πηγη:ergatikosagwnas.gr

Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει.

Χταπόδι ξυδάτο, λαυράκι, τούρτα παγωτό και λευκό κρασί, για την ακρίβεια, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των ενημερωτικών sites.

Τι κι αν, λίγες μέρες πριν, οι ίδιοι αποφάσισαν τα βασικά είδη διατροφής, ακόμα και τα μακαρόνια, να φορολογούνται πια με ΦΠΑ 23%;

Αφού έσωσαν – για πολλοστή φορά – την πατρίδα, το λιγότερο που (θεωρούν ότι) τους αξίζει είναι (άλλο) ένα δωρεάν γεύμα.

Θαυμάστε τους λοιπόν, τη συμμορία του κεφαλαίου, το κόμμα της αστικής τάξης, να τρώει και να πίνει «στην υγειά των κορόιδων», στην πλάτη των εργαζόμενων, των ανέργων, της νεολαίας που μόλις δυο μέρες πριν – για πολλοστή φορά – κατακρεούργησαν.

Και στο όνομα της αστικής δημοκρατίας που, ακόμα και αυτήν, οι ίδιοι την εξευτέλισαν, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι παρά το φύλο συκής που καλύπτει τη δικτατορία του κεφαλαίου.

Υ.Γ.: Θλιβερή παρουσία ανάμεσά τους, ο Θανάσης Παφίλης. Συμβολικά, θα πει κανείς. Όμως αυτό το συμβολικό έχει τη μεγαλύτερη ουσία. Γιατί συμβολίζει την υποταγή της ηγεσίας του ΚΚΕ στην αστική νομιμότητα και το σεβασμό στους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς, παρά τις αντικαπιταλιστικές κορώνες.

Γ.Μ.

πηγη: pandiera.gr

Είκοσι χρόνια και αιματηρές μεταρρυθμίσεις απαιτούνται για να επιστρέψουν τα ποσοστά της ανεργίας στην Ιταλία στο 6% του 2007 -πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση- σύμφωνα με αναφορά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στο πλαίσιο έκθεσής του για τις χώρες της Ευρωζώνης. Σήμερα το ποσοστό ανεργίας στη χώρα ξεπερνά το 12%, ενώ εκείνη των νέων έχει υπερβεί το 41%.

Φυσικά, η πρόβλεψη για μείωση της ανεργίας γίνεται υπό την προϋπόθεση ότι η Ιταλία θα προχωρήσει σε όλες αυτές τις αντιλαϊκές «μεταρρυθμίσεις» που απαιτεί το κεφάλαιο -όπως οι αντίστοιχες που προωθούνται και στην Ελλάδα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τις προηγούμενες- όπως για παράδειγμα οι «διαρθρωτικές αλλαγές» στη δημόσια Διοίκηση, η περαιτέρω ευελιξία στην αγορά της εργασίας και η «ενίσχυση του ανταγωνισμού» στην διάθεση προϊόντων και στις υπηρεσίες. Μέτρα, δηλαδή, που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ανεργίας -που θα υπάρχει πάντα στο πλαίσιο του καπιταλισμού και θα γιγαντώνεται σε περιόδους κρίσης- αλλά αποτελούν το όχημα για να συμπιέζεται προς τα κάτω η τιμή της εργατικής δύναμης,  να ξεχαρβαλώνονται οι σχέσεις εργασίας, να «κουκουλώνεται» η ανεργία με μισοαπασχολούμενους με μισθούς πείνας, διαδοχικές περιόδους ανεργίας - απασχόλησης κ.λπ.

ΠΗΓΗ: 902.GR

28 Ιουλίου 2015

Προς τους κ.κ.

1. Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Γεώργιο Κατρούγκαλο

2. Υπουργό Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ. Γεώργιο Σταθάκη

3. Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θεόδωρο Δρίτσα

4. Υφυπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Π. Χαϊκάλη

5. Γενικό Γραμματέα Υπουργείου Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Ρωμανιά

Κοιν. : Οργανώσεις Δύναμης ΠΝΟ

Σχετ. : Το ΑΠ 3578 από 21 Ιουλίου 2015 έγγραφό μας

ΕΞΑΙΡ. ΕΠΕΙΓΟΝ

Κύριοι Υπουργοί

Εξαίρεση ένταξης Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών (Κ.Ε.Α.Ν.) στο Ε.Τ.Ε.Α.

Επανερχόμενοι στο παραπάνω σχετ. έγγραφό μας, το οποίο Σας απευθύναμε εν όψει επικείμενης συζήτησης στη Βουλή επί σχετικού νομοσχεδίου, για την ένταξη των επικουρικών ταμείων στο Ε.Τ.Ε.Α. και προκειμένου όπως ενημερωθείτε επί των πολλαπλών και ειδικών πτυχών της επικουρικής ασφάλισης των ναυτεργατών και των καταστροφικών αποτελεσμάτων, που θα επέφερε η σχεδιαζόμενη ένταξη του στο Ε.Τ.Ε.Α. και η τυχόν διακοπή της μέχρι σήμερα επιχορήγησής του από τον κύριο ασφαλιστικό του φορέα δηλαδή από το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ), για 40.000 συνταξιούχους συναδέλφους μας, ζητήσαμε άμεση προσωπική συνάντηση.

Με το ίδιο έγγραφό μας είχαμε επισημάνει ότι «οι παράμετροι του συγκεκριμένου αυτού προβλήματος είναι πολλές, καθώς οι επιβαρύνσεις του Κ.Ε.Α.Ν. είναι τεράστιες, εν όψει των εξαιρετικά περιορισμένων εσόδων του, τα οποία καλύπτουν το 15% μόνο των αναγκών του, ώστε χωρίς ίχνος υπερβολής, ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του και συνεχίζει την λειτουργία του και το σκοπό για τον οποίο συνεστήθη από το έτος 1984 μέχρι σήμερα, αποκλειστικά με την στήριξη της προαναφερόμενης επιχορήγησής του από το Ν.Α.Τ.».

Επί του εγγράφου μας αυτού ουδεμία απάντηση ελάβαμε και ως εκ τούτου σας δηλώνουμε ότι το σοβαρότατο αυτό, και ζωτικής σημασίας θέμα, που αφορά το σύνολο των συναδέλφων μας, εν ενεργεία και εν συντάξει, εφ’ όσον δεν επιλυθεί άμεσα, θα οδηγήσει σε ανάληψη αγωνιστικών κινητοποιήσεων στη μέση της καλοκαιρινής περιόδου, για τις οποίες η ευθύνη θα βαρύνει τους κυβερνητικούς χειρισμούς και την απουσία πνεύματος κατανοήσεως για την ιδιομορφία του συγκεκριμένου προβλήματος.

Με εντολή Διοίκησης &

Με τιμή

Γιάννης Χαλάς

Γενικός Γραμματέας ΠΝΟ

Βλάβη λόγω εμπλοκής αντικειμένου στην προπέλα του πλοίου παρουσιάστηκε, το μεσημέρι της Τρίτης, στο «ιπτάμενο δελφίνι ΧΧΙΧ» λίγο μετά την αναχώρησή του από τον Πειραιά με 136 επιβάτες.

Ο πλοίαρχος ενημέρωσε το Κέντρο Ελέγχου Κυκλοφορίας του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά και άρχισε να επιστρέφει, αυτοδύναμα, στο λιμάνι του Πειραιά, όπου κατέπλευσε το απόγευμα και αποβίβασε με ασφάλεια τους επιβάτες.

Το «ιπτάμενο δελφίνι» εκτελούσε προγραμματισμένο δρομολόγιο για Πόρο- Ύδρα-Ερμιόνη-Σπέτσες-Πόρτο Χέλι και οι επιβάτες προωθήθηκαν στον προορισμό τους με μέριμνα της εταιρίας, ενώ από την Λιμενική Αρχή Αργοσαρωνικού απαγορεύτηκε ο απόπλους του, μέχρι προσκομίσεως βεβαιωτικού αξιοπλοΐας από το νηογνώμονα που το παρακολουθεί.

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαιρετίζω θερμά την αγωνιστική παρουσία σας στο κάλεσμα των πέντε χρόνων της ιστοσελίδας μας, της Ιskra.

Iskra ξέρετε, στα ρωσικά, σημαίνει σπίθα.

Και η Iskra ήταν η πρώτη επαναστατική εφημερίδα του Λένιν στα σκληρά τσαρικά χρόνια της Ρωσίας, η οποία δικαίωσε πλήρως τον τίτλο της.

Η δική μας Iskra πήρε από εκεί το όνομα της.

Φυσικά δεν χωράνε συγκρίσεις.

Αλλά και η δική μας Iskra έχει βοηθήσει με τη δική της σπίθα να ανάψει αυτά τα 5 σκληρά μνημονιακά χρόνια η μεγάλη φωτιά του αγώνα και της ελπίδας στην πατρίδα μας.

Φίλες και φίλοι,

Η μεγάλη σημερινή παρουσία σας επιβεβαιώνει ότι οι αντιμνημονιακοί δημοκρατικοί και προοδευτικοί αγώνες του λαού μας δεν πήγαν χαμένοι ούτε τελείωσαν.

Η μεγάλη σημερινή παρουσία σας ,τέλη Ιουλίου, δείχνει αντίθετα ότι αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται και ότι θα πάρουν το επόμενο διάστημα νέα ορμή και έκταση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στο πρόσωπο σας και από αυτό το βήμα θέλω να τιμήσω όλους και όλες εκείνες και εκείνους τους εκατοντάδες χιλιάδες, που με γενναιότητα και πείσμα, αψηφώντας την τρομοκρατία, το φόβο και την πλύση εγκεφάλου, είπαν ένα περήφανο και ανυπότακτο «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 5^ης του Ιούλη.

Αυτό το μεγάλο βαθύτατα ταξικό και βαθύτατα πατριωτικό και δημοκρατικό «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού , το οποίο διατράνωσαν πρώτα από όλα τα πιο μεγάλα θύματα των μνημονίων και τα πιο φτωχά πληβειακά στρώματα της κοινωνίας μας, οι περιφρονημένοι και καταφρονεμένοι αυτής της χώρας.

Αυτό, λοιπόν, το ταξικό και πατριωτικό «ΟΧΙ» έχει καταστεί φωτεινό ορόσημο για τον τόπο και την πορεία του.

Ένα φωτεινό ορόσημο που δεν μπορεί κανένας να σκιάσει ή να σβήσει.

Αυτό το νέο «ΟΧΙ» του λαού μας μπορεί η κυβέρνηση τη βδομάδα που ακολούθησε να το παραμέρισε και να το αγνόησε.

Αυτό , όμως, καθόλου δεν σημαίνει πως αυτό το «ΟΧΙ» νικήθηκε ή ότι ο λαός μας το μετέτρεψε σε «ΝΑΙ».

Κάνουν μέγα λάθος αν κάποιοι πιστεύουν ότι το 62% του «ΟΧΙ» ήταν μια Κυριακάτικη λαϊκή μπόρα που πέρασε.

Κάνουν μέγα λάθος όσοι νομίζουν ότι το «ΟΧΙ» αυτό ήταν μια παροδική εφήμερη λαϊκή έκρηξη που μπορεί να χειραγωγηθεί από τα πάνω.

Αυτό το «ΟΧΙ» , μία από τις καλύτερες στιγμές δημοκρατίας σε αυτή τη χώρα, εξέφρασε την ανάγκη αυτού του λαού για αξιοπρέπεια και συμμετοχή, το πάθος του να εκφράζει την οργή και την αγανάκτηση του, την ελπίδα του να δει την πατρίδα μας ανεξάρτητη , λεύτερη, χωρίς κηδεμονίες και υποτέλειες, δημοκρατική και δίκαιη.

Ε, λοιπόν , αυτό το «ΟΧΙ», όπως λέει και το σύνθημα μας, δεν ηττήθηκε.

Αυτό το «ΟΧΙ» συνεχίζεται και εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι αυτό το «ΟΧΙ» να θριαμβεύσει, με μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς προστάτες και κηδεμόνες, μια Ελλάδα δημοκρατική , προοδευτική και σε τελική ανάλυση σοσιαλιστική.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

Αυτές τις μέρες όλοι εμείς που με την ψήφο μας και το λόγο μας είπαμε «ΟΧΙ» στο νέο μνημόνιο δεχόμαστε μια πρωτοφανή επίθεση.

Στην πραγματικότητα έναν αληθινό πόλεμο.

Έναν πολύ βρώμικο πόλεμο.

Αυτόν τον πόλεμο τον έχουν εξαπολύσει πολύ συντονισμένα και στοχευμένα τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια και τα ξένα μέσα ενημέρωσης σε συνδυασμό με τα περισσότερα εγχώρια συστημικά μέσα, την ελληνική ολιγαρχία και τα κέντρα του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου.

Οι παλιότεροι μας λένε ότι μια τέτοια ορολογία επιθέσεων, η οποία κάνει λόγο για συνωμότες, λήσταρχους , δραχμοσυμμορίτες και άλλα φαιδρά και άθλια, έχουν να ακούσουν από την εμφυλιακή και μετεμφυλιακή περίοδο.

Αφήνω , βέβαια, τον ξεπεσμό σοβαρών , τάχα, διεθνών εντύπων που δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο, όπως οι Financial Times . Οι Financial Times, που αναφερόμενοι στο πρόσωπο μου έφτασαν να κάνουν λόγο για «ριφιφί» και κατάληψη στο Νομισματοκοπείο και σύλληψη του Στουρνάρα.

Με τέτοια δημοσιεύματα που συνδέουν ληστείες και φτάνουν μέχρι την KGB, σε ένα μείγμα φτηνού αντικομμουνισμού παλαιάς κοπής, δεν είναι καθόλου περίεργο που οι Financial Times πουλήθηκαν στους Γιαπωνέζους.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ο βρώμικος πόλεμος των εγχώριων και ξένων κέντρων και μέσων δεν στρέφεται απλώς ενάντια στα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας και στην ίδια την Αριστερή Πλατφόρμα ως τάση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο πρόσωπο μας και στο πρόσωπο της Πλατφόρμας οι επιθέσεις αυτές επιδιώκουν να χλευάσουν , να συκοφαντήσουν και να διασύρουν όλον τον ΣΥΡΙΖΑ, τους αγώνες και το πρόγραμμα του.

Να διασύρουν και να χλευάσουν όλη την Αριστερά.

Κυρίως , όμως, επιδιώκουν να χλευάσουν και να διασύρουν το 62% που ψήφισε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα.

Θέλουν να αμαυρώσουν την εναλλακτική λύση στα μνημόνια και τη λιτότητα.

Γιατί αυτά είναι που τους εξοργίζουν και τους τρομάζουν.

Δεν θα τα καταφέρουν, όμως.

Η συκοφαντία, η λάσπη, η κινδυνολογία και η τρομοκρατία θα πέσουν στο κενό.

Θα πέσουν στο κενό όπως έπεσαν στο κενό και στο δημοψήφισμα.

Ο λαός τους γυρίζει την πλάτη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

Είναι εντυπωσιακό ότι δύο εβδομάδες μετά το περήφανο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού η κυβέρνηση ζήτησε από τη Βουλή εξουσιοδότηση προκειμένου να προχωρήσει στη σύναψη νέου, τρίτου μνημονίου στη βάση της απαράδεκτης συμφωνίας των Βρυξελλών.

Στο κυβερνητικό κάλεσμα ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό και χαιρεκακία η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ.

Πολλοί, όμως, από μας τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αρνηθήκαμε να συνεργήσουμε σε αυτήν την καινούργια διευρυμένη «μνημονιακή συναίνεση» και δεν ψηφίσαμε υπέρ τα εξουσιοδότησης για νέο μνημόνιο.

Στη συνέχεια, σύντροφοι και συντρόφισσες, πιστοί στο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, είπαμε ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» στα δύο νομοσχέδια με τα προαπαιτούμενα μέτρα, τα οποία ήρθαν στη Βουλή και με διαδικασίες κάτι χειρότερο από εξπρές, που παραβίαζαν κατάφορα τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα.

Είπαμε ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» σε προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία ταυτόχρονα ήταν προϋπόθεση προκειμένου να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για τη σύναψη του τρίτου εξοντωτικού μνημονίου με συνολικά μέτρα ,τα οποία μαζί με τα προαπαιτούμενα μπορεί να ξεπεράσουν το απίστευτο ποσό των 12 δισ ευρώ.

Ποιοι και πως θα πληρώσουν τέτοια μυθώδη ποσά σε μια κατεστραμμένη και ερειπωμένη χώρα με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους;

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Όχι μόνο δεν μετανιώνουμε αλλά και είμαστε περήφανοι για το «ΟΧΙ» που είπαμε στη Βουλή στα δύο νομοσχέδια για τα προαπαιτούμενα.

Είμαστε περήφανοι ως βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ γιατί πιστεύουμε ότι τηρήσαμε την ιστορία και το μέλλον του.

Είμαστε περήφανοι γι αυτό το «ΟΧΙ» ως πρώην υπουργοί κι ας ξέραμε ότι αυτό το «ΟΧΙ» θα συνεπέφερε την απομάκρυνση μας από την κυβέρνηση.

Στην Αριστερά δεν είμαστε εδώ και δεκαετίες για να κυνηγάμε σώνει και καλά καρέκλες και αξιώματα.

Στην Αριστερά τα υπουργεία και οι βουλευτικές έδρες δεν είναι αυτοσκοπός.

Είναι το μέσο για να υπηρετούμε αρχές, αξίες και προοδευτικές πολιτικές , όπως τις κρίνει και τις αξιολογεί ο καθένας μας, με τον πλέον ευσυνείδητο και αντικειμενικό τρόπο.

Αυτή, λοιπόν, η στάση μας με το «ΟΧΙ» και στη Βουλή ήταν , φίλοι και φίλες, που προκάλεσε τη λυσσώδη αντίδραση και τον πόλεμο εναντίον μας από τα ξένα και εγχώρια κέντρα του κατεστημένου, πόλεμο που, όπως όλα δείχνουν, θα προσλάβει ακόμα πιο φρενήρεις διαστάσεις το επόμενο διάστημα.

Αυτή η στάση μας , όμως, δεν προκάλεσε μόνο τον πόλεμο της αντίδρασης αλλά και «συντροφικά μαχαιρώματα» από στελέχη και ορισμένες ηγετικές πλευρές στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιπαρέρχομαι αυτές τις τελευταίες επιθέσεις όπως έκανα πάντα.

Έχω μάθει να προσπερνώ και να μην επιδίδομαι στο «σπορ» των άγονων και εύκολων εσωκομματικών αλληλοκατηγοριών και αλληλοχαρακτηρισμών.

Έχω μάθει, επίσης, να μην προσωποποιώ τις διαφορές και τις αντιθέσεις στον αριστερό χώρο , όσο έντονες και αν είναι. Όπως θεωρώ ότι οι διαφορές και οι αντιπαραθέσεις μέσα στην Αριστερά πρέπει πάντα να διατηρούνται σε ένα υψηλό και πολιτισμένο επίπεδο και να μην ξεπέφτουν στη χαμέρπεια, τις συκοφαντίες και την ευτέλεια.

Γι αυτούς τους λόγους δεν θα απαντήσω στις συντροφικές κατηγορίες αλλά δεν μπορώ να μην πω δυο λόγια για εκείνους που έσπευσαν να μιλήσουν ανιστόρητα ότι η στάση μας υπονομεύει τάχα το κόμμα, την ενότητα και την πορεία του, ακόμα και τον πρόεδρο του.

Ρωτάω, λοιπόν, ευθέως:

Υπονομεύουμε τώρα το ΣΥΡΙΖΑ όσοι υπερασπιζόμαστε, παρά τους τόνους λάσπης και βρώμικων επιθέσεων, τις αντιμνημονιακές αρχές και αξίες του κόμματος και το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ;

Υπονομεύουμε την ενότητα του κόμματος όλοι εμείς που θέλουμε να μείνουμε προσηλωμένοι όχι μόνο στο πρόγραμμα μας αλλά και στις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις μας ενάντια στη λιτότητα ;

Στις μεγάλες παραδόσεις μας στην προάσπιση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων ;

Τέλος, ποιοι υποσκάπτουν τον Πρόεδρο του Κόμματος, τον οποίο πάντα παρά τις διαφορές μας, στηρίζαμε ;

Εμείς που υποδεικνύουμε για το κόμμα και την κυβέρνηση ένα δρόμο συμβατό με τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις ή όλοι εκείνοι που ανοίγουν με ευκολία ένα δρόμο, που αν συνεχιστεί, οδηγεί στη μνημονιακή μετάλλαξη του κόμματος.

Δεν μας αξίζει μια τέτοια εξέλιξη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι αυτό που κάναμε όλοι εμείς που είπαμε το μεγάλο «ΟΧΙ» στη Βουλή δεν ήταν τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την υπεράσπιση των αρχών και των αξιών της Αριστεράς.

Δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την υπεράσπιση του προγράμματος μας.

Δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την ανταπόκριση στη λαϊκή ετυμηγορία της 25^ης Γενάρη και στο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος της 5^ης Ιούλη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το βασικότερο επιχείρημα που ακούμε προκειμένου να δικαιολογηθεί η σύναψη συμφωνίας για τρίτο μνημόνιο είναι ότι δεν υπήρχε απέναντι στο μνημόνιο άλλη εναλλακτική λύση.

Ότι στις 12 Ιουλίου το τρίτο μνημόνιο ήταν αναπόφευκτος μονόδρομος.

Μήπως σας θυμίζει τίποτα αυτή η διαπίστωση ;

Μήπως αυτό δεν έλεγαν και οι Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου όταν υπέγραφαν το πρώτο μνημόνιο ;

Δεν ισχυρίζονταν ότι είναι μονόδρομος;

Γιατί τότε λοιπόν, αντιδρούσαμε;

Μήπως το ίδιο δεν ισχυρίζονταν και ο αντιμνημονιακός Σαμαράς όταν ξαφνικά ανακάλυψε τη γοητεία των μνημονίων ;

Δεν ισχυρίζονταν ότι είναι μονόδρομος το δεύτερο μνημόνιο που συνομολόγησε ;

Γιατί, λοιπόν, τότε τους καταγγείλαμε ;

Και όταν ως ΣΥΡΙΖΑ καταγγείλαμε και σωστά το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο , δεν είχαμε εναλλακτική λύση απέναντι τους ;

Όταν επί τόσα χρόνια, ακόμα και στην κυβέρνηση, καταγγέλλαμε τα μνημόνια.

Όταν ζητούσαμε και δεσμευόμαστε για την κατάργηση τους και όταν απορρίπταμε τη σύναψη νέων μνημονίων , ποια εναλλακτική λύση διαθέταμε ;

Ή δεν είχαμε εναλλακτική λύση ;

Ή ακόμα χειρότερα είχαμε την αυταπάτη ότι με ικεσίες ή κατάρες ή και τα δύο μαζί και με αναρίθμητους όρκους πίστης στο ευρώ θα πείθαμε μέσα από σκληρές διαπραγματεύσεις το ευρωπαϊκό κατεστημένο να εγκαταλείψει τις μνημονιακές επιλογές του ;

Και αν παρ’ ελπίδα δεν τις εγκατέλειπε, όπως και έγινε, ποια ήταν η δική μας πρόβλεψη ;

Η άτακτη μνημονιακή υποχώρηση με επιχείρημα να αποφύγουμε την «άτακτη χρεοκοπία» ;

Για όλα αυτά χρειάζεται να υπάρξουν εξηγήσεις από την πλευρά της κυβέρνησης και βαθιά συζήτηση στο κόμμα και στην κοινωνία και όχι κινδυνολογία και ξόρκια , ούτε τείχη και εύκολες κατηγορίες κατά της Αριστερής Πλατφόρμας.

Διότι όταν ακολουθείς στο όνομα του ευρώ ένα δρόμο, περίπου, ως «πρόβατον επί σφαγήν», δεν μπορείς να οικτίρεις απλώς την αδίστακτη, πράγματι, βαναυσότητα του σφάκτη σου.

Η Αριστερή Πλατφόρμα πολύ έγκαιρα τόνιζε σε όλα τα κομματικά και κυβερνητικά όργανα το αδιέξοδο της παρατεταμένης και γεμάτης αυταπάτες διαπραγμάτευσης, η οποία το μόνο που κατάφερνε ήταν να εξαντλεί μέχρι τελευταίου ευρώ τα όποια αποθεματικά της χώρας.

Η Αριστερή Πλατφόρμα επίσης ασκούσε δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση διότι δεν διέθετε την πολιτική βούληση να ακολουθήσει και να σχεδιάσει, εφόσον συναντούσε τείχος και αδιαλλαξία, μια πορεία εξόδου από την ευρωζώνη.

Ασκούσαμε κριτική στην κυβέρνηση γιατί αντιθέτως κατάγγελνε μέχρι τέλους κάθε εναλλακτική προοπτική εθνικού νομίσματος, περίπου, ως εφιάλτη για τη χώρα.

Όσο , όμως, η κυβέρνηση αρνούνταν να εντάξει σοβαρά, οργανωμένα και δημόσια στον πολιτικό σχεδιασμό της το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, τόσο περισσότερο γινόταν έρμαιο και αιχμάλωτη των πιστωτών, ανεξάρτητα αν προσπαθούσε σπασμωδικά να αντιδράσει.

Όλα αυτά είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας να τα λέμε στα κομματικά σώματα και στη βάση αυτών των απόψεων να μην ψηφίζουμε τις αποφάσεις, φτιάνοντας στο σημείο να μας καταγγέλλουν ότι γινόμαστε κουραστικοί και μονότονοι.

Ιδού , όμως, οι συνέπειες !

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η κυβέρνηση και η χώρα πάντα διέθετε, διαθέτει και τώρα εναλλακτική λύση απέναντι στα μνημόνια και τη λιτότητα.

Η εναλλακτική αυτή λύση προϋποθέτει την αμφισβήτηση του ευρωενωσιακού κατεστημένου και της ευρωζώνης.

Όπως προϋποθέτει και τη ρήξη από τη σκοπιά ενός προοδευτικού προγράμματος μετάβασης , με το καθεστώς εθνικής υποτέλειας, με το νεοφιλελευθερισμό και τα μεγάλα εγχώρια οικονομικά συμφέροντα.

Δεν είναι η ώρα να παρουσιάσω όλο το πρόγραμμα αυτής της εναλλακτικής λύσης, η οποία εν πολλοίς καταγράφεται και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, άσχετα αν αυτό έχει υποβαθμιστεί ή και σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση.

Επιτρέψτε μου, όμως, να υπογραμμίσω ορισμένα μόνο από τα καίρια σημεία αυτού του προγράμματος.

Το πρώτο και κύριο για μια νέα πορεία της χώρας είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών , προκειμένου υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο να αναλάβουν ένα νέο αποκλειστικά αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο.

Όσο οι τράπεζες παραμένουν υπό ιδιωτικό έλεγχο και διαχείριση, οι κυβερνήσεις , οποιεσδήποτε κυβερνήσεις, δεν μπορεί παρά να είναι όμηροι του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Αποτελεί δε πρόκληση το γεγονός ότι οι τράπεζες της χώρας συνεχίζουν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου και να παίζουν «ληστρικό» ρόλο παρότι ανακεφαλαιοποιούνται συνεχώς με δημόσιο χρήμα και το δημόσιο ελέγχει το μετοχικό τους κεφαλαίο.

Και μιας και μιλάμε για τις τράπεζες:

Πότε θα εξετασθούν επιτέλους τα μεγάλα σκάνδαλα δεκάδων δις ευρώ του ξεπουλήματος της ΑΤΕ και του ΤΤ στην Πειραιώς και στη Eurobank ;

Το δεύτερο σημείο που ήθελα να τονίσω είναι η ανάγκη να μείνουν ή και να περάσουν υπό δημόσια ιδιοκτησία, δημόσια διαχείριση, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και να ανασυγκροτηθούν ως τέτοιες όλες οι στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας, όλα τα στρατηγικά δίκτυα, όλες οι στρατηγικές υποδομές και τα ειδικής αξίας ακίνητα φιλέτα.

Απ’ αυτή τη σκοπιά αρνούμαστε τις ιδιωτικοποιήσεις που προωθεί το νέο μνημόνιο και πολύ περισσότερο την ίδρυση του νεοαποικιακού τέρατος των 50 δις που καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και φέρνει τον παραπλανητικό τίτλο: Ταμείο Αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών μας και ειδικότερα του λιμανιού του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι στην εκποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας μας , που δίνονται πεσκέσι σε γερμανικά χέρια.

Είμαστε αντίθετοι στην πώληση του Ελληνικού που αποτελεί έναν ανεκτίμητης αξίας παραθαλάσσιο χώρο για πράσινο και δημόσιες και κοινωνικές δραστηριότητες.

Είμαστε αντίθετοι στην πώληση του στρατηγικού ενεργειακού δικτύου του ΑΔΜΗΕ.

Όπως είμαστε αντίθετοι σε δήθεν ισοδύναμα μέτρα για να αποφευχθεί , τάχα, η πώληση του, που αν εφαρμοστούν θα επιφέρουν ισοδύναμα πλήγματα στη δημόσια ενεργειακή βάση της χώρας.

Η Ελλάδα δεν τελεί υπό εκποίηση , ούτε μπορεί να μετατραπεί σε αγορασμένο μνημονιακό οικόπεδο.

Το τρίτο που θέλω να υπογραμμίσω είναι η ανάγκη μιας μεγάλης αναδιανομής πλούτου σε βάρος των πολύ μεγάλων εισοδημάτων, των μεγάλων περιουσιών, των μεγάλων κερδών και του απέραντου μαύρου χρήματος, που βρίσκεται είτε σε φορολογικούς παράδεισους, είτε σε ξένες τράπεζες είτε διέρρευσε από τη χωρα ανενόχλητο και ανεξέλεγκτο τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο.

Ειδικό ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί αν παίξει ένα νέο φορολογικό σύστημα και ένας ανακαινισμένος, αποτελεσματικός και αδιάφθορος μηχανισμός ελέγχου.

Το τέταρτο και από τα κεντρικότερα θέματα που πνίγουν τη χώρα είναι η αποκατάσταση της νομιμότητας και της διαφάνειας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον έλεγχο του ιδιοκτησιακού τους καθεστώτος και το χτύπημα της διαπλοκής μέσων ενημέρωσης και έργων που αναθέτει το δημόσιο.

Το πέμπτο και πολύ καθοριστικό είναι η βαθιά διαγραφή του χρέους, η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς την οποία η χώρα δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Φυσικά , προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η απαλλαγή της χώρας από τα μνημόνια και τη λιτότητα, μαζί με τη ρήξη με το νεοφιλελευθερισμό και με στόχευση ένα εναλλακτικό οικονομικό και κοινωνικό πρότυπο διεξόδου , ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλοι και φίλες,

Υπάρχει ένα ερώτημα που πλανάται, σχεδόν, σε όλους στους πολίτες πολύ περισσότερο ,μάλιστα ,το τελευταίο διάστημα.

Μπορεί ένα πρόγραμμα στη χώρα , σαν κι αυτό του οποίου θίξαμε πολύ επιγραμματικά κάποια καίρια σημεία.

Ένα πρόγραμμα χωρίς μνημόνια, λιτότητα και εναλλακτικό στο νεοφιλελευθερισμό να εφαρμοστεί στο πλαίσιο της ευρωζώνης, με την παρουσία της Ελλάδας στο ευρώ ;

Νομίζω ότι οι τελευταίες εξελίξεις στη ευρωζώνη και η εκβιαστική στάση των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ, με την επιβολή στη χώρα μας νέου αποκρουστικού μνημονίου, μάλλον πρέπει να έχουν δώσει την απάντηση και στον πλέον κακόπιστο.

Η ευρωζώνη και η ΕΕ έχουν μετατραπεί σε σκληρές δομές που έχουν γυρίσει την πλάτη στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Σε σκληρές δομές που, υπό την ηγεμονία της Γερμανίας, επιβάλλουν τη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των αγορών και ένα ασφυκτικό άγρια ταξικό νεοφιλελεύθερο μονόδρομο.

Μια εναλλακτική προοδευτική λύση στη χώρα μας , η οποία θα συνοδεύεται από μια ανεξάρτητη, πολυδιάστατη οικονομική και εξωτερική πολιτική, είναι προφανέστατο ότι θα έρθει σε σύγκρουση με τις δυνάμεις που κυριαρχούν στον ευρωζωνικό χώρο και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ισχυρή πολιτική βούληση και το πολιτικό σχέδιο εξόδου από την ευρωζώνη.

Αυτή η θέση που ως Αριστερή Πλατφόρμα την υποστηρίζαμε εξαρχής, εδώ και χρόνια και σε όλους τους τόνους, γίνεται σήμερα κατανοητή από όλο και περισσότερο κόσμο.

Δεν μπορεί να αμφισβητήσουμε τα μνημόνια και τη λιτότητα, πολύ περισσότερο το νεοφιλελευθερισμό, αν δεν αμφισβητήσουμε, ταυτόχρονα , την ευρωζώνη και τη θέση της χώρας μας σε αυτήν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι ,

Φίλοι και φίλες,

Οι κυρίαρχοι κύκλοι, ενώ εκθειάζουν και ανέχονται τα μνημόνια της καταστροφής, για να εξωραΐσουν τη μνημονιακή βαρβαρότητα, εμφανίζουν την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη περίπου ως είσοδο στην κόλαση.

Η προπαγάνδα αυτή δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και το μόνο που εξυπηρετεί είναι να κρατά τη χώρα μας καθηλωμένη σε καθεστώς μισοαποικίας και οικονομικής υποδούλωσης.

Η έξοδος της χώρας μας από το ευρώ, με της συγκρότηση ενός νέου εθνικού νομίσματος, την οποία προτείνουν και μια σειρά διάσημοι διεθνώς οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν, ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, Ο Φρέντερικ Λόρντον , ο φίλος του Κώστα Λαπαβίτσα , Χάινερ Φλάσμπεκ και πολλοί άλλοι, δεν αποτελεί κατά κανένα τρόπο καταστροφή.

Aσφαλώς αυτή η έξοδος θα φέρει μαζί της κάποιες δυσκολίες στην πρώτη φάση της μετάβασης από το ευρώ στο νέο εθνικό νόμισμα.

Ανθόσπαρτοι δρόμοι, όμως, εδώ που μας έχουν φτάσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχουν.

Η έξοδος από την ευρωζώνη, αντίθετα από τη μακάβρια προπαγάνδα, με την προϋπόθεση ότι θα συνοδευτεί με τις κατάλληλες προοδευτικές πολιτικές που προτείνουμε, είναι βέβαιον πως μπορεί γρήγορα να ανατάξει οικονομικά και κοινωνικά τη χώρα.

Το εθνικό νόμισμα, αποκαθιστώντας τη νομισματική κυριαρχία, μπορεί με μια νέα προοδευτική στρατηγική να γίνει ένα ισχυρό κίνητρο και εφαλτήριο για να ενισχυθούν σημαντικά οι εξαγωγές και να υποκατασταθούν εισαγωγές.

Μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την αναζωογόνηση της πρωτογενούς παραγωγής και την ενίσχυση του τουρισμού.

Μπορεί , επίσης , να συμβάλλει ώστε να ενισχυθεί πολύ σημαντικά η ρευστότητα στην ελληνική οικονομία για την παραγωγική της ανασυγκρότηση και την ταχεία αύξηση της απασχόλησης.

Προτείνουμε από αυτό το βήμα να ανοίξει άμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ελληνική κοινωνία η απαγορευμένη συζήτηση για το εθνικό νόμισμα.

Και προτείνουμε αυτή η εσωκομματική και δημόσια συζήτηση να γίνει ελεύθερα , νηφάλια και απροκατάληπτα, χωρίς δαιμονοποιήσεις και τερατογενέσεις, χωρίς τρομοκρατία και κινδυνολογίες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι μάλλον βέβαιον ότι η σημερινή μας συγκέντρωση πρόκειται να αξιοποιηθεί από το κυρίαρχο μπλοκ των αστικών δυνάμεων για να εξαπολύσουν μια εκστρατεία ψευδολογίας, αποπροσανατολισμού , διαστρέβλωσης και παραπλάνησης.

Είναι βέβαιον ότι θα μεταφράσουν τις απόψεις μας ως υπονόμευση , τάχα, του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ως απαρχή για τη διάσπαση του και ίδρυσης νέου κόμματος.

Προλαβαίνουμε τα γνωστά παπαγαλάκια και τους λέμε ότι την παραπλάνηση και τις διαβολές τους δεν τα πιστεύει πλέον κάνεις και ιδιαίτερα ο δημοκρατικός, προοδευτικός και αριστερός κόσμος.

Με τη σημερινή συγκέντρωση μας το μήνυμα που εκπέμπουμε στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα μας .

Εκπέμπουμε ένα ισχυρό μήνυμα για την ανάγκη να επανακάμψει γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ στις προγραμματικές αντιμνημονιακές ρίζες του.

Ένα μήνυμα να διακόψει άμεσα τις νέες διαπραγματεύσεις με την τερατόϊκα για νέο μνημόνιο.

Να απεγκλωβιστεί άμεσα ο ΣΥΡΙΖΑ και να απεγκλωβίσει τη χώρα από νέες και παλιές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Εκπέμπουμε ένα μήνυμα για την ανάγκη ενός νηφάλιου , χωρίς περιχαρακώσεις, χωρίς κινδυνολογίες και ιδιοκτησιακά σύνδρομα, δημοκρατικού διαλόγου μέσα στο κόμμα και την Αριστερά.

Εκπέμπουμε από αυτό το βήμα ένα μήνυμα για να λειτουργήσουν οι συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες που έχουν εδώ και καιρό τεθεί στο περιθώριο στο κόμμα και έχουν δώσε τη θέση τους σε κλειστές διαβουλεύσεις και αποφάσεις.

Διαδικασίες που δεν θα έχουν σχέση με τα γνωστά νοσηρά φαινόμενα του παρελθόντος σε άλλα κόμματα εξουσίας.

Εκπέμπουμε επίσης από αυτό το βήμα ένα μήνυμα συνεργασίας και κοινής δράσης προς όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς., προς όλες τις δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας, με στόχο τη συγκρότηση ενός μεγάλου μετώπου δράσης του «ΟΧΙ».

Μιας μεγάλης πατριωτικής δημοκρατικής, αντιιμπεριαλιστικής και προοδευτικής κοινής δράσης για μια Ελλάδα δημοκρατική , ανεξάρτητη, χωρίς κηδεμονίες και λιτότητα , μια Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της δικαιοσύνης, μιας Ελλάδας με κατεύθυνση και ορίζοντα το σοσιαλισμό.

Τέλος από αυτό το βήμα θέλω να κλείσω χαιρετίζοντας την αδούλωτη νεολαία του «ΟΧΙ» , η οποία με την ψήφο και της συμμετοχή της στις πλατείες μας έκανε πάλι , μετά από πολλά χρόνια υπερήφανους.

Θέλω επίσης να υπογραμμίσω ότι είναι καιρός να επιχειρήσουμε να ανασυγκροτήσουμε και αν επαναθεμελειώσουμε στις γραμμές μας και με σύγχρονους βαθιά ταξικούς όρους μια ριζοσπαστική νεολαία που θα αναλάβει να χτίσει το ελπιδοφόρο προοδευτικό αύριο αυτής της χώρας.

OI ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤ. ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ISKRA

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ευχαριστώ την Iskra για την πρόσκληση και θα ήθελα να της ευχηθώ, μαζί με όλον τον κόσμο της Αριστερής Πλατφόρμας, μαζί με τις ευρύτερες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και έξω από αυτόν, να βρούμε τη δύναμη για να αντιμετωπίσουμε μιαν πρόκληση που έχει ιστορικές διαστάσεις.

Αντιμετωπίζουμε μια συμφωνία, την οποία κάθε αγωνιστής του εργατικού κινήματος, κάθε αγωνιστής των ευρύτερων κοινωνικών αντιστάσεων, κάθε αγωνιστής της πολιτικής Αριστεράς, δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηρίσει μνημόνιο.

Και μάλιστα μνημόνιο σκληρό: εφοδιασμένο με ένα turbo ΤΑΙΠΕΔ, με ένα turbo μηχανισμό επιτήρησης, έναν turbo μηχανισμό αυτόματης περικοπής κοινωνικών δαπανών ως αντιστάθμισμα για κάθε οικονομική αστοχία. Ένα μνημόνιο που συνεχίζει την άπληστη φοροεπιδρομή, τη βάρβαρη λιτότητα, την αδίστακτη αναλγησία απέναντι στους αδύναμους και τους φτωχούς. Ένα μνημόνιο που, όπως τα προηγούμενα, μπορεί να επιβληθεί μόνο με την αντιδημοκρατική νίκη των ντόπιων καθεστωτικών δυνάμεων και των ευρωπαίων συμμάχων τους, σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά: αυτή τη φορά το μνημόνιο, η σκληρή πολιτική λιτότητας, έρχεται ως εισήγηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, της πολιτικής ηγεσίας που και εμείς –όπως και ένα πλατύτατο τμήμα των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων- υποστηρίξαμε ενεργά, κατά την περίοδο της πάλης ενάντια στη Δεξιά, ενάντια στη σοσιαλφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, ενάντια στο «μεγάλο συνασπισμό» των Σαμαρά και Βενιζέλου.

Ασφαλώς η Αριστερή Πλατφόρμα, όπως και άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, διαφοροποιηθήκαμε, αναπτύξαμε κριτικές και αντιπροτάσεις τόσο κατά την περίοδο πριν τις εκλογές της 25ης Γενάρη, όσο και κατά το κρίσιμο εξάμηνο της πρώτης κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντίθεσή μας στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη ήταν ένα κορυφαίο σημείο.

Αυτό το καθαρό παρελθόν μας, δημιουργεί πρόσθετα καθήκοντα και υποχρεώσεις. Γιατί η όποια συζήτηση για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, η όποια συζήτηση για το μέλλον μιας μαζικής ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα, η υποχρεωτική προσπάθεια για να αποτρέψουμε μιαν α λα ιταλικά καταστροφή, έχουν ως προϋπόθεση να μπούμε μπροστά στην πάλη για την αποτροπή της συμφωνίας, στην πάλη για την ανατροπή του μνημονίου 3. Του μνημονίου που, δεν έχω καμιά αμφιβολία, ότι θα αντιμετωπίσει σύντομα την αντίσταση των εργατών, των συνταξιούχων, των φτωχών. Και τότε, και εκεί, η θέση μας θα πρέπει να είναι αυτή που ήταν πάντα: Δίπλα στον κόσμο μας, στην προσπάθεια για να νικήσουν οι αγώνες του, στην προσπάθεια για να συγκροτηθεί αυτός ο ίδιος ο κόσμος σε πολιτικό ρεύμα, ικανό να ανατρέψει τη λιτότητα, να ανοίξει το δρόμο για την ευρύτερη σοσιαλιστική απελευθέρωση. Γιατί αυτό ήταν μέχρι σήμερα η ριζοσπαστική Αριστερά και αυτό θα είναι πάντα...

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Προκύπτει ένα βασανιστικό ερώτημα: Πώς φτάσαμε ως εδώ; Η απάντησή του θα είναι ζήτημα της πολιτικής πάλης κυρίως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ στις εβδομάδες που έρχονται, αλλά και γενικότερα μέσα στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Είναι όμως ήδη καθαρό ότι αντιμετωπίζουμε τη βαριά ήττα, θα μπορούσα να πω την κατάρρευση, μιας ορισμένης στρατηγικής. Της άποψης ότι θα μπορούσαμε να τηρήσουμε την υπόσχεση για ανατροπή της λιτότητας μέσω των διαπραγματεύσεων με τις ευρωηγεσίες, επιδιώκοντας τη συναίνεση μαζί τους και αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τα όρια ανοχής του ευρώ, που αποδείχθηκαν τελικά απολύτως ταυτόσημα με τα όρια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σκληρής λιτότητας που κυριαρχεί σήμερα σε όλη την Ευρώπη.

Μαζί μ' αυτό το κεντρικό συμπέρασμα έχουμε να σκεφτούμε και για την αποτυχία μιας συγκεκριμένης μορφής εκλογικισμού, όπως πχ αυτός εκφράστηκε με τα ανοίγματα και τις συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ, είτε κατά τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων είτε κατά τη συγκρότηση της κυβέρνησης. Έχουμε να σκεφτούμε για τη σημασία μιας συγκεκριμένης μορφής κυβερνητισμού, που αντιμετωπίζει την κυβέρνηση της Αριστεράς όχι πλέον ως μέσο για τη συνέχεια της πάλης για τον ίδιο σκοπό, για τον ιδρυτικό μας σκοπό, αλλά ως αυτοσκοπό, ακόμα και όταν αυτός μας οδηγεί, είτε πρόκειται να μας οδηγήσει σύντομα, σε σύγκρουση με τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας.

Ενός κόσμου που σε όλη την μέχρι σήμερα πορεία φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος απέναντί μας. Γιατί στις εκλογές της 25 Γενάρη είχαμε μια πολιτική ανατροπή που μπορούσε να πάρει ιστορικές διαστάσεις. Γιατί στο δημοψήφισμα, το μεγάλο και περήφανο ΟΧΙ, ήταν μια ταξική ψήφος, που τασσόταν δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ στην πιο δύσκολη στιγμή των εκβιασμών, δείχνοντας το δρόμο της ρήξης και εκφράζοντας έμμεσα αλλά με σαφήνεια τη διαθεσιμότητα των λαϊκών δυνάμεων προς αυτήν την κατεύθυνση.

Κατεύθυνση που δεν μπορεί ασφαλώς να υπηρετήσει η τετραμερής υπογραφή –το ακατανόητο ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι- που προέκυψε την επομένη του δημοψηφίσματος από το κοινό ανακοινωθέν των πολιτικών αρχηγών και –έκτοτε- επιβεβαιώνεται κατά τις κρίσιμες ψηφοφορίες στη Βουλή.

Αυτόν τον κόσμο και την κατεύθυνση της ρήξης που ανέδειξε το δημοψήφισμα, πρέπει και μπορούν να υπηρετήσουν οι δυνάμεις που θα επιμείνουν σε ένα ΟΧΙ, μέχρι τέλους!

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στη μέχρι σήμερα πορεία μας στον ΣΥΡΙΖΑ κερδίσαμε πολλά. Μάθαμε να δουλεύουμε μαζί, ακόμα και αν ξεκινάμε από διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες, συγκροτώντας έτσι δύναμη που μπορεί να ξεπερνά την καταγγελία και να επιχειρεί τη νίκη. Φτιάξαμε τις βάσεις για ένα μεταβατικό πρόγραμμα, όπου ξεχωρίζουν οι στόχοι για τη διαγραφή του χρέους, για την εθνικοποίηση των τραπεζών, για τη βαριά φορολόγηση του κεφαλαίου και του συσσωρευμένου πλούτου. Το πρόγραμμα αυτό είναι πλέον καθαρό ότι μπορεί να προωθηθεί μόνο όταν συνδυάζεται με τη θέληση και την ετοιμότητα για σύγκρουση, τόσο με το ντόπιο καθεστώς, όσο και με την ΕΕ, την ευρωζώνη, το πρόγραμμα του ευρώ. Μέσα στο πρόγραμμά μας ξεχώριζε και ξεχωρίζει το σύνθημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Που οφείλει να λογοδοτεί στον κόσμο της εργασίας, να καθορίζει την πολιτική της με βάση τις ανάγκες του και όχι να αποσπάται και να αυτονομείται από αυτόν.

Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ένα τμήμα που βρήκε τη δύναμη να πει εγκαίρως ΟΧΙ στο Μνημόνιο 3: υπήρξε στις Οργανώσεις του, στα ηγετικά όργανά του, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του. Αυτό το ΟΧΙ είναι μήνυμα με ξεχωριστή πολιτική σημασία. Είναι βάση ανασυγκρότησης δυνάμεων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μέσα στην ευρύτερη ριζοσπαστική μη σεχταριστική Αριστερά. Το ΟΧΙ μας, ορίζει καθήκοντα. Καθήκοντα ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γενικότερα, ως προς την προοπτική ενός νέου ξεκινήματος, που ολοφάνερα, είναι μπροστά μας ως ανάγκη.

Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ Π. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ISKRA

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,  

Νοιώθω μεγάλη χαρά και τιμή που βρίσκομαι ανάμεσά σας, στη σημερινή γιορτή για τα γενέθλια της Iskra. Μιας ιστοσελίδας που επί πέντε χρόνια αποτελεί έπαλξη των λαϊκών συμφερόντων και βήμα διαλόγου, φιλόξενο για όλα τα ριζοσπαστικά ρεύματα της πατρίδας μας.

Η Iskra είναι κι αυτή παιδί της νέας, πολύ σκληρής, αλλά και ελπιδοφόρας εποχής, στην οποία μπήκαμε το 2010, με τη δραματική κορύφωση της οικονομικής κρίσης. Η εποχή αυτή άνοιξε ένα τεκτονικό ρήγμα που διατρέχει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και γεννά αλλεπάλληλους πολιτικούς σεισμούς. Το ρήγμα ανάμεσα στο αστικό, Μνημονιακό μπλοκ, που φέρνει φονική ύφεση, απολυταρχική εκτροπή και εθνική υποδούλωση- και στο λαϊκό, αντιμνημονιακό μέτωπο του αγώνα για δουλειά, δημοκρατία και αξιοπρέπεια.

Αυτά τα πέντε χρόνια, το καρτέλ των διαπλεκόμενων ολιγαρχών και των ξένων εταίρων του, εξαπέλυσε μια επικοινωνιακή καταιγίδα Χολυγουντιανών προδιαγραφών. Η κεντρική ιδέα ήταν: «Σφίξτε τα δόντια, στηρίξτε την κυβέρνηση και κλείστε τ' αυτιά στις Σειρήνες, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Πρώτος ανέλαβε το ρόλο του πρωταγωνιστή ο Γιώργος Παπανδρέου. Όσοι τον ειρωνεύονταν για το «λεφτά υπάρχουν», τον ανακήρυξαν μεμιάς «υπεύθυνο πολιτικό, διεθνούς ακτινοβολίας» ύστερα από το Καστελλόριζο. Μόνο να, έπρεπε να απαλλαγεί από το «βαρίδι» του κόμματος, από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» των συνδικαλιστών, των «λαϊκιστών» και των «εθνικιστών». Κι ο Γιώργος Παπανδρέου τόκανε και με το παραπάνω. Εξαέρωσε κυριολεκτικά ένα ιστορικό κόμμα του 48%, αφού προηγουμένως είχε εξαερώσει θέσεις εργασίας και συντάξεις, σχολεία και νοσοκομεία. Μόνο που η ποθητή σταθεροποίηση και ανάπτυξη δεν ήρθαν ποτέ. Η οικονομία καταβαραθρώθηκε, η κοινωνία εξεγέρθηκε.

Εδώ έρχεται το «Σώστε την Ελλάδα, Νο 2», με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Αντώνη Σαμαρά. Και πάλι, όσοι τον μέμφονταν όταν έλεγε ότι θα καταργήσει το Μνημόνιο, ξέχασαν και τον Σιμπιλίδη κι όλα τα σχετικά και τον αναγνώρισαν σαν «εθνικό ηγέτη». Μόνο που και το δικό του κόμμα ήταν «βαρίδι». Έπρεπε να απαλλαγεί από τη δύστροπη, «λαϊκή Δεξιά». Ούτε ο Αντώνης Σαμαράς τους απογοήτευσε. Αποτέλεσμα: μισοδιάλυσε το κόμμα του, είδε την Αριστερά να κερδίζει μια ιστορική νίκη στις 25 του Γενάρη και δέχθηκε τη χαριστική βολή από το βροντερό ΟΧΙ της μεγάλης, λαϊκής πλειοψηφίας στις 5 του Ιούλη.

Σήμερα, οι ίδιοι αποτυχημένοι παραγωγοί προσπαθούν να μας πουλήσουν το «Σώστε την Ελλάδα Νο3» με το πιο απίθανο κάστινγκ που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Πασχίζουν να επιβάλουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, στον ελληνικό λαό ένα τρίτο, ολέθριο Μνημόνιο και στον Αλέξη Τσίπρα, έναν πολιτικό που ανδρώθηκε μέσα από το αριστερό κίνημα, το ρόλο που έπαιξαν οι προκάτοχοί του. Μέχρι χθες τον απαξίωναν σαν «πρόεδρο 15μελούς» και τον σταύρωναν για τον πολιτικό του ριζοσπαστισμό, με αποκορύφωμα τη θαρραλέα απόφασή του για το δημοψήφισμα, που τόσους ενέπνευσε, μέσα κι έξω από την Ελλάδα. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι, της απέναντι όχθης, τον αναγνωρίζουν, τάχα, ως «πολιτικό κεφάλαιο» ή και «αριστερό εθνάρχη», που εμποδίζεται μόνο από το δικό του κόμμα, αυτό το καινούργιο «βαρίδι», που πρέπει να πεταχτεί στην άκρη, για να εξασφαλιστεί η ποθητή απογείωση.

Καθένας καταλαβαίνει, βέβαια, ότι το στέμμα που προσφέρουν είναι τσίγκινο, η πορφύρα διάτρητη και το βάθρο του σημερινού θρόνου προορίζεται για αυριανό πολιτικό ικρίωμα! Όσο για τους αριστερούς, σ' όποιο χώρο κι αν βρίσκονται, δεν είναι «σαβούρα» που μπορεί κανείς να την πετάξει όπως θέλει, όποτε θέλει. Κουβαλάνε το βάρος της ιστορίας τους, της κοινής μας ιστορίας. Των αγώνων τους, των κοινών μας αγώνων. Του μέλλοντός τους, του κοινού μας μέλλοντος. Γιατί πολλά μπορούν να μας κλέψουν, αλλά όχι την ανάμνηση του μέλλοντός μας.

Δεν μας αξίζει να παπαγαλίζουμε όψιμα το δόγμα της Θάτσερ, ότι τάχα «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση». Δεν μας αξίζει να αναπαράγουμε την ιδεολογική τρομοκρατία των αντιπάλων μας, εμφανίζοντας τη ρήξη με τον θωρακισμένο νεοφιλελευθερισμό της ευρωζώνης ως συνώνυμο του οικονομικού πυρηνικού χειμώνα και της επιστροφής στη Λίθινη Εποχή. Επιτέλους, «αυτό που για την κάμπια είναι το τέλος του κόσμου, για την πεταλούδα είναι η αρχή μιας νέας ζωής».

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Το μεγάλο ρήγμα είναι ακόμη ενεργό, περισσότερο από ποτέ μάλιστα. Και δεν χωρίζει βέβαια υπαρκτούς ευρωλάγνους και ανύπαρκτους δραχμολάγνους, ούτε ιδεοληπτικούς και ρεαλιστές. Χωρίζει το έθνος των εργαζομένων, την Ελλάδα του σωματικού και πνευματικού μόχθου, από την Ελλάδα των ολιγαρχών και της υποταγής. Χωρίζει την ανάπτυξη με αξιοπρεπή δουλειά για όλους, από την καταστροφική ύφεση και την κοινωνική απόγνωση. Χωρίζει τη δημοκρατία και την εθνική, λαϊκή κυριαρχία, από τη μετατροπή της Ελλάδας σε άθλιο προτεκτοράτο. Είναι το ρήγμα που γέννησε το μεγάλο, λαϊκό και νεανικό κίνημα της 5ης Ιουλίου. Αυτό το μεγάλο ρεύμα του ΟΧΙ, που κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το αφήσει πολιτικά ορφανό, ή ακόμη χειρότερα, έρμαιο της δημαγωγίας της νεοφασιστικής και εγκληματικής Χρυσής Αυγής.

Αυτή είναι η περίφημη «κοινωνία» που μας περιμένει και μας κρίνει όλους. Δεν είναι «κοινωνία» οι ολιγάρχες, οι επαγγελματίες συκοφάντες, οι εκπρόσωποι του παλιού, αναξιόπιστου πολιτικού κόσμου. Η κοινωνία που αγωνιά και αγωνίζεται τους έχει τοποθετήσει όλους αυτούς εκεί που πρέπει. Κι αυτή η κοινωνία χρειάζεται επειγόντως μια καινούργια ελπίδα, ένα μεγάλο μέτωπο όλων των προοδευτικών, λαϊκών, πατριωτικών δυνάμεων, από το οποίο δεν περισσεύει κανείς- εκτός από τη μωροφιλοδοξία, τη μεγαλοστομία και τον μικροηγεμονισμό.

Ο δρόμος αυτός θα είναι δύσκολος, γεμάτος νάρκες και πολλή, πάρα πολλή λάσπη. Μπορούμε όμως να τον διαβούμε χωρίς να λερώσουμε την ψυχή μας, και να δικαιώσουμε την ήρεμη αποφασιστικότητα του Μαχάτμα Γκάντι:

«Πρώτα μας αγνοούν, ύστερα μας λοιδωρούν, στη συνέχεια μας πολέμανε, μετά.. τους νικάμε»!

Καλή μας δύναμη!

Ακολουθεί ο χαιρετισμος του Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών, Γιώργου Κασιμάτη:

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

''Σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκλησή σας να παραβρεθώ στην αγωνιστική σας εκδήλωση. Λυπάμαι ειλικρινά που δεν μπορώ, λόγω της απουσίας μου στα Κύθηρα, να είμαι κοντά σας.  

Ο ελληνικός λαός παρακολούθησε με αγωνία και ελπίδες την πολύμηνη πορεία αντίστασης των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης. Κατά την πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης, που παίζονταν όλα, ήλθε και έδωσε τη στήριξη του με ένα πρωτοφανές σε δύναμη «ΟΧΙ» στον απάνθρωπο δανεισμό, «ΟΧΙ» στην υποδούλωση στις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, «ΟΧΙ» στα σχέδια της Γερμανίας και των ΗΠΑ για χειραγώγηση της Ελλάδας και ολόκληρης της Ευρώπης.  

Μετά τη μάχη, ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε κατάσταση απογοήτευσης, κατάθλιψης και αμηχανίας.  

ΤΩΡΑ που ο ελληνικός λαός στέκεται όρθιος με το «ΟΧΙ» στο χέρι, ΤΩΡΑ που οι λαοί της Ευρώπης αφυπνίζονται από τους δυνατούς ήχους της Ελλάδας, ΤΩΡΑ είναι η στιγμή του μεγάλου Αγώνα.  

Και κάτι που δεν είναι προφητεία, αλλά κάτι που μας δείχνει το δάχτυλο της Ιστορίας: ΤΩΡΑ είναι ακόμη εδώ η μεγάλη στιγμή για την κυβέρνηση. Διαφορετικά θα πάρει το δρόμο των άλλων κομμάτων της τελευταίας πενταετίας, αφήνοντας την Ελλάδα γονατιστή, μέχρι που νάρθει η σωστή πολιτική δύναμη, για να ολοκληρώσει τον Αγώνα.  

Είμαι κοντά στον Αγώνα σας, όπως σε κάθε αγώνα για τον Άνθρωπο και την Ελλάδα''.  

Κύθηρα, 25 Ιουλίου 2015  

Γιώργος Κασιμάτης

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει τους χαιρετισμούς στην εκδήλωση του διάσημου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν, του Βρετανού συγγραφέα και ακτιβιστή της Αριστεράς Ταρίκ Αλί, του Προέδρου αριστερών οικονομολόγων της Αργεντινής και Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες Κλαούδιο Κατζ, της αριστερής νεολαίας "Juntos" της Βραζιλίας, του ευρωβουλευτή του DIE LINKE Fabio De Mazi, τουμέλους της Κνεσσετ και του ΚΚ του Ισραήλ Don Khevin και της ομάδαςΕθνικού Συντονισμού του Marea Socialista της Βενεζουέλας:

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ

''Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, θαρραλέα και κατηγορηματικά, τον επονείδιστο εκβιασμό του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Κέρδισε μια πρώτη, σοβαρή νίκη σε ένα δύσκολο και μακρύ δρόμο. Η εναλλακτική λύση έγινε ορατή, για όλους τους λαούς της Ευρώπης που εμπνέονταν από το ελληνικό παράδειγμα: ρήξη με τις ευρωπαϊκές συνθήκες, αποδόμηση του ευρώ και αντικατάστασή του από ένα συμφωνημένο σύστημα ελεγχόμενης διολίσθησης των εθνικών νομισμάτων, ως προϋπόθεση για ριζοσπαστικές οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές.

Δυστυχώς, η ολοκληρωτική συνθηκολόγηση που συνομολόγησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν θα φέρει άλλο αποτέλεσμα για το λαό της Ελλάδας και όλους τους λαούς της Ευρώπης από μια νέα καταστροφή. Επομένως, η δική σας απόφαση, αγαπητοί σύντροφοι συντρόφισσες, να συνεχίσετε την κινητοποίηση της μεγάλης, λαϊκής πλειοψηφίας που απέρριψε στις 5 Ιουλίου την παράδοση στις Βρυξέλλες αξίζει κάθε υποστήριξης.

Βρίσκομαι στο πλευρό σας.

Αλληλεγγύη μέσα στον κοινό αγώνα''.

XAIΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΑΡΙΚ ΑΛΙ

"Αγαπητοί σύντροφοι,

Σοσιαλιστές, αλλά και πολλοί φιλελεύθεροι, στη διάρκεια του 20ού αιώνα, πήραν διαζύγιο με την ιδέα "Είμαι με την πατρίδα μου, και στο σωστό και στο λάθος". Αυτή τη χρονιά συμπληρώνεται ένας αιώνας από τη Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ, όπου συγκεντρώθηκαν Ευρωπαίοι που αντιτάχθηκαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθιστώντας σαφή την αντίθεσή τους στο μακελειό.

Πρόσφατα, οι υπουργοί και βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας και άλλων ρευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ έσπασαν το ταμπού "Είμαι με το κόμμα μου, και στο σωστό και στο λάθος". Πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός γιατί αποτελεί ράπισμα στο Θατσερικής προέλευσης δόγμα "Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση"(ΤΙΝΑ), με το οποίο θα συνδέεται στο εξής η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πραγματικοί φίλοι οφείλουν να μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας σε κρίσιμες στιγμές, όχι να υποκρίνονται ότι η κηδεία είναι γάμος. Η απόφαση που έλαβε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί άλλο ένα κάκιστο Μνημόνιο αποτελεί καταστροφή, τόσο στο οικονομικό, όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Πολιτικά, καταδικάζει την Ελλάδα σε καθεστώς ημιαποικίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οικονομικά, επιβάλλει στον ελληνικό λαό συνθήκες που θα επιδεινώσουν τη φτώχια και θα τιμωρήσουν την πλειονότητα του πληθυσμού. Είναι αυτό καλύτερο από το Grexit; Δεν το νομίζω. Κατά ένα τραγικό τρόπο, ο λεγόμενος ευρωπαϊσμός έχει αποκτήσει θεολογικά χαρακτηριστικά στην ελληνική πολιτική ζωή. Ακριβώς, η επιμονή πολλών να κλείνουν τα μάτια στην πραγματική, την υπαρκτή Ευρωπαϊκή Ένωση, βρίσκεται στις ρίζες της πρόσφατης πανωλεθρίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πρόδρομοί της υπήρξαν αμερικανικό δημιούργημα στο ξεκίνημα του Ψυχρού Πολέμου. Το σχέδιο Μάρσαλ δεν ήταν φιλανθρωπική χειρονομία. Στόχος του ήταν η ανοικοδόμηση της Δυτικής Ευρώπης ως καπιταλιστικού φρουρίου εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και της Ανατολικής Ευρώπης. Αν δεν ήταν η Ρωσική Επανάσταση, αμφιβάλλω αν οι Αμερικανοί θα χαν μπει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, επομένως και στον δεύτερο. Το να τρέφει κανείς αυταπάτες είτε για τις ΗΠΑ είτε για την Ε.Ε. αποτελεί πολιτικά θανάσιμο σφάλμα, όπως είδαμε στη Γαλλία και την Ιταλία.

Τα λάθη της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας ήταν στρατηγικού, όχι τακτικού χαρακτήρα. Αυτό ήταν ήδη ορατό στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, όπου η πραγματοποίηση κατά τα άλλα σωστών μέτρων εξαρτώνταν απολύτως από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι Έλληνες διαπραγματευτές συμπεριφέρθηκαν ωσάν οι ευρωπαϊκές ελίτ να ήταν καλοπροαίρετοι φίλοι της Ελλάδας, με μόνη εξαίρεση τη γερμανική ελίτ. Λάθος.

Γνωρίζω πολλούς, έξοχους συντρόφους στο ΣΥΡΙΖΑ που αισθάνονται θλίψη, ένταση, ανησυχία, αλλά θεωρούν πρόωρο να απομακρυνθούν από την ηγεσία. Αυτό συμβαίνει πάντα όταν ένα πολιτικό κόμμα παίρνει μια πολύ βαριά απόφαση. Ίσως κάποια στιγμή αργότερα, αυτή τη χρονιά, Ευρωπαίοι από διάφορες χώρες της ηπείρου να μαζευτούν κάπου, στην όμορφη χώρα σας, για να τιμήσουν το Τσίμερβαλντ, κηρύσσοντας πόλεμο στον οικονομικό και πολιτικό πόλεμο που διεξάγουν εναντίον της εργατικής και της μεσαίας τάξης της Ελλάδας οι ολιγάρχες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Απευθύνω σε όλους σας το θερμότερο χαιρετισμό μου. Το μέλλον είναι ακόμη μπροστά μας και μας καλεί να το κερδίσουμε!''

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΛΑΟΥΔΙΟ ΚΑΤΖ

"Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,  

Θα ήθελα να εκφράσω τους αδελφικούς μου χαιρετισμούς, γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα συνεχίζει

να προσελκύει τα μάτια του κόσμου και ότι εκεί παρατηρείται μια εκπληκτική διαδικασία

λαϊκής αντίστασης. Το νέο στάδιο είναι γεμάτο ερωτήσεις, αλλά η Αριστερά μπορεί πάντα να υπολογίζει στην

σιγουριά της μεγάλης αλληλεγγύης της Λατινικής Αμερικής.  

Σας ευχαριστώ

Κλαούδιο Κατζ''

XAIΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ FABIO DE MASI

''Αγαπητοί σύντροφοι,

Η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί την 5η επέτειο της ISKRA στην Ελλάδα.

Η ρωσική ISKRA του Λένιν κάποτε τυπώνονταν στη Λειψία της Γερμανίας. Αυτό ανήκει στην ιστορία. Έτσι, έχουμε μόνο την ελληνική ISKRA να απαντήσει στην προτροπή του Λένιν "Τι να κάνουμε;"

Η κοινή λογική λέει: η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του πολέμου. Είμαστε σε οικονομικό πόλεμο εναντίον της Ελλάδας και του λαού της.

Αυτός είναι ο λόγος που η ISKRA είναι τόσο σημαντική σήμερα: για να λέμε την αλήθεια απέναντι στην εξουσία.

Μια απλή αλήθεια είναι η εξής:

Το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί , το χρέος που απέκτησε η Ελλάδα για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες.

Μια άλλη απλή αλήθεια είναι η εξής:

Η γερμανική ευρωζώνη είναι σε πόλεμο με την ευημερία των λαών και τη δημοκρατία. Το γερμανικό ευρώ - αυτό είναι το σχέδιο Σόιμπλε. Αυτός είναι ο λόγος που Juncker και Schulz είχαν προειδοποιήσει ότι ένα ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα είναι ένα ΟΧΙ στο ευρώ.

Το ευρώ είναι σε ειρήνη μόνο με λιτότητα και την κατάθλιψη.

Αν το ευρώ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί ενάντια στη βούληση της γερμανικής κυβέρνησης και της ΕΚΤ, τότε είναι απλά λογικό και τίποτα πολύ ριζοσπαστικό να εξεταστούν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στο ευρώ του Σόιμπλε.

Εάν μετριοπαθείς οικονομολόγοι όπως οι Κρούγκμαν, Στίγκλιτς ή Γκαλμπρέηθ το έχουν πράξει, η ριζοσπαστική αριστερά θα ήταν ανόητο να μην το πράξει.

Αυτός είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε τώρα και στο μέλλον την ISKRA.

Αν είχα μια προσωπική ευχή για την ISKRA θα ήταν να δημοσιεύσει κάποιες αναρτήσεις στα αγγλικά, έτσι ώστε η Αριστερά έξω από την Ελλάδα να μην πέσει θύμα στα ψεύδη των ελληνικών και γερμανικών ΜΜΕ.

Με αλληλεγγύη

  Fabio De Masi''

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ DΟΝ KHELVIN

''Αγαπητοί Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Θα ήθελα να σας μεταφέρω την ένθερμη αλληλεγγύη μου στη σημαντική εκδήλωση που διοργανώνεται από την Ίσκρα και στοχεύει στην παρουσίαση και συγκεκριμενοποίηση εναλλακτικών πολιτικών στην περίπλοκη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα.

Σας εύχομαι η συνάντησή σας να είναι επιτυχής και καρποφόρα.

Η άνοδος στην εξουσία μιας Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα δημιούργησε ένα μεγάλο αίσθημα ελπίδας στην παγκόσμια προοδευτική κοινότητα, αλλά επίσης έφερε καιτον φόβο μέσα στις καρδιές των κυριαρχουσών ελίτ στην Ευρώπη. Δεν είναι σύμπτωση ότι οι ελίτ προσπάθησαν τόσο πολύ να υποχρεώσουν την Ελλάδα να παραδοθεί, αφού το θέμα δεν ήταν οικονομικό αλλά κατά κύριο λόγο πολιτικό. Οι κυρίαρχοι καπιταλιστικοί κύκλοι στην Ελλάδα και στην ΕΕ φοβούνται την προοπτική μιας Αριστερής κυβέρνησης που είναι ικανή να εφαρμόσει το πρόγραμμά της κατά της λιτότητας. Συνεπώς, το πραγματικό κίνητρο πίσω από τις πρόσφατες ενέργειές τους ήταν να νικήσουν ηθικά και πολιτικά την Αριστερή κυβέρνηση, να την ανατρέψουν και τέλος να την αντικαταστήσουν με μια άλλη.

Έχουμε επίγνωση των δύσκολων συνθηκών που εσείς, οι σύντροφοί και συντρόφισσες μας της Ελληνικής Αριστεράς είστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσετε. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά τις τεράστιεες προκλήσεις που βλέπετε μπροστά σας. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι προσπάθειές σας να προσφέρετε μια Αριστερή εναλλακτική πρόταση κάτω από τις παρούσες συνθήκες, είναι εξαιρετικά σημαντικές όχι μόνο για το μέλλον της Αριστεράς στην Ελλάδα και για τον Ελληνικό λαό, αλλά επίσης και για εμάς, τους συντρόφους σας στις άλλες καπιταλιστικές χώρες, που προσπαθούν να βρουν διεξόδους από την καθεστηκυία νεοφιλελεύθερη κοινωνική τάξη. Πράγματι, φέρετε μεγάλη ευθύνη στους ώμους σας.

Σας εύχομαι και πάλι επιτυχία και η συνάντησή να μπορέσει να αρθρώσει μια πειστική Αριστερή εναλλακτική πολιτική πρόταση διεξόδου για την Ελλάδα.

Συντροφικά

  Don Khelvin''

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΔΡΟ ΦΟΥΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΑΓΚΟ ΑΓΚΟΥΑΪΡ (PSOL-JUNTOS)

''Αγαπητοί σύντροφοι της Ίσκρα:

Σας στέλνουμε θερμούς, αδελφικούς χαιρετισμούς και την αμέριστη συμπαράστασή μας για την Ιστοσελίδα Ίσκρα που ενισχύει την προσπάθεια του ελληνικού λαού για την εκπόνηση και εφαρμογή ενός εναλλακτικού προγράμματος διεξόδου από τις πολιτικές λιτότητας.

Το Κόμμα Σοσιαλισμού και Ελευθερίας της Βραζιλίας και όλοι οι αντιιμπεριαλιστές της Λατινικής Αμερικής στηρίζουν τις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ ως μια εναλλακτική δύναμη απέναντι στην Τρόικα και τον ιμπεριαλισμό.

Εξακολουθούμε να σας στηρίζουμε. Παραμένουμε αλληλέγγυοι με τους εργάτες, τον ελληνικό λαό γενικά και ειδικότερα με την αριστερή τάση του ΣΥΡΙΖΑ. Με σκοπό, η σπίθα που άναψε στην Ελλάδα, όπως κάποτε στην ήπειρό είχε ανάψει στην Βενεζουέλα, στη Βολιβία και στο Εκουαδόρ, να μη χαθεί

Θεωρούμε ότι στην Ελλάδα χάθηκε μια μάχη αλλά όχι ο πόλεμος. Ο αγώνας συνεχίζεται και με ειλικρίνεια και αλληλεγγύη θεωρούμε όπως εσείς ότι η εφαρμογή ενός εναλλακτικού σχεδίου αποτελεί το δρόμο προς την τελικά νίκη στον πόλεμο ενάντια στην αποικιακή δικτατορία των αγορών, της Μέρκελ και των συμμάχων της. 

Πιστεύουμε ότι ΄τωρα είναι η ώρα να εξηγήσετε με υπομονή (όπως έλεγε και ο Λένιν) στους εργαζόμενους και στον Ελληνικό λαό την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου εναλλακτικού σχεδίου. Είμαστε πεπεισμένοι ότι στην πρωτοπορία μιας τέτοιας προσπάθειας θα είναι αυτός που θα απαντήσει με σωστό τρόπο σε αυτή την ανάγκη, κάτι που η αντικειμενική πραγματικότητα θα μεταθέσει στο πολύ βραχυχρόνιο ορίζοντα.

Με αφορμή αυτό το χαιρετισμό, σας προσκαλούμε στο επόμενο Διεθνές Σεμινάριό μας στις 3 και 4 Δεκεμβρίου στη Μπραζίλια. Η Ίσκρα θα έχει την ευκαιρία να ενδυναμώσει τις σχέσεις της με το PSOL και με άλλες αντιπροσωπείες από τη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο. 

Ζήτω η Ίσκρα

Ζήτω στην εφαρμογή ενός εναλλακτικού σχεδίου απέναντι στις πολιτικές λιτότητας!

Pedro Fuentes, Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων του PSOL

Thiago Aguiar, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Διεθνούς Σεμιναρίου, μέλος της τοπικής αυτοδιοίκησης στο Σάο Πάουλο και ηγέτης της νεολαίας Juntos''

XAIΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑREA SOCIALISTA

''Αγαπητοί σύντροφοι της Ίσκρα

Σας στέλνουμε ένα επαναστατικό, σοσιαλιστικό και Μπολιβαριανό χαιρετισμό.

Στη Βενεζουέλα, όπως και σε όλη τη Λατινική Αμερική, οι επαναστάτες παρακολουθούμε με πολλή προσοχή τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη χώρα σας. Συγκινηθήκαμε με τον ιστορικό θρίαμβο του Ιανουαρίου, με την αντίσταση που όλο αυτό τον καιρό έχει επειδείξει ο λαός σας, με τον θαυμαστό και ελπιδοφόρο θρίαμβο του ΟΧΙ στη λιτότητα.

Και σήμερα επαναδιατυπώνουμε την αγωνιστική μας αλληλεγγύη με τον ελληνικό λαό και ειδικότερα στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα ο αλληλέγγυος χαιρετισμός μας σας συνοδεύει σε ένα νέο στάδιο με νέες προκλήσεις. Στη δημιουργία μιας εναλλακτικής ενάντια στη λιτότητα των «Θεσμών».

Έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι εκεί στη χώρα σας διεξάγεται μια από τις θεμελιακές μάχες για την Ευρώπη των εργαζόμενων και των καταπιεσμένων.

Η εμπειρία από το δικό μας αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, μας καταδεικνύει ότι ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Με σκαμπανευάσματα. Στο δρόμο αυτό η αποφασιστικότητα για αγώνα ενός ηρωικού λαού όπως ο δικός σας και η ύπαρξη ενός ισχυρού ρεύματος της ριζοσπαστικής αριστεράς αποτελούν τις ικανές συνθήκες για ένα θρίαμβο.

Για αυτό το λόγο, από το νότο του νότου, στηρίζουμε την πρωτοβουλία σας για την δημιουργία μιας εναλλακτικής διεξόδου των λαών ενάντια στις απειλές και την τρομοκρατία των τραπεζών.

Αγαπητοί σύντροφοι αγαπητές συντρόφισσες να υπολογίζετε σε εμάς''.

Εκ μέρους της ομάδας Εθνικού Συντονισμού του Marea Socialista:

Carlos Carcione, Gonzalo Gómez, Juan García, Stalin Pérez, Zuleika Matamoros, Alexander Marín, Nicmer Evans.

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

ΑΝΕΛΠΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΙΔΙΟΜΟΡΦΟΣ “ΣΥΜΜΑΧΟΣ” ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ “ΔΡΑΧΜΟΣΥΜΜΟΡΙΤΩΝ” Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Η μεγάλη συναίνεση γύρω από το ευρώ, την οποία συναπαρτίζουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, έχει αποκτήσει εδώ και καιρό, για όσους δεν το γνωρίζουν, και ένα νέο ιδιόμορφο μέλος: το ΚΚΕ.  

Αντιγράφω με ειλικρινή έκπληξη αυτούσιο το απόσπασμα από την ομιλία της Γ.Γ της ΚΕ του ΚΚΕ στο Πνευματικό Κέντρο της Ερμούπολης της Σύρου (Πέμπτη 23/7/15). 

«Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό, σε όλους τους τόνους, ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα. Μπορεί να είναι και χειρότερες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν.»  

Ο Δ. Κουτσούμπας δεν εντυπωσιάζει μόνο με την παραπάνω παντελώς άστοχη θέση του αυτή καθ’ εαυτή αλλά κυρίως με το ότι υιοθετεί πλήρως και επαυξάνει την καταστροφολογία των μνημονιακών κομμάτων, των καναλιών και της ολιγαρχίας σχετικά με μια ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη. Όλοι αυτοί βρίσκουν στα πρόσωπα της ηγεσίας του ΚΚΕ ένα ανέλπιστο σύμμαχο στην εκστρατεία τους περί “ λησταρχών ”, “δραχμοσυμμοριτών”, “ συνωμοτών της δραχμής”. Ελάχιστα απασχολεί την ηγεσία του ΚΚΕ ότι η εμετική καμπάνια ενάντια στους “δραχμοσυμμορίτες” φέρνει στο προσκήνιο, σχεδόν με την ίδια ορολογία, τις χειρότερες μέρες του αντικομμουνιστικού οχετού της μεταπολεμικής και εμφυλιακής περιόδου.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, έχοντας μια φοβική και «οικοπεδική» αντίληψη της πολιτικής, διακατέχεται από την έμμονη ιδέα της σώνει και καλά πολεμικής αντιπαράθεσης με την πιο «αριστερή» πλευρά του ΣΎΡΙΖΑ, γεγονός που την εξωθεί σε τραγικά λανθασμένες θέσεις.

ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΑ ΛΑΘΗ

Πρώτο λάθος: To KKE «αγνοεί» ότι όσο η χώρα παραμένει στην ερωζώνη είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγει από τη μνημονιακή κηδεμονία. Το «ευρώ» δεν είναι ένα απλό νόμισμα αλλά πρώτα απ’ όλα μονεταριστικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα λιτότητας. Η έξοδος από την ευρωζώνη διεκδικείται τώρα μόνο από ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, με απέναντι όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και τη μιντιοκρατία, ενώ ακόμα και η νεοφασιστική «Χρυσή Αυγή» αποφεύγει να θέσει θέμα ευρώ. Αυτή η έξοδος από την ευρωζώνη δεν μπορεί να γίνει «έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς», που λέει ο Κουτσούμπας. Η έξοδος με όρους Αριστεράς σημαίνει πρώτα απ’ όλα αλλαγή συσχετισμών, ανάπτυξη λαϊκών αγώνων και παράλληλη εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού προοδευτικού προγράμματος αλλαγών και μετασχηματισμών με πρώτο και κύριο στόχο την εθνικοποίηση των τραπεζών, των στρατηγικών επιχειρήσεων και τον κοινωνικό τους έλεγχο για ένα διαφορετικό αναπτυξιακό τους ρόλο. Αυτά φυσικά δεν σημαίνουν ανατροπή του καπιταλισμού αλλά εγκαινιάζουν μια περίοδο μετάβασης και συγκρούσεων που μπορεί να ανοίξει σοσιαλιστικούς ορίζοντες.

Δεύτερο λάθος: O Κουτσούμπας παραπέμπει τα πάντα στην επαναστατική στιγμή της ανατροπής του καπιταλισμού όπου ταυτόχρονα(!) η «εργατική τάξη θα πάρει την εξουσία» και θα «αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ». Μέχρι τότε όλα κατά την ηγεσία του ΚΚΕ θα βαδίζουν από το κακό στο χειρότερo, ενώ και η έξοδος ακόμη από την ΕΕ με μια προοδευτική κυβέρνηση, εφ’ όσον δεν συνοδεύονται με την ταυτόχρονη ανατροπή του καπιταλισμού, δεν μπορεί παρά να είναι οπισθοδρομική αλλαγή, χειρότερη από την παραμονή στην ΕΕ. Η στιγμή της επανάστασης έτσι αποκτά μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Απορρίπτονται μεταβατικοί ριζοσπαστικοί στόχοι και ριζοσπαστικά προγράμματα μετάβασης. Και μέχρι να έρθει η στιγμή της επανάστασης, η οποία με αυτήν την τακτική δεν θα έρθει ποτέ, όπως δεν συνέβη στο παρελθόν εγχώριως και διεθνώς, το ΚΚΕ θα καταγγέλλει όσους επιχειρούν να αμφισβητήσουν την παρούσα τάξη πραγμάτων, όσους επιχειρούν να απαντήσουν σε ώριμα αιτήματα και να ανοίξουν μεταβατικούς δρόμους, που μπορεί να συσπειρώσουν ευρείες αγωνιστικές πλειοψηφίες και να συγκροτήσουν πλατιά συμμαχικά κοινωνικά μπλοκ με στρατηγική την καπιταλιστική ανατροπή.

Όλοι και καθένας/μια χωριστά ας βγάλουν τα συμπεράσματα τους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΕΡΠΗΣ

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜ. ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ

«Πολλές επιλογές έχει κάνει αυτά τα χρόνια ο λαός μας. Πότε με τους προηγούμενους, πότε με τους επόμενους. Ζήσαμε πολλά χρόνια τώρα τη διακυβέρνηση της ΝΔ, τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, είτε ως δικομματικό σύστημα που πάλευαν και κοκκορομαχούσαν μεταξύ τους στη Βουλή και στα προεκλογικά μπαλκόνια, είτε ως συγκυβερνώντες τα τελευταία χρόνια. Κάτι που πριν μια δεκαετία, πριν μια δεκαπενταετία, όταν τους το λέγαμε, ότι έχετε ίδια στρατηγική και θα βρεθείτε από τη μια μπάντα ενάντια στο λαό, κόντευαν να μας φάνε. Έβγαιναν στα μπαλκόνια, κυρίως οι κύριοι του ΠΑΣΟΚ τότε, και λέγανε τι λέει το ΚΚΕ, ταυτίζεται με τη δεξιά, μας ταυτίζει με τη ΝΔ. Εμείς δεν ταυτίζουμε κανέναν με τον άλλο. Μόνοι τους αντικειμενικά ταυτίζονται. Και βεβαίως έρχονται άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Ο λαός μας επένδυσε στο ΣΥΡΙΖΑ, πίστεψε ότι όλα αυτά που έζησε με συγκυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κάτι θα άλλαζε και έδωσε τον προηγούμενο Γενάρη, πριν έξι μήνες δηλαδή, μια μεγάλη πλειοψηφία, εντάξει, όχι πολύ μεγάλη, αυτό που έδωσε πάντως, ανέδειξε το ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη, από αξιωματική αντιπολίτευση που ήταν από το 2012 και μετά, σε κυβέρνηση αυτού του τόπου, σε συγκυβέρνηση μαζί με τους ΑΝΕΛ, έχοντας ελπίδα ότι κάτι προς το καλύτερο θα αλλάξει. Και βρισκόμαστε τώρα δυστυχώς, έξι μήνες μετά από αυτή την εκλογική νίκη και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, στην ίδια και από μια άποψη χειρότερη κατάσταση που βρισκόμασταν πριν το Γενάρη. Δηλαδή, να έχουμε και τα δύο μνημόνια και τους περίπου 500 εφαρμοστικούς νόμους που είχαν ψηφίσει οι προηγούμενοι να είναι σε πλήρη ισχύ, ενώ η υπόσχεση ήταν ότι τουλάχιστον θα άρχιζαν να τους γκρεμίζουν. Δε λέω για τα συνθήματα που έλεγαν με ένα άρθρο θα τους ξεπαστρέψουμε ή ότι θα σκίσουμε τα μνημόνια, γιατί αυτά ήταν προεκλογικά συνθήματα. Ισχύουν λοιπόν όλα αυτά και έρχεται ένα τρίτο μνημόνιο τώρα. Είναι χειρότερο γιατί ακριβώς ισχύουν και τα δύο προηγούμενα και έρχονται καινούργια μέτρα - φωτιά, τα οποία ως προαπαιτούμενα ψηφίστηκαν και την προηγούμενη εβδομάδα και χτες στη Βουλή και έπεται συνέχεια. Και αυτά είναι προαπαιτούμενα για να ξεκινήσει η συζήτηση για τη συμφωνία.

Η νέα συμφωνία μετά τις 20 του Αυγούστου θα μπει στο τραπέζι της συζήτησης με τους εταίρους, με την τρόικα, έτσι ώστε να καταληχθεί. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε ξανά και νέα μέτρα, όπως η ίδια η κυβέρνηση, άλλωστε ομολόγησε. Και φυσικά όταν όλα αυτά ντύνονται με ένα σκεπτικό που λέει «εξαντλήσαμε όλα τα περιθώρια, κάναμε μια σκληρή διαπραγμάτευση αυτούς τους μήνες, η τρόικα, οι εταίροι είναι ανένδοτοι, μας οδηγούν σε οικονομική ασφυξία, κάναμε κάποιους χειρισμούς». Εμείς απλά λέμε ότι δεν δικαιούνται να τα λένε όλα αυτά. Δεν δικαιούνται να τα λένε διότι τα ξέρανε και τα αποκρύψανε από τον ελληνικό λαό. Κι όταν αποκρύβεις κάτι προεκλογικά και μετεκλογικά, σημαίνει ότι συνειδητά δε θες να προετοιμάσεις τον ελληνικό λαό, τη νεολαία, το εργατικό - λαϊκό κίνημα, τέλος πάντων την πρωτοπορία ενός λαού, που αγανακτεί, που παλεύει, που είναι μαζί σου, που θέλει εδώ και τώρα την κατάργηση των μνημονίων και των αντιλαϊκών μέτρων. Και βεβαίως, δεν προετοιμάζεις το λαό, του λες μισές αλήθειες, του λες επίσης αρκετά ψέματα, για να μπορέσεις να κερδίσεις μια κυβερνητική πλειοψηφία και να κυβερνήσεις. Λοιπόν, εμείς θεωρούμε ότι αυτά τα ζητήματα είναι απαράδεκτα, όχι μόνο δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, αλλά οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς, σε επικίνδυνα μονοπάτια, την πολιτική ζωή του τόπου, κάτι που ήδη τα ζούμε.

Για παράδειγμα, εμείς λέμε, και επιμένουμε σε αυτό, το λέγαμε και πριν τις εκλογές θα το λέμε συνέχεια: Η ΕΕ είναι γνωστή. Δεν υπήρξε ποτέ φιλολαϊκή, ούτε όταν πρωτοφτιάχτηκε ως ΕΟΚ, ούτε όταν μετεξελίχθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ως ΕΕ, ούτε όταν έγινε η Οικονομική Νομισματική Ένωση, το ευρώ, και εντάχθηκε η Ελλάδα και οι άλλες χώρες. Ποτέ καμία στιγμή στην ιστορία της δεν υπήρξε ένωση δημοκρατίας, ειρήνης, ισότιμων κρατών, κοινωνικής δικαιοσύνης, λαϊκής κυριαρχίας. Πάντα ήταν λυκοσυμμαχία, ήταν λυκοφωλιά. Το έχουμε πει με τον πιο γλαφυρό τρόπο πάρα πολλά χρόνια. Ακόμα και πριν τη δικτατορία, πριν το '67, η τότε αριστερά, η ΕΔΑ έλεγε λάκκο των λεόντων, την τότε ΕΟΚ. Γιατί τέτοια ήταν πάντα.

Δεν μπορεί μια ένωση ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών κρατών, πέστε όποιον επιθετικό προσδιορισμό θέλετε, δε θα διαφωνήσουμε εκεί, να είναι και υπέρ της ειρήνης και υπέρ της ισοτιμίας και υπέρ των λαών της και ταυτόχρονα να είναι και υπέρ των μονοπωλιακών ομίλων, υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Ουσιαστικά υπέρ των συμφερόντων που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το πώς ο ένας θα φάει τον άλλο, πως το ένα μονοπώλιο θα εξαγοράσει το άλλο, πως θα καταπιέσουν περισσότερο τους λαούς στις ξεχωριστές χώρες. Άρα λοιπόν ξέρεις αυτή την ΕΕ.

Δεν μπορεί να σπέρνεις αυταπάτες σε έναν ολόκληρο λαό ο οποίος αγανακτεί με τις πολιτικές της ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια λόγω κρίσης, και να του λες ότι είναι το κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι. Ότι θα παλέψουμε να είμαστε μέσα εκεί. Δεν μπορεί να λες στον ελληνικό λαό ότι δεν ήξερες ότι υπάρχει εδώ και χρόνια και εντείνεται το τελευταίο διάστημα, η λογική της εξόδου χωρών από το ευρώ, ότι υπάρχει στο τραπέζι και αυτό το σενάριο, της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Αυτό είναι πασίγνωστο, το γράφουν οι εφημερίδες, το λένε τα κανάλια, το λένε οικονομολόγοι, το λένε οι ίδιοι οι οικονομολόγοι της σημερινής κυβέρνησης και της προηγούμενης, οι υπουργοί. Ο Σόιμπλε ο ίδιος το έχει πει επανειλημμένα πει ότι: «κοιτάξτε να δείτε, εδώ η Ελλάδα ή κάποιες άλλες χώρες πρέπει να φύγουν από το ευρώ, δεν κάνουν για την οικονομική - νομισματική ένωση της Ευρώπης». Είναι πασίγνωστο σε όλους και δεν μπορεί να το κρύβεις εσύ ως κόμμα. Εμείς δεν το κρύψαμε ποτέ από τον ελληνικό λαό, ότι για παράδειγμα σήμερα στην ΕΕ γίνεται διαπάλη ανάμεσα σε κράτη μέλη και χώρες, ανάμεσα σε διαφορετικούς μονοπωλιακούς ομίλους και συμφέροντα. Οι μεν λένε να ισχυροποιηθεί η ΕΕ και η Ευρωζώνη έτσι ως έχει, να προχωρήσει δηλαδή παραπέρα η νομισματική, οικονομική, πολιτική ενοποίησή της και με περισσότερες χώρες, και από την άλλη μεριά η άποψη ότι στην ΕΕ και στην ευρωζώνη πρέπει να μείνει μόνο ένας σκληρός πυρήνας ισχυρών οικονομιών και να αποπεμφθούν από τη ζώνη του ευρώ, άλλες χώρες με πιο αδύνατες οικονομίες, όπως είναι η Ελλάδα, μένοντας όμως στην ΕΕ, με ένα δικό τους νόμισμα ή με ένα διπλό νόμισμα ή αυτό το IOU όπως το λένε. Αυτά είναι ζητήματα τα οποία δεν μπορείς να μην τα ανοίξεις στον ελληνικό λαό. Δεν μπορεί να του λες ψέματα και να του βάζεις διλήμματα, είτε στις εκλογές, είτε στο δημοψήφισμα αυτό πάλι το fast – track μέσα σε πέντε μέρες, που έγινε δήθεν για να ισχυροποιηθεί το “όχι” που στην ουσία κατέληξε να είναι “ναι”, και μάλιστα χειρότερο “ναι” από ό,τι ξεκίνησε με την αρχική πρόταση Γιούνκερ. Να τα δώσει όλα δηλαδή και με τα χέρια ψηλά και κολλημένος στον τοίχο.

Αυτό το ζήτημα το οποίο είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, πρέπει να συζητηθεί στο λαό, να υπάρχει πλήρης επίγνωση για το τι πρόκειται να συμβεί και βεβαίως να χαραχτούν αντίστοιχες πολιτικές. Σ’ αυτό το ζήτημα γίνεται πολλή δημαγωγία και διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ. Εμείς ξεκάθαρα είμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε συμφωνία - μνημόνιο υπογραφεί, όπως και η τελευταία, αλλά και οι προηγούμενες. Θεωρούμε ότι πρέπει εδώ και τώρα -έχουμε καταθέσει και πρόταση νόμου στη Βουλή, που έξι μήνες τώρα η κυβέρνηση δεν την έφερε για ψηφοφορία, έστω για συζήτηση- να προχωρήσουμε στην κατάργηση όλων των μνημονίων, όλων των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων που έχουν περάσει με τα προηγούμενα μνημόνια, και βεβαίως να μην περάσει νέο μνημόνιο. Αυτό είναι ένα το κρατούμενο, είμαστε κάθετα αντίθετοι. Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό, σε όλους τους τόνους, ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα. Μπορεί να είναι και χειρότερες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επειδή το ΚΚΕ λέει όχι στη μία όχι και στην άλλη λύση, ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Μόνο που αυτή η εναλλακτική λύση σημαίνει άλλη κοινωνική οργάνωση, άλλη οικονομία. Και πρέπει σε αυτό το ζήτημα να πειστεί ο ελληνικός λαός και να αποφασίσει να παλέψει και να το επιλέξει. Με πλήρη συνείδηση. Όχι με κοροϊδίες και ψεύτικα προεκλογικά διλήμματα ή εκβιαστικά διλήμματα, αλλά καθαρά και ντόμπρα. Κι αυτή την πρόταση φέρνει για συζήτηση στο λαό το ΚΚΕ. Σημαίνει ότι ο λαός στην εξουσία, ενισχύοντας το ΚΚΕ, δυνάμεις εργατικές - λαϊκές, τη λαϊκή συμμαχία που θα έρθει στην εξουσία, δεν θα κάνει διαπραγμάτευση με την τρόικα. Θα πει στοπ. Διότι, το πρώτο, καταργώ όλα τα μνημόνια, όλος τους εφαρμοστικούς νόμους. Αυτό σημαίνει ότι έρχομαι σε ρήξη, σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν σημαίνει ότι φεύγω μόνο από το ευρώ ή την ευρωζώνη και μένω στην ΕΕ. Αποδεσμεύομαι από την ΕΕ, την ίδια στιγμή όμως που προχωρώ σε κοινωνικοποίηση ως λαϊκή εξουσία, ως κυβέρνηση, ως κράτος -πέστε το όπως θέλετε. Προχωρώ σε κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός μου, δηλαδή του ορυκτού πλούτου, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, παίρνω την αγροτική οικονομία στα χέρια μου, αποδεσμεύομαι από ό,τι αλυσίδες και εξαρτήσεις έχω από την ΕΕ. Γιατί η ΕΕ βάζει δεσμεύσεις, το ζούμε και στα ναυπηγεία εδώ, το ζούμε και στην αγροτική οικονομία, το ζήσαμε πολλά χρόνια με τις ποσοστώσεις, και σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας. Άρα κοινωνικοποιώ αυτά, αποδεσμεύομαι, οργανώνω με βάση έναν πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό, επιστημονικά οργανωμένο για όλη τη χώρα, την προώθηση της ανάπτυξης του τόπου, της αξιοποίησης δηλαδή των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, η πατρίδα μας. Και έχει πάρα πολλές τέτοιες παραγωγικές δυνατότητες, που είναι αναξιοποίητες στις συνθήκες του καπιταλισμού, το οποίο είναι ένα σύστημα που πλέον έχει φθαρεί, έχει διαφθαρεί, έχει σαπίσει, δεν μερεμετίζεται, δε διορθώνεται με επιμέρους μέτρα και με επιμέρους νομοθετήματα. Θέλει συνολική ανατροπή ως οικονομία, και στις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής. Και από αυτή την άποψη, προχωράω με άξονα μόνο τη λαϊκή ευημερία, το πως θα ικανοποιήσω δηλαδή λαϊκές ανάγκες. Αυτό σημαίνει ότι έχω προτεραιότητα την υγεία, την εργασία για όλους και όλες, τη σταθερή και μόνιμη δουλειά, την παιδεία, δημόσια δωρεάν, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, με αξιοποίηση και υπεράσπιση των γυναικών, της μητρότητας, των νέων παιδιών κυρίως και των υπερηλίκων, των συνταξιούχων.

Αυτό σημαίνει νέα κοινωνική οργάνωση. Αυτό πρέπει να το αποφασίσει ο λαός, πρέπει να το πεις καθαρά στον ελληνικό λαό. Εμείς το λέμε. Δεν έχουμε πείσει ακόμα, και δεν είναι πιστεύουμε ο τρόπος που το λέμε. Μα πόσο πιο απλά να το πεις. Το ζήτημα είναι ότι συνολικά, σε όλους μας, πρέπει να αλλάξει ο τρόπος σκέψης και ο τρόπος που έχουμε μάθει μέχρι σήμερα να βλέπουμε την κοινωνία, την οικονομία, τις σχέσεις παραγωγής, να βλέπουμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Και δεν είναι επιχείρημα το γεγονός ότι αυτά δε γίνονται πουθενά, το ότι δηλαδή η κατάσταση είναι δύσκολη και αρνητική σε όλο τον κόσμο, όπου επικρατεί το καπιταλιστικό σύστημα σε όλες τις χώρες, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, οι δεσμεύσεις και η κυριαρχία ιμπεριαλιστικών κέντρων και διακρατικών ενώσεων που ματώνουν τους λαούς, και τον ελληνικό λαό. Δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να το δοκιμάσουμε, που πρέπει να το τολμήσουμε, που αξίζει και τις θυσίες και τις δυσκολίες που θα έχει να αντιμετωπίσει ο λαός. Γιατί και σε αυτή την περίπτωση θα υπάρχουν δυσκολίες, θα υπάρχουν εμπόδια. Το θέμα είναι ότι ο αποφασισμένος λαός μπορεί να δείξει και να επιβάλει τη δύναμή του. Και από αυτή την άποψη θεωρούμε ότι πρέπει αυτά τα ζητήματα να ανοίξουν. Αλλιώς θα συνεχίζονται οι κάλπικες υποσχέσεις, οι ψεύτικες ελπίδες».

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΡΚΑ*

Θα οδηγούσε σε μεγάλη υποτίμηση, πληθωρισμό, ύφεση κλπ που θα έβλαπταν πρωτίστως τους εργαζόμενους. Το επιχείρημα είναι φαινομενικά σωστό αλλά επί της ουσίας ανόητο και το μόνο που αποδεικνύει είναι η συντηρητική πολιτική του ΚΚΕ, καλυμμένη κάτω από πληθωρική αριστερίστικη ρητορική. Με την ίδια ακριβώς λογική, το ίδιο βλαπτική μέσα στον καπιταλισμό είναι για τα εργατικά συμφέροντα και η πάλη για να μη μειωθούν οι μισθοί, για το σταμάτημα των απολύσεων, για την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους. Αφού βάζει εμπόδια στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου κάτι που σε δομικές κρίσεις σαν και αυτή που διέρχεται ο ελληνικός καπιταλισμός, είναι το μόνο που μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική ανάκαμψη, αύξηση της απασχόλησης και των μισθών. Η πάλη για τέτοια αιτήματα στον καπιταλισμό, εν μέσω κρίσης είναι καταδικασμένη ν' αποτύχει ή και να παρατείνει την κρίση μαζί με το μαρτύριο των εργαζομένων και των ανέργων.

Όμως ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν υπερασπίζεται αιτήματα όπως η αύξηση των μισθών ή η διάσωση του κοινωνικού κράτους ως αυτοσκοπούς, πόσο μάλλον εν μέσω οικονομικού κραχ που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Τα υπερασπίζεται αφενός μεν γιατί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για την τάξη στην οποία αναφέρεται, αφετέρου διότι τα χρησιμοποιεί ως βατήρα για να προωθήσει τη στρατηγική του, αυτή της σύγκρουσης με τον καπιταλισμό συνολικά, και της διεκδίκησης μίας άλλης κοινωνίας. Τέτοια μερικά αιτήματα απαντάνε σε άμεσες ανάγκες των εργαζομένων, συμβαδίζουν με την έως τώρα συνείδηση τους, τους οργανώνουν και τους κινητοποιούν. Μέσα απ' αυτή την κινητοποίηση ανακαλύπτουν και συγκροτούν περαιτέρω τη συλλογική τους δύναμη. Έτσι προχωράει η συνείδηση τους και γίνονται πιο ευεπίφοροι στις σοσιαλιστικές ιδέες. Τα άμεσα οικονομικά αιτήματα λοιπόν είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας επαναστατικής στρατηγικής, αρκεί να μην εξαντλούνται σε μία στενή συνδικαλιστική τακτική που δεν βλέπει τίποτα πέρα απ' αυτά. Χωρίς αυτά όμως, οποιαδήποτε κομμουνιστική στρατηγική είναι καταδικασμένη να παραμείνει στο επίπεδο της αφηρημένης προπαγάνδας που κηρύττει σε επίδοξους προσήλυτους τον λόγο του Κυρίου ή της... ιστορικής αναγκαιότητας.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την περίπτωση του ευρώ το οποίο έγινε το κύριο σημαίνον στο οποίο συμπυκνώνονται τα τελευταία χρόνια οι ανταγωνιστικές ταξικές στρατηγικές για τη διαχείριση της κρίσης. Η αστική τάξη το έχει ανάγει στο βασικό της επίδικο και οι ιδεολογικοί της μηχανισμοί νομιμοποιούν τις πολιτικές λιτότητας ως απαραίτητες για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Παράλληλα έχουν πείσει μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων πως μία έξοδος θα ήταν καταστροφική γι’ αυτά. Έτσι, διαχέοντας τον φόβο, προκαταλαμβάνουν πολλές απ' τις αντιδράσεις στις αντιλαϊκές πολιτικές, διευκολύνοντας την εφαρμογή τους. Σε αυτή τη μάχη χρησιμοποιούν αποτελεσματικά και τις τράπεζες που ελέγχει η ΕΚΤ. Μία αριστερή στρατηγική λοιπόν που αποσκοπεί στα σοβαρά ν' αντιμετωπίσει την πολιτική του αντιπάλου δεν μπορεί να αγνοήσει το ευρώ ως κρίσιμο κόμβο οργάνωσης της αστικής ηγεμονίας στη δεδομένη συγκυρία. Δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα και να λέει πως το ζήτημα δεν είναι το νόμισμα αλλά ο καπιταλισμός.

Η έξοδος απ' το ευρώ από μόνη της είναι ταυτόχρονα πολλά πράγματα και τίποτα. Μία κεϋνσιανή ουτοπία που ευαγγελίζεται καλύτερες μέρες για τον ελληνικό καπιταλισμό μέσω της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, ή ένα μεταβατικό αίτημα, μεταξύ άλλων, που στοχεύει στη διάρρηξη της αστικής ηγεμονίας πάνω στις υποτελείς τάξεις, την απελευθέρωση της συλλογικής τους δράσης με στόχο ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Φυσικά ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν μπορεί να εξαντλεί την πολιτική του στην έξοδο απ' το ευρώ, οφείλει να την συμπληρώνει με μία σειρά προϋποθέσεις. Αλλά δεν μπορεί ν' αγνοεί την κεντρικότητα της στη δεδομένη συγκυρία, όπως ανακάλυψε και ο ΣΥΡΙΖΑ με πολύ πόνο. Αν το νόμισμα δεν έχει καμία σημασία τότε το ίδιο το ΚΚΕ λειτούργησε εντελώς οπορτουνιστικά και ρεφορμιστικά όταν αρνήθηκε τη συνθήκη του Μάαστριχτ ή την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ - ΕΕ. Με τη σημερινή του λογική θα έπρεπε ν' απέχει απ' αυτές τις ενδοαστικές διαμάχες και να κηρύττει αποκλειστικά την ανατροπή του καπιταλισμού.

*Πηγή: thepressproject.gr

Κυριακή 26  Ιουλίου 2015