Παρουσιάστηκε σήμερα (2/9) στην ΕΣΗΕΑ η Προγραμματική Διακήρυξη της Λαϊκής Ενότητας-Ολόκληρο το κείμενο.

Αντι­προ­σω­πεία της ΛΑΪ­ΚΗΣ ΕΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ  με επι­κε­φα­λής τον Πα­να­γιώ­τη  Λα­φα­ζά­νη πα­ρου­σί­α­σε σή­με­ρα σε συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου στην Αθήνα την Προ­γραμ­μα­τι­κή της Δια­κή­ρυ­ξη.

Στην αντι­προ­σω­πεία με­τεί­χαν ακόμη ο εκ­πρό­σω­πος Τύπου της ΛΑΪ­ΚΗΣ ΕΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ Κώ­στας Ήσυ­χος, ο δη­μο­σιο­γρά­φος – συγ­γρα­φέ­ας Πέ­τρος Πα­πα­κων­στα­ντί­νου και η νο­μι­κός Μα­ριάν­να Τσί­χλη.

Στην κα­τά­με­στη από κόσμο αί­θου­σα της ΕΣΗΕΑ, κυ­ρί­ως νε­ο­λαί­ους, πα­ρα­βρέ­θη­καν οι βου­λευ­τές της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας Δη­μή­τρης Στρα­τού­λης, Θα­νά­σης Πε­τρά­κος, Στά­θης Λε­ου­τσά­κος, Νά­ντια Βα­λα­βά­νη, Θα­νά­σης Σκού­μας και Ραχήλ Μακρή και πολλά στε­λέ­χη από όλες τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες του με­τώ­που.

Ο Πα­να­γιώ­της Λα­φα­ζά­νης κατά την ει­σα­γω­γι­κή του ομι­λία, τό­νι­σε τα εξής:

“Επι­χει­ρή­σα­με να κά­νου­με μια συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, αλλά βλέπω ότι έχου­με μια πολύ πυκνή συ­γκέ­ντρω­ση. Κι αυτό είναι πάρα πολύ θε­τι­κό μή­νυ­μα. Δεί­χνει σε όλους την απή­χη­ση που έχει η “Λαϊκή Ενό­τη­τα”. Εί­μα­στε το μέ­τω­πο που πρω­τοϊ­δρύ­θη­κε, αλλά απ' ό,τι φαί­νε­ται μέρα με τη μέρα απο­κτά­με μια πολύ με­γά­λη λαϊκή δυ­να­μι­κή. Ιδιαί­τε­ρη δυ­να­μι­κή στα πιο φτωχά στρώ­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας και πρώτα από όλα στη νε­ο­λαία. Τα νιάτα της Ελ­λά­δας στα οποία ανή­κει και το μέλ­λον. Και αυτά τα νιάτα θα πά­ρουν τη σκυ­τά­λη του μέλ­λο­ντος στα χέρια τους. Και η “Λαϊκή Ενό­τη­τα” έχει αυτόν τον κύριο στόχο. Να πάρει η νε­ο­λαία τη σκυ­τά­λη, τις απο­φά­σεις και να πάρει στα χέρια της την πο­ρεία της χώρας. Και τότε θα γί­νουν πα­ρελ­θόν μνη­μό­νια, εξαρ­τή­σεις, λι­τό­τη­τες και υπο­τέ­λειες. Θα δούμε μια νέα Ελ­λά­δα.

Επι­τρέψ­τε μου να πω ει­σα­γω­γι­κά ορι­σμέ­νες θε­με­λιώ­δεις σκέ­ψεις για το εγ­χεί­ρη­μα της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας».

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» γεν­νή­θη­κε με τα­χύ­τη­τα αστρα­πής προ­κει­μέ­νου να υπάρ­ξει ένα δυ­να­τό και απο­φα­σι­στι­κό εγ­χεί­ρη­μα ως ρι­ζο­σπα­στι­κή απά­ντη­ση στη νέα μνη­μο­νια­κή συ­ναί­νε­ση, στο νέο μνη­μο­νια­κό συ­νε­ται­ρι­σμό της απερ­χό­με­νης κυ­βέρ­νη­σης του Αλ. Τσί­πρα με τη ΝΔ, το ΠΟ­ΤΑ­ΜΙ και το ΠΑΣΟΚ, έτσι όπως εκ­φρά­στη­κε με την από κοι­νού ψή­φι­ση στη βουλή του τρί­του μνη­μο­νί­ου κα­τα­λή­στευ­σης της χώρας και του λαού.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» δεν είναι ένα κόμμα και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ένα κόμμα με την πα­ρα­δο­σια­κή  έν­νοια.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» ιδρύ­θη­κε ως ένα μέ­τω­πο.

Ένα ανοι­κτό και πλατύ μέ­τω­πο που φι­λο­δο­ξεί να εκ­φρά­σει και να αντι­προ­σω­πεύ­σει όλο και ευ­ρύ­τε­ρες αρι­στε­ρές, ρι­ζο­σπα­στι­κές, και­νο­τό­μες και προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις, που έχουν αντι­μνη­μο­νια­κό δη­μο­κρα­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό και επι­διώ­κουν να βά­λουν τη χώρα σε μια νέα ανορ­θω­τι­κή ανα­πτυ­ξια­κή τρο­χιά πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης με κοι­νω­νι­κό πρό­σω­πο και σο­σια­λι­στι­κό ορί­ζο­ντα.

Στη «Λαϊκή Ενό­τη­τα» ήδη έχουν δη­λώ­σει ενερ­γή συμ­με­το­χή ή συ­νερ­γα­σία πολ­λές ορ­γα­νώ­σεις, κι­νή­σεις και προ­σω­πι­κό­τη­τες της Αρι­στε­ράς και του προ­ο­δευ­τι­κού τόξου.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» προ­φα­νώς δεν είναι και δεν πρό­κει­ται να γίνει ένα προ­ε­δρο­κε­ντρι­κό ή αρ­χη­γι­κό συ­γκε­ντρω­τι­κό μόρ­φω­μα, όπως τα πα­ρα­δο­σια­κά κόμ­μα­τα του συ­στή­μα­τος. Δεν είναι ούτε πρό­κει­ται να γίνει ένα μο­νο­λι­θι­κό κόμμα, όπως ορι­σμέ­νες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» βα­σί­ζε­ται και θέλει να λει­τουρ­γεί με αδια­πραγ­μά­τευ­τες συλ­λο­γι­κές δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, με την πλήρη, αδια­πραγ­μά­τευ­τη και άμεση συμ­με­το­χή των μελών της στη λήψη όλων των απο­φά­σε­ων και ιδιαί­τε­ρα των απο­φά­σε­ων που κα­θο­ρί­ζουν τις βα­σι­κές επι­λο­γές και την πο­ρεία της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας».

Απ' αυτήν την άποψη φι­λο­δο­ξού­με να ανα­δει­χθού­με σε ένα απο­λύ­τως πρω­τό­τυ­πο και και­νο­τό­μο εγ­χεί­ρη­μα και πεί­ρα­μα δη­μο­κρα­τί­ας, που πα­ρα­πέ­μπει στις αρχές και τις πρω­τό­τυ­πες δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, οι οποί­ες εγκαι­νιά­στη­καν από το ΕΑΜ και την αντι­στα­σια­κή Ελ­λά­δα των βου­νών.

Από αυτή τη θέση κα­λού­με ερ­γα­ζό­με­νους, πο­λί­τες, προ­ο­δευ­τι­κούς αν­θρώ­πους, πα­τριώ­τες, αγω­νι­στές, μα­χη­τές και στε­λέ­χη των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων και της Αρι­στε­ράς να αυ­τε­νερ­γή­σουν και να ανα­λά­βουν πρω­το­βου­λί­ες αυ­το­ορ­γά­νω­σης και να κτί­σουν πα­ντού, σε πό­λεις, Δή­μους, Κοι­νό­τη­τες και γει­το­νιές, ανοι­κτές Επι­τρο­πές και ορ­γα­νώ­σεις της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας» που θα λει­τουρ­γούν με πλα­τιές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σί­ες ως κύτ­τα­ρα προ­ο­δευ­τι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής ανα­τρο­πής και κοι­νω­νι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού. Και κυ­ρί­ως να κτί­σουν πα­ντού Επι­τρο­πές και ορ­γα­νώ­σεις ανοι­κτής λαϊ­κής συμ­με­το­χής που θα δώ­σουν απο­φα­σι­στι­κά και με επι­τυ­χία τον εκλο­γι­κό αγώνα για μια με­γά­λη νίκη της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας».

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα», όμως, δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο ως μέ­τω­πο ορ­γα­νώ­σε­ων, κι­νή­σε­ων και προ­σώ­πων που συμ­με­τέ­χουν στο εγ­χεί­ρη­μα στη βάση κοι­νής προ­γραμ­μα­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης, δια­τη­ρώ­ντας πλή­ρως την ορ­γα­νω­τι­κή τους αυ­το­νο­μία και την ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή τους ιδιαι­τε­ρό­τη­τα και δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» πρώτα από όλα και κυ­ρί­ως φι­λο­δο­ξεί να είναι ένα κί­νη­μα λαϊ­κής βάσης. Ένα κί­νη­μα λαϊ­κής συμ­με­το­χής, λαϊ­κής αυ­τορ­γά­νω­σης και λαϊ­κής αυ­τε­νέρ­γειας. Ένα μέ­τω­πο που θα δίνει το παρόν στην κοι­νω­νία και θα στη­ρί­ζε­ται στους ερ­γα­τι­κούς, λαϊ­κούς, κοι­νω­νι­κούς, τα­ξι­κούς αγώ­νες και στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα, ως τις κα­τε­ξο­χήν δυ­νά­μεις αντί­στα­σης και προ­ο­δευ­τι­κής ανα­τρο­πής”.

ΠΡΟ­ΓΡΑΜ­ΜΑ­ΤΙ­ΚΗ ΔΙΑ­ΚΗΡYΞΗ ΤΗΣ «ΛΑΪ­ΚΗΣ ΕΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ»

 Η δη­μιουρ­γία της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας έχει ως αφε­τη­ρία το συ­ντρι­πτι­κό ΟΧΙ του Ελ­λη­νι­κού λαού στο δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου. Απέ­να­ντι στην τρο­μο­κρα­τία των κυ­ρί­αρ­χων δυ­νά­με­ων στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την Ελ­λά­δα, η με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, με δυ­να­μι­κή πα­ρου­σία των νέων, αντέ­τα­ξε μια αυ­θε­ντι­κή λαϊκή εξέ­γερ­ση. Η αντί­στα­ση του ελ­λη­νι­κού λαού, πρω­το­φα­νής σε διάρ­κεια και μα­ζι­κό­τη­τα κυ­ρί­ως στα δύο πρώτα χρό­νια της επι­βο­λής των μνη­μο­νί­ων, απο­τε­λεί, επί­σης, μια με­γά­λη πα­ρα­κα­τα­θή­κη για τη Λαϊκή Ενό­τη­τα. Εξέ­φρα­σε τη γε­νι­κευ­μέ­νη αντί­στα­ση στο στρα­τη­γι­κό σχέ­διο επι­βο­λής διαρ­κούς λι­τό­τη­τας, απο­γύ­μνω­σης της ερ­γα­σί­ας από κάθε δι­καί­ω­μα, υφαρ­πα­γής της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, κα­τά­λυ­σης της δη­μο­κρα­τί­ας και επι­βο­λής κα­θε­στώ­τος πε­ριο­ρι­σμέ­νης κυ­ριαρ­χί­ας.

Μόλις ένα μήνα μετά το «ΟΧΙ» του ελ­λη­νι­κού λαού στο δη­μο­ψή­φι­σμα, η ψή­φι­ση του τρί­του Μνη­μο­νί­ου άλ­λα­ξε δρα­μα­τι­κά το πο­λι­τι­κό τοπίο. Η ηγε­τι­κή ομάδα της κυ­βέρ­νη­σης που ανα­δεί­χθη­κε από τις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου διέ­λυ­σε βίαια το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο που τη συ­νέ­δεε με τη λαϊκή πλειο­ψη­φία, σπέρ­νο­ντας την απο­γο­ή­τευ­ση και ανα­ζω­πυ­ρώ­νο­ντας τον φόβο. Πέ­ρα­σε στην απέ­να­ντι όχθη των Μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων, βομ­βαρ­δί­ζο­ντας τα ερ­γα­ζό­με­να και με­σαία στρώ­μα­τα με νέα αντι­λαϊ­κά μέτρα. Η εξέ­λι­ξη αυτή επέ­τρε­ψε στους δα­νει­στές να προ­χω­ρή­σουν σε πο­λι­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα και βια­σμό κάθε έν­νοιας λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας. Με το τρίτο  Μνη­μό­νιο η διε­θνής επι­τρο­πεία γί­νε­ται ακόμη πιο ασφυ­κτι­κή, με κο­ρυ­φαίο δείγ­μα τα­πεί­νω­σης τη δη­μιουρ­γία του δια­βό­η­του fund, του Τα­μεί­ου που υπο­θη­κεύ­ει τη δη­μό­σια πε­ριου­σία και τον κοι­νω­νι­κό πλού­το για γε­νιές ολό­κλη­ρες. 

Το τρίτο Μνη­μό­νιο είναι μόνο η αρχή. Ήδη βρί­σκο­νται στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη η πε­ραι­τέ­ρω διά­λυ­ση των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, η νέα συρ­ρί­κνω­ση σε εξευ­τε­λι­στι­κά επί­πε­δα των επι­κου­ρι­κών και των κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων, η φο­ρο­ε­πι­δρο­μή στα αγρο­τι­κά ει­σο­δή­μα­τα και στα μι­κρο­με­σαία κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, όπως και σειρά άλλων μέ­τρων που θα προ­ω­θη­θούν τους επό­με­νους μήνες. Ακρι­βώς αυτός ο λόγος, σε συν­δυα­σμό με την προ­σπά­θεια να απο­φευ­χθεί η συ­γκρό­τη­ση αντι­μνη­μο­νια­κού με­τώ­που εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής, ώθη­σαν την κυ­βέρ­νη­ση να πα­ραι­τη­θεί και να οδη­γή­σει τη χώρα σε εκλο­γές- εξ­πρές. Πρό­κει­ται για προ­σπά­θεια υφαρ­πα­γής της λαϊ­κής ψήφου, προ­τού ο λαός ενη­με­ρω­θεί και αι­σθαν­θεί στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του και σε όλη τους την έκτα­ση τις συ­νέ­πειες του τρί­του Μνη­μο­νί­ου. Προ­σπά­θεια, που συ­νά­ντη­σε την πλήρη υπο­στή­ρι­ξη των Ευ­ρω­παί­ων επι­κυ­ρί­αρ­χων- Μέρ­κελ, Γιούν­κερ, Μο­σκο­βι­σί, Ντάι­ζελ­μπλουμ-, οι οποί­οι πριν δύο μήνες προ­σπα­θού­σαν να ακυ­ρώ­σουν με κάθε τρόπο το δι­καί­ω­μα δη­μο­κρα­τι­κής έκ­φρα­σης του ελ­λη­νι­κού λαού με δη­μο­ψή­φι­σμα.

Ου­δείς σο­βα­ρός άν­θρω­πος πι­στεύ­ει πραγ­μα­τι­κά ότι αυτά τα κα­τα­στρο­φι­κά, από κοι­νω­νι­κή άποψη, μέτρα μπο­ρεί να είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κά ακόμη και από τη στενά δη­μο­σιο­νο­μι­κή σκο­πιά. Η απο­τυ­χία τους είναι προ­ε­ξο­φλη­μέ­νη και θα οδη­γή­σει σε νέα πα­κέ­τα αντι­λαϊ­κών μέ­τρων, για να συ­νε­χι­στεί ο φαύ­λος κύ­κλος που γνω­ρί­σα­με με τις προη­γού­με­νες Μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις. Ερ­γα­ζό­με­νοι, αγρό­τες, νέοι, επαγ­γελ­μα­τί­ες και μι­κροί επι­χει­ρη­μα­τί­ες κα­τα­στρέ­φο­νται μόνο και μόνο για να εξα­σφα­λι­σθούν οι δό­σεις της δα­νεια­κής «βο­ή­θειας», οι οποί­ες την ίδια στιγ­μή της εκτα­μί­ευ­σής τους πη­γαί­νουν, κατά το 99%, είτε στους δα­νει­στές, είτε στους τρα­πε­ζί­τες. Στα­γό­να δεν πέ­φτει στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία και στους πο­λί­τες που βρί­σκο­νται στο χεί­λος του οι­κο­νο­μι­κού αφα­νι­σμού.

Είναι αστείο να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς ότι αυτή η ηγε­τι­κή ομάδα, που υπέ­γρα­ψε το τρίτο Μνη­μό­νιο και έκτο­τε εγκω­μιά­ζε­ται από τους εκ­προ­σώ­πους των δα­νει­στών και της εγ­χώ­ριας ολι­γαρ­χί­ας, θα κα­τα­φέ­ρει- κάπως, κά­πο­τε- να απε­γκλω­βι­στεί από αυτό. Αν πά­ρεις το λάθος τρένο, όλοι οι σταθ­μοί που θα συ­να­ντή­σεις στη δια­δρο­μή σου θα είναι λάθος. Και είναι αι­θε­ρο­βά­μων όποιος πι­στεύ­ει ότι μπο­ρεί να τα βάλει με τα με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα μια κυ­βέρ­νη­ση που δέ­χθη­κε να κόψει άμεσα 93 ευρώ τον μήνα από τους φτω­χό­τε­ρους των φτω­χών, συρ­ρι­κνώ­νο­ντας την κα­τώ­τα­τη σύ­ντα­ξη στο εξευ­τε­λι­στι­κό όριο των 393 ευρώ!

Για ένα με­γά­λο μέ­τω­πο του “ΟΧΙ μέχρι το τέλος”

Για όλους αυ­τούς τους λό­γους κα­τέ­στη επεί­γου­σα ανά­γκη η συ­γκρό­τη­ση της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας, ενός πο­λι­τι­κού και κοι­νω­νι­κού με­τώ­που ανα­τρο­πής των Μνη­μο­νί­ων και της εξο­ντω­τι­κής λι­τό­τη­τας, της αντι­δη­μο­κρα­τι­κής εκτρο­πής και της με­τα­τρο­πής της Ελ­λά­δας σε ευ­ρω­α­ποι­κία με μοχλό το χρέος.

Χρεια­ζό­μα­στε ένα με­γά­λο λαϊκό, πα­τριω­τι­κό μέ­τω­πο αξιο­πι­στί­ας, συ­νέ­πειας και ανι­διο­τέ­λειας που θα ανα­στυ­λώ­σει τις προ­δο­μέ­νες ελ­πί­δες, θα νι­κή­σει τον φόβο και θα δώσει αέρα νίκης στο με­γά­λο, λαϊκό και νε­α­νι­κό ρεύμα του «ΟΧΙ» της 5ης Ιου­λί­ου. Μα­ταιο­πο­νούν όσοι προ­σπα­θούν να δια­βά­λουν εκ των προ­τέ­ρων αυτή την προ­σπά­θεια μι­λώ­ντας για «απο­στα­σία» που έριξε τάχα την «πρώτη αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση». Απο­στά­τη­σαν από την Αρι­στε­ρά μόνον εκεί­νοι που επέ­λε­ξαν να γί­νουν η τρίτη Μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση αυτού του τόπου.

Η Λαϊκή Ενό­τη­τα δεν είναι εκλο­γι­κή ση­μαία ευ­και­ρί­ας, ούτε φι­λο­δο­ξεί να προ­στε­θεί στα κόμ­μα­τα του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου, πο­λι­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου. Απο­τε­λεί συ­σπεί­ρω­ση πο­λι­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, κι­νή­σε­ων και ανέ­ντα­χτων πο­λι­τών, που φι­λο­δο­ξεί να εκ­φρά­σει, να εμπνεύ­σει και να ενι­σχύ­σει ένα πραγ­μα­τι­κό λαϊκό κί­νη­μα, με πρω­το­βου­λί­ες αυ­το­ορ­γά­νω­σης. Θέ­λου­με να γίνει η φωνή εκεί­νων που σή­με­ρα δεν έχουν φωνή, η δύ­να­μη των αδυ­νά­μων. Θέ­λου­με να είναι η αφε­τη­ρία για το μέ­τω­πο που θα εκ­προ­σω­πή­σει τη συμ­μα­χία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των ανέρ­γων, της αγρο­τιάς, των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων, των μι­κρο­με­σαί­ων στρω­μά­των της πόλης, της δια­νό­η­σης και των αν­θρώ­πων του πο­λι­τι­σμού, στην κοινή προ­σπά­θεια για ν’ αλ­λά­ξει δρόμο η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Σ’ αυτή την προ­σπά­θεια δεν χω­ρούν λο­γι­κές ηγε­μο­νι­σμού και απο­κλει­στι­κής αλή­θειας. Έχουν θέση διά­φο­ρες κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες, προ­ο­δευ­τι­κές πο­λι­τι­κές πα­ρα­δό­σεις και ιδε­ο­λο­γι­κές προ­τι­μή­σεις. Είναι όρος ύπαρ­ξης αυτού του με­τώ­που η δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία του, με κέ­ντρο τους ίδιους τους αγω­νι­στές, τις διεκ­δι­κή­σεις και τις ανα­ζη­τή­σεις τους. Οι δυ­νά­μεις, οι αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες που συμ­με­τέ­χουν στη Λαϊκή Ενό­τη­τα συν­δέ­ο­νται με ισχυ­ρή πο­λι­τι­κή συμ­φω­νία για μια άμεση, ζω­τι­κά ανα­γκαία, ρι­ζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή λύση στη Μνη­μο­νια­κή τρα­γω­δία. Μια λύση που θα λει­τουρ­γή­σει προς όφε­λος των λαϊ­κών τά­ξε­ων, σε βάρος του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου, που θα απαλ­λά­ξει την Ελ­λά­δα από τη θα­νά­σι­μη επι­κυ­ριαρ­χία των ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέ­ντρων. Μας ενώ­νει η κοινή ανα­ζή­τη­ση, μέσα από δια­φο­ρε­τι­κούς δρό­μους, μιας νέας κοι­νω­νί­ας, απε­λευ­θε­ρω­μέ­νης από τα δεσμά της εκ­με­τάλ­λευ­σης και κάθε εί­δους κα­τα­πί­ε­σης, μιας κοι­νω­νί­ας με αλ­λη­λεγ­γύη, δι­καιο­σύ­νη και ελευ­θε­ρία, στο δρόμο για το σο­σια­λι­σμό του 21ου αιώνα.

Τα άμεσα μέτρα για την έξοδο από την κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή

Άμεση, βα­σι­κή επι­δί­ω­ξη της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας είναι να δη­μιουρ­γη­θούν, μέσα από τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα και την πο­λι­τι­κή δράση, μέσα κι έξω από τη Βουλή, οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τη ρι­ζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή λύση στη ση­με­ρι­νή, Μνη­μο­νια­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Οι βα­σι­κές συ­ντε­ταγ­μέ­νες του άλλου δρό­μου έχουν ήδη προσ­διο­ρι­στεί από πολ­λές αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις, ρι­ζο­σπα­στι­κά κι­νή­μα­τα και προ­ο­δευ­τι­κούς επι­στή­μο­νες.  Η εναλ­λα­κτι­κή λύση που υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε επι­χει­ρεί να δώσει απα­ντή­σεις σε όλα τα καί­ρια προ­βλή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας, της κοι­νω­νί­ας, του κρά­τους και της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής. Ασφα­λώς και δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στο θέμα της νο­μι­σμα­τι­κής πο­λι­τι­κής, όπως υπο­στη­ρί­ζουν οι πλα­στο­γρά­φοι και συ­κο­φά­ντες που μι­λά­νε για «λόμπι της δραχ­μής».

 Το πρό­βλη­μα με αυτή την εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση δεν είναι η τάχα ανε­παρ­κής «τε­χνι­κή» επε­ξερ­γα­σία της, αλλά η ελ­λι­πής πο­λι­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία της: το γε­γο­νός ότι δεν έχει συ­ζη­τη­θεί στον απαι­τού­με­νο βαθμό μέσα στο λαό και στις κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Δη­λα­δή, ανά­με­σα σε εκεί­νους που θα κλη­θούν να πα­λέ­ψουν σκλη­ρά, απέ­να­ντι σε τε­ρά­στια συμ­φέ­ρο­ντα, για την υλο­ποί­η­σή της. Αυτό το κενό φι­λο­δο­ξού­με να κα­λύ­ψου­με άμεσα, με μια με­γά­λη κα­μπά­νια δη­μό­σιου δια­λό­γου, απέ­να­ντι σ’ όσους πα­σχί­ζουν να επι­βά­λουν ένα νέο «ιδιώ­νυ­μο». Να δαι­μο­νο­ποι­ή­σουν, ακόμη και να ποι­νι­κο­ποι­ή­σουν την «απα­γο­ρευ­μέ­νη» συ­ζή­τη­ση.

Τα άμεσα, κα­τε­πεί­γο­ντα μέτρα που πρέ­πει να λη­φθούν για ν’ ανοί­ξει ένας νέος δρό­μος είναι:

-Η κα­τάρ­γη­ση των κοι­νω­νι­κά και οι­κο­νο­μι­κά κα­τα­στρο­φι­κών Μνη­μο­νί­ων και των αποι­κια­κών, δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων υπο­θή­κευ­σης του μέλ­λο­ντός μας, που τα συ­νο­δεύ­ουν.

-Η δια­κο­πή πλη­ρω­μών του χρέ­ους- τη μη  βιω­σι­μό­τη­τα του οποί­ου ανα­γνω­ρί­ζει, από τη δική του σκο­πιά, ακόμη και το ΔΝΤ- με στόχο τη συ­νο­λι­κή δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του. Η δια­κο­πή πλη­ρω­μών θα συ­νο­δευ­τεί από πο­λι­τι­κές και νο­μι­κές ενέρ­γειες, σε διε­θνές επί­πε­δο, οι οποί­ες θα αξιο­ποι­ή­σουν και το σχε­τι­κό πό­ρι­σμα της Επι­τρο­πής Αλή­θειας της Βου­λής.

-Ανε­ξάρ­τη­τα, αλλά πα­ράλ­λη­λα με τη διε­θνή δράση για το θέμα του χρέ­ους, θα διεκ­δι­κη­θούν άμε­σα- πο­λι­τι­κά, νο­μι­κά, κι­νη­μα­τι­κά- και με επι­μο­νή οι γερ­μα­νι­κές οφει­λές, δη­λα­δή το κα­το­χι­κό δά­νειο και οι απο­ζη­μιώ­σεις για τα θύ­μα­τα και τις κα­τα­στρο­φές της να­ζι­στι­κής θη­ριω­δί­ας.

-Ο άμε­σος τερ­μα­τι­σμός της λι­τό­τη­τας και η εφαρ­μο­γή μιας πο­λι­τι­κής ανα­δια­νο­μής του κοι­νω­νι­κού πλού­του προς όφε­λος των ερ­γα­ζό­με­νων στρω­μά­των και σε βάρος των ολι­γαρ­χών. Ιδιαί­τε­ρη μέ­ρι­μνα πρέ­πει να υπάρ­ξει για τα πιο χτυ­πη­μέ­να από την κρίση κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, με στή­ρι­ξη των ει­σο­δη­μά­των τους και στα­δια­κή αύ­ξη­ση των κα­τώ­τα­των μι­σθών, συ­ντά­ξε­ων και επι­δο­μά­των ανερ­γί­ας, εξα­σφά­λι­ση ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής πε­ρί­θαλ­ψης και βα­σι­κών αγα­θών (ρεύμα, νερό, θέρ­μαν­ση) για όλους.

Γε­νι­κό­τε­ρα, θα στη­ρι­χθούν οι μι­σθοί, οι συ­ντά­ξεις και οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες για τη δη­μό­σια δω­ρέ­αν παι­δεία, τη λαϊκή υγεία, τον πο­λι­τι­σμό. Θα εν­θαρ­ρυν­θεί η στα­δια­κή αύ­ξη­σή τους, σε συ­νάρ­τη­ση με τους ανα­πτυ­ξια­κούς ρυθ­μούς. Θα αναι­ρε­θούν τα εξο­ντω­τι­κά, για τους αγρό­τες και τους ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες, φο­ρο­λο­γι­κά και άλλα μνη­μο­νια­κά μέτρα. Θα κα­ταρ­γη­θεί ο ΕΝΦΙΑ και θα θε­σπι­σθεί φόρος μόνο για την πολύ με­γά­λη, ακί­νη­τη πε­ριου­σία.

-Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η λει­τουρ­γία τους υπό κα­θε­στώς κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου, με από­λυ­τη εξα­σφά­λι­ση της λαϊ­κής απο­τα­μί­ευ­σης. Το νέο, εθνι­κο­ποι­η­μέ­νο και απαλ­λαγ­μέ­νο από την πα­τρω­νία της ΕΚΤ τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα θα εξα­σφα­λί­σει τη ζω­τι­κά ανα­γκαία «σει­σά­χθεια» στα εξου­θε­νω­μέ­να από την κρίση νοι­κο­κυ­ριά. Θα πα­ρέ­χει την εξί­σου ανα­γκαία ρευ­στό­τη­τα στους επαγ­γελ­μα­τί­ες και τις μι­κρές ή με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις που κιν­δυ­νεύ­ουν με αφα­νι­σμό. Στην κα­τεύ­θυν­ση αυτή θα επα­να­λει­τουρ­γή­σουν η Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα και το Τα­χυ­δρο­μι­κό Τα­μιευ­τή­ριο και θα διε­ρευ­νη­θούν τα σκάν­δα­λα του ξε­που­λή­μα­τός τους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών θα επι­τρέ­ψει την άμεση και σε βάθος διε­ρεύ­νη­ση των θα­λασ­σο­δα­νεί­ων που έχουν χο­ρη­γη­θεί σε μο­νο­πω­λια­κούς ομί­λους και της φο­ρο­δια­φυ­γής μέσω διά­φο­ρων λι­στών τύπου Λα­γκάρντ.

Οι­κο­νο­μι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και πο­λι­τι­στι­κή ανα­γέν­νη­ση

Πα­ράλ­λη­λα με αυτά τα κα­τε­πεί­γο­ντα μέτρα, που θα δώ­σουν μια πρώτη ανάσα στην οι­κο­νο­μία και τα λαϊκά στρώ­μα­τα, θα προ­ω­θη­θούν ρι­ζο­σπα­στι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις για την αλ­λα­γή του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου μο­ντέ­λου ανά­πτυ­ξης και την ανα­τρο­πή των κοι­νω­νι­κών συ­σχε­τι­σμών υπέρ του λαού και σε βάρος των δια­πλε­κό­με­νων ολι­γαρ­χών. Οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις αυτές, με­τα­ξύ άλλων, πε­ρι­λαμ­βά­νουν:

-Τη ρι­ζο­σπα­στι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση της ερ­γα­σια­κής νο­μο­θε­σί­ας, με επα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων και των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Από­κρου­ση της ερ­γο­δο­τι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας, αυ­στη­ρό­τα­τα όρια και αντι­κί­νη­τρα στις απο­λύ­σεις,  ενερ­γο­ποί­η­ση και ενί­σχυ­ση των επι­θε­ω­ρή­σε­ων ερ­γα­σί­ας. Δη­μό­σιος, κοι­νω­νι­κός, ανα­βαθ­μι­σμέ­νος ΟΑΕΔ και κα­τάρ­γη­ση των ιδιω­τι­κών εται­ρειών επι­νοι­κί­α­σης ερ­γα­ζο­μέ­νων.

-Τη δη­μιουρ­γία ενός στα­θε­ρού, κοι­νω­νι­κά δί­καιου και ανα­δια­νε­μη­τι­κού φο­ρο­λο­γι­κού συ­στή­μα­τος, ώστε να πλη­ρώ­σουν επι­τέ­λους τα βάρη της κρί­σης όχι τα συ­νή­θη υπο­ζύ­για, αλλά οι έχο­ντες και κα­τέ­χο­ντες.

-Τον τερ­μα­τι­σμό των αρ­πα­κτι­κών ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, συρ­ρι­κνώ­σε­ων και δια­λύ­σε­ων επι­χει­ρή­σε­ων, δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών (ΔΕΗ, φυ­σι­κό αέριο, λι­μά­νια, αε­ρο­δρό­μια, ακί­νη­τα δη­μο­σί­ου κ.α.). Την άμεση κα­τάρ­γη­ση του ΤΑΙ­ΠΕΔ. Την επα­νά­κτη­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας που εκ­ποι­ή­θη­κε στο ιδιω­τι­κό κε­φά­λαιο με ακύ­ρω­ση των πα­ρά­νο­μων και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κών απο­φά­σε­ων για την εκ­χώ­ρη­σή τους, χωρίς απο­ζη­μί­ω­ση, με εξαί­ρε­ση τους μι­κρο­με­τό­χους. Την εθνι­κο­ποί­η­ση, ανα­συ­γκρό­τη­ση και λει­τουρ­γία υπό κα­θε­στώς ερ­γα­τι­κού- κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου όλων των στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας επι­χει­ρή­σε­ων, δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών, που θα ανα­λά­βουν και τον ρόλο της ατμο­μη­χα­νής της οι­κο­νο­μί­ας. Στό­χος είναι μια τα­χεία οι­κο­νο­μι­κή ανα­ζω­ο­γό­νη­ση που θα δη­μιουρ­γεί θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, θα ενι­σχύ­ει τη θέση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και θα σέ­βε­ται το πε­ρι­βάλ­λον.

-Ανα­συ­γκρό­τη­ση του δια­λυ­μέ­νου εθνι­κού συ­στή­μα­τος υγεί­ας, των δη­μο­σί­ων νο­σο­κο­μεί­ων και ενός πρω­το­βάθ­μιου συ­στή­μα­τος υγεί­ας υψη­λής ποιό­τη­τας, προ­σι­τού σε όλους, στο κέ­ντρο και την πε­ρι­φέ­ρεια.

-Αντι­με­τώ­πι­ση της πο­λι­τι­στι­κής ερή­μω­σης, δια­σφά­λι­ση του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα των πο­λι­τι­στι­κών θε­σμών και της πρό­σβα­σης όλου του λαού στην πο­λι­τι­στι­κή δη­μιουρ­γία. Στή­ρι­ξη από το δη­μό­σιο κάθε δη­μιουρ­γι­κής πρω­το­βου­λί­ας των αν­θρώ­πων του πο­λι­τι­σμού και των ίδιων των πο­λι­τών.

-Οι­κο­νο­μι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση με με­τα­τό­πι­ση του κέ­ντρου βά­ρους α) από την κα­τα­νά­λω­ση ει­σα­γό­με­νων προ­ϊ­ό­ντων στην πα­ρα­γω­γή (κυ­ρί­ως στη βιο­μη­χα­νι­κή και αγρο­τι­κή πα­ρα­γω­γή προ­ϊ­ό­ντων υψη­λής ποιό­τη­τας) και β) από τη συ­μπί­ε­ση του ερ­γα­τι­κού κό­στους στη με­γέ­θυν­ση της προ­στι­θέ­με­νης αξίας. Επι­διώ­κου­με, εν τέλει, τη με­τά­βα­ση από μια ανά­πτυ­ξη που εξυ­πη­ρε­τεί τους σφε­τε­ρι­στές της ερ­γα­σί­ας και της φύσης σε μια ανά­πτυ­ξη που θα έχει στο κέ­ντρο της την τε­χνο­λο­γι­κή ανα­νέ­ω­ση, την και­νο­το­μία, τη σύγ­χρο­νη ορ­γά­νω­ση και, κυ­ρί­ως, τους πα­ρα­γω­γούς του κοι­νω­νι­κού πλού­του. Μια ανά­πτυ­ξη που θα στη­ρί­ζε­ται στη δική τους γνώση, εμπει­ρία, με­ρά­κι και δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα. Προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση θα χρεια­στεί μια πο­λι­τι­κή δη­μο­κρα­τι­κού κε­ντρι­κού και πε­ρι­φε­ρεια­κού σχε­δια­σμού, με τη συμ­με­το­χή και συ­να­πό­φα­ση των το­πι­κών κοι­νω­νιών, και με έντο­νη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή διά­στα­ση.

- Τη γεν­ναία ενί­σχυ­ση της δη­μό­σιας, δω­ρε­άν παι­δεί­ας και της έρευ­νας, που απο­τε­λεί, πέραν των άλλων, και βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για μια πα­ρα­γω­γι­κή στρο­φή προς ένα νέο, απο­δο­τι­κό κοι­νω­νι­κό πρό­τυ­πο.

- Ου­σιώ­δης συ­νι­στώ­σα της οι­κο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης θα είναι ο «τρί­τος» (πλάι στον κρα­τι­κό και τον ιδιω­τι­κό) το­μέ­ας, της κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας (συ­νε­ται­ρι­σμοί, αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νες επι­χει­ρή­σεις που έχουν εγκα­τα­λει­φθεί από τους ιδιο­κτή­τες τους, δομές αλ­λη­λεγ­γύ­ης κλπ). Θα απαι­τη­θεί η γεν­ναιό­δω­ρη ενί­σχυ­σή του από το δη­μό­σιο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα και τον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό.

-Την πο­λι­τι­κή αλ­λη­λεγ­γύ­ης και αν­θρω­πιάς απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες και τους οι­κο­νο­μι­κούς με­τα­νά­στες. Θα πο­λε­μή­σου­με ενερ­γά κάθε ξε­νο­φο­βι­κή και ρα­τσι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση- με ακραία την πε­ρί­πτω­ση της φα­σι­στι­κής Χρυ­σής Αυ­γής- που τεί­νει να με­τα­τρέ­ψει τον κοι­νω­νι­κό πό­λε­μο του κε­φα­λαί­ου σε εθνο­τι­κό «εμ­φύ­λιο» πό­λε­μο, στο εσω­τε­ρι­κό του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας. Θα αγω­νι­στού­με ενα­ντί­ον των ιμπε­ρια­λι­στι­κών πο­λέ­μων που πα­ρο­ξύ­νουν το προ­σφυ­γι­κό και με­τα­να­στευ­τι­κό πρό­βλη­μα. Θα διεκ­δι­κή­σου­με τη στή­ρι­ξη που οφεί­λουν στη χώρα μας και στις άλλες χώρες «πρώ­της γραμ­μής» οι άλλες, βο­ρειό­τε­ρες χώρες της Ευ­ρώ­πης,  απαι­τώ­ντας πα­ράλ­λη­λα την κα­τάρ­γη­ση του Δου­βλί­νου ΙΙ που με­τα­τρέ­πει την Ελ­λά­δα σε φυ­λα­κή με­τα­να­στών.

Έξο­δος από τη νο­μι­σμα­τι­κή φυ­λα­κή της ευ­ρω­ζώ­νης

Έχου­με πλήρη επί­γνω­ση ότι και μόνη η ακύ­ρω­ση των Μνη­μο­νί­ων- και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο οι δο­μι­κές ρι­ζο­σπα­στι­κές αλ­λα­γές που πε­ρι­γρά­ψα­με- θα προ­κα­λέ­σουν τη σφο­δρή αντί­δρα­ση των κυ­ρί­αρ­χων δυ­νά­με­ων της ΕΕ. Θα προ­σπα­θή­σουν να στραγ­γα­λί­σουν το εγ­χεί­ρη­μά μας από την πρώτη στιγ­μή, με βα­σι­κό μοχλό τη δια­κο­πή της ρευ­στό­τη­τας στις τρά­πε­ζες από την ΕΚΤ. Αυτό άλ­λω­στε, το ζή­σα­με ήδη το προη­γού­με­νο εξά­μη­νο, ακόμη και με την πολύ με­τριο­πα­θέ­στε­ρη πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ.

Επο­μέ­νως, τα ζη­τή­μα­τα της εξό­δου από την ευ­ρω­ζώ­νη και της ρήξης με τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές και επι­λο­γές της Ε.Ε., η οποία ακο­λου­θεί όλο και πιο αντι­δρα­στι­κούς και αντι­δη­μο­κρα­τι­κούς δρό­μους, τί­θε­νται στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη, όχι ως προ­ϊ­όν κά­ποιας ιδε­ο­λο­γι­κής εμ­μο­νής, αλλά με όρους στοι­χειώ­δους πο­λι­τι­κού ρε­α­λι­σμού. Η οδυ­νη­ρά απο­κτη­μέ­νη πείρα των τε­λευ­ταί­ων μηνών έδει­ξε και στους πιο δύ­σπι­στους ότι οι κυ­ρί­αρ­χες δυ­νά­μεις στη ση­με­ρι­νή, γερ­μα­νι­κή ΕΕ δεν είναι ούτε «σύμ­μα­χοι», ούτε «εταί­ροι». Είναι οι­κο­νο­μι­κοί εκ­βια­στές και πο­λι­τι­κοί βια­στές. Και δεν δι­στά­ζουν να εκ­δι­κού­νται έναν ολό­κλη­ρο λαό με την πιο ανε­λέ­η­τη εκ­δο­χή «συλ­λο­γι­κής τι­μω­ρί­ας», όταν δεν τους αρέ­σουν οι απο­φά­σεις του.

Η ανά­κτη­ση της νο­μι­σμα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και η κα­θιέ­ρω­ση, με νέους, δη­μο­κρα­τι­κούς, κοι­νω­νι­κούς και ανα­πτυ­ξια­κούς όρους, εθνι­κού νο­μί­σμα­τος, δεν απο­τε­λούν αυ­το­σκο­πό. Είναι ένα από τα ανα­γκαία ερ­γα­λεία για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση των ρι­ζο­σπα­στι­κών αλ­λα­γών που πε­ρι­γρά­ψα­με- και για τις οποί­ες, βέ­βαια, τε­λι­κός εγ­γυ­η­τής δεν θα είναι το νό­μι­σμα, αλλά ο αγώ­νας των λαϊ­κών τά­ξε­ων. Παρά τις ανα­πό­φευ­κτες δυ­σκο­λί­ες των πρώ­των μηνών, τί­πο­τα δεν δι­καιο­λο­γεί τις Κασ­σάν­δρες που ταυ­τί­ζουν ένα τέ­τοιο βήμα με οι­κο­νο­μι­κό ολο­καύ­τω­μα και εθνι­κή κα­τα­στρο­φή. Μέσα στον ει­κο­στό αιώνα, 69 νο­μι­σμα­τι­κές ενώ­σεις κα­τέρ­ρευ­σαν στον πλα­νή­τη, χωρίς να έρθει το τέλος του κό­σμου. Η κα­θιέ­ρω­ση εθνι­κού νο­μί­σμα­τος ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την εφαρ­μο­γή ενός προ­ο­δευ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος ανα­συ­γκρό­τη­σης και διε­ξό­δου, δεν είναι μόνο μια βιώ­σι­μη επι­λο­γή, αλλά και μια επι­λο­γή ελ­πί­δας, που μπο­ρεί να βάλει τη χώρα σε μια νέα, ανα­πτυ­ξια­κή τρο­χιά.

Δεν εί­μα­στε νο­σταλ­γοί της κα­πι­τα­λι­στι­κής Ελ­λά­δας της δραχ­μής. Ξέ­ρου­με ότι κάθε άλλο παρά πα­ρά­δει­σος για τις εκ­με­ταλ­λευό­με­νες τά­ξεις ήταν η προ- ευρώ κα­τά­στα­ση της χώρας μας. Αλλά τα 13 χρό­νια που ζούμε με το ευρώ, ιδιαί­τε­ρα τα τε­λευ­ταία, δεν ήταν κα­θό­λου κα­λύ­τε­ρα: τα πρώτα επτά από αυτά ήταν, για ορι­σμέ­να τμή­μα­τα του πλη­θυ­σμού, η εποχή της πι­στω­τι­κής και κα­τα­να­λω­τι­κής μέθης, πάνω στα σω­ρευ­μέ­να ερεί­πια της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας. Αλλά, τα επό­με­να έξι χρό­νια ήταν το από­το­μο ξύ­πνη­μα από το με­θύ­σι και η κά­θο­δος στη Μνη­μο­νια­κή κό­λα­ση, χωρίς κα­νέ­να φως στην άκρη του τού­νελ. Είναι πια και­ρός να επι­χει­ρή­σου­με μια λυ­τρω­τι­κή έξοδο.

Η ανά­κτη­ση της νο­μι­σμα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, με την απε­ξάρ­τη­ση της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δο από την ΕΚΤ, τη λει­τουρ­γία της με κυ­βερ­νη­τι­κή, δη­μό­σια, κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη και με την έκ­δο­ση εθνι­κού νο­μί­σμα­τος, θα προ­σφέ­ρει την ανα­γκαία ρευ­στό­τη­τα στην οι­κο­νο­μία, χωρίς τους επα­χθείς όρους των δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων. Θα βοη­θή­σει απο­φα­σι­στι­κά στην ενί­σχυ­ση των εξα­γω­γών, στον πε­ριο­ρι­σμό και στη στα­δια­κή υπο­κα­τά­στα­ση των ει­σα­γω­γών από εγ­χώ­ρια προ­ϊ­ό­ντα, στην εν­δυ­νά­μω­ση της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας και του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος. Θα ευ­νο­ή­σει τη δη­μιουρ­γία θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας μέσω ενός προ­γράμ­μα­τος ανα­γκαί­ων δη­μο­σί­ων πα­ρα­γω­γι­κών επεν­δύ­σε­ων, ανα­πτυ­ξια­κών πρω­το­βου­λιών των με­γά­λων, δη­μο­σί­ων επι­χει­ρή­σε­ων, στή­ρι­ξης του κοι­νω­νι­κού τομέα της οι­κο­νο­μί­ας και απο­κα­τά­στα­σης της πί­στω­σης στις μι­κρές και με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις. Η κα­τάρ­γη­ση των άδι­κων φο­ρο­λο­γι­κών και άλλων βαρών στα μι­κρο­με­σαία ει­σο­δή­μα­τα και επι­χει­ρή­σεις που επι­βάλ­λουν τα Μνη­μό­νια μόνο και μόνο για να εξυ­πη­ρε­τεί­ται το αβί­ω­το χρέος, θα ανα­ζω­ο­γο­νή­σει τη ζή­τη­ση και θα ωθή­σει την ανά­πτυ­ξη. Συ­νο­λι­κά, θα πα­ρου­σιά­σου­με και θα θέ­σου­με υπό συ­ζή­τη­ση ένα ει­δι­κό σχέ­διο για την Ελ­λά­δα, που θα εφαρ­μό­ζει ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό, προ­ο­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα με εθνι­κό νό­μι­σμα.

Για μια ισό­τι­μη θέση της Ελ­λά­δας στο σύγ­χρο­νο κόσμο

Η έξο­δος από την οι­κο­νο­μι­κή «φυ­λα­κή» της Ευ­ρω­ζώ­νης δεν ση­μαί­νει εθνι­κή «αυ­τάρ­κεια» και διε­θνή πο­λι­τι­κή απο­μό­νω­ση, όπως ψευ­δώς υπο­στη­ρί­ζουν οι αντί­πα­λοί μας. Αντί­θε­τα, εγκαι­νιά­ζο­ντας έναν άλλο δρόμο ρι­ζο­σπα­στι­κών αλ­λα­γών, ο ελ­λη­νι­κός λαός μπο­ρεί να γίνει φάρος ελ­πί­δας για τους άλ­λους λαούς της Ευ­ρώ­πης και του κό­σμου, να εξα­σφα­λί­σει πο­λύ­τι­μες συ­μπά­θειες, στη­ρίγ­μα­τα και συμ­μα­χί­ες. Ο εναλ­λα­κτι­κός δρό­μος που προ­τεί­νου­με θα στε­ρή­σει την Ελ­λά­δα μόνο από τις αλυ­σί­δες της, που την πε­ριο­ρί­ζουν στον ρόλο του ευ­ρω­α­τλα­ντι­κού «οι­κό­πε­δου». Θα απε­λευ­θε­ρώ­σει, όμως, τις δυ­να­τό­τη­τές της να ανα­πτύ­ξει αμοι­βαία επω­φε­λείς σχέ­σεις με όλες τις χώρες που θα σέ­βο­νται την κυ­ριαρ­χία της και την από­φα­σή της να είναι φι­λι­κή προς όλους τους λαούς του κό­σμου, χωρίς να είναι δε­δο­μέ­νη για καμία δύ­να­μη.

Κε­ντρι­κή μας κα­τεύ­θυν­ση θα είναι μια νέα, ανε­ξάρ­τη­τη, πο­λυ­διά­στα­τη πο­λι­τι­κή διε­θνών σχέ­σε­ων, στον ενερ­γεια­κό, οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό τομέα. Διε­θνών σχέ­σε­ων, που δεν θα πε­ριο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά στα στενά όρια της Ε.Ε. Επι­διώ­κου­με μια ενερ­γη­τι­κή πο­λι­τι­κή συ­νερ­γα­σί­ας στη Με­σό­γειο, τα Βαλ­κά­νια, τη Μέση Ανα­το­λή. Μια πο­λι­τι­κή που θα αξιο­ποιεί τις νέες δυ­να­τό­τη­τες αμοι­βαία επω­φε­λών συ­νερ­γα­σιών με τις ανα­δυό­με­νες δυ­νά­μεις των BRICS, τη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή και άλλες πε­ριο­χές του πλα­νή­τη.

Τασ­σό­μα­στε κατά του νέου «Ψυ­χρού Πο­λέ­μου» και μιας και­νούρ­γιας διαί­ρε­σης της Ευ­ρώ­πης με την ύψωση νέου τεί­χους προς τη Ρωσία. Αγω­νι­ζό­μα­στε ενα­ντί­ον των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επι­λο­γών και των στρα­τιω­τι­κών τυ­χο­διω­κτι­σμών του ΝΑΤΟ. Δε­σμευό­μα­στε υπέρ της εξό­δου της Ελ­λά­δας από αυτόν τον συ­να­σπι­σμό, μια πο­λε­μι­κή μη­χα­νή που δια­λύ­ει κράτη, κα­τα­δυ­να­στεύ­ει λαούς και απο­στα­θε­ρο­ποιεί το ευ­ρύ­τε­ρο γε­ω­πο­λι­τι­κό τόξο της πε­ριο­χής μας, από την ανα­το­λι­κή Ου­κρα­νία μέχρι τη Μέση Ανα­το­λή. Αγω­νι­ζό­μα­στε για την απο­μά­κρυν­ση των αμε­ρι­κα­νι­κών-να­τοϊ­κών βά­σε­ων, για τη μη συμ­με­το­χή της Ελ­λά­δας σε οποιον­δή­πο­τε ιμπε­ρια­λι­στι­κό ορ­γα­νι­σμό. Επι­διώ­κου­με την αντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των που δη­μιουρ­γούν στις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις οι απαι­τή­σεις της Άγκυ­ρας με ει­ρη­νι­κό διά­λο­γο, στη βάση της πι­στής τή­ρη­σης των διε­θνών συμ­φω­νιών, του διε­θνούς δι­καί­ου και ει­δι­κό­τε­ρα του Δι­καί­ου της Θά­λασ­σας.

Εί­μα­στε σθε­να­ρά αντί­θε­τοι σε κάθε προ­σπά­θεια αλ­λα­γής των συ­νό­ρων στην πε­ριο­χή μας. Απο­κρού­ου­με κάθε υπο­δαύ­λι­ση εθνι­κι­στι­κών, σο­βι­νι­στι­κών τά­σε­ων. Αγω­νι­ζό­μα­στε για δί­καιη και βιώ­σι­μη λύση του Κυ­πρια­κού, στη βάση των απο­φά­σε­ων του ΟΗΕ, για μια Κύπρο ανε­ξάρ­τη­τη, χωρίς στρα­τεύ­μα­τα κα­το­χής και ξένες βά­σεις. Θε­ω­ρού­με ανα­γκαίο τον τερ­μα­τι­σμό της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με το Ισ­ρα­ήλ- δύ­να­μη κα­το­χής ξένων εδα­φών στην πε­ριο­χή- και την άμεση ανα­γνώ­ρι­ση του κρά­τους της Πα­λαι­στί­νης. Στε­κό­μα­στε αλ­λη­λέγ­γυοι με όλους τους λαούς του κό­σμου που αγω­νί­ζο­νται για ελευ­θε­ρία, δι­καιο­σύ­νη και αυ­το­διά­θε­ση.

Η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η εφαρ­μο­γή ενός ρι­ζο­σπα­στι­κού προ­γράμ­μα­τος με πρω­τα­γω­νι­στή τον ορ­γα­νω­μέ­νο λαό, συ­νε­πά­γε­ται ένα δρόμο σύ­γκρου­σης με τις επι­λο­γές της ΕΕ και τα αντι­δη­μο­κρα­τι­κά, υπε­ρε­θνι­κά όρ­γα­νά της. Γιατί ήδη από τη συν­θή­κη του Μά­α­στρι­χτ, η δια­δι­κα­σία συ­γκρό­τη­σης της ΕΕ εξυ­πη­ρε­τεί το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο σχέ­διο, ενι­σχύ­ει ιμπε­ρια­λι­στι­κές βλέ­ψεις των ηγε­τι­κών δυ­νά­με­ων και υπο­νο­μεύ­ει τη λαϊκή κυ­ριαρ­χία.

Απέ­να­ντι στην ανα­πό­φευ­κτη επί­θε­ση  του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού κε­φα­λαί­ου και των πο­λι­τι­κών του εκ­προ­σώ­πων, ο λαός πρέ­πει να είναι έτοι­μος για όλα. Το ζή­τη­μα της απο­χώ­ρη­σης της Ελ­λά­δας από την Ε.Ε. μπο­ρεί να τεθεί εκ των πραγ­μά­των και ανά πάσα στιγ­μή στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη. Σ’ αυτή την πε­ρί­πτω­ση, θα κα­λέ­σου­με το λαό να επι­μεί­νει στην εφαρ­μο­γή του προ­ο­δευ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος που έχει επι­λέ­ξει, παίρ­νο­ντας την από­φα­σή του για πα­ρα­μο­νή ή όχι στην Ε.Ε. με δη­μο­ψή­φι­σμα, όπως άλ­λω­στε έγινε και γί­νε­ται σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η σύ­γκρου­ση με το ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της Ε.Ε. δεν ση­μαί­νει απο­μό­νω­ση της Ελ­λά­δας από το ευ­ρω­παϊ­κό της πε­ρι­βάλ­λον. Θα απευ­θυν­θού­με ιδιαί­τε­ρα στους άλ­λους λαούς, τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα και τις προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις των χω­ρών- μελών της Ε.Ε. με τις οποί­ες μας συν­δέ­ουν μα­κρό­χρο­νοι οι­κο­νο­μι­κοί, πο­λι­τι­κοί και πο­λι­τι­στι­κοί δε­σμοί. Επι­διώ­κου­με να συμ­βά­λου­με στη δη­μιουρ­γία ενός πα­νευ­ρω­παϊ­κού κι­νή­μα­τος γύρω από στό­χους που εκ­φρά­ζουν τα κοινά συμ­φέ­ρο­ντα του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, ανε­ξαρ­τή­τως εθνι­κό­τη­τας.

Σταθ­μό στην αντι­δρα­στι­κή με­τάλ­λα­ξη της Ε.Ε. απο­τε­λεί η επω­α­ζό­με­νη Δια­τλα­ντι­κή Εται­ρι­κή Σχέση Εμπο­ρί­ου και Επεν­δύ­σε­ων (ΤΤΙΡ). Μια συμ­φω­νία που πα­ρα­δί­δει τα δη­μό­σια αγαθά (νερό, παι­δεία, υγεία κλπ) στις πο­λυ­ε­θνι­κές επι­χει­ρή­σεις, ανοί­γει διά­πλα­τα το δρόμο στα γε­νε­τι­κά με­ταλ­λαγ­μέ­να τρό­φι­μα, ενώ κα­ταρ­γεί κάθε έν­νοια ερ­γα­τι­κού δι­καί­ου και εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας που μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει εμπό­διο στην ασυ­δο­σία των «επεν­δυ­τών». Θα αγω­νι­στού­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις, μαζί με όλα τα προ­ο­δευ­τι­κά κι­νή­μα­τα της Ευ­ρώ­πης, για να μην επι­κυ­ρω­θεί αυτή η συμ­φω­νία- έκτρω­μα.

Δη­μο­κρα­τία πα­ντού, λαϊκή εξου­σία

Ου­σιώ­δες συ­στα­τι­κό της εναλ­λα­κτι­κής μας πρό­τα­σης είναι ο ρι­ζο­σπα­στι­κός με­τα­σχη­μα­τι­σμός του κρά­τους, της δι­καιο­σύ­νης και της δη­μό­σιας διοί­κη­σης. Η απο­κα­τά­στα­ση και διεύ­ρυν­ση των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών, από τον χώρο ερ­γα­σί­ας μέχρι το δι­καί­ω­μα στη δια­δή­λω­ση, η διά­λυ­ση των ΜΑΤ και γε­νι­κό­τε­ρα η αντι­με­τώ­πι­ση των μη­χα­νι­σμών κα­τα­στο­λής του «εχθρού- λαού», ο εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός και η δια­φά­νεια στο χώρο των ΜΜΕ, η απο­φα­σι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της δια­φθο­ράς και της δια­πλο­κής, απο­τε­λούν τα πιο επεί­γο­ντα μέτρα σ’ αυτό το πεδίο.

Πα­ράλ­λη­λα, θα επα­νε­ξε­τά­σου­με τον ρόλο και την κα­τεύ­θυν­ση των λε­γό­με­νων «ανε­ξάρ­τη­των αρχών» σε καί­ριους το­μείς που ρυθ­μί­ζουν το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, τις τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες, την ενέρ­γεια, την ενη­μέ­ρω­ση κλπ. Βε­βαί­ως, άλλες ανε­ξάρ­τη­τες αρχές που μπο­ρούν να παί­ξουν χρή­σι­μο κοι­νω­νι­κό ρόλο, όπως το ΑΣΕΠ, θα δια­τη­ρη­θούν και θα υπο­βοη­θη­θούν, με ενί­σχυ­ση της δια­φά­νειας και του κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου. Επι­πλέ­ον, θα ξε­κι­νή­σου­με μία ευ­ρύ­τα­τη κοι­νω­νι­κή δια­βού­λευ­ση για την εκ βά­θρων ανα­θε­ώ­ρη­ση του Συ­ντάγ­μα­τος και του όλου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος από μια νέα, Συ­ντα­κτι­κή Εθνο­συ­νέ­λευ­ση, που θα προ­κύ­ψει από επό­με­νες εκλο­γές. Κε­ντρι­κός στό­χος αυτής της ανα­θε­ώ­ρη­σης θα είναι η κα­θιέ­ρω­ση μιας νέας, προ­ω­θη­μέ­νης Δη­μο­κρα­τί­ας, που θα συν­δυά­ζει την αντι­προ­σω­πευ­τι­κή με την άμεση, την απο­τε­λε­σμα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση με τη στή­ρι­ξη στη λαϊκή πρω­το­βου­λία και αυ­τε­νέρ­γεια, τη λαϊκή συμ­με­το­χή και τις άμε­σες λαϊ­κές απο­φά­σεις, με βάση και τις κα­λύ­τε­ρες διε­θνείς πρα­κτι­κές και εμπει­ρί­ες.

Για εμάς η διεκ­δί­κη­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας δεν είναι αυ­το­σκο­πός. Εντάσ­σε­ται στο συ­νο­λι­κό στόχο της διεκ­δί­κη­σης της πο­λι­τι­κής εξου­σί­ας από μια ευ­ρύ­τε­ρη λαϊκή συμ­μα­χία. Υπη­ρε­τεί ένα πρό­γραμ­μα άμε­σης διε­ξό­δου σή­με­ρα, που μπο­ρεί να επι­βλη­θεί από μια κυ­βέρ­νη­ση η οποία θα στη­ρί­ζε­ται στη δύ­να­μη του ορ­γα­νω­μέ­νου λαού και στους δι­κούς του δια­κρι­τούς θε­σμούς, στο  ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, στο κί­νη­μα της νε­ο­λαί­ας, στα το­πι­κά και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά κι­νή­μα­τα, στα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύ­ης, στις μορ­φές λαϊ­κής αυ­το­ορ­γά­νω­σης. Η εφαρ­μο­γή ενός τέ­τοιου προ­γράμ­μα­τος μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τους κοι­νω­νι­κούς συ­σχε­τι­σμούς και να δια­μορ­φώ­σει τους όρους για τη χά­ρα­ξη ενός άλλου δρό­μου για την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, με σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

πηγη: rproject.gr

Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Ο Εργατικός Αγώνας από την πρώτη στιγμή που δρομολογήθηκαν οι πρόσφατες εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε τη διάσπαση του θετικό γεγονός. Ήταν ένα κόμμα «παρά φύση», το οποίο προσπαθούσε με ασάφειες και γενικολογίες (και αποφεύγοντας να πάρει συγκεκριμένη θέση σε κρίσιμα ζητήματα) να τροφοδοτήσει την εκλογική επιρροή του από ένα ευρύτατο φάσμα κοινωνικών δυνάμεων. Να εκφράσει ολόκληρο το φάσμα των δυνάμεων και των ιδεών από το νεοφιλελευθερισμό ως την κομμουνιστική αριστερά.

Όταν ήρθε η ώρα να μπει το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων, να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της διακυβέρνησης έκανε εκείνο που περίμενε η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Συμφώνησε με την τρόικα και υπέγραψε νέο μνημόνιο, το πιο επαχθές από όσα μέχρι σήμερα ο λαός έζησε. Είχε τη φυσιολογική πορεία όλων των μικροαστικών κομμάτων αυτού του τύπου σε φάση που ο ταξικός συσχετισμός είναι υπέρ της αστικής τάξης.

Συνολικά πλέον το πολιτικό σκηνικό, οι πολιτικές δυνάμεις και τα συμφέροντα που αυτές εκφράζουν φάνηκαν σε μεγάλο βαθμό πιο καθαρά στα μάτια του λαού. Ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ έχει επί της ουσίας μεταβληθεί σε αστικό κυβερνητικό κόμμα που ανέλαβε πλέον την προώθηση του μνημονίου και τη διαχείριση των υποθέσεων της αστικής τάξης και του κράτους της. Είναι η πολιτική δύναμη που τέθηκε επικεφαλής του αστικού κόσμου σε μια συγκυρία δύσκολη για αυτόν, η διαχείριση της οποίας θα ματώσει επώδυνα τον ελληνικό λαό και αυτό θα έχει μεγάλες πολιτικές συνέπειες.

Φυσικά ένα τμήμα του λαού δεν θα αντιληφθεί και δεν θα αφομοιώσει αμέσως την εξέλιξη αυτή, αυτό θα πάρει χρόνο να το συνειδητοποιήσει και να το αποδεχθεί. Θα λειτουργεί ένα χρονικό διάστημα με τη δύναμη της αδράνειας. Υπάρχουν πολλά αντίστοιχα ιστορικά παραδείγματα. Όμως η συνειδητοποίηση του θα έρθει σαν φυσικός νόμος. Για το λόγο αυτό η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έριξε στην κυκλοφορία και τα ανάλογα προπαγανδιστικά επιχειρήματα προκειμένου να θολώσει τα νερά.

«Δεν μας εκφράζει το μνημόνιο, δεν το θέλαμε αλλά μας επιβλήθηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερό κόμμα, δεν είναι μνημονιακό». Παρόμοιες δικαιολογίες με αυτές που έλεγαν και τα κόμματα που κυβέρνησαν πριν από αυτόν και υπέγραψαν τα πρώτα μνημόνια. Μόνο που εκείνα δεν δήλωναν αριστερά. Το αριστερό κόμμα, η αριστερή κυβέρνηση εκεί ακριβώς κρίνεται. Να κινητοποιήσουν το λαό και να εφαρμόσουν φιλολαϊκή πολιτική, να αποκρούσουν τις πιέσεις του κεφαλαίου και να προωθήσουν ρήξεις, έχοντας πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα και έχοντας κάνει την κατάλληλη προετοιμασία. Αντ’ αυτού και παρά τις επισημάνσεις ολόκληρης της αριστεράς προεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλάμβανε ασταμάτητα ότι θα καταργήσει τη λιτότητα, θα σκίσει τα μνημόνια και θα απαλλάξει το λαό και τη χώρα από όλες τις συνέπειες τους και αυτό θα γίνει εντός της ευρωζώνης και σε συμφωνία με την τρόικα.

«Θα δρομολογήσουμε μέτρα και πολιτική», λένε σήμερα, «πέραν του μνημονίου που θα πείσουν το λαό και θα υπογραμμίζουν τον αριστερό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ», σαν να μην έζησε ο ελληνικός λαός έξι χρόνια μνημόνια και να μην αντιλαμβάνεται ότι τα περιθώρια για κάτι διαφορετικό πρακτικά είναι ανύπαρκτα. Και να θέλει πλέον η κυβέρνηση δεν μπορεί, έχει υποταχθεί, έχει σκύψει το κεφάλι. Το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι πλέον το πρόσφατα υπογραφέν μνημόνιο.

Οι ευρωπαίοι παράγοντες που δεν μασάνε τα λόγια τους δείχνουν όχι μόνο ποιος είναι ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ αλλά δείχνουν και την προτίμησή τους σε αυτόν και στον πρόεδρο του. «Μόνο ο Τσίπρας έχει λαϊκό έρεισμα και μπορεί να σώσει την κατάσταση στην Ελλάδα στις συνθήκες αυτές» έγραφε προ ημερών μεγάλης κυκλοφορίας γερμανική εφημερίδα που εκφράζει την οικονομική ολιγαρχία και η Α. Μέρκελ που επισκέφθηκε πρόσφατα τη Βραζιλία έλεγε στην πρόεδρο της χώρας αυτής ότι «οι εκλογές στην Ελλάδα είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης» ενώ και ο Γιούνκερ δια του εκπροσώπου του δήλωνε ότι «οι εκλογές μπορούν να διευρύνουν την υποστήριξη των πολιτών στο πρόγραμμα στήριξης, το οποίο υπέγραψε ο Αλέξης υπέγραψε». Αυτά για τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ.

Οι αποχωρήσαντες από το ΣΥΡΙΖΑ, η Λαϊκή Ενότητα, τι τέλος πάντων είναι με βάση όσα έχουν δημοσιοποιήσει μέχρι τώρα, ποιες δυνάμεις αντικειμενικά εκφράζουν; Είναι κόμμα επαναστατικό που θέλει να καταργήσει τον καπιταλισμό με επανάσταση, είναι κόμμα της δραχμής, ή, όπως υποστηρίζει το ΚΚΕ, τίποτα περισσότερο από ένα ανάχωμα στο ριζοσπαστισμό; Μόνο πάνω στη βάση της ορθής απάντησης στο ερώτημα αυτό μπορεί να διατυπωθεί μια ορθή πολιτική συμμαχιών από την εργατική τάξη και το κόμμα της.

Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι με αφορισμούς και θετικές είτε αρνητικές κρίσεις για μια πολιτική δύναμη, οι οποίες ξεφεύγουν από το επίπεδο της πολιτικής και της ιδεολογίας, από την αντικειμενική πραγματικότητα και περνούν στη μεταφυσική, σ' ένα άλλο κόσμο, είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι. Η αντίληψη που διατυπώνεται ότι η Λ.Ε. πρόκειται για κατασκευασμένο ανάχωμα, έχει τη βάση της στην αντίληψη ότι στην πολιτική σκηνή αφενός μεν υπάρχει ένας αριθμός κομμάτων που μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «το απόλυτο κακό» και αφετέρου στην εντελώς αντίθετη πλευρά ένα κόμμα που ενσαρκώνει το «απόλυτο καλό». Ενδιάμεσα υπάρχει ένα ολοκληρωτικό κενό και κάποιοι που βυσσοδομούν, κατασκευάζουν κόμματα- αναχώματα με στόχο να εμποδίσουν την ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων, ώστε να μην προσεγγίσουν τη μοναδική σήμερα λαϊκή, επαναστατική δύναμη, το ΚΚΕ. Τόσο απλά.

Και οι πλέον αδαείς, όμως, γνωρίζουν ότι τα κόμματα δημιουργούνται και κυρίως ευδοκιμούν όχι επειδή κάποιος ή κάποιοι τα θέλουν ή όχι, τα υποστηρίζουν ή τα καταγγέλλουν, έστω και αν υπήρξαν στο παρελθόν και θα υπάρξουν στο μέλλον ανάλογες προσπάθειες δημιουργίας πολιτικών φορέων. Τα κόμματα μόνο αν εκφράζουν κοινωνικές δυνάμεις, αν εκφράζουν κοινωνικά- ταξικά συμφέροντα στη γενική μορφή τους και όχι σε απόλυτη αντιστοίχιση κοινωνικού και πολιτικού, π.χ. το τάδε κοινωνικό στρώμα το εκφράζει το τάδε πολιτικό κόμμα κ.λπ., αν καλύπτουν κάποιο υπαρκτό κενό στην πολιτική ζωή και οι θέσεις που διατυπώνουν εκφράζουν τις διεκδικήσεις τμημάτων του λαού, μόνο τότε υπάρχει πιθανότητα να ευδοκιμήσουν. Οι καταγγελίες σε βάρος τους δεν πρόκειται να καθορίσουν το μέλλον τους, όπως αντιστοίχως και η υποστήριξή τους από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μόνο παρά τη δύναμη που αυτά διαθέτουν.

Τα πολιτικά κόμματα χαρακτηρίζονται από το πρόγραμμά τους, τις πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις τους και ακόμη περισσότερο από την πρακτική τους, από τα μέσα και από τις μορφές που χρησιμοποιούν για την υλοποίηση των σκοπών τους. Πρόσφατα σε ομιλία του ο Δημήτρης Κουτσούμπας υποστήριξε ότι   «οι εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα αντανακλούν και αποτυπώνουν όλο αυτό το σύνθετο κουβάρι των αντιθέσεων.

Σημαντικό στοιχείο αυτών των διεργασιών είναι και η διαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στους σημαιοφόρους του ευρώ και τους σημαιοφόρους της δραχμής. Παρά τις προνομιακές σχέσεις τους με διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου και οι δύο πλευρές υποκλίνονται στην εξουσία των μονοπωλίων», ενώ συνεχώς στην αρθρογραφία του ο Ριζοσπάστης προβάλλει αντίστοιχες θέσεις. Με βάση αυτή την τοποθέτηση η ΛΕ που πρόσφατα δημιουργήθηκε είναι αστικό κόμμα και εκφράζει μια μερίδα του κεφαλαίου διαφορετική από εκείνη που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του και με σαφήνεια αναφέρει ότι υπηρετεί την εξουσία των μονοπωλίων.

Αναρωτιέται κανείς ποια σχέση έχει με την πραγματικότητα ο ισχυρισμός αυτός; Της αστικής τάξης της χώρας δεν της έφθαναν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ., το Ποτάμι, ο ΣΥΡΙΖΑ κι έρχεται να δημιουργήσει έναν νέο κόμμα για να την υπηρετεί; Κατακερματίζει με τέτοιο τρόπο τις δυνάμεις της, ώστε να μεγιστοποιεί το πρόβλημα που έχει, παρά να το αντιμετωπίζει; Στη βάση της αντίληψης αυτής μπορεί κανείς να διακρίνει πέρα από την αγωνία της επιβίωσης μια τεράστια σύγχυση σχετικά με το χαρακτήρα των κομμάτων. Όλα τα κόμματα, με βάση την αντίληψη αυτή είναι κόμματα του κεφαλαίου και μόνο το ΚΚΕ έχει αναφορά στην εργατική τάξη. Δεν υπάρχουν άλλες τάξεις και κοινωνικά στρώματα πέραν της αστικής και της εργατικής τάξης. Αφού η Λ.Ε. δεν εκφράζει αμιγώς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, τότε προφανώς είναι αστικό κόμμα. Τρίζουν τα κόκκαλα του Μαρξ και του Λένιν. Επιπλέον η θέση αυτή είναι εκ του πονηρού. Έρχεται εκ των υστέρων να δικαιολογήσει μια ολόκληρη τακτική του ΚΚΕ που αποκλείει οποιαδήποτε συνεργασία ακόμα και κοινή δράση για κάποιο πρόβλημα με οποιοδήποτε πολιτικό φορέα και αυτό στο όνομα της αμφισβήτησης του αυτοτελούς χαρακτήρα του. Φυσικά από τη στιγμή που Λ.Ε. χαρακτηρίζεται κόμμα του κεφαλαίου δεν μπορεί να υπάρξει καμία συνεργασία μαζί της. Έτσι όμως δεν ξεπερνιούνται τα πολιτικά προβλήματα και η πιεστική επιμονή της πραγματικότητας.

Η κοινωνία μας εκτός των δύο βασικών τάξεων -της αστικής και της εργατικής- έχει και μια μεγάλη γκάμα ενδιάμεσων στρωμάτων με συμφέροντα που δεν ταυτίζονται ούτε με αυτά της αστικής τάξης, ούτε φυσικά με τα συμφέροντα μου της εργατικής τάξης. Κι ούτε ταυτίζονται μεταξύ τους τα συμφέροντα διαφορών τμημάτων των ενδιάμεσων μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων. Όλα αυτά τα συμφέροντα εκφράζονται στην πολιτική σκηνή από κάποιο κόμμα ή κόμματα. Τα μικροαστικά κόμματα εμφανίζουν όλα τα χαρακτηριστικά της μικροαστικής τάξης αφενός μεν τη ταλάντευση μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης και αφετέρου την αδυναμία να διατυπώσουν ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση για την εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, δυνατότητα που διαθέτουν μόνο οι βασικές τάξεις και οι πολιτικοί εκφραστές τους.

Η Λ.Ε. θεωρούμε ότι, με βάση όσα μέχρι τώρα έχει πει, παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής δύναμης που εκφράζει κατά βάση μικροαστικά συμφέροντα. Πολιτικά εμφανίζεται ως ένα κόμμα αριστερό ριζοσπαστικό, το οποίο φιλοδοξεί να εκφράσει μισθωτά μικροαστικά τμήματα κυρίως, τα οποία προσεγγίζουν την εργατική τάξη, μικροϊδιοκτήτες και εργαζόμενους του δημόσιου. Είναι ένα κόμμα με πολύ αδύνατους δεσμούς με την εργατική τάξη και λόγω των θέσεων του και λόγω του παρελθόντος του, ως τμήμα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί κανείς να προσκομίσει πλήθος στοιχείων για να υπερασπίσει το χαρακτηρισμό αυτό. Για την ταλάντευση της επί παραδείγματι αν κάποιος να ρίξει μια ματιά στη διαδρομή της εντός του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Για χρόνια ολόκληρα διαφωνούσαν τα στελέχη της με κεντρικές επιλογές της ηγεσίας του κόμματος στο οποίο ανήκε, καταψήφιζαν στα όργανα του και στο όνομα της κομματικής ενότητας πειθαρχούσαν πάντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά ακολουθούσε πορεία ολοκληρωτικής προσαρμογής στο σύστημα ακόμη και πριν από το 2012, χωρίς ουσιαστική αντίδραση εκ μέρους της και μόνο μπροστά στην ψήφιση από τη βουλή του 3^ου μνημονίου υπήρξε ανοιχτή διαφοροποίηση. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και φορτώθηκε ο λαός ένα επώδυνο μνημόνιο. Μπορεί κανείς επίσης να σημειώσει την ανάληψη υπουργείων από στελέχη της Λ.Ε. παρά το σαφέστατο προσανατολισμό και την πορεία που η κυβέρνηση είχε και μάλιστα τη διατήρηση των υπουργείων μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όσον αφορά τις θέσεις που εκφράζει μόνο δύο τρεις παρατηρήσεις. Ενώ διαφοροποιείται από τις επιδιώξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου και των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, δεν κάνει ολοκληρωμένα βήματα προς θέσεις που απηχούν εργατικά συμφέροντα. «Αν χρειαστεί», αναφέρουν τα στελέχη της, «θα αποχωρήσουμε ακόμη και από την ευρωζώνη». Αν χρειαστεί. Και πώς θα κριθεί αυτό; Χωρίς να κάνουμε συσχετίσεις της αξιοπιστίας της Λ.Ε. με αυτή του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα, δεν φαίνεται να διαφέρει ουσιαστικά η θέση αυτή από παλαιότερη θέση που ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ διατύπωνε: «καμιά θυσία για το ευρώ». Αποχώρηση από την ευρωζώνη μόνο ή και από την ΕΕ; Όταν πολύ καλά ξέρουμε ότι εντός της ΕΕ καμιά προοπτική δεν υπάρχει; Η συνεπής ως προς τα εργατικά συμφέροντα θέση είναι ο αγώνας για την έξοδο από την ΕΕ.

Άλλο ζήτημα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση. Μια θέση θολή, η οποία μπορεί κάλλιστα να ταιριάζει σε μια πολιτική και σε ένα αστικό πρόγραμμα ανάπτυξης της χώρας. Η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν είναι κατ' ανάγκην φιλολαϊκή και φιλεργατική. Παραγωγική ανασυγκρότηση με σαφή φιλολαϊκά χαρακτηριστικά μέσα στην ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει.

Τις πρώτες ημέρες της ύπαρξης της η Λ.Ε. φαίνεται να προτιμά μόνο την κοινοβουλευτική δράση και τους θεσμούς. Φιλολαϊκό πρόγραμμα και φιλολαϊκή πολιτική όμως μέσω των θεσμών δεν πρόκειται να υπάρξει. Αν η εργατική τάξη και ο λαός δεν συσπειρωθούν, να οργανωθούν και δεν συγκρουστούν με την αστική εξουσία και τις επιλογές της δεν πρόκειται να υπάρξει καμία εξέλιξη υπέρ τους.

Μια παρατήρηση ακόμη. Φαίνεται ότι η αντίληψη της Λ.Ε. ως προς την υλοποίηση του προγράμματος που θα διατυπώσει είναι ότι θα γίνει μέσω της διεκδίκησης μιας κυβέρνησης της αριστεράς ή μιας κυβέρνησης προοδευτικών δυνάμεων. Το ζήτημα που εγείρεται είναι αν είναι επαρκής η θέση αυτή, όταν δεν είναι με σαφήνεια διατυπωμένες οι δυνάμεις τις οποίες θέλει η Λ.Ε. να εκφράσει, καθώς επίσης και με ποιες δυνάμεις θα συγκρουστεί για να το επιβάλει. Ποιος είναι δηλαδή ο βασικός αντίπαλος, ο οποίος θα πρέπει να νικηθεί για να ανοίξει ο δρόμος για την εφαρμογή του προγράμματος της και αν η αντίπαλη τάξη αντιδράσει πως θα αντεπεξέλθει η κυβέρνηση στις συνθήκες αυτές. Εδώ υπάρχουν μόνο πολύ γενικές και ασαφείς αναφορές.

Πρόσφατα ο Εργατικός Αγώνας έγραψε ότι η εργατική τάξη και η ιστορία δεν θα συγχωρήσουν στην κομμουνιστική, κυρίως, αριστερά μια επανάληψη των εξελίξεων του τέλους της δεκαετίας του ’70 και της δεκαετίας του ‘80 όταν το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία στη χώρα εκμεταλλευόμενο τη μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της δικτατορίας και ο Σύριζα πρόσφατα στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει κούμπωμα, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει κανένα άνοιγμα και καμιά συνεργασία. Αντίθετα σημαίνει αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που δίνονται και παράλληλα πρέπει να αποφεύγονται χοντροκομμένα λάθη.

Η αλλαγή προσανατολισμού της Αριστερής Πλατφόρμας από τις εξελίξεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ και η δημιουργία της Λ.Ε., έστω και την τελευταία στιγμή, είναι θετική εξέλιξη, δίνει δυνατότητες. Σε ποια κατεύθυνση η Λ.Ε. θα εξελιχθεί θα επιδράσουν πολλοί παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι η σταθερή προσπάθεια των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς για τη διαμόρφωση ενός κινήματος αντίστασης και ανατροπής με ραχοκοκαλιά του στο πολιτικό επίπεδο ένα αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο που θα συγκρούεται με την εξουσία του κεφαλαίου και θα διεκδικεί όχι μόνο τη βελτίωση της ζωής του λαού, αλλά βαθύτερες αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο στην προοπτική του σοσιαλισμού. Στην προσπάθεια αυτή οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στην Λ.Ε. μπορεί να έχουν σημαντικό ρόλο Αυτή πρέπει να είναι η σταθερή πυξίδα των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς. Σταθερός προσανατολισμός και επιμονή στο μαρξισμό λενινισμό και παράλληλα η επίδειξη της αναγκαίας και δυνατής ευελιξίας.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Από τότε που η χώρα μπήκε στην σύντομη προεκλογική περίοδο, ο λαός παρακολουθεί, ακούει, διαβάζει και σκέφτεται, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει βαθύτερα και ουσιαστικότερα τις εξελίξεις. Το ερώτημα «ποιο ακριβώς είναι το διακύβευμα των εκλογών της και 20^ης/9;» απασχολεί χιλιάδες πολίτες.

Κάθε κοινωνική τάξη και κοινωνική ομάδα (και μαζί οι πολιτικές δυνάμεις που τις εκπροσωπούν ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και με βάση το γενικό ταξικό τους συμφέρον και τις επιδιώξεις τους) δίνουν τις δικές τους απαντήσεις. Η αστική τάξη και οι πολιτικές δυνάμεις που την εκπροσωπούν, σταθερά και χωρίς ταλάντευση, έχουν ως πρώτο στόχο την υπεράσπιση και την υλοποίηση του μνημονίου και τη θέληση των «συμμάχων». Οι κοινωνικές και το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων προσπαθούν στις ιδιαίτερες διεκδικήσεις τους να δώσουν μια καθολικότητα, ένα χαρακτήρα εθνικών στόχων. Όσον αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, σημαντικό ρόλο παίζουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά και οι επιδιώξεις καθεμιάς, η προσπάθεια τα μεγαλύτερα κόμματα να κυριαρχήσουν, ώστε να διεκδικήσουν ένα σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση, ενώ τα μικρότερα προσπαθούν να επιβιώσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατώντας να χρησιμοποιήσει πλέον το χαρτί της «αντιμνημονιακής δύναμης που δρα εναντίον των μνημονιακών δυνάμεων», προσπαθεί να αποδείξει ότι αφενός μεν το 3^ο μνημόνιο δεν έχει μόνο αρνητικά, αλλά περιέχει και θετικά στοιχεία. Κι ακόμα ότι, κατά την εφαρμογή του, υπάρχει χώρος να προστεθούν φιλολαϊκά στοιχεία και ενέργειες, αρκεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι η επόμενη κυβέρνηση, ώστε να μπορέσει ακριβώς αυτές τις δυνατότητες να τις αξιοποιήσει. Κατά το ΣΥΡΙΖΑ το κύριο πρόβλημα δεν είναι το τραγικό 3^ο μνημόνιο και η ιμπεριαλιστική εποπτεία στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, αλλά να έρθει μια κυβέρνηση από κάποιους πιο ικανούς και πιο επιτήδειους για να το εφαρμόσει.

Η ΝΔ, διεκδικώντας το “knowhow” της εφαρμογής των μνημονίων, την πείρα και τη συνέπεια της σε αυτόν τον τομέα, προσδοκά αυξημένο εκλογικό ποσοστό -ει δυνατόν να είναι πρώτο κόμμα για να εγγυηθεί την υλοποίηση του- ώστε να περάσει η χώρα γρήγορα στην ανάπτυξη. Κατά παρόμοιο τρόπο μπορούν να περιγραφούν οι στόχοι και ο πυρήνας των προπαγανδιστικών επιχειρημάτων των άλλων πολιτικών κομμάτων.

Το ερώτημα που τίθεται από τους κομμουνιστές και τον αριστερό κόσμο είναι «ποιο είναι το διακύβευμα των εκλογών όσον αφορά τα εργατικά συμφέροντα και την εργατική και λαϊκή προοπτική και με ποιο τρόπο αυτό θα προωθηθεί;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό απαιτεί τον προσδιορισμό των στοιχείων που συνθέτουν τη συγκυρία και την προοπτική των εξελίξεων.

Το τρίτο μνημόνιο που ψηφίστηκε, έστω και αν δεν άρχισε ακόμη η εφαρμογή του και δεν έχουν φανεί οι πολύ αρνητικές επιπτώσεις του στη ζωή και την προοπτική του λαού και της νεολαίας, άλλαξε ήδη τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Οι αλλαγές θα συνεχιστούν και θα βαθύνουν. Θα προκύψει ένας εντελώς διαφορετικός πολιτικός χάρτης και μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κεντροαριστερό αστικό κόμμα και σε ένα ριζοσπαστικό αριστερό, με μικροαστικά κατά βάση χαρακτηριστικά είναι μόνο η αρχή.

Η οικονομική κρίση είναι παρούσα, είναι βαθύτατη, δεν φαίνεται να ξεπερνιέται και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, είναι γενικότερη. Παρά τις προσπάθειες από πλευράς της κυρίαρχης τάξης και των αστικών πολιτικών δυνάμεων τα κρισιακά φαινόμενα στην πολιτική σκηνή και στα κόμματα δεν αντιμετωπίστηκαν, από μια άποψη μάλιστα έχουν μεγαλώσει. Η αποκατάσταση μιας ορισμένης αναγκαίας αξιοπιστίας τους και η διαμόρφωση σταθερού και αποτελεσματικού δικομματικού συστήματος διακυβέρνησης δεν φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει, ενώ το κλίμα στον εργαζόμενο λαό είναι απόλυτα απαξιωτικό και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα θα φέρουν νέα δυσαρέσκεια και νέους αγώνες.

Οι εξελίξεις που οδήγησαν ως την υπογραφή του τρίτου μνημονίου από το ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλαν ώστε ευρύτερα λαϊκά τμήματα να κατανοήσουν ότι οι δυνατότητες ουσιαστικών βελτιώσεων στη ζωή των λαϊκών τάξεων, η υπεράσπιση και διεύρυνση των κατακτήσεων τους είναι αυταπάτη χωρίς ισχυρό μαζικό αγώνα, χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του και δεν μπορεί να υπάρξει εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ. Η ΕΕ είναι το θερμοκήπιο της λιτότητας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της υποταγής. Παράλληλα όμως η κατάληξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι το συνόδευε, σκορπά απογοήτευση, ένα αίσθημα αναποτελεσματικότητας και ματαιοπονίας όσον αφορά τους αγώνες και κατ' επέκταση την πολιτική ένταξη και δραστηριοποίηση.

Η περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι περίοδος ρευστή, μεγάλης αστάθειας, πολιτικών ανακατατάξεων και περαιτέρω κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων. Η εφαρμογή του μνημονίου θα επιδεινώσει τα τεράστια λαϊκά προβλήματα, θα αυξήσει τη δυσαρέσκεια, θα αναπτυχθούν αγώνες.

Συμπερασματικά, βρισκόμαστε μπροστά στη διαμόρφωση νέων δεδομένων στην πολιτική και την κοινωνία. Διαμορφώνονται οι όροι της ανάπτυξης και λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και φυσικά οι όροι ανάπτυξης της ταξικής πάλης για ολόκληρη περίοδο και όχι απλά για ορισμένα χρόνια. Η εργατική τάξη και κυρίως η πρωτοπορία της, η Κομμουνιστική Αριστερά, οφείλουν να δημιουργήσουν τους όρους της εργατικής απάντησης στα νέα δεδομένα. Αυτό δεν είναι ζήτημα που θα λυθεί στις επόμενες εκλογές, ούτε κυρίως στις εκλογές, η τακτική όμως και το περιεχόμενο που η κομμουνιστική και γενικότερη Αριστερά θα δώσουν την εκλογική αναμέτρηση μπορεί να έχει ουσιαστική συμβολή.

Κατά τη γνώμη μας η εργατική απάντηση για την επόμενη περίοδο απαιτεί συγκεκριμένα πράγματα.

Το πρώτο στοιχείο είναι η διαμόρφωση της σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής, του κομμουνιστικού σχεδίου. Ένα σχέδιο που θα ξεκινά από τη μελέτη του σύγχρονου καπιταλισμού και της κρίσης του, θα πατάς σταθερά στο έδαφος του μαρξισμού λενινισμού, θα διατυπώνει την πολιτική εξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και -μέσω των αγώνων- θα σφυρηλατεί τα επαναστατικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά των υποτελών τάξεων και πρωτίστως της εργατικής τάξης. Η σαφής και ολοκληρωμένη διατύπωση της στρατηγικής και της τακτικής και πιο άμεσα ενός επεξεργασμένου σχεδίου εξόδου από την κρίση από τη σκοπιά του εργαζόμενου λαού θα δημιουργήσει αφενός μεν τις προϋποθέσεις ουσιαστικότερης επικοινωνίας με την εργατική τάξη και κινητοποίησης της. Παράλληλα, θα δώσει σιγουριά και αυτοπεποίθηση ώστε οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί αγώνες να είναι σταθερά προσανατολισμένοι προς τους στρατηγικούς στόχους, χωρίς φυσικά να χάνουν την αναγκαία ευελιξία και την προσαρμογή κατά την αλλαγή των συνθηκών. Να μην ξεστρατίζουν στην αντιμετώπιση της άμεσης πραγματικότητας μόνο, ούτε να μετατοπίζονται όλα στο απώτερο, στο στρατηγικό μέλλον. Μόνο έτσι μπορεί να συνδεθεί διαλεκτικά το άμεσο με την προοπτική, η στρατηγική με την τακτική. Η διαμόρφωση κομμουνιστικού κόμματος με αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτό το πρόγραμμα είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη.

Ευθύνη όλων των δυνάμεων της αριστεράς είναι η ανάπτυξη ισχυρού εργατικού και λαϊκού κινήματος το επόμενο διάστημα με στόχο την παρεμπόδιση της εφαρμογής των όρων και των διατάξεων του μνημονίου και με σταθερή την επιδίωξη κατακτήσεων για το λαό. Στόχος πρέπει να είναι η πιο πλατιά μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων στη βάση κοινά αποδεκτού σχεδίου σε ενιαιομετωπική βάση, χωρίς αποκλεισμούς και με περιεχόμενο τις άμεσες διεκδικήσεις τους και τους αναγκαίους πολιτικούς στόχους που ήδη έχουν τεθεί.

Μόνο στη βάση αυτή είναι δυνατόν να διαμορφωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για ένα μέτωπο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, μέτωπο αντίστασης του εργαζόμενου λαού και αμφισβήτηση της επικρατούσας τάξης πραγμάτων.

Σημαντικές πλευρές αυτής της δράσης είναι

• η εργατική τάξη μέσα από τις εμπειρίες των αγώνων της να ξεπερνά την παθητικότητα και την ενσωμάτωση της στα σχέδια της κυρίαρχης τάξης,
• να ξεφεύγει από την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της,
• να συνειδητοποιεί την ιστορική αποστολή της,
• τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα να απαλλάσσονται από τις μικροαστικές αυταπάτες και την αστική ηγεμονία ενδυναμώνοντας τη συμμαχία τους με την εργατική τάξη.

Ιδιαίτερη σημαντική παράμετρος με μεγάλη σημασία είναι ο συσχετισμός εντός της αριστεράς συνολικά. Αν ο συσχετισμός είναι υπέρ της επαναστατικής αριστεράς και των επαναστατικών ιδεών ή θα υπερισχύσουν και θα δίνουν τον τόνο και την κατεύθυνση αντιλήψεις ρεφορμιστικές, αντιλήψεις μεταρρυθμισμού και βελτιώσεων εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Η κυριαρχία ρεφορμιστικών αντιλήψεων στην ουσία θα φράξει το δρόμο στις προσπάθειες επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας. Από αυτή την άποψη το εκλογικό αποτέλεσμα και η μετέπειτα περίοδος έχει μεγάλη σημασία και τα καθήκοντα των πολιτικών δυνάμεων με κομμουνιστική αναφορά είναι μεγάλα.

Η δράση αυτή κατά την προεκλογική περίοδο και το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι ουσιαστικό στοιχείο για την επόμενη ημέρα.

Ο Εργατικός Αγώνας βλέποντας την αδυναμία διαμόρφωσης κοινωνικοπολιτικού μετώπου στο λίγο χρόνο που μεσολαβούσε ως τις εκλογές έκανε την πρόταση να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη της δράσης όλων των δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών στη βάση συμφωνημένων πλαισίου, για δε τις εκλογές όσες δυνάμεις το θεωρούσαν σκόπιμο μπορούσαν να προχωρήσουν σε εκλογικές συνεργασίες.

Από την πλευρά μας, βλέποντας τον κίνδυνο να αξιοποιηθούν οι συζητήσεις για την κοινή δράση και τη συνεργασία για εκλογικές σκοπιμότητες ξεκαθαρίσαμε ότι ως τις εκλογές δεν θα πάρουμε μέρος στις συζητήσεις αυτές. Το ερώτημα είναι: «πώς βλέπουν το διακύβευμα των εκλογών οι κυριότεροι φορείς της αριστεράς και πώς τοποθετούνται με τη στάση τους στα παραπάνω ερωτήματα;».

Όσον αφορά τη ΛΑΕ. Φαίνεται από πρώτη ματιά ότι υποτάσσει την υπόθεση της συνεργασίας και της δημιουργίας μετώπου στις εκλογικές και στις πολιτικές επιδιώξεις της. Η πρωτοβουλία που πήρε για το ζήτημα αυτό και συζήτησε με άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν ξεχωρίζει την εκλογική συνεργασία από την πολιτική συνεργασία και το κοινωνικοπολιτικό μέτωπο. Ακόμη περισσότερο όσον αφορά την οργανωτική συγκρότηση φαίνεται να κυριαρχεί η δημιουργία όχι ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου με την ΛΑΕ ως μια, την πιο σημαντική ενδεχομένως από πλευράς δυνάμεων συνιστώσα οργάνωση του, αλλά ως ενιαίο κόμμα που περιλαμβάνει συλλογικότητες με μια ορισμένη αυτονομία, αλλά στα πλαίσια του ενιαίου φορέα. Με λίγα λόγια, ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ. Όσον αφορά τις πολιτικές θέσεις, όπως έχουν διατυπωθεί στο προγραμματικό κείμενο που προτάθηκε, πρόκειται για ένα άθροισμα φιλολαϊκών στόχων που αμφισβητεί ίσως τον νεοφιλελευθερισμό, τα μνημόνια και πλευρές της Ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, χωρίς να αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα, έστω όχι ολοκληρωμένα.

Το ΚΚΕ συνεχίζει την ίδια τακτική. Προβάλλει τις γνωστές θεωρητικές και πολιτικές θέσεις του, αδυνατεί να δει συγκεκριμένα τις επικρατούσες συνθήκες και σε αυτή τη βάση να διαμορφώσει την τακτική συσπείρωσης εργατικής τάξης και του λαού με στόχο την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Αδυνατεί να αντιληφθεί τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας, το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών και συνολικά της επόμενης περιόδου, να δει τις δυνατότητες και τους κινδύνους που αναδύονται για το εργατικό κίνημα, είτε για στερέωση της αστικής κυριαρχίας άμεσα, είτε για άνοδο και επικράτηση του μεταρρυθμισμού στο εργατικό και το λαϊκό κίνημα που θα οδηγήσει στην απώλεια μιας νέας ευκαιρίας για την εργατική τάξη να ξεφύγει από τoν καπιταλιστικό βρόγχο της εκμετάλλευσης και της ενσωμάτωσης. Κατά αυτό τον τρόπο οδηγείται στην οριοθέτηση των δυνάμεων του και την απομόνωση από ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων, αφήνει ελεύθερο το πεδίο στο ρεφορμισμό και την αστική τάξη. Επιμένει στην απόρριψη των πολιτικών συμμαχιών και βλέπει ως κύριο εχθρό όχι τα αστικά κόμματα αλλά την ΛΑΕ. Σε τελική ανάλυση δρα διαλυτικά τη στιγμή που έπρεπε να συμπεριφέρεται ως η ηγέτιδα δύναμη στο κίνημα και στους αγώνες και η ηγεμονεύουσα στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο.

Η επιδίωξη κάθε πολιτικής δύναμης να αυξήσει την εκλογική επιρροή της είναι στόχος θεμιτός και δικαιολογημένος. Όταν όμως η επιδίωξη αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις άμεσες ανάγκες της εργατικής τάξης και με την προώθηση των ιστορικών της στόχων, τότε γίνεται τουλάχιστον αρνητική αν όχι καταστροφική. Είναι σε διάσταση με τα άμεσα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Μπροστά σε ένα τέτοιο φαινόμενο βρισκόμαστε σήμερα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του Μαρίνου Γκασιάμη

Η εικόνα του μικρού παιδιού από τη Συρία που πνίγηκε στο Αιγαίο έχει συγκλονίσει θεωρητικά όλη την υφήλιο.

Συγκλόνισε τον μέσο πολίτη που καθόταν αμέριμνος μέχρι τώρα μπροστά στην τηλεόρασή του και έβλεπε ανθρώπινες ζωές να χάνονται στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής.

Αναρωτιέται κανείς αν όταν ο μέσος πολίτης βλέπει να ανατινάζονται πόλεις ολόκληρες δεν κατανοεί ότι εκεί ζουν και παιδιά.

Πρέπει δηλαδή να φτάσουν τα πτώματα αυτών των ανθρώπων μέχρι το σαλόνι μας για να αντιληφθούμε ότι τα συμφέροντα των δυνατών της γης τσακίζουν ζωές;

Ίσως όλα αυτά είναι περιττά όταν ο απλός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει την σημασία της ζωής αλλά και της δύναμης που έχει αν ενωθεί με τον διπλανό του και κάνει κάτι που πολλοί το θεωρούν αναχρονιστικό και παλαιομοδίτικο. Να απαιτήσει!

Θα μου πείτε «τι λες βρε φίλε μπορούμε εμείς σαν γειτονιά, σαν νομός, σαν χώρα να αλλάξουμε όλα αυτά;»

Δίκιο θα έχετε από την οπτική του ρεαλισμού…

Δίκιο θα έχετε από την οπτική των συσχετισμών δύναμης των κρατών…

Κάπως έτσι έχει πειστεί και ο μέσος πολίτης αυτής αλλά και άλλων χωρών ότι η ομόνοια μεταξύ των λαών και ο τερματισμός εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο είναι πράγματα ανέφικτα.
Ας αφήσουμε λοιπόν αυτές τις εικόνες να μας βομβαρδίζουν. Ας αφήσουμε τους δυνατούς της γης να διαλύουν τα πάντα γύρω μας. Ας αφήσουμε τις κυβερνήσεις τις δικές μας να είναι συμμαχικές με όλους αυτούς ώστε να μπορούν μετά να μας κουνάνε και το δάχτυλο και να μας λένε «κι εσείς το ίδιο είστε».

Αφιερωμένοι λοιπόν σε όλους μας οι στίχοι του ποιητή:
«Γιά σένα που νομίζεις..
ότι η δική σου σειρά δε θα φτάσει ποτέ..
ότι επειδή ακόμη δε χρειάστηκε να πας στο νοσοκομείο και να σε διώξουν γιατί δεν έχεις λεφτά..
Οτι επειδή ακόμη έχεις ένα πιάτο φαί, δε θα στο πάρουν
Οτι ακόμη δε σου πήραν το σπίτι του πατέρα σου για χρέη στο Δημόσιο, θα τη γλυτώσεις
Οτι επειδή το παιδί σου ακόμη είναι στο σχολείο, θα συνεχίσει..
Οτι η ζωή σου δεν επηρεάζεται από εκείνη του διπλανού σου..»

Ουτοπικά όλα αυτά γι αυτό ας περιμένουμε λοιπόν να έρθει και η δική μας η σειρά και των παιδιών μας.

πηγη: koutipandoras.gr

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ

Το 3^Ο Μνημόνιο που ψηφίστηκε στη Βουλή από τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ, τη ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ είναι εξίσου αντικοινωνικό με τα δύο προηγούμενα , αφού ο βασικός πυρήνας του είναι η συνέχιση της μείωσης των μισθών και συντάξεων, της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, της αύξησης της φορολογίας, άμεσης και κυρίως έμμεσης και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας,

Στο παρόν σημείωμα κάνουμε μία προσπάθεια να παρουσιάσουμε αναλυτικά αυτές τις επιπτώσεις :  

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ

Σε επίπεδο φορολόγησης οι συνέπειες υπογραφής του Μνημονίου 3 έχουν ως εξής :

1.ΕΝΦΙΑ

Καμία αλλαγή δεν επέρχεται ως προς το καθεστώς καταβολής του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων. Η καταβολή του μονιμοποιείται. Πρόκειται δε να καταβληθεί σε 5 δόσεις, αρχής γενομένης τον Οκτώβριο και όχι σε 6-7, όπως έγινε την περασμένη χρονιά.

2.Ελεύθεροι επαγγελματίες

• Αυξάνεται ο συντελεστής φορολόγησης από το 26% στο 29%.

• Αυξάνεται η προκαταβολή φόρου για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες από το 55% που ίσχυε στο 75% για το 2015 και στο 100% από το 2016. Επιπλέον η εισφορά αλληλεγγύης ενσωματώνεται στις κλίμακες φορολογίας

• Αυξάνεται από το 3% σε πάνω από 5% το επιτόκιο της ρύθμισης των 100 δόσεων.Επιπλέον, δίνεται η δυνατότητα στη φορολογική διοίκηση, να θεσπίσει εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για τη μείωση του αριθμού των δόσεων.

• Μειώνεται από τα 1.500 στα 1.250 ευρώ το ακατάσχετο ποσό από τραπεζικό λογαριασμό και από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ το ακατάσχετο από μισθούς (εργαζόμενοι με μπλοκάκια).

  3.Αγρότες

• Ο φόρος εισοδήματος προκαταβάλλεται σε ποσοστό 55% έναντι του προϊσχύοντος 27,5% (φορολογικό έτος 2014) και από 1/1/2017 σε 100% επειδή εξομοιώνονται φορολογικά από τους ελεύθερους επαγγελματίες.

• Αυξάνεται ο Φ.Π.Α. σε όλα τα αγροτικά εφόδια (λιπάσματα, φυτοφάρμακα, σπόρους κλπ) από 13% σε 23%.

• Καταργείται ο «νόμος Βαλαβάνη» για το αφορολόγητο των αγροτικών επιδοτήσεων μέχρι το ποσό των 12.000 ευρώ. Οι αγροτικές επιδοτήσεις φορολογούνται συνεπώς από το πρώτο ευρώ.

• Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης του αγροτικού πετρελαίου ανεβαίνει από 66 ευρώ το χιλιόλιτρο στα 200 ευρώ από 1/10/2015 και φτάνει στα 330 ευρώ από 1/10/2016. Καταργείται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, η επιστροφή του ειδικού φόρου κατανάλωσης πετρελαίου για όλους τους αγρότες.

• Αυξάνεται ο συντελεστής φορολόγησης του αγροτικού εισοδήματος, από το ισχύον σήμερα 13% στο 20% από 1/1/2016 και στο  26% από 1/1/2017 από το πρώτο ευρώ.

4. Φ.Π.Α.

• Φόρος προστιθέμενης αξίας 13% επιβάλλεται στο μοσχαρίσιο κρέας , ενώ 23% στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, παρότι πάγωσε προσωρινά μέχρι 16/10/2015, εξαιρουμένων μόνων των εκπαιδευτηρίων προσχολικής αγωγής.

• Φόρος 23% επιβάλλεται και σε όλα τα παρασκευάσματα που έχουν ως βάση τα δημητριακά, το άμυλο, το αλεύρι και το γάλα, όπως επίσης και στον καφέ.

• Οι μειωμένοι  κατά 30% συντελεστές Φ.Π.Α. που ίσχυαν στα νησιά καταργούνται.

5.Κατασχέσεις/ Όριο ακατασχέτου

• Μειώνεται το όριο του ακατάσχετου σε συντάξεις, μισθούς και ασφαλιστικά βοηθήματα από 1.500 ευρώ στα 1.000 (καθαρό ποσό αφού αφαιρεθούν οι εισφορές).

• Εφαρμόζονται διαδικασίες εξπρές για γρηγορότερες κατασχέσεις τραπεζικών υπολοίπων, σε όσους μικροεπαγγελματίες χρωστούν στο Δημόσιο. 

6. Πληρωμή φόρου

Σε ό, τι αφορά την πληρωμή φόρου, η έκπτωση της τάξης του 2% φυσικών και νομικών προσώπων για εφάπαξ εξόφληση καταργείται.

7.Επιχειρήσεις

Ο λεγόμενος «προληπτικός» φόρος 26% για συναλλαγές με χώρες με προνομιακό καθεστώς, όπως η Κύπρος ή η Βουλγαρία με τον οποίο θα αντιμετωπιζόταν η φοροδιαφυγή στις τριγωνικές συναλλαγές , καταργείται.

8. Ρύθμιση 100 δόσεων

Σε ό,τι αφορά τη ρύθμιση των 100 δόσεων το επιτόκιο αυξάνεται από 3% σε 5% (παρεμβατικό επιτόκιο Ε.Κ.Τ. συν 5 μονάδες) για όσους έχουν χρέος άνω των  5.000 ευρώ και σε όσους έχουν ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 150.000 ευρώ ή η ρυθμιζόμενη οφειλή τους δεν υπερβαίνει το 50% του εισοδήματός τους. Επιπλέον, χάνουν τη ρύθμιση όσοι δεν έχουν πληρώσει ή ρυθμίσει νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές μέσα σε τρεις μήνες από την προθεσμία πληρωμής, ο δε αριθμός δόσεων δύναται να μειωθεί αν ο οφειλέτης έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει λιγότερες δόσεις.

9. Εισφορά αλληλεγγύης

Η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης μονιμοποιείται ενσωματώνεται στις κλίμακες φορολογίας με συνέπεια τη μείωση του αφορολόγητου των 12.000 ευρώ.

10. Κληρονομιές- γονικές παροχές

Οι διατάξεις που αφορούν σε κληρονομιές και γονικές παροχές εξετάζονται εκ νέου.

11. Τεκμήρια διαβίωσης

Ριζική αναμόρφωση επέρχεται από το 2016 στα τεκμήρια διαβίωσης.

12. Οχήματα

Πρόστιμο 150 ευρώ επιβάλλεται  για οχήματα που δεν έχουν περάσει ΚΤΕΟ για πάνω από 6 μήνες.

13. ΟΠΑΠ

Σε ό, τι αφορά τον ΟΠΑΠ η έκπτωση επισφαλών απαιτήσεων ως 1,5% επί των πωλήσεων των πρακτόρων καταργείται.

14. Ενοίκια

Σε ό, τι αφορά την ενοικίαση, οι συντελεστές φορολόγησης αυξάνονται στο 15% από 11% για εισοδήματα από ενοίκια κάτω των ευρώ 12.000 και στο 35% από 33% για μεγαλύτερα των 12.000 ευρώ.    

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ

Σε επίπεδο κοινωνικών παροχών:

1.Θέρμανση

Η σοβαρότερη εκ των κοινωνικών περικοπών είναι αυτή του επιδόματος θέρμανσης, η οποία ως στόχο έχει να μειωθούν στο ήμισυ οι δαπάνες στον προϋπολογισμό του 2016.

2.Δημόσιοι υπάλληλοι

Περικόπτονται οι μισθολογικές παροχές των δημοσίων υπαλλήλων. Καταργείται η ημερήσια αποζημίωση, ενώ τίθενται αυστηρότερες  προϋποθέσεις για έξοδα διανυκτέρευσης. Από το 2016 εφαρμόζεται Ενιαίο Μισθολόγιο.

3. Περικοπές προνοιακών επιδομάτων 0,5% του ΑΕΠ και σταδιακή κατάργηση κράτους προνοίας 

Το Μνημόνιο 3 προβλέπει μείωση των δαπανών για τα προνοιακά επιδόματα κατά 0,5% του ΑΕΠ ετησίως ,-το οποίο αντιστοιχεί σε μείωση 900.00 εκατ. Ευρώ-, από το 2016. Προβλέπει επίσης την «αναθεώρηση» του θεσμού των προνοιακών επιδομάτων και την επιβολή του ελάχιστου κατώτατου εγγυημένου εισοδήματος που στην ευάλωτη κατηγορία των ΑμεΑ θα εξασφαλίζει μόνον επιβίωση και όχι οικονομική στήριξη της αναπηρίας από την οποία πάσχουν.  

ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ

Σε ό,τι αφορά τα εργασιακά :

Xτύπημα στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποτελεί η επαναφορά της μετενέργειας της ισχύος τους, που πρόσφατα αυξήθηκε από τους 3 μήνες στους 6 (με το νόμο 4331/205) και η επαναφορά της στους 3 μήνες στους οποίους είχε μειωθεί με μνημονιακό νόμο.

Επίσης, η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας παραπέμπεται στις καλένδες, ενώ παραμένει ανοικτό το θέμα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεωνκαι της αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 με στόχο τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος.  

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Σε ό,τι αφορά το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης υπό το νέο Μνημόνιο προβλέπεται:

• Η μείωση των πόρων του κρατικού προϋπολογισμού που θα διατεθούν για τις κύριες συντάξεις κατά 0,25% το 2015 και 1% του ΑΕΠ το 2016, δηλαδή περίπου κατά 2 δις ευρώ το χρόνο, και μάλιστα σε μια περίοδο που αυξάνεται ο αριθμός των συνταξιούχων.

• Η παροχή των κατώτατων ορίων σύνταξης και του Ε.Κ.Α.Σ. μόνο σε όσους νέους συνταξιούχους έχουν συμπληρώσει τα 67 έτη και περικοπή του μη ανταποδοτικού μέρους σε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67, δηλαδή μειώσεις έως και 40% σε ένα πολύ μεγάλο μέρος των πρόωρα συνταξιοδοτημένων με τις προϋποθέσεις των ελάχιστων ορίων (4.500 ένσημα), δηλαδή στις κατώτατες συντάξεις.

• · Η λήψη μέτρων για αύξηση της εισφοράς των συνταξιούχων για τον κλάδο υγείας από 4% σε 6% και επέκταση της παρακράτησής της και από τις επικουρικές συντάξεις, που έως σήμερα δεν έχουμε αντίστοιχη εισφορά, με επιβάρυνση για τους συνταξιούχους 854 εκατ. ευρώ το χρόνο.(παρ. 31 άρθρου 1. Ν.4334/15).  

• · Η ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (Ε.Τ.Ε.Α.) και εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, δηλαδή  άμεση περικοπή πολλών επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ των ταμείων που χρειάζονται κρατική ενίσχυση από 1-1-2015. (παρ. 28 άρθρου 1. Ν.4334/15). Με βάση την υπό εξέλιξη αναλογιστική μελέτη, στις προβολές 2015 - 2016 οι συνολικοί πόροι των ταμείων επικουρικής ασφάλισης εκτιμώνται σε 2,8 δις Ευρώ και οι ανάγκες για πλήρεις παροχές σε 4,2 δις Ευρώ.  Δηλαδή, προκύπτει έλλειμμα 1,4 δις, το οποίο δεν μπορεί να καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, οδηγώντας σε μείωση των παροχών ή/και η αύξηση των εισφορών κάτι που οδηγεί σε δραματική περικοπή των επικουρικών συντάξεων.  

• Το πάγωμα της κατώτερης σύνταξης στην σημερινή ονομαστική της αξία ως το 2021 (πάγωμα 509.000 συντάξεων του Ι.Κ.Α.). Οι συνταξιούχοι αυτοί ήδη έχουν χάσει το 23,5% της αγοραστικής τους δύναμης την τελευταία περίοδο (-9,2% από τον πληθωρισμό και -14,3% από τις μειώσεις των συντάξεων).

• Η αλλαγή όλων των συντάξεων του Ο.Γ.Α. για το μέρος που δεν έχουν αναλογικό τρόπο υπολογισμού αντίστοιχο με τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή μείωση και των συντάξεων του Ο.Γ.Α. για όλους όσοι δεν έχουν καταβάλει εισφορές και για όσους λαμβάνουν την κατώτερη σύνταξη, αλλά και επανυπολογισμό όλων των συντάξεων (690.301 άτομα).

• Η σταδιακή μείωση των δικαιούχων του Ε.Κ.Α.Σ. έως την κατάργηση του ως το τέλος του 2019, μέτρο που αφορά 300.000 συνταξιούχους, που θα βρεθούν να διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Άμεσα, προωθείται η κατάργηση του Ε.Κ.Α.Σ. για το 20% των δικαιούχων με τα αναλογικά πιο υψηλά εισοδήματα (60.000 άτομα).

• Η εφαρμογή του Νόμου 3863/10 και των έμμεσων ή άμεσων περικοπών που επιφέρει η εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού των κύριων συντάξεων (εγγυημένη από το κράτος βασική σύνταξη 360 ευρώ μηνιαία και ανταποδοτική σύνταξη). Η εφαρμογή του Νόμου 3863/10 θα έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στο επίπεδο των συντάξεων. Για την επόμενη δεκαετία οι επιπτώσεις θα αγγίζουν τα 20 έως 100 ευρώ στις μηνιαίες μέσες κύριες συντάξεις. Το βασικό ζήτημα για την εφαρμογή του Νόμου 3863/10 είναι τα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης που προβλέπει και η εξατομίκευση της κοινωνικής ασφάλισης με τον περιορισμό της κοινωνικής αλληλεγγύης που συνεπάγεται.

• Η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ώστε από το 2022 και μετά η ηλικία που θα μπορεί κανείς να βγει στη σύνταξη να είναι τα 67 έτη για πλήρη είτε τα 62 έτη με 40 χρόνια ασφάλισης για μειωμένη, με ποινή πρόωρης συνταξιοδότησης που αυξάνεται από -6% ανά επιπλέον έτος επιμήκυνσης σε -16% για το διάστημα της επέκτασης του ορίου ηλικίας σε σχέση με τα σημερινά όρια. Καταργούνται όλα  τα κατοχυρωμένα δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα μετά την 19/8/2015, καθώς και μεγάλος αριθμός θεμελιωμένων δικαιωμάτων στο δημόσιο τομέα. Οι πρόωρες συντάξεις είναι για πάρα πολλούς συνταξιούχους λύση ανάγκης και όχι επιλογή, για να αντιμετωπίσουν τον φόβο της υψηλής ανεργίας που πλήττει και τους άνω των 55 ετών εργαζόμενους, οι οποίοι ως άνεργοι στην πλειοψηφία τους είναι μακροχρόνια άνεργοι, και η ανεργία ουσιαστικά τους οδηγεί σε βίαιη έξοδο από την αγορά εργασίας.

• Η σταδιακή κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό και εναρμόνιση των ασφαλιστικών εισφορών αλλά και των παροχών με τη δομή και τις προϋποθέσεις του Ι.Κ.Α. για όλα τα ταμεία από 1 Ιουλίου 2015. Από τα μέτρα αυτά θα έχουμε αυξήσεις των εισφορών σε ΟΓΑ, ΝΑΤ και ΟΑΕΕ, αφού θα επέλθει δραματική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στον ΟΓΑ (σήμερα αγγίζει το 85% των εσόδων του), στο ΝΑΤ (σχεδόν 90% των εσόδων του) και στον ΟΑΕΕ.

• Η κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων (π.χ. αγγελιόσημο), που λαμβάνουν κάποια ταμεία, μέχρι 31 Οκτωβρίου 2015, και αντίστοιχες αυξήσεις των εισφορών ή μειώσεις των παροχών. Αυτό το μέτρο θα έχει άμεση επίπτωση σε μια σειρά από ταμεία που εισπράττουν έσοδα μέσω φόρων υπέρ τρίτων.

• Η εύρεση ισοδύναμων που θα καλύψουν το κόστος της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών που επέβαλλαν διάφοροι νόμοι την περίοδο 2010-2012. Οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας κρίνουν ως αντισυνταγματικές, κι επομένως καταργούν άμεσα, σειρά περικοπών που επιβλήθηκαν σε κύριες και επικουρικές συντάξεις με διατάξεις που θεσπίστηκαν μετά την 1-1-2012 με τους νόμους 4051/2012 και 4093/2012. Επιπρόσθετα αντισυνταγματική κρίνεται και η πλήρης κατάργηση των δώρων και επιδομάτων (Δώρο Χριστουγέννων 400 €, Δώρο Πάσχα 200 € και Επίδομα αδείας 200 €), που ελάμβαναν οι συνταξιούχοι άνω των 60 ετών αλλά και οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ και είχαν καταργηθεί με διάταξη του ν. 4093/2012. Σύμφωνα με εκτιμήσεις το κόστος για τα ασφαλιστικά ταμεία μπορεί να αγγίξει τα 2,6 έως 3 δις ευρώ, δηλαδή περίπου 1,5 % του ΑΕΠ.

• Η σταδιακή ολοκλήρωση της ενοποίησης των ταμείων με ενοποίηση των νομικών πλαισίων και των προϋποθέσεων παροχών σε πρώτη φάση, ώστε να είναι εφικτή η λειτουργία ενός μόνο ταμείου στο τέλος του 2016. Τα μέτρα αυτά θα επιφέρουν μείωση του διοικητικού κόστους, θα προκαλέσουν όμως πολλά λειτουργικά προβλήματα και ισοπέδωση παροχών προς τα κάτω.

• Οι αρνητικές αλλαγές στο νόμο 4321/2014 για τη ρύθμιση οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία με αύξηση επιτοκίου από 3% σε 5% και με μείωση του αριθμού των δόσεων με βάση εισοδηματικά κριτήρια 5% σε βάρος των 300.000 οφειλετών που ρύθμισαν σε αυτά οφειλές 5,66 δις ευρώ είναι πλήγμα στα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης και στη δυνατότητα οικονομικής επανεκκίνησης αυτών των επιχειρήσεων ή αυτοαπασχολουμένων.

• Η κατάργηση αντιμνημονιακών συνταξιοδοτικών διατάξεων του ν.4325/2015 και 4331/2015 (επαναφορά σύνταξης σε υπερήλικες ανασφάλιστους και ομογενείς, Άρθρο 30 του ν.4331/2015 συμψηφισμός σύνταξης με οφειλές στον ΟΑΕΕ και στο ΕΤΑΑ, Άρθρα 37&38 του ν.4331/2015).

• Η είσπραξη ασφαλιστικών εισφορών από την εφορία, η οποία όμως λειτουργεί απρόσωπα χωρίς τα κοινωνικά και εισοδηματικά κριτήρια που έθεταν σε περίπτωση οφειλών τα ασφαλιστικά ταμεία ή το ΚΕΑΟ.

• Η μείωση εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων λόγω τροποποίησης του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας με αποδυνάμωση των ισχυόντων σήμερα προνομίων κατάταξης στον πίνακα  πιστωτών.

• Νέες θεσμικές παρεμβάσεις για το ασφαλιστικό και μάλιστα στην κατεύθυνση μεγαλύτερης σύνδεσης εισφορών –παροχών με στόχο την μετατροπή του συστήματος σε πλήρες κεφαλαιοποιητικό.

Η αλλαγή των εισφορών στους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, που τις κατέβαλλαν βάσει ασφαλιστικών κλάσεων και εισαγωγή εισφορών αναλογικών με το εισόδημα. Αυτό συνεπάγεται μια άμεση περαιτέρω αύξηση των εισφορών για μερικούς αγρότες αλλά και μια μείωση των εισφορών, με παράλληλη όμως μείωση των μελλοντικών εισφορών για τους μικρούς αγρότες. 

• Νέες μειώσεις και μάλιστα μεγαλύτερες θα υπάρξουν και στα μερίσματα που χορηγεί το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων εξαιτίας των μεγάλων ελλειμμάτων που παρουσιάζει, λόγω της κατάργησης της εισφοράς του 3% επί των δημοσίων συμβάσεων.

• · Οι ρυθμίσεις για τις οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία τίθενται υπό αμφισβήτηση, (λ.χ. όπως η καταβολή σύνταξης σε οφειλέτες ασφαλιστικών εισφορών κλπ), καθότι τα αρμόδια όργανα των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης έχουν πλέον τη δυνατότητα να μειώνουν τη διάρκεια της χορηγηθείσας ρύθμισης  «εφόσον διαπιστωθεί ότι ο οφειλέτης μπορεί να αποπληρώσει οφειλές του σε λιγότερες δόσεις από τις αρχικά χορηγηθείσες ». 

Τα παραπάνω μέτρα και δεσμεύσεις δίνουν ξεκάθαρα τη χαριστική βολή στα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων και διαλύουν την κοινωνική ασφάλιση προς όφελος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών.

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Προωθείται άμεσα και με την ακόλουθη σειρά η πώληση των παρακάτω περιουσιακών στοιχείων :| Περιφερειακά Αεροδρόμια, Ελληνικό, Αστέρας Βουλιαγμένης, ακίνητο  Αφάντου στη Ρόδο, ΔΕΣΦΑ,ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και Rosco, Αερολιμένας Αθηνών, Ποσείδι Χαλκιδικής, Κέντρο ιππασίας Μαρκόπουλου, μαρίνες, Εγνατία Οδός, ΕΛΠΕ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΠΑ.

Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με το Asset Development Plan, που αποτελεί παράρτημα του νέου Μνημονίου προβλέπεται :

• Για το Ελληνικό όπου έχει "αναδειχθεί" αγοραστής η Lamda Development αναφέρεται μεταξύ άλλων η υποχρέωση έκδοσης άδειας καζίνο, εκκένωσης της έκτασης και πλήθος διοικητικών και άλλων πράξεων από τις αρμόδιες αρχές. Ως καταληκτική ημερομηνία για να έχουν ολοκληρωθεί τα πάντα αναφέρεται η συμβατική υποχρέωση της 14ης Νοεμβρίου του 2016.

• Για τα περιφερειακά αεροδρόμια -όπου έχει επικρατήσει η Fraport- προβλέπεται η εξουσιοδότηση της κυβέρνησης να υπογράψει τη σύμβαση  το ΤΑΙΠΕΔ (κάτι το οποίο έγινε τη Δευτέρα αλλά όπως προκύπτει υπάρχει εμπλοκή με τους Γερμανούς να δηλώνουν πως η διαπραγμάτευση συνεχίζεται). Το χρονοδιάγραμμα πάντως στο Asset Development Plan προβλέπει παράδοσή τους τον Μάρτιο του 2016.

• Για τους ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και Rosco (που βρίσκονται ήδη σε διαγωνιστική διαδικασία) προβλέπεται η ολοκλήρωση των διαγωνισμών και η ψήφιση των συμβάσεων από την Βουλή τον Φεβρουάριο του 2016 για τον Πειραιά και τον Ιούνιο για τη Θεσσαλονίκη και δεσμευτικές προσφορές τον Δεκέμβριο για τα σιδηροδρομικά assets. Για τον Αστέρα αναμένεται ολοκλήρωση του τρέχοντος διαγωνισμού με νέο ΕΣΧΑΔΑ έως τα μέσα του 2016 και για την Αφάντου έως τα τέλη του 2015 (με αναθεωρημένο ΕΣΧΑΔΑ).

• Για τον ΔΕΣΦΑ αναμένεται η διαβούλευση με την Κομισιόν και την Socar για την διευθέτηση της υπόθεσης.

• Για το ποσοστό του 30% στον αερολιμένα Αθηνών προκήρυξη διαγωνισμού έως τον Δεκέμβριο φέτος και εκδήλωση ενδιαφέροντος έως τον Φεβρουάριο με παράταση της σύμβασης παραχώρησης .

• Το Ποσείδι προβλέπεται να κλείσει μέχρι το Δεκέμβριο με έγκριση μέχρι τότε του ΕΣΧΑΔΑ (Ειδικά Σχέδια Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων).

• Ο ιππόδρομος στο Μαρκόπουλο προβλέπεται να έχει κλείσει μέχρι τον Μάρτιο του 2016. Οι επόμενες ηλεκτρονικές δημοπρασίες ακινήτων θα πρέπει να έχουν βγει μέχρι τα τέλη του Σεπτεμβρίου.

• Για τις Μαρίνες ειδικά του Αλίμου αλλά και της Χίου και των άλλων υπό τον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ προβλέπεται η πρόσληψη νέων συμβούλων έως τα τέλη του 2015 και η προκήρυξη νέων διαγωνισμών. Ειδικά για την Πύλο όπου τρέχει διαγωνισμός με δυο υποψηφίους θα ζητηθούν δεσμευτικές προσφορές έως τον Δεκέμβριο του 2015.

• Για την Εγνατία οδό το ΤΑΙΠΕΔ θα προσλάβει νέους συμβούλους εντός Σεπτεμβρίου ενώ πρέπει να προχωρήσουν θέματα όπως υπουργική απόφαση για τα διόδια έως τον Νοέμβριο αλλά και άλλα όπως η αναδιάρθρωση της ομολογιακής χρηματοδότησης που έχει λάβει η εταιρεία στο παρελθόν.

• Για τα ΕΛΠΕ προβλέπεται εντός Νοέμβριου 2015 διαβούλευση και απόφαση επί των εισηγήσεων των συμβούλων για την πώληση του 35% είτε σε στρατηγικό επενδυτή είτε με διαδικασία επιταχυνόμενου βιβλίου προσφορών.

• Για τον ΟΤΕ προβλέπεται η μεταφορά μετοχών που ελέγχει το δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ (συνολικά το δημόσιο ελέγχει άμεσα και έμμεσα άλλο 10%) μετά από συμφωνία με την Deutsche Telekom που ελέγχει το 40% στα πλαίσια της συμφωνίας μετόχων που έχει με το δημόσιο από το 2008.

• Για τη ΔΕΗ αναφέρεται η πώληση του 17% εντός του 2016 και αποφάσεις για την ευρύτερη στρατηγική έως τα τέλη του 2016.

• Προβλέπεται επίσης πώληση του 23% της ΕΥΑΘ και του 11% της ΕΥΔΑΠ σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται όμως.

• Ακόμα προβλέπεται νέα διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ με επανεξέταση των εναλλακτικών επιλογών, επίσης χωρίς συγκεκριμένη χρονική προθεσμία, και αναδιάρθρωση των ΕΛΤΑ μετά από την εξέταση του στρατηγικού πλάνου που θα παρουσιάσει ο σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ.

• Στο Μνημόνιο 3 προβλέπεται μεν η ίδρυση του λεγόμενου "νέου Ταμείου των 50 δις" πλην όμως προβλέπεται και η υλοποίηση του συνόλου του προγράμματος ιδιωτικοποίησης του χαρτοφυλακίου του ΤΑΙΠΕΔ όπως αυτό αποφασίστηκε και περιγράφεται στο Asset Development Plan.

  ΑΝΟΙΓΜΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ-ΑΓΟΡΩΝ

1.Γάλα

Απελευθερώνεται η διάρκεια ζωής  του φρέσκου γάλακτος σε διάρκεια 11 ημερών.

2.Αρτοποιοί

Ανοίγει το επάγγελμα- Αρτοποιεία εφεξής και τα bake off. Τα τελευταία δύνανται εφεξής να κάνουν χρήση της ονομασίας «αρτοποιείο». Ψωμί θα πωλείται επίσης σε καταστήματα τροφίμων και ποτών, ιχθυοπωλεία, κρεοπωλεία, πτηνοπωλεία, παντοπωλεία με την προυπόθεση ότι τηρούνται αυστηρώς οι υγειονομικοί και οικοδομικοί κανόνες προκειμένου να μην κινδυνεύει η υγεία των καταναλωτών.

3.Εκπτώσεις

Πλήρης απελευθέρωση κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου.

4.Φαρμακεία

Μείωση 32,5% σε όλα τα γενόσημα.

5.Φορτηγά ΙΧ

Προβλέπεται εφεξής η έκδοση νέων αδειών χωρίς περιορισμό. Ειδικότερα, καταργείται η απόδειξη πραγματοποίησης ακαθάριστων εσόδων ως προϋπόθεση για τη χορήγηση των αδειών κυκλοφορίας στον κλάδο των φορτηγών ιδιωτικής χρήσης.

6.Τουριστικά καταλύματα

Πλήρης απελευθέρωση

7. Συμβολαιογράφοι

Μειώνονται οι αμοιβές των συμβολαιογράφων: Για ποσό αντικειμένου συναλλαγής έως 120.000 ευρώ η αμοιβή διαμορφώνεται από 1% σε 0,8%.

8.Αλκοολούχα ποτά

Αίρεται η απαγόρευση συστέγασης και συλλειτουργίας ποτοποιείου-αποσταγματοποιείου- οινοποιείου.  

9. Κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για τα εμπορικά καταστήματα.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Με βάση όλα τα προαναφερθέντα μέτρα, το 3^ο Μνημόνιο συνεχίζει και ολοκληρώνει τη λεηλασία του λαού και της χώρας που ξεκίνησε με τα δύο προηγούμενα.

Η ενίσχυση της Λαϊκής Ενότητας στις προσεχείς εκλογές αποτελεί εγγύηση για την ανάπτυξη των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων , για την κατάργηση και του 3^ου Μνημονίου και των 2 προηγούμενων και την αντικατάστασή τους από ένα αναπτυξιακό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που θα αποκαθιστά πρώτα από όλα τα εργασία, κοινωνικά, δημοκρατικά δικαιώματα που κυριολεκτικά  κατεδαφίστηκαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΡΗΓΟΥ*

Τα αποτελέσματα της μνημονιακής διαχείρισης φαίνεται να είναι συντριπτικά για τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες του λαού και των παιδιών του. Και αυτό αρχίζει να φαίνεται ήδη, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες της απελθούσας Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και των μεταλλαγμένων μνημονιακών επιτελείων της να προλάβουν να κάνουν άρον-άρον τις εκλογές, πριν αρχίσουν να διαφαίνονται οι επιπτώσεις των επιλογών τους.

Η έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς θα βρει τα σχολεία στραγγαλισμένα οικονομικά, καθώς θα υπάρχει αδυναμία ανάληψης χρημάτων σε μετρητά για την κάλυψη των σχολικών αναγκών από τον Διευθυντή κάθε σχολείου ή τις Σχολικές Επιτροπές, λόγω των capital controls και του μεγίστου ορίου ανάληψης των 420 Ευρώ εβδομαδιαίως.

Κάθε Σχολική Επιτροπή, Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, θεωρείται ως ένας πελάτης από το τραπεζικό σύστημα, η ίδια μαζί με το σύνολο των σχολικών μονάδων που περιλαμβάνει. Αυτό σημαίνει ότι από όλους μαζί τους τραπεζικούς λογαριασμούς μιας Σχολικής Επιτροπής (Κεντρικής και Σχολικών Μονάδων) θα μπορεί να γίνει ανάληψη μόνο 420 Ευρώ.

Τι άραγε μπορεί να καλύψει αυτό το ποσό για έναν αριθμό παιδιών της τάξεως των 6.000 – 8.000 χιλιάδων ανά Σχολική Επιτροπή (π.χ. 20- 25 Δημοτικών σχολείων και Νηπιαγωγείων);

Πως είναι δυνατόν για την εβδομαδιαία κάλυψη όλων των μικροαναγκών να διατίθεται ένα ευτελές ποσό των 10-20 Ευρώ ανά σχολείο (!), υποβάλλοντας του Διευθυντές στην υποχρέωση για την παραμικρή ανάγκη να πραγματοποιούν τραπεζικό έμβασμα;

Άραγε το χρόνο που θα αναλώνουν οι Διευθυντές, που είναι ήδη επιβαρημένοι με φόρτο εργασιών, μετατρεπόμενοι σε οικονομικούς επαίτες προς εξασφάλιση πληρωμών, χρόνος που θα αφαιρεθεί από την ενασχόληση τους με το διδακτικό και επιτελικό τους έργο, θα τον αναπληρώσει το Υπουργείο Παιδείας με κάποιο τρόπο;

Υπάρχουν Δήμοι και Σχολικές Επιτροπές που έχουν επισημάνει τα παραπάνω εδώ και αρκετό καιρό προς την παραιτηθείσα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας . Ερωτούμε: είναι αλήθεια ότι ζητήθηκε από τον κύριο Μάρδα, Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να εξαιρεθούν οι Σχολικές Επιτροπές από τον περιορισμό των 420 Ευρώ ανά Επιτροπή και να επιτραπεί το όριο αυτό στο επίπεδο της Σχολικής Μονάδας και αρνήθηκε κατηγορηματικά, ή όχι;

Είναι αλήθεια ότι αρνήθηκε να εξαιρέσει τα σχολεία από την εφαρμογή του ορίου ανάληψης των 420 Ευρώ;

Ποια ακριβώς λύση προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα προς τη Σχολική Κοινότητα; Να βάλουν πάλι το χέρι στην τσέπη οι γονείς για να καλύπτουν τα άπειρα καθημερινά έξοδα του σχολείου;

Ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορεί να κρύβεται για πολύ. Ο ελληνικός λαός θα υπερασπίσει τις κοινωνικές του κατακτήσεις και το μέλλον των παιδιών του.

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Δραματικά είναι τα στοιχεία που παρουσίασε η ΓΣΕΕ για την ελληνική οικονομία και την επιδείνωση της ζωής των Ελλήνων.

Δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων αποκαλύπτει έκθεση της ΓΣΕΕ Η Ετήσια Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για το 2015 αναδεικνύει τη δραματική υποβάθμιση του επιπέδου ζωής των Ελλήνων επισημαίνοντας τα εξής:

α) η αγοραστική δύναμη του πραγματικού κατώτατου μισθού την περίοδο 2010-2014 μειώθηκε κατά 24,9% και κατά 34,5% για τους νέους κάτω των 25 ετών.

β) η θέση της Ελλάδος στην κατάταξη των χωρών που έχουν θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό κατρακύλησε από την έβδομη στη δέκατη (ή στην ενδέκατη μετά την εισαγωγή του κατώτατου μισθού στη Γερμανία από το 2015). Είναι χαμηλότερος από τον αντίστοιχο κατώτατο μισθό της Ισπανίας, της Μάλτας και της Σλοβενίας, σε αντίστοιχο επίπεδο με τον κατώτατο μισθό της Πολωνίας.

γ) η μερική απασχόληση έχει κατακλύσει την αγορά σε ποσοστό 70%. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θέσεις πλήρους απασχόλησης ή ότι οι εργαζόμενοι δέχονται λόγω της ανεργίας να αμείβονται με τον μισθό της μερικής απασχόλησης, παρότι δουλεύουν 8ωρο.

δ) οι απόφοιτοι λυκείου θίγονται περισσότερο από την ανεργία (28,6%) συγκριτικά με τους πτυχιούχους ΑΕΙ/ΤΕΙ (20%) και τους κατόχους μεταπτυχιακών (12,5%).

ε) οι επιχειρήσεις, παρά την εσωτερική υποτίμηση, δεν μείωσαν τις τιμές, ούτε περιορίστηκαν τα φαινόμενα ολιγοπωλίων στην αγορά.

Ο αναπληρωτής καθηγητής του Οικονομικού Τμήματος Αθηνών και επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ Γιώργος Αργείτης που παρουσίασε σήμερα την έκθεση στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, πρότεινε τρεις λύσεις που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην έξοδο της οικονομίας από την κρίση.

Α) Επανασχεδιασμός της χρηματοδότησης των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας βάσει του άξονα: βιώσιμο πρωτογενές πλεόνασμα - βιώσιμο χρέος.

Η ενεργοποίηση της εγχώριας ζήτησης με αύξηση των επενδύσεων και της ιδιωτικής κατανάλωσης: βασικό προαπαιτούμενο για την αύξηση των επενδύσεων αποτελεί η χρηματοδότησή τους μέσω της «ρήτρας επανεπένδυσης των τόκων». Δηλαδή, να συμφωνηθεί να μην πληρώνονται οι τόκοι του χρέους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και το κονδύλι που εξοικονομείται να διατίθεται για επενδύσεις και συμπράξεις ιδιωτικού και δημοσίου τομέα κ.λπ.

Β) Για την ενίσχυση της κατανάλωσης, προτείνεται η θεσμοθέτηση «προγραμμάτων εγγυημένης απασχόλησης»

Γ) Επαναρρύθμιση της αγοράς εργασίας και αποκατάσταση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των συλλογικών συμβάσεων και του κατώτατου μισθού.

Ο κ. Αργείτης δήλωσε μεταξύ άλλων: «Η επιβολή βίαιης δημοσιονομικής και εισοδηματικής λιτότητας προκάλεσε τον εγκλωβισμό της ελληνικής οικονομίας σε τρεις θανάσιμες παγίδες: στην παγίδα δημόσιου χρέους, που κρατά την οικονομία συνεχώς στο χείλος της χρεοκοπίας και επιτρέπει στους δανειστές να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Στην παγίδα λιτότητας, η οποία συρρικνώνει την οικονομική δραστηριότητα και καθιστά το τραπεζικό σύστημα εύθραυστο και τη χώρα αφερέγγυα υπονομεύοντας τη δυνατότητά της να αποπληρώσει το χρέος της. Στην παγίδα ρευστότητας, που πνίγει καθημερινά την πραγματική οικονομία και κάθε επενδυτική και παραγωγική δραστηριότητα, δημιουργώντας σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στους εργαζομένους και στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Στη δική μας μακροκοινωνική προσέγγιση, τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής και η συρρίκνωση των μισθών και των συντάξεων δεν είναι διέξοδος αλλά μία από τις αιτίες της κρίσης. Δεν δημιουργούν ανταγωνιστικότητα και βιώσιμες επιχειρήσεις, αλλά ενισχύουν παρασιτικές συμπεριφορές και αναδιανέμουν πόρους σε βάρος παραγωγικών δραστηριοτήτων».

Η έκθεση σκιαγραφεί την αποτυχία της στρατηγικής οικονομικής προσαρμογής με κύριους άξονες τη δημοσιονομική λιτότητα, την εσωτερική υποτίμηση και την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, έννοιες ασύμβατες με τη σημερινή δομή του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης, καθώς δεν αποτυπώνουν τη δυναμική σχέση κατανάλωση → εγχώρια ζήτηση → οικονομική μεγέθυνση. Σύμφωνα με το ΙΝΕ, τα δομικά αυτά χαρακτηριστικά θα έπρεπε να αποτελούν το βασικό πλαίσιο σχεδιασμού της οικονομικής πολιτικής για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση χρέους και την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Παράλληλα, αναδεικνύει ότι η ανάκτηση της φερεγγυότητας της χώρας είναι απολύτως εξαρτημένη από τον ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης και την εξέλιξη των δανειακών υποχρεώσεων κυρίως των τόκων. Το ποσοστό ανεργίας εξακολουθεί να είναι το υψηλότερο στην Ε.Ε., ενώ η ποιότητα των θέσεων εργασίας συνεχίζει να χειροτερεύει. Οι άτυπες και μη ηθελημένες μορφές απασχόλησης αυξάνονται, με σημαντικές αρνητικές συνέπειες στο εισόδημα των εργαζομένων, στο ανθρώπινο κεφάλαιο της οικονομίας και στην παραγωγικότητα. Τα εμπειρικά ευρήματα της έκθεσης δείχνουν επίσης ότι υπάρχει υψηλή συσχέτιση μεταξύ των επισφαλών θέσεων εργασίας και της φτώχειας, ενώ η μείωση των κατά κεφαλήν κοινωνικών δαπανών έχει συμβάλει στην περαιτέρω υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Η ΓΣΕΕ οργανώνει συλλαλητήριο στο πλαίσιο της ΔΕΘ στο Άγαλμα Βενιζέλου, το Σάββατο στις 18.00 μμ.

πηγη: zougla.gr

Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Πολλές συζητήσεις λαμβάνουν χώρα γύρω από τον «καταγγελιτικό λόγο» κρατών-μελών που αφορούν στη δημιουργία του ελληνικού χρέους, στο «ανεύθυνο» των κρατών-μελών για τη δημιουργία του ελληνικού χρέους και στο ότι πλήττονται οι λαοί της Ένωσης για να εξυπηρετούν τον υπερχρεωμένο λαό της Ελλάδας.

Επίσης σαν μην υφίσταται συνέχεια νομιμοποίησης, μέλη της Επιτροπής απευθύνονται προς τον Ελληνικό λαό από καθέδρας ως εάν να υπάρχει το ανεύθυνο της Επιτροπής (διαχρονικά) για την απόκρημνη κατάσταση που έχει περιέλθει η Ελληνική κοινωνία. Δεν αναφέρομαι δε ιδιαιτέρως (με το κείμενό μου αυτό) στα μνημόνια και στις επαχθέστατες δανειακές συμβάσεις. Αυτά αποτελούν άλλης τάξης ζήτημα που επιδεινώνουν τις ευθύνες της Επιτροπής και των κρατών-μελών, ως μελών του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ασφαλώς τα ενταύθα αναφερόμενα επουδενί απαλλάσσουν ή αμβλύνουν τις τεράστιες ευθύνες του εγχώριου πολιτικού προσωπικού (και κάθε άλλου εμπλεκόμενου) που υπηρέτησε και εξακολουθεί να υπηρετεί τη δημιουργία και αναπαραγωγή του χρέους (απολύτως μη βιώσιμου), που υποχρεώνει την Ελληνική κοινωνία να βιώνει ανθρωπιστική κρίση.

Με τούτη την προδιάθεση θεωρώ καθήκον μου να θέσω υπ’ όψιν του αναγνώστη τα παρακάτω.

ΤΟ «ΑΝΕΥΘΥΝΟ» ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ-ΜΕΛΩΝ

Πέραν του ότι η διάσωση της Ελλάδας δεν αφορά τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ιδιαιτέρως γαλλογερμανικών συμφερόντων, χρήσιμο και κρίσιμο είναι να λεχθούν και τα εξής:

1) Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα ως προς την Επιτροπή και ως προς τα κράτη-μέλη που συγκροτούν το Συμβούλιο δεσμευτικές είναι [1] οι παρακάτω διαδικασίες που συνεπάγονται ιδιαίτερες υποχρεώσεις και ευθύνες:

α) Τα κράτη-μέλη έχουν υποχρέωση να αποφεύγουν τα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα. Όμως:

β) Προς την κατεύθυνση αυτή η Επιτροπή έχει τη ρητή δέσμευση και ευθύνη: 

i) να παρακολουθεί την εξέλιξη της δημοσιονομικής κατάστασης και το ύψος του δημοσίου χρέους των κρατών-μελών,

ii) να εντοπίζει τις μεγάλες αποκλείσεις του χρέους,

iii) να προβαίνει σε σχετικές εκθέσεις και

iv) να ενημερώνει το Συμβούλιο.

Επίσης, 

2) Το Συμβούλιο, από πλευράς του, έχει τη ρητή υποχρέωση και ευθύνη να αποφασίζει για το υπερβολικό έλλειμμα. (Για τις υποχρεώσεις αυτές αναφορά γίνεται αμέσως παρακάτω).

3) Βεβαίως στο πρωτογενές Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο λειτουργεί και η λεγόμενη «ρήτρα μη διάσωσης» [2].

Η ρήτρα αυτή θεσπίζει το καταρχήν ανεύθυνο: 

α) της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 

β) των κρατών-μελών για υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα κράτους-μέλους.

Η ρήτρα αυτή επέβαλε τη δημιουργία «παράπλευρων μηχανισμών» (βλ. π.χ. EMS) ώστε να θεωρηθεί ότι σε περίπτωση στήριξης καταστάσεων που προέρχονται από «παρεκτροπή» πολιτικών, δεν παρεμβαίνει δήθεν αυτοτελώς η Ευρωπαϊκή Ένωση με τους Θεσμούς και τα Όργανά της, αλλά παρεμβαίνουν «κάποια άλλα μορφώματα». Και τούτο για να τηρείται ο όρος της προαναφερόμενης ρήτρας, που ωστόσο η ρήτρα αυτή εισάγει ευθεία εσωτερική αντίφαση στο όλο οικοδόμημα, αφού ευρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την επιβαλλόμενη Αρχή της Αλληλεγγύης και της Αμοιβαίας Συνεργασίας [3].Άλλωστε, ιδιαίτερη σημασία και αξία έχει το καθήκον της Ευρωπαϊκής Ένωσης «να προάγει την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή και την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών».

Η ΡΗΤΡΑ ΜΗ ΔΙΑΣΩΣΗΣ

4) Ωστόσο, η ρήτρα αυτή, περί μη διάσωσης, μπορεί να λειτουργήσει, μόνο εάν έχουν λάβει χώρα-προηγηθεί οι θεσπισμένες πρόνοιες(!) των ευθυνών τόσο της Επιτροπής όσο και του Συμβουλίου.

Δηλαδή: η «ρήτρα μη διάσωσης» μπορεί να λειτουργήσει μόνο εφόσον έχει προηγηθεί από την Επιτροπή και το Συμβούλιο η στενή παρακολούθηση της δημοσιονομικής κατάστασης και έχουν υπάρξει οι σχετικές παρεμβάσεις ως προς τις παρεκκλίσεις της δημοσιονομικής πολιτικής του κράτους-μέλους. Αυτό όμως δεν έχει λάβει χώρα όσον αφορά στην περίπτωση του ελληνικού χρέους.Και τούτο γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας έχουν πλήρως αγνοηθεί (ορθότερα παραβιασθεί) αυστηρές δεσμεύσεις της ενωσιακής έννομης τάξης. Και τούτο γιατί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 126 ΣΛΕΕ:

α) Το Συμβούλιο όταν διαπιστώσει ότι το κράτος-μέλος που παρεκτρέπεται δεν έχει συμμορφωθεί με τις συστάσεις του για τον περιορισμό του ελλείμματος, και μάλιστα εντός καθορισμένου χρονικού διαστήματος, τότε το Συμβούλιο (Όργανο που συγκροτείται από τα κράτη-μέλη), έχει την υποχρέωση να προβεί σε δημόσια ανακοίνωση προτού το παρεκτρεπόμενο κράτος-μέλος «εκτεθεί στις αγορές».

β) Σε περίπτωση δημοσιονομικής παρεκτροπής, το Συμβούλιο έχει τη ρητή δέσμευση και ευθύνη να υποχρεώσει το παρεκτρεπόμενο κράτος να μην «εκδώσει ομολογίες και χρεόγραφα», προτού προβεί σε δημόσια ενημέρωση των στοιχείων της δημοσιονομικής του κατάστασης. Επίσης

γ) Το Συμβούλιο καθορίζει το εύρος και τα ακριβή στοιχεία που απαιτούνται για πρόσθετες δημόσιες πληροφορίες, πριν το παρεκτρεπόμενο κράτος προβεί στην «έκδοση ομολογιών και χρεογράφων». Και τέλος

δ) Το Συμβούλιο στερεί το παρεκτρεπόμενο κράτος (υπό προϋποθέσεις αφορά το έσχατο μέτρο), ακόμη και από το δικαίωμα της ψήφου.

Κατ’ ουσίαν, δηλαδή, το Συμβούλιο (άρα τα κράτη-μέλη) με ευθύνη του, θέτει στο παρεκτρεπόμενο κράτος-μέλος προϋποθέσεις προτού αυτό εκτεθεί σε δημόσιο δανεισμό.Τα «πρόσθετα»δε «στοιχεία» που απαιτούνται προφανώς δεν αφορούν τα όσα (μόνο) η οικεία (Εθνική) Στατιστική Υπηρεσία παρέχει αλλά και οι αντίστοιχες ενωσιακές υπηρεσίες.

Υπ’ όψιν δε ότι οι προαναφερόμενες πρόνοιες των πρωτογενών Συνθηκών δεν αφορούν μόνο τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, αλλά αποτελούν πάγιες πολιτικές και διαχρονικές ευθύνες [4].

Η ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΕΥΘΥΝΗ

5) Με βάση τα προεκτεθέντα αναντίρρητο είναι ότι για την περίπτωση του ελληνικού χρέους αφενός μεν δεν λειτούργησαν οι Θεσμοί για την αποτροπή του παράνομου χρέους και αφετέρου βέβαιον είναι ότι τα αρμόδια Όργανα της Κοινότητας και ήδη Ένωσης, δεν πολιτεύθηκαν στο πλαίσιο της Αρχής της Νομιμότητας και για το λόγο αυτό συντρέχουν ευθύνες και οι ευθύνες αφορούν τόσο την Επιτροπή όσο και τα κράτη-μέλη, αλλά και κάθε αρμόδιο Όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης [5].

6) Υπό την έννοια αυτή δεν μπορεί ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση (δια της Επιτροπής), ούτε τα κράτη-μέλη να ισχυρισθούν ότι μπορεί να λειτουργεί υπέρ αυτών η ρήτρα μη διάσωσης, αλλά ούτε και να ισχυρίζονται ότι ουδεμία ευθύνη έχουν στο ότι η Ελληνική κοινωνία βιώνει ανθρωπιστική κρίση.

Τα προαναφερόμενα διατυπώνονται δημοσίως, γιατί είναι πρόδηλο ότι υφίσταται ένα συνολικό σύστημα παραγωγής πολιτικών και εξυπηρέτησης συμφερόντων, το οποίο θα επιδιώξει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου να παρέμβει για τη διαμόρφωση συγκεκριμένου πολιτικού αποτελέσματος. Μόνο που η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να αποκρουσθεί από τον Ελληνικό λαό και ειδικότερα από το εκλογικό σώμα που θα πρέπει να αναδείξει από τις κάλπες τη Λαϊκή Ενότητα ως την κύρια δύναμη υπεράσπισης των δικαιωμάτων του Ελληνικού λαού και του δημοσίου συμφέροντος.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Βλ. άρθρο 126 ΣΛΕΕ

2. Βλ. άρθρο 125 ΣΛΕΕ

3. Βλ. παρ. 3 άρθρου 4 ΣΕΕ.

4. Το άρθρο 126 ΣΛΕΕ είναι το αυτό με το προϊσχύσαν άρθρο 104 ΣυνθΕΚ.

5. Πρβλ. ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. C-237/98 P (Dorsch) Συλλ. 2000, Ι-4549, ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. 153/73 (Holz) Συλλ. 1974, 675, υπ. C-308/87 (Grifoni) Συλλ. 1990, Ι-1203. Ενωσιακό Όργανο θεωρείται κάθε Όργανο που ενεργεί στο όνομα της Ένωσης. Επίσης πρβλ. ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. C-370/89 (SGEEM) Συλλ. 1992, Ι-6211 που αφορούσε την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. 5/71 (Schoppenstedt) Συλλ. 1971, 975, υπ. 281/84 (Zuckerfabrik) Συλλ. 1987, 49, αλλά και ΠΕΚ (ήδη ΓΔΕ) υποθ. Τα-190/99 (Area) Συλλ. 2001, ΙΙ-3597.

*Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια Στρασβούργου και Λουξεμβούργου (E.C.H.R. /GC-EU).

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Συλλογικό κείμενο μελών του ΝΑΡ και της νΚΑ*

«Οι εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη θέτουν νέα επείγοντα καθήκοντα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Σίγουρα δεν διαφωνεί κανείς με αυτή τη γενική διατύπωση. Ποια είναι, όμως, τα επείγοντα καθήκοντα; Συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις, το επείγον λειτουργεί ως άλλοθι, ώστε πολιτικά σχέδια που έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει στην πράξη να φορέσουν τον μανδύα του νέου, του ριζοσπαστικού και να επαναληφθούν, αυτή τη φορά όχι σαν τραγωδία αλλά σαν φάρσα.

Από τον Δεκέμβρη του 2008 και την εξεγερτική δυνατότητα, από τη σπίθα των νικηφόρων μπλόκων στην Κερατέα μέχρι τις πλατείες, από την ανάδειξη των ορίων του παλιού εργατικού κινήματος μέχρι τις εμβρυακές, αντιφατικές και ανολοκλήρωτες προσπάθειες να αναδειχθεί ένας νέος πόλος κοινωνικών δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, κάθε φορά κάποια εφήμερη συμμαχία κορυφής ερχόταν να καλύψει τη δική μας αδυναμία: Να μετατρέψουμε την κρίση ηγεμονίας και την πολιτική αστάθεια σε υπαρκτή αμφισβήτηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας από την πλευρά του κόσμου της εργασίας και των σύμμαχων κοινωνικών δυνάμεων.

Τώρα, το χαμένο στοίχημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ με «εθνική ανεξαρτησία» σε μια «ευρωπαϊκή προοπτική» πήρε μαζί του όλα τα χαμένα στοιχήματα αυτού του πρόσφατου παρελθόντος, κατέληξε σε ένα τρίτο σκληρό μνημόνιο και διέψευσε τις ελπίδες της πληττόμενης πλειοψηφίας όσο και τις αυταπάτες όσων στήριξαν «κριτικά» το εγχείρημα της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης». Καθ’ όλη τη διάρκεια της περίφημης διαπραγμάτευσης, στη πραγματικότητα της εσωτερικής διαπραγμάτευσης-ταξικού συμβιβασμού του κεφαλαίου με την εργασία μέσω της κυβέρνησης, ως αναγκαίας προϋπόθεσης της «διαπραγμάτευσης με τους ξένους εταίρους» και η πιο «Αριστερή Πτέρυγα» του ΣΥΡΙΖΑ έβαζε πλάτη στο δρόμο προς τη μνημονιακή στροφή. Ή καμιά φορά πρωταγωνιστούσε κιόλας μέσα από υπουργεία, όπως στο ξεπούλημα του αγώνα των Σκουριών ή στη συγκάλυψη του εργοδοτικού εγκλήματος στα ΕΛΠΕ, που άλλωστε συμβάλλει με τα πετρέλαιά της στην «παραγωγική ανασυγκρότηση». Όλα αυτά τα κομμάτια, συγκροτώντας τώρα την ΛΑ.Ε, αφού τους έδειξε ο Τσίπρας την πόρτα της εξόδου από τον ΣΥΡΙΖΑ, υποτίθεται ότι εκφράζουν τόσο την «αριστερή αντιμνημονιακή διαφωνία» όσο και το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Η μάχη όμως, για την ερμηνεία του ΟΧΙ αντανακλά σε τελική ανάλυση δύο διαφορετικούς δρόμους απάντησης στη κρίση του καπιταλισμού. Από τη μία μεριά, εκλογικές συνεργασίες και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΟΧΙ, με πρόταγμα την παραγωγική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού και την επανάκαμψη της κερδοφορίας του με ένα νέο σχέδιο, που περιλαμβάνει ίσως και εθνικό νόμισμα, όσο και μια «αριστερή-φιλολαϊκή-πατριωτική» κυβέρνηση. Από την άλλη μεριά, το ΟΧΙ μέχρι το τέλος που περιλαμβάνει τη σύγκρουση με το κράτος και το κεφάλαιο ως κοινωνικές σχέσεις, και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε. Αυτές ακριβώς οι δύο λογικές, που εκφράζονται από συλλογικότητες και ομαδοποιημένες αντιλήψεις και μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι που συγκρούονται με αφορμή την προκήρυξη των εκλογών και τις προτάσεις για κοινό εκλογικό κατέβασμα με δυνάμεις όπως η ΛΑ.Ε, το Ε.ΠΑ.Μ, κ.α. Το «πάντρεμα» της αντικαπιταλιστικής ανατροπής με το σχέδιο ανοικοδόμησης του ελληνικού καπιταλισμού, υποστηρίζεται με μια επιχειρηματολογία που είναι περίπου η εξής:

«Η επιλογή εκλογικής συνεργασίας υπηρετεί μια ευρύτερη στοχοθεσία κοινής δράσης, ενότητας και διαπάλης για την ηγεμονία και το μετασχηματισμό ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που τάσσεται με τη ρήξη και την προσεγγίζει με διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας ως προς τις προϋποθέσεις της, το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα, το επίπεδο οργάνωσης του λαού, της συλλογικής πολιτικής αποφασιστικότητας και της διεθνούς υποστήριξης που απαιτεί». Το επιχείρημα φαίνεται απλό και αποτελεσματικό: η κατασκευή μιας «πραγματικής αριστεράς», που θα καλύψει το αριστερό κενό της διακυβέρνησης και θα κρύψει στο κουκούλι της την αντικαπιταλιστική συνιστώσα -το χαμένο μονοπάτι της επανάστασης που θα εμφανιστεί ξανά σε μια επόμενη γενιά ή σε κάποιες επόμενες συνθήκες.

Η πρόταση για εκλογική συνεργασία και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΟΧΙ, πριν από τις κινηματικές διεργασίες που θα οξύνουν το περιεχόμενό του και θα απελευθερώσουν τις ριζοσπαστικές δυνατότητές του, δεν καταλήγουν σε τίποτα άλλο από συρρίκνωση του τριπλού ΟΧΙ (ενάντια σε κάθε συμφωνία, παλιά και νέα μνημόνια, την ΕΕ το ΔΝΤ και τους διεθνείς μηχανισμούς του κεφαλαίου) σε ένα μοναδικό όχι: Το όχι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν γνωρίζουμε αν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που προτείνουν επιτακτικά ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο συνεργασίας και μοναδικού εκλογικού κατεβάσματος το καταλαβαίνουν έτσι, αλλά αυτή η διαδικασία είναι η καλύτερη κολυμβήθρα του Σιλωάμ τόσο για τα εκβιαστικά διλήμματα της κυβέρνησης όσο και για αυτούς που συμμετείχαν επί ένα εξάμηνο στην διαχείριση της,  αλλά και σε όλη την ιστορική διαδρομή ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε πυλώνα σταθεροποίησης (τουλάχιστον βραχύβιο) του αστικού συστήματος, αλλά τώρα συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει καλύτερο κυβερνητικό σχέδιο. Δυστυχώς, η αδυναμία να τεθεί το ζήτημα της πτώσης της κυβέρνησης μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη, η έλλειψη κινηματικών πρωτοβουλιών που θα όξυναν τον τριπλό αντιεργοδοτικό-αντικυβερνητικό-αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής πάλης και η ιεράρχηση ως δευτερευουσών των αναγκαίων διεργασιών για την εμφάνιση του Νέου Εργατικού Κινήματος και μιας διαφορετικής εργατικής πολιτικής προλείανε το έδαφος για την κυριαρχία των παραπάνω αντιλήψεων.

Μια τέτοια συγκόλληση δύο διαφορετικών (έως και αντιπαραθετικών) πολιτικών σχεδίων (και δεν μπορούμε να υποθέτουμε ότι η αντικαπιταλιστική/επαναστατική Αριστερά συγκλίνει προγραμματικά με τη σοσιαλδημοκρατία της δραχμής!) θα ευνοήσει το φορέα που έχει πραγματικό σχέδιο αστικής διαχείρισης της κρίσης και αναδιαμόρφωσης του αναγκαίου κρατικού μηχανισμού εντός, μάλιστα, της Ε.Ε. Αν δει κανείς τις εξαγγελίες της ΛΑ.Ε και τις συσχετίσει με το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπορεί να καταλάβει ότι -με ιστορικούς όρους μιλώντας- δεν τίθεται ζήτημα να γονιμοποιηθούν κάποιες ρεφορμιστικές τάσεις ρήξης με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ από το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα των δυνάμεων της ανατροπής. Αντιθέτως, οι ανολοκλήρωτες και ανοργάνωτες (με ευθύνη αυτών που τις ανέπτυξαν και έκλεισαν τη συζήτηση σε κάτι λιγότερο από τα μισά του δρόμου) θέσεις για ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής καλούνται να γίνουν μια υποσημείωση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, σε ένα Τ.Ι.Ν.Α που επιφυλάσσει (η αριστερά αυτή τη φορά) για το εργατικό κίνημα ή περιθωριακές απόψεις εντός ήδη έτοιμων κομματικών μηχανισμών που έχουν διαπλοκή με το κράτος.

Δεν πιστεύουμε ότι το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μπορεί να υποβαθμιστεί σε μεμονωμένα αιτήματα προς κυβερνήσεις ή να γίνει κουρελόχαρτο στο αλισβερίσι ανάμεσα σε κρατικούς/κοινοβουλευτικούς ή/και μη παράγοντες. Αντιθέτως, θεωρούμε την υλοποίησή του ταυτόχρονα άμεση ανάγκη στο σήμερα και περιγραφή ενός αναγκαίου δρόμου άρνησης της παρούσας κατάστασης πραγμάτων με τον οργανωμένο λαό να είναι αυτός που θα το επιβάλλει. Το βλέπουμε ως μια ακολουθία αλληλένδετων κόμβων μιας ενιαίας διαδικασίας με ορίζοντα της επαναστατικής τακτικής την αντικαπιταλιστική επανάσταση και στρατηγικό ορίζοντα την κομμουνιστική απελευθέρωση. Ας μην ξεχνάμε δε, ότι μια πολιτική συμπόρευση για να είναι αποτελεσματική, οφείλει να χτίζεται επάνω στις διαχωριστικές γραμμές που θέτει το σύστημα και η κυρίαρχη στρατηγική του, καθώς και σε αυτές που αναδεικνύει η ίδια η ταξική πάλη.

Στις σημερινές συνθήκες λοιπόν, οι δυο βασικές διαχωριστικές γραμμές που κάνουν εκ των πραγμάτων φανερή την παρουσία τους είναι το ζήτημα της εξόδου ή όχι από την Ε.Ε, καθώς και το ζήτημα του αν η βελτίωση της κατάστασης της πληττόμενης πλειοψηφίας θα έρθει μέσα από θεσμικούς/κοινοβουλευτικούς δρόμους ή μέσα από την επανεμφάνιση/αντεπίθεση του κινήματος, καθώς η ίδια η ζωή ανέδειξε τους τελευταίους μήνες ότι οι αντιμνημονιακές/πατριωτικές κορώνες και το χτίσιμο συμμαχιών σε αυτή τη βάση έχουν κοντά ποδάρια και σπέρνουν αυταπάτες και απογοήτευση. Θα ήταν ιστορικό λάθος, επομένως για την αντικαπιταλιστική Αριστερά να γίνει το δεκανίκι ενός τέτοιου, ήδη αποτυχημένου, εγχειρήματος. Δεν πρέπει, επίσης, να υποτιμούμε (εφόσον μένουμε προσηλωμένοι στην κατεύθυνση χτισίματος του αντικαπιταλιστικού πόλου στη βάση του αναγκαίου προγράμματος) το ότι η μετωπική μας πολιτική οφείλει, όχι απλά να ενοποιεί σε ανώτερο επίπεδο επαναστατικές και ημιρεφορμιστικές δυνάμεις, αλλά να αποτελεί και πεδίο διαχωρισμού από την επιρροή της αστικής πολιτικής. Έτσι, λοιπόν, όποιος θέλει να καλύψει το υπαρκτό πολιτικό κενό στην αριστερά θα πρέπει να λάβει υπόψη του ότι η ΛΑ.Ε έχει διαλέξει συγκεκριμένους αστικούς κύκλους για προνομιακούς συνομιλητές. Αυτή τη στιγμή, στις πιο ακραίες συνθήκες κρίσης και καταθλιπτικών συσχετισμών, βρίσκεται σε  ένα επικίνδυνο, αλλά και ελπιδοφόρο, σταυροδρόμι η αντικαπιταλιστική Αριστερά. Αυτό, φυσικά, θα σημάνει το να κοιταχτεί κατάματα με την επαναστατική προοπτική της.

Σίγουρα υπάρχουν στην εποχή αυξημένες δυνατότητες. Τέτοιες, όμως, βρίσκονται, κυρίως, στη «συσσώρευση» των απελπισμένων, στην εξαθλιωμένη εργατική τάξη, στη νεολαία της εργασιακής περιπλάνησης, στους ανέργους, στα κύματα των προσφύγων. Φοβικός θα είναι όποιος δεν τολμήσει μια σύγχρονη επαναστατική γραμμή που θα ενώσει και θα δώσει δύναμη και ελπίδα. Χρειάζεται με κέντρο τις προσπάθειες για ένα Νέο Εργατικό Κίνημα να φτιάξουμε άλλα όργανα εργατικής πολιτικής και να φτάσουμε μέσω της ανάπτυξής τους στο κεντρικό ζήτημα της εξουσίας.

Μια τέτοια προσπάθεια δεν πρόκειται να είναι περιθωριακή. Θα παρασύρει ανένταχτους αγωνιστές, αγωνιστές και ρεύματα που υπάρχουν μέχρι και στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ, θα βρεθεί με χιλιάδες αγωνιστές και ρεύματα που κάθε μέρα, πλέον, διαφοροποιούνται και αποστοιχίζονται από φορείς αστικής πολιτικής και στη βάση της ιεράρχησης που περιγράφουμε πιο πάνω θα επιδιώξει και πολιτική έκφραση αυτών των τάσεων. Όχι με το βλέμμα κοντόθωρα προσαρμοσμένο στις εκλογές που, ούτως ή άλλως, εκφράζουν μια απαίτηση για κοινωνική ειρήνη και ομαλότητα, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στην αποσταθεροποίηση! Κυρίως, θα μπορεί να κάνει με άλλα κριτήρια συμμαχίες, πέρα από την κοπτοραπτική αιτημάτων, σημείων και συνθημάτων και μακριά από το να αντιμετωπίζει το λαό απλά ως εκλογικό σώμα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι το «λαμπρότερο παράδειγμα» κοινωνικοπολιτικής αναφοράς της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, η ΕΑΑΚ, δεν διαμορφώθηκε ως προϊόν πολιτικής συνεργασίας ή συμφωνίας κάποιων οργανώσεων ή διασπάσεων. Αντιθέτως, ήταν πολιτικό αποτέλεσμα ενός φοιτητικού κινήματος που αμφισβήτησε την ολοκληρωτική κυριαρχία των κυβερνήσεων συνεργασίας και εθνικής ενότητας του Ενιαίου Συνασπισμού, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενός κινήματος που έκανε ορατές δυνατότητες εκείνης της εποχής, κατέδειξε τα όρια των προηγούμενων πολιτικών σχεδίων και τους δρόμους υπέρβασής τους. Φυσικά και έπαιξαν ρόλο οι υπάρχοντες πολιτικοί σχηματισμοί, κλήθηκαν όμως, να μετασχηματίσουν τα κοινωνικά υποκείμενα και να μετασχηματιστούν μέσα από αυτά. Ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ΝΑΡ, ακόμα και του αντικαπιταλιστικού μετώπου στη μορφή της σημερινής ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει στον πυρήνα του τέτοια παραδείγματα και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Αυτή την ιστορία καλούμαστε να υπερβούμε, όχι να εγκαταλείψουμε.

Απέναντι στην «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» για την οποία μιλούν οι «από πάνω», χρειάζεται να προκαλέσουμε μια «πραγματική κατάστασης έκτακτης ανάγκης» με την έννοια της βαθύτερης αποσταθεροποίησης της αστικής κυριαρχίας. Η πορεία της ταξικής πάλης δεν κρίνεται σε μια ζαριά και σε αυτό συμφωνούμε όλοι και όλες. Πρέπει, όμως, να καταλάβουμε ότι δεν κρίθηκε ούτε από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όπως δεν θα κριθεί και από τις επερχόμενες εκλογές. Αν ο λαός σήκωσε το γάντι που του πετούν τα αφεντικά και τα αστικά κόμματα, τα οποία έδωσαν στο δημοψήφισμα χαρακτήρα απόφασης για την παραμονή ή όχι στην Ε.Ε., χρειάζεται να πριμοδοτήσουμε αυτή τη νοηματοδότηση του δημοψηφίσματος και να δώσουμε τη δική μας απάντηση.

Εξάλλου, η στάση των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων απέναντι σε ένα ερώτημα που τέθηκε από τον αντίπαλο, και το κατά πόσο είχαν την πολιτική βούληση να μετατρέψουν την αντιπαράθεση πριν και μετά το δημοψήφισμα σε ταξικό πόλεμο, είναι ενδεικτική των διαφορετικών πολιτικών γραμμών και σχεδίων που συγκρούονται εντός και εκτός ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα ήρθε σαν χιονοστιβάδα από την εργοδοσία και το κεφάλαιο η de facto επιβολή των εργασιακών συνθηκών και των εργασιακών σχέσεων που επικύρωσε η συμφωνία της κυβέρνησης με τους εταίρους στις 12 Ιουλίου. Αλήθεια, για όσους από εμάς μιλούν για πραξικοπηματική μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, πρέπει να αναρωτηθούμε σε ποιά τέτοια διαδικασία (έστω και μικρή) βάλαμε φρένο, ποιά πρακτική εργοδοτικής τρομοκρατίας μπλοκάραμε ώστε να μην υπάρχει το κοινωνικό έδαφος μιας τέτοιας συμφωνίας ως μονοδρόμου;

Χρειαζόταν ή όχι κήρυξη απεργιών, καταλήψεις σε δημόσια κτήρια και ΟΑΕΔ από το πολυπληθές τμήμα των ανέργων, δημιουργία κέντρων αγώνα στο κέντρο των πόλεων και σε κάθε γειτονιά με την μετατροπή των εργατικών λεσχών / κοινωνικών κέντρων / στεκιών σε κοινότητες αγώνα; Μήπως αυτές οι κοινότητες αγώνα θα μπορούσαν να γίνουν οι από τα πριν, από τα κάτω και από ταξική σκοπιά, επιτροπές του ΟΧΙ, αντί να μοιάζει η σημερινή προσπάθεια συγκρότησης τέτοιων επιτροπών -κάτω από το βάρος του 3ου μνημονίου- μια κακή αντιγραφή των λαϊκών συνελεύσεων του 2011; Χρειαζόταν ή όχι η αναζωογόνηση -με άλλο περιεχόμενο και σε ένα άλλο μοντέλο κινηματικής δράσης- της λογικής του «δεν πληρώνω»; Αν πιστεύουμε ότι η επαναστατική και εργατική πολιτική είναι, όντως, για τις κρίσιμες ώρες, τότε επιτροπές οι οποίες θα ανοίξουν αντικειμενικά όλη τη «βεντάλια» και το εύρος του προγράμματος για να αντιμετωπίσουν και να ανατρέψουν την επίθεση στην εργαζόμενη πλειοψηφία μπορούν να γίνουν το πρόπλασμα τόσο για την ανάδειξη αντιθεσμών επιβολής της λαϊκής θέλησης όσο και ένα ευρύ κοινωνικό εργαστήρι ενοποίησης του αγώνα για την επιβίωση με τον κομμουνισμό ως άμεση ανάγκη της εποχής μας. Έπρεπε να προτείνουμε έμπρακτα στο κίνημα δράσεις που θα έκαναν μόνιμη κατάσταση τις δωρεάν μετακινήσεις, την αναστολή πληρωμής σε νερό, επικοινωνίες, ρεύμα, ακόμα κι όταν η κυβέρνηση το έδωσε σαν κρατική παροχή (για κάποια, μάλιστα, μόνο σε ανέργους);

Αλήθεια, σε μια πραγματική κατάσταση που τα ATM δεν θα βγάζουν τίποτα, και αυτό θα είναι μια κατάσταση εβδομάδων ποιό είναι το πλάνο, πέρα από ένα μοναδικό κομματικό ΟΧΙ στην κάλπη των βουλευτικών εκλογών; Τί θα κάνει το κίνημα σε μια περίπτωση που το «χάος» θα ξεσπά στους δρόμους και θα ζυμώνεται από το καθεστώς και από τους απελπισμένους η επιστροφή στην τάξη και την ασφάλεια; Εκεί λοιπόν, όταν έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα οι προσπάθειες και οι δομές κοινωνικής και εργατικής αλληλεγγύης των από τα κάτω και έχουμε όλοι αναλωθεί στο πώς θα απαντούσαμε στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, θα αναθεωρήσουμε ίσως πως το να επιβιώσει η τάξη σήμερα, χωρίς το κράτος και το κεφάλαιο δεν ήταν πρωταρχικός στόχος του κινήματος.

Έτσι, λοιπόν, στην προσπάθειά μας να οξύνουμε τις αντιφάσεις οφείλουμε, μέσα από συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να προχωρήσουμε σε αντικυβερνητικές, αντιΕΕ διαδηλώσεις και απεργίες που να υπερβαίνουν τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, καθώς και στη δημιουργία ανεξάρτητων κέντρων αγώνα, με κύριο στόχο την επιβίωση και την πολιτικοποίηση των πληττόμενων ανεξάρτητα από το κράτος και το κεφάλαιο, που θα τους εντάσσει σε κοινότητες αγώνα που θα τους κάνει υποκείμενα της ταξικής πάλης και όχι αντικείμενα της κρατικής φιλανθρωπίας. Τα μόνα πολιτικά κενά που μας αφορούν, είναι τα κενά εκπροσώπησης αυτών των πολιτικών υποκειμένων, των μεταναστών, των μισθωτών χωρίς φωνή και δικαιώματα, και όχι τα πολιτικά κενά που προκύπτουν από την αναδιάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος.

Τα άμεσα αλλά και συνολικότερα, τα έκτακτα αλλά και σχεδιασμένα (από το ίδιο το οργανωμένο κίνημα) μέτρα ανακούφισης της κοινωνικής πλειοψηφίας, η συγκρότηση δομών αλληλεγγύης, η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών ως μορφή άρνησης πληρωμής σε κεφάλαιο και κράτος είναι η άλλη -συμπληρωματική- πλευρά του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα που καλείται και θα κληθεί το εργατικό κίνημα και τα όργανά του να δώσει κεντρικά ενάντια στην πολιτική της καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, επιβάλλοντας:

-Μονομερή διαγραφή όλου του χρέους που αφορά στον κόσμο της εργασίας και στην κοινωνική πλειοψηφία, που είναι δέσμιοι των τραπεζών, ελληνικών και ξένων, και που ταυτόχρονα αδυνατούν να πληρώσουν λογαριασμούς δημοσίων αγαθών (ρεύμα, νερό, ΜΜΕ κτλ). Να γίνει σαφές για το δημόσιο χρέος ότι αυτό, εφόσον αφορά στις ροές κεφαλαίων ανάμεσα σε κράτη, σε πολυεθνικά-πολυκλαδικά μονοπώλια, σε κρατικά και ευρωπαϊκά προγράμματα, σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, συνδέεται, για εμάς, άρρηκτα με μια συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή και με την επιβολή μιας νέας πολιτικής εξουσίας.  Η κλεμμένη μας υπεραξία δεν μπορεί να μετρηθεί σε καμιά εθνική επιτροπή λογιστικού ελέγχου.

-Ανατροπή-διάλυση της Ε.Ε και των υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών μέσα από τη συνεύρεση των κινημάτων διεθνιστικής αλληλεγγύης και πάλης, κάτι που συνδέεται, για εμάς, άρρηκτα με μια συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή και με την επιβολή μιας νέας πολιτικής εξουσίας.

-Πέρασμα χωρίς αποζημίωση όλων των τραπεζών (και της Τράπεζας της Ελλάδος), καθώς και όλων των κοινωφελών και στρατηγικής σημασίας οργανισμών, στο Δημόσιο υπό εργατικό, λαϊκό έλεγχο, μέσα από τα συλλογικές διαδικασίες βάσης για την αυτοοργανωμένη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Για κάθε εταιρεία που κλείνει ή μεταφέρεται αλλού, να επιδιώξουμε την απαλλοτρίωση των εταιρικών περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη και τη λειτουργία της επιχείρησης κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων. Επιδιώκοντας δωρεάν δημόσια περίθαλψη για όλους και όλες να συμβάλουμε στη δημιουργία δικτύου υγειονομικών δομών υπό κοινωνικό έλεγχο.

-Μείωση του χρόνου εργασίας και νέες θέσεις δουλειάς. Καμιά μορφή ελαστικής εργασίας. Mόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με μισθό που να καλύπτει το σύνολο των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.

-Κατάργηση των πλειστηριασμών. Απαλλοτρίωση δημόσιων ή εκκλησιαστικών και ανεκμετάλλευτων κτηρίων για την κάλυψη των αναγκών στέγης Ελλήνων και μεταναστών, αλλά και της ανάγκης για ελεύθερη πρόσβαση σε κάλυψη βιοτικών αναγκών και πολιτισμό. Ανεξαρτησία αυτής της διαδικασίας από τοπικό και κεντρικό κράτος, ΜΚΟ και «ιδρύματα κοινωνικής πολιτικής», ως «ευεργεσίες» πλουσίων.

-Ενίσχυση των μικρών αγροτών και κτηνοτρόφων , κόντρα στο κυρίαρχο αγροτοβιομηχανικό-πολυεθνικό τραστ που ελέγχει τη διατροφική αλυσίδα , από την παραγωγή και εισαγωγή (κυρίως) μέχρι και την διάθεση (σούπερ μάρκετ).

Με βάση όλα τα παραπάνω, θεωρούμε ότι δεν στοιχειοθετείται κανένας λόγος για εκλογική συνεργασία με τη ΛΑ.Ε, αντιθέτως, πρόκειται για μια κίνηση που θα μας στιγματίσει στη συνείδηση του αριστερού κόσμου ως επαναστάτες της συνδιαλλαγής και θα σφραγίσει την ενσωμάτωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε νεορεφορμιστικά σχέδια, αφήνοντας ορφανό το διάχυτο (οιονεί) αντικαπιταλιστικό δυναμικό στην κοινωνία. Καλούμε τις οργανώσεις αλλά και τους αγωνιστές και αγωνίστριες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να διαφοροποιηθούν επίσημα και δημόσια από όλους όσοι εξ ονόματός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαστρεβλώνουν το περιεχόμενο του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Καλούμε τα μέλη της να υπερασπιστούν το όποιο αντικαπιταλιστικό και δημοκρατικό περιεχόμενο έχει απομείνει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εκτιμούμε δε, ότι η αντικαπιταλιστική Αριστερά οφείλει να παρέμβει στη μάχη των εκλογών με την πλήρη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αυτοτέλεια και τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που έχει κατοχυρώσει.

Θεωρούμε, τέλος, πως παραμένει επίκαιρο το σύνθημα της ανατροπής «της ασκούμενης πολιτικής αλλά και κάθε επίδοξου διαχειριστή της» και αυτό είναι το κριτήριο που υπαγορεύει τη στάση μας απέναντι σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα αυτών των εκλογών και σε οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει.

Χρειάζεται να αναλογιστούμε όλοι και όλες το βάρος της ιστορικής ευθύνης που μας αναλογεί και να αποφασίσουμε όπως αυτό το βάρος ορίζει. Χρειάζεται να θυμηθούμε, για μια ακόμα φορά, πως ό,τι πρόκειται να αποφασίσουμε και να πράξουμε, μαζί με το συνολικό κοινωνικό και πολιτικό αντικαπιταλιστικό δυναμικό, αντιστοιχεί λίγο ή πολύ στο ιστορικό περιεχόμενο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς των τελευταίων τριών δεκαετιών.

Ή θα την διαλύσουμε μέσα στα κυβερνητικά/κοινοβουλευτικά μονοπάτια

Ή θα την υπερβούμε με τον επαναστατικό δρόμο…

Αντωνάτου Άννα

Γρηγοροπούλου Ρέα
Δεληγιάννης Δημήτρης
Δήμου Λουκάς
Ευσταθίου Γιάννης
Ζουρτσάνου Κατερίνα
Καλουδιώτης Βαγγέλης
Κανδηλώρος Κώστας

Κοσμάς Αλέξανδρος
Κεχρής Δημήτρης
Κορδαλής Νίκος

Κουνούκλας Κώστας
Κουσινόβαλη Κατερίνα
Λαμπρόπουλος Νίκος
Μανιάτης Πέτρος
Μανίκας Δήμος
Μανίκας Σταύρος
Μανώλης Χάρης
Μονοτράκης Βασίλης
Μουλός Χρήστος
Μουρμούρης Γιώργος
Ντόβολος Σεραφείμ

Nτούρος Στάθης
Ντρενογιάννη Κωνσταντίνα
Παπαγεωργίου Θανάσης

Παπαδήμα Άντα
Παπασπύρου Ηρώ
Πέτα Αγγελική
Πετροβίτσος Κώστας
Ποτηράκης Σήφης
Τσέλιος Σωκράτης
Χαραλαμπόπουλος Νίκος

πηγη: pandiera.gr