Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

Πρόσφυγες πολέμου. Ούτε μετανάστες ούτε τίποτε άλλο.

Και πολέμου με ονοματεπώνυμο. Πολέμου συμφερόντων πλούτου, πολέμου γεωστρατηγικών ανακατατάξεων, πολέμου θρησκευτικού μίσους που υποδαυλίζεται κι αυτός από συμφέροντα ταξικής προέλευσης.

Πόλεμος ιμπεριαλιστικός.

Θύματα όπως πάντα τα αθώα γυναικόπαιδα που ξεριζώνονται μαζί με τους γονείς τους.

Έφτασαν στη χώρα μας και στα παράλια της Τουρκίας ακόμη και νεκροί, όπως μαρτυρά και η συγκλονιστική φωτογραφία με τον μικρό Αϊλάν Κουρντί δίπλα στα κύματα.

Έφτασαν κατά χιλιάδες στα νησιά μας ξυπνώντας όμως ταυτόχρονα και διαφορετικές αντιδράσεις απέναντί τους από τον απλό κόσμο.

Την ίδια στιγμή που υπήρξαν ακραίες και ρατσιστικές αντιδράσεις, την ίδια στιγμή εμφανιζόταν και ένα μεγαλείο ουμανισμού και συμπαράστασης, όπως το μοίρασμα φαγητού στην Καβάλα και στην Κρήτη με την περίπτωση του αρτοποιού.

Ανάλογα περιστατικά συνέβησαν και στο εξωτερικό σε χώρες όπως η Φινλανδία, η Ουγγαρία και η Αυστρία, όπου η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση του κόσμου ήταν πρωτοφανής.

Μελανό σημείο όμως κι από την άλλη, ήταν και το περιστατικό με την Ουγγαρέζα εικονολήπτρια που το είχε σύστημα να βάζει τρικλοποδιές σε πρόσφυγες και να τους κινηματογραφεί ταυτόχρονα.

Το καλό και το κακό λοιπόν αντιμέτωπα μπροστά σε ένα θέμα με πολλές προεκτάσεις, πολιτικές και κοινωνικές.

Κοινωνίες που δοκιμάζονται με δραματουργικά και κορυφαία ζητήματα και που αναρωτιέσαι αν είναι έτοιμες να το αντιμετωπίσουν έτσι όπως πρέπει.

Προτάσσοντας την αλληλεγγύη και όχι το φανατισμό, να παραμερίσει φασίζουσες λογικές και να αναδείξει ότι το προσφυγικό ζήτημα δεν λύνετε με κραυγές, αλλά θέλει σκόπευση ταξικής προσέγγισης.

Δεν φταίνε αυτοί που πατάνε το έδαφός μας, φταίνε αυτοί που τον ξεριζώνουν για τα δικά τους συμφέροντα.

Άλλωστε το παράδειγμα το έχουμε και στη δική μας πολιτική ιστορία με την καταστροφή της Σμύρνης και την προσφυγιά των δικών μας ανθρώπων που ζούσαν αρμονικά μαζί με Τούρκους και Αρμένιους.

Φταίνε οι «Τουρκόσποροι» όπως τους προσφωνούσαν οι «Ελληναράδες» ρατσιστές της εποχής, ή φταίνε τα συμφέροντα της ΑΝΤΑΝΤ που εμείς ως υποχείρια σε ένα κρεσέντο υποταγής σπεύσαμε να της κάνουμε τα καλά παιδιά και να εισβάλουμε στην Μικρά Ασία, σφάζοντας και καίγοντας;

Ας αναρωτηθούμε πριν κραυγάσουμε.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Δημήτρης Σουλιώτης

1. Στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ και της σημερινής ηγεσίας του ολοκληρώθηκαν ήδη οι πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις και πολύχρονες διαδικασίες σχηματισμού ενός νέου «αριστερού σοσιαλδημοκρατικού» κόμματος και της οργανικής οριστικής ενσωμάτωσής του, στο υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης της χώρας.

Στο νέο πολιτικό σκηνικό, που θα κινηθεί κατά βάση στην προοπτική ενός νέου διπολισμού/δικομματισμού, η οικονομική ολιγαρχία της χώρας και ο ξένος παράγοντας, υπό την επίβλεψη των ΗΠΑ και της Ε.Ε, έχουν ήδη αναθέσει στο μνημονιακό μέτωπο την διαχείριση της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, παίρνοντας υπόψη τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες πηγάζουν από την βαθιά οικονομική χρεοκοπία του συστήματος, ώστε η διαχείριση των αδυσώπητων δανειακών συμβάσεων και των αντιλαϊκών μνημονίων, που επέβαλε η δυναστεία Ε.Ε, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ στον λαό, να γίνει με σκοπό την παραπλάνηση, την χειραγώγηση και την ιδεολογικοπολιτική αιχμαλωσία της πάλης των εργαζομένων και γενικότερα των φτωχών λαϊκών μαζών ώστε να εμποδιστεί η ανάπτυξη της λαϊκής πάλης και η ανατροπή της πολιτικής τους.

2.Στον μετασχηματισμό του ενιαίου ΣΥΝ σε αριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που σηματοδοτεί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η ιδεολογική και πολιτική ενσωμάτωσή του, ως «κριτικού» και «προοδευτικού» διαχειριστή του ελληνικού καπιταλισμού και υπηρέτη της διαδικασίας ολοκλήρωσης της ενοποίησης της Ε.Ε, αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν τα περισσότερα στελέχη, που ηγήθηκαν και προέρχονταν από την ρήξη και την διάσπαση του ΚΚΕ μετά το 13^ο Συνέδριο.

3.Αυτά τα στελέχη του ηγετικού πυρήνα, που ηγήθηκαν της πολιτικής και ιδεολογικής σύγκρουσης όχι μόνο με επίκεντρο το 13^ο Συνέδριο του ΚΚΕ, αποδείχτηκε, με ορισμένες εξαιρέσεις, ότι δεν είχαν ούτε έχουν καμιά σχέση με την επαναστατική ιδεολογία του σοσιαλισμού, με την εργατική τάξη, με την επαναστατική μαρξιστική θεώρηση της ιστορικής εξέλιξης. Ο Ανδρουλάκης, ο Δραγασάκης η Δαμανάκη, ο Καραγγουλές, ο Χουντής, ο Λαφαζάνης, ο Μπαλάφας, ο Αλαβάνος και μερικοί άλλοι, που στο μεταξύ προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ, αποχώρησαν ή ουδετεροποιήθηκαν προσωρινά, είναι μερικά από τα αρχικά βασικά στελέχη, που μαζί με μερικά άλλα, δευτερεύοντα στελέχη, προερχόμενα κυρίως από τον συνδικαλιστικό χώρο, συνέβαλαν στην δημιουργία του ενιαίου Συνασπισμού, που τελικά αθέτησε την αποστολή για την οποία υποτίθεται ότι γεννήθηκε. Όλες οι ανανεωτικές διακηρύξεις που είχαν εκφωνηθεί από τα στελέχη αυτά στην μάχη του 13^ου συνεδρίου του ΚΚΕ, ρίχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων και αποκαλύφτηκε η τυχοδιωκτική και αντιφατική ιδεολογία τους, η εχθρότητά τους προς την εργατική τάξη και τα παιχνίδια τους με την Ριζοσπαστική Αριστερά και τον δημοκρατικό δήθεν σοσιαλισμό!

4.Οι πολιτικές και ιδεολογικές βάσεις της μετατροπής του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της σοσιαλδημοκρατικής «ριζοσπαστικής αριστεράς», θεμελιώνονται από την αρχή, σχεδόν, της δημιουργίας του Ενιαίου Συνασπισμού και ολοκληρώνονται, σταδιακά, τόσο ιδεολογικά όσο και προγραμματικά κυρίως με την δεξιά καρικατούρα του προγραμματικού Συνεδρίου τον Ιούνιο του 2003 όσο και με το 3^ο συνέδριο του 2000. Στα δύο αυτά συνέδρια πρωταγωνιστικό ρόλο για την σύνταξη των εισηγήσεων τους είχαν ορισμένα τα στελέχη του Α.Ρ, το οποίο και ψήφισε μαζί με τις άλλες κεντροαριστερές και φιλοπασοκικές συνιστώσες τα αναφερόμενα συνεδριακά κείμενα και αργότερα αποδέχτηκε το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Το Α.Ρ επί ΣΥΡΙΖΑ μετονομάσθηκε σε «Αριστερή Πλατφόρμα» και μετά την αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένων στελεχών του, προχώρησε στην ίδρυση της σημερινής «Λαϊκής Ενότητας». Τα αναφερόμενα συνέδρια σφράγισαν κατά τρόπο οριστικό τον υποκριτικό χαρακτήρα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος, που δήθεν αναζητούσε την δημοκρατική ανανέωση του σοσιαλισμού και του επαναστατικού λαϊκού κινήματος.

5.Τα συνέδρια αυτά αλλά και η γενικότερη αντιφατική, μεταλλασσόμενη, αρχηγική και τυχοδιωκτική πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην πράξη, επιβεβαίωσαν και έθεσαν, πιο στέρεα, τις βάσεις της μεταβολής του σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα «αριστερής φρασεολογίας», επιβεβαίωσαν την εγκατάλειψη του σοσιαλισμού ως αδιαπραγμάτευτου στρατηγικού στόχου της ύπαρξής του, την υπεράσπιση των αγώνων της εργατικής τάξης, την άρνηση των βασικών θεωρητικών και ιδεολογικών αρχών του Μαρξισμού, την ταξική πάλη και τον ρόλο της εργατικής τάξης, για την κατάργηση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού. Επιβεβαίωσαν ακόμα την εγκατάλειψη της πάλης του ΣΥΝ για την μεταβολή των συσχετισμών και την ιδεολογική χειραφέτηση των εργατικών και λαϊκών μαζών για την απελευθέρωση τους από την άθλια ζωή και τα σιδερένια δεσμά της αδικίας, της εκμετάλλευσης, της ανισότητας και της καταπίεσης των λαϊκών και εργατικών μαζών. Αποκάλυψαν τέλος τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγεσίας του και την υποταγή του στον δυτικό ιμπεριαλισμό.  

6.Μια από τις βασικότερες αντιδραστικές συνεισφορές της σημερινής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποδοχή διατήρησης της χώρας στο καθεστώς της εξάρτησης των ιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων ΗΠΑ και Ε.Ε. Όλα τα μέτωπα κριτικής κατά της καταστροφικής πολιτικής αυτών των υπερδυνάμεων έχουν σχεδόν εξαφανισθεί από τα κομματικά κείμενα ή συσκοτίζονται με θολές αναφορές και διατυπώσεις. Από την αρχή της ίδρυσής του Ενιαίου ΣΥΝ αλλά και στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνεται το ψέμα ότι είναι δυνατόν στα πλαίσια των συνθηκών της Ε.Ε και της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου, να εφαρμοσθεί φιλολαϊκή πολιτική υπέρ του ελληνικού λαού και των λαών της Ευρώπης την ώρα που σε ολόκληρη της Ευρώπη σημειώνεται μια ολοκληρωτική επίθεση κατά των θεμελιωδών κατακτήσεων και των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, την στιγμή που ολόκληρες χώρες βυθίζονται στην υπερχρέωση και τον δανεισμό, που τον πληρώνουν οι λαοί!.. Πρόκειται για ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική τάξη και την Ε.Ε. Το ψεύδος αυτό καλλιεργούσε όλο αυτό το διάστημα και η «Αριστερή Πλατφόρμα» και καλλιεργεί και σήμερα ως ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ αφού αρνείται να αποκαλύψει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της Ε.Ε, τα εγκλήματα που διαπράττει κατά των λαών και τους πολέμους την αδίστακτη και αιματηρή καταστροφή των θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων και την ανάγκη αποχώρησης από αυτήν. Την ίδια άρνηση πρόβαλλαν τα στελέχη αυτά του τότε Α.Ρ. όταν τους ζητήθηκε να αρνηθούν την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ενώ με παρέμβαση του Λαφαζάνη αργότερα ανατράπηκε το ΟΧΙ στην συνθήκη του Άμστερνταμ, απόφαση που είχε πάρει ομόφωνα το Α.Ρ, υπέρ της Λευκής ψήφου, ενώ στην Βουλή ο ΣΥΝ ψήφισε παρών!!

7. Η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό κομματικό σχηματισμό στήριξης του καπιταλιστικού συστήματος, και της απάτης «της Ευρώπης των λαών», με την μορφή των υποκριτικών ανανεωτικών κραυγών περί «ριζοσπαστικής αριστεράς» - που βάζει τάχα «τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη» - έγινε σταδιακά από την εποχή ακόμα της ίδρυσης του Ενιαίου ΣΥΝ. Τα ψεύδη αυτά καλλιεργήθηκαν και με την ιδεολογική, συγκαλυμμένη ή ανοιχτή, συμβολή των περισσότερων στελεχών, του «Αριστερού Ρεύματος», στο οποίο, άτυπα, έπαιζε ηγετικό ρόλο ο Π. Λαφαζάνης. Η ύπαρξη του Α.Ρ στο οποίο συμμετείχαν πρώην στελέχη και μέλη του ΚΚΕ αποτέλεσε ένα από τα βασικότερα άλλοθι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενός κόμματος που στην πραγματικότητα και ανεξάρτητα από την υποκριτική και ριζοσπαστική ρητορείας της ηγεσίας του, κινιόταν πάντα στα πλαίσια της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, υπηρετώντας τελικά τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης και του συστήματος.

8.Η απουσία στον ΣΥΝ ενιαίας ταξικής ιδεολογικής και πολιτικής αντίληψης για τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, το ρόλο της Ε.Ε ως δύναμης του μεγάλου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, της συμμαχίας Ε.Ε και ΗΠΑ, της οικονομικής και κοινωνικής παρακμής της χώρας, η άρνηση κυρίως των στελεχών του «αριστερού ρεύματος», να συζητηθούν συνολικά και να φωτισθούν κριτικά και σε βάθος οι αιτίες της ιστορικής ήττας του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, της ύπαρξης και της κατάντιας του σοσιαλισμού του «μέλανα ζωμού» στην Αλβανία και την Ρουμανία, να επανακαθορισθούν οι επαναστατικές αρχές, τα οράματα και το περιεχόμενο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, να σταματήσουν τα σοσιαλδημοκρατικά παιχνίδια μέσα στον ΣΥΝ, να ξεκαθαρισθεί επιτέλους η θέση του απέναντι στην εργατική τάξη και τον επαναστατικό της ρόλο της και να συνταχθεί ένα πρόγραμμα για το αντιϊμπεριαλιστικό και αντιμονοπωλιακό μέτωπο, για την Ριζοσπαστική Δημοκρατική Αλλαγή και τον Σοσιαλισμό, ως μιας ενιαίας, βέβαια, επαναστατικής δημοκρατικής διαδικασίας, οδηγούσε μαθηματικά τον ΣΥΝ σε αυτό που τελικά κατάντησε δηλ. στον εκφυλισμό του και τον σημερινό σοσιαλδημοκρατικό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ ως «αριστερού» διαχειριστή του αστικού συστήματος.

9.Ο τυχοδιωκτικός και αντιφατικός χαρακτήρας της πολιτικής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο αρχηγισμός, που πήρε προκλητικές και αποκρουστικές διαστάσεις επί Τσίπρα, ο συνεχής υποβιβασμός της ΚΠΕ και γενικά των κομματικών πολιτικών του οργάνων, η πολιτική των συνεχών συμβιβασμών χωρίς αρχές, ανάμεσα στις συνιστώσες του, που υπαγορεύονταν από τα γνωστά εκφυλιστικά παιχνίδια του παραγοντισμού και των προσωπικών ηγετικών επιδιώξεων καθώς και η δημόσια πολυγλωσσία, αποτελούσαν για χρόνια και αποτελούν σταθερά χαρακτηριστικά του πολιτικού ξεπεσμού και της ενδοστρεφούς λειτουργίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, πάντα μακριά από τα πραγματικά πάθη και τις μεγάλες αντιθέσεις που γεννούσε η αντιλαϊκή επίθεση του δικομματισμού και της Ε.Ε ενάντια στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα, και όπως αποδείχτηκε, τελικά, μακριά και από το ίδιο το ψωμί του εργαζόμενου λαού.

10.ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ: Στην διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο ενιαίος ΣΥΝ μέχρι και την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε: Την συνθήκη του Μάαστριχτ, ένα από τα πιο αντιδραστικά κείμενα της απολυταρχίας του κεφαλαίου και έδωσε παρών στην Συνθήκη του Άμστερνταμ, μαζί με τον σημερινό ηγέτη της «Λαϊκής Ενότητας». Στα συνέδρια που ακολούθησαν αλλά και στην ΚΠΕ, μολονότι ζητήθηκε, η ηγεσία του ΣΥΝ αλλά και τα στελέχη του Α.Ρ αρνήθηκαν να ανακαλέσουν την ψήφο του κόμματος υπέρ της Συνθήκης του Μάαστριχτ!...

Η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: Ο ΣΥΝ ψήφισε το σχέδιο Ανάν δηλ. την διχοτόμηση ουσιαστικά της Κύπρου. Μέχρι σήμερα καμιά πολιτική ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ζητήσει και δεν έχει καταγγείλει την Ε.Ε και την Κομισιόν για την άρνησή της να ζητήσει την απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο κράτος μέλος της Ε.Ε και του ΟΗΕ και συνεπώς η παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στην Βόρεια Κύπρο σημαίνει κατάλυση της εδαφικής ακεραιότητας και του αδιαίρετου της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνεπώς της ίδιας της Ε.Ε., αφού οι αρχές αυτές προστατεύονται από το διεθνές αλλά και ευρωπαϊκό δίκαιο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ: Η ηγεσία του κόμματος, έκρυψε την απόφαση του τμήματος ευρωπαϊκής πολιτικής, που απόρριπτε την Συνταγματική Συνθήκη της Ε.Ε, με προφανή σκοπό να μη συζητηθεί στην ΚΠΕ. Το μέλος της Π.Γ του ΣΥΝ και υπεύθυνος του τμήματος ευρωπαϊκής πολιτικής Ν. Χουντής και μέλος του Α.Ρ., παρότρυνε τον Αλ. Αλαβάνο, ευρωβουλευτή τότε του ΣΥΝ, κατά την ψηφοφορία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο του Ευρωσυντάγματος να ψηφίσει ΠΑΡΩΝ κατά παράβαση της ομόφωνης απόφασης του τμήματος, ενώ ο ευρωβουλευτής Μ. Παπαγιαννάκης ψήφισε ΝΑΙ, χωρίς να υπάρξει καμιά απολύτως δημόσια ή ενδοκομματική αντίδραση της ηγεσίας του ΣΥΝ ή του Α.Ρ. εναντίον της ψήφου αυτής. Τα κομματικά μέλη ποτέ δεν ενημερώθηκαν για την στάση αυτή των ευρωβουλευτών και της ηγεσίας του «δημοκρατικού» ΣΥΝ!...

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΥΓΗ» ΩΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Η εφημερίδα «Αυγή», λόγω των γνωστών προβλημάτων κυκλοφορίας της, συντηρείται, από παλιά, από τις αδρές χρηματοδοτήσεις του κόμματος, τις οποίες πληρώνει ο ελληνικός λαός και συνεπώς την ευθύνη της έκδοσης και της γραμμής της εφημερίδας θα έπρεπε να έχει η ΚΠΕ του ΣΥΝ. Παρ’ όλα αυτά, η ηγεσία του ΣΥΝ επί Κωσταντόπουλου, με την αρωγή και του Α.Ρ./Λαφαζάνη ( ο οποίος μάλιστα αγόρασε σημαντικό ποσοστό μετοχών) την μετέβαλλαν σε Α.Ε (!) ώστε ο τυχοδιωκτικός πλουραλισμός να μπορεί να διαμορφώνει το πλαίσιο «άνθησης όλων των λουλουδιών» και να προστατεύουν την προβολή και την δημοσιοποίηση της τυχοδιωκτικής πολιτικής τους από κάθε έλεγχο των μελών ή των πολιτικών οργάνων και από κάθε άλλη κομματική ευθύνη ώστε ανεμπόδιστα να υπηρετούν και να προβάλλουν όλες τις ιδεολογίες από τις σοσιαλδημοκρατικές και τις αστικές μέχρι και την γραμμή της λεγόμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς». Την «Αυγή» μπορεί να την χρηματοδοτεί Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από τα χρήματα του φορολογούμενου ελληνικού λαού, αλλά την κάθε διοίκηση της εφημερίδας, την διορίζουν, ερήμην των μελών του κόμματος, οι μέτοχοι, μεταξύ των οποίων και ο εκάστοτε πρόεδρος, ο οποίος κατέχει το 25% των μετοχών ως εκπρόσωπος του κόμματος! Τέτοια είναι η δημοκρατία τους και ο σεβασμός τους προς τα μέλη και τα πολιτικά όργανα ώστε τα ζητήματα της Αυγής ή των διορισμένων διοικήσεων δεν έχουν ποτέ συζητηθεί στην ΚΠΕ ή άλλα όργανα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Η Α.Ε «Αυγή» είναι γεμάτη από δημοσιεύματα υποστήριξης αντιδραστικών ιδεών και θέσεων του καπιταλισμού και των παραλλαγών του. Ως ένδειξη «δημοκρατίας» προβάλλει προσωπικότητες, που ενστερνίζονται την ιδεολογία της αστικής τάξης, ή του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού του συστήματος μέχρι και απόψεις αναρχοαυτόνομες και μηδενιστικές. Μια από τις καλλίτερες μεσολαβήσεις για την διάδοση της ιδεολογίας και της πολιτικής της αστικής τάξης αλλά και της Ε.Ε, πραγματοποιείται από την «Αυγή» με τις εβδομαδιαίες δημοσιεύσεις της γαλλικής Μόντ Ντιπλοματίκ»!...

Πριν ο ΣΥΝ αποφασίσει να το υπερψηφίσει, η «Αυγή» υποστήριζε το σχέδιο Ανάν και την αντιδημοκρατική Συνταγματική Συνθήκη του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού, η οποία μεταξύ των άλλων, το παραθέτω ως ελάχιστο παράδειγμα, καταργούσε την απαγόρευση των βασανιστηρίων (!) ιδιωτικοποιούσε τα Πανεπιστήμια (!) και επέτρεπε την στρατιωτική επέμβαση στρατευμάτων της Ε.Ε στα κράτη μέλη, χωρίς την άδεια των εθνικών κυβερνήσεων!.....

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ : Η συνιστώσα του Κουβέλη-Λυκούδη μαζί με άλλα τμήματα στελεχών της ΚΠΕ του ΣΥΝ, προωθούσαν τότε την πολιτική συνεργασίας και της εκλογικής συμμαχίας με το ΠΑΣΟΚ. Τα στελέχη που έπαιρναν γραμμή από τον Κύρκο είχαν φτάσει στο σημείο να ζητάνε ανοιχτά την δημιουργία Ομοσπονδίας με το τότε κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, το διεφθαρμένο αυτό και αδίστακτο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας, το οποίο είχε προσχωρήσει προ πολλού στο δόγμα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού και εφάρμοζε τις αντιδραστικές πολιτικές της Ε.Ε, της φτωχοποίησης και της καταστροφής του εργαζόμενου λαού μας. Είναι αυτό το ΠΑΣΟΚ, που η πολιτική του από τότε προετοίμαζε μαζί με την Ν.Δ τις καταστροφές των σημερινών δεινών, των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων. Μεταξύ αυτών που δούλευαν για την συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ ήταν και ο Ν. Μπίστης – οποίος προσχώρησε τελικά στο ΠΑΣΟΚ - και ο Δ. Παπαδημούλης, ένας σεσημασμένος εχθρός του κομμουνισμού και φανατικός υπερασπιστής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το «Αριστερό Ρεύμα» και ο Λαφαζάνης όλα αυτές τις αριστερές προδοσίες τα θεωρούσαν εκδηλώσεις «αριστερής δημοκρατίας» και αντί να καταγγείλουν τις πολιτικές αυτές δημόσια αφού παραβιάζουν τις αποφάσεις των συνεδρίων αλλά και τις καταστατικές διατάξεις, τις συγκάλυπταν, περιορίζονταν να διατυπώνουν απλώς την αντίθεσή τους στα πολιτικά όργανα. Ταυτόχρονα τα στελέχη του Α.Ρ προωθούσαν από άλλο δρόμο μαζί π.χ με τον χθεσινό υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα, τον Ν. Βούτσης στέλεχος τότε του «Α.Ρ» με την ηγεσία του ΣΥΝ, την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, στο επίπεδο των Δήμων και των μαζικών κινημάτων!...

11.Μέσα σε αυτό το κλίμα δυνάμωνε συνεχώς ο αρχηγικός χαρακτήρας του ΣΥΝ, ο διαλυτικός παραγοντισμός, η κρυφή και φανερή δίωξη των κομμουνιστικών στελεχών και των απόψεών τους, ο υποβιβασμός των κομματικών οργανώσεων από αποφασιστικά και βουλευόμενα όργανα, υποτίθεται ενός «κόμματος των μελών του», σε ανυπεράσπιστα υποκείμενα, με τα οποία η κομματική ηγεσία δεν είχε καμιά ουσιαστική σχέση, ούτε την ενδιέφερε η συμβολή ή οι σκέψη τους! Χρησιμοποιούσαν τα μέλη των τοπικών Κ.Ο, ως όργανα ηγετικών συσχετισμών, διαίρεσης και παραγοντισμού, αποξενωμένα από την τοπική κοινωνία, αποκομμένα από τον εργαζόμενο λαό, τα δεινά και τους αγώνες του. Η πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καθοριζόταν πάντα από μια ελίτ ηγετικών στελεχών!          

12.Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί σήμερα οργανικό τμήμα του μνημονιακού μπλοκ μαζί με την Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ το ΠΟΤΑΜΙ και τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ το οποίο έχει την πλήρη στήριξη των ηγετικών αντιδραστικών δυνάμεων της Ε.Ε και των θεσμικών της οργάνων. Η ηγεσία Τσίπρα απολαμβάνει της πλήρους εμπιστοσύνης τους. Η απόφαση για τις τωρινές εκλογές πάρθηκε με την συγκατάνευση της ηγεσίας της Ε.Ε. Τα ΜΜΕ, τα οποία όπως είναι γνωστό ελέγχονται από τις ελίτ του συστήματος, έχουν ήδη αναλάβει την προβολή και την στήριξη της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και τον εξωραϊσμό της ηγεσίας του, τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλουν για να διαμορφωθούν οι όροι συγκρότησης μιας κυβερνητικής συμμαχίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ, εάν αυτό κριθεί αναγκαίο από το εκλογικό αποτέλεσμα, για να αντιμετωπισθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια και κυρίως οι εργατικοί αγώνες να μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο, ώστε τα μνημόνια να προωθηθούν με τις μικρότερες δυνατές λαϊκές αντιδράσεις.

13.Το χρέος και η διαχείριση του, οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια θα γίνει προσπάθεια να αξιοποιηθούν για την διάσωση του ελληνικού καπιταλισμού, πάνω στα ερείπια των δημοκρατικών, κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, για να βαθύνει ακόμα περισσότερο το καθεστώς υποταγής και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στις αντιδραστικές πολιτικές της Ε.Ε, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που υπαγορεύεται από την ιλιγγιώδη συσσώρευση των κερδών των πολυεθνικών και την ιδεολογία του ανταγωνισμού χωρίς όρια. Η πολιτική αυτή του νέου διπολισμού/δικομματισμού είναι δεμένη με την διατήρηση του παραδοσιακού καθεστώτος εξάρτησης και υποτέλειας, καθώς η σημαντική γεωστρατηγική θέση της χώρας μας, την καθιστά αναγκαίο και πολύτιμο σύμμαχο των ληστρικών επιδιώξεων και των πολεμικών επιχειρήσεων, τις οποίες, οι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις ΗΠΑ και Ε.Ε και οι σύμμαχοί τους, διεξάγουν στην Ευρασία και στην περιοχή της Μεσογείου.

14.Όλα αυτά τα χρόνια ο διαβρωτικός ρόλος της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη της χώρας μας και στις ευρύτερες λαϊκές μάζες, ασκείται και θα ασκηθεί και στο μέλλον κυρίως από τις θέσεις της «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» ή της «ριζοσπαστικής αριστεράς», όπου η ταφή των σοσιαλιστικών οραμάτων και αξιών θα επιχειρηθεί να οργανωθεί με τον εξωραϊσμό του καπιταλιστικού συστήματος, στον οποίο όμως «ο άνθρωπος είναι πάνω από τα κέρδη» ή του κίβδηλου συνθήματος του Δραγασάκη «για τον Σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα»!....Η προσπάθεια αυτή του σύγχρονου οπορτουνισμού, που χαρακτηρίζει τις βασικές θέσεις και την πολιτική τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της «Λαϊκής Ενότητας», αξιοποιεί την βαθειά κρίση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, την πολιτική σύγχυση και την ιδεολογική ρευστότητα, που καλλιεργήθηκαν από την αντίδραση και τις ελίτ του συστήματος, αξιοποιώντας τις ισχυρές βάσεις του μικροαστισμού στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα την κοινωνική και πολιτική καθυστέρηση, που σφραγίζει, πολλά χρόνια τώρα, μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και γενικότερα των λαών τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

15.Ιστορικά, η σοσιαλδημοκρατία (όπως και αρκετά από τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα στις χώρες της Ε.Ε, τα οποία εκφυλίστηκαν και μεταβλήθηκαν σε αριστερά τυχοδιωκτικά στηρίγματα του καπιταλισμού), χρησιμοποιήθηκε για τον ιδεολογικό και πολιτικό ευνουχισμό των εργατικών και λαϊκών μαζών, την ιδεολογική και πολιτική δικαιολόγηση των δεινών που γεννά ο καπιταλισμός, την πολιτική ενσωμάτωσή τους στον καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο», την συκοφάντηση του επαναστατικού σοσιαλιστικού κινήματος, ή την παρουσία του ως αυταπάτης, ώστε να καθιστά τον αποπροσανατολιστικό και διαβρωτικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις μάζες πιο σύγχρονο και αποτελεσματικό..

16.Στα πλαίσια αυτά θα συνεχισθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ η συγκάλυψη και η δικαιολόγηση των αντιλαϊκών πολιτικών της Ε.Ε. Θα ενταθεί επίσης η επίθεση κατά των θεμελιωδών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού, τα εγκλήματα που διαπράττει η Ε.Ε στην Ευρασία και την Αφρική και η συσκότιση του αντιδραστικού και ιμπεριαλιστικού ρόλου της ηγεσίας της καθώς και η προσπάθεια επιτάχυνσης της οικονομικής ολοκλήρωσής της, ώστε να εμποδίσουν θεσμικά και με αντιδημοκρατικά μέτρα, όσο μπορούν, την αντίσταση και την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Πρέπει να έχουμε συνείδηση ότι καμιά αλλαγή υπέρ του λαού δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στην Ε.Ε και ότι η διάλυσή της και η αποχώρηση από αυτήν αποτελεί βασική προϋπόθεση της υπέρβασης της κρίσης υπέρ του λαού, το άνοιγμα του δρόμου για την δημοκρατική Αλλαγή για τον Σοσιαλισμό

17.Η πολιτική αυτή θα ασκηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ από θέσεις κριτικής στον νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και της Ε.Ε, ώστε να μπορεί να αυτοπροβάλλεται ως αριστερή αντιπολίτευση και να δυναμώνει την πολιτική αιχμαλωσία των μαζών, αλλά πάντα στα πλαίσια του συστήματος! Η πολιτική αυτή ταχυδακτυλουργία που διαχωρίζει τον καπιταλισμό από τον νεοφιλελευθερισμό δημιουργεί συγχύσεις στις καθυστερημένες πολιτικά μάζες. Ο διαχωρισμός του καπιταλισμού από την νεοφιλελευθερισμό είναι μια απάτη. Δρα στις λαϊκές μάζες παραπλανητικά και θέλει να περιορίσει την πάλη μόνο κατά του νεοφιλελευθερισμού. Από αυτή την πάλη ο νεοφιλελευθερισμός θα ηττηθεί και θα προκύψει από αυτή την ήττα μια καλλίτερη κοινωνία «ο καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο»!... Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά γυμνός καπιταλισμός σε ένα στάδιο το οποίο θα απαιτεί συνεχή υποχώρησης του έθνους κράτους, απόλυτης κυριαρχία των λεγόμενων αγορών δηλ την ανεμπόδιστη κίνηση του μονοπωλιακού πολυεθνικού κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, εξαιτίας της γιγαντιαίας συσσώρευσης του κεφαλαίου, της όξυνσης των ανταγωνισμών χωρίς όρια και της αναζήτησης νέων αγορών σε διεθνή κλίμακα, πράγμα που θα οξύνει τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τις αντιθέσεις μεταξύ χωρών καθώς και τις αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων υπερεθνικών μονοπωλίων, επιβάλλοντας στους λαούς μια διεθνή καταστροφική οικονομική και κοινωνική πολιτική και βίαιες γεωστρατηγικές και οικονομικές αλλαγές, που πολλές φορές θα επιβάλλονται με την στρατιωτική βία και τους πολέμους.

18. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο κίνδυνος ότι οι τυχοδιωκτικές και σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές, τα ορισμένα εκφυλιστικά φαινόμενα αρχηγισμού και παραγοντισμού που σημάδεψαν την πρόσφατη κυβερνητική διαχείριση και ο τρόπος, που ανδρώθηκαν και διαχειρίστηκαν την εξουσία τους τα κόμματα ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα, αλλά και ο ιδεολογικός όσο και πολιτικός οπουρτουνισμός που σφράγισε τον προηγούμενο βίο και την πολιτεία των στελεχών του πρώην «αριστερού ρεύματος», χθες «Αριστερής Πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ, και σήμερα ιδρυτών της Λαϊκής Ενότητας, μπορεί να ταυτισθούν και να διασύρουν στα μάτια των λαϊκών μαζών όλες τις δυνάμεις της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς. Όλοι ίδιοι είσαστε. Αυτό το δουλεύει ήδη ο ταξικός αντίπαλος και πρέπει να το πολεμήσουμε. Γι’ αυτό καλώ όλους τους συναγωνιστές, όπου και αν βρίσκονται και πιστεύουν στην υπόθεση του σοσιαλισμού. της εργατικής τάξης και του λαού μας, που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των καταστάσεων και την ανάγκη της πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας όλων των αντιϊμπεριαλιστικών και αντιμονοπωλικαών δυνάμεων στα πλαίσια της Ριζοσπαστικής Δημοκρατικής Αλλαγής για τον Σοσιαλισμό, να δώσουμε όλοι μαζί ένα νέο παρών.

Δημήτρης Σουλιώτης

Ασυρματιστής Ε.Ν

Πολιτικός εξόριστος της δικτατορίας 1967-1974

Πρώην στέλεχος του ΚΚΕ

Πρώην μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ από τον οποίο αποχώρησα το 2004.        

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΜΟΛΥΒΙΑΤΗΣ ΚΑΙ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΗΕ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

«Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου έχει μεταβληθεί σε μια μεγάλη ΔΗΜΑΡ και οδεύει ταχύτατα σε πλήρη ΠΑΣΟΚοποίηση και μάλιστα σε ΠΑΣΟΚ της παρακμής». Αυτό τόνισε μιλώντας τη Δευτέρα (14/9) στη Χαλκίδα σε στελέχη του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας και εκπροσώπους εργατικών σωματείων του νομού ο επικεφαλής της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Ο Π. Λαφαζάνης κάλεσε τους πολίτες με την ψήφο τους να ακυρώσουν τα μνημόνια, έτσι ώστε να μην υλοποιηθούν τα σκληρά μέτρα του τρίτου μνημονίου. «Ο ελληνικός λαός δεν θα ψηφίσει για να κόψει συντάξεις. Δεν θα πάει στην κάλπη για να αυξήσει τη φορολεηλασία. Δεν θα πάει στην κάλπη για να ξεπουλήσει την Ελλάδα, για να επιβραβεύσει την υποτέλεια, για να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας». 

Ο Π. Λαφαζάνης τόνισε ότι «Αν ο Τσίπρας παραδόθηκε και συνθηκολόγησε, ο λαός δεν πρόκειται να τον ακολουθήσει, όπως δεν ακολούθησε τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, στο δρόμο της παράδοσης, της ταπείνωσης, της συνθηκολόγησης, της αναξιοπρέπειας και της υποδούλωσης. Αντίθετα η αντίσταση σήμερα, μπροστά στην κάλπη, είναι η μόνη πατριωτική και δημοκρατική επιλογή».

Επιπλέον, ο Παν. Λαφαζάνης υπογράμμισε ότι ο λαός θα αντισταθεί στον οδοστρωτήρα των μνημονίων και δεν θα βάλει θηλιά μόνος του στο λαιμό του. «Τη Δευτέρα με την ψήφο σε μνημονιακές και νεομνημονιακές δυνάμεις δεν πρέπει ο ελληνικός λαός να κάνει να γελάνε η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αλλά να γελάσει η ελπίδα για τον τόπο». Τη Δευτέρα με την ψήφο του ο ελληνικός λαός πρέπει να πει ένα βροντερό «ΟΧΙ» στα μνημόνια ενισχύοντας τη Λαϊκή Ενότητα για να γελάει αυτός. Ο Π. Λαφαζάνης τόνισε χαρακτηριστικά «λαός ενωμένος ποτέ απογοητευμένος και νικημένος».

Στη συνέχεια ο Παναγ. Λαφαζάνης τόνισε ότι «είναι παράδοξο και οξύμωρο οι δύο συνεταίροι της ψήφισης από κοινού του μνημονίου να εμφανίζονται τάχα ως τηλεοπτικοί μονομάχοι. Τσίπρας και Μεϊμαράκης θα είναι και κυβερνητικοί συνέταιροι στην εφαρμογή του μνημονίου και πρόσθεσε «όσοι μιλούν για παράλληλα προγράμματα με το τρίτο μνημόνιο ζουν σε παράλληλο σύμπαν και εξαπατούν το λαό».

Ο Π. Λαφαζάνης ζήτησε την παραίτηση των υπουργών Εξωτερικών Π. Μολυβιάτη και Οικονομικών Γ. Χουλιαράκη της υπηρεσιακής κυβέρνησης, για την απαράδεκτη στάση που τήρησαν, σε συνεννόηση με τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, στο ψήφισμα του ΟΗΕ που περιέχει ευνοϊκούς όρους για τις υπερχρεωμένες χώρες, παίρνοντας το μέρος των διεθνών πιστωτών και τοκογλύφων, αντί του ελληνικού λαού.

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

της Μαριάννας Τζιαντζή

«Κάθε πελάτης μπορεί να διαλέξει αυτοκίνητο σε ό,τι χρώμα θέλει, αρκεί να είναι μαύρο». Έτσι έλεγε το 1909 ο Χένρι Φορντ, ο πατέρας της αμερικανικής αυτοβιομηχανίας. Βλέπετε, το περίφημο μοντέλο Τ, το αυτοκίνητο που προοριζόταν για την εργατική τάξη, έβγαινε μόνο σε μαύρο χρώμα.

Στην Ελλάδα του 2015, κάθε ψηφοφόρος μπορεί να διαλέξει όποιο «φιλευρωπαϊκό» κόμμα θέλει, αφού έτσι κι αλλιώς μαύρο μνημόνιο θα βρει μπροστά του. Η συναισθησία είναι ένα αρκετά διαδεδομένο νευρολογικό φαινόμενο κατά το οποίο «βλέπουμε» χρωματιστούς τους ήχους ή «ακούμε» ή «γευόμαστε» τα χρώματα — γιατί όχι και τα κόμματα; Στη σύντομη αυτή προεκλογική περίοδο τα κυρίαρχα κόμματα έχουν χρώμα, όμως το τελικό αποτέλεσμα θα είναι έτσι κι αλλιώς μαύρο.

Μπλε ελεκτρίκ ή ινδικό ροζ είναι το χρώμα της κυρίας Φώφης Γεννηματά, ενώ «ξανθό Ρηγίλλης» είναι το κλασικό χρώμα της Νέας Δημοκρατίας. Περιφραγμένο, αγκαθωτό κόκκινο είναι το χρώμα του ΚΚΕ που αυτοπεριφρουρείται και διαχωρίζεται από κάθε άλλο κόκκινο στη φύση και την κοινωνία, ενώ θλιβερό γκρίζο με μικρές κόκκινες βούλες του, γίνεται το χρώμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τηλεορασί είναι το χρώμα του Ποταμιού αλλά και του Λεβέντη, ενώ η Λαϊκή Ενότητα έχει κληρονομήσει πολλά από τα χρώματα της μάνας της. Το χρώμα της Χρυσής Αυγής μόνο χρυσό δεν είναι, ενώ το πράσινο του παλαιού ΠΑΣΟΚ έχει πια αποδημήσει σε τόπο χλοερό.

Η Ανταρσύα φιλοδοξεί να έχει το χρώμα των λαϊκών κι εργατικών αγώνων και το χρώμα της εξαρτάται καθοριστικά και από το δυνάμωμα ή το ξεθώριασμα της λαϊκής αντίστασης. Το χρώμα της αγωνιστικής ενότητας δεν το έχει ακόμα αποκτήσει. Έχει όμως το χρώμα της αγωνιστικής υπόσχεσης κι αυτό δεν είναι λίγο. Προαποφασισμένο μοιάζει το μαύρο της μετεκλογικής κυβέρνησης, όμως πολλοί είναι αυτοί που κανένα χρώμα δεν τους εκφράζει, που ποθούν το χρώμα χωρίς όνομα. Και η μεγάλη πρόκληση είναι να βρούμε, να χτίσουμε αυτό το χρώμα μαζί τους.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Ανήλικα είναι πολλά από τα θύματα της νέας τραγωδίας που εκτυλίσσεται από το πρωί της Κυριακής 13/9, ανοιχτά του Φαρμακονησίου, έπειτα από ανατροπή σκάφους με πρόσφυγες. Στους 34 νεκρούς, μέχρι στιγμής, περιλαμβάνονται τέσσερα βρέφη και 11 μικρά παιδιά. Αυτό το τρομακτικό έγκλημα πρέπει να σταματήσει τώρα!

Ελισσαίος Φάκαρος*, Σάσα Χασάπη**

Η  φετινή χρονιά στη δημόσια εκπαίδευση, παρά τις διαβεβαιώσεις του υπουργείου Παιδείας για ομαλή έναρξη, είναι η πιο δύσκολη των τελευταίων έξι χρόνων, καθώς ξεκινά με τεράστια κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό.

2.000.000 ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ 

Καταρχήν  έχει σημασία  να δούμε τον αριθμό , το «προφίλ» και τη «ροή» των προσφύγων.  

Συνολικά έχουν διαφύγει προς τη Τουρκία 3.000.000 Σύριοι. Τον Αύγουστο του 2014 είχαν καταγραφεί επίσημα  832.000. Τον Αύγουστο του 2015 είχαν φτάσει στο 1.939.000.  

Το 20% είναι παιδιά έως 5 και άλλο ένα 20% 5-10 χρονών. Συνολικά το 40%. Και άλλο ένα 10% έως 17 χρονών. Το 50% επομένως είναι παιδιά και έφηβοι (τυπικά σε μη παραγωγική ηλικία).  Σε στρατεύσιμη ηλικία (άντρες 18-60) είναι το 25% των προσφύγων. Η εικόνα όμως είναι ψευδής. Το μεγάλο ποσοστό «μη καταγεγραμμένων» είναι άντρες 18-60.  

Παρά την λανθασμένη εντύπωση (σα αποτέλεσμα της δράσης των ΜΜΕ) ότι η πλειοψηφία τους ζει σε στρατόπεδα, στη πραγματικότητα εκεί ζουν 217.000 άτομα, περιορισμένα σε 8 camps (Kilis Oncupinar ,Islahiye ,K. Maras ,Osmaniye ,Nizip ,Karkamis ,Akcakale ,Ceylanpinar-Telhamut), κατά μέσο όρο 27.000 σε κάθε στρατόπεδο. Στη πραγματικότητα υπάρχει μεγάλη ανισοκατανομή-υπάρχουν «μικρά» στρατόπεδα, όπως το Nizip με 10.500 (!) άτομα, και άλλα πολύ μεγαλύτερα.  

Όσοι μένουν σε αυτά είναι κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας ,συχνά μαζί με ορφανά , που περιμένουν να γυρίσουν πίσω στη Συρία, όταν τελειώσει ο πόλεμος. «Επιχορηγούνται» με 85 τουρκικές λίρες (25 ευρώ ) το μήνα. Λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα. Και δικαιούνται και έξοδο. 15.00 -19.00 κάθε μέρα.  

58 εκ. ευρώ το χρόνο είναι το κόστος των «παροχών» για το Τουρκικό κράτος. Και άλλα 40 (υπερτιμολογημένα) εκ. ευρώ το κόστος υποδομών. Συνολικά 98 εκ. ε.

800.000 επιπλέον Σύριοι πρόσφυγες  ζουν στη περιοχή κοντά στα στρατόπεδα.  Τα υπόλοιπα 2.000.000 έχουν εγκατασταθεί σε πόλεις στα δυτικά της χώρας. Εκεί «αξιοποιούνται» σαν φθηνό εργατικό δυναμικό- κυρίως στο κλάδο των κατασκευών, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν χρήματα γα να περάσουν στην Ευρώπη. Το μεροκάματο για τους  οικοδόμους  ήταν πριν 80 λίρες (23 ευρώ) και τώρα για τους πρόσφυγες  20 (5,9 ευρώ). Σε άλλους τομείς υπάρχουν ακόμη  πιο χαμηλά μεροκάματα. Το σύγχρονο τουρκικό οικονομικό θαύμα.  

Στη πραγματικότητα οι περισσότεροι που μπορούν τελικά να πληρώσουν άμεσα το ταξίδι της ελπίδας, είχαν φέρει ήδη μαζί τους χρήματα ή πολύτιμα αντικείμενα. Ακόμη και  στην έσχατη εξαθλίωση, τα ταξικά φίλτρα δεν δείχνουν έλεος.  

Στη γειτονιά του Basmane, της Σμύρνης εκατοντάδες άνθρωποι ζουν σε σκηνές στις πλατείες , μέσα σε συνθήκες ακραίας εξαθλίωσης, περιμένοντας κι αυτοί να περάσουν στην Ευρώπη. Στις φωτογραφίες δε ξεχωρίζεις εάν είναι  η Σμύρνη ή η πλατεία Βικτωρίας.  

Οι ΗΠΑ «χορηγούν», μέσω της Ύπατης αρμοστείας  στην Ιορδανία  50, 1 εκ. ευρώ (διαθέτει 3 στρατόπεδα -Azraq refugee  ,Mrajeeb Al Fhood ,Zaatari )  στο Λίβανο (με 2 στρατόπεδα –Shatila (η χιλιοματωμένη) ,Ain al-Hilweh ) 77,3 εκ. ευρώ (!) και στη Τουρκία(με τα  8 μεγαλύτερα στρατόπεδα) 39 εκ. ευρώ.  

Στη πραγματικότητα αυτά τα χρήματα έχουν ελάχιστη σχέση με το δράμα των προσφύγων.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ «Από τις αρχές του 2015, το πραγματικό οικονομικό κόστος της συντήρησης των προσφύγων είχε  φθάσει στα  5  δις δολ.»  Αν συγκρίνουμε αυτό το ποσό με το πραγματικό ποσό που διαθέτει η τουρκική κυβέρνηση ( 58 εκ ευρώ)μπορεί να βγάλει κανείς αρκετά συμπεράσματα.  

θα περίμενε κανείς  ο υπερ-διπλασιασμός των προσφύγων ( από τον Αύγουστο του ΄14 στον  Αύγουστο του ΄15 - 832.000 - 1.939.000.)  να ήταν ο βασικός λόγος του μεγάλου κύματος που παρατηρείται το τελευταίο  διάστημα.  

Δεν είναι όμως έτσι. Δεν υπάρχει απόλυτη ούτε σχετική αναλογία μεταξύ του αριθμού των προσφύγων και της «ροής» τους.  

Απόδειξη γι αυτό  είναι ότι ήδη από τον Ιανουάριο ο αριθμός ήταν 1.553.000, ενώ το Μάιο του 2015 (μήνας που πλέον η θαλάσσια διέλευση είναι εφικτή) 1.760.000. Παρ όλα αυτά δεν υπήρχε μια αντίστοιχη ροή. Αν δεν είναι ο αριθμός των προσφύγων ο μοναδικός παράγοντας που τροφοδοτεί ,τότε τι είναι;  

Στη πραγματικότητα αυτός που ελέγχει , σε μεγάλο βαθμό, τη «ροή» είναι το ΝΑΤΟ. Σε πρωτογενές επίπεδο (μέσω του χρηματοδοτούμενο από αυτό ISIS που έχει σα βασική του αποστολή τη τρομοκρατία-ο Γκυ Ντεμπόρ  στην υπηρεσία του Προφήτη- και το «άδειασμα» ολόκληρων περιοχών από το πληθυσμό τους).  

Ασκεί όμως έλεγχο και στη συνέχεια. Μέσω της «χρηματοδότησης» (κα άρα τον ουσιαστικό έλεγχο) των στρατοπέδων αλλά και μέσω των παραδοσιακών του δεσμών με τμήματα του κράτους (Στρατός-Αστυνομία) αλλά και του ισχυρού παρακράτους.

Ουσιαστικά ελέγχει τις πύλες του Αιγαίου, μέσω του κυκλώματος δουλέμποροι, ΜΚΟ, διεφθαρμένο κράτος, στρατός, αστυνομία, αξιοποιώντας τη μαζική ανθρώπινη τραγωδία, που το ίδιο έχει προκαλέσει , σα μοχλό πίεσης σε διάφορες κατευθύνσεις. Η ζώνη της ευρύτερης Βαλκανικής (από τη Τουρκία έως τη Σερβία) καλείται να μετατραπεί σε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων.  

Το δράμα των προσφύγων , προσωρινά , μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω του  ανθρωπισμού και της –πραγματικά συγκινητικής- αλληλεγγύης. Με την αλληλεγγύη στο πρόσωπο, στο περιστατικό, στο  συγκεκριμένο. Σύντομα όμως θα αποκτήσει και άλλες διαστάσεις.  

Και τότε ή ένα αντιφασιστικό, αντιμπεριαλστικό, αντιπολεμικό κίνημα θα δώσει τις απαντήσεις, βρίσκοντας το κόκκινο νήμα που συνδέει Συρία (Μέση Ανατολή), Βαλκάνια, Ουκρανία (και επομένωςένα κίνημα ουσιαστικά διεθνιστικό ), που θα χτίζει πραγματικές συμμαχίες ισχύος ή τις απαντήσεις θα τις δώσει η εφεδρεία του ευρωατλαντικού σχεδίου : ο φασισμός.

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Εγκρίθηκαν από το Eυρωκοινοβούλιο τα έκτακτα μέτρα για τους πρόσφυγες

Υπερψηφίστηκαν από το Ευρωκοινοβούλιο τα έκτακτα μέτρα «αλληλεγγύης», που θα επιτρέψουν τη μετεγκατάσταση 40.000 αιτούντων άσυλο από την Ελλάδα και την Ιταλία προς άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, σε διάστημα δύο ετών, με τον έλληνα επίτροπο, αρμόδιο για τη Μετανάστευση, Δημήτρη Αβραμόπουλο να δηλώνει για το Μόνιμο Μηχανισμό Νόμιμης Μετανάστευσης, που επιδιώκει να δημιουργήσει η Επιτροπή: «Η ευρωπαϊκή ήπειρος γηράσκει, οπότε πολύ σύντομα θα χρειαστεί ανθρώπινο δυναμικό καταρτισμένων εργαζόμενων, μεταναστών με προσόντα. Γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο, η Επιτροπή επεξεργάστηκε τη διαδικασία της “Μπλε Κάρτας”. Προκειμένου, δε, να υπάρχουν αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη, θα πρέπει η “Μπλε κάρτα” να εφαρμοστεί σε όλη την Ευρώπη».

Το σύστημα Νόμιμης Μετανάστευσης, το οποίο συνδέεται και με την μετεγκατάσταση και με την επανεγκατάσταση, θα είναι ένα από τα έργα που θα ξεκινήσει η ΕΕ το 2016, είπε και διαβεβαίωσε ότι τα πρώτα στοιχεία είναι ικανοποιητικά, όλα δείχνουν ότι το σύστημα λειτουργεί εύρυθμα και αποτελεσματικά και ότι πολύ σύντομα θα τεθούν σε λειτουργία «Hotspot» σε Ελλάδα και Ουγγαρία.

«Τα έκτακτα αυτά μέτρα αποτελούν την απαρχή μιας δίκαιης πολιτικής για το άσυλο επιδεικνύοντας αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών και με τους πρόσφυγες», τόνισε η γερμανίδα ευρωβουλευτής των Πρασίνων Σκα Κέλερ, η οποία και εισηγήθηκε τη σχετική έκθεση.

Υπενθυμίζεται ότι η Γερμανία, η Άνγκελα Μέρκελ δηλαδή, μονομερώς -παρά το ότι τόσα χρόνια το ζητεί η χώρα μας- ανέστειλε μονομερώς το «Δουβλίνο ΙΙ» από την 21η Αυγούστου, ώστε ως κράτος - μέλος να διεκπεραιώνει τις αιτήσεις ασύλου των Σύριων και όχι η πρώτη χώρα υποδοχής. Και αυτό, τη στιγμή που -μεταξύ των άλληων- η δημογραφική εξέλιξή της αλλά και η καθιέρωση της σύνταξης στα 63 έτη διογκώνει το πρόβλημα της έλλειψης εξειδικευμένων εργαζομένων στη Γερμανία. Και τη στιγμή που μέχρι το 2050, λόγω των αθρόων συντάξεων που θα προκύψουν, θα έχει μειωθεί κατά 36% το εργατικό δυναμικό της, και ως εκ τούτου χρειάζεται άμεσα... μετανάστες, όπως τόνιζε σε έρευνά του τον περασμένο Μάρτιο το Ινστιτούτο «Bertelsmann».

Η πρόταση Γιούνκερ για την κατανομή των προσφύγων στην Ευρώπη

Ο πίνακας με την προτεινόμενη κατανομή των προσφύγων ανά χώρα:

1. Αυστρία 3.640

2. Βέλγιο 4.564

3. Βουλγαρία 1.600

4. Γαλλία 24.031

5. Γερμανία 31.443

6. Εσθονία 373

7. Ισπανία 14.931

8. Κροατία 1.064

9. Κύπρος 274

10. Λετονία 526

11. Λιθουανία 780

12. Λουξεμβούργο 440

13. Μάλτα 133

14. Ολλανδία 7.214

15. Πολωνία 9.287

16. Πορτογαλία 3.074

17. Ρουμανία 4.646

18. Σλοβακία 1.502

19. Σλοβενία 631

20. Σουηδία 4.469

21. Τσεχία 2.978

22. Φινλανδία 2.398

23. ΣΥΝΟΛΟ 120.000

Η Βρετανία, η Δανία και η Ιρλανδία έχουν εξαιρεθεί από την εφαρμογή των ευρωπαϊκών πολιτικών που σχετίζονται με τα θέματα αυτά και δεν περιλαμβάνονται στις χώρες όπου προτείνεται μετεγκατάσταση προσφύγων.

Με πληροφορίες από: stokokkino.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ Β' ΑΘΗΝΑΣ

Αν κάτι βρίσκεται στο επίκεντρο των εκλογών της 20^ης Σεπτέμβρη ‘15, εκτός από το νέο Μνημόνιο, είναι το ζήτημα του εθνικού νομίσματος που για πρώτη φορά τέθηκε από κοινοβουλευτικό κόμμα στη δημόσια συζήτηση, με την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας», ως προϋπόθεση για την προοδευτική έξοδο της χώρας από την κρίση. Ασφαλώς η συζήτηση δεν είναι καινούργια αφού το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη (Grexit) τα τελευταία χρόνια ήταν και παραμένει πάντα στο προσκήνιο.

ΤΟ «ΧΡΩΜΑ» ΚΑΙ Η «ΜΥΡΟΥΔΙΑ» ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Γύρω από το ρόλο του νομίσματος υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση που από τα κυρίαρχα media καλλιεργείται σκόπιμα. Ένας είδος «φετιχοποίησης» του νομίσματος «αυτού καθ’ αυτού» με «θετικές» (ευρώ) και «αρνητικές» (δραχμή) ιδιότητες. Ωστόσο το ουσιαστικό δεν είναι το «χρώμα» (οι απεικονίσεις στο νόμισμα), αλλά η «μυρουδιά» του, δηλαδή η νομισματική πολιτική που εκφράζει. Πριν το 2000, όταν η Ελλάδα είχε τη δραχμή ως εθνικό νόμισμα, οι επιλογές της νομισματικής πολιτικής από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αποτελούσαν συστατικό στοιχείο της γενικότερης οικονομικής πολιτικής, η οποία εξυπηρετούσε κατ’ εξοχήν τα συμφέροντα της κυρίαρχης ελίτ. Παρ’ όλα αυτά έδινε στη χώρα μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση εθνικής πολιτικής και αντιμετώπισης έκτακτων οικονομικών προβλημάτων, σε σχέση με το ευρώ, όπου οι επιλογές νομισματικής πολιτικής ανήκουν πλέον στην ΕΚΤ και στον κ.Ντράγκι.!

Ασφαλώς η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, δεν σημαίνει αυτόματα και φιλολαϊκή νομισματική και οικονομική πολιτική, αλλά μόνο «εν δυνάμει», εφ’ όσον ο έλεγχος τους βρεθεί στα χέρια μιας αριστερής κυβέρνησης. Αντίθετα όσο έχουμε ευρώ με δεδομένες τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της ευρωζώνης, η κατάσταση είναι δύο φορές χειρότερη, δεδομένου ότι νόμισμα «ευρώ» εξυπηρετεί κυρίως τις επιλογές του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου και ιδιαίτερα των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου. Κατά συνέπεια η ανάκτηση του ελέγχου της νομισματικής πολιτικής μαζί και συναλλαγματικής, δίνει πλεονεκτήματα σε κάθε ελληνική κυβέρνηση (βαθμούς ελευθερίας), πολύ περισσότερο σε μια αριστερή κυβέρνηση στην άσκηση οικονομικής πολιτικής.

Δυστυχώς αυτή τη δυνατότητα η άρχουσα τάξη της χώρας μας, για συγκεκριμένους πολιτικούς και οικονομικούς λόγους την έχει απεμπολήσει, παρ’ ότι στην πράξη αποδείχτηκε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και στο ευρώ, ήταν και παραμένει καταστροφική για την οικονομία επιλογή. Αντίθετα η κυρίαρχη ελίτ επιμένει στην πολιτική της «πάση θυσία» παραμονής στην ευρωζώνη, αποφεύγοντας σκόπιμα να δώσει σαφή απάντηση για τους βαθύτερους λόγους (οικονομικούς και πολιτικούς) της συγκεκριμένης επιλογής. Ειδικότερα από οικονομική άποψη, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα θα επιφέρει υποτίμηση (σε ξένο νόμισμα) υλικών και άυλων αξιών που κατέχει η κυρίαρχη ελίτ, ενώ από πολιτική άποψη, θα αποδυναμώσει τα πρόσθετα στηρίγματα που έχει η παραμονή της στην ευρωζώνη, στη διασφάλιση της πολιτικής της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης του ελληνικού λαού.

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Παρ’ ότι η ένταξη στην ευρωζώνη-ευρώ ήταν τραγικό λάθος, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα με τις σημερινές συνθήκες κρίσης και αυστηρής οικονομικής επιτήρησης από την «τερα-τρόϊκα» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΜΣ), δημιουργεί εξ’ αρχής ορισμένες δυσκολίες (οικονομικές-θεσμικές). Εάν η μετάβαση γινόταν «συναινετικά» τα πράγματα θα ήταν σχετικά ευκολότερα απ’ ότι με όρους «ρήξης» (μονομερής αποδέσμευση), ιδιαίτερα στην αρχική περίοδο, λόγω των ενδογενών κερδοσκοπικών τάσεων που θα προκύψουν στην πορεία μετάβασης και της ανακατανομής εισοδημάτων που θα επέλθει από τη διακύμανση τιμών, με επιπτώσεις ακόμα και σε τμήματα της αστικής τάξης.

Ωστόσο σε κάθε περίπτωση η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ανοίγει ελπιδοφόρους προοπτικές στην οικονομία, ενώ τα όποια προβλήματα θα είναι προσωρινά και διαχειρίσιμα με κατάλληλη φυσικά προετοιμασία. Ειδικότερα με τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και την υπαγωγή της Τράπεζας Ελλάδος στο δημόσιο έλεγχο, εξασφαλίζεται η παροχή ρευστότητας στην οικονομία. Δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα έχοντας το εκδοτικό προνόμιο θα λειτουργεί ως «φορέας δανεισμού τελευταίας καταφυγής» του ελληνικού δημοσίου, για την κάλυψη των αναπτυξιακών δαπανών (εφ’ όσον δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές), όπως κάνουν κατά κανόνα όλες οι χώρες που έχουν δικά τους νομίσματα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ρωσία, Ιαπωνία, Ελβετία, κοκ). Ταυτόχρονα η Τράπεζα Ελλάδος θα λειτουργεί ως φορέας εξασφάλισης ρευστότητας στις εμπορικές τράπεζες, θέτοντας κανόνες χρηματοδότησης της οικονομίας και διευκολύνοντας την ανάληψη ιδιωτικών επενδύσεων και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και η αναπροσαρμογή της συναλλαγματικής ισοτιμίας, διευκολύνει την ανάκτηση μεγάλου μέρους της εγχώριας αγοράς με την υποκατάσταση εισαγόμενων (γίνονται ακριβότερα) από εγχώρια προϊόντα, την αναζωογόνηση των ΜμΕ, αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης. Διευκολύνει επίσης τις εξαγωγές (γίνονται φθηνότερες) καθώς επίσης και τον τουρισμό, με αποτέλεσμα την αύξηση εισροής συναλλάγματος και τόνωση της εγχώριας αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής.

Επίσης η αποδέσμευση από την ευρωζώνη και η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, διευκολύνει την ανάκτηση του ελέγχου της δημοσιονομικής, της εισοδηματικής και αναπτυξιακής πολιτικής (ΠΔΕ-ΕΣΠΑ), καθώς και την κατάργηση της λιτότητας, τη δικαιότερη αναδιανομή εισοδήματος (φορολογία, κοινωνικές δαπάνες κά), την τόνωση της ζήτησης, παραγωγής και απασχόλησης. Βέβαια η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα δημιουργεί στην αρχική περίοδο,κίνδυνο εκροής κεφαλαίων και απώλεια καταθέσεων από τις τράπεζες. Ωστόσο ο κίνδυνος μαζικής εκροής έχει σχεδόν εκλείψει μετά την υιοθέτηση ελέγχων στις ροές κεφαλαίων. Με την εθνικοποίηση των τραπεζών και τη σταθεροποίηση του εθνικού νομίσματος, οι έλεγχοι θα αρθούν σταδιακά, αλλά οι έλεγχοι στις εξαγωγές κεφαλαίων θα διατηρηθούν από ένα ύψος και πάνω θα διατηρηθεί. Από την άλλη με το δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες οι λαϊκές καταθέσεις θα διασφαλιστούν πλήρως.

Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα αρχικά θα γίνει σε ισοτιμία 1:1 (1 ευρώ = 1 νέα δραχμή). Στην πορεία αναπόφευκτα θα γίνει αναπροσαρμογή της ισοτιμίας (υποτίμηση γύρω στο 20%), η οποία θα οδηγήσει σε μικρή αύξηση τιμών λόγω ακριβότερων εισαγωγών που χρειάζεται να γίνουν οπωσδήποτε (καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, κά). Ωστόσο επειδή το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι σχεδόν ισοσκελισμένο (μετά από επταετή ύφεση), δεν θα προκύψουν μεγάλες ανάγκες για συναλλαγματικά αποθέματα για την κάλυψη τους. Από την άλλη θα έχουμε αύξηση συναλλάγματος από εξαγωγές και τουρισμό, πράγμα που θα λειτουργήσει σταθεροποιητικά τόσο για το νόμισμα όσο για την οικονομία.

Όσον αφορά την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς με βασικά είδη (τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα), μπορούν με συντονισμένες κρατικές ενέργειες να αντιμετωπιστούν οι όποιες έκτακτες ανάγκες για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ελλάδα καλύπτει ήδη βασικές ανάγκες τροφίμων και φαρμάκωναπό εγχώριες πηγές, ενώ έχει ικανοποιητική εγχώρια κάλυψη στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Από την άλλη η προώθηση διακρατικών συμφωνιών με άλλες χώρες, μπορούμε να καλύψουμε οποιεσδήποτε ανάγκες σε βασικά είδη (καύσιμα, φάρμακα, κλπ) με αντίστοιχη προώθηση δικών μας προϊόντων.

Γενικότερα με την εφαρμογή πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής ισότιμων σχέσεων με όλες τις χώρες, θα αναβαθμιστεί η θέση της Ελλάδας, οικονομικά, πολιτικά και γεωστρατηγικά. Από την άλλη με την αποδέσμευση από την ευρωζώνη, η χώρα δεν θα γίνει λιγότερο ευρωπαϊκή, αλλά θα ακολουθήσει διαφορετική πορεία από τις χώρες της ζώνης του ευρώ, όπως κάνουν για παράδειγμα άλλες χώρες που είναι μεν στην ΕΕ, αλλά δεν είναι στην ευρωζώνη, πχ. Σουηδία και Δανία.

Ασφαλώς η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, εκτός από πολιτική βούληση, χρειάζεται σχέδιο και συγκεκριμένη οργανωτική προετοιμασία. Πρώτα απ’ όλα ενημέρωση του λαού και ενεργή υποστήριξη, ώστε να αντιμετωπιστούν οι αρχικές δυσκολίες, οι οποίες σε κάθε περίπτωση είναι διαχειρίσιμες, μέχρι να γίνει επανεκκίνηση της οικονομίας και να τεθεί σε αναπτυξιακή τροχιά.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Βασικός στόχος της «Λαϊκής Ενότητας» είναι η προώθηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και η δραστική μείωση της ανεργίας με την εφαρμογή μεταβατικού οικονομικού προγράμματος προοδευτικής εξόδου από την κρίση, με ορίζοντα τη σοσιαλιστική προοπτική. Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά στους στόχους του προγράμματος, αλλά θα περιοριστούμε επιγραμματικά στους βασικούς άξονες ώστε να αναδειχτεί η «λογική» του.

Κατ’ αρχή μιλάμε για ένα «σχέδιο» κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης στη βάση των αρχών του δημοκρατικού προγραμματισμού, με τομεακή, κλαδική, περιφερειακή και χωροταξική διάσταση, στην οποία θα εξασφαλιστεί πλατιά λαϊκή συμμετοχή στην επεξεργασία και υλοποίηση των στόχων του. Κεντρικός στόχος του σχεδίου είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και η δραστική μείωση της ανεργίας.

Κρίσιμοι κλάδοι ενίσχυσης της παραγωγής και αύξηση της απασχόλησης είναι ο αγροτικός τομέας, βιομηχανία, ενέργεια, κατασκευές, έργα υποδομής, μεταφορές, ναυτιλία, τουρισμός, περιβάλλον, χρηματοπιστωτικός τομέας, σφαίρα κοινωνικών υπηρεσιών, εμπόριο και άλλοι τομείς υπηρεσιών. Δυνητικά οι κλάδοι με τη μεγαλύτερη εξαγωγική προοπτική είναι ο αγροτοδιατροφικός, φαρμακοβιομηχανία, χημική βιομηχανία, βιοτεχνολογικές εφαρμογές, ναυπηγική βιομηχανία, νέα υλικά, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, εξειδικευμένες εφαρμογές πληροφορικής, αεροναυπηγικής, τηλεπικοινωνιών, παραδοσιακοί κλάδοι με βιώσιμες και ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, κά.

Οι φορείς παραγωγικής ανασυγκρότησης, είναι πρώτα απ’ όλα ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, κεντρικές υπηρεσίες και αυτοδιοίκηση, καθώς και οι δημόσιες επιχειρήσεις με επέκταση τους σε στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας. Σημαντικό ρόλο θα έχει ο κοινωνικός τομέας, με την ανάπτυξη συλλογικών και συνεργατικών σχημάτων (συνεταιρισμοί, αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, εταιρίες λαϊκής βάσης, ομάδες παραγωγών, κοινοπραξίες, κά). Τέλος κρίσιμο ρόλο έχει να παίξει ο ιδιωτικός τομέας, πρώτα απ’ όλα με στήριξη και ανάπτυξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και δημιουργία νέων πλαισίων επιχειρηματικής δράσης των μεγάλων επιχειρήσεων με κατάργηση των προκλητικών προνομίων και του ελέγχου της ασυδοσίας τους (πρακτικές καρτέλ, φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, κά).

Για την προώθηση του «σχεδίου» παραγωγικής ανασυγκρότησης κρίσιμο ζήτημα είναι η εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων. Ένα ζήτημα που έρχεται και ξανάρχεται, παρ’ ότι έχει απαντηθεί αρκετές φορές. Χωρίς να υποτιμάμαι τις δυσκολίες του, θεωρούμε ότι οι αναγκαίοι πόροι μπορούν να εξευρεθούν: πρώτον, από ουσιαστική πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής των «εχόντων» και «κατεχόντων», δεύτερον, από την ορθολογική διαχείριση των δημόσιων πόρων με την καταπολέμηση της διαφθοράς, της σπατάλης και της «διαπλοκής», τρίτον, από την άμεση αναστολή πληρωμής των τόκων και χρεολυσίων του δημόσιου χρέους μέχρι την οριστική διευθέτηση του, τέταρτον, με την παροχή ρευστότητας από τις δημοσιοποιημένες τράπεζες και την άμεση εποπτεία της Τράπεζας Ελλάδος, πέμπτον, από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και την ορθολογική αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων (ΕΣΠΑ), καθώς από την ίδια την ανάπτυξη με την αύξηση της απασχόλησης και του εισοδήματος.

Σημαντικός προωθητικός παράγοντας επανεκκίνησης της οικονομίας και προώθησης της παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι η κατάργηση της λιτότητας, η τόνωση της ζήτησης, της παραγωγής και απασχόλησης. Κατά συνέπεια η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 750 €, της 13^ης σύνταξης, η ίση αμοιβή για ίδια δουλειά στους νέους, αφορολόγητο 12.000 € για κάθε φορολογούμενο, προστασία της α’ κατοικίας από πλειστηριασμούς, παροχή στήριξης σε οικογένειες και άτομα που ζουν στα όρια της φτώχειας, κά, είναι ποιοτικά στοιχεία εξόδου από την κρίση. Ταυτόχρονα χρειάζεται η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και προσφοράς δημοσίων αγαθών (υγείας, παιδείας, πρόνοιας, κοινωνικής ασφάλισης κά), με όρους αναβάθμισης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Όλα αυτά είναι μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα μέτρα και μηχανισμοί τόνωσης της ανάπτυξης, της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της κοινωνικής αναγέννησης της χώρας.

Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ Η «ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» ΔΥΝΑΜ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Ωστόσο η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν συνοδευτεί από μέτρα εκδημοκρατισμού του κράτους, αρχίζοντας από την αναβάθμιση του ρόλου της Βουλής, την αποτελεσματική λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, της δημοτικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης, της δικαιοσύνης και της προστασίας του πολίτη και όλων των κρατικών θεσμών, με θεσμοθέτηση παράλληλα μορφών άμεσης δημοκρατίας (δημοψηφίσματα) και ουσιαστικής συμμετοχής των εργαζόμενων στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Η «Λαϊκή Ενότητα» κρατώντας τις καλύτερες παραδόσεις, αγώνων και ριζοσπαστικών ιδεών της Αριστεράς, προβάλλει ως σύγχρονος πολιτικός εκφραστής των δυνάμεων της μισθωτής εργασίας, μικρομεσαίων αγροτών, επαγγελματιών, αυτοαπασχολούμενων, μικροεπιχειρηματιών, άνεργων και της νεολαίας, που τα ζωτικά τους συμφέροντα βρίσκονται σε αντίθεση με τις πολιτικές των μνημονίων και των κομμάτων που τις στηρίζουν. Η αποδοκιμασία τους στις επερχόμενες εκλογές και στήριξη της «Λαϊκής Ενότητας», είναι το πρώτο βήμα για να ανοίξει ο δρόμος σε μια ελπιδοφόρα προοπτική στον ελληνικό λαό, στη νεολαία και γενικότερα στη χώρα.

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR