Γράφει ο Χρήστος Δουλγεράκης

Μέρος 1ο
Το τελευταίο δίμηνο είχαμε τρεις πολύ σημαντικές πολιτικές εξελίξεις.
1) Το εκκωφαντικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη από το 61% του ελληνικού λαού, με συντριπτικά μεγαλύτερα ποσοστά στον κόσμο της εργασίας.

2) Την ταχυδακτυλουργική μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τη ντροπιαστική προσχώρησή του στην ανυπόληπτη «εξημερωμένη αριστερά»[2] και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου από κοινού με ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ.

3) Τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και τις προεκλογικές διεργασίες στον χώρο της «μη εξημερωμένης αριστεράς».

Θα επιχειρήσω μια σύντομη ερμηνεία των εξελίξεων 1 και 3, με ό,τι συνεπάγεται αυτή η ερμηνεία για την παρούσα πολιτική συγκυρία. Όσο για την προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην «εξημερωμένη αριστερά», αυτή θα την αφήσω στη χλεύη του ελληνικού λαού, στη χλεύη ακόμα κι αυτών που προτίθενται να τους ξαναψηφίσουν.

Σχετικά με το δημοψήφισμα

«Ω του θαύματος» ο ελληνικός λαός – ο μαραζιάρης αλλά και εξοργισμένος, ο συμφεροντολόγος αλλά και κατατρεγμένος, ο ηττημένος που αντιστέκεται – δεν λέει το αναμενόμενο ΝΑΙ, αλλά λέει ΟΧΙ:

«Να πάτε στα τσακίδια, εσείς και τα μνημόνιά σας»
«Δεν ξεπουλάμε τον τόπο μας»
«Δεν ξεπουλάμε την ελπίδα για μας και τα παιδιά μας»

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Γιατί, απλούστατα, στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει ο μανιχαϊσμός του καλού ή του κακού. Γιατί, απλούστατα, «δεν είναι η συνείδηση που καθορίζει το είναι, αλλά το είναι που καθορίζει τη συνείδηση»[3]. Αυτή η ξεχασμένη μαρξική αλήθεια είναι που έφερε το πολιτικό ένστικτο του μαραζιάρη, αλλά και εξοργισμένου, ελληνικού λαού πολλά βήματα μπροστά, τόσο από τα σχέδια όσο και από τις αντοχές της «επίσημης» αριστεράς: της «εξημερωμένης», αλλά και της «μεσσιανικής».[4]

Σχετικά όμως με την ερμηνεία του δημοψηφίσματος, ας σταθούμε λίγο στο «τίποτα περισσότερο». Το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος είχε εμφανές ταξικό πρόσημο. «Το ΟΧΙ όμως αυτό εκφράστηκε από κοινωνικά υποκείμενα, που πόρρω απέχουν, τουλάχιστον προς το παρόν, από τη συγκρότηση ενός συνεκτικού, κοινωνικού, αγωνιστικού μετώπου»[5], σημειώνει εύστοχα ο Α. Χρύσης (1/8/2015), προλαβαίνοντας όσους ονειρεύονται σήμερα νέες «αριστερές κυβερνητικές λύσεις», στηριγμένες και πάλι σε ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ (χωρίς δηλαδή την ανάγκη αποδέσμευσης από την ΕΕ) και σε «ευνοϊκούς» συσχετισμούς δύναμης, που απλά δεν υπάρχουν. Τώρα, λένε, είναι η στιγμή κι αν δεν το κάνουμε τώρα, «αν δεν γίνει εφικτή η δημιουργία μιας αριστερής κυβερνητικής εξουσίας, τότε η διάρκεια των μνημονίων θα παρατείνεται αέναα, οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι άστεγοι θα πολλαπλασιάζονται…, το μέλλον αυτής της κοινωνίας θα μεταναστεύει. Και τότε η ιστορία θα είναι αμείλικτη απέναντί μας».[6] Όμως, το γκραμσιανό «ιστορικό μπλοκ», του οποίου την ηγεμονία υπαινίσσεστε ότι πρέπει να διεκδικήσουμε – απλά και ολοφάνερα – δεν υπάρχει σήμερα σ. Σ. Σακελλαρόπουλε και σίγουρα δεν χτίζεται στηριγμένο σε μισές αλήθειες. Για τούτο, σε εμένα τουλάχιστον, όλη αυτή η υπόθεση και η επίκληση της εκδίκησης της ιστορίας, δεν μου ακούγεται σαν συναίσθηση της «ιστορικής ευθύνης», αλλά σαν μια γκροτέσκα απόπειρα επανάληψης του «τσιπρικού πειράματος» με πιο αριστερούς όρους. Δηλαδή, άλλο ένα κωμικοτραγικό άλμα στο κενό.

Όταν, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόσμου της εργασίας, αντιλαμβάνεται μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ανεξάρτητης – φιλεργατικής – εθνικής πολιτικής μέσα στο δημοσιονομικό, θεσμικό, πολιτικό πλαίσιο της ΕΕ, τότε το ζητούμενο της «αριστερής κυβερνητικής εξουσίας», που αποσιωπά ή θέτει σε δεύτερη μοίρα το αίτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ, είναι πολλά βήματα πίσω από την ήδη διαμορφούμενη κοινωνική συνείδηση και γι’ αυτό δεν λέγεται «συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης», αλλά κυβερνητισμός.

Όλοι γνωρίζουμε πια ότι «μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο με τον όρο ότι θα χρησιμοποιήσεις… την κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη διαφόρων χωρών ή στο εσωτερικό κάθε χώρας, όπως επίσης αποκτώντας έναν ισχυρό σύμμαχο, ας είναι προσωρινός, ασταθής και με όρους. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό, δεν κατάλαβε ούτε κουκούτσι από μαρξισμό»[7]. Θέλω να πω ότι ασφαλώς και χρειάζεσαι ευρύτερες συμμαχίες, αρκεί βέβαια να συμπλέουν με την κοινωνική δυναμική και να μην σε οδηγούν σε εκπτώσεις αξιακού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, υποστηρίζω ότι ήταν σεχταριστική και μικρόνοη η καχυποψία ενός μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για κάποιες από τις απόπειρες «κοινής καθόδου» στις δημοτικές εκλογές. Όπως, ας πούμε, στο Χαλάνδρι. Εκεί όμως ούτε ήμασταν κόντρα στον παλμό της κοινωνίας (αποδείχθηκε με την εκλογή του δημάρχου), ούτε έμπαιναν ζητήματα αρχών, αλλά μόνο μικροκομματικές, κατά τη γνώμη μου, επιφυλάξεις.

Αντίστοιχα, σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι μια εκλογική συμπόρευση όλων των εκλογικών δυνάμεων της «μη εξημερωμένης αριστεράς», δεν θα ήταν (υπό τους όρους που προαναφέρθηκαν) ένα τεράστιο βήμα, που μάλιστα θα ενίσχυε καθοριστικά και την ανάπτυξη ενός ευρύτερου κοινωνικού μετώπου.

Από την άλλη, ας μην κοροϊδευόμαστε. Κανείς δεν θέτει σήμερα ένα δίλημμα του τύπου «πολιτικό ή κοινωνικό μέτωπο;». Αν ετίθετο ειλικρινά ένα τέτοιο ερώτημα, θα ήταν απλά κουτό. Γι’ αυτό και νομίζω πως όσοι το θέτουν, το κάνουν λίγο «εκ του πονηρού» προκειμένου να στηρίξουν την άποψή τους, με την απάντηση σε ένα ερώτημα, που θέτουν μόνο οι ίδιοι. Ταυτόχρονα βέβαια θέτουν και άλλα ερωτήματα (κρίσιμα ή όχι), προκειμένου να μην απαντηθεί το ΕΠΙΔΙΚΟ: Το ζήτημα της στάσης απέναντι στην ΕΕ, που είναι σαφώς ζήτημα αξιακού χαρακτήρα.

Η ΕΕ δεν υπήρξε ποτέ μια «οικογένεια δημοκρατίας και πολιτισμού». Ήταν ανέκαθεν ένα κυνικό όργανο του μεγάλου κεφαλαίου, όργανο καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων (ειδικά στον Νότο), όργανο που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τις πιο αντιδημοκρατικές μεθόδους, για την εμπέδωση ενός ολοκληρωτικού νεοφιλελευθερισμού (Γιουγκοσλαβία, Β. Αφρική, Ουκρανία). Μάλιστα, δεν χρειάζονται πάντα ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις, προκειμένου να καταλύσουν την εθνική κυριαρχία μιας χώρας και να ληστέψουν τον κόσμο της εργασίας. Συνήθως αρκεί η υποδαύλιση εσωτερικών αντιθέσεων και η ενθρόνιση πρόθυμων εκσυγχρονιστών ή και ακραίων εθνικιστών. Κυρίως, όμως, αρκεί το κλείσιμο της ρευστότητας από την ΕΚΤ και ο έλεγχος των επενδυτικών κεφαλαίων. Το «χρέος», που από τη δεκαετία του ’70 ήταν ο κύριος μηχανισμός κατάκτησης πολλών χωρών ανά την υφήλιο, αποτελεί πλέον τον κύριο μηχανισμό και για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού Νότου, με «πιλότο» βέβαια την Ελλάδα. Η δική μας «εξημερωμένη αριστερά» (ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ κλπ) αρνείται να δει αυτήν την πραγματικότητα, υπερασπιζόμενη την ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ «αλλαγή εκ των έσω» της ΕΕ. Λες και υπήρξε ποτέ, τα τελευταία 3.000 χρόνια, προηγούμενο τέτοιας «εκ των έσω αλλαγής» μιας αντίστοιχης υπερδομής ή αυτοκρατορίας (όλες είτε ανατράπηκαν είτε κατέρρευσαν). Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα – από την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων για αλλαγή εκ των έσω της ΕΕ – η πραγματική ανάγκη για έναν νέο διεθνισμό ή ακόμα και για μια νέα «διεθνή». Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα οι «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», που όμως, ο ίδιος ο Λένιν, που τις οραματίστηκε, έλεγε πως «σε συνθήκες καπιταλισμού ή είναι αδύνατον να υπάρξουν, ή θα ‘ναι αντιδραστικές».

Ας αφήσουμε όμως για μια στιγμή τις ιδεολογικές εμμονές του καθενός μας και τα όποια πολιτικά σχέδια. Ας αφήσουμε τα «δικά μας» ερωτήματα κι ας αναλογιστούμε: Ποιο είναι το πρώτο ερώτημα που έχει σήμερα η ελληνική κοινωνία για το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών της. Τουλάχιστον το 61% του ελληνικού λαού – όπως κι αν το έχει κατ’ αρχήν απαντημένο – έχει στο μυαλό του ως πρωτεύον ερώτημα, αυτό της ΕΕ. Τα γεγονότα μάλιστα του τελευταίου διμήνου, το αναδεικνύουν ως «λυδία λίθο» για την πορεία του τόπου: «Μπορούμε χωρίς αυτούς;» – «Θα μας αφήσουν να κάνουμε κουμάντο στο σπίτι μας;» – «Θα βρούμε αλληλέγγυους σε μια ενδεχόμενη ρήξη;», αναλογίζεται ο κόσμος του ΟΧΙ.

Αυτό είναι λοιπόν το ΕΠΙΔΙΚΟ ερώτημα, στο οποίο οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα, η όποια πολιτική συλλογικότητα:

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΦΙΛΕΡΓΑΤΙΚΗ – ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ – ΙΣΟΡΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ – ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ, ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ – ΘΕΣΜΙΚΑ – ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΕ;

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που θέτει «το σήμερα» σε οποιαδήποτε συμπόρευση της Αριστεράς (πολιτική ή κοινωνική). Και όσοι αρνούνται να απαντήσουν σ’ αυτό ή το θέτουν σε δεύτερη μοίρα, απλά κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα, με τον ενδόμυχο φόβο να μην τρομάξουν πάλι οι ψηφοφόροι ή ίσως και οι ίδιοι. Πιθανά (λόγω της γνωστής αδυναμίας της Αριστεράς να μην αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα, παρά μόνον όταν αυτή έχει γίνει πια ιστορία) δεν βλέπουν ότι οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν φέρει ενστικτωδώς τον κόσμο της εργασίας πολύ μπροστά στο ζήτημα της ΕΕ. Στο κάτω – κάτω, παρά τον ευρωλάγνο καταιγισμό των ΜΜΕ, ακόμα και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με το παρελθόν, αντίθεση του ελληνικού λαού στο ευρώ και την ΕΕ. Ειδικά, από τον κόσμο του ΟΧΙ ένα πολύ μεγάλο μέρος, απαντά ενστικτωδώς: «ΟΧΙ δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πορεία μέσα στα πλαίσια της ΕΕ». Τα ίδια δηλαδή, που υποστήριζαν τόσον καιρό οι σύντροφοι και οι συναγωνιστές, που σήμερα τα «κάνουν γαργάρα» για χάρη μιας θρυλούμενης ισχυρής εισόδου στη Βουλή. Η επωαζόμενη συμπόρευση υπό την ομπρέλα της Λ.Ε. δεν αντιλαμβάνεται τον παλμό της κοινωνίας. Επιλέγει ξανά τα μισόλογα και ξεπέφτει έτσι σε έναν νέο αντιμνημονιακό βερμπαλισμό. ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ. Πίσω από την ανάγκη του κόσμου για ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. Χαρίζοντας την αντι – ΕΕ δυναμική στη Χρυσή Αυγή.

Μετά και την τελευταία τούμπα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, που τόσο ξεκάθαρα, ο κόσμος «δεν δίνει δυάρα» για τους κοινοβουλευτικούς ή εσωκομματικούς συσχετισμούς και γυρεύει μόνο «ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ».

Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη νέα κοινωνική δυναμική, αυτός θα ‘χει να λογαριαστεί με την ιστορία, σ. Σακελλαρόπουλε και Σαραφιανέ.

Σχετικά με τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και τις προεκλογικές διεργασίες στον χώρο της μη «εξημερωμένης Αριστεράς».

Κατ’ αρχήν είναι, νομίζω, τουλάχιστον ατυχής, η τοποθέτηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, κατά την ανακοίνωση της συγκρότησης της Λαϊκής Ενότητας (ΛΕ). Και τούτο γιατί όχι μόνο δεν υπήρξε έστω και μια νύξη για έξοδο από την ΕΕ, αλλά γιατί ακόμα και για την έξοδο από το ευρώ, είπε ότι θα προκύψει – «εφόσον χρειαστεί»! – ως κατάληξη του αγώνα για κατάργηση των μνημονίων. Έχουμε λοιπόν μια – αναπάντεχη για μένα – σαφή υποχώρηση από την προσωπική θέση του ίδιου του Π. Λαφαζάνη και την επιστροφή στην παλιότερη «ενδιάμεση» θέση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, «καμιά θυσία για το ευρώ». Και πάλι δηλαδή «ΜΙΣΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ» σε μια επανάληψη – φάρσα της προσπάθειας να μην τρομάξουν αυτή τη φορά οι υποψήφιοι ψηφοφόροι της ΛΕ.

Ακόμα όμως πιο ατυχείς ήταν, κατά τη γνώμη μου, οι ανακοινώσεις – τοποθετήσεις σ. στελεχών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις οποίες είτε δεν γινόταν καθόλου λόγος για αποδέσμευση από την ΕΕ (κοινή ανακοίνωση της Πλατφόρμας και των σ. Σακελλαρόπουλου, Σαραφιανού), είτε έθεταν αυτό το ζήτημα σε δεύτερη μοίρα (κείμενα των σ. Σακελλαρόπουλου, Νικολαΐδη, Παπακωνσταντίνου, Σωτήρη). Υποψιάζομαι, μάλιστα, ότι τόσο ο υποβόσκων «κυβερνητισμός» των Λαφαζάνη, Σακελλαρόπουλου, Σαραφιανού, όσο και η υποβάθμιση της αποδέσμευσης από την ΕΕ των υπολοίπων σ., βρίσκεται αρκετά πίσω και από την αντίληψη μεγάλου μέρους συναγωνιστών και οπαδών της ΛΕ, για το χατήρι των οποίων υποτίθεται ότι γίνονται αυτές οι «εκπτώσεις» (βλέπε κείμενο των 86 μελών του ΣΥΡΙΖΑ). Η ευκταία από όλους συμπόρευση δεν μπορεί να στηριχτεί άλλη μια φορά σε «μισές αλήθειες», δηλαδή στην κοροϊδία ξανά του ελληνικού λαού, προκειμένου «να μπούμε δυνατά στη Βουλή». Δεν μπορεί να γίνει άλλοτε με υπερτίμηση και άλλοτε με υποτίμηση του ταξικού ενστίκτου και των διαθέσεων του λαϊκού παράγοντα, ανάλογα με το τι μας συμφέρει. Στην προκειμένη περίπτωση υποστηρίζω, ότι όπως λέει και ο Α. Χρύσης, υπερτιμάμε τον λαϊκό παράγοντα όταν υπερφίαλα ισχυριζόμαστε ότι έχουμε σχεδόν έτοιμο ένα συνεκτικό μέτωπο του ΟΧΙ. Από την άλλη, τον υποτιμάμε όταν δεν αντιλαμβανόμαστε πως ήδη ένα πολύ μεγάλο μέρος «του κόσμου του ΟΧΙ» νοιώθει έστω κι ενστικτωδώς πως «δεν γίνεται τίποτα» μέσα στο πλαίσιο – διαρκές μνημόνιο της ΕΕ.

Ο σ. Π. Παπακωνσταντίνου αναδημοσιεύει αποσπάσματα από τον Guardian, υπερασπιζόμενος την έξοδο από την ευρωζώνη, χωρίς όμως καμιά νύξη για έξοδο από την ΕΕ. Και αυτά σε άρθρο με τον πομπώδη τίτλο «Είναι η οικονομία, όχι το νόμισμα, ηλίθιε»! (η υπογράμμιση είναι δική μας).

Ο σ. Γιώργος Νικολαΐδης σημειώνει σωστά πως «το πρώτιστο καθήκον είναι η αντιπαράθεση… στο νέο μνημόνιο… και η ολομέτωπη σύγκρουση με την κυβέρνηση που το ψήφισε και το υλοποιεί». Όταν όμως το θέμα πάει στις επερχόμενες εκλογές και στους όρους του «πολιτικού μετώπου», ο σ. Γιώργος: α) υποβαθμίζει συστηματικά σ’ όλες του τις παρεμβάσεις το ζήτημα της εξόδου ή ακόμα και της ρήξης με την ΕΕ, β) αρκείται σε επιθετικούς χαρακτηρισμούς: πλατύ, λαϊκό, ριζοσπαστικό, αριστερό, αντιμνημονιακό μέτωπο, γ) επισείει τον κίνδυνο ότι, οτιδήποτε λιγότερο από ένα τέτοιο αντιμνημονιακό μέτωπο (κυριολεκτώντας θα έλεγε κανείς «οτιδήποτε περισσότερο») θα κατακερματίσει τις «φυλές του ΟΧΙ». Έτσι, αρνούμενος να δει μια άλλη υπάρχουσα κοινωνική δυναμική, ταυτίζεται με τον αντιμνημονιακό βερμπαλισμό και τη φοβική στάση της ΛΕ (μην τους τρομάξουμε).

Ο σ. Π. Σωτήρης στις 20/8/2015 μας δίνει μια πραγματικά πολύ χρήσιμη, λεπτομερειακή ανάλυση για την έξοδο από το ευρώ, όπου απαντά αναλυτικά, τόσο στις πολιτικές, όσο και σε πολύτιμες πρακτικές πλευρές του ζητήματος. Αποφεύγει όμως κι αυτός να σταθεί ευθέως στο – αυτονόητο μετά απ’ όσα αναλύει – βήμα της εξόδου από την ΕΕ. Στις 25/8/15 όμως, λέει το εντυπωσιακό «Ναι, θα ήταν πιο σωστό να πούμε έξω από το ευρώ και από την ΕΕ, γιατί αυτή θα είναι στην πραγματικότητα η ακολουθία των γεγονότων… όμως ας μη γελιόμαστε, έξοδος από το ευρώ μαζί με παύση πληρωμών σημαίνει σύγκρουση με το μεγαλύτερο μέρος των συνθηκών της ΕΕ… βάζει τέλος στα ΕΣΠΑ και στην ΚΑΠ… σηματοδοτεί ρήξη με τον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου.» Τότε, σ. Σωτήρη, γιατί δεν λέμε το σωστό και κόβουμε στη μέση την ομολογημένη αλήθεια; Γιατί δεν είμαστε σίγουροι για το αν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την ΕΕ μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού; Ή απλά ως θυσία για την πολυπόθητη συμπόρευση – είσοδο στη Βουλή;

Ο κόσμος στον οποίο απευθυνόμαστε (και δεν εννοώ το στενό ακροατήριο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) μπορεί να μην γνωρίζει ακριβώς τι σημαίνει «κυβερνητισμός», γνωρίζει όμως πολύ καλά τι σημαίνει κοροϊδία.

Οι τοποθετήσεις των τριών σ. και αρκετών ακόμα που κινούνται στο ίδιο πνεύμα αποτελούν – συνειδητά ή ασυνείδητα – την αποθέωση του «βαθμιαίου». Όμως, οι ίδιοι γνωρίζουν, ίσως πολύ καλύτερα από μένα, τη χεγκελιανή εκτίμηση, για το πόσο χωράει το «βαθμιαίο» στη λογική της ιστορίας. «Ως προς τι διαφέρει το διαλεκτικό πέρασμα από το μη διαλεκτικό; Ως προς την αντιφατικότητα, ως προς τη διακοπή του βαθμιαίου» [8].

Για να συνοψίσω:

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη και η σημερινή πολιτική συγκυρία ασφαλώς και αναδεικνύουν την ανάγκη για πολιτική και κοινωνική συμπόρευση της «μη εξημερωμένης Αριστεράς».

Η συμπόρευση όμως αυτή:
1) (και κυριότερο) Οφείλει να εκφράσει ολόκληρες και όχι μισές αλήθειες. Οφείλει να έχει πολιτικό πλαίσιο, που να μην βρίσκεται πίσω από την κοινωνική δυναμική, από αυτό που απέδειξαν τα ίδια τα γεγονότα, από αυτό που ξεκινά να αντιλαμβάνεται, έστω κι ενστικτωδώς, η πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας.

2) Πρέπει να περιλαμβάνει και άλλες δυνάμεις, πέραν της παραδοσιακής Αριστεράς, γιατί οφείλει να έχει την προοπτική δημιουργίας του κρίσιμου «κοινωνικού – ιστορικού μπλοκ». (Αριστερή Οικολογία – Συλλογικότητες Αλληλεγγύης και Ανέργων – Πρωτοβάθμια Σωματεία – Συλλογικότητες Συνεταιρισμένων Ατομικών Παραγωγών – Κομμάτια του «πολιτικού» αντεξουσιαστικού χώρου κλπ).

Όλοι έχουμε την έμφυτη τάση να λογαριάζουμε την ιστορία με το μέτρο της δικής μας ζωής. Δηλαδή, «ανθρωπομετρικά», ρηχά και εγωιστικά. Είναι βέβαια αλήθεια πως υπήρξαν και θα υπάρξουν πάλι στιγμές, που οφείλεις να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ. Και είναι επίσης αλήθεια, πως στην πραγματική ζωή, αυτό δεν έγινε ποτέ «σύμφωνα με το σχέδιο». Η ιστορία όμως πάλι έχει δείξει πως αν είναι να πας κόντρα στην κοινωνική δυναμική ή να αναγκαστείς να κάνει εκπτώσεις ή υπερβάσεις σε αξιακό επίπεδο, τότε είναι προτιμότερο να κάνεις δυο βήματα πίσω, παρά ένα βήμα στο κενό. Στο κάτω – κάτω, όπως έλεγε ο Λούκατς, ας μην «απογοητευόμαστε πολύ εύκολα όταν η έκφραση ορισμένων αληθειών παράγει περιορισμένο αντίλαλο».

ΥΓ1: Με την παρούσα παρέμβαση, ασφαλώς δεν γυρεύω «δηλώσεις μετανοίας» ούτε να χωρίσουμε τα τσανάκια μας με όσους «δεν υπογράφουν» την έξοδο από την ΕΕ. Τις ώρες αυτές, η «τράπουλα» στη δική μας Αριστερά μοιράζεται κυριολεκτικά από την αρχή. Πέρα από ιδεολογικές προελεύσεις, κομματικές εντάξεις και προσωπικές συμπάθειες. Γι’ αυτό, θα ‘πρεπε ίσως ο καθένας μας να σκεφτεί πολύ και με μεγάλη νηφαλιότητα πριν αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

ΥΓ2: Στο δεύτερο μέρος, θα προσπαθήσω να περιγράψω αδρά πώς αντιλαμβάνομαι την κατεύθυνση, τις πιθανές δομές και τα υποκείμενα αυτής της συμπόρευσης (ποιοι χωράνε και ποιοι δεν χωράνε σ’ αυτή).

Κύμη 27/8/2015

Βιβλιογραφία – σχόλια

[1] Από το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη «Κι ήθελε ακόμη»

[2] «Εξημερωμένη Αριστερά»: Όρος του Ν. Ψυρούκη, χρησιμοποιούμενος και από τον Π. Κονδύλη και σημαίνει:
• Την Αριστερά που αποδέχεται πλήρως την κυριαρχία των αγορών,
• Την Αριστερά που αποδέχεται τα «ανθρώπινα δικαιώματα», όπως τα χρησιμοποιεί ο «αντίπαλος». Δηλαδή, όλα εκτός από το δικαίωμα στη δίκαιη κατανομή του προϊόντος της ανθρώπινης εργασίας.
• Την Αριστερά που υιοθετεί τα ιδεολογήματα και επιχειρήματα του «αντιπάλου» και γι’ αυτό ακριβώς είναι τελεσίδικα ηττημένη και ανίκανη να παίξει τον ρόλο της ως Αριστερά.
* Στην ΕΑ δεν περιλαμβάνεται η Αριστερά που θέτει την ανάγκη λύσης αστικοδημοκρατικών εκκρεμοτήτων μέσα στο δικό της «μεταβατικό στάδιο».

[3] Κ. Μαρξ «Γερμανική ιδεολογία»

[4] Μεσσιανική Αριστερά: Εννοεί το ΚΚΕ και κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

[5] Α. Χρύσης 11/8/2015

[6] Σ. Σακελλαρόπουλος 30/7/2015 (εδώ)

[7] Λένιν «Αριστερισμός η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού»

[8] Λένιν «Χέγκελ “Διαλέξεις για την Ιστορία της Φιλοσοφίας”». Από παρέμβαση του Α. Χρύση στο «Ιμπεριαλισμός, Αντιθέσεις και Αντιστάσεις»

πηγη: pandiera.gr

ΚΑΤΩΤΑΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ… 250 ΕΥΡΩ!

ΣΤΑ 600 ΕΥΡΩ Η ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ

Σοκ και Δέος φέρνει στην ελληνική κοινωνία το σχέδιο που επεξεργάστηκε με κάθε μυστικότητα η παραιτηθείσα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα για δραματικό ακρωτηριασμό όλων των συντάξεων, στο πλαίσιο των μνημονιακών της δεσμεύσεων έναντι των δανειστών.

Όπως αποκαλύπτουν σημερινά δημοσιεύματα (βλέπε παρακάτω) το σχέδιο προτάθηκε από τον πρώην υπουργό Γ. Κατρούγκαλο, ο οποίος συνέστησε «επιτροπή σοφών» για να προσδώσει «επιστημονικό» κύρος στα εξοργιστικά μέτρα που προβλέπουν:

-Ανώτατη σύνταξη 600 ευρώ, με ενοποίηση κύριας και επικουρικής, δηλαδή ουσιαστική κατάργηση των επικουρικών συντάξεων.

-Κατώτατη σύνταξη μεταξύ… 250 και 400 ευρώ, δηλαδή ακόμη και κάτω από τα 392 που προβλέπει η πρόσφατη, επαίσχυντη ρύθμιση Χαϊκάλη.

-Εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, κάτι που αφήνει περιθώρια για ακόμη μεγαλύτερες περικοπές στο μέλλον.

Όπως προειδοποιούν έγκυροι αναλυτές, με άριστη γνώση του προβλήματος (βλέπε για παράδειγμα ανάλυση του Σάββα Ρομπόλη), η υλοποίηση αυτών των μέτρων θα οδηγήσει την Ελλάδα στο δρόμο που ακολούθησε η Χιλή του Πινοτσέτ και οι Βαλτικές χώρες μετά την κατάρρευση του παλιού καθεστώτος. Έναν κοινωνικό Καιάδα, ανάλογο με τα «πτωχοκομεία» που γνώρισε η Ευρώπη τον 19^ο αιώνα.

Αποκαλύπτεται για άλλη μία φορά γιατί η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα βιάστηκε να παραιτηθεί και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές- εξπρές, προκειμένου να κρύψει από τα λαϊκά στρώματα τον βαρύτατο «λογαριασμό» της μνημονιακής της μετάλλαξης, τον οποίο θα κληθούν να πληρώσουν από την 21^η Σεπτεμβρίου.

Η άμεση κινητοποίηση μισθωτών και συνταξιούχων για την ανατροπή αυτών των σχεδίων αποτελεί πλέον όρο κοινωνικής επιβίωσης. Η αποφασιστική ενίσχυση της «Λαϊκής Ενότητας», μέσα και έξω από τη Βουλή, θα δώσει δύναμη και προοπτική νίκης σ’ αυτό τον αγώνα για το άνοιγμα ενός νέου, ελπιδοφόρου δρόμου έξω από τα μνημόνια και τις νέες καταστροφές που φέρνουν.

(Πατήστε εδώ http://www.efsyn.gr/arthro/i-anatropi-tis-koinonikis-asfalisis για το σχετικό ρεπορτάζ και  την ανάλυση του Σάββα Ρομπόλη.)

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Πολλές συζητήσεις λαμβάνουν χώρα γύρω από τον «καταγγελιτικό λόγο» κρατών-μελών που αφορούν στη δημιουργία του ελληνικού χρέους, στο «ανεύθυνο» των κρατών-μελών για τη δημιουργία του ελληνικού χρέους και στο ότι πλήττονται οι λαοί της Ένωσης για να εξυπηρετούν τον υπερχρεωμένο λαό της Ελλάδας.

Επίσης σαν μην υφίσταται συνέχεια νομιμοποίησης, μέλη της Επιτροπής απευθύνονται προς τον Ελληνικό λαό από καθέδρας ως εάν να υπάρχει το ανεύθυνο της Επιτροπής (διαχρονικά) για την απόκρημνη κατάσταση που έχει περιέλθει η Ελληνική κοινωνία. Δεν αναφέρομαι δε ιδιαιτέρως (με το κείμενό μου αυτό) στα μνημόνια και στις επαχθέστατες δανειακές συμβάσεις. Αυτά αποτελούν άλλης τάξης ζήτημα που επιδεινώνουν τις ευθύνες της Επιτροπής και των κρατών-μελών, ως μελών του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ασφαλώς τα ενταύθα αναφερόμενα επουδενί απαλλάσσουν ή αμβλύνουν τις τεράστιες ευθύνες του εγχώριου πολιτικού προσωπικού (και κάθε άλλου εμπλεκόμενου) που υπηρέτησε και εξακολουθεί να υπηρετεί τη δημιουργία και αναπαραγωγή του χρέους (απολύτως μη βιώσιμου), που υποχρεώνει την Ελληνική κοινωνία να βιώνει ανθρωπιστική κρίση.

Με τούτη την προδιάθεση θεωρώ καθήκον μου να θέσω υπ’ όψιν του αναγνώστη τα παρακάτω.

ΤΟ «ΑΝΕΥΘΥΝΟ» ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ-ΜΕΛΩΝ

Πέραν του ότι η διάσωση της Ελλάδας δεν αφορά τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ιδιαιτέρως γαλλογερμανικών συμφερόντων, χρήσιμο και κρίσιμο είναι να λεχθούν και τα εξής:

1) Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα ως προς την Επιτροπή και ως προς τα κράτη-μέλη που συγκροτούν το Συμβούλιο δεσμευτικές είναι [1] οι παρακάτω διαδικασίες που συνεπάγονται ιδιαίτερες υποχρεώσεις και ευθύνες:

α) Τα κράτη-μέλη έχουν υποχρέωση να αποφεύγουν τα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα. Όμως:

β) Προς την κατεύθυνση αυτή η Επιτροπή έχει τη ρητή δέσμευση και ευθύνη: 

i) να παρακολουθεί την εξέλιξη της δημοσιονομικής κατάστασης και το ύψος του δημοσίου χρέους των κρατών-μελών,

ii) να εντοπίζει τις μεγάλες αποκλείσεις του χρέους,

iii) να προβαίνει σε σχετικές εκθέσεις και

iv) να ενημερώνει το Συμβούλιο.

Επίσης, 

2) Το Συμβούλιο, από πλευράς του, έχει τη ρητή υποχρέωση και ευθύνη να αποφασίζει για το υπερβολικό έλλειμμα. (Για τις υποχρεώσεις αυτές αναφορά γίνεται αμέσως παρακάτω).

3) Βεβαίως στο πρωτογενές Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο λειτουργεί και η λεγόμενη «ρήτρα μη διάσωσης» [2].

Η ρήτρα αυτή θεσπίζει το καταρχήν ανεύθυνο: 

α) της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 

β) των κρατών-μελών για υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα κράτους-μέλους.

Η ρήτρα αυτή επέβαλε τη δημιουργία «παράπλευρων μηχανισμών» (βλ. π.χ. EMS) ώστε να θεωρηθεί ότι σε περίπτωση στήριξης καταστάσεων που προέρχονται από «παρεκτροπή» πολιτικών, δεν παρεμβαίνει δήθεν αυτοτελώς η Ευρωπαϊκή Ένωση με τους Θεσμούς και τα Όργανά της, αλλά παρεμβαίνουν «κάποια άλλα μορφώματα». Και τούτο για να τηρείται ο όρος της προαναφερόμενης ρήτρας, που ωστόσο η ρήτρα αυτή εισάγει ευθεία εσωτερική αντίφαση στο όλο οικοδόμημα, αφού ευρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την επιβαλλόμενη Αρχή της Αλληλεγγύης και της Αμοιβαίας Συνεργασίας [3].Άλλωστε, ιδιαίτερη σημασία και αξία έχει το καθήκον της Ευρωπαϊκής Ένωσης «να προάγει την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή και την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών».

Η ΡΗΤΡΑ ΜΗ ΔΙΑΣΩΣΗΣ

4) Ωστόσο, η ρήτρα αυτή, περί μη διάσωσης, μπορεί να λειτουργήσει, μόνο εάν έχουν λάβει χώρα-προηγηθεί οι θεσπισμένες πρόνοιες(!) των ευθυνών τόσο της Επιτροπής όσο και του Συμβουλίου.

Δηλαδή: η «ρήτρα μη διάσωσης» μπορεί να λειτουργήσει μόνο εφόσον έχει προηγηθεί από την Επιτροπή και το Συμβούλιο η στενή παρακολούθηση της δημοσιονομικής κατάστασης και έχουν υπάρξει οι σχετικές παρεμβάσεις ως προς τις παρεκκλίσεις της δημοσιονομικής πολιτικής του κράτους-μέλους. Αυτό όμως δεν έχει λάβει χώρα όσον αφορά στην περίπτωση του ελληνικού χρέους.Και τούτο γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας έχουν πλήρως αγνοηθεί (ορθότερα παραβιασθεί) αυστηρές δεσμεύσεις της ενωσιακής έννομης τάξης. Και τούτο γιατί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 126 ΣΛΕΕ:

α) Το Συμβούλιο όταν διαπιστώσει ότι το κράτος-μέλος που παρεκτρέπεται δεν έχει συμμορφωθεί με τις συστάσεις του για τον περιορισμό του ελλείμματος, και μάλιστα εντός καθορισμένου χρονικού διαστήματος, τότε το Συμβούλιο (Όργανο που συγκροτείται από τα κράτη-μέλη), έχει την υποχρέωση να προβεί σε δημόσια ανακοίνωση προτού το παρεκτρεπόμενο κράτος-μέλος «εκτεθεί στις αγορές».

β) Σε περίπτωση δημοσιονομικής παρεκτροπής, το Συμβούλιο έχει τη ρητή δέσμευση και ευθύνη να υποχρεώσει το παρεκτρεπόμενο κράτος να μην «εκδώσει ομολογίες και χρεόγραφα», προτού προβεί σε δημόσια ενημέρωση των στοιχείων της δημοσιονομικής του κατάστασης. Επίσης

γ) Το Συμβούλιο καθορίζει το εύρος και τα ακριβή στοιχεία που απαιτούνται για πρόσθετες δημόσιες πληροφορίες, πριν το παρεκτρεπόμενο κράτος προβεί στην «έκδοση ομολογιών και χρεογράφων». Και τέλος

δ) Το Συμβούλιο στερεί το παρεκτρεπόμενο κράτος (υπό προϋποθέσεις αφορά το έσχατο μέτρο), ακόμη και από το δικαίωμα της ψήφου.

Κατ’ ουσίαν, δηλαδή, το Συμβούλιο (άρα τα κράτη-μέλη) με ευθύνη του, θέτει στο παρεκτρεπόμενο κράτος-μέλος προϋποθέσεις προτού αυτό εκτεθεί σε δημόσιο δανεισμό.Τα «πρόσθετα»δε «στοιχεία» που απαιτούνται προφανώς δεν αφορούν τα όσα (μόνο) η οικεία (Εθνική) Στατιστική Υπηρεσία παρέχει αλλά και οι αντίστοιχες ενωσιακές υπηρεσίες.

Υπ’ όψιν δε ότι οι προαναφερόμενες πρόνοιες των πρωτογενών Συνθηκών δεν αφορούν μόνο τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, αλλά αποτελούν πάγιες πολιτικές και διαχρονικές ευθύνες [4].

Η ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΕΥΘΥΝΗ

5) Με βάση τα προεκτεθέντα αναντίρρητο είναι ότι για την περίπτωση του ελληνικού χρέους αφενός μεν δεν λειτούργησαν οι Θεσμοί για την αποτροπή του παράνομου χρέους και αφετέρου βέβαιον είναι ότι τα αρμόδια Όργανα της Κοινότητας και ήδη Ένωσης, δεν πολιτεύθηκαν στο πλαίσιο της Αρχής της Νομιμότητας και για το λόγο αυτό συντρέχουν ευθύνες και οι ευθύνες αφορούν τόσο την Επιτροπή όσο και τα κράτη-μέλη, αλλά και κάθε αρμόδιο Όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης [5].

6) Υπό την έννοια αυτή δεν μπορεί ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση (δια της Επιτροπής), ούτε τα κράτη-μέλη να ισχυρισθούν ότι μπορεί να λειτουργεί υπέρ αυτών η ρήτρα μη διάσωσης, αλλά ούτε και να ισχυρίζονται ότι ουδεμία ευθύνη έχουν στο ότι η Ελληνική κοινωνία βιώνει ανθρωπιστική κρίση.

Τα προαναφερόμενα διατυπώνονται δημοσίως, γιατί είναι πρόδηλο ότι υφίσταται ένα συνολικό σύστημα παραγωγής πολιτικών και εξυπηρέτησης συμφερόντων, το οποίο θα επιδιώξει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου να παρέμβει για τη διαμόρφωση συγκεκριμένου πολιτικού αποτελέσματος. Μόνο που η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να αποκρουσθεί από τον Ελληνικό λαό και ειδικότερα από το εκλογικό σώμα που θα πρέπει να αναδείξει από τις κάλπες τη Λαϊκή Ενότητα ως την κύρια δύναμη υπεράσπισης των δικαιωμάτων του Ελληνικού λαού και του δημοσίου συμφέροντος.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Βλ. άρθρο 126 ΣΛΕΕ

2. Βλ. άρθρο 125 ΣΛΕΕ

3. Βλ. παρ. 3 άρθρου 4 ΣΕΕ.

4. Το άρθρο 126 ΣΛΕΕ είναι το αυτό με το προϊσχύσαν άρθρο 104 ΣυνθΕΚ.

5. Πρβλ. ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. C-237/98 P (Dorsch) Συλλ. 2000, Ι-4549, ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. 153/73 (Holz) Συλλ. 1974, 675, υπ. C-308/87 (Grifoni) Συλλ. 1990, Ι-1203. Ενωσιακό Όργανο θεωρείται κάθε Όργανο που ενεργεί στο όνομα της Ένωσης. Επίσης πρβλ. ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. C-370/89 (SGEEM) Συλλ. 1992, Ι-6211 που αφορούσε την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.ΔΕΚ (ήδη ΔΕΕ) υποθ. 5/71 (Schoppenstedt) Συλλ. 1971, 975, υπ. 281/84 (Zuckerfabrik) Συλλ. 1987, 49, αλλά και ΠΕΚ (ήδη ΓΔΕ) υποθ. Τα-190/99 (Area) Συλλ. 2001, ΙΙ-3597.

*Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια Στρασβούργου και Λουξεμβούργου (E.C.H.R. /GC-EU).

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Γρ. Μ.Μ.Ε ΚΑΙ ΔΗΜ. ΣΧΕΣΕΩΝ

"ΒΟΜΒΑ" ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Μόλις στα 24,8 δις ευρώ ή στο 14,2% (!) έναντι του στόχου ανήλθαν τα καθαρά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού στο επτάμηνο Ιανουαρίου - Ιουλίου. Δραματική υστέρηση εμφανίζεται στα έσοδα από εισπράξεις του φόρου ειδοδήματος και του φόρου ακίνητης περιουσίας, την ώρα που η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία "σφαδάζει" στη "μέγγενη" της συνέχισης της μνημονιακής λεηλασίας.

Στελέχη της ριζοσπαστικής Αριστεράς τόνιζαν στην Iskra ότι ο εκτροχιασμός του προϋπολογισμού, ο οποίος γίνεται ολοένα πιο εμφανής, καταδεικνύει την ολική αποτυχία των μνημονιακών οικονομικών προγραμμάτων.

Ο πλήρης εκτροχιασμός των κρατικών εσόδων φανερώνει επιπλέον ξεκάθαρα το γιατί ο πρωθυπουργός της χώρας εκβιάζει με εθνικές εκλογές μες στο κατακαλόκαιρο τον ελληνικό λαό: Η υστέρηση στα έσοδα προμηνύει νέα βάρβαρα μέτρα λιτότητας αμέσως μετά τις εκλογές και γι' αυτό η κυβέρνηση απαιτεί με όλα τα μέσα και τους τρόπους λαϊκή νομιμοποίηση. Παράλληλα, αναμένεται και η εφαρμογή των "προπαιτούμενων" του μνημονιακού προγράμματος, που θα επιφέρουν δραστικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, νέα φορομπηχτικά μέτρα (π.χ. παράταση ΕΝΦΙΑ κλπ) και τα οποία σημειωτέον ψηφίσθηκαν από την άτυπη συγκυβέρνηση της μνημονιακής συναίνεσης.

Συγκεκριμένα, λοιπόν, τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 24,839 δισ. ευρώ, μειωμένα κατά 4,097 δισ. ευρώ ή 14,2 % έναντι του στόχου.

Την ίδια ώρα σημειώθηκε... «υπερσυγκράτηση» δαπανών κατά 3,1 δισ. ευρώ.

Το Δημόσιο δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τους ιδιώτες και έτσι διαμορφώνεται μια πλασματική εικόνα για το πρωτογενές αποτέλεσμα.

Ειδικότερα:

1 Στο επτάμηνο παρουσιάζεται έλλειμμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 840 εκατ. ευρώ έναντι ελλείμματος 1,736 δισ. το αντίστοιχο διάστημα του 2014 και στόχου για έλλειμμα 1,375 δισ. ευρώ.

Το δε πρωτογενές αποτέλεσμα διαμορφώθηκε σε πλεόνασμα 3,712 δισ. έναντι πρωτογενούς πλεονάσματος 2,279 δισ. ευρώ για την ίδια περίοδο το 2014 και στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 2,988 δισ. ευρώ.

2 Το ύψος των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού (τακτικός και ΠΔΕ) ανήλθε σε 26,874 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας μείωση κατά 3,942 δισ. ευρώ ή 12,8 % έναντι του στόχου.

Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, η υστέρηση, για την περίοδο Ιανουαρίου - Ιουλίου 2015, έναντι του στόχου οφείλεται στην παράταση υποβολής δήλωσης και πληρωμής της πρώτης δόσης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, στην παράταση υποβολής δήλωσης και πληρωμής των δόσεων του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων, στη μη βεβαίωση και πληρωμή της πρώτης δόσης του ΕΝΦΙΑ 2015.

3 Οι επιστροφές εσόδων ανήλθαν σε 1.546 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας μείωση κατά 318 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (1.863 εκατ. ευρώ).

4 Τα έσοδα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων ανήλθαν σε 2,035 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 155 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου.
Ιούλιος

Τον Ιούλιο το σύνολο των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού για την περίοδο του Ιουλίου ανήλθε στα 5,046 δισ. ευρώ, μειωμένο κατά 3,044 δισ. ευρώ ή 38% σε σχέση με τον μηνιαίο στόχο. Τα δε καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν στα 5,039 δισ. ευρώ, μειωμένα έναντι του μηναίου στόχου κατά 2,441 δισ. ευρώ ή 33%.

Τον Ιούλιο σημαντική υστέρηση έναντι του στόχου παρουσίασαν:

α) Ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 448 εκατ. ευρώ ή 29%.
β) Οι φόροι περιουσίας κατά 671 εκατ. ευρώ.
γ) Οι λοιποί άμεσοι φόροι κατά 152 εκατ. ευρώ ή 28%.
δ) Ο ΦΠΑ πετρελαιοειδών κατά 62 εκατ. ευρώ ή 27%.
ε) Οι λοιποί φόροι συναλλαγών κατά 33 εκατ. ευρώ ή 33%.
στ) Τα λοιπά μη φορολογικά έσοδα κατά 72 εκατ. ευρώ ή 23%.

Αντίθετα αυξημένα έναντι του μηνιαίου στόχου ήταν τα έσοδα από τον φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 381 εκατ. ευρώ ή 120% και τον ΦΠΑ λοιπών κατά 6 εκατ. ευρώ ή 0,5%. Οι επιστροφές εσόδων ανήλθαν σε 215 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας μείωση κατά 197 εκατ. ευρώ έναντι του μηνιαίου στόχου (412 εκατ. ευρώ). Οι δαπάνες ανήλθαν στα 27,714 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες κατά 4.477 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (32,191 εκατ. ευρώ).
Ιούλιος

Τον Ιούλιο σημαντική υστέρηση έναντι του στόχου παρουσίασαν:

α) Ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 448 εκατ. ευρώ ή 29%.
β) Οι φόροι περιουσίας κατά 671 εκατ. ευρώ.
γ) Οι λοιποί άμεσοι φόροι κατά 152 εκατ. ευρώ ή 28%.
δ) Ο ΦΠΑ πετρελαιοειδών κατά 62 εκατ. ευρώ ή 27%.

Οι επιστροφές εσόδων ανήλθαν σε 215 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας μείωση κατά 197 εκατ. ευρώ έναντι του μηνιαίου στόχου (412 εκατ. ευρώ).

Οι δαπάνες ανήλθαν στα 27,714 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες κατά 4.477 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (32,191 εκατ. ευρώ).

"ΒΟΜΒΑ" ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Ως "βόμβα" έτοιμη να σκάσει παρομοίαζαν την ίδια ώρα στελέχη της ριζοσπαστικής Αριστεράς τα Ασφαλιστικά Ταμεία.

Αυτό άλλωστε φαίνεται ξεκάθαρα και από τα στοιχεία του προϋπολογισμού, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα και δείχνουν πόσο μεγάλη είναι η υπέρβαση της κρατικής χρηματοδότησης. "H οικονομική κατάσταση των ταμείων έχει εκτροχιαστεί" , τόνιζε στην Iskra ταξικός συνδικαλιστής.

Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στον ΟΑΕΕ όπου στο επτάμηνο Ιανουαρίου – Ιουλίου έχει καλυφθεί το 73,1% της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης, δηλαδή έχουν δοθεί τα 610 εκατ. ευρώ από τα 834 εκατ. ευρώ που είχαν προβλεφθεί για όλη την χρονιά. Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει η υπέρβαση χρηματοδότησης ύψους 127 εκατ. ευρώ για το ταμείο των ελεύθερων επαγγελματιών.

Αντίστοιχα δυσχερής είναι και η θέση που βρίσκεται το ΙΚΑ, που έχει δαπανήσει το 65,6% του συνόλου της κρατικής χρηματοδότησης, δηλαδή 1,64 δισ. ευρώ από τα 2,5 δισ. ευρώ που είναι η ετήσια κρατική ενίσχυση.

Η απόκλιση που έχει προκύψει στο μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο της χώρας ανέρχεται στα 187 εκατ. ευρώ. Απόκλιση 44 εκατ. ευρώ έχει καταγράψει και ο ΟΓΑ, που έχει κάνει χρήση 1,95 δισ. ευρώ από τα 3,2 δισ. ευρώ που είναι η ετήσια κρατική χρηματοδότηση για το Ταμείο των αγροτών. Προβληματισμό όμως προκαλεί και η πορεία του ΕΚΑΣ αφού έχει ήδη καλυφθεί το 86,7% της ετήσιας χρηματοδότησης, με ορατό το ενδεχόμενο της υπέρβασης.

Το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων έχει κοστίσει στο επτάμηνο του τρέχοντος έτους 447 εκατ. ευρώ, από τα 516 εκατ. ευρώ που είναι η συνολική ετήσια κρατική στήριξη για το συγκεκριμένο επίδομα. Είναι προφανές ότι για να «βγει η χρονιά» τόσο στο σκέλος του ΕΚΑΣ, αλλά και στο σκέλος του ΟΑΕΕ, του ΟΓΑ και του ΙΚΑ, το κράτος θα πρέπει να καταφύγει στη λύση της πρόσθετης χρηματοδότησης. Μια λύση όμως που οι εκπρόσωποι των ... "θεσμών" φέρεται σύμφωνα με δημοσιεύματα να απεχθάνονται και γι' αυτό στο νέο μνημόνιο έχουν περάσει διάταξη για κατάργηση κάθε πρόσθετης κρατικής χρηματοδότησης στο μέλλον.

ΧΡΗΣΤΟΣ Μ. ΚΑΣΙΜΗΣ

* Με πληροφορίες από imerisia.gr και "Καθημερινή"

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Σε σχέση με τον μέσο όρο του 20ού αιώνα, ο φετινός Ιούλιος ήταν ο θερμότερος κατά 0,81 βαθμούς Κελσίου.

Ο φετινός Ιούλιος ήταν ο πιο θερμός μήνας που καταγράφτηκε, όπως μας ενημερώνει η αμερικανική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), η οποία ξεκίνησε τις επίσημες καταγραφές το 1880.

Σε παγκόσμια κλίμακα, η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της ξηράς και της θάλασσας έφτασε τον περασμένο μήνα τους 16,61 βαθμούς Κελσίου, ξεπερνώντας κατά 0,08 βαθμούς το προηγούμενο ρεκόρ που είχε καταγραφεί τον Ιούλιο του 1998.

Δεδομένου ότι ο Ιούλιος είναι ο θερμότερος μήνας του έτους σε παγκόσμιο επίπεδο, η μέση τιμή για τον περασμένο μήνα ήταν και η υψηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ οποιονδήποτε μήνα.

Σε σχέση με τον μέσο όρο του 20ού αιώνα, ο φετινός Ιούλιος ήταν ο θερμότερος κατά 0,81 βαθμούς Κελσίου. 

Στην ξηρά πάντως, η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου δεν ήταν ακραία ή τόσο υψηλή. Έφτασε τους 0,96 βαθμούς πάνω από το μέσο όρο του 20ού αιώνα, και ήταν ο έκτος θερμότερος Ιούλιος από το 1880.

Στη θάλασσα, αντίθετα, η διαφορά από το μέσο όρο του 20ού αιώνα, 0,75 βαθμοί Κελσίου, είναι η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί στην επιφάνεια του νερού για οποιονδήποτε μήνα από το 1880 ως σήμερα.

Λόγω της εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων του θερμοκηπίου, τα ρεκόρ ζέστης καταρρίπτονται όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια.

Το 2014 ήταν το θερμότερο έτος της σύγχρονης ιστορίας, όμως το ρεκόρ αυτό πιθανότατα θα καταρριφθεί φέτος, καθώς το πρώτο τρίμηνο του 2015 ήταν το πιο ζεστό από το 1880.

Η διεθνής κοινότητα θα προχωρήσει σε νέα συμφωνία στη σύνοδο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής που οργανώνει ο ΟΗΕ στο Παρίσι στα τέλη του έτους.

πηγη: skai.gr

Με όλο αυτό το αντιδραστικό πλέγμα νόμων υλοποιείται ένας στρατηγικός στόχος του νεοφιλελευθερισμού. Το «νέο Ασφαλιστικό» θα είναι έτσι δομημένο ώστε με την παρούσα αγορά εργασίας να δίνει εξαιρετικά χαμηλές συντάξεις-φιλοδωρήματα ύψους 200 ευρώ το μήνα.

Αιχμή του δό­ρα­τος στα ισο­πε­δω­τι­κά μέτρα που προ­βλέ­πει το Μνη­μό­νιο 3 και ήδη έχουν μπει σε εφαρ­μο­γή είναι η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Οι πε­ρι­κο­πές που θα αφο­ρούν στις ήδη κα­τα­βαλ­λό­με­νες συ­ντά­ξεις θα είναι με­γά­λες, καθώς η κυ­βέρ­νη­ση έχει δε­σμευ­θεί για με­γά­λη μεί­ω­ση δα­πα­νών που αφο­ρούν την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση (0,25% του ΑΕΠ φέτος και 1% του ΑΕΠ το 2016, δη­λα­δή πάνω από 2,2 δισ. ευρώ τη διε­τία). Πα­ράλ­λη­λα, στο νέο ασφα­λι­στι­κό μο­ντέ­λο που σχε­διά­ζουν κυ­βέρ­νη­ση-δα­νει­στές για τον Οκτώ­βριο, η πρό­ω­ρη σύ­ντα­ξη με­τα­τρέ­πε­ται σε «άπια­στο όνει­ρο», ενώ δη­μιουρ­γού­νται οι όροι για συ­ντά­ξεις-φι­λο­δω­ρή­μα­τα ύψους 200 ευρώ το μήνα. 

Μειώ­σεις 

Μέσα στο κα­λο­καί­ρι εφαρ­μό­στη­καν ήδη δύο πρώ­τες μνη­μο­νια­κές πα­ρεμ­βά­σεις που μειώ­νουν τις συ­ντά­ξεις, πέραν των πε­ρι­κο­πών της τάξης του 45% την πε­ρί­ο­δο 2010-15. Στα 392,7 ευρώ (-19,2%) αντί των 486 ευρώ μειώ­νε­ται η κα­τώ­τα­τη σύ­ντα­ξη που θα χο­ρη­γεί­ται σε όσους συ­ντα­ξιο­δο­τη­θούν με δε­κα­πε­ντα­ε­τία, ή λόγω ανα­πη­ρί­ας 80%, ή εξαι­τί­ας ερ­γα­τι­κού ατυ­χή­μα­τος από 1/1/15, καθώς με εγκύ­κλιο του Π. Χαϊ­κά­λη, η οποία υπε­γρά­φη στις 14 Αυ­γού­στου, ενερ­γο­ποιεί­ται διά­τα­ξη του δια­βό­η­του νόμου Κου­τρου­μά­νη-Λο­βέρ­δου (Ν. 3863/2010). Πρό­κει­ται για ισχυ­ρό­τα­το πλήγ­μα κατά των χα­μη­λο­συ­ντα­ξιού­χων και αν­θρώ­πων που δεν μπο­ρούν πλέον να ερ­γα­στούν οπότε ανα­γκα­στι­κά συ­ντα­ξιο­δο­τού­νται. Η πα­ρα­πά­νω κυ­βερ­νη­τι­κή από­φα­ση είναι η πρώτη μιας σει­ράς αντια­σφα­λι­στι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων που επι­χει­ρούν να με­τα­τρέ­ψουν τις συ­ντά­ξεις σε προ­νοια­κό επί­δο­μα. 
Είχε προη­γη­θεί (από τις 30/7) εγκύ­κλιος προς όλους τους ασφα­λι­στι­κούς ορ­γα­νι­σμούς που μειώ­νει τις κύ­ριες συ­ντά­ξεις, μέσω της αύ­ξη­σης των ει­σφο­ρών Υγεί­ας, από 4% σε 6%, ενώ από την ίδια ημε­ρο­μη­νία τί­θε­ται για πρώτη φορά πα­ρα­κρά­τη­ση ύψους 6% επί του κα­τα­βαλ­λό­με­νου ποσού στην επι­κου­ρι­κή σύ­ντα­ξη, όπως άλ­λω­στε προ­έ­βλε­παν τα «προ­α­παι­τού­με­να» του Ιούλη. «Τσά­μπα» η κα­τάρ­γη­ση του 5ευ­ρου στα νο­σο­κο­μεία δη­λα­δή. 

Αλ­λα­γές

Ει­δι­κό­τε­ρα, στο κεί­με­νο του μνη­μο­νί­ου με­τα­ξύ άλλων προ­βλέ­πε­ται:

-Στα­δια­κή αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης με στόχο την κα­τάρ­γη­ση των συ­ντα­ξιο­δο­τή­σε­ων πριν από τα 67 ή τα 62, με 40 έτη ασφά­λι­σης, από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2022. Κα­νέ­νας ασφα­λι­σμέ­νος, στον ιδιω­τι­κό ή τον δη­μό­σιο τομέα, δεν θα μπο­ρεί να συ­ντα­ξιο­δο­τεί­ται πριν από το 67ο έτος της ηλι­κί­ας του. Ήδη δε­κά­δες χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νοι που μπο­ρού­σαν να συ­ντα­ξιο­δο­τη­θούν τους επό­με­νους μήνες του 2015 από την ηλι­κία των 50 ετών θα πρέ­πει να ερ­γα­στούν άλλα 5 χρό­νια. Αύ­ξη­ση κατά 10% του πέ­ναλ­τι για την πρό­ω­ρη έξοδο (που ση­μαί­νει ότι όσοι επι­λέ­ξουν την έξοδο θα πά­ρουν σύ­ντα­ξη πολύ χα­μη­λή). 

-Κα­τα­βο­λή μόνο του ποσού που αντι­στοι­χεί στις ει­σφο­ρές που έχουν πλη­ρώ­σει για όσους έχουν κα­τα­θέ­σει αί­τη­ση πρό­ω­ρης συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης μετά την 30ή Ιου­νί­ου 2015 και μέχρι τη συ­μπλή­ρω­ση των 67, πράγ­μα το οποίο φέρ­νει συ­ντά­ξεις που μπο­ρεί να κυ­μαί­νο­νται και κάτω από τα 200 ευρώ. Ακόμα και όταν κά­ποιος συ­μπλη­ρώ­σει το 67ο έτος δεν θα του δί­νε­ται αυ­τό­μα­τα η υπό­λοι­πη σύ­ντα­ξη που αντι­στοι­χεί στα κα­τώ­τε­ρα όρια, αλλά θα εξε­τά­ζε­ται σε συ­νάρ­τη­ση με ει­σο­δη­μα­τι­κά και πε­ριου­σια­κά στοι­χεία. Μέχρι τώρα τα Τα­μεία προ­σέ­θε­ταν αυ­τό­μα­τα την αύ­ξη­ση μέχρι να φτά­σει το ποσό της κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης (ΙΚΑ 486 ευρώ, ΟΑΕΕ 417 ευρώ κ.λπ.). Η συμ­με­το­χή του κρά­τους στα­δια­κά πε­ριο­ρί­ζε­ται στην κα­τα­βο­λή της βα­σι­κής σύ­ντα­ξης, που το 2010 εκτι­μή­θη­κε ότι θα είναι στα 360 ευρώ. Για τους οπα­δούς της ΤΙΝΑ, άλ­λω­στε, οι λε­γό­με­νες «πρό­ω­ρες» συ­ντά­ξεις απο­τε­λούν τρο­χο­πέ­δη για την «αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα» και οφεί­λουν να εκλεί­ψουν.

-Μέ­χρι την 31η Οκτώ­βρη 2015 θα κα­ταρ­γη­θούν όλοι οι κοι­νω­νι­κοί πόροι (φόροι υπέρ τρί­των σε σύ­ντα­ξη συμ­βο­λαί­ων, ει­σι­τή­ρια θε­α­μά­των κ.ά.) που έφερ­ναν χρή­μα­τα στα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία. Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι από αυ­τούς τους κοι­νω­νι­κούς πό­ρους ενι­σχυό­ταν με περί το 1,8 δισ. ευρώ τον χρόνο το Σύ­στη­μα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης.

-Η προ­βλε­πό­με­νη στο νέο μνη­μό­νιο στα­δια­κή κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ μέχρι το 2019, και ει­δι­κά η άμεση κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ για το 20% των δι­καιού­χων με τα ανα­λο­γι­κά με­γα­λύ­τε­ρα ει­σο­δή­μα­τα, συ­νε­πά­γε­ται επι­πλέ­ον μεί­ω­ση συ­ντά­ξε­ων 193 ευρώ κατά μέσο όρο μη­νιαία. Άμεσα πλήτ­το­νται πε­ρί­που 60.000 συ­ντα­ξιού­χοι. 

-Πά­γω­μα των κα­τώ­τα­των συ­ντά­ξε­ων μέχρι το 2021 πα­ντού (καμία αύ­ξη­ση στις συ­ντά­ξεις πεί­νας για του­λά­χι­στον 6 χρό­νια!). 

-Έως τον Οκτώ­βριο όλα τα επι­κου­ρι­κά τα­μεία θα πρέ­πει να εν­σω­μα­τω­θούν στο ΕΤΕΑ ή να με­τα­τρα­πούν σε επαγ­γελ­μα­τι­κά τα­μεία. Η κα­τα­βο­λή των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων θα γί­νε­ται μόνο από τα έσοδα του ΕΤΕΑ που δεν θα επι­χο­ρη­γεί­ται πια από το κρά­τος, εφαρ­μό­ζο­ντας τη ρήτρα μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος, η οποία θα επι­φέ­ρει νέες μειώ­σεις, του­λά­χι­στον 6% στις επι­κου­ρι­κές.

Νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο μο­ντέ­λο

Είναι φα­νε­ρό ότι η κυ­βέρ­νη­ση προ­χω­ρά στη δη­μιουρ­γία ενός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου μο­ντέ­λου κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης που συν­δέ­ει στε­νό­τε­ρα ει­σφο­ρές και πα­ρο­χές, σύμ­φω­να με το οποίο ο ερ­γα­ζό­με­νος, ύστε­ρα από 40 χρό­νια ερ­γα­σί­ας ή μετά τη συ­μπλή­ρω­ση του 67ου έτους της ηλι­κί­ας του, θα λαμ­βά­νει κύρια σύ­ντα­ξη μι­κρό­τε­ρη από το μισό του μέσου μι­σθού του, όπως ορί­ζει ο Ν. 3863/10 που η κυ­βέρ­νη­ση δε­σμεύ­τη­κε να εφαρ­μό­σει. Αυτό το μο­ντέ­λο ασφά­λι­σης έρ­χε­ται πλέον να ολο­κλη­ρω­θεί με το νέο μνη­μό­νιο, το οποίο ορί­ζει ότι εντός του 2016 θα υλο­ποι­η­θεί όχι μόνο η διοι­κη­τι­κή ενο­ποί­η­ση όλων των Τα­μεί­ων σε ένα, αλλά και η ου­σια­στι­κή ενο­ποί­η­ση των όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ασφά­λι­σης και λήψης σύ­ντα­ξης, προ­φα­νώς «προς τα κάτω». 

Με όλο αυτό το αντι­δρα­στι­κό πλέγ­μα νόμων υλο­ποιεί­ται ένας στρα­τη­γι­κός στό­χος του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Το «νέο Ασφα­λι­στι­κό» θα είναι έτσι δο­μη­μέ­νο ώστε με την πα­ρού­σα αγορά ερ­γα­σί­ας να δίνει εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λές συ­ντά­ξεις. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι είναι αδύ­να­το να εξα­σφα­λί­σουν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τις μειω­μέ­νες συ­ντά­ξεις που προ­βλέ­πο­νται, αφού είναι αδύ­να­το για τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των ερ­γα­ζο­μέ­νων να δια­σφα­λί­σουν 40 έτη πλή­ρους ασφά­λι­σης, ιδιαί­τε­ρα σε πε­ρι­βάλ­λον υψη­λής ανερ­γί­ας και με δε­δο­μέ­νο ότι πριν από την κρίση του 2009 ο μέσος όρος ασφά­λι­σης στην Ελ­λά­δα έφτα­νε τα 20 μόλις έτη.

Ρι­ζο­σπα­στι­κά μέτρα

Όλα τα αντιερ­γα­τι­κά νο­μο­θε­τή­μα­τα των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων -όπως και οι εφαρ­μο­στι­κοί νόμοι του μνη­μο­νί­ου Τσί­πρα- που αφο­ρούν το σύ­στη­μα κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης επι­διώ­κουν τον δρα­στι­κό πε­ριο­ρι­σμό του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του και τη με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό. Το ανα­τρι­χια­στι­κό είναι ότι μια κυ­βέρ­νη­ση με «πυ­ρή­να την Αρι­στε­ρά» (όπως ευαγ­γε­λί­ζε­ται) έχει προ­σχω­ρή­σει στην πα­ρα­πά­νω λο­γι­κή. Και δεν αρκεί να δη­λώ­νεις αρι­στε­ρός/ή. Η πο­λι­τι­κή σου πρα­κτι­κή οφεί­λει να είναι πρώτα και κύρια αρι­στε­ρή. Τα Τα­μεία που έχα­σαν 13 δισ. ευρώ με το πε­ρί­φη­μο PSI, που χά­νουν δε­κά­δες δισ. το χρόνο από τα πο­σο­στά ανερ­γί­ας, από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία, από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή, επι­χει­ρεί­ται να πρι­μο­δο­τη­θούν, για άλλη μια φορά, από το «αίμα» των συ­ντα­ξιού­χων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων. 

Για μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, μο­νό­δρο­μος θα ήταν μια σειρά ρι­ζο­σπα­στι­κών μέ­τρων, στο πλαί­σιο μιας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής αντι­στρο­φής των πληγ­μά­των που έχουν δε­χτεί τα Τα­μεία από τη δια­χρο­νι­κή τους λη­στεία: Μέ­τρα-ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν μπο­ρούν παρά να πλήτ­τουν τον τα­ξι­κό αντί­πα­λο (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κά­ποιας μορ­φής δρα­στη­ριό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου) και να προ­στα­τεύ­ουν τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας (καμία μεί­ω­ση στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις, μεί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα πριν από την κρίση επί­πε­δα: 35ε­τία στα 60 ή 37ε­τία χωρίς όριο ηλι­κί­ας), ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τον υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης. Γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή έχου­με άμεσο κα­θή­κον να πα­λέ­ψου­με, ξε­κι­νώ­ντας από την απο­τρο­πή ψή­φι­σης του «νέου ασφα­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα» μέσα στον Οκτώ­βρη.

πηγη: rproject.gr

ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ, 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Β. ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Στις 23 Αυγούστου 2015 κλείνουν ακριβώς 100 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση το άρθρου του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν (τότε ακόμη υπέγραφε ως «Νικολάι» Λένιν) «Για το σύνθημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», στην εφημερίδα «Σοσιαλ-Δημοκράτης», που τότε ήταν ένα από τα επίσημα όργανα έκφρασης του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, του μετέπειτα Κομμουνιστικού.

Ο Λένιν στο συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει με ακρίβεια τα αίτια, για τα οποία μία τέτοια ένωση κρατών στον καπιταλισμό δεν θα μπορούσε, παρά να είναι «μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών», όποια έννοια και να προσλαμβάνει, ανάλογα με την εποχή, ο όρος «αποικίες». Αφήνοντας στην άκρη τα αριθμητικά στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο και αφορούν στην εποχή που ζούσε ο Λένιν, η επικαιρότητα του άρθρου έγκειται στον ορισμό του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, όπως και στην ακριβή περιγραφή του τρόπου κατανομής των κερδών, ο οποίος πάντα είναι, σε συνθήκες καπιταλισμού, υπέρ του ισχυρότερου.

Περιγράφοντας έναν κόσμο με παγκοσμιοποιημένη ΑΠΟ ΤΟΤΕ την καπιταλιστική οικονομία, ο μεγάλος Ρώσος διανοητής και επαναστάτης καταδεικνύει την ασυμμετρία της ανάπτυξης στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες και συμπεραίνει, ότι ο μοναδικός τρόπος αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας του καπιταλιστικού συστήματος είναι οι κρίσεις και οιπόλεμοι.

Θεωρεί δε, ότι προσωρινές συμμαχίες ανάμεσα στους Ευρωπαίους καπιταλιστές (όπως μια Ένωση ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών) θα μπορούσε να χρησιμεύσει ΜΟΝΟ για το «πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη», αλλά και το πώς θα συγκρατήσουν τις αποικίες τους, ώστε να μην περάσουν στην επιρροή άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων εκτός Ευρώπης, όπως ήταν οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Το τελικό του συμπέρασμα είναι, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές».

Οι αναλογίες με τη σημερινή εποχή είναι πάρα πολλές και η φύση του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού παραμένει απαράλλαχτη, έστω και αν έχουν υπάρξει αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά-καπιταλιστικά κράτη του κόσμου. Γι’ αυτό και το άρθρο του Β.Ι. Λένιν παραμένει και σήμερα, ακριβώς 100 χρόνια από την πρώτη του δημοσίευση, εξαιρετικά επίκαιρο και αρκούντως διδακτικό… Ειδικά για όσους εσχάτως έχουν κακοποιήσει τον Λένιν και τον λενινισμό, προκειμένου να μην παραδεχθούν τη διάψευση των δικών τους «ευρωλαγνικών» ιδεοληψιών, να δικαιολογήσουν τα δικά τους βαρύτατα σφάλματα και ατοπήματα και τις δικές τους υποχωρήσεις και πολιτικές κυβιστήσεις, που είχαν και θα έχουν τραγικές συνέπειες για το επίπεδο διαβίωσης, αλλά και για τα δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού.

Βασίλης Κ. Μακρίδης

23/08/2015

*Ο Βασίλης Μακρίδης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής ρωσικής γλώσσας, απόφοιτος της Σχολής Δημοσιογραφίας του πρώην Κρατικού Πανεπιστημίου του Ροστόβ-να-Ντονού, νυν Νοτίου Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Ρωσίας.

Για το σύνθημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Ν. Λένιν (1915)

Σοσιαλ-Δημοκράτης № 44, 23 Αυγούστου 1915
Δημοσιεύεται με βάση το κείμενο της εφημερίδας Σοσιαλ-Δημοκράτης

Στο № 40 του «Σοσιαλ-Δημοκράτη» αναφέραμε, ότι η Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ερώτημα για το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» μέχρι τη διεξαγωγή της συζήτησης στον Τύπο της οικονομικής πτυχής του ζητήματος.

Η συζήτηση γι’ αυτό το ζήτημα έλαβε στη Συνδιάσκεψή μας μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα. Εν μέρει αυτό προκλήθηκε, ίσως, από το ότι στο Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής αυτό το σύνθημα ήταν ευθέως διατυπωμένο ως πολιτικό («το αμεσότερο πολιτικό σύνθημα», λέγεται εκεί), και μάλιστα όχι μόνο προκρίνονται οι δημοκρατικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, αλλά και υπογραμμίζεται ειδικά, ότι «χωρίς επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, αυστριακής και ρωσικής μοναρχίας» αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο.

Το να φέρνει κανείς αντίρρηση σε μια τέτοια διατύπωση του ερωτήματος στ όρια της πολιτικής αξιολόγησης του συγκεκριμένοου συνθήματος – για παράδειγμα, από την άποψη ότι εμποδίζει ή αποδυναμώνει κλπ το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης, είναι εντελώς λάθος. Οι πολιτικές αλλαγές σε μια πραγματικά δημοκρατική κατεύθυνση, πολύ δε περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις, σε καμία περίπτωση, ποτέ και σε οποιεσδήποτε συνθήκες δεν μπορούν να εμποδίσουν, ούτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, πάντα τη φέρνουν πιο κοντά, διευρύνουν τη βάση της, προσελκύουν στον σοσιαλιστικό αγώνα νέα μικροαστικά στρώματα και ημιπρολεταριακές μάζες. Από την άλλη πλευρά όμως, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης, την οποία δεν θα πρέπει κανείς να την εξετάζει ως μία πράξη, αλλά θα πρέπει να την εξετάζει ως μία εποχή θυελλωδών πολιτικών και οικονομικών τριγμών, της πιο οξυμένης ταξικής πάλης, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων και των αντεπαναστάσεων.

Όμως εάν το σύνθημα των δημοκρατικών Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, διατυπωμένο σε σύνδεση με την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών της Ευρώπης, με επικεφαλής τη ρωσική, είναι απολύτως άτρωτο, τότε απομένει ένα ακόμη πολύ σημαντικό ερώτημα για το οικονομικό περιεχόμενο και σημασία αυτού του συνθήματος. Από την άποψη των οικονομικών συνθηκών του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και της διαίρεσης του κόσμου από τα «προηγμένα» και «πολιτισμένα» αποικιοκρατικά κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές.

Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος έχει μοιραστεί από μία χούφτα μεγάλων, δηλαδή διακεκριμένων στην καταλήστευση και καταπίεση των εθνών, κρατών. Τέσσερα μεγάλη κράτη της Ευρώπης: η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Γερμανία, με πληθυσμό 250-300 εκατομμυρίων, με έκταση γύρω στα 7 εκατ. τ.χλμ., κατέχουν αποικίες με πληθυσμό σχεδόν μισό δισεκατομμύριο (494,5 εκατ.), με έκταση 64,6 εκατ. τ.χλμ., δηλαδή σχεδόν τη μισή Υφήλιο (133 εκατ. τ.χλμ. χωρίς τις πολικές περιοχές). Προσθέστε σε αυτά και τρία ασιατικά κράτη: Κίνα, Τουρκία, Περσία, τα οποία τώρα τεμαχίζουν οι ληστές, που διεξάγουν «απελευθερωτικό» πόλεμο και, συγκεκριμένα: η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία. Αυτά τα τρία ασιατικά κράτη, τα οποία μπορεούμε να αποκαλέσουμε ημι-αποικίες (στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι κατά τα 9/10 αποικίες), έχουν 360 εκατ. πληθυσμό και 14,5 εκατ. τ.χλμ. έκταση (δηλαδή 1,5 φορά μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ευρώπη).

Επιπλέον, η Αγγλία, η Γαλλία και Γερμανία επένδυσαν στο εξωτερικό κεφάλαια πάνω από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Την εξασφάλιση «νόμιμου» κέρδους από αυτό το εξαιρετικό ποσό – κέρδος πάνω από 3 δισεκατομμύρια ρούβλια ετησίως – εξυπηρετούν οι «εθνικές επιτροπές εκατομμυριούχων», που αποκαλούνται «κυβερνήσεις», ενισχυμένες με στρατό ξηράς και πολεμικό ναυτικό, οι οποίες τοποθετούν στις αποικίες και στις ημιαποικίες τους γιους και τους αδελφούς του «κυρίου δισεκατομμυρίου» ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, δημοσίους υπαλλήλους όλων των βαθμίδων, παπάδες και λοιπές «βδέλλες».

Έτσι είναι οργανωμένη, την εποχή της ανώτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού η καταλήστευση, από μια χούφτα μεγάλων κρατών, περίπου 1 δισεκατομμυρίου πληθυσμού της Γης. Και σε συνθήκες καπιταλισμού μία διαφορετικής μορφής οργάνωση είναι αδύνατη. Να απαρνηθεί κανείς τις αποικίες, τις «σφαίρες επιρροής», την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο, είναι σαν να φέρνει τον εαυτό του στο επίπεδο ενός παπαδάκου, ο οποίος κάθε Κυριακή κάνει κήρυγμα προς τους πλουσίους για το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να χαρίζουν στους φτωχούς… ε, αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σε συνθήκες καπιταλισμού, ισοδυναμούν με μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Όμως σε συνθήκες καπιταλισμού είναι αδύνατη οποιαδήποτε διαφορετική βάση, οποιαδήποτε άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από την ισχύ. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει το «Εθνικό Προϊόν» μιας καπιταλιστικής χώρας με κάποιον άλλον με διαφορετικό τρόπο, εκτός από την αναλογία «βάσει κεφαλαίου» (και αυτή με ενίσχυση, ώστε το μεγαλύτερο κεφάλαιο να λάβει περισσότερα, απ’ όσα θα έπρεπε). Ο καπιταλισμός είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η αναρχία της παραγωγής. Το να διακηρύσσει κανείς τη «δίκαιη» διανομή του κέρδους σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, μικροαστική και φιλισταϊκή ηλιθιότητα. Είναι αδύνατο να γίνει μοιρασιά με διαφορετικό τρόπο, παρά μόνο «με βάση την ισχύ». Όμως η ισχύς μεταβάλλεται στην πορεία της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά το 1871 η Γερμανία ενισχύθηκε 3 με 4 φορές γρηγορότερα, απ’ ό,τι η Αγγλία και η Γαλλία, η Ιαπωνία γύρω στις 10 φορές γρηγορότερα απ’ ό,τι η Ρωσία. Για να ελέγξει κανείς την πραγματική ισχύ ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο, εκτός του πολέμου. Ο πόλεμος δεν είναι η αντίφαση προς τις αρχές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά η ευθεία και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των αρχών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατη η συμμετρική αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης ξεχωριστών οικονομιών και ξεχωριστών κρατών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατο να υπάρξουν άλλα μέσα αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Βεβαίως, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες μεταξύ καπιταλιστών και μεταξύ κρατών. Με αυτή την έννοια είναι δυνατό να υπάρξουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ως συμφωνία τωνευρωπαίων καπιταλιστών… για ποιο πράγμα; Μόνο για το πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, όλοι μαζί θα φυλάξουν τις καταληστευμένες αποικίες εναντίον τις Ιαπωνίας και της Αμερικής, οι οποίες είναι εξαιρετικά ενοχλημένες από τη σημερινή κατανομή των αποικιών και οι οποίες ενισχύθηκαν κατά τον τελευταίο μισό αιώνα κατά πολύ γρηγορότερα, απ’ ό,τι η καθυστερημένη, μοναρχική και σηπόμενη από τα γηρατειά Ευρώπη. Σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ευρώπη συνολικά σημαίνει την οικονομική στασιμότητα. Πάνω σε μια σύγχρονη οικονομική βάση, δηλαδή σε συνθήκες καπιταλισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα σήμαιναν την οργάνωση της αντίδρασης για την συγκράτηση της ταχύτερης ανάπτυξης της Αμερικής. Εκείνες οι εποχές, που η υπόθεση της δημοκρατίας και η υπόθεση του σοσιαλισμού συνδέονταν μόνο με την Ευρώπη, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι εκείνη η κρατική μορφή συνένωσης και ελευθερίας των εθνών, την οποία εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό, μέχρι τη στιγμή που η ολοκληρωτική νίκη του κομμουνισμού θα φέρει την οριστική εξαφάνιση όλων των μορφών (μεταξύ των οποίων και του δημοκρατικού) κράτους. Ως αυτόνομο σύνθημα, το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου» θα ήταν, ωστόσο, αμφίβολης ορθότητας, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό και, δεύτερον, επειδή θα μπορούσε να δημιουργήσει την εσφαλμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μία χώρα, όπως και μια εσφαλμένη αντίληψη για τη σχέση μιας τέτοιας χώρας προς τις υπόλοιπες.

Η ασυμμετρία της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης είναι ένας αναμφίβολος νόμος του καπιταλισμού. Από αυτό συνεπάγεται, ότι είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού αρχικά σε λίγες ή ακόμη και σε μία μεμονωμένη καπιταλιστική χώρα. Το προλεταριάτο που νίκησε σε αυτή τη χώρα απαλλοτιώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στο εσωτερικό της χώρας του σοσιαλιστική παραγωγή, θα ξεσηκωνόταν εναντίον του υπόλοιπου, καπιταλιστικού κόσμου, προσελκύοντας τις καταπιεσμένες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντάς τις σε εξέγερση εναντίον των καπιταλιστών, ενεργώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατωτική δύναμη εναντίον των εκμεταλλευτριών τάξεων και των κρατών τους. Η πολιτική μορφή της κοινωνίας, στην οποία νικά το προλεταριάτο διώχνοντας την αστική τάξη, θα είναι η λαϊκή δημοκρατία, η οποία θα συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του συγκεκριμένου έθνους ή των συγκεκριμένων εθνών στον αγώνα εναντίον των κρατών που ακόμη δεν μετέβησαν στον σοσιαλισμό. Είναι αδύνατη η καταστροφή των τάξεων χωρίς την δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Είναι αδύνατη η ελεύθερη συνένωση των εθνών στο σοσιαλισμό χωρίς μια λίγο ως πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών δημοκρατιών εναντίον των υπόλοιπων κρατών.

Έτσι λοιπόν λόγω των ανωτέρω παραγόντων, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών συζητήσεων γύρω από το ζήτημα στη Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του ΡΣΔΕΚ (στγ: Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος) και μετά τη Συνδιάσκεψη, η σύνταξη του Κεντρικού Οργάνου έφτασε στο συμπέρασμα, ότι το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι εσφαλμένο.

Μετάφραση από τα Ρωσικά-επιμέλεια κειμένου: Βασίλης Μακρίδης

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

'Oταν πριν από λίγους μήνες το Κομμουνιστικό (κατά συνθήκην) Κόμμα της Κίνας ανακοίνωσε (και η Λαϊκή Εθνοσυνέλευση αποφάσισε) ότι η χώρα αλλάζει αναπτυξιακό μοντέλο, δίνοντας προτεραιότητα στην ανάπτυξη μιας εσωτερικής αγοράς εν σχέσει προς τις εξαγωγές, οι υποψιασμένοι ένιωσαν να τους ζώνουν μαύρα φίδια. Λίγους μήνες μετά, τα εν λόγω μαύρα φίδια έχουν βάλει στη μέση τον κινέζικο δράκο και τον δαγκώνουν ανηλεώς. Δαγκώνοντας ταυτοχρόνως και τις ουρές τους. Κι ύστερα το κεφάλι τους. Διότι αυτά τα φίδια δεν έχουν μυαλό ή μάλλον έχουν τόσο μυαλό όσο ο καπιταλισμός - δηλαδή κουκούτσι.

Οι κρίσεις του καπιταλισμού πυκνώνουν. Διότι αν υποθέσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι Χ τρισ., οι χρηματοπιστωτικές δοσοληψίες παγκοσμίως είναι Χ τρισ. επί 100! Ηγουν χάος. Ηγουν ο πόλεμος έρχεται καταπάνω μας με δρασκελιές. Κατά τα άλλα, η Γερμανία κοιτάζει πώς θα προσπορισθεί μερικά ψωροεκατομμύρια απ' το χρέος της Ψωροκώσταινας και οι ΗΠΑ πώς θα πουλάνε χρέος για μεταξωτές κορδέλες στην Κίνα (καθότι σε αμερικανικά ομόλογα, δηλαδή σε χρέος, αποταμιεύει και η χώρα της Ουράνιας Γαλήνης).

Περνάει απαρατήρητο (;) ότι οι τοπικές συρράξεις με παγκόσμιο αντίκτυπο πληθύνονται και βαθαίνουν χρόνο με τον χρόνο, φέρνοντας όλο και πιο κοντά την «τελική λύση» ενός παγκόσμιου και ολοκληρωτικού πολέμου. Που, συν τοις άλλοις, θα θέσει τέλος και στους προβληματισμούς μας «εάν κάπου αλλού στο σύμπαν υπάρχει νοήμων ζωή», διότι τέτοια ζωή, μετά από έναν τέτοιον πόλεμο, δεν θα υπάρχει καθόλου στη Γη - ή, εάν κάποια απομεινάρια της συνεχίσουν να υπάρχουν, θα είναι η (ψευτο)ζώσα απόδειξη της ανοησίας που η νοήμων ζωή επέδειξε.

Οσο για την Ελλάδα (κάτοικος κι αυτή του πλανήτη Γη) πάει κατά διαβόλου ή μάλλον την πάνε πριν από την ώρα της. Κι όπως

τον Προμηθέα ανέβασαν δέσμιο στον βράχο του μαρτυρίου του η Βία και το Κράτος, έτσι και την Ελλάδα ανέβασαν δέσμια στον Γολγοθά της το Χρέος και τα Μνημόνια. Δεν είναι παράξενο που η τραγωδία της χώρας μας είναι γκροτέσκ! Σε μια ήπειρο, την Ευρώπη, όπου η Γερμανία έχει τη μωρία και το θράσος να επανεμφανίζει τον εαυτόν της ως ένα ιμιτασιόν Τρίτο Ράιχ , σε έναν πλανήτη που η «πρωταρχική συσσώρευση πολέμου» κάνει στους πολίτες μικρότερη εντύπωση απ' το τελευταίο μοντέλο ενός κινητού τηλεφώνου, είναι λογικό επακόλουθο το παράλογο.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που ο δημόσιος λόγος δεν υπηρετεί τη δημοκρατία. Ο Ομπάμα επαναλαμβάνει τον Κλίντον και η Μέρκελ τον Τόνι Μπλερ (κι όλους μαζί ο Μπέπε Γκρίλο). Μια ενιαία ρητορική μιας ομογενοποιημένης σκέψης που μιλάει με τη γλώσσα της προπαγάνδας έχει υποκαταστήσει την πάλη των ιδεών, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις (όταν εκφράζουν ταξικές διαφορές) κι έχει βυθίσει τις ψυχές των πολιτών σε ένα απομαγευμένο χυλό. Μόνον σε προσωπικό επίπεδο διαφεύγουν οι άνθρωποι, διότι οι συλλογικές τους δυνατότητες για κάτι τέτοιο διατελούν αιχμάλωτες του πιο ηλίθιου, του πιο διεστραμμένου και του πιο πολεμοκάπηλου συστήματος από κτίσεως κόσμου - κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κρίμα, η μεγαλύτερη αμαρτία της Αριστεράς, ότι με την αναδίπλωσή της μετά την πτώση της ΕΣΣΔ άφησε χώρο για την αντιδραστική παλινόρθωση. Μια πτώση αναπόφευκτη από τη στιγμή που η (σχεδιασμένη) οικονομία αποσυνδέθηκε απ' την (πολιτική) δημοκρατία. Το ίδιο

χυδαίο φαινόμενο (χωρίς μάλιστα τις ηθικές αναστολές των σοσιαλιστικών ιδεών) εμφανίζει σήμερα ο καπιταλισμός, όπου η οικονομική δικτατορία των ισχυρών αφανίζει την ίδια της την πολιτική διαχείριση, αφανίζει τις αστικές δημοκρατίες και κυρίως όσα ανθρώπινα χαρακτηριστικά είχαν προσδώσει σ' αυτές οι μάζες με το αίμα τους.

Η λεγόμενη «ελεύθερη οικονομία» είναι η πλέον διευθυνόμενη οικονομία από τελέσεως των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων και κτίσεως Ρώμης. Παρά τους δύο παγκοσμίους πολέμους και παρά τη γνωριμία της ανθρωπότητας με την κόλαση στο πρόσωπο του φασισμού, ο 21ος αιώνας φαίνεται να 'ναι πιο θανάσιμος απ' τον 20όν, διότι ο καπιταλισμός σήμερα είναι πιο θανάσιμος από χθες! Κι αύριο θα είναι πιο θανάσιμος από σήμερα! Καθότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Είναι ένα σύστημα τυφλό, δίχως νόμο θεού ή ανθρώπου, ικανό μόνον να βγάζει κέρδος, αιματοβαμμένο κέρδος, από την εκμετάλλευση (και συνεπώς την καταπίεση) των ανθρώπων κι απ' τον πόλεμο - τη μεγαλύτερη μπίζνα όλων των εποχών απ' όταν ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ και ο Σίσυφος επέστρεφε απ' τον Αδη για να εξακολουθήσει να εισπράττει διόδια έστω και νεκρός.

Αυτό είναι και το μνημόνιο: ένας νεκρός που θέλει να εισπράττει διόδια. Ενας νεκρός που απονεκρώνει τη χώρα, θα την απονεκρώνει επί μακρόν, νεκρωτικός για τους ανθρώπους, τα ζώα και τα σπαρτά.

Οσοι πολιτικοί γονάτισαν μπροστά στα μνημόνια, χάθηκαν. Ο Γιώργος του 44% έφθασε στο ναδίρ του και ο Αντώνης, απ' όταν δήλωσε «ουδείς αναμάρτητος», έχασε την ψυχή του (και μαζί της τα αυγά και τα πασχάλια). Τώρα ο Αλέξης έχει χάσει τον λόγο του,

όχι μόνον της τιμής του (εις όσα αφορούσαν τις δεσμεύσεις του προς τον λαό), αλλά και της λογικής του. Λέει πράγματα ά-λογα. Είμαι ο μόνος που μπορεί να διαχειρισθεί το μνημόνιο καλύτερα απ' τους άλλους, σαν να λέει μετά από μένα το χάος!!!

Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί από παντού, πάει για εκλογική συντριβή και η ηγεσία του, περίκλειστη στου Μαξίμου, ομιλεί για αυτοδυναμία! Σε μια οξεία πλέον κρίση λογικής ανακολουθίας, η κυβέρνηση Σαγιά - Παππά - Φλαμπουράρη διακηρύσσει ότι «δεν πρόκειται να συνεργασθεί μετεκλογικώς με κόμματα που έφεραν μνημόνια», λες και ο μεταλλαχθείς ΣΥΡΙΖΑ μάς έφερε εκ Βρυξελλών απλώς λαχανάκια. Σε μια επίσης κρίση, αλλά αυτήν τη φορά τελείως ά-λογη, ο κ. Βούτσης ισχυρίσθηκε ότι μετεκλογικώς ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν θα στηρίξει το μνημόνιο (που ο ίδιος έφερε) αν δεν θα είναι κυβέρνηση»!

Είναι φανερό ότι το μνημόνιο σκοτώνει (κατά τη λογική και την ηθική) όποιον γονατίζει μπροστά του. Το μόνον στο οποίο οδηγούν τα μνημονιακά «πάση θυσία» (είτε για το ευρώ, είτε για οτιδήποτε άλλο) είναι η επιβολή ατέρμονων θυσιών στους άλλους, μάλιστα ανθρωποθυσιών σε κλίμακα εκατόμβης επί εκατό κι όλο μαζί επί χίλια.

Το πάθος του Σίσυφου για τα λεφτά τον οδήγησε να εξαπατήσει τον τρομερό Αδη και να ανέβει ξανά στον απάνω κόσμο για να πλουτίσει ακόμα περισσότερο. Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε με το γνωστό μαρτύριο. Ομως ο κοσμάκης, παρότι δεν διέπραξε το δικό του αμάρτημα, τιμωρείται με τη δική του ποινή. Κατά τον ίδιο τρόπο που ο κοσμάκης πληρώνει τα σπασμένα όσων ισχυρών τα κάνουν γυαλιά καρφιά από γενέσεως χρόνου. Αν και ο καπιταλισμός είναι το νεότερο παιδί του Χρόνου (τα άλλα τα έχει φάει), είναι και το πιο άμυαλο - σαν τίποτα να μην έχει διδαχθεί και μάθει απ' τα βάσανα των θνητών. Αφιλοσόφητος, νομίζει ότι είναι αθάνατος και σκορπάει παντού στον πλανήτη τον θάνατο - ένας νεκρός Σίσυφος φιλοκερδής που το όνομά του κοροϊδεύει τη σοφία...

* Δημοσιεύτηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ  

Η καθοριστική σύγκρουση στις εκλογές θα γίνει ανάμεσα στην ευρύτατη μνημονιακή συμπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ/ΝΔ/Ποτάμι/ΠΑΣΟΚ και στη μόνη πραγματική αντιπολίτευση, τη Λαϊκή Ενότητα. Δύο παράγοντες θα κυριαρχήσουν: πρώτον, η αξιοπιστία και, δεύτερον, το πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ανάταξης της χώρας.

Η συμπολίτευση αντιμετωπίζει βαθύτατο πρόβλημα αξιοπιστίας γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε παντελώς αναξιόπιστος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο ένα κόμμα της Αριστεράς όχι απλώς να μην εφαρμόζει το πρόγραμμά του, αλλά να υιοθετεί πλήρως το πρόγραμμα του αντιπάλου! Η αξιοπιστία της ΝΔ έχει τραυματιστεί βαρύτατα από τις δεκαετίες διακυβέρνησης και από την πλήρη ανακολουθία του πρώην αρχηγού της, κ. Σαμαρά, στο θέμα των μνημονίων. Το Ποτάμι είναι ένα πολιτικό σύμφυρμα χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, εκεί πλέον έχουμε το ναδίρ της αξιοπιστίας, πρώην πρωθυπουργών, υπουργών, στελεχών και διαπλεκομένων.

Πρόγραμμα φυσικά έχουν τα πέντε κόμματα της συμπολίτευσης: είναι το νέο μνημόνιο που σχεδίασαν και επέβαλαν οι δανειστές. Δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά ανάμεσα τους στο θέμα αυτό. Απλώς διαγκωνίζονται για το ποιος θα κάνει τις περιβόητες «μεταρρυθμίσεις», ποιος θα μετριάσει τις επιπτώσεις για τους εργαζόμενους και ποιος θα βγάλει «ισοδύναμα» από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού.

Το πρόβλημα είναι ότι το μνημονιακό πρόγραμμα οδηγεί σε πλήρες αδιέξοδο, πράγμα που γνωρίζει ο ελληνικός λαός από την εμπειρία των δύο προηγουμένων μνημονίων. Η λιτότητα, οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση των αγορών και η αγριότητα στην αγορά εργασίας μπορεί να βολεύουν τους τραπεζίτες, αλλά δεν δημιουργούν τις συνθήκες ταχύρρυθμης ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα. Με το νέο μνημόνιο η Ελλάδα θα γίνει τελειωτικά μια φτωχή, άνιση, παρηκμασμένη χώρα στις παρυφές της Ευρώπης, όπου η νεολαία θα μεταναστεύει και οι συνταξιούχοι θα παλεύουν να επιβιώσουν. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι μια μικρή δράκα πλουσίων και πολλαπλώς διαπλεκομένων που θα θριαμβεύσουν στο μνημονιακό καθεστώς.

Η Λαϊκή Ενότητα πάσχει από τα αναπόφευκτα οργανωτικά προβλήματα μιας παράταξης που στήθηκε σε χρόνο μηδέν και πρέπει αμέσως να συμμετάσχει σε εκλογές. Στα καίρια ζητήματα της αξιοπιστίας και του προγράμματος όμως, έχει τεράστια πλεονεκτήματα απέναντι στη μνημονιακή συμπολίτευση.

Η Λαϊκή Ενότητα έθεσε τις βάσεις της αξιοπιστίας της όταν είχε το θάρρος να πει Όχι στο νέο μνημόνιο, μένοντας πιστή στο Όχι που είπε ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα. Οι υπουργοί της παραιτήθηκαν και οι βουλευτές της αγνόησαν τον κίνδυνο της μη επανεκλογής τους.  Η Λαϊκή Ενότητα είναι ο συνεπής εκπρόσωπος της αντιμνημονιακής παράταξης στη χώρα μας. Θα προστατεύσει την αξιοπιστία της ως κόρην οφθαλμού: αυτά που υπόσχεται, αυτά θα κάνει.

Η Λαϊκή Ενότητα έχει επίσης το μόνο εφικτό και υλοποιήσιμο πρόγραμμα για τη χώρα σε αντίθεση με το πρόγραμμα των μνημονίων. Πολύ συνοπτικά, το πρόγραμμα στοχεύει μακροπρόθεσμα στην ανάταξη της ελληνικής οικονομίας, με περιορισμό του τομέα των υπηρεσιών και παράλληλη τόνωση της αγροτικής παραγωγής και της μεταποίησης. Αυτός είναι ο δρόμος για ταχύρρυθμη ανάπτυξη που θα είναι υπέρ του κόσμου της εργασίας και κατά του κεφαλαίου. Βραχυπρόθεσμα το πρόγραμμα περιλαμβάνει διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, άρση της λιτότητας, δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του τραπεζικού συστήματος, δημόσιες επενδύσεις, στήριξη των ιδιωτικών επενδύσεων, καθώς και αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου με απλοποίηση του φορολογικού συστήματος.

Το πρόγραμμα της Λαϊκής Ενότητας θα φέρει βαθύτατες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την κοινωνία, αρχής γενομένης από το άρρωστο και εκμεταλλευτικό τραπεζικό σύστημα. Η Ελλάδα χρειάζεται ολοκληρωτική αναδόμηση των τραπεζών σε δημόσια βάση για να στηριχτεί η ανάπτυξη και παράλληλα «σεισάχθεια» στα χρέη των εταιρειών και των νοικοκυριών. Χρειάζεται επίσης ολοκληρωτική αλλαγή σε κεντρικούς τομείς εθνικής σημασίας, όπως η ενέργεια και οι μεταφορές. Χρειάζεται, τέλος, δομικές αλλαγές στον κρατικό μηχανισμό για να δοθεί χτύπημα στη διαπλοκή και να υπάρξει μια νέα σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα που θα προωθεί  την ανάπτυξη. Η πραγματική μεταρρυθμιστική δύναμη στην Ελλάδα είναι η Λαϊκή Ενότητα, έχοντας στόχο την ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη.

Το ερώτημα που πολύ φυσιολογικά προκύπτει είναι: μπορεί να υλοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα, με το οποίο συμφωνεί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, εντός της ΟΝΕ; Η ξεκάθαρη απάντηση είναι δυστυχώς όχι, όπως φάνηκε από την ντροπιαστική παλινωδία του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΟΝΕ έχει δικό της πρόγραμμα για την Ελλάδα, που είναι το νέο μνημόνιο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Η Λαϊκή Ενότητα δεν φοβάται να δηλώσει ότι θα θέσει θέμα συμμετοχής της χώρας μας στην ΟΝΕ με στόχο την εφαρμογή του προγράμματός της. Το εθνικό νόμισμα είναι βήμα και εργαλείο για την ανάταξη της χώρας – δεν είναι αυτοσκοπός. Η συντεταγμένη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα είναι απολύτως εφικτή, πράγμα που γνώριζε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ήθελε επ’ ουδενί να εξετάσει με σοβαρότητα γιατί η ηγεσία του ήταν προσκολλημένη στο ευρώ. Ποτέ δεν υπήρξε κυβερνητικό Σχέδιο Β, παρά τα αβάσιμα που αναφέρουν τα ΜΜΕ εκ του πονηρού.

Η μετάβαση περιλαμβάνει μέτρα όπως στάση πληρωμών στο δημόσιο χρέος με στόχο τη διαγραφή του, μετατροπή χρεών, καταθέσεων και μισθών στο νέο νόμισμα με αναλογία 1:1, άμεση εθνικοποίηση των τραπεζών και εξομάλυνση των κεφαλαιακών και τραπεζικών ελέγχων που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με κρατικές εγγυήσεις, ιεράρχηση των εισαγωγών για να υπάρξει επάρκεια στα φάρμακα, τα τρόφιμα και τα καύσιμα. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για δελτίο, όπως συχνά και κακόβουλα λέγεται.

Το νέο νόμισμα θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να δημιουργεί ρευστότητα μακριά από τα νύχια του κ. Ντράγκι, στηρίζοντας έτσι τις επενδύσεις και την οικονομική δραστηριότητα. Αναμφίβολα το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί στις διεθνείς αγορές, ίσως κατά 15-20% όταν θα φτάσει στη νέα θέση ισορροπίας. Η υποτίμηση θα δώσει ώθηση στην εγχώρια παραγωγή, στη βιομηχανία και στον αγροτικό τομέα. Οι εργαζόμενοι θα έχουν όφελος γιατί θα τονωθεί η απασχόληση. Από την άλλη θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις στο εισόδημα των εργαζομένων και στο κόστος παραγωγής των μικρομεσαίων απαιτώντας κρατική παρέμβαση για τη στήριξή τους.

Η Λαϊκή Ενότητα έχει πλήρη συναίσθηση των δυσκολιών της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα. Καταλαβαίνει πολύ καλά όμως ότι δεν πρόκειται να υπάρξει βιβλική καταστροφή, ότι κι αν λένε τα ΜΜΕ ασκώντας τρομοκρατία. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι περίοδος της μεγαλύτερης δυσκολίας θα κρατήσει μερικούς μήνες και μετά η οικονομία θα αρχίσει να ανακάμπτει. Με κοινωνική συσπείρωση και στιβαρό χέρι στη διακυβέρνηση, οι επιπτώσεις θα είναι διαχειρίσιμες και η Ελλάδα θα περάσει σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη.

Η Λαϊκή Ενότητα είναι η μόνη ελπίδα που απέμεινε στον ελληνικό λαό μετά τη μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι επίσης η πραγματική νέα αρχή για μια άλλη πορεία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι πρώτες ενδείξεις φανερώνουν πολύ μεγάλη δυναμική και προσδοκία στο εκλογικό σώμα. Αν υπάρξει μεθοδικότητα και αυτοπεποίθηση, η Λαϊκή Ενότητα θα προκαλέσει σεισμό στις επερχόμενες εκλογές.

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr