Στην Ευρώπη, ένα παράθυρο έχει ανοίξει για μιαν εναλλακτική ριζοσπαστική Αριστερά της αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, αντι-ιμπεριαλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής ρήξης… |1| Όμως, αν η ριζοσπαστική Αριστερά, όπως συνέβη στην Ελλάδα, δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της, αν προσαρμοστεί στην διαχείριση της λιτότητας και στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, το παράθυρο αυτό θα ξανακλείσει και νέες προοπτικές, ευνοϊκές για την άκρα δεξιά και την σκληρή δεξιά, θα παρουσιαστούν |2|.

Μια δύναμη της Αριστεράς που φιλοδοξεί να πετύχει αλλαγή, πρέπει να δεσμευτεί στην ανυπακοή προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους πιστωτές, στην κινητοποίηση των πολιτών και στην αναζήτηση της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Για τις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα, η ανυπακοή συνεπάγεται την αναστολή της πληρωμής του χρέους για να υπάρχει περιθώριο ελιγμών ώστε να επενδύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας της και στην ικανοποίηση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί μια ισορροπία δυνάμεων απέναντι στους πιστωτές για να αναγκαστούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να τους επιβληθούν λύσεις που να σέβονται τα δικαιώματα των λαών.

Η εναλλακτική ριζοσπαστική αριστερά στην Ευρώπη

Στον Ζαν Λυκ Μελανσόν, ηγέτη της Ανυπότακτης Γαλλίας (France Insoumise), για  έλειπαν μόνον 1,7% των ψήφων για να φθάσει στον δεύτερο γύρο των εκλογών |3|.Στις ΗΠΑ, αν ο Μπέρνι Σάντερς ήταν ο υποψήφιος απέναντι στον Τραμπ, πολύ πιθανά θα είχε κερδίσει. Με 800.000 επί πλέον ψήφους, το κόμμα των Εργατικών του Κόρμπυν θα μπορούσε να είχε νικήσει απέναντι στο συντηρητικό κόμμα, τον Ιούνιο του 2017.

Ο Κόρμπυν έκανε μιαν εκστρατεία με έντονα αριστερά στοιχεία, σε πλήρη ρήξη με τον προσανατολισμό του Μπλαίρ. Είχε επιλέξει να δώσει διεθνιστικό προσανατολισμό στο Brexit, με μια οικονομική εκστρατεία επανεθνικοποίησης.

Στην Βόρεια Ιρλανδία, το Sinn Fein πέρασε από 4 σε 7 βουλευτές. Στο Βέλγιο, στις δημοσκοπήσεις, η πρόθεση ψήφου υπέρ του ΡΤΒ (Κόμμα των Βέλγων Εργαζομένων) είναι σε σημαντική άνοδο. Όλα αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι σε ένα μέρος της Ευρώπης ένα σημαντικό τμήμα του λαού αναζητά έναν ριζοσπαστικό αριστερό προσανατολισμό, έναν προσανατολισμό αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, αντι-ιμπεριαλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής ρήξης…

Κυβερνήσεις της αλλαγής

Το πρόβλημα συνίσταται στην ικανότητα του καπιταλιστικού κράτους, σε όλα τα επίπεδα εξουσίας του, να μπορεί να απορροφά την ριζοσπαστική αριστερά όταν αυτή κερδίζει θέσεις στα δημοτικά συμβούλια και στα κοινοβούλια. Από τον Μάιο του 2015, στο Ισπανικό Κράτος, κυβερνήσεις αλλαγής έφθασαν σε δημοτικό επίπεδο. Το περιθώριο ελιγμών των δήμων είναι πολύ περιορισμένο: λόγω της υποχρέωσης αποπληρωμής του χρέους, οι δημόσιες υπηρεσίες που μπορούν να «επαναδημοτικοποιηθούν» αφού είχαν ανατεθεί σε ιδιώτες είναι ιδιαίτερα περιορισμένες, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα επένδυσης σημαντικών κεφαλαίων για τον σκοπό αυτόν.

Στο Καδίζ έλαβε χώρα, στις αρχές Ιουνίου 2017, η συνάντηση των Δήμων κατά του αθέμιτου χρέους και των μέτρων λιτότητας. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2016 με το μανιφέστο του Oviedo που ζητεί τον λογιστικό έλεγχο του χρέους για να προσδιοριστεί το αθέμιτο τμήμα του. Αυτό το μανιφέστο «ζητά» από τους ισχυρούς δήμους (Ahora Madrid της Μαδρίτης, Barcelona en común της Βαρκελώνης...) να ενωθούν με τους μικρούς και μεσαίους δήμους που πνίγονται από το χρέος, για να αντιμετωπίσουν την κυβέρνηση.

Αν οι κυβερνήσεις της αλλαγής επιλέξουν να δράσουν μόνο ως καλύτεροι διαχειριστές της εξαθλίωσης των δημόσιων οικονομικών, θα είναι απογοητευτικό. Αν συνδυάσουν την καλύτερη διαχείριση με την επίτευξη μιας συμμαχίας των δήμων για να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την ισπανική κυβέρνηση, τότε, υπάρχει μια εφικτή εναλλακτική.

Τα διδάγματα από την συνθηκολόγηση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα στην Ελλάδα

Μια δύναμη της Αριστεράς που φιλοδοξεί να φέρει την αλλαγή πρέπει να δεσμευθεί στην ανυπακοή, στην κινητοποίηση των πολιτών και στην αναζήτηση της αλληλεγγύης των άλλων λαών. Αν γίνει κυβέρνηση, οφείλει να επιδείξει ανυπακοή στις ευρωπαϊκές συνθήκες, στις εντολές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των πιστωτών.

Η ελληνική περίπτωση είναι το παράδειγμα του αντίθετου. Τέλη Ιανουαρίου του 2015, ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός με πολύ ισχυρή λαϊκή στήριξη, αλλά έβαλε ένα στοίχημα: να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω ατέλειωτων διαπραγματεύσεων, ενώ συνέχιζε να αποπληρώνει το χρέος. Πίστευε πως μπορούσε έτσι να επιτύχει μια σημαντική μείωση του χρέους από τις ευρωπαϊκές αρχές. Αυτό δεν είναι εφικτό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί.

Μια κυβέρνηση της αλλαγής πρέπει να χρησιμοποιήσει το περιθώριο ελιγμών που απορρέει από την λαϊκή στήριξη της οποίας χαίρει για να αντιμετωπίσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με επιχειρήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και να έχει την θέληση να θέσει τέλος στην λιτότητα. Αυτή είναι η επιλογή της ανυπακοής.

Ένα δεύτερο δίδαγμα είναι πως μια κυβέρνηση της αλλαγής πρέπει να δεσμευτεί ότι θα κινητοποιήσει τους πολίτες της χώρας της και της υπόλοιπης ηπείρου. Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης ταξίδευαν τακτικά στο εξωτερικό για να διαπραγματευθούν με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή του ΔΝΤ, χωρίς να κινητοποιήσουν τον ελληνικό λαό ούτε και να καλέσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς να επιδείξουν αλληλεγγύη προς τους Έλληνες για να αντιμετωπίσουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αν ο Τσίπρας ενημέρωνε διαρκώς την κοινή γνώμη σχετικά με το πραγματικό περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων και με τον εκβιασμό στον οποίο υποβάλλονταν η κυβέρνησή του, αν είχε καλέσει σε κινητοποιήσεις, αν είχε υιοθετήσει επιθετικό λόγο καλώντας τους λαούς της Ευρώπης να κινητοποιηθούν για κοινούς στόχους, η κατάσταση θα ήταν ριζικά διαφορετική.

Η Ελλάδα, μια από τις πλέον αδύναμες χώρες, στην περιφέρεια της ευρωζώνης, θα ήταν - αναστέλλοντας την πληρωμή του χρέους - σε θέση να κερδίσει την μάχη κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Για να πληρώσει το χρέος, ο Τσίπρας άδειασε τα δημόσια ταμεία και απαίτησε από τις δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις να μεταφέρουν την ρευστότητά τους στην Κεντρική Τράπεζα. Εξ αιτίας αυτού, δεν είχε πλέον πόρους για να χρηματοδοτήσει ένα ανθρωπιστικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης σε ικανό σημαντικό επίπεδο. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 2015, η Ελλάδα κατέβαλε 7 δισ. ευρώ στους πιστωτές της, χωρίς να λάβει ούτε ένα ευρώ σε αντιστάθμισμα.

Σε αυτό το διάστημα, η ΕΚΤ χρησιμοποίησε όλα τα μέσα πίεσης που διέθετε. Από τις 4 Φεβρουαρίου 2015, ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα δεν ήταν παρά μιας εβδομάδας, η ΕΚΤ μπλόκαρε τις ρευστότητες έναντι των ελληνικών τραπεζών, θέτοντας στην διάθεσή τους μόνον ρευστότητες έκτακτης ανάγκης, πολύ πιο ακριβές. Μερικούς μήνες αργότερα, όταν ο Τσίπρας ανακοίνωσε το δημοψήφισμα, η ΕΚΤ μπλόκαρε και τις ρευστότητες έκτακτης ανάγκης και η ελληνική κυβέρνηση χρειάστηκε να κλείσει τις τράπεζες. Η ΕΚΤ χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που διέθετε κατά της κυβέρνησης Τσίπρα, ενώ αυτός δεν χρησιμοποίησε κανένα. Παρά τον εκβιασμό που του γινόταν, ο ελληνικός λαός απέρριψε μαζικά τις απαιτήσεις των πιστωτών, στις 5 Ιουλίου 2015. Ο Τσίπρας πρόδωσε αυτήν την εντολή.

Για τις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα, η ανυπακοή συνεπάγεται την αναστολή της πληρωμής του χρέους για να υπάρχει περιθώριο ελιγμών ώστε να επενδύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας της.

Πρέπει αυτό να συνδυαστεί με άλλα μονομερή μέτρα: τον έλεγχο των κεφαλαίων, την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα και την αύξηση του ελλείμματος για να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες. Είναι δυνατόν και απαραίτητο. Αληθεύει ότι αυτό μπορεί να καταλήξει στην εκδίωξη από την ευρωζώνη, ακόμη και αν το καταστατικό της ευρωζώνης δεν το προβλέπει. Κάθε χώρα είναι που αποφασίζει αν φεύγει ή όχι από την νομισματική ένωση.

Θεωρώ πως, πριν φύγει κανείς, πρέπει να επιδείξει ανυπακοή και να ανοίξει περιθώριο ελιγμών για να ενεργοποιήσει μια μετάβαση όπου είναι δυνατόν να συγκεντρώσει δυνάμεις και να διατηρήσει την λαϊκή στήριξη μέσω της λαϊκής κινητοποίησης, συμμετοχής και αυτό-οργάνωσης.

Είναι μια ριζοσπαστική επιλογή και μια κυβέρνηση μπορεί να πάρει δυνατά μέτρα αν έχει φθάσει να πείσει τους πολίτες σχετικά με την αναγκαιότητα μιας τέτοιας προοπτικής: υπάρχουν στρατηγικοί τομείς που πρέπει να μεταβιβαστούν στον δημόσιο τομέα. Η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια ή ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας πρέπει να περάσουν στον δημόσιο τομέα. Οι δημόσιες αρχές χρειάζονται εργαλεία για να επενδύσουν μαζικά στην οικολογική μετάβαση κι αυτό συνεπάγεται την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Πρέπει, συνεπώς, να παλέψουμε εναντίον της και να δείξουμε στους λαούς ότι υπάρχουν δυνατότητες εφαρμόζοντας την ικανότητα λήψης κυρίαρχων μονομερών μέτρων.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman

Πρωτότυπο:  Manu Robles-Arangiz Institutua

Πηγή: kommon.gr

Τα δύο «τιτιβίσματα» που βλέπετε είναι από τον ίδιο άνθρωπο, τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη. 

  Το πρώτο πριν λίγες μέρες, όταν η κυβέρνηση πανηγύριζε πως βγήκαμε στις αγορές. Έγραψε, λοιπόν, χαρούμενος κι ευτυχισμένος ο Δημήτρης Παπαδημούλης: 

«Χθες έγινε ένα ακόμη θετικό βήμα προς μια βιώσιμη ανάπτυξη κ την έξοδο από τα μνημόνια. Συνεχίζουμε με σχέδιο, κόντρα στην καταστροφολογία».

   Το άλλο είναι… παλιά, το 2014, όταν κάποιοι άλλοι πανηγύριζαν για την έξοδο στις αγορές και ο Δημήτρης Παπαδημούλης ασκούσε κριτική σκληρή:

«Δανείζονται με 5%,αντί για το ισχύον 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κάνουν την πιο ακριβή εκλογική καμπάνια, με δημόσιο χρήμα!»

   Ορισμένες απλές επισημάνσεις:

   Δεν είναι, δα, και η πρώτη φορά που διαπιστώνεται ασυνέπεια (ας είμαστε κομψοί στις εκφράσεις μας) από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.  Αυτή τη φορά είναι ο Παπαδημούλης, πολλές φορές είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Έχει καταλήξει το πιο εύκολο πράγμα να βρίσκεις μια παλιά δήλωση ΣΥΡΙΖΑίου που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που λέει σήμερα.

   Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε πως η πολυθρύλητη έξοδος στις αγορές (πρόκειται για ένα νέο κύκλος δανεισμού της χώρας, με επαχθή επιτόκια και νέες δεσμεύσεις στους παράγοντες των αγορών για την πιστή εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών) έκλεισε στο 4,625% για το πενταετές ομόλογο με ημερομηνία λήξης το 2022. 

  Για την (ίδια) ιστορία να σημειώσουμε ότι Παπαδημούλης «τιτίβιζε» το 2014 πως «δανείζονται με 5%,αντί για το ισχύον 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος». Όπως είχαμε γράψει όταν ανακοινώθηκε η έξοδος στις αγορές, πριν λίγες μέρες και πριν διαμορφωθεί το τελικό ποσοστό, η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να πανηγυρίσει για ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 4%, την ώρα που τα επιτόκια στις διεθνείς αγορές έχουν καταρρεύσει λόγω της υπερπροσφοράς κεφαλαίων.

    Και κάπως έτσι έγινε.

  Σημειώναμε, δε, πως η Γερμανία δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκδίδουν ομόλογα μηδενικού επιτοκίου και η κυβέρνηση ετοιμαζόταν να θριαμβολογήσει για ένα ληστρικό επιτόκιο, τέσσερις και πέντε φορές μεγαλύτερο από το μέσο επιτόκιο για τα κράτη- μέλη της Ε.Ε.

  Και κάπως έτσι έγινε. 

 Εκτός των παραπάνω επισημάναμε μια ακόμα πτυχή: Πρόκειται για  ένα νέο φαύλος κύκλο που αρχίζει με τις αξιολογήσεις των περιβόητων οίκων αξιολόγησης (Μοody’s, Standard and Poor’s και Fitch), από τις οποίες εξαρτάται εν πολλοίς η έκβαση του δανεισμού. Οι απαιτήσεις των συγκεκριμένων οίκων για μια καλή βαθμολογία είναι τόσο σκληρές (αν όχι σκληρότερες) όσο αυτές των δανειστών της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

  Γιατί επαναλάβαμε όλες αυτές τις λεπτομέρειες και δεν μείναμε απλά στα δύο «τιτιβίσματα»;

 Διότι δεν μας κάνει καμία απολύτως εντύπωση που ο Δημήτρης Παπαδημούλης (όπως έχουν κάνει και άλλα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ) βλέπει τώρα τις αγορές με… άλλα μάτια. Είναι αυτή η διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ Από τα πεντοζάλια στα… αριστεροσάλια…

  Επιπλέον,είναι… λογικό ένας ΣΥΡΙΖΑίος να είναι… δύο, δηλαδή να ψάχνεις λίγο το πρόσφατο παρελθόν και να βρίσκεις το ακριβώς αντίθετο (αυτό που πριν λέγαμε κομψά ασυνέπεια) σχεδόν σε κάθε δήλωση του.

 Είπαμε λοιπόν, μαζί με τους… δύο Παπαδημούληδες (στα δύο «τιτιβίσματα» τους) να επαναλάβουμε τι σημαίνει όλο αυτό το πανηγυράκι με την έξοδο στις αγορές, για να έχει και κάτι πιο χρήσιμο το δημοσίευμα μας…

Πηγή: imerodromos.gr

Αυτό που βλέπετε δεν είναι ψεύτικη είδηση από… βατράχια. Δεν την έγραψαν και την αναδημοσίευσαν χωρίς καμία διασταύρωση ορισμένοι καλοί «συνάδελφοι». 

Αυτό που βλέπετε δεν το έχει κατασκευάσει κάποιος για να ειρωνευτεί τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. 

Είναι από το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας KONTRA NEWS.

Μόλις το είδαμε είπαμε να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα για το «παλιόπαιδο».

Αντισταθήκαμε στον πειρασμό. Αυτό το πρωτοσέλιδο πρέπει να μείνει όπως είναι, χωρίς σχόλια. 

Ένα έχουμε να πούμε μόνο στους εμπνευστές του: Εύγε!

Πηγή: imerodromos.gr

Δημοσιεύουμε στην συνέχεια Ανακοίνωση των Διοικήσεων των Ναυτεργατικών Σωματείων ΠΕΜΕΝ – Στέφενσων:

ΠΕΜΕΝ                                   ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ                   

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

27 Ιούλη 2017

Τα Δ. Σ. των σωματείων της Πανελλήνιας Ένωσης Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΜΕΝ) και της Πανελλήνιας Ένωσης Κ.Π. Μηχανής Ε. Ν. - «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» ενημέρωσαν τους ναυτεργάτες των Επιβατηγών Οχηματαγωγών καραβιών στο λιμάνι της Ραφήνας, για τις εξελίξεις που διαμορφώνονται με ευθύνη   των εφοπλιστών ΣΕΕΝ και των κυβερνητικών – εργοδοτικών συνδικαλιστών ΠΝΟ, μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων για την ανανέωση των ΣΣΕ στις 25 Ιούλη 2017.

Διαπίστωσαν τις τεκμηριωμένες καταγγελίες των ναυτεργατών ότι στα   Ε/Γ - Ο/Γ καράβια με λιμάνι αφετηρίας τη Ραφήνα αλλά και σε Πανελλαδική κλίμακα στην Ακτοπλοΐα και στα Πορθμεία, οι εφοπλιστές με τη κάλυψη του υπουργείου Ναυτιλίας, παραβιάζουν κατάφωρα τις Σ.Σ. Εργασίας και σε συνδυασμό με τη μείωση των οργανικών συνθέσεων και την αύξηση της πυκνότητας των δρομολογίων των καραβιών - δουλειά 14 – 16 ώρες τη μέρα, θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα.

Η αντιλαϊκή πολιτική εφοπλιστών, κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και των συμμάχων τους, Ε.Ε, ΔΝΤ, κεφάλαιο, επιφέρει δραματικές περικοπές στο εισόδημα των ναυτεργατών, με οδυνηρές επιπτώσεις στη ζωή της ναυτεργατικής οικογένειας.

Την ίδια ώρα στα ύψη έχουν εκτιναχθεί οι τιμές   των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, απαγορευτικές για τις εργατικές – λαϊκές οικογένειες, ενώ οι ακτοπλοϊκές εταιρείες συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται με κρατικές επιδοτήσεις, που μόνο   για το 2017 ανέρχονται στα 90 εκατ. ευρώ!

Η κατάσταση είναι ανυπόφορη για τους ναυτεργάτες στα καράβια.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις τα Δ.Σ. των σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ καλούμε τα μέλη μας τους Μηχανικούς, τους Μηχανοδηγούς, τους ναυτεργάτες όλων των ειδικοτήτων στα καράβια της Ραφήνας να στηρίξουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου των ναυτών στα πλοία «TERAJET» στις 1/8/2017, «ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Π» στις 2/8/2017, «SUPERRUNNER» στις 3/8/2017.

Κλιμάκωση του αγώνα, με Πανελλαδική απεργία στην Ακτοπλοΐα και τα Πορθμεία, πρόταση που έχουμε θέσει στην ΠΝΟ και εκφράζει τις αγωνιστικές διαθέσεις των ναυτεργατών για την εφαρμογή και ανανέωση των ΣΣΕ, με βάση τη κάλυψη των απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του κλάδου.

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΜΗΧΑΝΗΣ   Ε.Ν. «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»