Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Απερίγραπτο είναι το κράμα συναισθημάτων, με το οποίο σχεδόν σύσσωμος ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει τις βουλευτικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγωνία. Ολοι οι Ελληνες αγωνιούν για το μέλλον τους, για το μέλλον των παιδιών τους. Η πλειοψηφία του λαού μας μισεί βαθύτατα τη Γερμανία, αντιλαμβάνεται ότι αυτή είναι ο κύριος εχθρός της πατρίδας μας. Ταυτόχρονα όμως ένα πρωτοφανές ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε πολιτική αμηχανία, μη γνωρίζοντας υπέρ τίνος κόμματος πρέπει να ψηφίσει, αν θέλει να αντισταθεί στο Βερολίνο.

Η παταγώδης αποτυχία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της αντιμνημονιακής στα λόγια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε μοιραίες πολιτικές επιπτώσεις. Η «μνημονιακή κωλοτούμπα» και η μεταπήδηση στο μνημονιακό στρατόπεδο του πρωθυπουργού και της αριστερής κυβέρνησής του δεν έδειξαν μόνο ότι η «Αριστερά του ευρώ» του ΣΥΡΙΖΑ είναι παντελώς ανίκανη να ασκήσει διαφορετική πολιτική από εκείνη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Το σημαντικότερο είναι ότι σκότωσαν την ανοιχτά εκπεφρασμένη ή μύχια, ακόμα και για μερίδα των ψηφοφόρων της Δεξιάς, ελπίδα όλου του ελληνικού λαού ότι η «κυβερνώσα Αριστερά» του Αλέξη Τσίπρα θα κατόρθωνε να ελαφρύνει λίγο το μαρτύριο των Ελλήνων.

Διαψεύστηκαν οι ελπίδες αυτές. Εντολή διακυβέρνησης της χώρας για μια τετραετία είχαν δώσει στον Αλέξη Τσίπρα οι ψηφοφόροι - διακυβέρνησης όμως σε συνεπή αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Ο Τσίπρας έκανε όμως τη φιλομνημονιακή πολιτική στροφή, πέρασε στο στρατόπεδο των αρχικών αντιπάλων του και μέσω των εκλογών επιχειρεί να βάλει όλο τον λαό να περάσει στο μνημονιακό στρατόπεδο, παρέχοντας δια της ψήφου του όρκο πίστης στον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ!

Γνωρίζει φυσικά ο πρωθυπουργός ότι ίσως πέσει και κάτω από το 30% το ποσοστό του κόμματός του λόγω ακριβώς της δικής του υποχώρησης στους εκβιασμούς του Βερολίνου. Δεν τον νοιάζει όμως επειδή νομίζει ότι μπορεί να σφυρηλατήσει πολιτικές συμμαχίες με μνημονιακές δυνάμεις πολύ μικρότερες από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες θα του επιτρέψουν να παραμείνει πρωθυπουργός για αρκετά χρόνια. Εννοούμε ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις 20 Σεπτεμβρίου με το Ποτάμι, ικανοποιώντας την απαίτηση των Γερμανών, αλλά και με το ΠΑΣΟΚ. Σε μια τέτοια κυβέρνηση, με έναν ΣΥΡΙΖΑ κοντά στο 30% και με ένα Ποτάμι και ένα ΠΑΣΟΚ που το καθένα τους έχει γύρω στο 5% ως 7%, ευνόητο είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας θα παραμείνει πρωθυπουργός, αφού έτσι κι αλλιώς μνημονιακή γραμμή θα εφαρμόζει.

Ούτε που έχει αντιληφθεί ο Αλέξης Τσίπρας πόσο μοιραίο θα αποδειχθεί για την πρωθυπουργία του το γεγονός ότι η μνημονιακή «πολιτική κωλοτούμπα» του έχει αποκαρδιώσει και αδρανοποιήσει τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Από τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, ένα σοβαρό ποσοστό δεν θα τον ψηφίσει πάλι. Οι πιο πολλοί από αυτούς θα ψηφίσουν υπέρ της Λαϊκής Ενότητας. Κάποιοι θα ψηφίσουν οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Μερικοί μπορούν να πάνε ακόμη και στο ΚΚΕ. Ενα άγνωστο ποσοστό θα απέχει εντελώς από αυτές τις βουλευτικές εκλογές, αρνούμενο να ψηφίσει.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι ήταν η κινητήρια δύναμη της επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Με αυτόν τον κόσμο αδρανοποιημένο, ναι μεν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, αλλά θα υποστεί νέα διάσπαση μόλις σχηματίσει την κυβέρνησή του με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ! Η συνέχεια θα είναι ακόμη πιο δραματική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που θα σηματοδοτήσει η νέα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι απλώς η προϊούσα διάλυσή του! Στις επόμενες εκλογές, αυτές δηλαδή που θα γίνουν μετά από εκείνες της 20ής Σεπτεμβρίου, πιθανότατα θα αποτυπωθεί και εκλογικά η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Το κλίμα πλήρους αδράνειας και απάθειας κυριαρχεί ήδη στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ελάχιστα στελέχη του δίνουν μάχη για τις εκλογές αυτές.

Μια απερίγραπτη πικρία εκφράζεται από τον αριστερό κόσμο που κατόρθωσε να φέρει πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ με οκτώμισι μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Ιανουάριο. Ολοι αυτοί αισθάνονται πολιτικά προδομένοι. Βλέποντας το κλίμα, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μοιράζεται μέσω της λίστας σε όλες τις εκλόγιμες θέσεις για να κερδίσουν τη βουλευτική έδρα. Νομίζουν ότι έτσι θα βολευτούν για ολόκληρη τετραετία. Κούνια που τους κούναγε!

*Δημοσιεύτηκε στο ''ΕΘΝΙΟΣ'' την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο ΣΎΡΙΖΑ και η Ν.Δ. ψήφισαν το ίδιο μνημόνιο. Ψήφισαν την ίδια δανειακή σύμβαση. Συμφώνησαν στο ίδιο κείμενο της 13ης Ιουλίου, αφού προηγουμένως είχαν συμφωνήσει και σε αυτό της 20ής Φεβρουάριου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. (μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι) υπέγραψαν ότι η κυβέρνηση -όποια και αν προκύψει-την επομένη της 20ής Σεπτεμβρίου:

α) θα ελέγχεται σε «τριμηνιαία βάση» από τους εταίρους.

β) «Δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του μνημονίου».

γ) Η πολιτική του μνημονίου θα είναι «συνεχής» και θα διαρκέσει «επί πολλά έτη».

δ) «Το ταμείο (σ.σ.: το λεγόμενο υπερ-ΤΑΙΠΕΔ του ξεπουλήματος) θα διοικείται από τις ελληνικές Αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών θεσμών».

ε) «Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους “θεσμούς” για όλα τα σχέδια νόμου»,.

στ) Η κυβέρνηση για κάθε νόμο θα ζητεί την έγκριση της τρόικας «πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους».

ζ) Οτι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί».

η) Πως «οι ελληνικές Αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως».

Προς τι, λοιπόν, όλα αυτά με τους «ψευτράκους», τους «αυτοφωράκηδες», τους διαπλεκόμενους, τους διεφθαρμένους και τα λοιπά ηχηρά και πολιτισμένα; Μα ο λόγος είναι απλός: Βρίζονται γιατί... συμφωνούν! Και συμφωνούν τόσο πολύ που έως την κάλπη τόσο περισσότερο θα βρίζονται για να κάνουν ότι διαφωνούν.  

*Πηγή:realnews.gr

Κυριακή 6 Σεπτέμβρη 2015

Παναγιώτης Μαυροειδής*

Ο τίτλος φαίνεται υπερβολικός, αλλά τον εννοούμε απόλυτα και θα εξηγηθούμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως το βασικό κόμμα της απερχόμενης κυβέρνησης, πρέπει να υποστεί στις προσεχείς εκλογές μια βαριά και ταπεινωτική ήττα.

Πρώτο: Αντί για κατάργηση, πρόσθεση ενός  ακόμη Μνημονίου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, φόρτωσε στις πλάτες των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των φτωχών αγροτών και των ξεκληρισμένων μικρομεσαίων και επαγγελματιών, ένα Τρίτο Πεντακομματικό Μνημόνιο. Τα αποτελέσματα αυτού, ΠΡΟΣΤΙΘΕΝΤΑΙ, στην αθλιότητα που έχουν δημιουργήσει τα δύο προηγούμενα Μνημόνια των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ.

Θυμίζουμε:

• Γενική αφαίμαξη εργατικού εισοδήματος μέσω αύξησης έμμεσων φόρων στα βασικά είδη (ΦΠΑ), μείωση μισθών μέσω αυξημένης εισφοράς αλληλεγγύης, μείωση επικουρικών και κύριων συντάξεων μέσω αύξησης των κρατήσεων υγείας και φυσικά ο κατώτατος μισθός και το επίδομα ανεργίας δεν αυξήθηκαν.
• Σταδιακή κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (EKAΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2019, αρχίζοντας με το ανώτερο 20% των δικαιούχων το Μάρτιο του 2016.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015, ενώ τελικά δεσμεύτηκε όχι απλά για τη διατήρηση του, αλλά και χωρίς καμία μείωση παρά τη μείωση των αξιών των κατοικιών και άλλων ακινήτων.
• Μίλησε για προστασία της δημόσιας περιουσίας με ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων. Στην πράξη συμφώνησε σε ένα αμόκ ξεπουλήματος, με αρχή το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού (επικύρωσε και δεν ακύρωσε την σκανδαλώδη πώληση), τα περιφερειακά αεροδρόμια, τα λιμάνια ΟΛΠ/ΟΛΘ, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συμφώνησε επίσης για αύξηση του μεριδίου των ιδιωτών που θα αποσπάσουν κομμάτια της ΔΕΗ καθώς και για την «ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης μεταφοράς ηλεκτρικής ενεργείας, ΑΔΜΗΕ, εκτός εάν προταθεί εναλλακτικό σχέδιο, με ισοδύναμα αποτελέσματα».
• Υποσχέθηκε προστασία των εργαζομένων από απελευθέρωση μαζικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Συμφώνησε όμως για την «επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων».
• Ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για κατάργηση του εισιτηρίου των 5 ευρώ στα νοσοκομεία. Ωστόσο συμφώνησε «Έως τον Οκτώβριο του 2015, οι αρχές θα αποφασίσουν αν θα επαναφέρουν το τέλος των 5 ευρώ βάσει ελέγχου των πόρων για τις επισκέψεις στα νοσοκομεία ή αν θα λάβουν ισοδύναμα δημοσιονομικά μέτρα και μέτρα διαχείρισης της ζήτησης».
• Αυξάνει τη φορολογία στους αγρότες, ενώ καατργελι μέτρα στήριξης (π.χ. πετρέλαιο)

Δεύτερο: Αντί για διαγραφή του χρέους, μία ακόμη Δανειακή Σύμβαση

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε τη ‘’διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και σύνδεση της αποπληρωμής του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης». Αντί για αυτό, πήρε νέο δάνειο 87 δις με νέα επαχθή Δανειακή Συνθήκη, προσθέτοντας τον ESM στην ως τώρα τρόικα.

Τρίτο: Ανταλλαγή της λαϊκής επιβίωσης με την παραμονή στην ευρωζώνη

Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυριζόταν ότι είχε ως προτεραιότητα την κατάργηση των μνημονίων, ώστε να σταματήσει η κοινωνική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων. Πούλησε το παραμύθι ότι αυτό θα το πετύχει μέσα στην ευρωζώνη, πείθοντας τους ‘’εταίρους’’. Όταν αυτό αποδείχτηκε ανοησία και μπήκε το δίλλημα ‘έξοδος από την ευρωζώνη ή διατήρηση μνημονίων’’, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αντάλλαξε τη λαϊκή επιβίωση και τη λαϊκή κυριαρχία με την παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ, για να μακροημερεύουν οι πολυεθνικές του κεφαλαίου και οι κερδοσκόποι. Ακόμη χειρότερα, οργανώνει εκστρατεία τρόμου, ψευδολογώντας και παρουσιάζοντας ως αυτοκτονία κάθε επιλογή του λαού για έξοδο από το κρεματόριο της ευρωζώνης και την ΕΕ των μνημονίων διαρκείας.

Τέταρτο: Μετατροπή του λαϊκού ΟΧΙ σε ΝΑΙ υποταγής

Ο λαός απέρριψε με ένα περήφανο 62% το νέο μνημόνιο που ήθελε να επιβάλει η ευρωζώνη, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια την προειδοποίηση πως ένα ΟΧΙ θα σήμαινε έξοδο από ευρώ και ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε μια νύχτα μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, συμφωνώντας σε μία ακόμη απεχθέστερη συμφωνία από αυτή που απορρίφτηκε. Απέδειξε έτσι πως δεν είναι ο λαός που φοβάται τη ρήξη, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν την θέλει για να μη χαλάσει η σούπα της ευρωλαγνείας του.

