ΙΝΕ-ΓΣΕΕ: Σε απόλυτη φτώχεια το 40% των Ελλήνων – Στο 70% η μη ηθελημένη μερική απασχόληση
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Τη ραγδαία επιδείνωση των βασικών δεικτών της οικονομίας παρουσιάζει η έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η οποία βρίσκεται ήδη στα χέρια του Πρωθυπουργού, του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά και των αρχηγών των υπόλοιπων κομμάτων, προκειμένου τα στοιχεία της να χρησιμοποιηθούν κατά την διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των δανειστών, οι οποίοι επιμένουν σε νέες επώδυνες παρεμβάσεις σε ασφαλιστικό και εργασιακά. Το «enikonomia» σας παρουσιάζει τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης, η οποία αποδίδει με τα μελανότερα χρώματα τις συνέπειες της εφαρμογής πολιτικών λιτότητας.
Ο φτωχός πληθυσμός στην Ελλάδα υπερδιπλασιάστηκε τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 4 στους 10 να έχουν διαθέσιμο εισόδημα μικρότερο του αντίστοιχου ορίου φτώχειας του 2009.
-
Το ποσοστό απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης το 2009 ανερχόταν στο 7,6%, ενώ το 2012 στο 19,7%.
-
Για τους αυτοαπασχολούμενους πλήρους απασχόλησης το ίδιο ποσοστό υπολογιζόταν το 2009 στο 23,5%, ενώ το 2012 είχε αυξηθεί στο 37,4%.
-
Πιο σημαντική ήταν η επιδείνωση για τους εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, για τους οποίους το ποσοστό απόλυτης φτώχειας από 30,1% το 2009 αυξήθηκε σε 51,7% το 2012…
Η μερική απασχόληση, άλλωστε, σύμφωνα με τη μελέτη της ΓΣΕΕ, κερδίζει διαρκώς έδαφος. Το ποσοστό της αυξήθηκε σημαντικά από περίπου 6% το 2009 στο 10% το 2014. Αξιοσημείωτο είναι πως το ποσοστό της μη ηθελημένης μερικής απασχόλησης είναι εξαιρετικά υψηλό και πλησιάζει το 70%.
Άλλωστε οι κλαδικές/εθνικές ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις εργασίας μειώθηκαν από 65 το 2010 σε 14 το 2014, υπονομεύοντας το επίπεδο συλλογικής προστασίας για τους εργαζομένους. Οι νέες επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις προέβλεπαν στην πλειονότητά τους δραστική μείωση των αποδοχών της τάξης του 10-40%. Η μείωση της αγοραστικής δύναμης του πραγματικού κατώτατου μισθού την περίοδο 2010-2014 ήταν περίπου 25%, ενώ για τους νέους κάτω των 25 ετών άγγιξε ακόμη και το 34,5%...
Παράλληλα, ο αριθμός των ανέργων τετραπλασιάστηκε, καθώς αυξήθηκε από 364.000 το τρίτο τρίμηνο του 2008 σε 1,342 εκατομμύρια το πρώτο τρίμηνο του 2014. Αξιοσημείωτο είναι το υψηλό ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες και στους νέους, καθώς και στους μακροχρόνια ανέργους, ενώ στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας χάθηκαν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας. Το ποσοστό φτώχειας των ανέργων αυξήθηκε από 34,8% το 2009 σε 65,5% το 2012. Αύξηση καταγράφεται και στα ποσοστά φτώχειας των συνταξιούχων, από 18,6% το 2009 σε 31,3% το 2012.
Το Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ προτείνει:
-
τον επανασχεδιασμό της χρηματοδότησης των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και την αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους,
-
την ενεργοποίηση της εγχώριας ζήτησης με αύξηση επενδύσεων και ιδιωτικής κατανάλωσης.
Ταυτόχρονα ζητά:
-
την επαναρρύθμιση της αγοράς εργασίας,
-
την αποκατάσταση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την επαναφορά του κατώτατου μισθού, ζητήματα για τα οποία οι δανειστές αντιδρούν με το ΔΝΤ να επιμένει σε νέες επί τα χείρω παρεμβάσεις.
Πηγή: enikonomia.gr
Η μέρα που ο άνεμος ηλεκτροδότησε τα πάντα στη Δανία
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Το βράδυ της Πέμπτης, οι ισχυροί άνεμοι που έπνεαν στα «δάση των ανεμογεννητριών» της Δανίας, υπερκάλυψαν τις ημερήσιες ανάγκες της χώρας σε ηλεκτρική ενέργεια.
Το βράδυ της Πέμπτης ισχυροί άνεμοι έπνεαν στη Δανία, με αποτέλεσμα οι φάρμες ανεμογεννητριών να υπερκαλύψουν τις ημερήσιες ανάγκες της χώρας σε ηλεκτρική ενέργεια.
Συγκεντρώνοντας 40% περισσότερη ενέργεια απ’ την απαιτούμενη για την πλήρη ηλεκτροδότηση της χώρας, η Δανία εξήγαγε το 80% της πλεονάζουσας ενέργειας στη Γερμανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία, σύμφωνα με τον Guardian.
Οι χθεσινές επιδόσεις αποδεικνύουν ότι «ένας κόσμος τροφοδοτούμενος 100% από ανανεώσιμες πηγές δεν ανήκει πια στη σφαίρα της φαντασίας», σχολίασε ο εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Αιολικής Ενέργειας, Όλιβερ Τζόι.
Σε αντίθεση με χώρες όπως η Βρετανία όπου το 2016 η κυβέρνηση θα κόψει την κρατική επιχορήγηση των αιολικών πάρκων, η Δανία δίνει μεγάλο βάρος στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
Μπορεί η «σοδειά» της Πέμπτης να ξεπερνά κατά πολύ τον μέσο όρο, ωστόσο εκτιμάται ότι μέχρι το 2020 η Δανία θα μπορεί να προμηθεύεται το μισό από τις ενεργειακές της ανάγκες αποκλειστικά από ανανεώσιμες πηγές.
Για την ώρα ο άνθρακας αποτελεί την βασική πηγή ενέργειας στη χώρα, αλλά η κυβέρνηση στοχεύει μέχρι το 2035, το 84% των αναγκών της Δανίας να εξασφαλίζεται από «πράσινες» λύσεις.
ΠΗΓΗ: tvxs.gr
Η «Μεγάλη Μπλε Τρύπα» απειλείται από γεωτρήσεις πετρελαίου
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η κυβέρνηση του Μπελίζ εξετάζει νέες ρυθμίσεις που θα επιτρέψουν τις υπεράκτιες γεωτρήσεις στο 99% των χωρικών υδάτων της, μια κίνηση που οι περιβαλλοντικές ομάδες λένε πως θα μπορούσαν να βλάψουν την μυστηριώδη άβυσσο του δεύτερου μεγαλύτερου κοραλλιογενή υφάλου στον κόσμο.
Τα σχέδια των κανονισμών θα επιτρέψουν στις εταιρείες να αναλάβουν την υπεράκτια εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου κοντά στη «Μεγάλη Μπλε Τρύπα», μια εκπληκτική υποβρύχια καταβόθρα που ανακηρύχθηκε προστατευόμενο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996.
Η καταβόθρα 124 μέτρων είναι ορατή από το διάστημα, και πήρε το όνομά του από τον Ζακ Κουστώ ως ένας από τους κορυφαίους 10 προορισμούς κατάδυσης στον κόσμο.
H «Μεγάλη Μπλε Τρύπα» από το διάστημα.
Μετά από απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου του Μπελίζ το 2013 όλες οι άδειες και οι συμβάσεις που σχετίζονται με τις υπεράκτιες γεωτρήσεις ακυρώθηκαν, λόγω φόβων για τα πρότυπα ασφάλειας και για τις μη ικανοποιητικές περιβαλλοντικές διατάξεις.
Οι περιβαλλοντολόγοι έχουν προειδοποιήσει ότι ακόμα και οι ερευνητικές γεωτρήσεις μπορούν να διαταράξουν το ευαίσθητο οικοσύστημα του υφάλου, ενώ η μικρότερη πετρελαιοκηλίδα θα μπορούσε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύεται από την κυβέρνηση του Μπελίζ, ο τουρισμός αντιπροσωπεύει το ήμισυ της συνολικής οικονομίας. Με το να θέτει σε κίνδυνο τα φυσικά τουριστικά αξιοθέατα της θα θέσει αναμφίβολα σε κίνδυνο κι ένα τεράστιο ποσοστό της οικονομίας της - και των αντίστοιχων θέσεων εργασίας.
Το 2013, ένας από τους μεγαλύτερους ναούς των Μάγια της χώρας είχε σχεδόν εξ ολοκλήρου καταστραφεί από τα συνεργεία κατασκευής δρόμων.
Η κυβέρνηση τόνισε τα δυνητικά οικονομικά οφέλη από την εξόρυξη πετρελαίου ή φυσικού αερίου, αλλά ένα κυβερνητικό έγγραφο που κυκλοφόρησε νωρίτερα αυτό το έτος φαίνεται να δείχνει ότι θα μπορούσε επίσης να είναι περιβαλλοντικά οφέλη.
Το έγγραφο, με τίτλο «Υπεράκτιες εξορύξεις: Πιθανά οφέλη και οι κίνδυνοι» πρότεινε οι υπεράκτιες εξέδρες να λειτουργήσουν ως μια μορφή τεχνητού υφάλου και ως εκ τούτου να αυξήσει τη θαλάσσια ζωή.
Σε δημοψήφισμα που έλαβε χώρα το 2012 (διοργανώθηκε από την οργάνωση «Ωκεανία») σχεδόν το 96% των 30.000 συμμετεχόντων καταψήφισε την υπεράκτια έρευνα και τις γεωτρήσεις. Ο πληθυσμός του Μπελίζ είναι περίπου 350.000.
Εντυπωσιακό γεωλογικό φαινόμενο
Η «Μεγάλη Μπλε Τρύπα» του Μπελίζ απέχει περίπου 70 χιλιόμετρα από την ακτή της Κεντρικής Αμερικής. Πρόκειται για μια μυστηριώδη άβυσσο που παρεμβάλλεται στο θαλασσινό τοπίο, εκτείνεται σε διάμετρο σχεδόν 300 μέτρων.
Αυτός ο εντυπωσιακός γεωλογικός σχηματισμός βρίσκεται ανάμεσα στα κοραλλιογενή νησιά του Μπελίζ.
Η συγκεκριμένη ατόλη της Καραϊβικής εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο από 45 χιλιόμετρα και διαθέτει έξι νησιά με φοίνικες, παραλίες με λευκή άμμο, ιγκουάνα και θαλασσοπούλια.
Η «Μεγάλη Μπλε Τρύπα» διακρίνεται ακόμα και σε φωτογραφίες δορυφόρων.
ΠΗΓΗ: tvxs.gr
Η τελική κατάρριψη του μύθου της ιμπεριαλιστικής Ελλάδας
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
του Βασίλη Λιόση
Οι θεωρητικές διαμάχες περί ιμπεριαλιστικής ή εξαρτημένης Ελλάδας αναζωπυρώθηκαν με το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης. Η εφαρμογή των μνημονίων εξέφραζε τα συμφέροντα της ελληνικής ολιγαρχίας ή του γερμανικού ιμπεριαλισμού; Και ποια από τις δυο απόψεις επιβεβαιώθηκε; Αυτή που ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα ανήκει στην ομάδα των ιμπεριαλιστικών κρατών του πλανήτη ή αυτή που μίλαγε για παρατεταμένη οικονομική και πολιτική εξάρτηση;
Υπάρχουν πολλές θεωρητικές παράμετροι που μπορούν να στηρίξουν (ή να «στηρίξουν») τη μία ή την άλλη άποψη. Δε θα αναλωθούμε στις θεωρητικές προσεγγίσεις του ζητήματος, αλλά στα ίδια τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου. Και ως γνωστό τα γεγονότα είναι πολύ πεισματάρικα…
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
Η Ελλάδα είναι άραγε η πλέον υπερχρεωμένη χώρα της ΕΕ; Αυτό είναι που την καθιστά το μαύρο πρόβατο των δανειστών; Ας δούμε μερικά ενδεικτικά νούμερα. Η Γερμανία σήμερα χρωστά στον ESM 190 δις ευρώ και έχει καταβάλει μόνο 21. Η Γαλλία επίσης οφείλει 145 δις και έχει καταβάλει 16 δις. Κι όμως παρά τις τεράστιες οφειλές και τα πολύ μικρά ποσά που έχουν αποπληρωθεί κανένα ζήτημα δεν έχει προκύψει και ουδείς έχει εγείρει θέμα για τις οφειλές των δυο ισχυρότερων «παικτών» της Ευρώπης. Ακόμη, όμως, κι αν πρόκειται για μικρότερης εμβέλειας «παίκτες», όπως η Ολλανδία και η Δανία και πάλι δε φαίνεται να προκύπτει τουλάχιστον σε αυτή τη φάση κάποιο θέμα. Σύμφωνα με έκθεση του Διεθνούς Ομίλου Συμβούλων Επιχείρησης McKinsey, η πλέον υπερχρεωμένη χώρα του πλανήτη είναι η Ολλανδία, της οποίας το άθροισμα δημόσιου, τραπεζικού και γενικά ιδιωτικού χρέους βρίσκεται στο 687% του ΑΕΠ της! Η Δανία επίσης είναι υπερχρεωμένη με το αντίστοιχο με την Ολλανδία χρέος της να φτάνει στο 538%! Και μόνο τα παραπάνω στοιχεία αρκούν για να κατανοήσει κάποιος ότι το μόρφωμα που λέγεται ΕΕ λειτουργεί με επίπεδα ισχύος στα οποία διαμορφώνονται σχέσεις κυριαρχούμενων και σχέσεις ηγεμόνων, σχέσεις υποτέλειας και σχέσεις επιβολής.
Εκτός των άλλων πρέπει να τονίσουμε πως η προσχώρηση της Ελλάδας στην ΕΟΚ εκτόξευσε το χρέος της από το 25 στο 91% του ΑΕΠ της, μέσα σε διάστημα δέκα ετών (1981-1991), ενώ οι δανειστές φρόντισαν να το απογειώσουν εν μέσω κρίσης και μνημονίων από το 130% στο 177% (2010-2014). Σε απόλυτα νούμερα αυτό μεταφράζεται σε χρέος 318 δις ευρώ.
Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΖΗΣΗΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
Η κρίση που ενέσκηψε το 2008 ήταν παγκόσμια και χτύπησε το σύνολο των καπιταλιστικών χωρών. Ωστόσο, δε χτύπησε όλες τις χώρες με τον ίδιο τρόπο και την ίδια σφοδρότητα. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες φρόντισαν μέσω της μεταφοράς της κρίσης από το εσωτερικό τους στο εξωτερικό να έχουν τις ελάχιστες δυνατές απώλειες, εξασφαλίζοντας νέα κέρδη για τους μονοπωλιακούς ομίλους τους αλλά και δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής συναίνεσης. Η Γερμανία έχει πρωτοστατήσει σε αυτή την τακτική: δημιουργεί συνθήκες «ρύθμισης» της δικής της κρίσης, πιέζοντας αφόρητα τους αδύναμους κρίκους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Σόιμπλε απολαμβάνει δημοφιλία μεγαλύτερη της Μέρκελ.
Στην προσπάθεια της αυτή, η Γερμανία βρήκε ασφαλώς ένα πρόθυμο πολιτικό προσωπικό σε χώρες όπως η Ελλάδα, προκειμένου το πολιτικοοικονομικό της σχέδιο να πάρει σάρκα και οστά. Ο πρώτος και πιο πρόθυμος πολιτικός εκπρόσωπος του ελληνικού και όχι μόνο κεφαλαίου (πάντα αναφερόμαστε στην περίοδο της κρίσης) υπήρξε ο Γιώργος Παπανδρέου. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία το γεγονός ότι τα στοιχεία του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημόσιου χρέους διογκώθηκαν τεχνηέντως από την ΕΛΣΤΑΤ, παρά τις αντιδράσεις των εργαζομένων της. Οι αντιδράσεις αυτές αντιμετωπίσθηκαν με πραξικόπημα στην ΕΛΣΤΑΤ, διαλύθηκε το Διοικητικό της Συμβούλιο και η Διοίκησή της έγινε μονοπρόσωπη. Τα «μαγειρέματα» έγιναν στον τομέα της υποχρέωσης των νοσοκομείων, των δημοσίων επιχειρήσεων, των συμφωνιών ανταλλαγής (swaps) της GoldmanSachs. Βεβαίως, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η προθυμία του ελληνικού πολιτικού προσωπικού συνεχίζεται αμείωτη. Ο Δραγασάκης ως άλλος Σημίτης ευχαρίστησε δημόσια τις ΗΠΑ, κλείνοντας πονηρά το μάτι στην πέρα του Ατλαντικού ιμπεριαλιστική δύναμη, κάτι που είχε φροντίσει ποικιλοτρόπως να πράξει και ο Α. Τσίπρας.
Η Ελλάδα, με λίγα λόγια, κατόπιν εντολής των δανειστών και με τη συνεπικουρία της ελληνικής ολιγαρχίας και των πολιτικών εκφραστών της, μπήκε μεθοδευμένα σε αυτή την περιπέτεια των μνημονίων. Μια περιπέτεια που απέφερε κέρδη για τους δανειστές, ειδικά για τη Γερμανία, υποθήκευσε τη χώρα για τις επόμενες δεκαετίες, μετέφερε και μεταφέρει αξίες και την παραγόμενη υπεραξία από την Ελλάδα κυρίως στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης και το ΔΝΤ. Το μοντέλο αυτό επαναλήφθηκε με διάφορες μορφές και με λιγότερη αγριότητα, αλλά οπωσδήποτε με αγριότητα, στην Κύπρο, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία κ.α. Αυτή είναι ακριβώς η λειτουργία του ιμπεριαλισμού ίσως στην πιο ανάγλυφη μορφή του.
Σήμερα, η ύπαρξη του ΤΑΙΠΕΔ, ο ρόλος του Φούχτελ και του Ράιεχνμπαχ, οι επισκέψεις της τρόικας στα ελληνικά υπουργεία, όλη αυτή η επιτροπεία παίρνει νέες διαστάσεις μέσω της δημιουργίας του «ανεξάρτητου» ταμείου για το τελικό ξεπούλημα της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. Το γεγονός ότι αυτό το υπέρταμείο δε θα είναι τελικά στο Λουξεμβούργο, αλλά στην Ελλάδα δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αν και ο συμβολισμός θα ήταν πιο ισχυρός αν βρισκόταν εκτός χώρας, το ξεπούλημα είναι ξεπούλημα όπου κι αν γίνει. Μέσω της σύστασης του εν λόγω ταμείου πρόκειται να προκύψουν έσοδα 50 δις για τα επόμενα 30-35 χρόνια προκειμένου να αποπληρωθούν τα χρέη της Ελλάδας.
ΑΜΕΣΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ
Το 3ο και ίσως σκληρότερο μνημόνιο δεν έφερε μόνο νέο οικονομικό στραγγαλισμό του ελληνικού λαού, αλλά και άμεσες παρεμβάσεις στη λειτουργία του ελληνικού κοινοβουλίου, συρρικνώνοντας περαιτέρω τις αρμοδιότητές του. Όπως αναφέρει η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης «Η κυβέρνηση οφείλει να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς όσον αφορά όλα τα νομοσχέδια στους σχετικούς τομείς με επαρκή χρόνο πριν υποβληθούν σε δημόσια διαβούλευση ή στη Βουλή». Ουσιαστικά αυτό σημαίνει σχεδόν την κατάργηση της αυτοτέλειας του ελληνικού κοινοβουλίου σε σχέση με εξωτερικούς παράγοντες. Το ελληνικό κοινοβούλιο απλώς θα κάνει τη γραφειοκρατική δουλειά κι έπειτα οι δανειστές θα εγκρίνουν ή θα απορρίπτουν. Επί της ουσίας η νομοθεσία θα γίνεται από τους ιμπεριαλιστές και τη γραφειοκρατία τους.
Η παρέμβαση, όμως, του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού δεν τελειώνει εδώ. Οι πιστωτές όχι μόνο θα νομοθετούν αλλά καλούν την ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρήσει παλαιότερες αποφάσεις της: «Εξαιρούμενου του νόμου για την ανθρωπιστική κρίση, η ελληνική κυβέρνηση θα επανεξετάσει με στόχο να τροποποιήσει τους νόμους που εισήχθησαν σε αντίθεση με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, συνιστώντας υπαναχώρηση σε δεσμεύσεις προηγούμενων προγραμμάτων». Το γεγονός ότι αφήνεται ένα περιθώριο αντισταθμιστικών μέτρων δεν αναιρεί καθόλου την ουσία του ζητήματος.
Ο ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗ ΖΩΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…
…για αυτό άλλωστε είναι και δογματισμός. Σε επίπεδο πολιτικής γίνεται δεξιός ή αριστερός οπορτουνισμός. Εν προκειμένω η επιμονή των υποστηρικτών της ιμπεριαλιστικής Ελλάδας (ΚΚΕ, τροτσκισμός, Μηλιός, μέρος του ελληνικού αναρχισμού), καταντά ειδικά στις σημερινές συνθήκες εμμονή. Δε λαμβάνει υπόψη τη λενινιστική ανάλυση, τον τρόπο λειτουργίας του ιμπεριαλισμού, τα ίδια τα γεγονότα. Η εμμονή αυτή, όμως, έχει άμεσο πολιτικό αντίκρισμα. Αυτός που αρνείται να δει ότι ο ελληνικός καπιταλισμός τελεί υπό καθεστώς οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης, που κινείται σε ένα πλαίσιο τυπικής κι όχι διαλεκτικής λογικής, που θεωρεί ότι η ύπαρξη μονοπωλίων εξασφαλίζει από μόνη της την «ιμπεριαλιστικότητα» μιας χώρας, τελικά καταντά να βλέπει στην πολιτική του ανάλυση τη βασική αντίθεση και μόνον αυτή. Αρνείται να δει τις παραγόμενες αντιθέσεις, να θέσει το ζήτημα ενός σύγχρονου πατριωτισμού, να μιλήσει για εθνική ανεξαρτησία, να αναζητήσει τους βέλτιστους δρόμους για τη σύνδεση της τακτικής με τη στρατηγική, να συγκροτήσει κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Έτσι ο λόγος του καταντά να γίνεται θεολογικός, παραπέμποντας τα πάντα στο σοσιαλισμό που τον κάνει να μοιάζει με τη δευτέρα παρουσία.
Η άποψη που υπάρχει στην πλειονότητα του ελληνικού λαού με βάση την οποία οι Γερμανοί και οι Αμερικανοί κάνουν κουμάντο, ακόμη κι αν εκφράζεται συχνά με απλοποιήσεις, δεν είναι μια συλλογική φαντασίωση. Εδράζεται πάνω στην εμπειρία του, ειδικά όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, που διέλυσε μια και καλή τα φληναφήματα περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας. Γιατί στα αλήθεια, όποιος επιμένει μονότονα ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα και τα όσα βιώνουμε ερμηνεύονται με φόντο το σχήμα της αλληλεξάρτησης, ας απαντήσει στο εξής ερώτημα: θα μπορούσε ποτέ η Ελλάδα να επιβάλει στη Γερμανία ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, τα όσα υφίσταται σήμερα; Είναι προφανές πως όποιος απαντήσει καταφατικά στο παραπάνω ερώτημα, μόνο καταγέλαστος μπορεί να γίνει.
. Μηλιαράκης Πέτρος, «ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ…ΜΕ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΡΟΛΟΪ!», Επίκαιρα, τ. 298.
. Χατζηστεφάνου Άρης, «ΜΙΑ “ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ” ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΕΚΡΑΓΕΙ», Επίκαιρα, τ. 298.
. Βλέπε χαρακτηριστικά την προκαταρκτική έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους και συγκεκριμένα το 2ο κεφάλαιο.
. Βλέπε χαρακτηριστικά την προκαταρκτική έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους και συγκεκριμένα το 2ο κεφάλαιο.
ΠΗΓΗ: kordatos.org
του Βασίλη Λιόση
Τι στα αλήθεια ήταν αυτό που οδήγησε την κυβέρνηση στην πλήρη υποταγή στους δανειστές και την υιοθέτηση ενός ακόμη σκληρότατου αντιλαϊκού πακέτου μέτρων; Στέκουν οι αιτιάσεις για το «πραξικόπημα» των ξένων, για το δίλημμα που τέθηκε ανάμεσα στην αποδοχή του τρίτου μνημονίου και της ολικής καταστροφής; Γιατί το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή ακόμη περισσότερο οι προγραμματικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, πετάχτηκαν στα σκουπίδια εν μία νυκτί;
Θεωρούμε πως η πορεία που ακολούθησε η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απολύτως προδιαγραμμένη και ότι δε θα μπορούσε να υπάρξει καμία άλλη εναλλακτική. Ας δούμε έναν έναν τους λόγους αυτής της διαπίστωσης.
ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ
Σε αντίθεση με τη συνηθισμένη ρητορεία της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς, τα ρεύματα αναθεώρησης της επαναστατικής κοσμοθεωρίας διέπονταν από την αρχή μέχρι το τέλος από δογματικό τρόπο σκέψης και αντιδιαλεκτική θεώρηση της πραγματικότητας. Ο δογματισμός εν προκειμένω παρήγαγε το στερεότυπο της «Ευρώπης των εργαζομένων», προϊόν της παλιάς θέσης του ΚΚΕ Εσωτερικού για την «ΕΟΚ των εργαζομένων». Μέσω του σχήματος αυτού οι πρεσβευτές του αρνούνταν πεισματικά να δουν την ταξική φύση της ΕΟΚ/ΕΕ και ενισχύανε επίμονα τα φληναφήματα για τους οραματιστές τύπου Ζαν Μονέ που συγκρότησαν το ευρωπαϊκό όραμα στη βάση ενός φιλειρηνικού προτάγματος. Η ίδια η πραγματικότητα δεν τους δίδαξε απολύτως τίποτα (και δε θα μπορούσε άλλωστε για λόγους που θα παραθέσουμε παρακάτω). Ψήφισαν στο παρελθόν τη συνθήκη του Μάαστριχτ, δεν έκαναν ποτέ μια γενναία και δημόσια αυτοκριτική, ενώ κάποιοι πίστεψαν ότι θα πάνε να πείσουνε με μια δομημένη επιχειρηματολογία αυτούς των οποίων οι πολιτικοί πρόγονοι πριν από μερικά χρόνια κομμάτιαζαν το λαό της Γιουγκοσλαβίας. Πίστεψαν ακόμη πως θα οξύνουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις –κάτι απολύτως θεμιτό– ακολουθώντας μία ανόητη τακτική και μην έχοντας καμία συναίσθηση του συσχετισμού δυνάμεων στην παρούσα φάση. Με απλά λόγια: το πρόβατο (αν υποθέσουμε ότι είναι πρόβατο) όσο πειστική και καλή επιχειρηματολογία κι αν έχει, είναι αδύνατο να πείσει το λύκο να μην το φάει, πόσω μάλλον όταν η επιχειρηματολογία του είναι έωλη.
Ένα δεύτερο ιδεολογικό δόγμα του ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται με την ερμηνεία της κρίσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αναπαράγει τα ερμηνευτικά εργαλεία της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας περί καζινοκαπιταλισμού. Παρέβλεψε τη μαρξιστική ανάλυση, δεν έκανε καμία αναφορά στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και ουσιαστικά η ανάλυσή του οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι με κατάλληλες διορθωτικές κινήσεις ο απορρυθμισμένος καπιταλισμός μπορεί να ρυθμιστεί και να μπει σε ένα ορθολογικό μοντέλο ανάπτυξης.
Η ΤΑΞΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ανέκαθεν ένα κόμμα που πρέσβευε μικροαστικά στρώματα, κυρίως διανοούμενων. Έτσι καθοριζόταν η πολιτική και ιδεολογική του φυσιογνωμία, ενώ παράλληλα τον κρατούσε μακριά από τις εργατικές ανάγκες και αγωνίες. Αυτό, όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά ενισχύθηκε και παραμορφώθηκε με την ενσωμάτωση μέρους του παλιού ΠΑΣΟΚ (δεν αναφερόμαστε στους ψηφοφόρους αλλά στον κομματικό και κυβερνητικό μηχανισμό). Όπως είναι γνωστό, όμως, τα μικροαστικά στρώματα δεν μπορούν να αναπτύξουν μια αυτοτελή πολιτική φυσιογνωμία. Παραπαίουν ανάμεσα στις δυο βασικές τάξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε, με αριστοτεχνικό τρόπο είναι η αλήθεια, να πείσει ευρύτατες λαϊκές μάζες ότι μπορεί να «τα έχει καλά και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ». Όποιος, όμως, πατάει σε δυο βάρκες, αργά ή γρήγορα κάνει ένα μεγαλοπρεπές σπαγκάτο και βρίσκεται εντός θαλάσσης. Τα ταξικά συμφέροντα είναι ασυμφιλίωτα, οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δεν μπορούν να εξαλειφτούν κι έτσι να οδηγηθούμε στο μοντέλο του Κάουτσκι (ούλτραιμπεριαλισμός). Θα φτάσει η ώρα που οι αντιθέσεις θα οξυνθούν και δε θα είναι εφικτό να καλυφθούν με κανένα ιδεολογικό σχήμα, όσο έξυπνα στημένο κι αν είναι αυτό.
Βεβαίως, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διφορούμενη, δεν ταλαντώνεται ανάμεσα στα συμφέροντα των δυο βασικών τάξεων, αλλά πλέον έχει ξεκάθαρα αστικό «πρόσημο».
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Πριν ακόμη την αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία είχε προδιαγραφεί η πορεία του. Το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ και το τι είπε εκεί, ήταν απολύτως ενδεικτικά. Εκθείασε το αμερικανικό μοντέλο ανάπτυξης σε αντιδιαστολή με το ευρωπαϊκό και μίλησε για την αναγκαιότητα να σβηστούν οι γκρίζες σκιές ανάμεσα στους δυο λαούς (βλέπε αντιαμερικανισμό του ελληνικού λαού). Στα καθ’ ημάς εκθειάστηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δίχως καμία κριτική αναφορά ειδικά στο ρόλο που έπαιξε στην ελληνική πολιτική σκηνή, πριν τη μεταπολίτευση αλλά και μετά από αυτήν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 οπότε κέρδισε την πρώτη θέση, αρνήθηκε να πάει σε ένα δεύτερο γύρο εκλογών, όπου είναι δεδομένο ότι θα είχε την αυτοδυναμία στα χέρια του, συρρικνώνοντας μάλιστα τις πολιτικές δυνάμεις τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά του. Αντ’ αυτού με συνοπτικές διαδικασίες δημιούργησε ένα συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα με τους ΑΝΕΛΛ. Αυτό του έλυνε δυο ζητήματα: την εξασφάλιση μιας κοινωνικής συναίνεσης και την εξασφάλιση καλύτερων σχέσεων με την πέρα του ατλαντικού δύναμη.
Κρίσιμης σημασίας ήταν και οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ στα ζητήματα της οικονομίας «με το καλημέρα». Μερικά από τα πιο συντηρητικά του στελέχη (Δραγασάκης, Σταθάκης, Βαρουφάκης) επιλέχτηκαν στους τομείς της οικονομίας, ενώ η επιλογή Πανούση στο υπουργείο της λεγόμενης προστασίας του πολίτη, έδωσε το στίγμα για το ότι τίποτα δε θα αλλάξει στον τομέα της καταστολής και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, την επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου για τη θέση του προέδρου της δημοκρατίας, μιας θέσης που αν και είναι πολιτικά υποβαθμισμένη, ωστόσο εμπεριέχει έναν ισχυρότατο πολιτικό συμβολισμό.
Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μια ειλικρινή διάθεση να κατακτήσει μια φιλολαϊκή συμφωνία με τους «εταίρους», οι δηλώσεις για συμφωνία με το μνημόνιο κατά 70%, οι αλλεπάλληλες διακηρύξεις για παραμονή στο ευρώ πάση θυσία και η υπογραφή στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, είχαν πλέον αμετάκλητα χαράξει το δρόμο. Οι Βρυξέλλες είχαν λάβει το μήνυμα. Η κυβέρνηση θα δεχόταν στο τέλος ό,τι αυτοί επιθυμούσαν, όπως κι έγινε.
Όσον αφορά στην επιλογή του δημοψηφίσματος είναι ενδεικτικές οι περιγραφές Βαρουφάκη για το πώς δέχτηκε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το αποτέλεσμα, η οποία περίμενε το ΝΑΙ για να της λύσει τα χέρια. Βέβαια όπως έδειξε η πράξη ούτε το ΟΧΙ δεν την σταμάτησε για να ολοκληρώσει το «θεάρεστο» έργο της.
* * * *
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως δεν ήταν η πρώτη επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών πριν τις εκλογές του 2015. Ωστόσο, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, το αστικό μπλοκ φαίνεται να τον θεωρεί όχι απλώς ως μία συμπαθητική επιλογή αλλά πιθανώς ως την καλύτερη. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις των πλέον συστημικών δημοσιογράφων και πολιτικών. Ο γνωστός Άδωνις Γεωργιάδης έγραψε πως «ο Α. Τσίπρας παρά τα λάθη και τη ζημιά που προκάλεσε, στο τέλος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ελλάδος επέλεξε Ελλάδα. Η ιστορία αυτό θα του το πιστώσει». Σε ανάλογες δηλώσεις προέβησαν ο Πορτοσάλτε, ο Πάγκαλος και ο Πρετεντέρης.
Άλλωστε, δεν είναι λίγο πράγμα ότι το 3ο μνημόνιο πέρασε με τέτοια πλειοψηφία στο κοινοβούλιο που ανάλογή της δεν υπήρξε στο 1ο και 2ο. Τι καλύτερο για όλους εκείνους που εντός Ελλάδας είδαν κι άλλη συγκέντρωση πλούτου τα τελευταία πέντε χρόνια και για το γερμανικό κεφάλαιο που θέλει να ενδυναμώσει περαιτέρω τους νεοαποικιοκρατικούς δεσμούς της Ελλάδας; Εν κατακλείδι η δουλειά έγινε μια χαρά…
ΠΗΓΗ: kordatos.org
ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ Β
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ
Η υπόθεση με τον Γιάννη Βαρουφάκη παίρνει άσχημη τροπή.
Η Iskra έχει εκφράσει ρητά και κατηγορηματικά τη ριζική πολιτική διαφωνία της με την γεμάτη αυταπάτες , παλινωδίες, αντιφάσεις και κωλυσιεργία, διαπραγματευτική τακτική που ακολούθησε ο Γ. Βαρουφάκης, σε συνενόηση με τον πρωθυπουργό. Είναι άλλο όμως η πολιτική κριτική σπό αριστερή σκοπιά σε αυτήν τη διαπραγματευτική τακτική και άλλο η αξιοποίησή της ως αφορμή για να βγουν "λάδι" παλιά και νέα μνημόνια και ακόμα χειρότερα η αξιοποίησή της ως αφορμή, με την , τουλάχιστον, ανοχή μελών της κυβέρνησης, για να τεθεί "εκτός νόμου" το σχέδιο Β και να ποινικοποιηθούν και να "λιντσαριστούν" όσοι υποστηρίζουν τέτοιου τύπου σχέδια ως έκτακτη ανάγκη ή υποστηρίζουν ευθέως την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.
Ο δημοκρατικός κόσμος της χώρας δεν πρόκειται να επιτρέψει η αναφορά σε Σχέδια Β και οι προτάσεις εξόδου από το ευρώ από θετικές υποδείξεις διεξόδου και ανόρθωσης , να εξελιχθούν σε νέο "ιδιώνυμο αδίκημα" μιας βρώμικης και ένοχης καθεστηκυίας τάξης και όσων τη διαχειρίζονται.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΡΓΟΣ
Ακολουθεί δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:
ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ (28/7/15)
"Το ένοχο κατεστημένο της χώρας , μετά το νέο μνημόνιο που συνομολόγησε η κυβέρνηση, αποθρασύνθηκε και έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ρεβανσισμού ώστε να ζητάει ευθέως να ποινικοποιηθεί το Plan B και να αρχίσουν να διώκονται ποινικά όσοι το υποστηρίζουν.
Αν το κατεστημένο της μνημονιακής υποτέλειας της χώρας, αντί να πληρώσει για την καταστροφή, πιστεύει ότι μπορεί να βγει και από πάνω και να μετατρέψει την Ελλάδα σε μετεμφυλιακή αρένα είναι πικρά γελασμένο.
Το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού δεν ηττήθηκε ούτε έχει παραδοθεί βορά στη χλεύη των ηττημένων. Ο αγώνας για το «ΟΧΙ» συνεχίζεται μέχρι το τέλος".
Τρίτη 28 Ιουλίου 2015
ΠΗΓΗ: ISKRA.GR
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ
Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το αν υπάρχει, ή όχι, σχέδιο που να μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα συντεταγμένα και με σχετική ασφάλεια εκτός της αποτυχημένης νομισματικής ένωσης που πλέον την πνίγει. Ευρύτατα ακούγεται η άποψη ότι τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, άρα η μόνη λύση είναι το νέο μνημόνιο, ότι κι αν αυτό σημαίνει για τη χώρα και το λαό της.
Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω του καλούς οπαδούς του μονόδρομου, αλλά αναλυτικός σχεδιασμός της εξόδου υπάρχει από καιρό. Η δημόσια κατάθεσή του είναι θέμα πολιτικό και θα γίνει όταν θα το επιλέξει η πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου. Περιττό να ειπωθεί ότι η πλευρά αυτή – που βρίσκεται κυρίως μέσα στο Σύριζα – έχει πλήρως δικαιωθεί μετά τα τελευταία γεγονότα και την αποδοχή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση. Και η πλευρά αυτή με πρωτοβουλία της θέτει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση.
Η δημόσια κατάθεση των προτάσεων για την έξοδο δεν θα γίνει όμως στον χρόνο που θα επιλέξουν τα ΜΜΕ και το λόμπι των ευρωμανών, που πλέον έχουν χάσει κάθε μέτρο στη δημόσια συζήτηση και από τη δαιμονοποίηση πέρασαν στην ασύστολη κατασυκοφάντηση κάθε αναφοράς και προσπάθειας συζήτησης για το εθνικό νόμισμα. Το θέμα της συντεταγμένης εξόδου από την καταστροφική και αποτυχημένη ΟΝΕ έχει πολύ μεγάλη σημασία για να γίνει έρμαιο πολιτικών και επικοινωνιακών παιχνιδιών και βορά των συστημικών ΜΜΕ.
Αυτό όμως που μπορεί και πρέπει να γίνει, μέσα στον ορυμαγδό υπερβολής, της διαστρέβλωσης και του καθαρού ψεύδους των τελευταίων ημερών, είναι μια σοβαρή συζήτηση για το τι ακριβώς μπορεί και πρέπει να είναι ένα «Σχέδιο Εξόδου».
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΔΟΥ;
Είναι με έναν τρόπο κατανοητό να νομίζει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει λεπτομερής σχεδιασμός του κάθε βήματος που απαιτείται για την έξοδο από την ΟΝΕ, με οικονομετρική αποτίμηση των επιπτώσεων και ίσως με ποσοτική μέτρηση του κόστους και του οφέλους. Δυστυχώς όμως τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει. Η Σχέδιο Εξόδου, όπως και κάθε οικονομικό σχέδιο για δύσκολα και σύνθετα ζητήματα, δε μπορεί να είναι σαν μια συνταγή μαγειρικής που θα δίνει τις ακριβείς αναλογίες των συστατικών και οδηγίες εκτέλεσης για σίγουρη επιτυχία.
Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι μια βαθιά δυναμική διαδικασία που θα αλλάξει όλα τα δεδομένα της οικονομίας. Συνεπώς, το μόνο που μπορεί να γίνει εκ των προτέρων είναι να εξακριβωθεί η λογική αλληλουχία των βημάτων που απαιτούνται για να γίνει με επιτυχία η μετάβαση, ώστε να διαμορφωθεί το πλαίσιο της απαραίτητης οικονομικής πολιτικής. Αυτό ακριβώς είναι το δύσκολο αναλυτικό πρόβλημα της «εξόδου από την ΟΝΕ» και όχι η ποσοτική μέτρηση των πιθανών επιπτώσεων της εξόδου. Στο τελευταίο συνήθως επιδίδονται με ενθουσιασμό οι εντεταλμένοι των τραπεζών, οι μετρήσεις των οποίων κατά κανόνα δεν έχουν καμία αξία.
Το πρόβλημα της εξόδου τη Ελλάδας από τη ΟΝΕ δεν έχει βέβαια προηγούμενο. Ακόμη και όταν εγκαταλείφθηκε ο Κανόνας του Χρυσού στις αρχές του 20ου αιώνα, τα αποφασιστικά βήματα είχαν γίνει από τις μεγάλες οικονομίες της εποχής. Υπάρχει όμως νομισματική και μακροοικονομική εμπειρία δεκαετιών, η οποία λέει ξεκάθαρα ότι μεγάλα νομισματικά γεγονότα, όπως η έξοδος από την ΟΝΕ, οδηγούν σε σύντομη κρίση που την ακολουθεί ταχεία ανάκαμψη. Το βάθος της κρίσης εξαρτάται από το βαθμό και το είδος της προετοιμασίας της χώρας πριν από την αλλαγή.
Είναι ενδιαφέρον ότι ακόμη και οι μελέτες που κατά καιρούς κάνουν οι τράπεζες και άλλοι διαπρύσιοι φίλοι του ευρώ, συγκλίνουν στο σημείο αυτό: τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα της εξόδου θα είναι δύσκολα, αλλά μεσομακροπρόθεσμα η έξοδος είναι ο προτιμότερος τρόπος για να βγει η χώρα μας από την παγίδα στην οποία βρίσκεται. Περιττό να ειπωθεί ότι η βραχυπρόθεσμη δυσκολία δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί την αναβολή λήψης της απόφασης της εξόδου που θα έχει θετικά μεσομακροπρόθεσμα αποτελέσματα.
Η λύση του προβλήματος της εξόδου, ο πυρήνας του πολυσυζητημένου «Σχεδίου Εξόδου», είναι η λογική σύζευξη και στοιχειοθέτηση των απαραίτητων βημάτων ώστε η έξοδος να είναι συντεταγμένη και με σχετική ασφάλεια. Γίνεται έτσι προφανές, ότι το Σχέδιο αυτό θα περιλαμβάνει πολιτικές αποφάσεις και κινήσεις – θα είναι μια βαθύτατα πολιτική διαδικασία και όχι απλώς ένα τεχνικό οικονομικό κείμενο.
Από τη στιγμή που το πρόβλημα της εξόδου ως πολιτική και τεχνική διαδικασία θα έχει λυθεί, αυτό που θα πρέπει να γίνει είναι η περαιτέρω επεξεργασία και η λεπτομερής εμβάθυνση των διαφόρων πλευρών του, ώστε να μετατραπεί σε εφαρμόσιμη κυβερνητική πολιτική. Για παράδειγμα, θα πρέπει να γίνει λεπτομερής ανάλυση των αλλαγών στις τράπεζες, της συναλλαγματικής ισοτιμίας, της φορολογίας, κλπ.
Τη στιγμή αυτή ο πυρήνας του Σχεδίου, ο πλοηγός της εξόδου, υπάρχει. Είναι αποτέλεσμα πολύμηνης συνεργασίας μου με τους διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγους, Χάινερ Φλάσμπεκ και Ζακ Σαπίρ και με ομάδα άλλων οικονομολόγων κύρους που μας πλαισίωσαν. Αυτό που απομένει να γίνει είναι η λεπτομερής επεξεργασία των επιμέρους πλευρών του όπως αναφέρθηκε παραπάνω, πράγμα που απαιτεί πολιτική βούληση και ομάδες εργασίας. Αυτό είναι και το κύριο ζητούμενο για την κυβέρνηση Σύριζα τους επόμενους μήνες, καθώς το τρίτο μνημόνιο θα οδεύει προς την αποτυχία, κάτι που διεθνώς εκτιμάται ως η πλέον πιθανή εξέλιξη.
Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Πρέπει να τονιστεί ότι η έξοδος από την ΟΝΕ δεν αποτελεί από μόνη της λύση στα προβλήματα της Ελλάδας. Είναι ένα δύσκολο βήμα που επιβάλλεται στην Ελλάδα από την αδιαλλαξία των μελών της ΟΝΕ και την ιστορική αποτυχία της νομισματικής ένωσης. Αντιμέτωπη με το τρίτο μνημόνιο που θα είναι καταστροφικό και στην πράξη θα αποδειχθεί μη εφαρμόσιμο, η Ελλάδα έχει μόνο την επιλογή της εξόδου και της αλλαγής πορείας. Η έξοδος μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για πολιτικές που μειώνουν την ανεργία, αυξάνουν το εισόδημα και βάζουν τη χώρα σε δρόμο ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη.
Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι οπωσδήποτε ένας δρόμος που εμπεριέχει μετωπική σύγκρουση με ισχυρότατα εγχώρια και ξένα συμφέροντα, αλλά αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προσφέρει στην Ελλάδα μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει τη κοινωνική της δομή προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Εάν η διαχείριση της εξόδου γίνει με τρόπο επιτυχή και εξασφαλίζοντας τη στήριξη μιας ισχυρής πλειοψηφίας, μπορεί να αποτελέσει μια ιστορική ευκαιρία για να μπει η Ελλάδα σε διαφορετική τροχιά εθνικής ανεξαρτησίας στις διεθνείς της σχέσεις.
Η δύσκολη αρχική περίοδος της εξόδου μπορεί να γίνει σημαντικά ευκολότερη, αν υπάρξει δημόσια αποφασιστικότητα και θέληση. Ο ελληνικός λαός πλέον συνειδητοποιεί ότι η προοπτική της παραμονής στην ΟΝΕ και της εφαρμογής του νέου μνημονίου θα φέρει τη μακροπρόθεσμη αποδυνάμωση της χώρας, με αύξηση των ανισοτήτων και των κοινωνικών εντάσεων, ενώ παράλληλα θα διατηρηθεί η τεράστια πίεση του χρέους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ασήμαντο παρία στη διεθνή σκηνή. Αν υπάρξει καθαρή και έντιμη πληροφόρηση, ο ελληνικός λαός έχει δείξει ότι μπορεί και θέλει να στηρίξει την προσπάθεια εξόδου.
Η ανάκαμψη που θα ακολουθήσει θα είναι η βάση για τη μεσοπρόθεσμη ανασυγκρότηση της χώρας. Η Ελλάδα θα πρέπει οπωσδήποτε να προχωρήσει σε βαθιά μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού και δικαστικού συστήματος, καθώς και σε αλλαγή των κανόνων της αγοράς και της λειτουργίας του κράτους. Πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα χρειάζεται συστηματική αλλαγή του πλαισίου των επενδύσεων. Η μακρά ιστορική εμπειρία δείχνει ότι μια επίμονη επενδυτική προσπάθεια από πλευράς κάποιας χώρας βασίζεται πάντα στις εγχώριες δυνάμεις και δεν καθορίζεται από τις ξένες επενδύσεις. Τα επενδυτικά κεφάλαια που έρχονται από το εξωτερικό μπορούν να παίξουν στην καλύτερη περίπτωση έναν συμπληρωματικό ρόλο.
Για να υλοποιηθεί η μεσοπρόθεσμη επενδυτική τόνωση που χρειάζεται η Ελλάδα, θα πρέπει άμεσα να ισχυροποιηθεί το πρόγραμμα των δημοσίων επενδύσεων. Θα πρέπει επίσης να αναδιαρθρωθούν οι αποτυχημένες ιδιωτικές τράπεζες, υπό δημόσιο έλεγχο με νέα αντίληψη διοίκηση, με στόχο τη στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Η αναζωογόνηση των δημοσίων επενδύσεων και η αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος σε δημόσια βάση θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μια σταθερή ανάκαμψη των ιδιωτικών επενδύσεων. Η Ελλάδα θα μπορούσε τότε να αποκτήσει μία νέα σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.
Η έξοδος από την ΟΝΕ τελικά, είναι ένα βήμα στο δρόμο της κοινωνικής και οικονομικής μεταμόρφωσης της χώρας, αλλά είναι ένα ζωτικό και αναγκαίο βήμα. Μετά το τελευταίο μνημόνιο η Ελλάδα απλώς δεν έχει άλλες επιλογές, πράγμα που σταδιακά συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότεροι οικονομολόγοι διεθνώς. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτό το πρόγραμμα δράσουν αποφασιστικά, θα υπάρξει η λαϊκή στήριξη που είναι απαραίτητη για την επιτυχία. Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες θα είναι κρίσιμοι.
ΠΗΓΗ: iskra.gr
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΟΥ «ΟΧΙ» ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΧΟΥΝΤΑΣ
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ
Είναι κρίσιμο να αντλήσουμε τα σωστά συμπεράσματα από την τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, ώστε να μπορέσουμε να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας μετά από την συντριπτική ήττα των τελευταίων ημερών.
Για αρκετούς από εμάς ήταν δεδομένο πως το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν βασισμένο σε μία ουτοπία, δηλαδή στην υπόθεση ότι η ευρωζώνη και η Ε.Ε. είναι μεταρρυθμίσιμοι υπερεθνικοί οργανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν εναλλακτικές πολιτικές. Ως εκ τούτου, ήταν σαφές πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γινόταν να υλοποιήσει εξ ολοκλήρου τις προεκλογικές του υποσχέσεις, δηλαδή ανατροπή των μνημονίων και άμεση εφαρμογή του προγράμματος της ΔΕΘ με παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Οι εξαγγελίες αυτές ήταν αλληλοαναιρούμενες και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα από την έκβαση των περίφημων διαπραγματεύσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν, ούτε αποτελεί –προς το παρόν τουλάχιστον-, ένα αστικό κόμμα. Παρ' όλες τις εγγενείς αδυναμίες του, παρά τις άτοπες αναλύσεις του για καίρια θέματα, δεν είναι ένα κόμμα-εκφραστής της αστικής τάξης, ακόμα και αν η ηγεσία του επέλεξε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Αυτό αποτυπώνεται και στην αγωνία ορισμένων να ψηφίσει σε ενδεχόμενο συνέδριο ο «κοινωνικός» (sic) ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο «κομματικός». Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει ένα κόμμα της Αριστεράς αποτελούσε ανασχετικό παράγοντα για την επιβολή 3ου Μνημονίου. Γι' αυτό και επελέγη η οδός του Δημοψηφίσματος, όπου για ακόμη μία φορά ο λαός απεδείχθη πιο ριζοσπαστικός από την κυβέρνηση του, παρά τις εκτιμήσεις του διεθνούς και εγχώριου κατεστημένου, ότι το κλείσιμο των τραπεζών θα έκαμπτε το φρόνημα του.
ΠΕΡΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ
Επειδή το ιδεολόγημα της ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), του οποίου η επικαιροποίηση είναι ο ευρωμονόδρομος των μνημονίων, τείνει να γίνει κυρίαρχο ακόμα και στους κόλπους της Αριστεράς, οφείλουμε να τονίσουμε πως η εναλλακτική πορεία ήταν απολύτως εφικτή σε όλα τα επίπεδα.
Πρώτον, στο οικονομικό επίπεδο. Το Δημόσιο έχει πρωτογενές πλεόνασμα, πράμα που σημαίνει πως μπορεί να καλύψει όλες του τις ανάγκες (πλην της αποπληρωμής τοκοχρεωλυσίων) και να έχει και περίσσευμα. Επίσης, τα δύο προηγούμενα χρόνια, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έγινε θετικό, με τις προβλέψεις να μιλούν για διατήρηση του σε θετικά επίπεδα το 2015. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν θα ανέκυπτε σοβαρό πρόβλημα με τις εισαγωγές λόγω τεράστιου ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Άρα, αφενός μεν το Δημόσιο θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε όλες του τις υποχρεώσεις, αφετέρου η χώρα θα μπορούσε να βρει τρόπους να συνεχίσει να εισάγει τα απαραίτητα αγαθά με μία σχετική άνεση. [1]
Δεύτερον, το πολιτικό επίπεδο. Αυτό το στοιχείο συχνά υποτιμάται, αλλά είναι το σημαντικότερο, καθώς το λεγόμενο Plan B είναι ένα κατά βάση πολιτικό σχέδιο αντίστασης και αντεπίθεσης του λαού απέναντι στο εγχώριο κεφάλαιο και τους Ευρωπαίους επικυρίαρχους. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητη η στήριξη, αλλά και η συμμετοχή του λαού. Αυτή η παράμετρος λύθηκε με το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Όλοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι τόνιζαν ότι το ΟΧΙ θα ισοδυναμούσε με Grexit. Το ίδιο και η εγχώρια Τρόικα, μαζί με τα κανάλια της διαπλοκής. Ο λαός όμως αποφάσισε κατηγορηματικά ότι προτιμάει έναν εναλλακτικό δρόμο από ένα νέο Μνημόνιο.
Τρίτον, είχαμε ήδη επωμιστεί τις σημαντικότερες αρνητικές συνέπειες ενός Grexit. Πιο συγκεκριμένα, οι τράπεζες έκλεισαν, ενώ η χώρα δεν αποπλήρωσε και τις δόσεις του Ιουνίου προς το ΔΝΤ. Έχοντας ήδη λοιπόν κλειστές τράπεζες, κλειστό χρηματιστήριο και στάση πληρωμών, το τίμημα της εξόδου της χώρας από το Ευρώ είχε ήδη καταβληθεί και πλέον θα απέμεναν μόνον οι ευεργετικές συνέπειες (ανάκτηση Δημοκρατίας και κυριαρχίας, ανεξάρτητη οικονομική πολιτική κλπ).
Η επιλογή του 3ου Μνημονίου λοιπόν φαντάζει εκ πρώτης όψεως αυτοχειρία. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό το γεγονός και να μας προβληματίσει. Πράγματι, ακούγεται παράδοξο το να φέρνει νέο Μνημόνιο η παρούσα κυβέρνηση, η οποία εξελέγη στη βάση της κατάργησης των υπάρχοντων Μνημονίων, πολλώ δε μάλλον όταν η ίδια έχει εισηγηθεί το ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα, το οποίο και κέρδισε με συντριπτική διαφορά. Για ποιο λόγο λοιπόν οδηγηθήκαμε στην παρούσα αντίφαση;
Η αιτία είναι ότι το εναλλακτικό σχέδιο δεν είναι απλά ένας «άλλος δρόμος». Πρόκειται για μία ολομέτωπη ρήξη τόσο με την εγχώρια αστική τάξη όσο και με το ευρωπαϊκό κατεστημένο και αυτό γιατί η θέση της χώρας στην Ε.Ε. συμπυκνώνει την κυρίαρχη αντίθεση, η οποία δεν είναι άλλη από το λαό και τα εγχώρια και διεθνή μονοπώλια. Η ντόπια ολιγαρχία στηρίζει την αναπαραγωγή της εξουσίας της, σε οικονομικό και (κυρίως) σε πολιτικό επίπεδο, μέσα από την παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. Ανατροπή αυτού του πλαισίου δεν συνιστά μία διαχειριστική εναλλακτική, αλλά την πιο επαναστατική πολιτική που μπορεί να εφαρμοστεί. Μία ρήξη θα επιφέρει αναπόφευκτα ριζικές αλλαγές στον εσωτερικό συσχετισμό δύναμης, υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, αλλά και σημαντική, προοδευτική επανατοποθέτηση της χώρας στο διεθνές στερέωμα, απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της ληστρικής Δυτικής Αυτοκρατορίας (πχ Ουκρανία). Επομένως, οι τομές που θα πρέπει να γίνουν ώστε αυτή να στεφτεί με επιτυχία είναι βαθιές και η αντίσταση από κάθε λογής κατεστημένη δύναμη θα είναι ισχυρή. Με λίγα λόγια, μία τέτοια ενέργεια απαιτεί έναν πολιτικό φορέα που όχι απλά θα αντιτίθεται στη λιτότητα, αλλά θα αντιστρατεύεται κάθε πτυχή των μνημονιακών πολιτικών και θα είναι έτοιμος για κάθε εναλλακτικό σενάριο, χωρίς να το ξορκίζει δυσφημώντας το, όπως έκαναν τόσα χρόνια οι δυνάμεις που υπηρέτησαν τα Μνημόνια. Σε αυτά τα πλαίσια, η διαδικασία της «βίαιης ωρίμανσης», που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, φαίνεται πως υπήρξε καταστροφική, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για το λαό και για τη χώρα.
ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ «ΟΧΙ»
Το 3ο Μνημόνιο φαίνεται πως θα είναι το πιο επώδυνο για τη χώρα και το λαό. Τόσο με όρους οικονομικής λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, όσο και με όρους ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, αλλά και με όρους καταπάτησης κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Για την ακύρωση του χρειάζεται συνδυασμός πολιτικής δράσης και κοινωνικής κινητοποίησης. Είναι κρίσιμο ο κόσμος που θα λουστεί τις συνέπειες του νέου Μνημονίου να μην πάει σπίτι του ή ακόμα να μην αφεθεί έρμαιο του φασισμού. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ένα ευρύ μέτωπο του ΟΧΙ, στο οποίο θα συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις και όλοι οι αγωνιστές που αντιτίθενται στη σύγχρονη ευρωχούντα.
Το μέτωπο αυτό θα πρέπει να έχει βαθιά δημοκρατικό χαρακτήρα. Το ζήτημα της Δημοκρατίας είναι κορυφαίας σημασίας και αποτελεί το πιο ριζοσπαστικό πεδίο στο σήμερα. Η κραυγαλέα αντίθεση της λαϊκής εντολής των εκλογών και του Δημοψηφίσματος με τις ασκούμενες πολιτικές, αλλά και η νέα επιτήρηση, η οποία μετατρέπει και τυπικά την Ελλάδα σε Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο [2] είναι στοιχεία που πρέπει να γίνου πλέον κυρίαρχα στο λόγο μας. Απέναντι στη βαρβαρότητα του «εθνικού τόξου» των δυνάμεων του Ευρώ και της ΕΕ πρέπει να αντιτάξουμε τον γνήσια δημοκρατικό πατριωτισμό του λαού, όπως αυτός εκφράστηκε στις κορυφαίες στιγμές αντίστασης του (Εθνική Αντίσταση, αντιδικτατορικός αγώνας κοκ).
Το μέτωπο θα πρέπει να έχει σαφή αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Η αποτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει πλέον περιθώριο για αυταπάτες. Προοδευτικά –ακόμα και από αστική σκοπιά- μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν κάτω από τη μπότα της ΕΚΤ και της ΕΕ. Ο λαός θα πρέπει να ανοίξει σαφές μέτωπο κατά των ευρωληστάρχων, με στόχο την οριστική αποδέσμευση από τα δεσμά που μας έχουν επιβάλει τόσα χρόνια.
Τέλος, το μέτωπο θα πρέπει να έχει και αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα, δηλαδή να αρχίσει ένα νέο ανένδοτο απέναντι στην ντόπια ολιγαρχία που λεηλατεί εδώ και δεκαετίες τη χώρα και το λαό και τα τελευταία χρόνια έβαλε πλάτη ώστε να γίνει η Ελλάδα μπανανία.
Παράλληλα, είναι καίριας σημασίας να δημιουργηθούν τοπικές επιτροπές του ΟΧΙ, που αφενός θα προπαγανδίζουν τις θέσεις του μετώπου, αλλά και αφετέρου θα οργανώνουν την αντίσταση του λαού απέναντι στο μαύρο μέτωπο του Ευρώ, αλλά και θα δημιουργεί και δομές αλληλεγγύης, ώστε να μπορέσει –στο μέγιστο εφικτό βαθμό- να σταθεί ο κόσμος στα πόδια του και να μην γίνει έρμαιο της «φιλανθρωπίας» συστημικών ή αντιδραστικών δυνάμεων ή της εξουσίας.
Ο αγώνας αποτίναξης του νέου μνημονιακού ζυγού δεν πρόκειται να είναι εύκολος, αλλά είναι πέρα για πέρα αναγκαίος, ώστε να μην ακολουθήσει κοινωνικός όλεθρος και η χώρα να μην μπει σε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας της. Καθήκον μας είναι να οργανώσουμε την Αντίσταση, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο και να μπορούμε πλέον να καθορίζουμε εμείς το μέλλον μας και οι αποφάσεις να μην παίρνονται στις Βρυξέλλες.
[1] Έχουν γίνει διάφορες αναλυτικές τεχνικές μελέτες επί του θέματος. Κάποιες μπορείτε να τις βρείτε εδώ
[2] Ενδεικτικά, μέσα σε όλα που ψηφίστηκαν στην Βουλή ήταν και το συγκεκριμένο απόσπασμα
«Η Κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους Θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το Κοινοβούλιο»
*Ο Νέστορας Νεστορίδης είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής της ΟΜ του ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015
πηγη: iskra.gr
Από που παίρνει "γραμμή" ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης
Σε ομιλία του στην Σύρο (24/7), ο κ. Κουτσούμπας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πολιτική του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη μ' εκείνη των πιο χυδαίων υπερασπιστών του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα γεράκια της ευρωζώνης δανείζεται μέχρι και την τελευταία τελεία των επιχειρημάτων του εναντίον του εθνικού νομίσματος.
Ας δούμε συγκεκριμένα. Ο κ. Κουτσούμπας αφού έκανε τη συνήθη λιτανεία εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, μας ξεκαθαρίζει επίσης το εξής: "Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα."
Ο Κουτσούμπας φερέφωνο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.
Εδώ είναι δυο τα ζητήματα: Ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, αν ταυτόχρονα παραμείνει η χώρα στην ΕΕ, όπως θέλει το Grexit ο Σόιμπλε; Ή είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, για όσο υπάρχει καπιταλισμός γενικά;
Ο κ. Κουτσούμπας σκόπιμα τα συγχέει, γιατί είναι τελείως διαφορετική η περίπτωση ενός υποτιθέμενου Grexit, σαν κι αυτό που πρότεινε ο Σόιμπλε, όπου το χρέος δεν διαγράφεται, απλά ρυθμίζεται και η οικονομία παραμένει υπό τον έλεγχο των μηχανισμών της ΕΕ και άλλο ζήτημα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ παραμένοντας στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Όποιος μπλέκει τα δυο, το κάνει μόνο για έναν σκοπό: για να υιοθετήσει με το πρόσχημα ενός ανώδυνου αντικαπιταλισμού τη χυδαιότητα της επίσημης προπαγάνδας εναντίον του εθνικού νομίσματος.
Πού το βρήκε λοιπόν ο Κουτσούμπας ότι "εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα." Από που αντλεί τέτοιο συμπέρασμα; Ποιος του το σφύριξε στο αυτί; Οι πληρωμένοι από τις τράπεζες καλαμαράδες, πολιτευτές και λοιποί δημοσιοκάφροι; Μόνο αυτοί το ισχυρίζονται.
Ο Κουτσούμπας, όπως και κάθε επαγγελματίας απολογητής του ευρώ, μιλά γενικά και αφηρημένα. Ποτέ συγκεκριμένα. Κι ο λόγος είναι γιατί δεν θέλει να εκτεθεί με επιχειρήματα, αλλά να αφήσει εντυπώσεις, να ενισχύσει την τρομοκρατία εναντίον του λαού που ασκείται από το καθεστώς και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Απ' αυτήν άλλωστε δανείζεται όλους τους ισχυρισμούς του. Παπαγαλίζει χωρίς καν δεύτερη σκέψη.
Τι σημαίνει χρεοκοπία κράτους;
Για τον Κουτσούμπα δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα καπιταλιστικής χώρας που κήρυξε χρεοστάσιο με δικό της νόμισμα και να πήγε χειρότερα. Γιατί; Διότι πολύ απλά χρεοστάσιο σημαίνει κατ' ελάχιστο αναστολή πληρωμών του χρέους κι επομένως περισσότερα διαθέσιμα για την οικονομία και την κοινωνία. Το που θα πάνε αυτά είναι υπόθεση της ταξικής πάλης. Τα διαθέσιμα αυτά εκ των πραγμάτων πυροδοτούν τις κοινωνικές και ταξικές αναμετρήσεις προκειμένου να καθοριστεί το πώς θα μοιραστούν κι έτσι οι συσχετισμοί δύναμης τείνουν ν' αλλάξουν υπέρ των εργαζόμενων τάξεων.
Να γιατί ποτέ και καμιά άρχουσα τάξη δεν θέλησε από μόνη της να προχωρήσει σε χρεοστάσιο. Γινόταν πάντα υπό συνθήκες κρίσης και βαθύτατου κλονισμού του συστήματος εξουσίας της. Διότι ήξερε κάτι που δεν θέλει να ξέρει ο κ. Κουτσούμπας. Ότι το χρεοστάσιο δεν έρχεται ποτέ μόνο του. Συνεπάγεται μια τεράστια όξυνση όλων των κοινωνικών και ταξικών αναμετρήσεων. Γι' αυτό και όπως είναι φυσικό δεν υπήρξε ποτέ αυθεντικά εργατικό και λαϊκό κίνημα που να εναντιώθηκε στην κήρυξη χρεοστασίου. Οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα ήξεραν ανέκαθεν πολύ καλά αυτό που δεν γνωρίζει ο κ. Κουτσούμπας, ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες και όρους αμοιβής. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να κατακτήσουν δικαιώματα.
Το παράδειγμα της χρεοκοπίας του 1932.
Θέλει πολύ σκέψη να το αντιληφθεί κανείς; Μόνο αν είσαι Κουτσούμπας. Τον Απρίλιο του 1932 η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το χρυσό κανόνα, δηλαδή τη χρυσή δραχμή. Η δημοσιονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας μαζί με το παγκόσμιο κραχ του 1929, επέβαλλε στον πολιτικό κόσμο να καταργήσει ένα τόσο πολύτιμον νόμισμα, όπως το χαρακτήριζαν και το λάτρευε η αργόσχολη τάξη της εποχής. Ακριβώς όπως το ευρώ σήμερα. Λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός Βενιζέλος κυρήσσει επίσης χρεοστάσιο, αφού είχε εξαντλήσει κάθε μέσο και τρόπο αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να υποστηρίξει τη χρυσή δραχμή και να εξυπηρετήσει σε χρυσό τα χρέη.
Να πώς περιγράφει ο Μπελογιάννης το δια ταύτα της απόφασης του Βενιζέλου: "Επόμενο ήταν κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. ΟΒενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού." (Ν. Μπελογιάννης, Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Άγρα, 2010, σ. 290).
Φυσικά, ο επίσημος πολιτικός κόσμος της εποχής με κανένα τρόπο δεν ήθελε να διαγράψει το χρέος και να στερήσει τα πλούσια κέρδη από τους δανειστές της Ελλάδας. Από τα οποία άλλωστε είχαν να λαμβάνουν και μεγάλα ονόματα της εγχώριας οικονομίας και πολιτικής μαζί με το παλάτι. Κι έτσι ξεκίνησε μια ολόκληρη διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων και εξευτελισμών του ελληνικού κράτους με τους ομολογιούχους δανειστές. Σαν αυτές περίπου που υποστήκαμε τον τελευταίο καιρό.
Όσο κρατούσαν οι συνενοήσεις και οι εξευτελισμοί, είχαμε το ίδιο βιολί με σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των "ειδικών" της εποχής, καθηγητάδες και μη, συμμετείχαν σε μια πρωτοφανή εκστρατεία το μαύρο να γίνει άσπρο και υποστήριζαν ότι το να μην πληρώσεις τα χρέη, είναι πολύ χειρότερο από το να πληρώσεις. Να τι έλεγε ο Μπελογιάννης: "Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονομολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτελιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις." (Ό. Π., σ. 293).
Βέβαια ο Μπελογιάνης δεν ήταν Κουτσούμπας. Ούτε την εποχή εκείνη το ΚΚΕ διέθετε Κουτσούμπα. Γιατί αν διέθετε, είναι σίγουρο ότι το καθεστώς και η προπαγάνδα του θα τον είχε πείσει. Κι έτσι το ΚΚΕ θα είχε μετεξελιχθεί σε φερέφωνο της επίσημης προπαγάνδας. Όπως ακριβώς είναι σήμερα.
Ο Κουτσούμπας θεωρεί το αποικιοκρατικό μνημόνιο καλύτερο.
Όμως του κ. Κουτσούμπα δεν του αρκεί η υιοθέτηση της επίσημης κινδυνολογία. Προχωρεί ακόμη παραπέρα: "Μπορεί να είναι και χειρότερες [από εκείνες του μνημονίου] για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν."
Εδώ πραγματικά βγάζει μάτι η απολογητική ακόμη και του μνημονίου που επιχειρεί ο κ. Κουτσούμπας. Προσέξτε τι λέει. Τι σημαίνει μνημόνιο; Κατάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και εργατικού δικαιώματος, διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, ολόκληρου του συστήματος κοινωνικών παροχών και ασφάλισης, επί τούτου κατάρρευση της παιδείας, της υγείας, μεταφορά των κέντρων απόφασης για τη χώρα σε ξένα κέντρα χωρίς καν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, κοκ.
Υπάρχει κανείς που να αρνείται ότι αυτό σημαίνει μνημόνιο; Μόνο ο κ. Κουτσούμπας, για τον οποίο μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μέτρα μείωσης για μισθούς, συντάξεις, του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά! Υποβαθμίζει έτσι το ρόλο και τη σημασία του μνημονίου από την σκοπιά των εργαζομένων και του λαού, για να ισχυριστεί το πρωτοφανές. Ό,τι η τυχόν μείωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος από μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, θα έχει χειρότερες συνέπειες!
Νεοφιλελέ παραμύθια δια χειρός Κουτσούμπα
Αφήνουμε το γεγονός ότι ταυτίζει το ποσοστό υποτίμησης του νομίσματος με το ποσοστό μείωσης του λαϊκού εισοδήματος. Αυτό δείχνει πόσο αγράμματος είναι και πόσο εμποτισμένος με τα παραμύθια της επίσημης προπαγάνδας. Κατά τ' άλλα έχει το θράσος να ασκεί κριτική στους οικονομολόγους που υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, όταν ο κ. Κουτσούμπας δεν γνωρίζει καν ότι μια ενδεχόμενη υποτίμηση δεν είναι ούτε καν αναγκαίο να περάσει στο λαϊκό εισόδημα.
Αυτό που κάνει η υποτίμηση του νομίσματος είναι - κάτω από προϋποθέσεις - να μειώσει την τιμή του προϊόντος σε συνάλλαγμα, για τις εξαγωγές. Το αν η υποτίμηση θα πυροδοτήσει εγχώριο πληθωρισμό ώστε να μειωθεί και μάλιστα αντίστοιχα το εργατικό εισόδημα, εξαρτάται άμεσα από τον βαθμό ολιγοπώλησης του εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου, υποκατάστασης των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή, αλλά και από το επίπεδο των ποσοστών κέρδους ανά προϊόν ή υπηρεσία.
Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η αντίστοιχη υποτίμηση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Στην μεταπολίτευση η μείωση των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων δεν είχε ως πηγή την υποτίμηση της παλιάς δραχμής, αλλά τον πληθωρισμό κερδών ειδικά από τις μονοπωλιακές καταστάσεις που κυριαρχούσαν στην οικονομία. Η υποτίμηση της δραχμής είχε ελάχιστη επίδραση στο επίπεδο των μισθών και των συντάξεων.
Το 1982-1983 η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε σημαντικές για την εποχή πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του πληθωρισμού εφάρμοσε για πρώτη φορά Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή με βάση την οποία μισθοί και συντάξεις προσαρμόζονταν αυτόματα στο επίπεδο του ετήσιου πληθωρισμού.
Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η δραχμή συνέχιζε τις διολισθήσεις της. Μάλιστα, όσο κράτησαν τα μέτρα ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος (έως το 1984) ο πληθωρισμός δεν εκτινάχθηκε. Αντίθετα περιορίστηκε έστω οριακά. Από το 24,5% το 1981 στο 18,4% το 1984. Έστω κι αν η υποτίμηση της παλιάς δραχμής έναντι του δολαρίου ήταν περίπου 30% την ίδια χρονική περίοδο. Πού πήγε η συνταγή περί υποτίμησης του κ. Κουτσούμπα;
Αλήθεια, που το βρήκε ο κ. Κουτσούμπας αυτό το 50% υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος; Ποιος του το έδωσε; Ο Ντράγκι ή κάποιος άλλος σαν κι αυτόν; Και τι σημαίνει υποτίμηση κατά 50%; Σημαίνει ότι από 1:1 ευρώ προς νέα δραχμή, θα γίνει 1:2 ευρώ προς νέα δραχμή. Ξέρει καμιά οικονομία που να την κατέστρεψε μια τέτοια υποτίμηση;
Η Ισλανδία είδε το νόμισμά της να υποτιμάται 400%, όταν το 2009 ο λαός παρά κι ενάντια στην κυβέρνηση της χώρας δεν επέτρεψε να περάσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρέη των τραπεζών. Την ίδια χρονιά ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 19%. Αντί όμως να μειώνονται αντίστοιχα οι μισθοί και οι συντάξεις, αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να μειωθεί και ο πληθωρισμός. Μέσα σε δύο χρόνια έπεσε στο 3%.
Κι όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να εξηγήσουμε ότι δεν είναι καθόλου απαραίτητη μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα, είναι μια επιλογή ανάγκης όταν όλα τα άλλα μέσα πολιτικής δεν έχουν αποδώσει. Πράγμα απίθανό. Ούτε είναι ανάγκη το εθνικό νόμισμα να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές FOREX για να γίνει αντικείμενο κερδοσκοπίας.
Αλλά αυτά ας τα αφήσουμε. Είναι πολύ ψηλά γράμματα για τον κ. Κουτσούμπα. Είναι σαν να προσπαθείς να μιλήσεις για μαθηματικά με μπαμπουίνο. Αν και πιστεύω ότι περισσότερα θα κατάφερνε κανείς, μιας και ο μπαμπουίνος δεν έχει τα κολλήματα, τις σκοπιμότητες και τις ιδεοληψίες του Κουτσούμπα και της παρέας του.
Έχει εναλλακτική πρόταση ο κ. Κουτσούμπας;
Ο κ. Κουτσούμπας λοιπόν απεύχεται την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, γιατί έχει πειστεί πλήρως από την επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ότι θα έχει μέχρι και χειρότερες συνέπειες από το τωρινό μνημόνιο. Το ερώτημα βέβαια είναι, τότε γιατί καταγγέλει τον Τσίπρα και τους άλλους δοσίλογους; Αυτό δεν λένε κι αυτοί;
Εδώ λοιπόν ο κ. Κουτσούμπας έχει έναν άσσο στο μανίκι του. Ή έτσι νομίζει:
"Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επειδή το ΚΚΕ λέει όχι στη μία όχι και στην άλλη λύση, ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Μόνο που αυτή η εναλλακτική λύση σημαίνει άλλη κοινωνική οργάνωση, άλλη οικονομία. Και πρέπει σε αυτό το ζήτημα να πειστεί ο ελληνικός λαός και να αποφασίσει να παλέψει και να το επιλέξει. Με πλήρη συνείδηση. Όχι με κοροϊδίες και ψεύτικα προεκλογικά διλήμματα ή εκβιαστικά διλήμματα, αλλά καθαρά και ντόμπρα. Κι αυτή την πρόταση φέρνει για συζήτηση στο λαό το ΚΚΕ. Σημαίνει ότι ο λαός στην εξουσία, ενισχύοντας το ΚΚΕ, δυνάμεις εργατικές - λαϊκές, τη λαϊκή συμμαχία που θα έρθει στην εξουσία, δεν θα κάνει διαπραγμάτευση με την τρόικα. Θα πει στοπ. Διότι, το πρώτο, καταργώ όλα τα μνημόνια, όλος τους εφαρμοστικούς νόμους. Αυτό σημαίνει ότι έρχομαι σε ρήξη, σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν σημαίνει ότι φεύγω μόνο από το ευρώ ή την ευρωζώνη και μένω στην ΕΕ. Αποδεσμεύομαι από την ΕΕ, την ίδια στιγμή όμως που προχωρώ σε κοινωνικοποίηση ως λαϊκή εξουσία, ως κυβέρνηση, ως κράτος - πέστε το όπως θέλετε. Προχωρώ σε κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός μου, δηλαδή του ορυκτού πλούτου, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, παίρνω την αγροτική οικονομία στα χέρια μου, αποδεσμεύομαι από ό,τι αλυσίδες και εξαρτήσεις έχω από την ΕΕ. Γιατί η ΕΕ βάζει δεσμεύσεις, το ζούμε και στα ναυπηγεία εδώ, το ζούμε και στην αγροτική οικονομία, το ζήσαμε πολλά χρόνια με τις ποσοστώσεις, και σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας. Άρα κοινωνικοποιώ αυτά, αποδεσμεύομαι, οργανώνω με βάση έναν πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό, επιστημονικά οργανωμένο για όλη τη χώρα, την προώθηση της ανάπτυξης του τόπου, της αξιοποίησης δηλαδή των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, η πατρίδα μας."
Προσέξτε καλά τι λέει. Η δική του εναλλάκτική λύση εντοπίζεται σε μια μόνη φράση: κοινωνικοποίηση. Φεύγουμε από ευρώ και ΕΕ για να κοινωνικοποιηθούν μέσα παραγωγής και ο πλούτος της χώρας. Ωραία. Όμως αυτή δεν είναι πρόταση. Είναι ευχή, ή έστω πρόθεση. Πώς θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ χωρίς να πυροδοτηθεί υπερπληθωρισμός και χωρίς να καταρρεύσει το νέο σοσιαλιστικό, ή λαϊκό, ή όπως αλλιώς φαντασιώνεται το νόμισμα ο κ. Κουτσούμπας; Ή δεν χρειάζεται νόμισμα; Πώς θα κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος σε μια χώρα καθόλα ρημαγμένη και κατεστραμένη; Κουβέντα. Λέξη. Τσιμουδιά.
Να θυμηθούμε μόνο ότι οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν να εισάγουν το 1922 τον χρυσό κανόνα, με τη μορφή του σεβρονέτς, μόνο και μόνο για απαλλαγούν από το υπερπληθωριστικό χάρτινο ρούβλι, που οι ίδιοι είχαν εισάγει το 1918. Μαζί με τον χρυσό κανόνα χρειάστηκε να εισάγουν και τον κρατικό καπιταλισμό στην οικονομία, προκειμένου να απαλλαγούν από τον πολεμικό κομμουνισμό, δηλαδή έναν ιδεοληπτικό κομμουνισμό του στρατώνα όπου όλα ήταν κοινωνικοποιημένα.
Θα μου πείτε. Τι δουλειά έχουν τέτοιοι σιχαμεροί οπορτουνιστές, όπως ήταν οι μπολσεβίκοι του Λένιν, μ' έναν τέτοιο κολοφώνα της επανάστασης σαν τον Κουτσούμπα. Ειλικρινά, καμία.
Για τον Κουτσούμπα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα επαναστατικά κινήματα που γνώρισε η ιστορία του καπιταλισμού, είναι τόσο απλά. Όλα θα λυθούν δια μαγείας. Με το κόκκινο ραβδάκι του Περισσού. Par ordre du Mufti, με διάταγμα του Μουφτί.
Ο κ. Κουτσούμπας δεν έχει πρόταση. Ή μάλλον η πρότασή του δεν διαφέρει από εκείνη των παλιών ιερέων των αρχόντων του Μεσαίωνα που δίδασκαν στους καταπιεσμένους την υπομονή και την καρτερία εν αναμονή του βασιλείου εν τοις ουρανοίς. Δεν είναι παρά η αναβίωση του παλιού γερμανικού ή "αληθινού" σοσιαλισμού, που ο Μαρξ στο Μανιφέστο τον θεωρούσε εξίσου επικίνδυνο με την πιο μαύρη αντίδραση, γιατί αρνιόταν να παλέψει τα πιο άμεσα αστικοδημοκρατικά αιτήματα στο όνομα των σοσοσιαλιστικών διεκδικήσεων.
"Έτσι, στον "αληθινό" σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ' αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα... Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις."
Έτσι κι ο Κουτσούμπας με τους εκ Περισσού. Αποτελούν το "γλυκερό συμπλήρωμα" στην αγριότητα των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής κατοχής.
Πού πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας;
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Γράφει ο Στωικός
Υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών με σαφή κατεύθυνση το σοσιαλισμό.
Το δημοψήφισμα της 5 Ιούλη, με το ηχηρό 61,3% υπέρ του ΟΧΙ, εκφράζει αναμφισβήτητα τη θέληση του ελληνικού λαού – των πιο καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων που σηκώνουν το βάρος της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων – να προχωρήσει μπροστά και να διεκδικήσει βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές, που θα ανοίξουν το δρόμο για μια άλλη, ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία.
Ο εργαζόμενος λαός, η κοινωνία, ήδη βρίσκεται σε κίνηση από το 2010 και το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη, το οποίο πήρε χαρακτήρα ταξικής αναμέτρησης, με την αστική τάξη να κινητοποιεί και την τελευταία ικμάδα της δύναμης της και να ρίχνει στην μάχη όλα της τα όπλα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την ανοικτή, απροκάλυπτη και ανοίκεια τρομοκρατία που άσκησαν οι ιδιωτικές TV, ήταν μια περιφανής νίκη του λαού και μια κατά κράτος ιδεολογική και πολιτική ήττα του αστικού κόσμου. Το αποτέλεσμα υπέρ του ΟΧΙ θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερο, αν υπήρχαν πολιτικές δυνάμεις να το στηρίξουν και να αντιπαρατεθούν στα επιχειρήματα του φιλοευρωπαϊκού μπλοκ. Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν στήριξε το ΟΧΙ, και η επικράτηση του οφείλεται αποκλειστικά στη λαϊκή αυτενέργεια.
Η ηγεσία του ΚΚΕ, επέλεξε για μία ακόμη φορά να καταφύγει στον τυχοδιωκτισμό και να κρατήσει την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ, προτρέποντας τον κόσμο της να ρίξει στην κάλπη το κομματικό ψηφοδέλτιο, ή να επιλέξει την αποχή και το άκυρο. Μια στάση, η οποία, εκ των πραγμάτων, έδωσε χέρι βοήθειας στο στρατόπεδο της φιλο – κοινοτικής αντίδρασης.
Η υπό τον Τσίπρα ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας καιροσκοπικά, προσδοκούσε σε ένα οριακό αποτέλεσμα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Μία τέτοια εξέλιξη θα της έλυνε τα χέρια, καθώς θα δημιουργούσε τη νομιμοποιητική βάση, για την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές, κάτι που, όπως δείχνουν τα πράγματα, είχε από την αρχή στο μυαλό της. Η λαϊκή όμως παρέμβαση τούς χάλασε τα σχέδια και εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον Τσίπρα, όταν μετά από μία εβδομάδα και ενάντια στη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του 61,3%, έβαλε την υπογραφή του στην επαίσχυντη συμφωνία.
Σήμερα ανοίγονται νέες προοπτικές για το λαϊκό κίνημα, καθώς υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, με κεντρικό άξονα την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η οποία θα πάρει τη μορφή της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της αποχώρησης της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.
Σε αυτές τις συνθήκες ακραίας πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης που ζούμε, είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, να αφήσουμε πίσω την θολούρα και να προχωρήσουμε μπροστά.
Καταρχάς πρέπει να δώσουμε απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα αν ο ελληνικός λαός δέχεται επίθεση τα τελευταία χρόνια (ρητορικό το ερώτημα) και αν ναι από ποιους.
Όσο και αν φαίνεται παράξενο, υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες που μιλούν στο όνομα του λαού και του λαϊκού κινήματος, αλλά δεν είναι σε θέση να καταλάβουν (;) από ποιους δέχεται επίθεση τα τελευταία 6 χρόνια ο ελληνικός λαός.
Στο συγκεκριμένο θέμα η θέση μας είναι ξεκάθαρη.
Ο ελληνικός λαός δέχεται σήμερα επίθεση από το δυτικό ιμπεριαλισμό, με επικεφαλής τον γερμανικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να στέκει λίγα βήματα πιο πίσω.
Η διάταξη μάχης των επιτιθέμενων δυνάμεων δεν είναι τυχαία. Το «οικόπεδο» Ελλάδα έχει μοιραστεί ανάμεσα στις ΗΠΑ (πολιτικό στρατιωτική εξάρτηση) και στη Γερμανία (οικονομική εξάρτηση). Έτσι εξηγείται γιατί, ό,τι γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια στη χώρα μας, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει το Βερολίνο.
Εκ των πραγμάτων, το μέτωπο πάλης του ελληνικού λαού, αποκτά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Και είναι κρίσιμο στο σημείο αυτό να διευκρινιστεί, ότι η πρόταση εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και συνολικά από την ΕΕ, αν δεν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο πάλης που θα στοχεύει στην κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της χώρας, φαντάζει ελλιπής, αν δεν προκαλεί σύγχυση.
Η πάλη κατά του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, θα πρέπει να συνδεθεί με την προώθηση ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν αμφισβητηθεί και δεν υπονομευτεί η κυρίαρχη θέση που διατηρεί στην ελληνική οικονομία και κοινωνία το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Με το σκεπτικό αυτό, κρίσιμοι τομείς της ελληνικής οικονομίας (πιστωτικό σύστημα, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, διυλιστήρια, χάλυβας, ναυπηγεία, υποδομές, φάρμακο, τρόφιμα, μεταλλεία, ορυχεία) πρέπει άμεσα να εθνικοποιηθούν. Θα πρέπει επίσης, στην τρέχουσα συγκυρία, να αντιμετωπιστεί η προκλητική ασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου και να καταργηθούν όλοι οι νόμοι που απαλλάσσουν από τη φορολογία τα κέρδη των ναυτιλιακών – εφοπλιστικών επιχειρήσεων. Αναγκαία κρίνεται μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση που θα μεταφέρει τα φορολογικά βάρη στον μεγάλο ιδιωτικό πλούτο, στην εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία και στις μεγάλες επιχειρήσεις. Στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, θα πρέπει να απαγορευτεί άμεσα κάθε επιχειρηματική δράση και να αποκατασταθεί ο αποκλειστικά δημόσιος και κοινωφελής τους χαρακτήρας.
Δύο λόγια τώρα για το «εσωτερικό μέτωπο» την εσωτερική αντίδραση. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι κρίσιμοι τομείς της αστικής εξουσίας (κυβέρνηση, κόμματα, δικαστικό σύστημα, πιστωτικό σύστημα επιχειρήσεις, μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθεστωτική διανόηση) βρίσκονται σε μια συνεχή διολίσθηση προς την χρεοκοπία και κατάρρευση, αν δεν έχουν ήδη χρεοκοπήσει και καταρρεύσει. Μόνο οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) εμφανίζονται – εξωτερικά τουλάχιστον – να μην έχουν θιγεί από την πολύπλευρή κρίση που διατρέχει την αστική κοινωνία, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μηχανισμοί αυτοί βρίσκονται στα χέρια των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ. Και αυτό θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.
Πώς θα προχωρήσουμε μπροστά με στόχο να κερδίσουμε την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών, που θα απαντούν στις αγωνίες και τους πόθους του ελληνικού λαού ΣΗΜΕΡΑ.
Τους φιλόδοξους αυτούς στόχους μπορεί να τους υλοποιήσει μόνο ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο που με το πρόγραμμα του θα απευθύνεται και θα εκφράζει τα συμφέροντα της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.
Σε κοινωνικό επίπεδο, επικεφαλής του μετώπου αυτού, δικαιωματικά θα βρίσκεται η εργατική τάξη. Είναι η πολυπληθέστερη τάξη της χώρας, με μακρά εμπειρία στην ταξική πάλη, μιας και οι εργαζόμενοι, ειδικά του ιδιωτικού τομέα, βρίσκονται σε καθημερινή βάση, πρόσωπο με πρόσωπο με την τάξη των κεφαλαιοκρατών. Φυσικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, είναι τα φτωχά μικροαστικά στρώματα των αστικών πόλεων και της υπαίθρου, γιατί σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα τους θα βρουν την έκφραση τους στο πρόγραμμα της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής δημοκρατίας. Στη συμμαχία αυτή μπορεί να προσχωρήσουν πρόσκαιρα ή και σε περισσότερο μεσοπρόθεσμη περίοδο και τμήματα της μεσαίας αστικής τάξης, τα οποία νοιώθουν να πνίγονται από την ασφυκτική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Φυσικά η εργατική τάξη δεν μπορεί να σταματήσει στο στάδιο της αντιμονοπωλιακής, αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατίας, αλλά θα συνεχίσει το δρόμο της ως την εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής.
Στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων, υπάρχει το παράδοξο, ότι, ενώ ο λαός έχει δείξει έμπρακτα ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί, δεν υπάρχει σήμερα πολιτική δύναμη να εκφράσει τη λαϊκή δυναμική. Σε άλλες συνθήκες την πρωτοβουλία των κινήσεων για τη συγκρότηση του κοινωνικό – πολιτικού μετώπου πάλης θα την είχε δικαιωματικά το ΚΚΕ. Είναι το κόμμα με τεράστια εμπειρία στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, έχει αναμετρηθεί με την αστική τάξη άπειρες φορές, και συγκεντρώνει στις γραμμές του το πιο συνειδητό, πολιτικοποιημένο και έμπειρο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, έχει προδώσει την ηρωική ιστορία του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, και, κρυμμένη πίσω από υπερεπαναστατικές φρασούλες, έχει περάσει στην απέναντι όχθη, στην πλευρά της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι την ηγεσία του κόμματος αυτού, το λαϊκό κίνημα θα την βρει απέναντι του, σε κάθε προσπάθεια χειραφέτησης του από το αστικό μπλοκ εξουσίας.
Το άμεσο και επείγον καθήκον που προβάλει σήμερα, είναι η δημιουργία εκείνου του πολιτικού φορέα, ο οποίος, πατώντας στέρεα στο έδαφος της ταξικής πάλης, θα εκφράσει μέσα από το πολιτικό του πρόγραμμα, τα συμφέροντα ενός λαού, που από το 2010 ακόμα έχει δείξει, ότι είναι αποφασισμένος να προσχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί.
πηγη: ergatikosagwnas.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή