Ανεργία και ελαστική εργασία αυξάνονται

του Δημήτρη Σταμούλη

Τα νέα πακέτα αντεργατικών μέτρων που έφερε στη βουλή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η απόλυτη εργοδοτική ασυδοσία έχουν οδηγήσει σε νέο πογκρόμ κατά των εργαζομένων με μαζικές απολύσεις και νέα λουκέτα σε επιχειρήσεις. Τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία προφανώς απέχουν μακράν από τη σημερινή πραγματική εικόνα, αλλά ακόμα και αυτά αποδεικνύουν ότι η ανεργία εξακολουθεί να «θερίζει» το λαό και ειδικά τη νεολαία, ενώ νέα ποιοτικά στοιχεία δείχνουν πόσο ραγδαία έχουν εισβάλει στο προσκήνιο οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις .

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (Ιούνιος 2015) κατά το Α’ Τρίµηνο του 2015, ο αριθμός των απασχολούμενων ανήλθε σε 3.504.446 άτομα και των ανέργων σε 1.272.541. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε σε 26,6%, έναντι 26,1% του προηγούμενου τριμήνου και η απασχόληση μειώθηκε κατά 0,9% σε σχέση µε το προηγούμενο τρίμηνο. Ομοίως, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 2,1% σε σχέση µε το προηγούμενο τρίμηνο.

Την αποκαρδιωτική εικόνα συμπληρώνει και η πρόσφατη μελέτη της Icap που παρά το ότι κάνει λόγο για αναστροφή της τάσης μείωσης της απασχόλησης για πρώτη φορά το 2014 και αύξηση κατά 1,6% (Δ’ τρίμηνο 2014 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2013) και για περιορισμό σε χαμηλότερα επίπεδα το λόγο «άνεργοι/απασχολούμενοι», ο δείκτης -35,2%- εξακολουθεί να θεωρείται υψηλός!

Να θυμίσουμε ότι η εντονότερη μείωση της απασχόλησης σημειώθηκε τη διετία 2011/12 (-9,2% το 2011 και 7,5% το 2012), ενώ το 2013 είχαμε επιβράδυνση κάπως του ρυθμού μείωσης, σε -3,3%. Εξετάζοντας την εξαετία 2008-2014 (Δ’ Τρίμηνο), η συνολική απώλεια των θέσεων εργασίας στη διάρκεια της κρίσης έφθασε το εντυπωσιακό μέγεθος του 1,03 εκατ. θέσεων!

Πώς όμως αυξήθηκε έστω οριακά η απασχόληση στο προηγούμενο τρίμηνο; Σε σημαντικό βαθμό είναι αποτέλεσμα της διευρυμένης συμμετοχής εργαζομένων με σχέση προσωρινής εργασίας ή ακόμα και μερικής απασχόλησης. Η συμμετοχή των εργαζομένων με μερική απασχόληση διευρύνθηκε αισθητά την τελευταία τετραετία. Ειδικότερα, το ποσοστό της μερικής απασχόλησης κινείται σταθερά ανοδικά, με συνέπεια να ανέλθει σε 9,9% της συνολικής το Δ΄ Τρίμηνο του 2014, από 6,5% το Α΄ Τρίμηνο του 2010. Δηλαδή, ένας στους δέκα εργαζόμενους εργάζεται υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης. Μάλιστα, προκύπτει ότι το μεγαλύτερο μέρος των μερικώς απασχολούμενων εξωθήθηκε στη συγκεκριμένη επιλογή διότι δεν μπόρεσε να βρει πλήρη απασχόληση. Ωστόσο, όπως τονίζεται στη μελέτη της Icap, από τις πρόσφατες μεταβολές της απασχόλησης (μειώσεις-αυξήσεις ανά τρίμηνο) προκύπτει ότι, από τις 55.400 νέες θέσεις εργασίας του Δ΄ Τρίμηνου του 2014, οι 49.500 ή ποσοστό 89,3% αφορούν μερική απασχόληση.

Η λεγόμενη «μεταρρύθμιση» των εργασιακών σχέσεων και η «απελευθέρωσή τους» ουσιαστικά έχουν μετατρέψει την αγορά εργασίας σε … ευέλικτη ζούγκλα, με απτό αποτέλεσμα την αύξηση της συμμετοχής των προσωρινά απασχολουμένων. Η αύξηση της προσωρινής απασχόλησης στα πρώτα έτη της ύφεσης (2010-2011) από αρκετούς θεωρήθηκε ως «δικαιολογημένη προσαρμογή» των επιχειρήσεων στην καπιταλιστική κρίση. Ακολούθησε ένας περιορισμός των προσωρινά απασχολουμένων σε επίπεδα κάτω του 10% το 2012 και στις αρχές του 2013. Για να έρθουμε στη σημερινή εποχή, όπως καταγράφεται νέα επέκταση των σχέσεων προσωρινής απασχόλησης, με εντεινόμενο μάλιστα ρυθμό. Συγκεκριμένα, ενώ το ποσοστό της προσωρινής εργασίας (ως προς το σύνολο των μισθωτών) ανέρχονταν (το Δ΄ Τρίμηνο του 2013) σε 10,1%, στο Γ’ Τρίμηνο του 2014 ξεπέρασε το 13%, για να περιοριστεί στη συνέχεια σε 11,5% στα τέλη του έτους.

Από τους 1.272.541 άνεργους του Α΄ Τριμήνου του 2015, ποσοστό 42,7% είναι άτομα ηλικίας 30-44 ετών (543,6 χιλ. άτομα), ενώ το 28,5% είναι ηλικίας 45-64 ετών (362,9 χιλ. άτομα). Μεγάλο θύμα της ανεργίας παραμένει η νεολαία και ιδιαίτερα τα άτομα ηλικίας 15-19 ετών και 20-24 ετών. Το ποσοστό ανεργίας στην ηλικιακή ομάδα 15-19 ετών παραμένει το μεγαλύτερο και διαμορφώθηκε σε 59,7% το Α΄ τρίμηνο του 2015, ενώ αντίστοιχα, το ποσοστό ανεργίας στην ηλικιακή ομάδα 20-24 διαμορφώθηκε σε 51% το τρέχον έτος. Να σημειωθεί επίσης ότι το ποσοστό ανεργίας των γυναικών είναι σημαντικά υψηλότερο (κατά 7,1 ποσοστιαίες μονάδες) από εκείνο των ανδρών. Συγκεκριμένα, το Α’ Τρίμηνο του 2015 το ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες ανήλθε σε 30,6%, ενώ στους άνδρες σε 23,5% αντίστοιχα. Τέλος, από το σύνολο των ανέργων το 71,6% είναι μακροχρόνια άνεργοι, δηλαδή έχουν να εργαστούν για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους, ενώ το 23,2% είναι νέοι άνεργοι, δηλαδή πρόκειται για άτομα που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο παρελθόν.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 26/07/2015

Τρίτους και … καταϊδρωμένους αφήνει τους εργαζόμενους έναντι των τραπεζών που πλέον αποκτούν τον πρώτο λόγο σε περιπτώσεις κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων επιχειρήσεων, ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας που ψηφίστηκε την Τετάρτη ως «δεύτερο προαπαιτούμενο» στον εφιάλτη στο δρόμο με το τρίτο μνημόνιο.

Κωδικοποιώντας τις αντιδραστικές αλλαγές θα λέγαμε ότι όσον αφορά τον κόσμο της εργασίας, αφήνει σε διεκδικούμενες οφειλές πίσω τους εργαζόμενους και θέτει στην πρώτη θέση τις τράπεζες! Οι αλλαγές που επιφέρει στις διατάξεις που αφορούν τους πλειστηριασμούς, γίνονται με γνώμονα την ενίσχυση των τραπεζικών προνομίων, σε βάρος όλων των άλλων, δηλαδή των εργαζόμενων αλλά και των ασφαλιστικών ταμείων.

Συγκεκριμένα, οι τράπεζες πλέον κατατάσσονται πρώτες, σε περίπτωση πλειστηριασμού, στον πίνακα των πιστωτών. Μέχρι πρότινος, όταν πτώχευε μία επιχείρηση, προνομιακά καλούνταν οι εργαζόμενοι, τα ασφαλιστικά ταμεία και το Δημόσιο ως προς το ΦΠΑ. Σήμερα, μετά την υπερψήφιση του σχετικού νόμου στη βουλή από το νεόκοπο μνημονιακό μπλοκ, το προνόμιο αυτό χάνεται υπέρ των τραπεζών, εφόσον έχουν ενυπόθηκη απαίτηση.

Μάλιστα προβλέπεται ότι, αν μια εταιρεία πτωχεύσει λόγω χρεών προς εργαζομένους, ΙΚΑ, εφορίες, προμηθευτές, τράπεζες και κατά τον χρόνο της πτώχευσης έχει ένα ακίνητο που βγαίνει στον πλειστηριασμό, το δικαίωμα των εργαζομένων που παλαιότερα είχαν το προνόμιο να εισπράξουν τα δεδουλευμένα τώρα συρρικνώνεται, αφού η ικανοποίηση μπορεί να γίνει σε ποσοστό 23%. Το αντίστοιχο ποσοστό των τραπεζών είναι… τριπλάσιο και φθάνει στο 65%! Πρακτικά ό,τι αξία προκύψει από έναν πλειστηριασμό περιουσιακών στοιχείων επιχειρήσεων θα το νέμονται οι τραπεζίτες, που μετά τα αλλεπάλληλα «σωσίματα» και τα εκατοντάδες δις. ευρώ που έχουν λάβει στην πλάτη του ελληνικού λαού, έρχονται και σε αυτή την περίπτωση κόντρα στο δικαίωμα του απλήρωτου εργαζόμενου να διεκδικήσει και να αποσπάσει τα δεδουλευμένα του.

Αξίζει πάντως να σημειωθούν και ορισμένες άλλες πλευρές, που αφορούν τους ιδιοκτήτες κατοικιών που θα βρεθούν στο στόχαστρο πλειστηριασμών. Έτσι, με βάση το νέο ΚΠΔ, σε περίπτωση πλειστηριασμού ο οφειλέτης οδηγείται σε συντόμευση των προθεσμιών και σε άσκηση λιγότερων ενδίκων μέσων. Και εδώ επ’ ωφελεία των τραπεζών. Π.χ. στις κατασχέσεις είναι 45 ημέρες, στους πλειστηριασμούς 60 από 90. Επίσης, σημείο αιχμής είναι και οι συνθήκες διεξαγωγής της πρωτόδικης διαδικασίας, καθώς ο επίμαχος νόμος καταργεί την εξέταση μαρτύρων και προωθεί τη με ταχύτατες διαδικασίες δίκη σε πρώτο βαθμό.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 26/07/2015

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΚΛΙΠΑΡΕΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΝΤ ΣΤΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΜΕΣΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*  

Έπειτα από τη δοκιμασία δύο ψηφοφοριών στη βουλή για τις δυο πρώτες δόσεις προαπαιτούμενων του τρίτου Μνημονίου, στις οποίες επιβεβαιώθηκε το ρήγμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταδώσει κλίμα επιστροφής σε μια κάποια «κανονικότητα». Η οποία περιλαμβάνει την έναρξη της διαπραγμάτευσης για τη σύνταξη του νέου Μνημονίου με το πλήρες τριετές χρονοδιάγραμμα προαπαιτούμενων και το νέο δάνειο των 86 (;) δισ. ευρώ, με στόχο την ολοκλήρωσή μέχρι τα μέσα Αυγούστου. Πλην όμως, ούτε καν αυτή η ανώμαλη «κανονικότητα» είναι δεδομένη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που τον περασμένο Φεβρουάριο ανακοίνωσε τον «θάνατο» της τρόικα, εμφανίζεται τώρα να εκλιπαρεί την επιστροφή της στην Αθήνα το ταχύτερο δυνατό με τη μορφή πια «κουαρτέτου», αφού δίπλα στους παλιούς γνώριμους (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ) προστίθεται ο ESM, προς τον οποίο απευθύνεται τυπικά το αίτημα νέου δανεισμού μετά Μνημονίου. Η τρόικα επιστρέφει λοιπόν ως τετραμερής ή «τερατόικα», αλλά δεν είναι σαφές το πότε ακριβώς. Η κυβέρνηση βιάστηκε να προαναγγείλει έναρξη των διαπραγματεύσεων από χθες Παρασκευή, η Κομισιόν όμως την «άδειασε», ανακοινώνοντας επιστροφή τις «προσεχείς μέρες». Η αιτία είναι καλά γνωστή: το καθεστώς συμμετοχής του ΔΝΤ στη διαπραγμάτευση είναι εξαιρετικά ασαφές, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έστειλε νέο ξεχωριστό αίτημα προς το Ταμείο για συμμετοχή στη διαβούλευση, για το οποίο δεν είναι γνωστό αν περιλαμβάνει και την αίτηση νέου δανεισμού. Μιλάμε για ένα ποσό περίπου 16 – 17 δισ. ευρώ, όσο υπολείπεται από τα δάνεια των προηγούμενων μνημονίων, το οποίο θεωρείται απαραίτητο για συμπληρωθεί το ποσό των 86 δισ. για τη χρηματοδότηση μέχρι το τέλος του 2018. Έτσι η κυβέρνηση, που απέσπασε την εξουσιοδότηση της Βουλής για διαπραγμάτευση δανείου από τον ESM ώστε να απελευθερωθεί τάχα από την επιτροπεία του ΔΝΤ, τώρα παρακαλάει για τη συμμετοχή του στο νέο πρόγραμμα.  

ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Το ΔΝΤ ανθίσταται και διαπραγματεύεται τους όρους συμμετοχής του περίπου ως ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, ασκώντας πίεση προς όλους τους παίκτες της τελευταίας φάσης της «ελληνικής τραγωδίας»:

-      Προς την κυβέρνηση και τους Ευρωπαίους δανειστές ταυτόχρονα, ώστε να διευρυνθεί η λίστα των προαπαιτούμενων δράσεων λιτότητας, πέρα από τα δυο ήδη ψηφισμένα πακέτα. Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι «δεν υπάρχουν άλλα προαπαιτούμενα», η Κομισιόν της κάνει πλάτες σ’ αυτό, αλλά το ΔΝΤ παραπέμπει τόσο στο κείμενο που συνόδευσε το ελληνικό αίτημα προς τον ESM όσο και στην ίδια την απόφαση της Συνόδου της Ευρωζώνης για τα prior actions.

-      Προς τους Ευρωπαίους δανειστές, ώστε να εκπληρώσουν νωρίτερα την υπόσχεσή τους για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. «Η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη χωρίς αυτή την αναδιάρθρωση», είπε κατηγορηματικά η Κριστίν Λαγκάρντ και το ίδιο αποτελεί προϋπόθεση συμμετοχής του ΔΝΤ στο νέο πρόγραμμα. Αλλά, η απόφαση της Συνόδου της Ευρωζώνης ορίζει από τις πρώτες κιόλας γραμμές ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο νέο πρόγραμμα αποτελεί προϋπόθεση για να εγκρίνει το το Eurogroup το νέο δάνειο, κι αυτό κλείνει τον τέλειο φαύλο κύκλο στον οποίο είναι εγκλωβισμένη η κυβέρνηση.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Τα σενάρια για το πώς θα θεραπευτεί αυτή η ανώμαλη εκκίνηση της νέας μνημονιακής «κανονικότητας» ποικίλουν.

-      Κατά μία εκδοχή, το ΔΝΤ θα μπορούσε να περιοριστεί στον ρόλο της «τεχνογνωσίας» κατά την πρώτη φάση της διαπραγμάτευσης και να εγκρίνει ένα αίτημα πρόσθετου δανεισμού προς το τέλος του έτους, αφού έχει μεσολαβήσει απόφαση των Ευρωπαίων για αναδιάρθρωση του χρέους.

-      Αυτό σημαίνει ότι το Eurogroup ίσως αναγκαστεί στις 11 Αυγούστου να εγκρίνει δεύτερο δάνειο γέφυρα από τα «υπόλοιπα» του EFSF (μόλις 6 δισ.) για να καλυφθεί η αποπληρωμή του ομολόγου 3,2 δισ. της ΕΚΤ στις 20/8. Η πλειοψηφία των μελών του δεν βλέπει θετικά αυτό το σενάριο, άρα η δρομολόγηση συμφωνίας μέχρι τότε φαίνεται μονόδρομος, ώστε να υπάρξει μια πρώτη εκταμίευση από τον ESM.

-      Υπάρχει πίεση από τις γαλλικές «συνιστώσες» της Ευρωζώνης για ταχεία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (Νουαγιέ της ΕΚΤ), πριν από τα stress tests του φθινοπώρου και χωρίς προσφυγή στους μηχανισμούς bail in, που ήδη ψηφίστηκαν. Αυτό προϋποθέτει ολοκλήρωση της συμφωνίας χρηματοδότησης, για την οποία διόλου βιάζονται οι γερμανικοί παράγοντες.

-      Ο Βάιντμαν της Bundesbank (και της ΕΚΤ) «κουρεύει» δραστικά τις προσδοκίες για «κούρεμα» του χρέους σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, περιορίζοντάς το σε έναν μηχανισμό αυτόματης επέκτασης των ωριμάνσεων κατά τρία χρόνια, όσα και η διάρκεια του νέου δανείου από τον ESM. Είναι άγνωστο αν αυτό θα ικανοποιήσει το ΔΝΤ και θα εξασφαλίσει τη συμμετοχή του ή θα γίνει αφορμή μιας νέας διελκυστίνδας με τους Ευρωπαίους δανειστές και δη το Βερολίνο.

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ

Η έλευση της «τερατόικας» και η επιστροφή στην μνημονιακή «κανονικότητα» γίνεται σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο και απόλυτα υπονομευμένο, ανοικτό σε νέα επεισόδια ρήξεων ανάμεσα στις «συνιστώσες» της και πιστωτικά γεγονότα. Το Grexit αλά Σόιμπλε «παγώνει», αλλά δεν φεύγει από το τραπέζι ως εργαλείο μόχλευσης του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση, με την ευρεία άτυπη μνημονιακή συγκυβέρνηση, μόλις τώρα αρχίζει να διαπραγματεύεται τα βαριά χαρτιά της νέας διάσωσης που περιλαμβάνουν: το δημοσιονομικό κενό κάθε χρόνου μαζί με το πλεόνασμα που θα το καλύπτει, τα μέτρα κάλυψης του κενού και τις ρήτρες αυτόματης λιτότητας που θα καλύπτουν τις αστοχίες, τα προαπαιτούμενα κάθε τρίμηνης αξιολόγησης και κάθε δόσης που θα τη συνοδεύουν και, ενδεχομένως, μια αυτοτελή «ρουτίνα» αξιολόγησης και προαπαιτούμενων από το ΔΝΤ, εφόσον αυτό απαιτήσει ξεχωριστό, δικό του μνημόνιο (MEFP- Memorandum of Economic and Financial Politics).

Παρά τις προσπάθειες να διαμορφωθεί μια «αξιοπρεπής» τελετουργία στη νέα μνημονιακή επιτήρηση, παρά τις πολιτικές «αβάντες» από τους δανειστές, τον διεθνή Τύπο και το εγχώριο «ευρωπαϊκό τόξο», παρά την κυβερνητική επιχείρηση να βρεθούν επικοινωνιακά αντισταθμίσματα, είναι φύσει αδύνατο να αποφευχθούν οι πολιτικοί κραδασμοί τους προσεχείς λίγους μήνες. Οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοικτές σε όλα τα ενδεχόμενα, οι πρόωρες εκλογές, με συμφωνημένο Μνημόνιο, είναι στο τραπέζι και το κοινωνικό ισοζύγιο της νέας λιτότητας που θα πλήξει τους ήδη συντετριμμένους θα εκτονωθεί πολιτικά. Είτε σε συνθήκες μιας μακρόχρονης υποχώρησης της κοινωνικής αντίστασης είτε σε μια νέα ρευστοποίηση του πολιτικού τοπίου, χωρίς σταθερές και εναλλακτικές.

*Πηγή: ''Δρόμος της Αριστεράς''

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ*

Είναι προφανές πως εδώ πλέον υπάρχουν δύο ασύμβατα πολιτικά σχέδια. Δυνατότητα σύνθεσης πάνω στο έδαφος της μνημονιακής διαχείρισης απλά δεν υπάρχει. Το πολιτικό σχέδιο του «Όχι» οφείλει να διεκδικήσει το κόμμα, ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.

Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει ιστο­ρι­κό προη­γού­με­νο τέ­τοιας πλή­ρους ανα­στρο­φής, σαν αυτή που συ­ντε­λέ­στη­κε εντός ελά­χι­στων ημε­ρών, με την υπο­γρα­φή της κα­τά­πτυ­στης συμ­φω­νί­ας από την κυ­βέρ­νη­ση, σε βάρος της λαϊ­κής βού­λη­σης που εκ­φρά­στη­κε με το όχι της 5ης Ιου­λί­ου. Υπό το πρό­σχη­μα του –υπαρ­κτού– εκ­βια­σμού, τον οποίο, όμως, υπο­τί­θε­ται ότι εκλή­θη να απο­κρού­σει ο λαός με το δη­μο­ψή­φι­σμα –και το έπρα­ξε με τρόπο αδιαμ­φι­σβή­τη­το και γεν­ναιό­δω­ρο. Ούτε και προη­γού­με­νο τέ­τοιας δια­στρο­φής, να επι­χει­ρεί­ται, είτε με δη­μο­σκο­πή­σεις είτε με επι­κοι­νω­νια­κή προ­πα­γάν­δα των ίδιων απα­τε­ώ­νων τους οποί­ους ο λαός έστει­λε στα αζή­τη­τα, να πα­ρα­χα­ρα­χθεί το απο­τέ­λε­σμα, μέχρι του ση­μεί­ου να γί­νο­νται οι νι­κη­τές αντι­κεί­με­νο χλεύ­ης των ητ­τη­μέ­νων.

Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει, επί­σης, προη­γού­με­νο κυ­βέρ­νη­σης η οποία, σε χρο­νι­κό διά­στη­μα ελά­χι­στων μηνών, να «αυ­το­νο­μεί­ται» τόσο κραυ­γα­λέα από το πρό­γραμ­μα και τους στό­χους της. Και ασφα­λώς δεν υπάρ­χει προη­γού­με­νο μια τόσο πε­ρι­φα­νής νίκη του λαού να με­τα­τρέ­πε­ται μέσα σε πέντε μέρες σε μια τόσο συ­ντρι­πτι­κή ήττα, με δια­στά­σεις εθνι­κής κα­τα­στρο­φής. Ήττα που οδη­γεί στη συ­ντρι­βή των υπο­τε­λών τά­ξε­ων, που εν προ­κει­μέ­νω οδη­γή­θη­καν, παρά τη βού­λη­σή τους, σε υπο­τα­γή από την ίδια την πο­λι­τι­κή τους ηγε­σία. Ήττα, όμως, που συ­νε­πά­γε­ται και τη στρα­τη­γι­κή υπο­βάθ­μι­ση του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­στι­κού σχη­μα­τι­σμού, με τη συ­νέρ­γεια των ηγε­τι­κών ελίτ της εγ­χώ­ριας αστι­κής τάξης, όπως συ­νέ­βη σε όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις μεί­ζο­νες εθνι­κές κρί­σεις της νε­ό­τε­ρης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας.

Η ΣΥΜ­ΦΩ­ΝΙΑ

Η συμ­φω­νία που συ­νο­μο­λο­γή­θη­κε με τους «θε­σμούς» είναι οι­κο­νο­μι­κά κα­τα­στρο­φι­κή, γιατί διαιω­νί­ζει το σπι­ράλ λι­τό­τη­τα-ύφε­ση-υπερ­χρέ­ω­ση, και μη βιώ­σι­μη, γιατί προ­βλέ­πει υπερ­με­γέ­θη, εμπρο­σθο­βα­ρή και ανέ­φι­κτα δη­μο­σιο­νο­μι­κά μέτρα σε μια κα­θη­μαγ­μέ­νη και ανή­μπο­ρη οι­κο­νο­μία. Η μη βιω­σι­μό­τη­τα της συμ­φω­νί­ας ομο­λο­γεί­ται άλ­λω­στε από τους ίδιους τους «θε­σμούς» (σω­ρευ­τι­κή ύφεση πάνω από 30%, χρέος 200% με απορ­ρό­φη­ση του 15% του ΑΕΠ για την ετή­σια εξυ­πη­ρέ­τη­σή του κ.λπ.).

Κοι­νω­νι­κά φρι­κα­λέα, γιατί εμπε­δώ­νει και με­γι­στο­ποιεί το μνη­μο­νια­κό άχθος με ένα νέο, το τρίτο, πάνω στα δύο παλιά, τούρ­μπο μνη­μό­νιο (και έπο­νται νέα υπο­μνη­μό­νια, σε κάθε φάση της αξιο­λό­γη­σης). Γιατί υπα­γο­ρεύ­ει μια βαθιά αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση στο κα­θε­στώς των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, των απο­λύ­σε­ων και τον ερ­γα­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό. Γιατί προ­βλέ­πει αλ­λα­γές στη δι­καιο­σύ­νη και τη διοί­κη­ση που θα αξιο­ποι­η­θούν για την επι­βο­λή fast track δια­δι­κα­σιών κα­τα­σχέ­σε­ων, εξώ­σε­ων, πλει­στη­ρια­σμών, και θα οδη­γή­σουν σε απαλ­λο­τρί­ω­ση πε­ριου­σί­ας από τις τρά­πε­ζες και τους με­γά­λους ομί­λους.

Υπο­νο­μευ­τι­κή της προ­σπά­θειας για πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση, καθώς στο­χο­ποιεί κρί­σι­μους κλά­δους και το­μείς, όπως τον αγρο­τι­κό τομέα, τη νη­σιω­τι­κή οι­κο­νο­μία κ.ά. και προ­ω­θεί διαρ­θρω­τι­κές απορ­ρυθ­μί­σεις που θα επι­φέ­ρουν καί­ριο πλήγ­μα στη μι­κρο­με­σαία ρα­χο­κο­κα­λιά της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και στην απα­σχό­λη­ση. Γιατί απο­στε­ρεί από το Δη­μό­σιο όλα τα ερ­γα­λεία εμπλο­κής του στη δια­δι­κα­σία της πα­ρα­γω­γι­κής επα­νεκ­κί­νη­σης, τα στρα­τη­γι­κά δί­κτυα και την ενέρ­γεια. Γιατί στις τρά­πε­ζες, που απο­τε­λούν το ερ­γα­λείο για την αι­μο­δο­σία της οι­κο­νο­μί­ας και τον βα­σι­κό μοχλό για την ανα­διάρ­θρω­ση του πα­ρα­γω­γι­κού μο­ντέ­λου, θα γίνει το με­γά­λο πάρτι, η με­γά­λη λε­η­λα­σία Με φρέ­σκα δα­νει­κά στις πλά­τες του ελ­λη­νι­κού λαού και με την εν­σω­μά­τω­ση στην εθνι­κή νο­μο­θε­σία της οδη­γί­ας BRRD.

Τα­πει­νω­τι­κή για τη χώρα, γιατί εμ­βα­θύ­νει στο έπα­κρο το κα­θε­στώς της αποι­κί­ας χρέ­ους και της επι­τρο­πεί­ας. Γιατί εγκα­θι­στά μη­χα­νι­σμό αρ­πα­γής της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας. Γιατί αφαι­ρεί από την κυ­βέρ­νη­ση της χώρας και το κοι­νο­βού­λιο τη νο­μο­θε­τι­κή εξου­σία και μά­λι­στα με ανα­δρο­μι­κή ισχύ.

Γιατί φαλ­κι­δεύ­ει την ίδια την εκτε­λε­στι­κή εξου­σία με τον «αυ­τό­μα­το κόφτη» δη­μο­σί­ων δα­πα­νών και εγκα­θι­δρύ­ει τον άμεσο έλεγ­χο από τους δα­νει­στές της δη­μό­σιας διοί­κη­σης και των «ανε­ξάρ­τη­των αρχών».

Επι­κίν­δυ­νη για τη δη­μο­κρα­τία, γιατί η προ­σπάθεια εφαρ­μο­γής της απέ­να­ντι στις αυ­το­νό­η­τες λαϊ­κές αντι­δρά­σεις θα απαι­τή­σει έντα­ση της κα­τα­στο­λής (το ζή­σα­με ήδη στις 15/7), γιατί θα ευ­τε­λί­σει πε­ραι­τέ­ρω τους κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς θε­σμούς και δια­δι­κα­σί­ες, γιατί θα οδη­γή­σει σε μό­νι­μο κα­θε­στώς «έκτα­κτης ανά­γκης».

Πο­λι­τι­κά ολέ­θρια, γιατί, φέ­ρο­ντας την υπο­γρα­φή μιας κυ­βέρ­νη­σης αρι­στε­ρής προ­έ­λευ­σης, εμπε­δώ­νει τον πο­λι­τι­κό αμο­ρα­λι­σμό και το δόγμα Τ.Ι.Ν.Α., πα­ρα­λύ­ει ένα ολό­κλη­ρο δυ­να­μι­κό κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης, ακυ­ρώ­νει εν τη γε­νέ­σει του τον νε­ο­λαι­ί­στι­κο ρι­ζο­σπα­στι­σμό που εκ­δη­λώ­θη­κε στη μάχη του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, ανοί­γει δρό­μους στην ακρο­δε­ξιά και υπο­νο­μεύ­ει την προ­ο­πτι­κή προ­ο­δευ­τι­κών ανα­τρο­πών στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη. Δια­μορ­φώ­νει συν­θή­κες απα­ξί­ω­σης της Αρι­στε­ράς εν συ­νό­λω και θέτει σε υπαρ­ξια­κή δο­κι­μα­σία το εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Θα απο­δει­χτεί, τέλος, ανε­φάρ­μο­στη στην πράξη, επα­να­φέ­ρο­ντας, ίσως και πολύ σύ­ντο­μα, ακόμη πιο πιε­στι­κά και πιο εκ­βια­στι­κά το δί­λημ­μα του απρο­ε­τοί­μα­στου και χα­ο­τι­κού Grexit, που υπο­τί­θε­ται απο­σό­βη­σε.

Ο ισχυ­ρι­σμός ότι η συμ­φω­νία είναι πο­λι­τι­κά δια­χει­ρί­σι­μη με «αντιρ­ρο­πι­στι­κά» μέτρα (όπου ακούς νε­ο­λο­γι­σμούς, βράσ' τα) και μά­λι­στα είναι προ­τι­μό­τε­ρο να τη δια­χει­ρι­στεί η πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση, με «αρι­στε­ρή» ευαι­σθη­σία, αν δεν απο­τε­λεί φε­νά­κη εκ μέ­ρους αυτών που με κάθε τρόπο επι­θυ­μούν να γαν­τζω­θούν σε κυ­βερ­νη­τι­κούς θώ­κους και κα­ρέ­κλες, είναι στην ηπιό­τε­ρη εκ­δο­χή βαριά αφέ­λεια. Αλή­θεια, με τι να «αντιρ­ρο­πί­σεις» τη σφαγή;

Όσο για τους λε­ο­ντα­ρι­σμούς κατά της δια­πλο­κής και τα τοιαύ­τα, εκεί­νο που είναι βέ­βαιο και έχει επα­λη­θευ­τεί από τη μνη­μο­νια­κή πε­ντα­ε­τία είναι πως το βαθύ τα­ξι­κό ρήγμα που ανοί­γει το μνη­μό­νιο υπο­χρε­ώ­νει αυ­τούς που κα­λού­νται να το εφαρ­μό­σουν σε ανα­ζή­τη­ση συμ­μα­χιών, πο­λι­τι­κών, κοι­νω­νι­κών, μι­ντια­κών, στην απέ­να­ντι όχθη του Ρου­βί­κω­να. Και τούτο το 3ο μνη­μό­νιο, που θα βα­θύ­νει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την τα­ξι­κή τάφρο, θα χρεια­στεί επι­χεί­ρη­ση μα­ζι­κής λο­βο­το­μής, οπότε ας προ­σέ­ξουν οι κυ­νη­γοί κε­φα­λών μη σκί­σουν κα­νέ­να καλ­σόν. Άλ­λω­στε, στη φάση που δια­νύ­ου­με, οι ανά­γκες της συ­γκυ­ρί­ας επι­βάλ­λουν τη στο­χο­ποί­η­ση των «δια­φω­νού­ντων», και οι «φίλοι μας οι κα­να­λάρ­χες» κά­νουν ό,τι μπο­ρούν.

ΠΩΣ ΦΤΑ­ΣΑ­ΜΕ ΩΣ ΕΔΩ

Η συμ­φω­νία αυτή απο­τε­λεί προ­ϊ­όν πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κού και αποι­κιο­κρα­τι­κού εκ­βια­σμού του διευ­θυ­ντη­ρί­ου της Ευ­ρω­ζώ­νης. Αυτής της σύγ­χρο­νης, γερ­μα­νο­κρα­τού­με­νης Ιεράς Συμ­μα­χί­ας, στην οποία, ανε­πί­στρο­φα και με μη με­ταρ­ρυθ­μί­σι­μο τρόπο (για να θυ­μη­θού­με κά­ποιες συ­νε­δρια­κές επι­ση­μάν­σεις προς βα­ρή­κο­ους πα­ρα­λή­πτες), έχει εγκα­θι­δρυ­θεί θε­σμι­κά ένα χα­λύ­βδι­νο κλου­βί που απα­γο­ρεύ­ει την πα­ρέκ­κλι­ση από τον άτεγ­κτο μο­νό­δρο­μο της υπερ­λι­τό­τη­τας. Ει­δι­κά όμως στην πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δας, δεί­χνει να πει­ρα­μα­τί­ζε­ται και με φόρ­μου­λες με­τα­νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, που πα­ρα­πέ­μπουν σε κα­θε­στώς ημι­δου­λο­πα­ροι­κί­ας και κοι­νω­νι­κών ζωνών αφρι­κα­νο­ποί­η­σης.

Είναι, όμως, και απο­τέ­λε­σμα της κυ­βερ­νη­τι­κής τα­κτι­κής που πα­ρέ­μει­νε επί πε­ντέ­μι­σι μήνες προ­σκολ­λη­μέ­νη, εξα­ντλώ­ντας και την τε­λευ­ταία ικ­μά­δα οι­κο­νο­μι­κών απο­θε­μά­των και κοι­νω­νι­κών αντο­χών, σε μια δια­δι­κα­σία υπο­νο­μευ­μέ­νης δια­πραγ­μά­τευ­σης, εμ­μέ­νο­ντας στη συ­ντα­γή «πάση θυσία συμ­φω­νία, πάση θυσία μέσα στο ευρώ». Σαν το υπνω­τι­σμέ­νο θή­ρα­μα που ανα­μέ­νει, χωρίς την πα­ρα­μι­κρή αντί­δρα­ση, το καί­ριο πλήγ­μα του θη­ρευ­τή.
Ήταν, άραγε, μοι­ραίο, πρό­κει­ται απλώς για απί­στευ­το ερα­σι­τε­χνι­σμό, για σχέ­διο βγαλ­μέ­νο από τα εγ­χει­ρί­δια των συ­νω­μο­σιο­λό­γων; Τα ερω­τή­μα­τα θα μας απα­σχο­λούν για καιρό, τα κομ­μά­τια του παζλ θα πά­ρουν ίσως και αρ­κε­τό διά­στη­μα για να συ­ναρ­μο­λο­γη­θούν. Υπάρ­χουν, ωστό­σο, ορι­σμέ­να στοι­χειώ­δη πράγ­μα­τα που μπο­ρούν να ει­πω­θούν από τώρα με από­λυ­τη βε­βαιό­τη­τα.

Η στρα­τη­γι­κή αφή­γη­ση της ηγε­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αυτή του «αρι­στε­ρού ευ­ρω­παϊ­σμού» –ευ­φη­μι­σμός του κα­τα­να­γκα­στι­κού ευ­ρω­παϊ­σμού, μια αρ­κε­τά παλιά ιστο­ρία–, η μο­νο­καλ­λιέρ­γεια του Plan Α, αφή­γη­ση που έλαβε, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες και έντο­νες προει­δο­ποι­ή­σεις (π.χ. με την πε­ρί­πτω­ση της Κύ­πρου τον Μάρτη του '13), εμ­μο­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα, απο­τέ­λε­σε το «στρα­τη­γι­κό» υπό­βα­θρο της ήττας. Αυτή η πο­λι­τι­κή γραμ­μή έγινε κομ­μά­τια και θρύ­ψα­λα –κι όμως, ου­δείς από τους πρω­τα­γω­νι­στές της προ­τί­θε­ται να την εντα­φιά­σει. Αντί­θε­τα, ζη­τούν και τα ρέστα.

Η γραμ­μή αυτή «κα­θο­δη­γού­σε» και τις κι­νή­σεις στο εσω­τε­ρι­κό πεδίο: συ­νε­χής διο­λί­σθη­ση και άμ­βλυν­ση των θέ­σε­ων για τις τρά­πε­ζες και τους στρα­τη­γι­κούς το­μείς της οι­κο­νο­μί­ας, για το χρέος, για τις πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χί­ες. Κι­νή­σεις που, κατά την κυ­βερ­νη­τι­κή πε­ρί­ο­δο, έλα­βαν τη μορφή της χιο­νο­στι­βά­δας. Κι επι­σφρα­γί­στη­καν με όσα ακο­λού­θη­σαν –κι όσα ακόμη θα ακο­λου­θή­σουν– τη συν­θη­κο­λό­γη­ση. Σε βαθμό κατά τον οποίο η κυ­βέρ­νη­ση να τρο­χο­δρο­μεί στις ράγες της αστι­κής μνη­μο­νια­κής δια­χεί­ρι­σης και το κόμμα, με ευ­θύ­νη της ηγε­τι­κής του ομά­δας, να απει­λεί­ται από «βίαιη με­τα­μόρ­φω­ση» σε σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρο κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό μόρ­φω­μα.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Είναι πα­ρα­πά­νω από προ­φα­νές πως δη­μιουρ­γεί­ται όχι απλά πο­λι­τι­κό κενό, αλλά χάσμα εκ­προ­σώ­πη­σης του κό­σμου, των θυ­μά­των του μνη­μο­νί­ου, που κιν­δυ­νεύ­ει να μεί­νει χωρίς φωνή. Και ταυ­τό­χρο­να ο κίν­δυ­νος απορ­φα­νι­σμού του «όχι», έστω του πιο ρι­ζο­σπα­στι­κού του τμή­μα­τος.

Είναι, επί­σης, προ­φα­νές πως οι μάχες που μέλ­λει να δο­θούν οφεί­λουν να δο­θούν με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο στην κοι­νω­νία, να απο­κτή­σουν, επει­γό­ντως, με­τω­πι­κή συ­γκρό­τη­ση από τα κάτω, με τολ­μη­ρή απεύ­θυν­ση ει­δι­κά στη νε­ο­λαία, που έδωσε συ­γκι­νη­τι­κή κι ελ­πι­δο­φό­ρα μάχη για το «όχι», για το ίδιο της το μέλ­λον.

Το «όχι» των βου­λευ­τών της Αρι­στε­ράς μέσα στη Βουλή, που απο­τε­λεί ένα πρώτο βήμα για να βρει φωνή και αντι­στοί­χι­ση αυτό το κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας, χρειά­ζε­ται να έχει και συ­νέ­χεια.

Και με το κόμμα;

Είναι προ­φα­νές πως εδώ πλέον υπάρ­χουν δύο ασύμ­βα­τα πο­λι­τι­κά σχέ­δια. Δυ­να­τό­τη­τα σύν­θε­σης πάνω στο έδα­φος της μνη­μο­νια­κής δια­χεί­ρι­σης απλά δεν υπάρ­χει. Το πο­λι­τι­κό σχέ­διο του «όχι» οφεί­λει να διεκ­δι­κή­σει το κόμμα, με ό,τι κι αν αυτό συ­νε­πά­γε­ται. Είναι μια μάχη που πρέ­πει να δοθεί και θα δοθεί από την αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος πάση δυ­νά­μει, απέ­να­ντι και στο συ­στη­μι­κό μέ­τω­πο που εσχά­τως έχει επι­στρα­τευ­τεί σε μια άνευ προη­γου­μέ­νου ενορ­χη­στρω­μέ­νη στο­χο­ποί­η­σή της ως του υπ' αριθμ. 1 «εσω­τε­ρι­κού εχθρού». Και η μάχη αυτή θα δοθεί όχι απλά για την τιμή των όπλων.

Ούτως ή άλλως όλα θα κρι­θούν στο πεδίο της τα­ξι­κής πάλης.

* Ο Βαγγέλης Αντωνίου είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Ά Αθήνας 

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΣΤΑΘΗ ΚΑΤΣΟΥΛΑ*

Ο κ. Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας 13 Ιουλίου, ακολουθώντας τους προκατόχους του, συμφώνησε σε νέο μνημόνιο. Έθεσε το γνωστό δίλημμα "μνημόνιο ή χρεοκοπία". Τις επόμενες ώρες και μέρες, τόσο ο Α. Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ και των αστικών πολιτικών κομμάτων, επιδόθηκαν σε μια ακατάσχετη τερατολογία για την έξοδο από την Ευρωζώνη. Με αρλούμπες, συνειδητά ψέματα και ανακρίβειες επιχείρησαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι και το τρίτο μνημόνιο αποτελεί μονόδρομο, ακριβώς όπως τα δύο προηγούμενα. Από τον ίδιο τον κ.Τσίπρα που μας πληροφόρησε ότι "ο συνταξιούχος με τη σύνταξή του σε δραχμές θα έβγαζε τρεις μέρες και όχι ένα μήνα", μέχρι τον κ. Μάρδα που μας διαβεβαίωσε ότι σε περίπτωση δημόσιου ελέγχου των συναλλαγματικών διαθέσιμων της ΤτΕ, η ΕΚΤ θα έβγαζε πλαστά το σύνολο των χαρτονομισμάτων του ευρώ που κυκλοφορούν παγκοσμίως. Οι τερατολογίες για τη δραχμή εκτοξεύονται χωρίς λογική, συνειρμό ή απόδειξη.

Σε αυτή την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική του ομάδα επιστράτευσε ένα αήθες ψέμα. Επαναλάμβανε 24 ώρες το 24ωρο ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο σχέδιο και δεν έχει κατατεθεί κάποια εναλλακτική πρόταση. Ακόμη χειρότερα, ταύτιζε την έξοδο από το ευρώ με το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit (που σημειωτεον ήταν η μία από τις δύο εκδοχές, καθώς την πρώτη εκδοχή την υπέγραψε φαρδιά πλατιά ο Έλληνας πρωθυπουργός).

Το ψέμα που επαναλάμβανε διαρκώς η κυβερνητική ομάδα του Μαξίμου και τα μεγάλα ΜΜΕ ήταν αήθες, επειδή έκαναν ότι αγνοούν μελέτες, βιβλία, αρθρογραφία, επιστημονικές δημοσιεύσεις που συντείνουν στην αναγνώριση των θετικών, ευεργετικών συνεπειών μιας αποχώρησης από την ευρωζώνη. Είναι άλλο πράγμα ο κ.Τσίπρας να διαφωνεί με αυτό το σχέδιο και να προτιμά την παιδική χαρά της "εντός ευρώ διαπραγμάτευσης" στην οποία νομίζει ότι επιδόθηκε επί 5 μήνες, και άλλο πράγμα να εμφανίζει ως ανύπαρκτες εδώ και χρόνια κατατεθειμένες προτάσεις για την έξοδο από την Ευρωζώνη και την παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ως δύο αναπόσπαστα και επειγόντως αναγκαία μέτρα για την έξοδο από την κρίση.

Παραθέτουμε παρακάτω κείμενα οικονομολόγων, επιστημόνων, αλλά και πολιτικών φορέων που επιχειρούν να θέσουν την αναγκαιότητα ρήξης με την Ευρωζώνη και να περιγράψουν κατά το μέτρο του δυνατού ένα σχέδιο μετάβασης. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για ολοκληρωμένες προσεγγίσεις. Συγκρινόμενες βέβαια με το κυβερνητικό σχέδιο σύμφωνα με το οποίο "θα πειστεί η Μέρκελ", "θα αλλάξει η Ευρώπη", "μπλοφάρει ο Σόιμπλε", "δεν θα κόψει τη ρευστότητα ο Ντράγκι" κλπ, αποτελούν μνημείο επιστημονικής αρτιότητας.

Ωστόσο οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η ρήξη και η αποδέσμευση από την Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν είναι ζήτημα τεχνικών σχεδιασμών, οικονομοτεχνικών μελετών ή προϋποθέσεων. Είναι ζήτημα πολιτικής και κοινωνικής βούλησης. Είναι κορυφαία πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση που ακυρώνει τη στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης να κερδίζει και να αναπαράγεται κρατώντας τη χώρα στην ΕΕ. Για αυτό άλλωστε η περίπτωση εξόδου θα προκαλούσε "εμφύλιο πόλεμο", σύμφωνα με την προειδοποίηση Μεϊμαράκη και τη δήλωση Καμμένου. Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επέλεξε τη ρήξη, όχι γιατί δεν γνώριζε τις τεχνικές προϋποθέσεις της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, όχι γιατί δεν είχε προετοιμάσει σχέδιο Β, ούτε γιατί δεν έπεσε στην αντίληψή του ένα πλήθος μελετών και επιχειρημάτων στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την υποταγή όχι γιατί δεν είχε σχέδιο ρήξης, αλλά γιατί δεν ήθελε, δεν θέλει και δεν πρόκειται να θελήσει τη ρήξη.  Γιατί πολιτικά δεν αμφισβητεί το άκαμπτο διεθνές πλαίσιο της χώρας, την πρόσδεση της Ελλάδας στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Αυτό το πλαίσιο επιβάλει τον πιο σκληρό νεοφιλελευθερισμό και δεν επιτρέπει τα παραμικρά περιθώρια άσκησης κοινωνικής πολιτικής.

Το πρόβλημα επομένως είναι πολιτικό. Επειδή όμως η σπέκουλα γίνεται στο τεχνικό - οικονομικό πεδίο, δεν μπορούμε παρά να θυμίσουμε λίγα από τα σχετικά εκλαϊκευμένα κείμενα που υποστηρίζουν τις ευεργετικές συνέπειες της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και ξεγυμνώνουν τον απόλυτο παραλογισμό της παραμονής στο ευρώ.

(Δι-) Έξοδος: Εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής του Σχεδίου Β

Ίσως το πιο άρτιο κείμενο για την έξοδο από το ευρώ, που γράφτηκε από την Οικονομική Επιτροπή του Σχεδίου Β τις μέρες που ακολούθησαν τον εκβιασμό της Κύπρου, την άνοιξη του 2013. Περιγράφει την οριακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ύστερα από τρία χρόνια μνημόνιο, την αναγκαία ανάκτηση μοχλών οικονομικής πολιτικής που προϋποθέτουν την έξοδο από την Ευρωζώνη. Στο συγκεκριμένο κείμενο συμπυκνώνονται με πολιτικό τρόπο μελέτες που αφορούν τα αποτελέσματα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Δίνεται συνοπτική απάντηση σε τερατολογίες και ανακρίβειες που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο σχετικά με την έξοδο από την Ευρωζώνη και ορισμένες από αυτές υποστηρίζονται και από τμήματα της Αριστεράς.

Σύνοψη εκτιμήσεων και προτάσεων του Ινστιτούτου Δημήτρης Μπάτσης για την Ελληνική οικονομία.

Ένα χρόνο μετά τη συγκεκριμένη εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής του Σχεδίου Β, το Ινστιτούτο Δημήτρης Μπάτσης και ο καθηγητής Θ. Μαριόλης δημοσιεύουν μία Σύνοψη Εκτιμήσεων και Προτάσεων για την ελληνική οικονομία. Το κείμενο εντοπίζει τα αδιέξοδα της μνημονιακής πολιτικής, θέτει ως κομβικό πρόβλημα την ενεργό ζήτηση και επιχειρηματολογεί διεξοδικά για την αποδέσμευση από την Ευρωζώνη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις για το ύψος της υποτίμησης και τον πληθωρισμό, για τον εξωτερικό δανεισμό και την ανάπτυξη, για τον κίνδυνο υπερπληθωρισμού. Το ενδιαφέρον επίσης βρίσκεται στην εκτίμηση των επιπτώσεων μιας αύξησης της ενεργού ζήτησης ανά κλάδο, με υπολογισμό των εμπορευματικών πολλαπλασιαστών της ελληνικής οικονομίας. Τέλος είναι σημαντική η παράθεση τόσο ενός μεσοχρόνιου όσο και ενός μακροχρόνιου προγράμματος που πρέπει να ακολουθηθεί μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η επισήμανση για την ανάγκη δομικής μεταβολής στην ελληνική οικονομία (ανασύνθεση της παραγωγής).

Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Άρθρο του οικονομολόγου Λεωνίδα Βατικιώτη, όπου με εκλαϊκευμένο τρόπο σκιαγραφείται η επόμενη μέρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγκεκριμένη αναφορά στο τι θα γίνει με την ενέργεια, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τις τράπεζες, απαντώντας στο τρομοκρατικό κύμα που εξαπολύεται από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Ευρώ ή Δραχμή; Ερωτήσεις και Απαντήσεις.

Κείμενο του Σχεδίου Β, τον Νοέμβριο του 2012 (λίγους μήνες αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση). Περιέχει 43 ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με το θέμα της ρήξης και της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζωνη. Απαντάει στα ζητήματα της εξόδου από την ευρωζώνη με πρωτοβουλία των δανειστών (βλέπε σχέδιο Σόιμπλε), του δημοψηφίσματος για το ευρώ, της κατάργησης των μνημονίων μέσα στην ευρωζώνη, της υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος, του πληθωρισμού, των καταθέσεων των πολιτών, των τραπεζών, των δανείων των πολιτών, του χρέους, των καυσίμων, των φαρμάκων των τροφίμων, των εμπορικών συναλλαγών, των εισαγόμενων αγαθών, της απομόνωσης της Ελλάδας, των εθνικών κινδύνων, του δημοσίου ελλείμματος, κλπ. Ενδιαφέρον έχει ότι με αυτή την έκδοση εγκαινιάστηκε ο όρος Σχέδιο Β και υπογραμμίστηκε ότι ανεξάρτητα από τον πολιτικό στόχο μιας αντιμνημονιακής δύναμης, είναι αδιανόητο να μην ετοιμάζεται ένα εναλλακτικό σχέδιο στην περίπτωση που οι δανειστές δεν υποχωρήσουν. Η συγκεκριμένη αναφορά χλευάστηκε όσο τίποτα από τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ που διαβεβαίωναν ότι η δική τους διαπραγμάτευση θα στεφθεί με επιτυχία.

Επιστροφή σε υποτιμημένη δραχμή, πληθωρισμός κόστους και διεθνής ανταγωνιστικότητα: Μια μελέτη εισροών - εκροών

Οι Θ. Μαριόλης και Α. Κάτσινος ξεκινούν θεωρώντας ότι το βασικό πρόβλημα στην ελληνική οικονομία είναι πρόβλημα διεθνούς ανταγωνιστικότητας και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εντός της ΟΝΕ. Οι συγγραφείς εκτιμούν τις επιπτώσεις μιας ονομαστικής υποτίμησης κατά 50% του νέου νομίσματος, μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη. Με αυτή την υπόθεση εκτιμάται η πορεία των τιμών, ο πληθωρισμός κόστους και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα ισχύουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της υποτίμησης στην ανταγωνιστικότητα. Κατά τη συγκεκριμένη μελέτη, η επιστροφή στη δραχμή, όχι μόνο δεν συνεπάγεται κάποια καταστροφή, αλλά μπορεί να δώσει τη δυνατότητα και το χρόνο να ωφεληθεί η ελληνική οικονομία από την αύξηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της.

Ερωτήσεις και Απαντήσεις σχετικά με την έξοδο από την Ευρωζώνη

Κείμενο που συντάχτηκε από μέλη της ΜΑΡΣ και δημοσιοποιήθηκε λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα. Περιέχει 18 ερωτήσεις και απαντήσεις: Για το πώς θα γίνει η αλλαγή νομίσματος, για την υποτίμηση, για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα φάρμακα, για τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών και για την εισαγωγή προϊόντων από το εξωτερικό.

Έξοδος από το Eυρώ, υποτίμηση, νέες τιμές - μια απάντηση στις τερατολογίες

Κείμενο του Κ. Παπουλή που εκλαϊκεύει συμπεράσματα ερευνών για το ύψος της υποτίμησης μετά από μια επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Παίρνοντας ως πιθανότερο σενάριο μια υποτίμηση κατά 25%, απαντιέται η σπέκουλα για τον πληθωρισμό, τις τιμές και την αγοραστική δυνατότητα.

Η Οικονομική Πολιτική της Ρήξης

Ο οικονομολόγος Νίκος Στραβελάκης αναλύει τα 9 αναγκαία βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν στην περίπτωση μιας ρήξης με την Ευρωζώνη, ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες.

Αθέτηση Πληρωμών της Ελλάδας και έξοδος από την ΟΝΕ

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ρήξη; Διέξοδος από την Κρίση της Ευρωζώνης" του Κ.Λαπαβίτσα. Περιγράφεται αναλυτικά η αδιέξοδη διαχείριση του χρέους από τις μνημονιακές συμφωνίες, η επιδίωξη διαγραφής χρέους μετά την παύση πληρωμών, οι επιπτώσεις στις τράπεζες, η αντιμετώπιση του πρωτογενούς ελλείμματος (την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο υπήρχε ακόμη έλλειμμα) και οι λεπτομέρειες της μετάβασης στη νέα δραχμή. Το νομισματικό πρόβλημα της μετάβασης απομυθοποιείται από τις τερατολογικές διαστάσεις του και αναλύονται οι βασικές - κατά συντριπτική πλειοψηφία ευεργετικές - συνέπειες του εθνικού νομίσματος.

Η οικονομική πολιτική εντός και εκτός ευρώ

Με απόλυτα διαυγή και εντελώς λακωνικό τρόπο παρουσιάζονται από τον Θ. Μαριόλη τα διαθέσιμα μέσα οικονομικής πολιτικής. Αναδεικνύεται το περιοριστικό όριο της συμμετοχής στη νομισματική ένωση, καταγράφονται τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας και παρουσιάζεται η εναλλακτική της εξόδου από την Ευρωζώνη και των επιπτώσεων που μπορεί να έχει ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. Τίθενται επίσης οι όροι υπό τους οποίους είναι συμφέρουσα η έξοδος από το ευρώ, καθώς και αναγκαία συνοδευτικά μέτρα.

* Πηγή: www.antapocrisis.gr

Τρίτη 21 Ιουλίου 2015

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Υπάρχει ένα θεμελιώδες πολιτικό αξίωμα: Αριστεροί ηγέτες που κάνουν θεμελιώδεις υποχωρήσεις στην αστική τάξη της χώρας τους ή στους ξένους επικυρίαρχους της πατρίδας τους, πάντοτε μέχρι τώρα αποδεικνύονται ανελέητοι εναντίον των... εσωκομματικών επικριτών τους! Οργανώνουν αδίστακτα πολιτικά (ή σε κάποιες περιπτώσεις και κυριολεκτικά) πογκρόμ εναντίον των στελεχών και των μελών του δικού τους κόμματος που τολμούν να καταδικάσουν τα ολισθήματα του ηγετικού πυρήνα και του αρχηγού του κόμματος, έχοντας κατά βάση δίκιο. Η διατήρηση πάση θυσία της εξουσίας καθίσταται κυρίαρχο στοιχείο της δράσης του αριστερού ηγέτη. Τα πάντα υποτάσσονται σε αυτόν τον στόχο, παρά τα συνήθη φληναφήματα περί του αντιθέτου.

Θα δράσει έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας; Η ρητορική του τείνει προς αυτή την κατεύθυνση. Επειδή όμως είναι ταυτόχρονα πρωθυπουργός αστικού κράτους και επειδή στις συνθήκες αυτές ενδεχόμενη υπέρβαση ορίων ανοχής των συντρόφων του μπορεί να σηματοδοτήσει ακόμη και την απώλεια της εξουσίας για τον Τσίπρα και αυτό το γνωρίζει, έχουμε ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο θα ωθήσει τα πράγματα στα άκρα. Πρέπει να περιμένουμε να δούμε. Δεδομένου ότι η Αριστερή Πλατφόρμα συσπειρώνει πάνω από 30 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα η πιθανότητα εισόδου της στη Βουλή να κινείται στα όρια της βεβαιότητας σε περίπτωση νέων εκλογών, σύντομα θα μας εκπλήξει ο Αλ. Τσίπρας αν αποφασίσει να τους καρατομήσει πολιτικά τώρα, πετώντας τους έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ και υποχρεώνοντάς τους έτσι σε αυτόνομη κάθοδο. Παρά την υψηλή δημοτικότητά του, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ουσιωδώς μικρότερο από το σημερινό. Οι αριστεροί είναι ιδιόμορφοι ψηφοφόροι. Οσο και αν ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 37% στις 25 Ιανουαρίου βασιζόμενος πρωτίστως σε πασόκους, χωρίς τους αριστερούς ο Τσίπρας θα πέσει σε εκλογικό ποσοστό αισθητά.

Αν μάλιστα παρακινηθεί σε μια τέτοια περίπτωση ο Κώστας Καραμανλής να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ, καθόλου βέβαιο δεν θα είναι πλέον ότι με την Αριστερή Πλατφόρμα ως αυτόνομο κόμμα στη Βουλή και το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ουσιωδώς μειωμένο, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Ισως να μην μπορεί να κάνει κυβέρνηση ούτε καν ως όμηρος από πολιτική σκοπιά του Ποταμιού του Σταύρου Θεοδωράκη! Αν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ έχει περάσει στο εξωκοινοβούλιο, μαζί με το αλήστου μνήμης ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου, οι πιθανότητες αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης αυξάνονται κατακόρυφα. Ο Αλέξης Τσίπρας επομένως θα το σκεφθεί δέκα φορές αν πρέπει να εξωθήσει τα πράγματα σε ρήξη αμέσως. Λογικότερο θα ήταν να κάνει συνέδριο στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου πλέον δεν ελέγχει ούτε καν τη... μισή (!) Κεντρική Επιτροπή και φυσικά ούτε τη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, να ξανακερδίσει την πλειοψηφία, έστω και με ανέντιμα οργανωτικά κόλπα και έπειτα να δει τι θα κάνει.

Ο προηγούμενος ηγέτης της Αριστεράς που βρέθηκε σε μια θέση κάπως ανάλογη με αυτή του Τσίπρα, χωρίς όμως τον καθοριστικό παράγοντα της πρωθυπουργίας που στη σημερινή περίπτωση θα κρίνει τα πάντα, ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης του ΚΚΕ. Πριν από 25 χρόνια, το 1989 ακριβέστερα. Οταν σχημάτισε την επονείδιστη για την Αριστερά κυβέρνηση με τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εξόντωσε την αριστερή πτέρυγα του ΚΚΕ και διέλυσε ουσιαστικά την ΚΝΕ σε πρώτη φάση. Στη συνέχεια έδιωξε και τη δεξιά πτέρυγα του ΚΚΕ, όταν διαπίστωσε ότι πήγε να του φάει το κόμμα. Το αποτέλεσμα; Το ΚΚΕ το 1977 είχε πάρει 9,36% και το 1981 πήρε 10,93% ενώ το 1985 πήρε 9,89%. Ως Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου πήρε το 1989, από κοινού με την ΕΑΡ του Λεωνίδα Κύρκου, το υψηλότερο μέχρι τότε ποσοστό της Αριστεράς στα χρόνια της Μεταπολίτευσης - 13,13%. Το 1993 που ξανακατέβηκε μόνο του, το ΚΚΕ καταποντίστηκε στο... 4,54%!!!

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε να ακολουθήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ μια πορεία σαν αυτή του ΚΚΕ προ εικοσαετίας, αν ο Τσίπρας αντιγράψει τις μεθόδους Φλωράκη και αποπειραθεί να εξοντώσει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ήταν παιδί όταν συνέβαιναν τότε αυτά τα γεγονότα. Σχεδόν όλα τα στελέχη όμως της Αριστερής Πλατφόρμας τα έχουν ζήσει στο «πετσί» τους, καθώς ήταν στο ΚΚΕ και ηττήθηκαν από τον Φλωράκη διαγραφόμενα! Είναι αδύνατον φυσικά να προβλέψουμε αν η πικρή εμπειρία έχει καταστήσει τα στελέχη αυτά πιο σοφά σε περίπτωση διάσπασης. Αυτό θα αποδειχθεί μόνο στην πράξη, αλλά σίγουρα αυτός που θα χάσει τα πιο πολλά θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας - και πρωτίστως την πρωθυπουργία!  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ'' την Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

Παναγιώτης Μαυροειδής

Έχουν  καταντήσει πλέον κλισέ φράσεις από μεριάς ΚΚΕ, όπως οι παρακάτω:

«Με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο οι πολυεθνικοί όμιλοι είναι ακλόνητοι» (εκδοχή 2010-2012).

«Είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο θα έρθει» (εκδοχή 2015)

«Είτε με τρίτο μνημόνιο, είτε με έξοδο από την ευρωζώνη, την κρίση θα την πληρώσει ο λαός»

«Είτε με διαγραφή του χρέους, είτε όχι, χωρίς λαϊκή εξουσία, η κατάσταση δε θα αλλάξει»

Συνεπώς,

«ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Οι αλήθειες της τυπικής στατικής λογικής του ΚΚΕ είναι τόσο ακλόνητες και γενικές που χάνοντας οποιοδήποτε κινητοποιό χαρακτήρα, καταντούν αδρανείς και άχρηστες.

Ας συμφωνήσουμε όμως μεθοδολογικά  ότι το ΚΚΕ έχει δίκιο, όταν επισημαίνει τα παραπάνω «λάθη». Ποιο θα ήταν το «σωστό» λοιπόν;

Ας ξεκινήσουμε από την επιγραμματική διατύπωση της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον ίδιο το Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, στην ομιλία του στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη:

«Ευτυχώς για το λαό, υπάρχει λύση. Είναι ο δρόμος που μπορεί να εφαρμοστεί εάν ο λαός πιστέψει στη δύναμή του, αποφασίσει και ο:ργανώσει την αντεπίθεσή του, για να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων».

Συνεπώς ο δρόμος που προτείνει ως εναλλακτική το ΚΚΕ, προϋποθέτει κατ’ αρχήν  ένα λαό, που συμπεριφέρεται περίπου ως ένας άνθρωπος.

Χρειάζεται όμως  και  πίστη. Πίστη σε τι; Η λύση απαιτεί πίστη και η πίστη δίνει την αφετηρία της λύσης.

Τέλος, η διέξοδος του ΚΚΕ περιέχει  το στοιχείο της υποκειμενικής απόφασης. Ο  «λαός», αφού πιστέψει  στον προτεινόμενο δρόμο,  αποφασίζει να βαδίσει προς αυτόν.

Αφού το τέλος είναι πλέον διαυγές, συνειδητοποιημένο και προ-αποφασισμένο, ο περιβόητος λαός, σε σώμα ένα, βαδίζει απερίσπαστος. Δεν κοιτάζει δεξιά ή αριστερά, δεν ακούει Σειρήνες και κυρίως περνάει αλώβητος ανάμεσα από άπειρα ζεύγη κακών  συνήθως αποτελούμενα από  Σκύλα και  Χάρυβδη.

Πρόκειται για την πλήρη νίκη της μεταφυσικής και την άρνηση της επαναστατικής διαλεκτικής και της ζώσας υλικότητας της  κομμουνιστικής στρατηγικής.

Προκύπτουν φυσικά κάποια παράδοξα, που η τυπική λογική  δεν μπορεί να απαντήσει:

Γιατί ο «λαός» είναι τόσο «κουτός» και δε διαλέγει μια πρόταση που υπόσχεται παράδεισο για όλους, αλλά «προτιμά» οδύνες και μισά πράγματα;

Γιατί αλήθεια ο κοσμάκης είναι τόσο «φοβιτσιάρης» και δεν καταλαβαίνει ότι οι «πολλοί» αν είναι  ατρόμητοι και έχοντας όλο το δίκιο με το  μέρος τους, δεν μπορούν παρά να δικαιούνται και να δύνανται να πάρουν την εξουσία και την αφήνουν σε λίγους και προδότες;

Μέσα στο βασίλειο της τυπικής γραφειοκρατικής σκέψης, των δογμάτων, της απόσπασης των κομματικών γραφείων από την πραγματική ζωή, το ΚΚΕ φαίνεται να παίρνει σταθερά διαζύγιο με τη διαλεκτική θεωρίας και πράξης, είναι και συνείδησης. Αδυνατεί να ασχοληθεί με διαδικασίες  συνειδητοποίησης που παράγει η  ζωντανή πρακτική μέσω πολιτικού προγράμματος με κινητοποιό δύναμη, ανταποκρινόμενη σε ζωτικές ανάγκες ανθρώπων με σάρκα και οστά, ετούτου του κόσμου.

Το ΚΚΕ αρνείται την εργατική κομμουνιστική πολιτική στο έδαφος των αντιθέσεων και αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος και της κυρίαρχης πολιτικής, που  αναδεικνύουν τα όρια τους και την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής τους. Το κάνει μάλιστα στο όνομα του κομμουνισμού.

Αποστρέφεται τη μετατροπή της εργατικής τάξης σε υποκείμενο της κοινωνικής ανατροπής και επανάστασης μέσα από τη διεκδίκηση μεταβατικών αντικαπιταλιστικών στόχων και συγκρότησης μετώπου, στο όνομα της ύπαρξης του κομματικού εαυτού του.

Το ΚΚΕ συμπληρώνει τον κλασσικό ρεφορμισμό, επιλέγοντας το αντιδιαμετρικό σημείο στον ίδιο κύκλο τυπικής σκέψης: Στη ρεφορμιστική αναζήτηση ενός δρόμου χωρίς επαναστατικό στόχο, αντιπαραβάλει ένα τελικό στόχο χωρίς δρόμο. Και χωρίς υποκείμενο.

Συχνά επισημαίνεται ο σεχταρισμός και αριστερισμός του ΚΚΕ στην πολιτική του γραμμή. Πράγματι εύκολα διακρίνει κανείς τα μορφολογικά τους στοιχεία στη φιλολογία του. Ωστόσο, κατά βάση δεν πρόκειται περί αυτού.

Το ΚΚΕ φαίνεται να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του και να μιλάει διαζευκτικά είτε για παραμονή στο καπιταλιστικό πλαίσιο είτε για  «λαϊκή εξουσία». Υπάρχει όμως εδώ μια συμβολική και κυρίως ουσιαστική απουσία: Για το πέρασμα από τον πρώτο στη δεύτερη, το ΚΚΕ δε μιλάει –εδώ και καιρό- για επανάσταση. Πρόκειται για κάτι που έχει μπει στις πάνω σειρές στα κομματικά ράφια. Καμία σχέση με την αδημονία των «αριστερών κομμουνιστών» της Γερμανίας και αλλού να κάνουν «αμέσως» την επανάσταση με υποτίμηση κάθε άλλης μεθόδου δράσης (εκλογές, δράση στα συνδικάτα κλπ), όπως στηλίτευε ο Λένιν.

Η  «λαϊκή εξουσία» και η «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής», θα έρθουν ως φαίνεται δια της κομματικής προπαγάνδας και της «εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων» για τη λάθος ή σωστή γραμμή της μιας ή της άλλης δύναμης. Πρωτίστως με την αποδόμηση και αποκάλυψη των «δεξιών» και «αριστερών» αποκλίσεων εντός της αριστεράς. Μέχρι λοιπόν την αποκάλυψη μιας μεταφυσικής Δευτέρας Παρουσίας, ας μη μπαίνουμε σε αμφίβολες περιπέτειες.

Η μη-επαναστατική στρατηγική της ηγεσίας, έρχεται να αντλήσει δύναμη και να ενισχύσει τον κομφορμισμό που αναπαράγει μέσα στις πλατιές μάζες η αστική και συντηρητική ιδεολογία. Η διαβεβαίωση πως «δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», βολεύει και τα δύο. «Καλά σας  τα λέει το ΚΚΕ», είναι το μόνιμο επιμύθιο πολλών εκπροσώπων της τελευταίας, που δε νοιώθουν να απειλούνται…

Κατά τη λογική της ηγεσίας του ΚΚΕ –αν αυτή τραβηχτεί στα ακραία όρια της-  μια διεκδίκηση αύξησης στο μισθό, μάλλον είναι αχρείαστη, καθώς δεν καταργεί την παραγωγή υπεραξίας, ενώ επιπρόσθετα τυχόν επίτευξή της καλλιεργεί την αντίληψη ότι μπορεί να υπάρχει «καλός εργοδότης». Και ας αποτελεί τον δρόμο αφενός για να βελτιώνει τη ζωή ο εργάτης και αφετέρου για να υψώνει το μπόι του, να ανακαλύπτει το «εμείς», να αγγίζει τη δυνατότητα της νίκης…

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το ‘73, σύμφωνα με την όψιμη συλλογιστική του ΚΚΕ, αποδεικνύεται ένα «τραγικό λάθος», καθώς τελικά δούλεψε στο να έρθει ένας Καραμανλής με 54% και μας εισήγαγε από τη χούντα στην αστική δημοκρατία και όχι στο σοσιαλισμό. Και ας δημιούργησε ένα ρήγμα στην ελληνική κοινωνία και στο σύστημα ένταξης της Ελλάδας στον καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό καταμερισμό, που ακόμη στοιχειώνει την αστική τάξη…

Σύμφωνα με τις ίδιες σοφίες ήταν λάθος θέση η εναντίωση του ΚΚΕ στην είσοδο στην ΕΟΚ/ΕΕ και την ευρωζώνη, διότι αυτό στην ουσία αποτελούσε υπεράσπιση της (τότε) «καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής».

Και φυσικά, αποδεικνύεται λάθος η εργατική λαϊκή απόφαση για ΟΧΙ σε νέο μνημόνιο στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Το σωστό θα ήταν να είχε γίνει αυτό που πρότεινε το ΚΚΕ: Οι εργαζόμενοι να πάνε για μπάνιο (αποχή) και όσοι δεν είχαν παραλία, να ψηφίσουν άκυρο ή λευκό. Έτσι, είτε το δημοψήφισμα θα έβγαζε ΝΑΙ είτε θα ήταν άκυρο. Θα ήταν αυτό μια κάποια καλύτερη λύση για την ηγεσία του ΚΚΕ και κυρίως θα απάλλασσε τον Αλέξη Τσίπρα από εφιάλτες: Το Τρίτο Μνημόνιο θα είχε λαϊκή επικύρωση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε αδιάσπαστος και χωρίς κλυδωνισμούς.

Τώρα, με δεδομένο το «λάθος» των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των νέων, των ανέργων να ψηφίσουν ΟΧΙ, αυτοί οφείλουν να τιμωρηθούν με την ηλίθια κατηγορία, πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενη από τις ηγεσίες ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ: «Μα η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι αυτό που προτείνει ο Σόιμπλε!». Ως φαίνεται ο τελευταίος κατατροπώθηκε και ως άλλος ένας κουτούτσικος υποτάχθηκε στην αντικαπιταλιστική θέση της παραμονής στην Ελλάδα στο σφαγείο του ευρωπαϊκού κεφαλαίου…

πηγη: pandiera.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Η είδηση ως συνήθως ξηρή, όπως όταν πρόκειται για ειδήσεις ρουτίνας: Ανεργος 47 χρονών αυτοκτόνησε δι’ απαγχονισμού στη Λαμία.

Νομίζω προ δεκαημέρου, αν και έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου, με το μυαλό μου περιπλανώμενο ανάμεσα σε συμφωνίες-γέφυρες και οδικούς χάρτες με τρία ορόσημα και δεκατρία τέρατα.

Αφησε ο άνεργος ένα φτωχό σημείωμα πίσω του, να μη σας γίνομαι βάρος, κι έφυγε. Εκδήμησε -τέτοιος Δήμος που γίναμε- και πήγε στο καλό. Ελπίζω να υπάρχει κάπου αυτό το καλό. Δεν διάβασα να μάθω το όνομά του, δεν το αντέχω άλλο κι ούτε υπολόγισα τον αύξοντα (στις αυτοκτονίες) αριθμό του. Οι αυτοκτονίες συνεχίζονται

κι ούτε γνωρίζω να σας πω και να σας «ενημερώσω» αν μετά τον συνάνθρωπό μας απ’ τη Λαμία έχει αυτοκτονήσει και κάποιος άλλος, κάπου αλλού,

ή και κάποιοι άλλοι. Διότι οι αυτοκτονίες συνεχίζονται, όπως συνεχίζεται και η ζωή εκείνων που δεν τις λογαριάζουν.

Μου γράφει η κυρία Β.Μ.: «Εχει μέρες τώρα που πηγαίνω στη δουλειά, κάθομαι στο γραφείο μου κι αναρωτιέμαι... Πότε ήταν πιο δύσκολα, όταν οι κυρίες του συμβουλίου και η διευθύντρια πάλευαν στην κατοχή να βρουν χορηγίες πάσης φύσεως για να θρέψουν τα παιδιά του ορφανοτροφείου, ή τώρα που κοιτάζω την πραγματικότητα και αντιλαμβάνομαι ότι θα αργήσει πολύ ξανά να γεμίσει με κάποια υποτυπώδη χρηματικά ποσά ο λογαριασμός μας στην τράπεζα, ώστε να μπορέσω να πληρώσω τους εργαζόμενους, ώστε να μπορέσω να ξοφλήσω τη ΔΕΗ, το νερό, τη βενζίνη, το πετρέλαιο... Τότε, λίγο πριν τον πόλεμο, τα παιδιά του ορφανοτροφείου κρέμονταν τις Κυριακές από τα κάγκελα, ώστε να διεγείρουν το φιλάνθρωπο συναίσθημα όσων περνούσαν απ’ έξω... και μου είπε κάποιος κύριος σε μία διήγησή του (για ένα με δύο χρόνια η Μέλισσα φιλοξένησε και αγόρια)... μα κυρία Μ. εγώ δεν ήθελα ένα τσαμπί σταφύλι που μου έδωσε μία κυρία, εγώ λαχταρούσα για σοκολάτες...

Και μόνο η περιγραφή αυτή με τρομάζει... Εγώ για τα κορίτσια της μέλισσας επιθυμώ το καλύτερο... όμως φοβάμαι... πρώτη φορά φοβάμαι γιατί δεν έχω ελπίδα δυνατή εντός μου... τα χρήματά μας τέλειωσαν... τώρα; τώρα τίποτα... περιμέναμε ως μάννα εξ ουρανού την κρατική επιχορήγηση... άραγε θα έρθει; σε όσους το συζητώ μου λένε ότι είμαι ρομαντική...

σας ευχαριστώ που με ακούσατε...

καληνύχτα».

Τι να πω στην κυρία Μ.;

Λέω σε σας ότι πρόκειται για το ίδρυμα Μέλισσα στη Θεσσαλονίκη. Που ανατρέφει κοριτσάκια. Για όσους έχετε κάποιο περίσσευμα, το τηλέφωνο: 2310 341965. Και το email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. - www. stegimelissa.gr. Σας είμαι ευγνώμων.

Κι αίφνης το κορίτσι απ’ την Ουκρανία πέθανε. Δούλευε «μαθητευόμενη» σε ξενοδοχείο στη Ζάκυνθο - θα μπορούσε να δουλεύει οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα, διότι παντού τα ίδια γίνονται. Εντατικοποίηση της δουλειάς-δουλείας στα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Δωδεκάωρες βάρδιες χωρίς ρεπό.

Ελληνες κι αλλοδαποί τάχα «ειδικευόμενοι», ώστε να λαμβάνουν χαμηλή αμοιβή, εργάζονται έως τελικής πτώσεως, συχνά απλήρωτοι, ευέλικτη εργασία γαρ, για ένα πιάτο φαΐ και μία στέγη, με λίγα χρήματα έναντι, με τους περισσότερους να πληρώνονται μετά το τέλος της σαιζόν, μήνες μετά, και ορισμένους να μην πληρώνονται ποτέ. Απ’ τα

πεντάστερα ως τις πανσιόν και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, η ζούγκλα της ελεύθερης εργασίας απλώνεται, τρώγοντας τους επιχειρηματίες που πάνε με τον σταυρό στο χέρι και τους εργαζόμενους που κουβαλάνε σταυρό την ασυδοσία των θηρίων. Το κορίτσι απ’ την Ουκρανία είχε όνομα, όνειρα, έρωτες να ζήσει - έφυγε! τι να κάνουμε; έτσι είναι η ζωή, περιέχει και δευτερεύοντα όντα. Ιδιωτικοποιημένα.

Μου γράφει (με sms) ο πατήρ Αλέξιος: «Μίλησε, αγαπητέ μου Σ. Εχει πλεόνασμα η αγυρτεία και η υποκρισία. Να έρθουν στην εκκλησία μας να δουν τους φτωχούς μας πέντε χρόνια».

Παλεύει στην ενορία του ο πατέρας Αλέξιος όπως και χιλιάδες άλλοι παπάδες (αν είναι λιγότεροι, πάλι έχασες, Χριστέ μου) να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια. «Οταν ήρθα στην ενορία μου (σ.σ.: πριν από την κρίση), είχαμε έναν-δυο φτωχούς να φροντίσουμε», μου έλεγε σε παλαιότερη συνάντησή μας ο καλός θεράπων του καλού, «ούτε καν φτωχούς, μάλλον απόμαχους. Τώρα οι φτωχοί και οι αδύναμοι πλήθυναν πολύ». Πλήθυναν και πληθαίνουν κι όλο και μαραζώνουν. Εχει κρατήσει πολύ καιρό το κακό, χάνουν την ελπίδα τους οι άνθρωποι, όλο και λιγοστεύουν οι πόροι των άλλων φτωχών (απ’ το υστέρημα των οποίων μάχεται ο πατέρας Αλέξιος να απαλύνει την ένδεια των φτωχότερων).

Κρατά, παππούλη, ώσπου να βγούμε απ’ τα μνημόνια, να έρθει ο σοσιαλισμός, να ’ρθεί κι ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι. Κράτα, παππούλη...

Την άλλη την έλεγαν Αννα. Εζησε πριν πολλά χρόνια στη Μάνη. Μικροκαμωμένη, αλλά «διάολος μεταμορφωμένος», όπως έλεγαν σε ’κείνα, αλλά κι άλλα μέρη για τις ασυνήθιστες ως προς τα μέτρα εκείνης της εποχής γυναίκες - φωτεινές ψυχές κι ανήσυχα πνεύματα. Στην Κατοχή η Αννα ενστερνίσθηκε τον ευαγγελισμό του ΕΑΜ και πήγε με τους Αντάρτες. Της έκαψαν το σπίτι οι Χίτες, έκαψαν όλο το χωριό κι αγναντεύοντας τις φωτιές απ’ τις γύρω ράχες η Αννα έλεγε στους συγχωριανούς της ότι το δικό της σπίτι καίγεται καλύτερα από τα άλλα.

Η Αννα είχε ανήλικα παιδιά, είχε και κάτι ψωροελιές. Αντρα, προϊούσης της Κατοχής, έπαψε να ’χει. Εκείνη τη χρονιά έβγαλε το λάδι της, ζαλώθηκε δυο ντενεκέδες και πήγε στον λαδέμπορα στη Σπάρτη να το πουλήσει, ώστε να εξοικονομήσει λίγα απ’ τα απαραίτητα για τα παιδιά της. Ο λαδέμπορας της ζήτησε εκτός απ’ το λάδι να του δώσει και το σπίτι της. Δεν μίλησε η Αννα. Εδωσε το λάδι της στον βιβλιοπώλη και πήρε αντάλλαγμα ένα γραμμόφωνο κι έναν δίσκο. Επέστρεψε στο χωριό της, έβαλε το γραμμόφωνο να παίζει μπροστά απ’ τα αποκαΐδια κι εξηγούσε στα παιδιά της τη μουσική.

Τι μουσική άκουσαν και τι η Αννα έλεγε στα παιδιά της δεν είναι γνωστό, διότι η ιστορία με τα χρόνια απέκτησε τους δικούς της θρύλους - κάθε θρύλος κι εκδοχή...

Καλό Σαββατοκύριακο, καπετάνισσες και ναυτάκια μου, πολλές τέτοιες ιστορίες είναι κρυμμένες στα εικονοστάσια των σπιτιών κι άλλες τυλιγμένες στις κόκκινες σημαίες, όλες περιμένουν την ώρα τους, σαν τα φυλαχτά και σαν τα ποιήματα. Ο αγώνας συνεχίζεται, θα συνεχισθεί και θα συνεχίζεται...

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ, ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ, ΝΕΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ»

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ, ΠΙΟ ΒΑΡΒΑΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Όλοι εμείς που υπογράφουμε,

εκτιμούμε ότι η οικονομική επιβίωση των εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων, η δημοκρατία και η λαϊκή κυριαρχία, βρίσκονται μπροστά σε μια θανάσιμη απειλή! Απειλή που προέρχεται από το κοινοβουλευτικό και κυβερνητικό πραξικόπημα που οργανώθηκε από τους οικονομικούς δολοφόνους της ΕΕ και του ΔΝΤ, από τους εγχώριους τραπεζίτες και καπιτα-ληστές, από τους ιδιοκτήτες των συστημικών μέσων ενημέρωσης, με την υποταγή και τελικά την συμμετοχή και προώθησή του από την κυβέρνηση, με τη συμμετοχή και τη συναίνεση των μνημονιακών κομμάτων ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ, για να ταπεινώσουν και να μετατρέψουν το μεγάλο και περήφανο «Όχι» του λαού, στο ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, σε ένα «Ναι» στο επερχόμενο, ακόμη πιο βάρβαρο, τρίτο Μνημόνιο.

Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει, «έντιμος συμβιβασμός» με όλους αυτούς! Το «Όχι» στη λιτότητα, στα μνημόνια, στις ιδιωτικοποιήσεις, στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, ακόμη και η αντιμετώπιση της κοινωνικής – ανθρωπιστικής καταστροφής, δεν συμβαδίζουν με το «ναι στο ευρώ και την ΕΕ».

Τίποτα δεν τελείωσε με την ψήφιση της νέας συμφωνίας! Ο λαός αγωνίστηκε επίμονα ενάντια στα μνημόνια και τις πολιτικές της φτώχειας για πεντέμισι χρόνια. Αλλά τώρα είναι επιτακτική ανάγκη να ξανάρθουν οι αγώνες στο προσκήνιο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε να κυριαρχήσει η απογοήτευση και  ηττοπάθεια. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία να επιβληθούν. Δεν μπορούμε να αφήσουμε  τις αντιδραστικές δυνάμεις, το νεοφασισμό, το ρατσισμό και τον κανιβαλισμό κατά των μεταναστών να σηκώσουν ξανά κεφάλι.

Αν το δίλημμα που μας θέτουν είναι «ρήξη ή υποταγή», καλούμε το λαό, τους εργάτες και εργαζόμενους, τη νεολαία, τη μαχόμενη διανόηση και τους καλλιτέχνες του «ΟΧΙ», να κάνουν ένα ακόμη βήμα, διαλέγοντας τη ρήξη!

Να οικοδομήσουμε μια νέα λαϊκή ενότητα «της ρήξης μέχρι το τέλος» ενάντια στην «εθνική ενότητα» της «υποταγής μέχρι το τέλος» των κυρίαρχων τάξεων, της μνημονιακής πολιτικής της κυβέρνησης και του φθαρμένου πολιτικού συστήματος, που νοιάζεται μόνο για τη σωτηρία της ευρωζώνης και του κέρδους των τραπεζιτών και των επιχειρηματικών ομίλων.

Να πάρουμε στα χέρια μας την υπεράσπιση της δημοκρατίας ενάντια στην κατάλυσή της, την υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας ενάντια στην αποικιοκρατική επιτροπεία και την υποτέλεια στους τραπεζίτες και την ΕΕ.

Απέναντι στην τρομοκρατία της καταστροφής που δήθεν θα φέρει η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, απέναντι στο «δεν υπάρχει εναλλακτική», οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία μπορούμε να δημιουργήσουμε το δικό μας εναλλακτικό σχέδιο, που θα περιλαμβάνει:

Τον αγώνα για να μην περάσει και να ανατραπεί το νέο βάρβαρο μνημόνιο. Την άμεση έξοδο από το ευρωζώνη, τη ρήξη, έξοδο και χειραφέτηση από την ΕΕ για την ισότιμη διεθνή συνεργασία των λαών. Την παύση πληρωμών στους δανειστές τοκογλύφους, τη μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους, που σε κάθε περίπτωση δεν είναι δικό μας, είναι επαχθές και αβίωτο για το λαό. Για να επιβάλουμε τη λύτρωση από τα οικονομικά βασανιστήρια των «δόσεων» και της τροϊκανής επιτήρησης.

Την εθνικοποίηση  της Τράπεζας της Ελλάδος, όλων των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, πρώτα από όλα αυτών που κλείνουν ή τις εγκαταλείπουν οι  ιδιοκτήτες τους,  για να αντιμετωπισθεί η ανεργία, η παράνομη παρακράτηση των μισθών, τα λουκέτα.

Την άμεση, «μονομερή» ικανοποίηση των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπως την προστασία των ανέργων, της εργασίας και των μισθών, των συντάξεων, των αυτοαπασχολούμενων και του λαϊκού εισοδήματος, με ξήλωμα όλων των μνημονιακών μέτρων, παλιών και νέων.

Την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων, απέναντι στο μνημονιακό εξευτελισμό της Βουλής, στη δικτατορία των μιντιοκρατών, στην αστυνομοκρατία και το νεοφασισμό.

Μπορούμε να επιβάλουμε το δικό μας «εναλλακτικό σχέδιο» εάν προετοιμαστούμε και προωθήσουμε άμεσα την οργάνωση και την καθημερινή αλληλεγγύη του λαού, τη μαζική αντίσταση, την αντεπίθεση και τον ξεσηκωμό.

Για όλους αυτούς τους λόγους, καλούμε:

Στη δημιουργία ενωτικών λαϊκών συνελεύσεων και επιτροπών του «Όχι μέχρι το τέλος», στις γειτονιές, στους Δήμους και τις πόλεις, στη νεολαία, στους καλλιτέχνες και τη διανόηση και πρώτα από όλα, στους χώρους εργασίας ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία του «Ναι σε όλα». Καλούμε, στην κοινή δράση για την οργάνωση της αλληλεγγύης και της αντίστασης, στον κατά τόπους και κεντρικό συντονισμό. Στην οργάνωση της διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Καλούμε σε συνέλευση  την ερχόμενη βδομάδα
ΤΡΙΤΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 7.30 στην ΑΣΟΕΕ

Εμπρός να σηκωθούμε όλοι λίγο ψηλότερα! Για μια μεγάλη λαϊκή ανάταση. Για μια νέα προοπτική που αξίζει στον κόσμο της εργασίας.

Μπορούμε να νικήσουμε. Και θα νικήσουμε!

Όποιος-α επιθυμεί να συνυπογράψει το παραπάνω κάλεσμα, μπορεί να στείλει ένα mail με το ονοματεπώνυμο και την ιδιότητά του-της στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

1    Aγαπητός Θανάσης – Περιφερειακός σύμβουλος Κεντρ. Μακεδονίας, πρόεδρος Β΄ Συλ. Εκπ. Π.Ε. Θεσ/νίκης
2    ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΕΙΡΗΝΗ – μέλος Δημ.Κίνησης Αγ.Βαρβάρας Αντιθέσεις..
3    Αγγέλου Γ. Γιάννης – Σχης (ΜΧ) ε.α. – Οικονομολόγος ΜΒΑ – Ms’c
4    Αδαμόπουλος Νίκος- Μέλος ΕΕ ΑΔΕΥ -μέλος Γ.Σ ΠΟΕ-ΟΤΑ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓ. ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ.
5    Αθανασοπούλου – Βαφειάδου Αντωνία –  Δημοτική Σύμβουλος  Δήμου Περιστερίου
6    Αλεμίδου Θώμη – Μέλος ΔΣ της Β’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
7    Αλεξάνδρα Ιωαννίδου – Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παν/μίου Αθηνών
8    Αλεξίου Σπύρος- Δημ. Σύμβουλος Αγ. Παρασκευής
9    Αναγνωστόπουλος Βίκτωρας – σκηνοθέτης
10    Αναγνωστοπούλου Κούλα – Πρόεδρος  Εργαζόμενων  Νοσοκομείου  Έδεσσας
11    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ ΣΑΡΑ – ΕΕ ΕΔΟΘ- ΣΩΜ ΕΡΓ ΑΧΕΠΑ
12    Ανδρεάδης Γιάγκος, ομότιμος καθηγητής Παντείου
13    Αντωνόπουλος Αντώνης Α. –   Τοπ/φος Μηχ/κος Τ.Ε.
14    Αντωνόπουλος Παύλος – μέλος Δ.Σ. Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας  και πρώην μέλος ΕΕ ΑΔΕΔΥ
15    Αργυροπούλου Βασιλική-  μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Εργαζομένων σε Φροντιστήρια Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Β. Ελλάδος (Σ.Ε.Φ.Ι.Ε.).
16    Ασαλουμίδης Κώστας – πρόεδρος Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια (ΣΕΕΝ) Εργατική Αλληλεγγύη
17    Ασκητής Γιώργος –  Αγρότης Συνδικαλιστής
18    ΑΣΠΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΠΟΕ-ΔΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟ
19    Βαγενάς Χρήστος – Μέλος ΔΣ ΠΟΠΟΚΠ
20    Βαϊνάς Παντελής – μέλος Ε.Ε. ΑΔΕΔΥ
21    Βαλλή Έλενα – φιλόλογος
22    Βασιλάκη Άννα – Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής
23    Βασιλειάδης Τάσος – Μηχανικός, μέλος κεντρικής αντιπροσωπείας Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος
24    Βασιλόπουλος Χρίστος –  Λαϊκή Επιτροπή Γρεβενών «Όχι μέχρι Τέλους «
25    Βάσσης Διονύσης – Μέλος ΔΣ Γ΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αθήνας
26    Βατικιώτης Λεωνίδας – Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
27    Βαφειάδη Ελένη – Γραμματέας Συλλόγου Αρχιτεκτόνων
28    Βαφειάδης Χρήστος  – Καθηγητής   ΤΕΙ  Χαλκίδας
29    Βεζύρη Ζαχαρούλα –  Μέλος αντιρατσιστικής πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης
30    ΒΕΝΙΑΝΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ – Ανεξάρτητος επενδυτικός σύμβουλος
31    Βλαχαδάμης Σπύρος – Πολιτικος Μηχανικός, μέλος κεντρικής αντιπροσωπείας Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος
32    Βλαχομήτρος Δημήτρης –  Συνταξιούχος, δημοτικός σύμβουλος Θέρμης
33    Βουζουναράς Δημήτρης-  Ελ.Επαγγελματίας, Κορινθία
34    Βουρεκάς Θοδωρής – «Κίνηση για την Διαγραφή του Χρέους»
35    Βουτσαράς Στέλιος – Ηλεκτροσυγκολλητής
36    Βραζιώτης Δημήτρης – Γεωπόνος, Μέλος ATTACK στην ανεργία και την επισφάλεια
37    Γαζάκης Αντώνης – Εκπαιδευτικός, σχολείο Αλληλεγγύης Οδυσσέας
38    Γαϊτανίδου Ευανθία – Επικεφαλής της περιφερειακής κίνησης Αριστερή  Συμπόρευση για την Ανατροπή στα Ιόνια
39    Γαλατάς Ζώης – Γραμματέας Σωματείου Εργ. ΟΤΑ Νομού Ιωαννίνων   
40    Γαλατάς Θανάσης – Πρόεδρος Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Αιτωλοακαρνανίας
41    Γαρδικλής Δημήτρης – Γραμματεας σωματείου εργαζομενων νοσοκομειου Βούλας
42    Γεροτζιάφας Γρηγόρης –  Αναπληρωτής Καθηγητής Αιματολογίας στο Πανεπιστήμιο Pierre et Marie Curie (Paris VI)
43    Γεωργίου Γιώργος  – Πολιτικός Μηχανικός τε
44    Γιαμάνη Δήμητρα – Μαγείρισσα, Β΄Πειραιά
45    Γιαννούλια Κατερίνα- Μέλος ΔΣ Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων Νομού Αττικής του Υπουργείου Γεωργίας
46    Γκόβας Δημήτρης –  Μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Αθήνας
47    Γκότσης Ηρακλής  -Αντιπρόεδρος Ενιαίου Συλλόγου Εργαζόμενων ΨΝΑ-ΔΑΦΝΙ
48    Γκότσης Στάθης- Πρόεδρος ΔΣ Ενιαίου Συλλόγου Υπαλλήλων ΥΠΠΟ Αττικής, Στερεάς και Νήσων
49    Γκούνος Θεόφιλος – Μηχανικός
50    Γκούνου Ελένη- ταξιδιωτικός πράκτορας
51    Γούναρη Παναγιώτα – Καθηγήτρια παν/μιου Μασαχουσέτης, Βοστώνη
52    Γουρλάς Νίκος – Συνδικαλιστής
53    Γούσης Κώστας –  Πολιτικός Επιστήμονας
54    Γρόλλιος Γιώργος – Καθηγητής παιδαγωγικής στο ΠΤΔΕ του ΑΠΘ
55    ΓΡΥΜΠΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  – Συνταξιούχος
56    Δαμέλος Πάνος –  μέλος ΔΣ Πανελληνίου Συνδέσμου Υπαλλήλων Αμίσθων Υποθηκοφυλακείων και Κτηματολογικών Γραφείων
57    Δαρδαβίλα Μυρτώ  – Μέλος Αντιπροσωπεία ΤΕΕ  
58    ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΝΙΚΟΣ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΣ ΕΔΟΘ-ΣΩΜ ΕΡΓ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
59    Δαφέρμου Ειρήνη – Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΟΔΠΤΕ).
60    Δέση-Λουκά Χριστίνη, φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής Πολυτεχνείου Κρήτης
61    Δινοπούλου Ευαγγελία, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, πρόεδρος του συλλόγου Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου
62    Δομούζη Σταυρούλα –  μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Δυτικής Αττικής
63    Δραγανίγος Αντώνης – Μηχανικός, αντιπρόσωπος συν. Εργατικού Κέντρου Αθήνας
64    Ελευθεράτος Διονύσης- Δημοσιογράφος
65    Ζαφείρη “Ολγα –  εργαζόμενη και συνδικαλίστρια στο Υπουργείο Πολιτισμού
66    Ζαφείρης Αντρέας –  Μέλος του ΔΣ ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ
67    Ζωγραφάκη Ειρήνη – Μέλος ΔΣ ΟΣΝΙΕ
68    Ζωγραφάκη Μαρίνα – συνταξιούχος φαρμακοποιός
69    Θεοδοσίου Αποστόλης, Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης, εργαζόμενος στον επισιτισμό
70    Ιωαννίδη Βίκυ – Μηχανικός, συμμετοχή στη πολιτική ομάδα Ελλήνων Ολλανδίας ReINFORM
71    Ιωαννίδου Γιώτα- Μέλος Δ.Σ – ΟΛΜΕ
72    Καββαδίας Γιώργος- Πρόεδρος Πανελλαδικής ομοσπονδίας συνταξιούχων ΝΑΤ
73    ΚαλαΪτζίδης  Θόδωρος  –  Συνταξιούχος Εργάτης Δήμου Αθήνας
74    Καλαϊτζοπούλου Ηλέκτρα, Βιολόγος
75    Καλημερίδης Γιώργος – Πρόεδρος του Συλλόγου Δ-Ν Σύρου-Τήνου-Μυκόνου
76    Καλιαμπάκος Σωτήρης- Μέλος ΔΣ Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας (ΙΣΑ)
77    Καλλίνικος Νικολακόπουλος – οικονομολόγος (B.Sc. – M.B.A. (banking-finance ) , αναλυτής πληροφοριακών συστημάτων (M.Sc.)
78    Καλομοίρης Γρηγόρης- Μέλος ΕΕ ΑΔΕΔΥ – Δημοτικός Σύμβουλος Χαλανδρίου
79    Καλτσώνης Δημήτρης – Πανεπιστιμιακός καθηγητής, Πάντειο
80    Καμάρης Δημήτρης – Εκπαιδευτικός
81    Καπετανάκη Γαρυφαλιά –  ΣΕΦΚ
82    Καραβάς Αντώνης –  Μέλος ΓΣ ΑΔΕΔΥ
83    Καραδάκης Γιώργος – αν/τής γραμματέας Συλλόγου Μον. Διοικ. Υπαλλ. Σιβιτανιδείου
84    Καράμπας Κώστας – ιδιωτικός υπάλληλος
85    Κασαπίδης Γιώργος – μεταφραστής
86    Κασίμης Νίκος Η.  -μέλος της Συλλογικότητας «Επιτροπή Αγώνα Μαρκόπουλου-Πόρτο Ράφτη»
87    Κάτσαρης Παναγιώτης –  Περιφερειακός σύμβουλος με την Ανταρσία στο Μωριά, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στον ΕΛ.Γ.Ο. – ΔΗΜΗΤΡΑ
88    Κατσίμπα Δάφνη –  Πρόεδρος Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Θεσσαλονίκης
89    Κατσιόλα Λίνα, εργαζόμενη στο  βιβλίο, πρ. πρόεδρος Σωματείου υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Ν.Θεσσαλονίκης, αδιόριστη εκπαιδευτικός
90    Κατσίφης Νίκος, Ενεργοί Άνεργοι
91    Κατσουλάκος Νίκος  -Μηχανολόγος Μηχανικός Δρ. Ε.Μ.Π., Αυτοαπασχολούμενος / Ερευνητικός Συνεργάτης Ε.Μ.Π.
92    Κεφαλινός Νίκος –  Μηχανικός Παραγωγής
93    Κεχαγιάς Γιώργος –  Εργάτης
94    Κηπουρος Γιάννης εργαζόμενος Ο.Τ.Α. Ν. Θεσ/νικης
95    Κλάδης Διονύσης – Μέλος ΔΣ ΣΤΕΒ
96    Κλοκίδου Γιούλη, μέλος της Α” ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
97    Κοζανιτάς Γιώργος – Μέλος ΔΣ ΣΕΦΚ
98    Κοιλάκου Σύλβια – Μέλος ΔΣ Εργατικού Κέντρου Αθήνας
99    Κοκκινοβασίλης Πολυδεύκης – Μέλος  Δ.Σ.  ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Αγρινίου
100    Κολοβός Γιάννης- Μέλος ΓΣ της ΑΔΕΔΥ Αιτωλοακαρνανίας
101    Κόνιαρης Χρήστος- Πρόεδρος Συλλόγου Υπαλλήλων ΕΚΑ
102    Κοντάκος Κώστας  – Αναπληρωτής Μαθηματικός
103    Κοντελές  Δημήτρης –  αιρετος  ΠΥΣΔΕ  Λαρισας
104    Κοντογιάννη Μαριλένα –  ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας
105    Κοντομάρης Κώστας – Πρόεδρος Εργαζομένων Σωματείο ΕΧΑΕ
106    Κοσμοπούλου Όλγα-  Μέλος Εκτελεστικής  Γραμματείας  ΟΕΝΓΕ – μέλος  Δ.Σ. Συλλόγου εργαζομένων νοσοκομείου Νίκαιας και Δ.Σ. ιατρικού συλλόγου Πειραιά.
107    Κοτσόργιου Κατερίνα , Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων στα καταστήματα τύπου στο Δ.Α.Α.
108    Κουκουλάς Γιάννης – Ιστορικός τέχνης, συνεργάτης Εφημερίδας των Συντακτών
109    Κουτσούμπα  Δέσποινα- Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής – Μέλος ΓΣ της ΑΔΕΔΥ
110    Κρεασίδης Γιώργος- Μέλος ΔΣ της Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
111    Κριτσινιώτης  Αθανάσιος –  μελος  ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας
112    Κυριακάκης Γιάννης, περιφερειακός σύμβουλος Κρήτης, αιρετό μέλος ΠΥΣΔΕ Χανίων
113    Κωστάρας Βασίλειος  – Ιατρός επιμελητής ΕΣΥ  Πρώην πρόεδρος  νοσοκομειακών ιατρών Αιτωλοακαρνανιας
114    ΚΩΣΤΑΡΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ – ΟΕΝΓΕ ΑΓΡΙΝΙΟ
115    Λαθήρα Γιάννα, ταμίας της Γ” ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
116    Λαθήρας Γιάννης, πρόεδρος της Γ” ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
117    Λάσκαρης Γρηγόρης, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ, Γενικός Γραμματέας ΠΣΔΜΜΜΜ
118    Λαυτσής Πάρις – Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Πληροφορικής Αθήνας, ΕΚΠΑ
119    Λέκκας Παναγιώτης, γραμματεας ΕΛΜΕ Χαλκιδικης
120    Λιάγκος Γιώργος – Μέλος ΔΣ ΣΜΤ
121    ΛΙΑΣΚΟΣ ΑΛΕΞΗΣ – ΜΕΛΟΣ Δ.Σ. ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ Δ.Ο.Υ. ΒΟΙΩΤΙΑΣ ΕΥΒΠΙΑΣ
122    Λιβιτσάνος Γεράσιμος – Δημοσιογράφος The Press Project, Unfollow
123    ΛΙΓΑΣΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
124    Λιόντος Βασίλης – Μέλος Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
125    Λιόσης Βασίλης – Ιδ. Eκπαιδευτικός
126    Λουσιώτης  Νίκος  – Φαρμακοποιός
127    Μακρής Ανδρέας- Μέλος ΕΕ της ΠΟΕΔΗΝ
128    Μαλεφακη Ηρώ , μέλος ΔΣ μηχανολογων μηχανικών πανεπιστήμιο δυτικής Μακεδονίας
129    Μανιάτης Γιώργος –  Πανεπιστιμιακός καθηγητής ΕΚΠΑ
130    Μανίκας Σταύρος – Πρ. μέλος ΔΣ ΕΚΑ
131    Μανουράς Γιώργος –  Μέλος Δ.Σ Φυσικού Αθήνας, ΕΚΠΑ
132    Μανουσάκης Γιώργος –  Πρόεδρος Σωματείου Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου, μέλος ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ
133    Μανωλόπουλος Γιάννης – Μελος ΔΣ ΣΤΕΒ
134    Μαρίνης Στέλιος – Μαθηματικός
135    Μαριόλης Δημήτρης, πρόεδρος Α΄ Συλλόγου Αθηνών εκπαιδευτικών ΠΕ
136    Μαριόλης Δημήτριος – Προεδρός συλλόγου εκπαιδευτικών Α Αθήνας
137    Μαρκέτος Σπύρος – Πανεπιστημιακός ΑΠΘ
138    Μαρκοπούλου Μάρθα – διευθύντρια ιδιωτικής κλινικής.
139    Μασούρας Χρήστος, μαθηματικός
140    Μελέτη Σοφία , μέλος ΔΣ εργαζομένων Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας
141    Μένου Κική – Μέλος Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού-Τουρισμού
142    Μεράντζας Γιώργος –  Τραγουδιστής
143    Μιλτσακάκης Μιχάλης –  Μέλος Δ.Σ.  ΔΟΕ
144    Μίχος Κωνσταντίνος – Χορογράφος
145    Μονιάκη Χρυσούλα – Μέλος Δ.Σ. συλλόγου εργαζομένων ΕΛΣΤΑΤ
146    Μόσχου Αντρέας,πρώην μέλος Συντονιστικού Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Φαλήρου Θεσσαλονίκης
147    Μπακαλάκης Χρήστος  –  Σερβιτόρος
148    Μπάλλας Αντρέας-  Γενικός Γραμματέας ΕΛΜΕ Λέσβου
149    Μπαρδάκης Κώστας – Αρχιτέκτονας
150    Μπαρδουμπούρη Γεωργία –   Δ.Σ. Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης   Έδεσσα
151    Μπαχτή ΑΝΝΑ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ε ΕΛΜΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
152    Μπελαντής Δημήτρης  – Δικηγόρος,  μέλος του Δ.Σ   Δ.Σ.Α.
153    Μπέτσης Λευτέρης, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ
154    Μπινιώρης Νικος- ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓ. ΔΗΜΟΥ ΠΑΙΑΝΙΑΣ
155    Μπλάνας Δημήτρης – Μεταλλειολόγος Μηχανικός
156    Μπουκή Ελένη, μέλος Αντιπροσωπείας ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ
157    Μωρίκης Χρήστος – επαγγελματίας γρ. τεχνών
158    Νιαρχάκος Νιάρχος –  Δημ. Σύμβουλος Πετρούπολης
159    Νίκα Γεωργία – Δημ. Σύμβουλος Καματερός- Αγ. Ανάργυροι
160    Νικολιδάκη Φλώρα- Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής
161    Νταλακογιώργος Αντώνης- Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού – ΠΕΝΕΝ)
162    ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ – ΑΓΡΟΤΗΣ (ΧΗΜΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ)
163    Ορτατζόγλου Γιώργος –  Πρόεδρος εργαζομένων Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας
164    Παγούδης Γιώργος – Δημοσιογράφος
165    Παλληκάρης Νίκος – Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου μεταπτυχιακών σπουδαστών ΕΜΠ
166    Παναγιωτόπουλος Θοδωρής, Ενεργοί Άνεργοι
167    Παναρέτου Λευτέρης –  Μέλος ΔΣ Σωματείου Νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ
168    Πάνος Πανάς –  Μέλος Δ.Σ. Νομικής ΑΠΘ
169    Πάντσιος Άγγελος, μέλος ΔΣ της Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
170    Πάντσιος Άγγελος, μέλος του ΔΣ της Γ” ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
171    Παπαγεωργίου Άρης – Κοινωνιολόγος
172    Παπαδόπουλος  Δημήτρης –  μελος  ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας
173    Παπαδοπούλου Βασιλική –  Μουσικός
174    Παπαδοπούλου Μαρία – μέλος αντιφασιστικής πρωτοβουλίιας Αλεξάνδρειας-άνεργη
175    Παπαευσταθίου Άννα, μέλος Β” ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
176    Παπαθανασίου Αργύρης –  ΔΣ εκπ/κων πρωτοβαθμιας Εκπ. Ν. Μαγνησιας
177    Παπακωνσταντίνου Πέτρος –  Δημοσιογράφος
178    Παπανικολάου Πάνος- Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Περιστερίου, μέλος Δ.Σ . ΕΙΝΑΠ
179    Παπαχριστούδη Ματίνα –  Δημοσιογράφος
180    Παράσχος Παναγιώτης  – Μέλος ΔΣ ΠΣΧΜ
181    Πασαλούκος Κώστας – υδραυλικός/ψυκτικός
182    Πασχάλη Βιβή- Μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ
183    Πασχαλίδης Γιώργος  – ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
184    Πεντόζη Ζωή- Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Εμπορικής Ναυτιλίας
185    Περδίκης Διονύσιος – Μεταδιδακτορικός ερευνητής, Βερολίνο
186    Πετροβίτσος Κώστας- Εργαζόμενος ΟΣΥ
187    Πετρόπουλος Δημήτρης, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ
188    Πολυμερίδου  Μαρία  –  ΔΣ ΕΛΜΕ Λάρισας
189    Πολυχρονιάδης Δημήτρης – Πρώην μέλος Δ.Σ. ΔΟΕ
190    Πράσσος Στέφανος –  Επικεφαλής περιφερειακής κίνησης Αντικαπιταλιστική Αριστερά στη Δυτική Μακεδονία
191    Προυσαλίδης Γιώργος – μελος ΔΣ ΕΛΜΕ Δ” Αν Αττικής
192    Ρέππα Ντίνα – ΠΡΟΕΔΡΟΣ Δ.Σ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ  «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»
193    Ρηγόπουλος Κίμων, ηθοποιός
194    Ρηγόπουλος Φραγκίσκος  – Μέλος Επιτρ. Αγώνα ενάντια στην εξόρυξη Χρυσου
195    Ρίζος Μιχάλης – Μέλος Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ – Γραμματέας σωματείου εργαζομένων ΑΤΤΙΚΟΥ νοσοκομείου
196    Ρίζου Ντορέτα – Γραμματέας  Δ.Σ συλλόγου εργαζομένων πανεπιστήμιου Ιωαννίνων
197    Ρούμπας Σπύρος –  Μέλος ΔΣ Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Πανεπιστημίου Πάτρας
198    Σακαγιάννης Παναγιώτης- Ειδικευόμενος ιατρός ΕΣΥ
199    Σακαλή Όλγα- Πρόεδρος του Συλλόγου ελλήνων αρχαιολόγων
200    Σαμδάνης Κώστας, μέλος ΔΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης, μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ, πρώην μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΤΕΕ
201    Σεφερλής Γιάννης –  Επικεφαλής της δημοτικής κίνησης Ανταρσία στο Δήμο Πύργου
202    Σκαρλάτου Τζένη, σκηνοθέτης
203    Σκουλαρίκος Γιάννης  -Ηλεκτρονικός Μηχανικός ΤΕ, Μέλος Αντιφασιστικού Μετώπου Ηλείας
204    Σκουνάκη Αρετή –  Δικηγόρος
205    Σμήλιος Ηλίας – Δάσκαλος, δημοτ. Σύμβουλος Αμπ/πων-Μενεμένης, πρ. μέλος Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε
206    Σουκαράς Ευθύμιος-Μαθηματικός
207    Σπανούδης Δημήτρης, μέλος του ΔΣ της Γ” ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
208    Σπυριδάκης Γιώργος – δάσκαλος
209    Σπυρόπουλος Τάσος – Δημοτικός σύμβουλος με την Αριστερή Ριζοσπαστική Δημοτική Κίνηση Μαρουσιού «Εκτός των Τειχών»
210    Σταγκος Κωνσταντινος –  Οργανωτικός γραμματέας του μικτού- ενωτικού-ταξικού, συνταξιουχικού κινήματος ”η συσπειρωση”, Ν.ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
211    Σταματόπουλος Αντώνης –  Πρ. Πρόεδρος ΣΕΛΜΑ
212    Στεφανής Γιώργος –  Μέλος ΔΣ ΟΜΕ ΟΤΕ
213    Σφενδόνη Ντιάνα – Νοικοκυρά
214    Σφενδόνης Νικόλαος – Συνταξιούχος
215    Σωτήρης Παναγιώτης, Πανεπιστημιακός
216    Ταβουλάρης Δημήτρης –  Δημοτικος Σύμβουλος  «Ρήξη και Ανατροπή, Αριστερή Αντικαπιταλιστική Δημοτική Κίνηση Ηρακλείου Αττικής»
217    Τάκη Βούλα – Συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μέλος της Πρωτοβουλίας Γυναικών Ενάντια στο Χρέος-Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών
218    ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ -ΒΙΟΤΕΧΝΗΣ
219    Τζαμαδάνης Γιώργος – Μέλος ΔΣ Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
220    Τζέρπος Νίκος – ΔΣ ΕΛΜΕ Θεσπρωτίας
221    Τζιορτζιώτης Σταύρος –  Δημοτικός σύμβουλος με την Αριστερή Παρέμβαση Βύρωνα, γραμματέας ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας
222    Τζιουβάρα Ολίβια – Βιολόγος – Μέλος ATTACK στην ανεργία και την επισφάλεια
223    Τζουβελέκης Δημήτρης – Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Ν. Βοιωτίας
224    Τζώτζης Βασίλης-  Άνεργος
225    ΤΟΣΟΝΙΔΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ- ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΣΚΛΗΠΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ-ΓΣ ΟΕΝΓΕ
226    Τουλγαρίδης Κώστας  – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ «Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ»
227    Τσαγκαράτου Αιμιλία – Μέλος  Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ – μέλος Δ.Σ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ «Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ»
228    Τσιμήγκας Βαγγέλης, μέλος ΔΣ Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας
229    Τσιμικλή Αγγελική, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, μέλος Συλλόγου Π.Ε. Αγίου Δημητρίου
230    Τσίτκανος Δημήτρης –  Πρωτ. Πανελ. Ανεξ. Ταξική Εργατική Κίνηση
231    Τσιφής Κωνσταντίνος – Μέλος ΔΣ Σωματείου Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης
232    Τσούρος Ισίδωρος , πρώην Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Χίου
233    Φιλίπου Στελιος – Μέλος ΔΣ σωματείου εργαζομένων Δήμου Ζωγράφου
234    Φλογέρα Ζωή , βοηθός εργαστηρίου στη NIOZ, Netherlands
235    Φύτρος Πέτρος – Μέλος ΔΣ Ε΄ΕΛΜΕ
236    Φωτεινόπουλος Σταύρος – Ηλεκτρολόγος μηχανικός
237    Φωτιάδου Χρύσα – Αρχιτέκτονας τοπίου
238    Χαλαμπαλάκη Ιωάννα
239    Χαλιμούρδα Αντιγόνη – μέλος  ΕΛΜΕ   Βοιωτίας
240    Χαμηλάκη Κατερίνα –  Περιφερειακή σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας
241    Χαραλαμποπουλος Λευτέρης –  Δημοσιογράφος – εκδότης περιοδικού «unfollow»
242    Χάρης Μανόλης – Απολυμένος Ελλην. Χαλυβουργίας
243    Χαρμίδου Μαριλένα  – άνεργη
244    Χατζηαθανασιάδου Βούλα – συνταξιούχος εκπαιδευτικός
245    Χατζηγιαννάκος Μπάμπης – Τεχνικός μηχανημάτων έργου – Μέλος ATTACK στην ανεργία και την επισφάλεια
246    Χατζηστεφάνου Αρης –  Δημοσιογράφος
247    Χονδροκούκης Μιχάλης – Iδ. εκπαιδευτικός
248    Χόνδρου Νίκη –  Ταμίας  ΔΕ παραρτήματος Β.Ε. του ΣΕΚΑ
249    Χρηστίδου Χρηστίνα – ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΜΟΔ (ΕΣΠΑ)
250    Χρυσός Αντώνης – Μέλος του ΔΣ του ΣΙΕΛ Β. Ελλάδας

251     Λαφαζάνη Δώρα, Καθηγήτρια ΔΠΘ