Πέμπτο: Μας φόρτωσαν τον Προκόπη Παυλόπουλο

Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συμμαχία με τα άλλα κλασσικά αστικά κόμματα, θωράκισαν ακόμη περισσότερο το άθλιο αστικό πολιτικό σύστημα και ειδικά την πρόσδεσή του με τους ευρωκράτορες, με την από κοινού υπερψήφιση του δεξιού Προκόπη Παυλόπουλου στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο ρόλος που αυτός θα παίξει στις μετεκλογικές εξελίξεις θα είναι καθοριστικός και έχουμε πρόγευση από τη δήθεν υπηρεσιακή -αλλά στην ουσία αστική οικουμενική- κυβέρνηση που συγκροτήθηκε για τις εκλογές.

Έκτο: Ανέστησαν τους πεθαμένους μνημονιακούς βρικόλακες

Το βράδυ της μεγάλης λαϊκής νίκης του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έτρεξε να το μετατρέψει σε ΝΑΙ, ανασταίνοντας και προστρέχοντας στη βοήθεια των ταπεινωτικά ηττημένων του ΝΑΙ, των αστικών μνημονιακών κομμάτων ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ. Μαζί τους πέρασε στη Βουλή με ρεκόρ ψήφων το Τρίτο Μνημόνιο, δικαιώνοντάς τους για τα δικά τους Μνημόνια. Τώρα ετοιμάζουν από κοινού σενάρια κυβερνήσεων συνεργασίας μετά τις εκλογές, ενώ και αυτή η αθλιότητα του μπόνους των 50 εδρών παραμένει σε ισχύ, με πιθανότητα ακόμη και να προσφερθεί στη Νέα Δημοκρατία. Η απόλυτη ξεφτίλα: Καλύτερα μπόνους στη Νέα Δημοκρατία, παρά απλή αναλογική και στοιχειώδης δημοκρατία!

Έβδομο: Κατάργησαν κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκή κυριαρχίας

Δεν είναι μόνο η γενική υποταγή τους στα αφεντικά του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Όταν φτάνουν να σέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ άρον άρον τους βουλευτές της με τα μαγιό και τις πιζάμες για να ψηφίσουν όπως όπως στη Βουλή το νέο Μνημόνιο και τα Προαπαιτούμενα του, υπό ειδικό καθεστώς χρονικών προθεσμιών,  τούτο σημαίνει πως έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής αξιοπρέπειας. Γονατιστοί ναιναίκοι στη χώρα του Βελουχιώτη!

Όγδοο: Απείραχτα τα κανάλια του ψεύδους και της διαπλοκής

Όχι μόνο δεν πήραν στοιχειώδη μέτρα σε βάρος των καναλιών του ψεύδους και της διαπλοκής με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά μπήκαν σε γύρο συναλλαγής μαζί τους. Ταυτόχρονα θανάτωσαν την ανάσα ενημέρωσης που είχε δώσει ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ, μετατρέποντας και τη δημόσια τηλεόραση, σε  μνημονιακό κανάλι και όργανο κυβερνητικής προπαγάνδας.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, ισχυριζόμενοι μάλιστα ότι δεν κρίναμε το ΣΥΡΙΖΑ με το κριτήριο της αναγκαίας για την εποχή μας εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής. Ξέρουμε ότι αυτό η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το απεχθάνεται όπως ο διάβολος το λιβάνι και για αυτό μιλάει περιφρονητικά και αποπροσανατολιστικά για «αριστερόμετρο»…

Κρίναμε με βάση το στοιχειώδες μέτρο των δεσμεύσεων του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ και της προσμονής των ψηφοφόρων του για κάτι καλύτερο.

Αυτό δεν υπήρξε. Αντίθετα, η ΕΛΠΙΔΑ που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδείχτηκε ΛΕΠΙΔΑ, με την πλήρη μνημονιακή του μετάλλαξη και αστική μεταμόρφωση.

Υπάρχουν ωστόσο ακόμη δύο πλευρές που κάνουν την ανάγκη για μια ταπεινωτική του ήττα ακόμη πιο επιτακτική. Εξηγούμαστε…

 Ένατο: Ψευδολογούν ασύστολα!

Ο ευρύς κόσμος θα μπορούσε να συγχωρήσει την αδυναμία, όχι όμως το αισχρό ψέμα και τη σκόπιμη παραπλάνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο, αποκρύβοντας όλα τα μέτρα του τρίτου μνημονίου. Ταυτόχρονα με τον ίδιο τρόπο που εξαπάτησαν τον κόσμο υποσχόμενοι πως μέσα στην ευρωζώνη θα καταργούσαν τα μνημόνια, τώρα κοροϊδεύουν και πάλι λέγοντας ότι μέσα και «παράλληλα» με το μνημόνιό τους, θα ασκήσουν …κοινωνική πολιτική!

Δέκατο: Αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική στο όνομα της αριστεράς

Δεν πρόκειται απλά για ένα ακόμη Μνημόνιο. Έχει τεράστια σημασία, ότι το σχεδίασαν και το εφαρμόζουν στο όνομα της αριστεράς και της αριστερής πολιτικής. Αν δεν ηττηθούν εδώ και τώρα, θα έχουν προσφέρει τη μεγαλύτερη υπηρεσία στις αστικές συστημικές δυνάμεις, πού ήδη αναπαράγουν τη θατσερική θεωρία ‘’There is No Alternative-TINA», δηλαδή «Δεν υπάρχει εναλλακτική». Αλλά και δηλητηριάζουν τη συνείδηση του κόσμου μαζικά, με την αντιδραστική θεωρία ‘’όλοι οι ίδιοι είναι και ίσως η αριστερά χειρότερη’’, φουσκώνοντας Λεβέντηδες και φασίστες.

 Όχι στο όνομα μας κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ!

Παρένθεση πρέπει να αποτελέσετε εσείς, το συντομότερο δυνατό και όχι η αριστερή εργατική πολιτική. Η τελευταία, έχει στο κέντρο της τις εργατικές λαϊκές ανάγκες και ανθίζει μέσα στον αγώνα ενάντια στους άρχοντες του χρήματος στην Ελλάδα, το άθλιο πολιτικό τους σύστημα και τα αφεντικά τους που είναι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με τα σφαγεία που λέγονται Ευρωζώνη και ΕΕ.

ΥΓ1: Τιμούμε τα μέλη, τους αγωνιστές, τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους και καλώντας σε κοινή δράση για την ανατροπή του Τρίτου Μνημονίου και την ήττα της αντιδραστικής πολιτικής, όποια κυβέρνηση και αν κληθεί να την εφαρμόσει. Το «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν κατάλαβα», σε στιγμές ιστορικές σαν αυτή που ζιούμε, δεν παίζει…

ΥΓ2: Η χρεωκοπία και ήττα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά μόνο και κυρίως πρόσωπα, ούτε είναι προϊόν αφέλειας, άγνοιας ή ξαφνικής προδοσίας των τελευταίων μηνών. Έχει ως βάση της τον προγραμματικό πυρήνα συγκρότησής του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος, που αναζητεί μεταρρυθμίσεις εντός του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της ΕΕ, θεωρώντας πως στην εποχή του φονικού καπιταλισμού, υπάρχουν περιθώρια για »κοινωνικά συμβόλαια». Με αυτή την έννοια η αναζήτηση επιστροφής στον «καλό ΣΥΡΙΖΑ», στην οποία κατά βάση ελπίζει η ΛΑ.Ε,  αποτελεί μια τουλάχιστον ανεπαρκή και ατελέσφορη επιλογή.

*Υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Περιφέρεια Αττικής

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Νίκος Στραβελάκης

Στη σκιαγράφηση ενός σεναρίου  μετάβασης σε εθνικό νόμισμα προχώρησε, για λογαριασμό της ΛΑ.Ε, ο Κώστας Λαπαβίτσας, ο οποίος είχε αναφερθεί ως υπεύθυνος προγράμματος του εν λόγω κόμματος. Αφού επανέλαβε την πάγια πλέον θέση της ΛΑ.Ε. ότι δεν «θέτει ζήτημα εξόδου» από την ΕΕ περιέγραψε  μια σειρά  ενεργειών για την διαδικασία μετάβασης.

Καταρχήν παραδέχθηκε, για πρώτη φορά επισήμως, ότι η ΛΑ.Ε θα προκρίνει διεθνείς διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές για την απομείωση του χρέους, άρα το κόμμα του θεωρεί ότι οι όποιες κινήσεις για το χρέος θα είναι με την σύμφωνη γνώμη των πιστωτών. Δηλαδή μας είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αναγνωρίζουν το δημόσιο χρέος. Επίσης δήλωσε ότι η αρχική ισοτιμία του νέου νομίσματος με το ευρώ θα είναι ένα προς ένα και σε αυτή την ισοτιμία θα γίνει η μετατροπή καταθέσεων και δανείων στο νέο νόμισμα. Τέλος, ενώ αναφέρεται εκτενώς στην κρατικοποίηση τραπεζών και ΔΕΚΟ δεν αναφέρεται καθόλου στο θέμα της κεντρικής τράπεζας.

Ελπίζοντας ότι η ΛΑ.Ε έχει οριστικά αποφασίσει την προγραμματική θέση εξόδου από την ευρωζώνη, το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι το κόμμα αυτό προκρίνει την έξοδο από το ευρώ και την παραμονή στην ΕΕ.

Είναι απορίας άξιο πως άνθρωποι με ακαδημαϊκή και κοινοβουλευτική εμπειρία να αγνοούν  ότι αυτό είναι ανέφικτο για την Ελλάδα ειδικά αν πρόκειται να ασκηθεί  στοιχειώδης φιλολαϊκή πολιτική.
Για παράδειγμα βάσει του κοινοτικού δικαίου οποιαδήποτε κρατικοποίηση εντός ΕΕ ουσιαστικά απαγορεύεται. Συνεπώς  η οποία κίνηση κρατικοποίησης τραπεζών ή επιχειρήσεων, που προτείνει η ΛΑ.Ε., θα επιφέρει επιβολή προστίμων με αντικείμενο την υποτιθέμενη αλλοίωση του ανταγωνισμού. Επιπλέον οι μετοχές των Ελληνικών τραπεζών είναι ενεχυριασμένες στον ESM ο οποίος στο πλαίσιο της ΕΕ μπορεί να μπλοκάρει την οποία κίνηση κρατικοποίησης προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο.

Αντίθετα με τις επιδιώξεις της ΛΑ.Ε, το θέμα της αποδέσμευσης από την ΕΕ τίθεται  από τα πράγματα. Ο Κ. Λαπαβίτσας και οι σύντροφοί του, φαίνεται να μη διδάχθηκαν τίποτα από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ που και εκείνος δεν έθετε θέμα ευρώ μέχρι που το έθεσαν οι δανειστές οδηγώντας στην τραγική κατάληξη του 3ου μνημονίου.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ο Κ. Λαπαβίτσας μοιάζει να αγνοεί ότι στον παρόντα χρόνο η Τράπεζα της Ελλάδας αλλά και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, είναι τμήμα του ευρώ-συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο έχει σχηματισθεί μια υποχρέωση των εμπορικών τραπεζών προς την τράπεζα της Ελλάδας της τάξης των 130 δις.. .

Η Τράπεζα της Ελλάδας οφείλει με τη σειρά της το ισόποσο στην Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ). Είναι τα χρήματα του ELA μαζί με κάποιες άλλες ενισχύσεις ρευστότητας από την ΕΚΤ. Σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ τα χρήματα αυτά θα καταστούν απαιτητά από την ΕΚΤ. Θα πρέπει λοιπόν το Ελληνικό δημόσιο να χρεοκοπήσει την Τράπεζα της Ελλάδας περνώντας το ενεργητικό της σε νέα κεντρική τράπεζα, ώστε να αποφύγει την καταβολή αυτής της υποχρέωσης. Μόνο στην περίπτωση της μη καταβολής οι κρατικοποιημένες Ελληνικές τράπεζες θα καταστούν κεφαλαιακά επαρκείς  επιτρέποντας και διαγραφή χρεών για τις λαϊκές οικογένειες. Πως θα το πετύχει αυτό η ΛΑ.Ε στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου; Η απάντηση είναι απλή: είναι αδύνατο.

Από τα παραπάνω η λογική του σχεδίου γίνεται προφανής. Η θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, οδηγεί στην αποδοχή του χρέους, της συναινετικής απομείωσής του  και γενικότερα την αποδοχή όλων των υποχρεώσεων του δημοσίου, όπως ο ELA. Αυτή η παραδοχή ακυρώνει τις όποιες θετικές επιπτώσεις από τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.

Συνέπεια της ίδιας  λογικής είναι η δήλωση ότι η αρχική ισοτιμία μετατροπής του νέου νομίσματος θα είναι 1:1 (ένα προς ένα). Εάν πρόκειται να αναγνωρίσεις δημόσιο χρέος 330 δις. και λοιπές υποχρεώσεις 130 δις. είναι προφανές ότι αν υποτιμήσεις το νέο νόμισμα τότε το δημόσιο χρέος θα καταστεί ανεξέλεγκτο. Σε αναμονή λοιπόν της συναινετικής διαγραφής χρέους η Ελλάδα θα προσπαθεί να αμυνθεί υπερασπιζόμενη μια μη βιώσιμη ισοτιμία. Είναι ένα σχέδιο που θυμίζει την εποχή που η Αργεντινή υπερασπιζόταν ισοτιμία 1:1 με το δολάριο οδηγώντας την οικονομία της στην κατάρρευση. Για την Ελλάδα σημαίνει ότι  θα μπούμε σε μια περίοδο όπου οι δανειστές θα συζητάνε υποτίθεται για το χρέος ενώ η Ελλάδα θα στεγνώνει τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα υπερασπιζόμενη το 1:1.  Βέβαια ο Κ. Λαπαβίτσας αναφέρει ότι θα υπάρξει υποτίμηση του εθνικού νομίσματος στη συνέχεια, ελπίζοντας σε  γρήγορη συμφωνία για το χρέος,  όμως δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται  τις καταστροφικές επιπτώσεις της υποτιμητικής προσδοκίας για τις συναλλαγές και την οικονομία γενικότερα. Δεν έχει ακούσει φαίνεται ότι οι υποτιμήσεις και οι ανασχηματισμοί δεν προαναγγέλλονται.

Δυστυχώς η εμμονή στην παραμονή στην ΕΕ οδηγεί το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε όπως πρωτύτερα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε καραμπινάτες αντιφάσεις που αποδυναμώνουν και τα οποία θετικά τους στοιχεία. Τι να προσφέρουν οι σαφείς αναφορές του Κ. Λαπαβίτσα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και υπέρ ενός ισχυρού κρατικού τομέα, όταν οι υπόλοιπες παραδοχές του προγράμματος τις ακυρώνουν στην πράξη. Άλλωστε το σχήμα παραμονή στην ΕΕ, αναγνώριση δημοσίου χρέους, εθνικό νόμισμα, συναινετική διαγραφή/ τακτοποίηση χρέους είναι πρόταση αντιδραστικών κύκλων και εντός ΕΕ, όπως έγινε γνωστό και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το τρίτο μνημόνιο.

Κάποιος έλεγε ότι εκείνος που δε διδάσκεται από την ιστορία είναι καταδικασμένος  να τη ξαναζήσει και η ΛΑ.Ε έδειξε από πολύ νωρίς ότι προτιμά να ξαναζήσει ένα «παραμύθι» τύπου ΣΥΡΙΖΑ από το να προσπαθήσειγια τη συγκρότηση ενός μετώπου ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Είναι καθήκον των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καλύψουν αυτό το πολιτικό κενό.

Άρθρο στο euro2day.gr: Λαπαβίτσας: Όλο το σχέδιο εξόδου από το ευρώ

πηγη: pandiera.gr

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η εκλογική αναμέτρηση θα είναι  θρίλερ επιμένουν δημοσκόποι και αναπαράγουν τα κανάλια και το νεοεκδoτικό κατεστημένο των sites. Έχουν δίκιο; Ας θυμηθούμε δύο πράγματα για τους δημοσκόπους και τους δημοκόπους.

Πρώτο: τι ποσοστά έδιναν οι ίδιες δημοσκοπικές εταιρείες στο ΝΑΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα; Ξεκίνησαν από τη διαβεβαίωση για την ελαφρά υπεροχή του ΝΑΙ  για να καταλήξουν δύο μέρες πριν το δημοψήφισμα στη διαβεβαίωση για συντριπτική επικράτησή του.

Δεύτερο: το εσωκομματικό σημείωμα της επικοινωνιακής ομάδας της ΝΔ το οποίο αποκάλυψε το koutipandoras.gr πριν το δημοψήφισμα (http://www.koutipandoras.gr/article/144937/dierreyse-simeioma-stratigiki...)  έκανε την παραδοχή πως χρησιμοποιούν τις εταιρείες δημοσκόπησης για να διαμορφώσουν το κλίμα που θέλουν παραγγέλνοντας νούμερα και ποσοστά.

Και ας παρατηρήσουμε ένα ακόμη εμπειρικό στοιχείο. Αυτό της ανάδειξης του Μεϊμαράκη από τις δημοσκοπήσεις σε δημοφιλέστερου πολιτικού. Σε λίγο θα μας πουν και πως οι Έλληνες επιλέγουν τον Βενιζέλο ως τον κατάλληλο κατασκευαστή νόμων υπέρ της κοινωνίας.

Πρόβλεψή μου είναι πως οι εταιρείες δημοσκοπήσεων (επώνυμες ή μιας εκλογικής χρήσης) που συνηθίζουν να παίζουν το παιχνίδι της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δια της φημολογίας, θα συνεχίσουν να εμφανίζουν για μεγάλο διάστημα την αναμέτρηση ως ντέρμπυ με μικρό προβάδισμα της ΝΔ ή με υποτονική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα διακινδυνεύσουν να δώσουν μεγάλη διαφορά υπέρ της ΝΔ για να μη δημιουργήσουν συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και απόφαση όσων δεν σκοπεύουν να ψηφίσουν να ακολουθήσουν τελικώς το δρόμο προς την κάλπη.

Το σχέδιο περιλαμβάνει και προεκλογική κάλυψη από τα κανάλια σε ήπιους τόνους. Όχι οι καναλάρχες δεν πήγαν με το ΣΥΡΙΖΑ, απλώς φοβούνται πως η επιθετική τακτική που επέλεξαν στο δημοψήφισμα γύρισε μπούμεραγκ και έτσι αποφάσισαν να συμμετέχουν στη δημιουργία κλίματος χαλαρών εκλογών για να μην ενεργοποιήσουν τα πολιτικά αντανακλαστικά των δυσαρεστημένων της Αριστεράς. Η απόφαση ήδη φαίνεται στους δέκτες αφού έχουν αποσυρθεί όλα τα μεγάλα ονόματα δημοσιογράφων τα οποία λειτουργούν ως κόκκινο πανί για την κοινωνία. Το να βρίζει για παράδειγμα ο Πρετεντέρης τον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σε πολλούς γιατί πρέπει να τον ψηφίσουν. Έτσι αποφασίστηκε να αποσυρθεί όπως και πολλοί άλλοι

Στα πλαίσια αυτής της τακτικής των πολιτικών βρυκολάκων,ευνοείται το αβαντάρισμα Λεβέντη ο οποίος εμφανίζεται ως ο αναγκαίος χαβαλές. Το πλαδαρό πολιτικό κλίμα και η πολιτική επιπολαιότητα μπορεί να φέρουν το Λεβέντη στη Βουλή αλλά θα έχουν αποτρέψει και τη σύγκρουση που μπορεί να ευνοήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να γίνεται η αντιπαράθεση στο ποιοί είναι και απο ποιούς υποστηρίζονται, θα διαχέεται ένα κλίμα πλάκας και απογοήτευσης που θα κρατήσει ψηφορόρους του ΣΥΡΙΖΑ μακριά από την ανάγκη να πάρουν θέση και κυρίως μακριά από την κάλπη.

Η στρατηγική είναι να εξασφαλισθεί όχι η πρωτιά της ΝΔ, αλλά ένα πολιτικό ζελέ, ένα συνονθύλευμα απολιτίκ και θολών θέσεων που θα εκφράζουν πολλά μικρά στη Βουλή τα οποία θα έχουν αποδυναμώσει την πολιτική ισχύ του ΣΥΡΙΖΑ. Η συνέχεια είναι εύκολη. Θα εμφανιστεί η αναγκαιότητα μιας πολυκομματικής κυβέρνησης σωτηρίας. Ναούμε, που θα έλεγε και ο Μεϊμαράκης.

ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr

Η διάσημη πλέον αφίσα από τον ισπανικό εμφύλιο, με τα βομβαρδιστικά και το άψυχο παιδικό κορμάκι και το σύνθημα «αν το ανεχτείς αυτό, τα παιδιά σου θα είναι τα επόμενα» προσπαθούσε να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τους βομβαρδισμούς σε πόλεις και αμάχους από τις δυνάμεις του Φράνκο. Υπήρξε προφητική⋅ και δυστυχώς είναι απελπιστικά επίκαιρη.

Μια ει­κό­να ενός άλλου άψυ­χου παι­δι­κού κορ­μιού έχει κάνει το γύρο του κό­σμου. Πρό­κει­ται για τη φω­το­γρα­φία του Αϊλάν Κουρ­ντί, του τρί­χρο­νου μωρού από τη Συρία που βρέ­θη­κε πνιγ­μέ­νο στα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια. Η δύ­να­μη της ει­κό­νας ήταν τόσο ισχυ­ρή, που δεν στά­θη­κε δυ­να­τό να αγνοη­θεί από το διε­θνή τύπο, και τα­ξί­δε­ψε σε όλο τον κόσμο ως σύμ­βο­λο του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων. Εφη­με­ρί­δες όπως ο Independent, που μέχρι χθες φι­λο­ξε­νού­σε άρθρα για τη μά­στι­γα της με­τα­νά­στευ­σης και θε­τι­κές ανα­λύ­σεις για τις αντι­με­τα­να­στευ­τι­κές προ­τά­σεις του Κά­με­ρον, βγή­καν με πρω­το­σέ­λι­δο την ει­κό­να του Αϊλάν.

Είναι χι­λιά­δες οι πρό­σφυ­γες που έχουν πνι­γεί στη Με­σό­γειο. Είναι χι­λιά­δες αυτοί που βιώ­νουν τις απάν­θρω­πες συν­θή­κες στο μακρύ και επι­κίν­δυ­νο τα­ξί­δι που περ­νά­ει από τους θα­λάσ­σιους δρό­μους του Αι­γαί­ου, τα ελ­λη­νι­κά νησιά, τα σύ­νο­ρα με τη Μα­κε­δο­νία και στη συ­νέ­χεια τη Σερ­βία, την Ουγ­γα­ρία, την Αυ­στρία, ώσπου να φτά­σουν σε όποια χώρα της Βό­ρειας Ευ­ρώ­πης θε­ω­ρούν ότι έχουν μια ελ­πί­δα να ζή­σουν αν­θρώ­πι­να. Και κάθε σταθ­μός αυτής της δια­δρο­μής απο­τε­λεί νέα τα­λαι­πω­ρία και εμπε­ριέ­χει νέους κιν­δύ­νους.

Αυτή η δια­δρο­μή απο­τε­λεί επι­λο­γή των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων. Η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο εδώ και χρό­νια κλεί­νει τα μάτια μπρο­στά στο πρό­βλη­μα και προ­σπα­θεί μέσω της απο­τρο­πής να μειώ­σει τον αριθ­μό των προ­σφύ­γων που περ­νούν τα σύ­νο­ρά της, να τους απο­θαρ­ρύ­νει από αυτό το εγ­χεί­ρη­μα – αδιά­φο­ρο αν αυτή η μέ­θο­δος οδη­γεί σε χι­λιά­δες θα­νά­τους.

Η «ασφά­λεια» των συ­νό­ρων είναι κύριο μέ­λη­μα της ΕΕ, στο όνομα των Ευ­ρω­παί­ων πο­λι­τών. Επι­χει­ρή­θη­κε να δη­μιουρ­γη­θεί φόβος στους λαούς της Ευ­ρώ­πης για τον κίν­δυ­νο που αντι­προ­σω­πεύ­ουν οι πρό­σφυ­γες – θα αυ­ξη­θεί η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, η οι­κο­νο­μία δεν τους αντέ­χει, θα αλ­λοιώ­σουν την ευ­ρω­παϊ­κή κουλ­τού­ρα, ακόμα και ότι μέσα στις βάρ­κες κρύ­βο­νται τζι­χα­ντι­στές που έρ­χο­νται για να κά­νουν τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες. Όμως όλη αυτή η προ­πα­γάν­δα κα­τέρ­ρευ­σε μπρο­στά στην αδυ­σώ­πη­τη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων. Και έγινε σε όλους σαφές ότι η ασφά­λειά μας δεν απει­λεί­ται από τους πρό­σφυ­γες. Αντί­θε­τα, κα­νείς δεν μπο­ρεί να αι­σθά­νε­ται ασφα­λής όταν πνί­γο­νται μωρά στην πόρτα του. Γιατί όταν το επι­τρέ­πεις να συμ­βεί, κα­νείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επό­με­νος.

Οι ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις όσο κι αν θέ­λουν δεν μπο­ρούν πια να κά­νουν ότι δεν βλέ­πουν. Αλλά είναι βέ­βαιο ότι θα προ­σπα­θή­σουν να αντι­με­τω­πί­σουν το ζή­τη­μα όσο πιο επι­δερ­μι­κά γί­νε­ται και κά­νο­ντας όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρα. Ωστό­σο, τα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί όπου υπάρ­χουν πρό­σφυ­γες είναι εντυ­πω­σια­κά, και δεί­χνουν ότι ανοί­γει ο δρό­μος να απαι­τή­σου­με πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα. Δεν πρέ­πει να μεί­νου­με μόνο στη στή­ρι­ξη των προ­σφύ­γων και στην εξα­σφά­λι­ση στοι­χειω­δών όρων επι­βί­ω­σης στην προ­σω­ρι­νή τους πα­ρα­μο­νή, αλλά να προ­βά­λου­με τις διεκ­δι­κή­σεις δυ­να­μι­κά, ώστε να βά­λου­με τέλος στην Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο.

Γκρέ­μι­σμα του φρά­χτη του Έβρου και δη­μιουρ­γία ασφα­λών διό­δων προς την Ελ­λά­δα, δη­μιουρ­γία κέ­ντρων προ­σω­ρι­νής φι­λο­ξε­νί­ας για όσους θέ­λουν να φύ­γουν, στε­λέ­χω­ση των υπη­ρε­σιών για την άμεση κα­τα­γρα­φή των προ­σφύ­γων, μο­νο­με­ρής κα­τάρ­γη­ση των συν­θη­κών του Δου­βλί­νου, άσυλο με πλήρη δι­καιώ­μα­τα για όσους θέ­λουν να μεί­νουν, όλα αυτά πρέ­πει άμεσα και μα­χη­τι­κά να διεκ­δι­κή­σει το κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα. Και σε κάθε ευ­ρω­παϊ­κή χώρα οι αλ­λη­λέγ­γυοι θα πρέ­πει να αγω­νι­στούν για τα αι­τή­μα­τα αυτά. Τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα των ηγε­τών της ΕΕ δεν πεί­θουν κα­νέ­ναν, όταν θρη­νούν για τον μικρό Αϊλάν αλλά δεν κά­νουν τί­πο­τα να απο­τρέ­ψουν πα­ρό­μοιες τρα­γω­δί­ες. Και­ρός να τους ανα­γκά­σου­με. Χι­λιά­δες ζωές εξαρ­τώ­νται από αυτό, και κα­νείς δεν ξέρει ποιοι θα είναι τα  επό­με­να θύ­μα­τα των κλει­στών συ­νό­ρων.

το σκί­τσο είναι του Μahnaz Yazdani

ΠΗΓΗ: rproject.gr

του Σπύρου Μαρκέτου

(Δημοσιεύτηκε συντετμημένο στην εφημερίδα Πριν της 6ης Σεπτέμβρη 2015)

Δυστυχώς δυο συνιστώσες της Ανταρσύας αποχώρησαν για να ενταχθούν στη Λαϊκή Ενότητα. Είναι χειρότερο και από έγκλημα, είχε πει ο Ταλλεϋράνδος, είναι λάθος. Τα κίνητρά τους είναι φυσικά τα καλύτερα, και στον ίδιο αγώνα θα μείνουμε, και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουμε να δείχνουμε μεταξύ μας την αυτονόητη συντροφικότητα, έστω και από διαφορετικές επάλξεις. Ωστόσο οι κρίσιμες στιγμές που ζούμε μας επιβάλλουν να πούμε την αλήθεια.

Η αποχώρηση της Αραν και της Αρας αλλάζει το χαρακτήρα του σχηματισμού μας, και πρέπει τώρα ν’ αποφασίσουμε τα βασικά στοιχεία της νέας Ανταρσύας. Πιστεύω πως αν κάνουμε τις κατάλληλες κινήσεις η αντικαπιταλιστική αριστερά θα βγει ενισχυμένη από αυτή την πολύ σοβαρή κρίση. Αν πάλι κλείσουμε τα μάτια μας ή πάρουμε λάθος αποφάσεις, τότε μπαίνουμε σε δρόμο μαρασμού και διάλυσης.

Στην πραγματικοτητα το πολιτικό σχέδιο της ΛαΕ, να φτιάξει ένα μεταρρυθμιστικό πατριωτικό μέτωπο με προοπτική κυβερνητικής εξουσίας, μόνο σε ρόλο διακόσμησης, ή άλλοθι, χωρά αντικαπιταλιστικές συνιστώσες. Η πορεία του δεν είναι προδιαγεγραμμένη, φυσικά, κι ευτυχώς δεν ελέγχεται συνολικά από τους επικεφαλής του, αλλά για την ώρα τον ρυθμό τον δίνουν αυτοί. Θα είχε όμως κάνει πολύ διαφορετικές κινήσεις όλον αυτό τον καιρό αν επιδίωκε όχι τη δική του κυριαρχία στ’ αριστερά του Σύριζα, αλλά την όσο το δυνατόν ισχυρότερη δόμηση και παρουσία της αριστεράς. Και κυρίως, τότε, αποφεύγοντας τις χωριστές συνομιλίες με κομάτια της Ανταρσύας, θα είχε μπει μαζί μας σε σοβαρό διάλογο κεντρικά και καθαρά.

Η διάσπαση της Ανταρσύας δεν ήταν μια παράπλευρη απώλεια στην προσπάθεια να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, αλλά ένας από τους βασικούς επιμέρους στόχους του. Επιτευχθηκε πανεύκολα χάρη στη σπουδή που έδειξαν οι ηγεσίες της Αράν και της Αράς, και η ΛαΕ τήν επιδίωξε για ν’ ανακόψει την ισχυρή δυναμική της Ανταρσύας στα κινήματα και στην εκλογική μάχη, ελπίζοντας έτσι να ηγεμονεύσει στο χώρο αριστερά του Σύριζα και να επιβάλει αργούς ρυθμούς και μετριοπαθείς στόχους στην αριστερή αμφισβήτηση του Τρίτου Μνημόνιου. Ώστε η κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση να ευνοήσει τώρα τη ΛαΕ, όπως είχε νωρίτερα ευνοήσει τον Σύριζα. Μια ΛαΕ η οποία ελπίζει ν’ αναδειχτεί ρυθμιστής του παιχνιδιού στην επόμενη φάση, αν η κλιμάκωση της κοινωνικής πόλωσης και της οικονομικής κρίσης απειλήσει τη μνημονιακή κυβέρνηση όπου θα συμμετέχει ο Σύριζα.

Μάλιστα οι κανόνες του παιχνιδιού δεν αποκλείουν την ενδεχόμενη επαναπροσέγγιση Τσίπρα και Λαφαζάνη. Οι οποίοι αξίζει να προσέξουμε ότι δεν αντάλλαξαν ποτέ αληθινά βαρείς χαρακτηρισμούς, και ποτέ δεν απέκλεισαν τη συμφιλίωσή τους μετά την προδοσία. Με δυο λόγια, η ΛαΕ θέλει να συσπειρώσει την αμφισβήτηση φροντίζοντας να μην τήν ενισχύει αχρείαστα και πάντως να τήν στρέφει σε ασφαλείς συστημικές ατραπούς. Ελπίζοντας ν’ ανταμειφθεί με την πανηγυρική προσάρτηση του τσιπρισμού εν καιρώ, όταν το δικό του πρόγραμμα θα έχει πλέον γίνει ανεπίδεκτο εφαρμογής και θα έχει έρθει πλέον και η ώρα της ΛαΕ να κυβερνήσει. Γιατί και η ΛαΕ θέλει να κυβερνήσει, και ξέρει πως τότε θα χρειαστεί συμμάχους. Στα δεξιά της, όχι στ’ αριστερά της. Τον Τσίπρα χρειάζεται μάλλον παρά την Ανταρσύα. Γιατί κάποτε να μην τόν χρησιμοποιήσει όπως σήμερα ο Τσίπρας χρησιμοποιεί τον Κουβέλη; Γιατί να μη δώσει μια νέα ευκαιρία στη στιμένη λεμονόκουπα όταν όλος ο κόσμος θ’ αναζητά μια οποιαδήποτε ελπίδα σταθερότητας μέσα στα ερείπια της μνημονιακής προσαρμογής; Και όταν ακόμη κι εμείς θα απευχόμαστε την εναλλακτική λύση που ήδη ετοιμάζει το πλέγμα εξουσίας, μια μοντέρνα παραλλαγή του φασισμού;

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε μια υπόθεση εργασίας στην οποία την απάντηση ακόμη δεν γνωρίζουμε,. Η υπόθεση είναι ότι δεν ήταν άστοχες ούτε λάθος οι πολυσυζητημένες κινήσεις της ηγεσίας της ΛαΕ όπως η καθυστερημένη αποχώρησή της από τον Σύριζα, καθώς και όλοι οι δισταγμοί και οι αναβολές στις ημέρες μετά το ΟΧΙ και την προδοσία Τσίπρα, αλλά και ακόμη νωρίτερα, σ’ όλους εκείνους τους χαμένους μήνες στους οποίους μολονότι συγκυβερνούσε απέτυχε και η ίδια να επεξεργαστεί εναλλακτικό σχέδιο ρήξης.

Όλα αυτά δεν ήταν διόλου αποτέλεσμα της θρυλούμενης δείλιας, ή δήθεν αναποφασιστικότητας, ή λάθος εκτιμήσεων του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, όπως θέλουν κάποιες ρηχές εξηγήσεις ψυχολογικού ή συπτωσιολογικού τύπου. Όχι, όλα αυτά απλώς υπηρετούσαν ένα σχέδιο που έχει βέβαια κοινούς στόχους με το δικό μας, ο Λαφαζάνης φυσικά δεν είναι Τσίπρας, λόγου χάρη από δεκαετίες προωθεί με συνέπεια ένα σχέδιο απεγκλωβισμού από τη δικτατορία της ΕΚΤ, αλλά ωστόσο προβλέπει πολύ διαφορετική πορεία και σταθμούς από κείνα που πιστεύουμε κι επειδιώκουμε εμείς στην Ανταρσύα. Με δυο λόγια ένα ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο που σε συγκεκριμένα ζητήματα συγκλίνει με το δικό μας αντικαπιταλιστικό σχέδιο, ενώ σε άλλα συγκρούεται.

Χονδρικά πρόκειται για ένα σχέδιο με καταβολές στη λογική των σταδίων, το οποίο πρέπει να μελετήσουμε πολύ πιο επισταμένα απ’ όσο έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, αλλά πάντως, θα έλεγα σε πολύ αδρές γραμμές, επικαλείται μια μορφή οικονομικής ανάπτυξης αρκετά παρόμοια με κείνη των ένδοξων δεκαετιών του καπιταλισμού (με σοσιαλιστικό όμως πρόσημο), ποντάρει σε κεϋνσιανού τύπου εργαλεία, υποτιμά τη διαλεκτική των ρήξεων και των ασυνεχειών που πολλαπλά ενισχύει ο χρηματιστικοποιημένος κι εγγενώς ασταθής σημερινός καπιταλισμός, και αποδίδει στα κοινωνικά κινήματα και στην αυτενέργεια και την αλληλεγγύη των ‘από κάτω’ ρόλο μικρότερο από εκείνο που τούς αναλογεί. Με αποτέλεσμα να μην επιμένει τελικά σε ζητήματα δημοκρατίας.

Φυσικά το σχέδιο δεν δηλώνεται ρητά σε όλες του τις λεπτομέρειες, όπως αναπόφευκτα συμβαίνει με όλα τα πολιτικά σχέδια. Αποσπώντας από την Ανταρσύα πάντως την Αράν και την Αράς πλήττει το δικό μας σχέδιο για να ηγεμονεύσει στην από αριστερά αμφισβήτηση της καπιταλιστικής δομικής προσαρμογής. Ελπίδα μου πάντως είναι πως, μολονότι δυο συνιστώσες έφυγαν και, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο αποχωρισμός μας θα είναι συνολικός και οριστικός και όχι μόνον εκλογικός και προσωρινός, πολλά μέλη τους θα μείνουν να συνεχίσουμε τον κοινό αγώνα στην Ανταρσύα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ

Τρείς εφιάλτες κατατρύχουν την ανθρωπότητα σήμερα, όλοι απότοκα του καπιταλισμού : η οικονομική κρίση, η οικολογική κρίση, και ο κίνδυνος πυρηνικού ολοκαυτώματος. Η επιτυχία της τάξης των καπιταλιστών έγκειται στο ότι κατάφερε με την συνέχιση και την απειλή συνέχισης της πρώτης,να σκεπάσει με ένα πέπλο σιωπής τη συζήτηση και την δράση για την αντιμετώπιση των δύο άλλων, ου μην και της πρώτης. Το αντιπολεμικό και το κίνημα για τον πυρηνικό αφοπλισμό ,καθώς και το οικολογικό κίνημα ,έχουν ατονήσει, ιδιαίτερα στη χώρα μας, η οποία σαν πειραματόζωο, πλήττεται με σαδιστική μανία από τους τηλεδιαχειριστές της κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωση και της σε εξέλιξη γενοκτονίας.

Τα αυτοαποκαλούμενα οικολογικά κόμματα, ενίοτε με τον light τίτλο των Πρασίνων, έχουν ενσωματωθεί πανευρωπαϊκά στην καπιταλιστική διαχείριση, αναλώνονται στον κυβερνητισμό και τις μικρόεπιδιορθώςεις,και αποτελούν στην ουσία μια συνιστώσα της σοσιαλδημοκρατίας. Τώρα στηρίζουν και τα μνημόνια καταλήστευσης ανθρώπων και φύσης. Τα μαρξιστικά κόμματα από την άλλη μεριά, με προεξάρχοντα τα κομμουνιστικά,παραμένουν σε παλαιότερα αναλυτικά πλαίσια ως προς το θέμα, τα οποία θεωρούν μαρξιστικά, ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι. Αυτό θα προσπαθήσουμε να δείξουμε στην συνέχεια, σαν συμβολή στην προσπάθεια η οικολογική σκέψη και δράση να πάρουν την θέση που τους αξίζει στις σημερινές και αυριανές, δραματικές στιγμές που ζούμε και θα ζήσουμε.

Στην οικολογική δράση περιλαμβάνουμε και το αντιπολεμικό-αντιϊμπεριαλιστικό κίνημα, γιατί η οικολογία-ο οικολογισμός για την ακρίβεια-δεν είναι παρά το κίνημα που υπερασπίζεται την ζωή σε όλες τις μορφές της,φυτική, ζωϊκή,και ανθρώπινη. Οι δυο πρώτες είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ύπαρξη της τρίτης,δεν ισχύει όμως και το αντίς- τροφο.´Η αν ισχύει,αυτό μόνο με την προϋπόθεση ότι η ανθρώπινη κοινωνία φροντίζει συνειδητά και σχεδιασμένα για την διατήρηση τους, και δεν εξαπολύει έναν πόλεμο εναντίον τους και εναντίον όλης της φύσης, κατασπαταλώντας τους πόρους της. ´Όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τους υδρογονάνθρακες, η καύση των οποίων έχει ήδη επιφέρει διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, της θερμικής ισορροπίας του πλανήτη μας.

Αν ο κομμουνισμός είναι, κατά τη νεανική έκφραση του Μάρξ, το κίνημα που καταργεί την υπάρχουσα (κοινωνική) τάξη πραγμάτων, η ριζοσπαστική οικολογία είναι το κίνημα που προστατεύει την οικολογική ισορροπία, και ταυτόχρονα στοχεύει στην κατάργηση της υπάρχουσας εξουσιαστικής και (αυτο)καταστροφικής σχέσης της ανθρώπινης κοινωνίας προς την φύση. Και είναι αυτοκαταστροφική γιατί η φύση εκδικείται, όπως έλεγε ο ´Ενγκελς. "Καθόλου δεν κυριαρχούμε πάνω στη φύση, όπως ο κατακτητής κυριαρχεί σ´ένα ξένο λαό ,όπως κάποιος που βρίσκεται έξω από τη φύση, μα με τη σάρκα μας, τα κόκκαλα και τον εγκέφαλο μας ανήκουμε σ´ αυτή και βρισκόμαστε μέσα της, και όλη η κυριαρχία μας πάνω της είναι ότι σε σύγκριση με όλα τα άλλα πλάσματα έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να γνωρίζουμε τους νόμους της και να τους εφαρμόζουμε σωστά"(1).

Σε αντίθεση προφανώς με την αστική κοινωνία ,η οποία μπορεί πιθανόν να γνωρίσει τους νόμους της, αλλά όχι και να τους εφαρμόσει σωστά. Αντίθετα τους καταστρατηγεί.

Αυτή η απόφανση του ´Ενγκελς του 1876,είναι και το πιστεύω του σημερινού οικολογικού κινήματος, αν και η επιστήμη της οικολογίας τότε δεν είχε ακόμα μορφοποιηθεί.Ο όρος ωστόσο είχε ήδη εισαχθεί από το 1864,από τον Χαίκελ, τον Χαίκελ γιά τον οποίο εκφράζει τον θαυμασμό του ο Λένιν στον ¨¨Υλισμό και Εμπειριοκριτικισμό¨¨.

Είναι γνωστό ότι ότι έγραφε ο ´Ενγκελς, είναι σαν να τα έγραφε ο Μάρξ, βρισκόταν σε καθημερινή επαφή και επικοινωνία μέχρι τον θάνατο του Μάρξ το 1883.Το δε ¨¨Αντι-ντύριγꨨ το είχε διαβάσει και το είχε εγκρίνει ο Μαρξ πριν δημοσιευτεί. Εκεί υπάρχει και το παράδοξο να διαφοροποιείται σε σχέση με την παραπάνω απόφανση, αφού όταν η κοινωνία πάρει στην κατοχή της τα μέσα παραγωγής, οι άνθρωποι "για πρώτη φορά γίνονται συνειδητοί και πραγματικοί κύριοι της φύσης, γιατί και επειδή γίνονται κύριοι της ίδιας της κοινωνικοποιημένης ζωής τους", και έτσι πηδάνε "από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας".(2)

Αυτό το παράδοξο μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την έννοια ότι τώρα η κοινωνία δεν θα συμπεριφέρεται σαν ξένος κατακτητής ως προς την φύση, αλλά σαν συνειδητός ,δηλαδή ευσυνείδητος κύριος, σαν καλός ποιμένας ,ο οποίος φροντίζει ώστε το κοπάδι να διατηρείται, να αυξάνεται,να αποδίδει γάλα, κρέας και μαλλί .Η αντίφαση όμως έτσι δεν καταργείται εντελώς, και αυτό έχει κάνει μεγάλη ζημιά στην οικολογική συνειδητοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων, ενώ πριμοδότησε τον κυνισμό των σοσιαλδημοκρατικών. Ας περάσουμε τώρα στον Μάρξ.

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Όλο το έργο του Μαρξ είναι διαποτισμένο από την έγνοια του για τη σχέση ανθρώπου-φύσης, και όχι από έναν κυνικό παραγωγισμό όπως άδικα τον κατηγορούνε οι επικριτές του, σήμερα οι σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, οι οποίοι στην πραγματικότητα υπηρετούν τον υπαρκτό παραγωγισμό του καπιταλισμού, με κάποιες επουσιώδεις παραλλαγές. Ο Μαρξ απλά τονίζει ότι ιστορική αποστολή του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων του ανθρώπου, μέχρι να δώσει την σκυτάλη σε μια άλλη κοινωνία ,εντελώς διαφορετική, κοινωνικοποιημένης παραγωγής (των ¨¨συνεταιτισμένων παραγωγών¨¨), και ισορροπημένης σχέσης με την φύση ή ,αλλιώς "ορθολογικής ρύθμισης της ανταλλαγής τους της ύλης με την φύση", όπως το διατυπώνει ο ίδιος. (3)

Βέβαια αυτή η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έχει όρια, το κεφάλαιο το ίδιο προσκρούει σε κάποια όρια, πρώτα απ´όλα προσκρούει στον ίδιο τον εαυτό του, όπως κάθε τι στον κόσμο αυτό, προσκρούει ακόμα στα όρια της φύσης, στον βαθμό που ενσωματώνει τους φυσικούς πόρους εντός του, ή αντιπαρατίθεται σ´αυτούς. Αυτό είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής ανάπτυξης του κεφαλαίου, της υπερσυσσώρευσης του, και η πρόσκρουση σ´αυτά τα όρια, εσωτερικά και εξωτερικά, δημιουργεί τις κρίσεις, οικονομικές και οικολογικές, που όταν γίνονται χρόνιες όπως σήμερα, δείχνουν ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο στάδιο της πλαστικής παραμόρφωσης, που μόνο με αποφασιστική και ριζοσπαστική κοινωνική παρέμβαση μπορεί να σταματήσει την πορεία προς την καταστροφή,ή έστω την βαρβαρότητα.(4)

Η σκέψη του Μαρξ δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική γιατί αυτό που κυρίως τον χαρακτηρίζει είναι η ιστορική ενόραση για το παρελθόν και κατ´επέκταση γιά το μέλλον.

Ο ίδιος είχε σπουδάσει ιστορία, φιλοσοφία και νομικά, αλλά ο ´Ενγκελς στον επιτάφιο

του στην κηδεία του Μαρξ θρηνεί για το  τι έχει χάσει η ιστορική επιστήμη, όχι η οικονομική.

Και για τους δυό, στην ιστορική επιστήμη περιλαμβάνονται όλες οι επιστήμες, πλην των θετικών. Η διδακτορική διατριβή του Μαρξ ήταν πάνω στις διαφορές της φυσικής φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Επίκουρου.

Η φύση λοιπόν στο κέντρο του φιλοσοφικού του ενδιαφέροντος· και η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, για την οποία η φύση ήταν πρωτογενής και αυτογενής, αν και αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στους

υλιστές και τους ιδεαλιστές. Αυτοί όμως οι όροι είναι σύγχρονοι, οι υλιστές τότε λεγόταν φυσικοί, οι ιδεαλιστές δεν είχαν συγκεκριμένο όνομα. Είναι σημαδιακό ότι ο ,ακόμα, χεγκελιανός ιδεαλιστής Μάρξ έστρεψε την προσοχή του στους δύο κατ´εξοχήν υλιστές, φυσικούς -φιλόσοφους της αρχαιότητας. Και ήταν πάντα αθεράπευτα ελληνολάτρης, όπως τον χαρακτηρίζει ο Π. Κονδύλης.Τέτοιος ήταν κι ο ´Ενγκελς.

Ο ´Ενγκελς στον ¨Φόϋερμπαχ¨- όπου σε ορισμένα σημεία ασκεί άδικη κριτική στον αθεράπευτα φυσιοκεντρικό και επίσης ελληνολάτρη Φόϋερμπαχ- δίνει με σαφήνεια το ύψιστο πρόβλημα της φιλοσοφίας, ιδιαίτερα της νεότερης,που είναι η σχέση  της νόησης με το Είναι,του πνεύματος με τη φύση (του πνεύματος με την ύλη,του ανθρώπου με την φύση,της ψυχής με το σώμα, λέει σε άλλο σημείο) (5).

Εκείνοι οι φιλόσοφοι "που βεβαίωναν ότι το πνεύμα υπήρχε πριν από τη φύση,(.....) αποτέλεσαν το στρατόπεδο του ιδεαλισμού. Οι άλλοι που θεωρούσαν τη φύση σαν πρωταρχικό,ανήκουν στις διάφορες σχολές του υλισμού". Η προτεραιότητα της φύσης λοιπόν, αυτή είναι η αντίληψη

του υλισμού και ταυτίζεται με την αντίληψη της σύγχρονης οικολογίας.

Στα νεανικά του έργα ο Μάρξ, μετά την διατριβή του, αναδεικνύεται σε ενθουσιώδη φυσιοκεντρικό και φοϋερμπαχικό-όπως και ο ´Ενγκελς- ιδιαίτερα στα ¨¨Χειρόγραφα του1844¨¨ και στην ¨Αγία Οικογένεια.

Κριτικάρει και τον ιδεαλισμό του Χέγκελ που αποδίδει στην φύση έναν παράγωγο από το πνεύμα ρόλο. Είναι πιά υλιστής.

Στην Γερμανική ιδεολογία με τον ´Ενγκελς- αποστασιοποιούνται από τον Φόϋερμπαχ, αλλά η κριτική τους στρέφεται κυρίως κατά των αδελφών Μπάουερ,του Στρίνερ,κ.α. Αυτό το έργο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ από τους ίδιους, δεν είχαν ακόμα επαρκείς οικονομικές γνώσεις παραδέχονται, αλλά ο Αλτουσέρ θεωρεί ότι αποτελεί επιστημονολογική τομή.Και ναι και όχι. Η προτεραιότητα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων που τονίζουν στη συνέχεια- μαζί με την πάλη των τάξεων-δεν έρχεται σε αντίθεση με την προτεραιότητα της φύσης. Είναι ένα ερμηνευτικό σχήμα της ιστορικής εξέλιξης, που γίνεται με την διαλεκτική σχέση ανθρώπινης κοινωνίας-φύσης,και επανάδρασης στο εσωτερικό της κοινωνίας. Ακόμα και τον περίφημο Πρόλογο του 1859,όπου δεν αναφέρεται η φύση, τον συμπλήρωσε ο Μαρξ σε διάφορα σημεία του Κεφαλαίου και των Θεωριών για την υπεραξία ,συμπεριλαμβάνοντας την φύση στο ερμηνευτικό του σχήμα.

Αλλά το θέμα είναι τεράστιο και θα επανέλθουμε με ένα επόμενο άρθρο.Πρέπει να τονίσουμε όμως ότι το επιστέγασμα της σκέψης του Μάρξ στο θέμα-και σε πολλά άλλα-είναι η ¨¨Κριτική του προγράμματος Γκότᨨ.Εκεί ασκεί κριτική στην διατύπωση του σχεδίου προγράμματος-που θεμελιώνει και τον εργατισμό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και των σημερινών Κ.Κ.-ότι "η εργασία είναι η πηγή κάθε πλούτου και κάθε πολιτισμού".Αυτό στην πρώτη παράγραφο.Και ο Μάρξ απαντάει:"Η εργασία δεν είναι η πηγή κάθε πλούτου.Η φύση είναι εξίσου η πηγή των αξιών χρήσης(και από αξίες χρήσης αποτελείται βέβαια ο εμπράγματος πλούτος!) όπως και η εργασία,που η ίδια είναι μονάχα η έκφραση μιάς φυσικής δύναμης,της ανθρώπινης εργατικής δύναμης".Με το καλημέρα λοιπόν ο Μάρξ βάζει τη φύση,δυό φορές, στην όλη διαδικασία.(6)

Στη συνέχεια ο Μάρξ σημειώνει και την ανταγωνιστική σχέση του ανθρώπου με την φύση.:"Και μιά και ο άνθρωπος εκ των προτέρων αντικρύζει τη φύση ,την πρώτη πηγή καθε μέσου και αντικειμένου εργασίας,σαν ιδιοκτήτης και την μεταχειρίζεται σαν να του ανήκει,η εργασία γίνεται πηγή αξιών χρήσης,άρα και πλούτου".Οι αστοί είναι αυτοί που κάνουν αφαίρεση της φύσης από παντού,δεν την λογαριάζουν."Οι αστοί έχουν κάθε λόγο να αποδίδουν στην εργασία υ π έ ρ φ υ σ ι κ ή   δ η μ ι ο υ ρ γ ι κ ή   δ ύ να μ η. Γιατί ακριβώς από το γεγονός ότι η εργασία καθορίζεται από τη φύση,βγαίνει ότι ο άνθρωπος που δεν κατέχει άλλη ιδιοκτησία εκτός από την εργατική του δύναμη, είναι υποχρεωτικά δούλος των άλλων ανθρώπων, που έχουν κάνει τον εαυτό τους ιδιοκτήτη των αντικειμενικών όρων της εργασίας." ´Έχουν οικειοποιηθεί δηλαδή την φύση, και λεν στον εργαζόμενο, «Εσύ έχεις την υπερφυσική σου εργατική δύναμη. Τί άλλο θες»;

Για να κλείνουμε, προσωρινά, πρέπει να εξάρουμε την τεράστια συμβολή του Λένιν στην υλιστική, φυσιοκεντρική , φιλοσοφία,με το έργο του ¨¨Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός¨¨.Εκεί διορθώνει φυσιοκεντρικά τον ´Ενγκελς σε ορισμένες διατυπώσεις του γιά την σχέση ανθρώπου-φύσης, και αποκατασταίνει τον Φόϋερμπαχ. Τον κατατάσσει στους τέσσερις μεγάλους υλιστές φιλόσοφους: Ντιντερό, Φόϋερμπαχ, Μάρξ, ´´Ενγκελς !

-----------------------

(1) Κ.Μάρξ- Φ.´Ενγκελς,¨¨Διαλεχτά ´Εργᨨ,τ.2,Εκδ.Καμπίτση,Αθήνα,χ.χ.σ.91.

(2)Στο ίδιο ο.π. σ.169.

(3)Κ.Μάρξ,¨¨Το Κεφάλαι﨨,τ.3,Εκδ.Σύγχρονη Εποχή,Αθήνα 1978, σ.1007.

(4) Βλ. Γερ.Σκλαβούνος,¨¨Η κυριαρχία του ανθρώπου στη φύση και οι συνέπειες της.

Από τον ιδεαλισμό,στον υλισμό και την οικολογίᨨ,Αθήνα 2011,Εκδ.Γόρδιος.

(5) Κ.Μάρξ-Φ.´Ενγκελς,ο.π. σ.427-428,92.

(6) Στο ίδιο ο.π.,σ.7.

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΡΟΛΕΙΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ, ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΤΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Γ.ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ ΣΤΟΝ Ρ/Σ REALFM 97.8 ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΝΙΚΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ (ΑΚΟΥΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ) 

Άκρως αποκαλυπτική για τις μετεκλογικές προθέσεις της ηγετικής ομάδας του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στον realfm 97.8.

Αφού υποστήριξε ότι πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία νέες εκλογές, ο αντιπρόεδρος της παραιτηθείσας κυβέρνησης δήλωσε ότι η επόμενη κυβέρνηση «πρέπει να έχει μια ισχυρή και συμπαγή πλειοψηφία... Αν εμφανιστούν στην Ελλάδα και άλλα κόμματα τα οποία να συμμερίζονται αυτή την κατεύθυνση- δεν μιλάω για ταυτότητα απόψεων- σίγουρα θα έβλεπα κυβερνήσεις συνεργασίας».

Καθιστώντας απολύτως σαφή τη μετάλλαξη του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ σε νεομνημονιακό κόμμα, ο Γιάννης Δραγασάκης προχώρησε σε μια εντυπωσιακή «αυτοκριτική», που ασφαλώς θα χαροποιήσει την κ. Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε. «Και με τη δική μας ευθύνη, ως αντιπολίτευση παλαιότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε συμβάλει και εμείς στο να δαιμονοποιηθεί το μνημόνιο ως λέξη». Αποκορύφωμα όλων, εξέφρασε την ανησυχία του μην τυχόν και τεθεί υπό αμφισβήτηση το αδίκως «δαιμονοποιημένο» μνημόνιο που συνομολόγησε η παραιτηθείσα κυβέρνηση. «Εκείνο που με ανησυχεί είναι να μην προκύψει μία κατάσταση κατά την οποία θα αρχίσουμε ξανά την εσωτερική διαπραγμάτευση αυτού που διαπραγματευτήκαμε (με τους «εταίρους») αυτόν τον καιρό».

Είναι πραγματικά θλιβερό ο αντιπρόεδρος της προηγούμενης κυβέρνησης και στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα να μιλάει σε μια γλώσσα που προσομοιάζει με εκείνη των δανειστών. Δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι με αυτό τον τρόπο ο Γιάννης Δραγασάκης υποβάλλει, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, διαπιστευτήρια για πρωθυπουργός μιας αυριανής οικουμενικής κυβέρνησης, αξίωμα για το οποίο τον είχε προτείνει ο κ. Μεϊμαράκης.

Σε κάθε περίπτωση, τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η ηγεσία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Καλούμε όλους τους αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους να ενισχύσουν αποφασιστικά τη Λαϊκή Ενότητα, ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές ή αμφιβολίες τους, αν δεν θέλουν να ολοκληρωθεί η ταπείνωση και να μείνει ορφανή η ελπίδα για ανατροπή των μνημονίων.

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ

Το 3^Ο Μνημόνιο που ψηφίστηκε στη Βουλή από τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ, τη ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ είναι εξίσου αντικοινωνικό με τα δύο προηγούμενα , αφού ο βασικός πυρήνας του είναι η συνέχιση της μείωσης των μισθών και συντάξεων, της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, της αύξησης της φορολογίας, άμεσης και κυρίως έμμεσης και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας,

Στο παρόν σημείωμα κάνουμε μία προσπάθεια να παρουσιάσουμε αναλυτικά αυτές τις επιπτώσεις :  

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ

Σε επίπεδο φορολόγησης οι συνέπειες υπογραφής του Μνημονίου 3 έχουν ως εξής :

1.ΕΝΦΙΑ

Καμία αλλαγή δεν επέρχεται ως προς το καθεστώς καταβολής του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων. Η καταβολή του μονιμοποιείται. Πρόκειται δε να καταβληθεί σε 5 δόσεις, αρχής γενομένης τον Οκτώβριο και όχι σε 6-7, όπως έγινε την περασμένη χρονιά.

2.Ελεύθεροι επαγγελματίες

• Αυξάνεται ο συντελεστής φορολόγησης από το 26% στο 29%.

• Αυξάνεται η προκαταβολή φόρου για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες από το 55% που ίσχυε στο 75% για το 2015 και στο 100% από το 2016. Επιπλέον η εισφορά αλληλεγγύης ενσωματώνεται στις κλίμακες φορολογίας

• Αυξάνεται από το 3% σε πάνω από 5% το επιτόκιο της ρύθμισης των 100 δόσεων.Επιπλέον, δίνεται η δυνατότητα στη φορολογική διοίκηση, να θεσπίσει εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για τη μείωση του αριθμού των δόσεων.

• Μειώνεται από τα 1.500 στα 1.250 ευρώ το ακατάσχετο ποσό από τραπεζικό λογαριασμό και από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ το ακατάσχετο από μισθούς (εργαζόμενοι με μπλοκάκια).

  3.Αγρότες

• Ο φόρος εισοδήματος προκαταβάλλεται σε ποσοστό 55% έναντι του προϊσχύοντος 27,5% (φορολογικό έτος 2014) και από 1/1/2017 σε 100% επειδή εξομοιώνονται φορολογικά από τους ελεύθερους επαγγελματίες.

• Αυξάνεται ο Φ.Π.Α. σε όλα τα αγροτικά εφόδια (λιπάσματα, φυτοφάρμακα, σπόρους κλπ) από 13% σε 23%.

• Καταργείται ο «νόμος Βαλαβάνη» για το αφορολόγητο των αγροτικών επιδοτήσεων μέχρι το ποσό των 12.000 ευρώ. Οι αγροτικές επιδοτήσεις φορολογούνται συνεπώς από το πρώτο ευρώ.

• Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης του αγροτικού πετρελαίου ανεβαίνει από 66 ευρώ το χιλιόλιτρο στα 200 ευρώ από 1/10/2015 και φτάνει στα 330 ευρώ από 1/10/2016. Καταργείται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, η επιστροφή του ειδικού φόρου κατανάλωσης πετρελαίου για όλους τους αγρότες.

• Αυξάνεται ο συντελεστής φορολόγησης του αγροτικού εισοδήματος, από το ισχύον σήμερα 13% στο 20% από 1/1/2016 και στο  26% από 1/1/2017 από το πρώτο ευρώ.

4. Φ.Π.Α.

• Φόρος προστιθέμενης αξίας 13% επιβάλλεται στο μοσχαρίσιο κρέας , ενώ 23% στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, παρότι πάγωσε προσωρινά μέχρι 16/10/2015, εξαιρουμένων μόνων των εκπαιδευτηρίων προσχολικής αγωγής.

• Φόρος 23% επιβάλλεται και σε όλα τα παρασκευάσματα που έχουν ως βάση τα δημητριακά, το άμυλο, το αλεύρι και το γάλα, όπως επίσης και στον καφέ.

• Οι μειωμένοι  κατά 30% συντελεστές Φ.Π.Α. που ίσχυαν στα νησιά καταργούνται.

5.Κατασχέσεις/ Όριο ακατασχέτου

• Μειώνεται το όριο του ακατάσχετου σε συντάξεις, μισθούς και ασφαλιστικά βοηθήματα από 1.500 ευρώ στα 1.000 (καθαρό ποσό αφού αφαιρεθούν οι εισφορές).

• Εφαρμόζονται διαδικασίες εξπρές για γρηγορότερες κατασχέσεις τραπεζικών υπολοίπων, σε όσους μικροεπαγγελματίες χρωστούν στο Δημόσιο. 

6. Πληρωμή φόρου

Σε ό, τι αφορά την πληρωμή φόρου, η έκπτωση της τάξης του 2% φυσικών και νομικών προσώπων για εφάπαξ εξόφληση καταργείται.

7.Επιχειρήσεις

Ο λεγόμενος «προληπτικός» φόρος 26% για συναλλαγές με χώρες με προνομιακό καθεστώς, όπως η Κύπρος ή η Βουλγαρία με τον οποίο θα αντιμετωπιζόταν η φοροδιαφυγή στις τριγωνικές συναλλαγές , καταργείται.

8. Ρύθμιση 100 δόσεων

Σε ό,τι αφορά τη ρύθμιση των 100 δόσεων το επιτόκιο αυξάνεται από 3% σε 5% (παρεμβατικό επιτόκιο Ε.Κ.Τ. συν 5 μονάδες) για όσους έχουν χρέος άνω των  5.000 ευρώ και σε όσους έχουν ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 150.000 ευρώ ή η ρυθμιζόμενη οφειλή τους δεν υπερβαίνει το 50% του εισοδήματός τους. Επιπλέον, χάνουν τη ρύθμιση όσοι δεν έχουν πληρώσει ή ρυθμίσει νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές μέσα σε τρεις μήνες από την προθεσμία πληρωμής, ο δε αριθμός δόσεων δύναται να μειωθεί αν ο οφειλέτης έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει λιγότερες δόσεις.

9. Εισφορά αλληλεγγύης

Η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης μονιμοποιείται ενσωματώνεται στις κλίμακες φορολογίας με συνέπεια τη μείωση του αφορολόγητου των 12.000 ευρώ.

10. Κληρονομιές- γονικές παροχές

Οι διατάξεις που αφορούν σε κληρονομιές και γονικές παροχές εξετάζονται εκ νέου.

11. Τεκμήρια διαβίωσης

Ριζική αναμόρφωση επέρχεται από το 2016 στα τεκμήρια διαβίωσης.

12. Οχήματα

Πρόστιμο 150 ευρώ επιβάλλεται  για οχήματα που δεν έχουν περάσει ΚΤΕΟ για πάνω από 6 μήνες.

13. ΟΠΑΠ

Σε ό, τι αφορά τον ΟΠΑΠ η έκπτωση επισφαλών απαιτήσεων ως 1,5% επί των πωλήσεων των πρακτόρων καταργείται.

14. Ενοίκια

Σε ό, τι αφορά την ενοικίαση, οι συντελεστές φορολόγησης αυξάνονται στο 15% από 11% για εισοδήματα από ενοίκια κάτω των ευρώ 12.000 και στο 35% από 33% για μεγαλύτερα των 12.000 ευρώ.    

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ

Σε επίπεδο κοινωνικών παροχών:

1.Θέρμανση

Η σοβαρότερη εκ των κοινωνικών περικοπών είναι αυτή του επιδόματος θέρμανσης, η οποία ως στόχο έχει να μειωθούν στο ήμισυ οι δαπάνες στον προϋπολογισμό του 2016.

2.Δημόσιοι υπάλληλοι

Περικόπτονται οι μισθολογικές παροχές των δημοσίων υπαλλήλων. Καταργείται η ημερήσια αποζημίωση, ενώ τίθενται αυστηρότερες  προϋποθέσεις για έξοδα διανυκτέρευσης. Από το 2016 εφαρμόζεται Ενιαίο Μισθολόγιο.

3. Περικοπές προνοιακών επιδομάτων 0,5% του ΑΕΠ και σταδιακή κατάργηση κράτους προνοίας 

Το Μνημόνιο 3 προβλέπει μείωση των δαπανών για τα προνοιακά επιδόματα κατά 0,5% του ΑΕΠ ετησίως ,-το οποίο αντιστοιχεί σε μείωση 900.00 εκατ. Ευρώ-, από το 2016. Προβλέπει επίσης την «αναθεώρηση» του θεσμού των προνοιακών επιδομάτων και την επιβολή του ελάχιστου κατώτατου εγγυημένου εισοδήματος που στην ευάλωτη κατηγορία των ΑμεΑ θα εξασφαλίζει μόνον επιβίωση και όχι οικονομική στήριξη της αναπηρίας από την οποία πάσχουν.  

ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ

Σε ό,τι αφορά τα εργασιακά :

Xτύπημα στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποτελεί η επαναφορά της μετενέργειας της ισχύος τους, που πρόσφατα αυξήθηκε από τους 3 μήνες στους 6 (με το νόμο 4331/205) και η επαναφορά της στους 3 μήνες στους οποίους είχε μειωθεί με μνημονιακό νόμο.

Επίσης, η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας παραπέμπεται στις καλένδες, ενώ παραμένει ανοικτό το θέμα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεωνκαι της αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 με στόχο τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος.  

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Σε ό,τι αφορά το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης υπό το νέο Μνημόνιο προβλέπεται:

• Η μείωση των πόρων του κρατικού προϋπολογισμού που θα διατεθούν για τις κύριες συντάξεις κατά 0,25% το 2015 και 1% του ΑΕΠ το 2016, δηλαδή περίπου κατά 2 δις ευρώ το χρόνο, και μάλιστα σε μια περίοδο που αυξάνεται ο αριθμός των συνταξιούχων.

• Η παροχή των κατώτατων ορίων σύνταξης και του Ε.Κ.Α.Σ. μόνο σε όσους νέους συνταξιούχους έχουν συμπληρώσει τα 67 έτη και περικοπή του μη ανταποδοτικού μέρους σε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67, δηλαδή μειώσεις έως και 40% σε ένα πολύ μεγάλο μέρος των πρόωρα συνταξιοδοτημένων με τις προϋποθέσεις των ελάχιστων ορίων (4.500 ένσημα), δηλαδή στις κατώτατες συντάξεις.

• · Η λήψη μέτρων για αύξηση της εισφοράς των συνταξιούχων για τον κλάδο υγείας από 4% σε 6% και επέκταση της παρακράτησής της και από τις επικουρικές συντάξεις, που έως σήμερα δεν έχουμε αντίστοιχη εισφορά, με επιβάρυνση για τους συνταξιούχους 854 εκατ. ευρώ το χρόνο.(παρ. 31 άρθρου 1. Ν.4334/15).  

• · Η ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (Ε.Τ.Ε.Α.) και εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, δηλαδή  άμεση περικοπή πολλών επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ των ταμείων που χρειάζονται κρατική ενίσχυση από 1-1-2015. (παρ. 28 άρθρου 1. Ν.4334/15). Με βάση την υπό εξέλιξη αναλογιστική μελέτη, στις προβολές 2015 - 2016 οι συνολικοί πόροι των ταμείων επικουρικής ασφάλισης εκτιμώνται σε 2,8 δις Ευρώ και οι ανάγκες για πλήρεις παροχές σε 4,2 δις Ευρώ.  Δηλαδή, προκύπτει έλλειμμα 1,4 δις, το οποίο δεν μπορεί να καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, οδηγώντας σε μείωση των παροχών ή/και η αύξηση των εισφορών κάτι που οδηγεί σε δραματική περικοπή των επικουρικών συντάξεων.  

• Το πάγωμα της κατώτερης σύνταξης στην σημερινή ονομαστική της αξία ως το 2021 (πάγωμα 509.000 συντάξεων του Ι.Κ.Α.). Οι συνταξιούχοι αυτοί ήδη έχουν χάσει το 23,5% της αγοραστικής τους δύναμης την τελευταία περίοδο (-9,2% από τον πληθωρισμό και -14,3% από τις μειώσεις των συντάξεων).

• Η αλλαγή όλων των συντάξεων του Ο.Γ.Α. για το μέρος που δεν έχουν αναλογικό τρόπο υπολογισμού αντίστοιχο με τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή μείωση και των συντάξεων του Ο.Γ.Α. για όλους όσοι δεν έχουν καταβάλει εισφορές και για όσους λαμβάνουν την κατώτερη σύνταξη, αλλά και επανυπολογισμό όλων των συντάξεων (690.301 άτομα).

• Η σταδιακή μείωση των δικαιούχων του Ε.Κ.Α.Σ. έως την κατάργηση του ως το τέλος του 2019, μέτρο που αφορά 300.000 συνταξιούχους, που θα βρεθούν να διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Άμεσα, προωθείται η κατάργηση του Ε.Κ.Α.Σ. για το 20% των δικαιούχων με τα αναλογικά πιο υψηλά εισοδήματα (60.000 άτομα).

• Η εφαρμογή του Νόμου 3863/10 και των έμμεσων ή άμεσων περικοπών που επιφέρει η εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού των κύριων συντάξεων (εγγυημένη από το κράτος βασική σύνταξη 360 ευρώ μηνιαία και ανταποδοτική σύνταξη). Η εφαρμογή του Νόμου 3863/10 θα έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στο επίπεδο των συντάξεων. Για την επόμενη δεκαετία οι επιπτώσεις θα αγγίζουν τα 20 έως 100 ευρώ στις μηνιαίες μέσες κύριες συντάξεις. Το βασικό ζήτημα για την εφαρμογή του Νόμου 3863/10 είναι τα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης που προβλέπει και η εξατομίκευση της κοινωνικής ασφάλισης με τον περιορισμό της κοινωνικής αλληλεγγύης που συνεπάγεται.

• Η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ώστε από το 2022 και μετά η ηλικία που θα μπορεί κανείς να βγει στη σύνταξη να είναι τα 67 έτη για πλήρη είτε τα 62 έτη με 40 χρόνια ασφάλισης για μειωμένη, με ποινή πρόωρης συνταξιοδότησης που αυξάνεται από -6% ανά επιπλέον έτος επιμήκυνσης σε -16% για το διάστημα της επέκτασης του ορίου ηλικίας σε σχέση με τα σημερινά όρια. Καταργούνται όλα  τα κατοχυρωμένα δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα μετά την 19/8/2015, καθώς και μεγάλος αριθμός θεμελιωμένων δικαιωμάτων στο δημόσιο τομέα. Οι πρόωρες συντάξεις είναι για πάρα πολλούς συνταξιούχους λύση ανάγκης και όχι επιλογή, για να αντιμετωπίσουν τον φόβο της υψηλής ανεργίας που πλήττει και τους άνω των 55 ετών εργαζόμενους, οι οποίοι ως άνεργοι στην πλειοψηφία τους είναι μακροχρόνια άνεργοι, και η ανεργία ουσιαστικά τους οδηγεί σε βίαιη έξοδο από την αγορά εργασίας.

• Η σταδιακή κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό και εναρμόνιση των ασφαλιστικών εισφορών αλλά και των παροχών με τη δομή και τις προϋποθέσεις του Ι.Κ.Α. για όλα τα ταμεία από 1 Ιουλίου 2015. Από τα μέτρα αυτά θα έχουμε αυξήσεις των εισφορών σε ΟΓΑ, ΝΑΤ και ΟΑΕΕ, αφού θα επέλθει δραματική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στον ΟΓΑ (σήμερα αγγίζει το 85% των εσόδων του), στο ΝΑΤ (σχεδόν 90% των εσόδων του) και στον ΟΑΕΕ.

• Η κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων (π.χ. αγγελιόσημο), που λαμβάνουν κάποια ταμεία, μέχρι 31 Οκτωβρίου 2015, και αντίστοιχες αυξήσεις των εισφορών ή μειώσεις των παροχών. Αυτό το μέτρο θα έχει άμεση επίπτωση σε μια σειρά από ταμεία που εισπράττουν έσοδα μέσω φόρων υπέρ τρίτων.

• Η εύρεση ισοδύναμων που θα καλύψουν το κόστος της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών που επέβαλλαν διάφοροι νόμοι την περίοδο 2010-2012. Οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας κρίνουν ως αντισυνταγματικές, κι επομένως καταργούν άμεσα, σειρά περικοπών που επιβλήθηκαν σε κύριες και επικουρικές συντάξεις με διατάξεις που θεσπίστηκαν μετά την 1-1-2012 με τους νόμους 4051/2012 και 4093/2012. Επιπρόσθετα αντισυνταγματική κρίνεται και η πλήρης κατάργηση των δώρων και επιδομάτων (Δώρο Χριστουγέννων 400 €, Δώρο Πάσχα 200 € και Επίδομα αδείας 200 €), που ελάμβαναν οι συνταξιούχοι άνω των 60 ετών αλλά και οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ και είχαν καταργηθεί με διάταξη του ν. 4093/2012. Σύμφωνα με εκτιμήσεις το κόστος για τα ασφαλιστικά ταμεία μπορεί να αγγίξει τα 2,6 έως 3 δις ευρώ, δηλαδή περίπου 1,5 % του ΑΕΠ.

• Η σταδιακή ολοκλήρωση της ενοποίησης των ταμείων με ενοποίηση των νομικών πλαισίων και των προϋποθέσεων παροχών σε πρώτη φάση, ώστε να είναι εφικτή η λειτουργία ενός μόνο ταμείου στο τέλος του 2016. Τα μέτρα αυτά θα επιφέρουν μείωση του διοικητικού κόστους, θα προκαλέσουν όμως πολλά λειτουργικά προβλήματα και ισοπέδωση παροχών προς τα κάτω.

• Οι αρνητικές αλλαγές στο νόμο 4321/2014 για τη ρύθμιση οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία με αύξηση επιτοκίου από 3% σε 5% και με μείωση του αριθμού των δόσεων με βάση εισοδηματικά κριτήρια 5% σε βάρος των 300.000 οφειλετών που ρύθμισαν σε αυτά οφειλές 5,66 δις ευρώ είναι πλήγμα στα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης και στη δυνατότητα οικονομικής επανεκκίνησης αυτών των επιχειρήσεων ή αυτοαπασχολουμένων.

• Η κατάργηση αντιμνημονιακών συνταξιοδοτικών διατάξεων του ν.4325/2015 και 4331/2015 (επαναφορά σύνταξης σε υπερήλικες ανασφάλιστους και ομογενείς, Άρθρο 30 του ν.4331/2015 συμψηφισμός σύνταξης με οφειλές στον ΟΑΕΕ και στο ΕΤΑΑ, Άρθρα 37&38 του ν.4331/2015).

• Η είσπραξη ασφαλιστικών εισφορών από την εφορία, η οποία όμως λειτουργεί απρόσωπα χωρίς τα κοινωνικά και εισοδηματικά κριτήρια που έθεταν σε περίπτωση οφειλών τα ασφαλιστικά ταμεία ή το ΚΕΑΟ.

• Η μείωση εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων λόγω τροποποίησης του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας με αποδυνάμωση των ισχυόντων σήμερα προνομίων κατάταξης στον πίνακα  πιστωτών.

• Νέες θεσμικές παρεμβάσεις για το ασφαλιστικό και μάλιστα στην κατεύθυνση μεγαλύτερης σύνδεσης εισφορών –παροχών με στόχο την μετατροπή του συστήματος σε πλήρες κεφαλαιοποιητικό.

Η αλλαγή των εισφορών στους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, που τις κατέβαλλαν βάσει ασφαλιστικών κλάσεων και εισαγωγή εισφορών αναλογικών με το εισόδημα. Αυτό συνεπάγεται μια άμεση περαιτέρω αύξηση των εισφορών για μερικούς αγρότες αλλά και μια μείωση των εισφορών, με παράλληλη όμως μείωση των μελλοντικών εισφορών για τους μικρούς αγρότες. 

• Νέες μειώσεις και μάλιστα μεγαλύτερες θα υπάρξουν και στα μερίσματα που χορηγεί το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων εξαιτίας των μεγάλων ελλειμμάτων που παρουσιάζει, λόγω της κατάργησης της εισφοράς του 3% επί των δημοσίων συμβάσεων.

• · Οι ρυθμίσεις για τις οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία τίθενται υπό αμφισβήτηση, (λ.χ. όπως η καταβολή σύνταξης σε οφειλέτες ασφαλιστικών εισφορών κλπ), καθότι τα αρμόδια όργανα των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης έχουν πλέον τη δυνατότητα να μειώνουν τη διάρκεια της χορηγηθείσας ρύθμισης  «εφόσον διαπιστωθεί ότι ο οφειλέτης μπορεί να αποπληρώσει οφειλές του σε λιγότερες δόσεις από τις αρχικά χορηγηθείσες ». 

Τα παραπάνω μέτρα και δεσμεύσεις δίνουν ξεκάθαρα τη χαριστική βολή στα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων και διαλύουν την κοινωνική ασφάλιση προς όφελος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών.

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Προωθείται άμεσα και με την ακόλουθη σειρά η πώληση των παρακάτω περιουσιακών στοιχείων :| Περιφερειακά Αεροδρόμια, Ελληνικό, Αστέρας Βουλιαγμένης, ακίνητο  Αφάντου στη Ρόδο, ΔΕΣΦΑ,ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και Rosco, Αερολιμένας Αθηνών, Ποσείδι Χαλκιδικής, Κέντρο ιππασίας Μαρκόπουλου, μαρίνες, Εγνατία Οδός, ΕΛΠΕ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΠΑ.

Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με το Asset Development Plan, που αποτελεί παράρτημα του νέου Μνημονίου προβλέπεται :

• Για το Ελληνικό όπου έχει "αναδειχθεί" αγοραστής η Lamda Development αναφέρεται μεταξύ άλλων η υποχρέωση έκδοσης άδειας καζίνο, εκκένωσης της έκτασης και πλήθος διοικητικών και άλλων πράξεων από τις αρμόδιες αρχές. Ως καταληκτική ημερομηνία για να έχουν ολοκληρωθεί τα πάντα αναφέρεται η συμβατική υποχρέωση της 14ης Νοεμβρίου του 2016.

• Για τα περιφερειακά αεροδρόμια -όπου έχει επικρατήσει η Fraport- προβλέπεται η εξουσιοδότηση της κυβέρνησης να υπογράψει τη σύμβαση  το ΤΑΙΠΕΔ (κάτι το οποίο έγινε τη Δευτέρα αλλά όπως προκύπτει υπάρχει εμπλοκή με τους Γερμανούς να δηλώνουν πως η διαπραγμάτευση συνεχίζεται). Το χρονοδιάγραμμα πάντως στο Asset Development Plan προβλέπει παράδοσή τους τον Μάρτιο του 2016.

• Για τους ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και Rosco (που βρίσκονται ήδη σε διαγωνιστική διαδικασία) προβλέπεται η ολοκλήρωση των διαγωνισμών και η ψήφιση των συμβάσεων από την Βουλή τον Φεβρουάριο του 2016 για τον Πειραιά και τον Ιούνιο για τη Θεσσαλονίκη και δεσμευτικές προσφορές τον Δεκέμβριο για τα σιδηροδρομικά assets. Για τον Αστέρα αναμένεται ολοκλήρωση του τρέχοντος διαγωνισμού με νέο ΕΣΧΑΔΑ έως τα μέσα του 2016 και για την Αφάντου έως τα τέλη του 2015 (με αναθεωρημένο ΕΣΧΑΔΑ).

• Για τον ΔΕΣΦΑ αναμένεται η διαβούλευση με την Κομισιόν και την Socar για την διευθέτηση της υπόθεσης.

• Για το ποσοστό του 30% στον αερολιμένα Αθηνών προκήρυξη διαγωνισμού έως τον Δεκέμβριο φέτος και εκδήλωση ενδιαφέροντος έως τον Φεβρουάριο με παράταση της σύμβασης παραχώρησης .

• Το Ποσείδι προβλέπεται να κλείσει μέχρι το Δεκέμβριο με έγκριση μέχρι τότε του ΕΣΧΑΔΑ (Ειδικά Σχέδια Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων).

• Ο ιππόδρομος στο Μαρκόπουλο προβλέπεται να έχει κλείσει μέχρι τον Μάρτιο του 2016. Οι επόμενες ηλεκτρονικές δημοπρασίες ακινήτων θα πρέπει να έχουν βγει μέχρι τα τέλη του Σεπτεμβρίου.

• Για τις Μαρίνες ειδικά του Αλίμου αλλά και της Χίου και των άλλων υπό τον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ προβλέπεται η πρόσληψη νέων συμβούλων έως τα τέλη του 2015 και η προκήρυξη νέων διαγωνισμών. Ειδικά για την Πύλο όπου τρέχει διαγωνισμός με δυο υποψηφίους θα ζητηθούν δεσμευτικές προσφορές έως τον Δεκέμβριο του 2015.

• Για την Εγνατία οδό το ΤΑΙΠΕΔ θα προσλάβει νέους συμβούλους εντός Σεπτεμβρίου ενώ πρέπει να προχωρήσουν θέματα όπως υπουργική απόφαση για τα διόδια έως τον Νοέμβριο αλλά και άλλα όπως η αναδιάρθρωση της ομολογιακής χρηματοδότησης που έχει λάβει η εταιρεία στο παρελθόν.

• Για τα ΕΛΠΕ προβλέπεται εντός Νοέμβριου 2015 διαβούλευση και απόφαση επί των εισηγήσεων των συμβούλων για την πώληση του 35% είτε σε στρατηγικό επενδυτή είτε με διαδικασία επιταχυνόμενου βιβλίου προσφορών.

• Για τον ΟΤΕ προβλέπεται η μεταφορά μετοχών που ελέγχει το δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ (συνολικά το δημόσιο ελέγχει άμεσα και έμμεσα άλλο 10%) μετά από συμφωνία με την Deutsche Telekom που ελέγχει το 40% στα πλαίσια της συμφωνίας μετόχων που έχει με το δημόσιο από το 2008.

• Για τη ΔΕΗ αναφέρεται η πώληση του 17% εντός του 2016 και αποφάσεις για την ευρύτερη στρατηγική έως τα τέλη του 2016.

• Προβλέπεται επίσης πώληση του 23% της ΕΥΑΘ και του 11% της ΕΥΔΑΠ σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται όμως.

• Ακόμα προβλέπεται νέα διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ με επανεξέταση των εναλλακτικών επιλογών, επίσης χωρίς συγκεκριμένη χρονική προθεσμία, και αναδιάρθρωση των ΕΛΤΑ μετά από την εξέταση του στρατηγικού πλάνου που θα παρουσιάσει ο σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ.

• Στο Μνημόνιο 3 προβλέπεται μεν η ίδρυση του λεγόμενου "νέου Ταμείου των 50 δις" πλην όμως προβλέπεται και η υλοποίηση του συνόλου του προγράμματος ιδιωτικοποίησης του χαρτοφυλακίου του ΤΑΙΠΕΔ όπως αυτό αποφασίστηκε και περιγράφεται στο Asset Development Plan.

  ΑΝΟΙΓΜΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ-ΑΓΟΡΩΝ

1.Γάλα

Απελευθερώνεται η διάρκεια ζωής  του φρέσκου γάλακτος σε διάρκεια 11 ημερών.

2.Αρτοποιοί

Ανοίγει το επάγγελμα- Αρτοποιεία εφεξής και τα bake off. Τα τελευταία δύνανται εφεξής να κάνουν χρήση της ονομασίας «αρτοποιείο». Ψωμί θα πωλείται επίσης σε καταστήματα τροφίμων και ποτών, ιχθυοπωλεία, κρεοπωλεία, πτηνοπωλεία, παντοπωλεία με την προυπόθεση ότι τηρούνται αυστηρώς οι υγειονομικοί και οικοδομικοί κανόνες προκειμένου να μην κινδυνεύει η υγεία των καταναλωτών.

3.Εκπτώσεις

Πλήρης απελευθέρωση κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου.

4.Φαρμακεία

Μείωση 32,5% σε όλα τα γενόσημα.

5.Φορτηγά ΙΧ

Προβλέπεται εφεξής η έκδοση νέων αδειών χωρίς περιορισμό. Ειδικότερα, καταργείται η απόδειξη πραγματοποίησης ακαθάριστων εσόδων ως προϋπόθεση για τη χορήγηση των αδειών κυκλοφορίας στον κλάδο των φορτηγών ιδιωτικής χρήσης.

6.Τουριστικά καταλύματα

Πλήρης απελευθέρωση

7. Συμβολαιογράφοι

Μειώνονται οι αμοιβές των συμβολαιογράφων: Για ποσό αντικειμένου συναλλαγής έως 120.000 ευρώ η αμοιβή διαμορφώνεται από 1% σε 0,8%.

8.Αλκοολούχα ποτά

Αίρεται η απαγόρευση συστέγασης και συλλειτουργίας ποτοποιείου-αποσταγματοποιείου- οινοποιείου.  

9. Κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για τα εμπορικά καταστήματα.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Με βάση όλα τα προαναφερθέντα μέτρα, το 3^ο Μνημόνιο συνεχίζει και ολοκληρώνει τη λεηλασία του λαού και της χώρας που ξεκίνησε με τα δύο προηγούμενα.

Η ενίσχυση της Λαϊκής Ενότητας στις προσεχείς εκλογές αποτελεί εγγύηση για την ανάπτυξη των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων , για την κατάργηση και του 3^ου Μνημονίου και των 2 προηγούμενων και την αντικατάστασή τους από ένα αναπτυξιακό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που θα αποκαθιστά πρώτα από όλα τα εργασία, κοινωνικά, δημοκρατικά δικαιώματα που κυριολεκτικά  κατεδαφίστηκαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR