτή. 

Από την άλλη, η μετανάστευση όντως μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις εξαιτίας του αυξημένου ανταγωνισμού για πόρους και υπηρεσίες, όπως επίσης και εξαιτίας των εντάσεων που δημιουργούνται από τις εθνοτικές και δημογραφικές αλλαγές. Οι πιθανότητες συγκρούσεων επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό και από την ικανότητα μιας αστικής περιοχής να αποτελέσει τόπο προορισμού αφενός και αφετέρου από τις δυνατότητες που έχει για απορρόφηση των μεταναστών. Το τελευταίο, μάλιστα, επηρεάζεται με τη σειρά του από τον χρόνο παραμονής των μεταναστών στον νέο τόπο και από το εάν προϋπάρχει κοινωνική και πολιτική αστάθεια.

Στην περίπτωση της Συρίας, καταγράφηκε μια μαζική έξοδος των αγροτικών οικογενειών από περιοχές που επλήγησαν περισσότερο από την ξηρασία προς τις γειτονικές πόλεις της Δαμασκού, της Χάμα και του Χαλεπίου. Όμως μέχρι στιγμής δεν μπορεί να διαπιστωθεί ο ρόλος που έπαιξε αυτή η μετακίνηση στο ξέσπασμα των συγκρούσεων. Τα γεγονότα ξέσπασαν στην πόλη της νοτιοανατολικής Συρίας, Νταράα, όπου είχαν συλληφθεί μια ομάδα νέων κατηγορούμενη πως ζωγράφισε αντικυβερνητικά γκράφιτι. Η τοπική εξέγερση μεταδόθηκε σε άλλες περιοχές της χώρας, όπου υπήρχε βαθειά κοινωνικοπολιτική δυσαρέσκεια ετών.

Επί της ουσίας στα γεγονότα οδήγησε η συσσώρευση τέτοιων παραγόντων που δομούνταν επί δεκαετίες. Ανάμεσα σε αυτούς θα μπορούσαν να είναι, αναπόδεικτα βέβαια, η ξηρασία και η μετανάστευση. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι ότι η οικονομική στενότητα που προκλήθηκε από την ξηρασία, την απώλεια των επιδομάτων και την μείωση των αγροτικών μισθών, συνέβαλε στην αύξηση αυτής της δυσαρέσκειας.  

Πηγή: tvxs.gr