H ανεργία, η ύφεση, η γήρανση του πληθυσμού, η εισφοροδιαφυγή, η αδήλωτη εργασία κ.λπ. έχουν δημιουργήσει σοβαρές συνθήκες δυσμενούς οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης στα ασφαλιστικά ταμεία | EUROKINISSI / ΧΑΣΙΑΛΗΣ ΒΑΪΟΣ

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά... 180 από τα 220 προαπαιτούμενα του μνημονίου 3, θα κληθεί να ψηφίσει και να εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές. Και όλα αυτά, από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι τον Ιούνιο του 2016.

Τα προαπαιτούμενα αυτά, όπως άλλωστε έχει υπογραμμίσει πολλές φορές το ΜΕΤΑ, επιφυλάσσουν νέα βάρη για τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους και τον ελληνικό λαό και προσδένουν τη χώρα μας με νέα δεσμά εξάρτησης από τους δανειστές και το διεθνές κεφάλαιο, καλλιεργούν την ηττοπάθεια και την απογοήτευση στον ελληνικό λαό και δικαιώνουν τις επιλογές του παλιού μνημονιακού κατεστημένου της χώρας μας, το οποίο ο ελληνικός με το περήφανο και ηχηρό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα στις 5 του Ιούλη του 2015 είχε στείλει οριστικά στα αζήτητα.

Και τω όντι, πρόκειται για ένα εμπροσθοβαρές και χωρίς αναπτυξιακή προοπτική πρόγραμμα (σ.σ.: το έχουν παραδεχθεί όλοι όσοι το ψήφισαν), το οποίο εκτός από ένα σκληρό φορολογικό πακέτο περιλαμβάνει όλες εκείνες τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» σε Δημόσια Διοίκηση, Δικαιοσύνη, Υγεία, Ασφαλιστικό, φοροδιαφυγή κτλ., οι οποίες προβλέπονταν στα πρώτα δύο μνημόνια αλλά ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως για παράδειγμα, η αξιολόγηση – σφαγείο Μητσοτάκη που ακυρώθηκε στην πράξη από τους αγώνες τους εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος.

Περιλαμβάνει επίσης και επιπλέον «απαιτούμενες ενέργειες», όπως αλλαγές στη διακυβέρνηση των τραπεζών (ουσιαστικά θα περάσουν υπό τον πλήρη έλεγχο των τοκογλύφων και του κεφαλαίου, με χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων), στα «κόκκινα δάνεια» (θα δούμε σκηνές Ισπανίας, με τα Σώματα Ασφαλείας να «υπηρετούν» τους τραπεζίτες), στις συνθήκες ανταγωνισμού, αλλαγές -επί τα χείρω- στις εργασιακές σχέσεις κ.λπ.

Το ΜΕΤΑ, που εδώ και πέντε χρόνια βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, καλεί τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, κάθε πολίτη που πλήττεται από τα μνημόνια και τη λιτότητα να αντιδράσουν, να αποδοκιμάσουν και να βγουν δυναμικά στους δρόμους, και μαζί με τις άλλες δυνάμεις του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος να συγκροτήσουν ένα ενιαίο παλλαϊκό μέτωπο για την ανατροπή όλων των μνημονιακών πολιτικών και των εφαρμοστικών τους νόμων.

Διαβάστε παρακάτω όλα όσα πρέπει να γίνουν:

Πίνακες από huffingtonpost.gr

πηγη: ergasianet.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Η Λαϊκή Ενότητα καταγγέλλει με ανακοίνωση της  την επονείδιστη  στάση της Ελλάδας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αναφορικά με την αναδιάρθρωση του χρέους  των υπερχρεωμένων χωρών και καλεί τον ελληνικό λαό να βγάλει τα συμπεράσματα του και να ανοίξει με την ψήφο και τους αγώνες του νεόυς δρόμους εθνικής αξιοπρέπειας, δημοκρατίας και προκοπής.

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας έχει ως εξής :

«Η Λαϊκή Ενότητα καταγγέλλει στον ελληνικό λαό την επονείδιστη στάση που υιοθέτησε κατ’ εντολή του Α. Τσίπρα και του Β. Μεϊμαράκη η ελληνική κυβέρνηση στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αναφορικά με την αναδιάρθρωση του χρέους των υπερχρεωμένων χωρών.

Με τη συντριπτική πλειοψηφία 136 υπέρ έναντι 6 κατά και 41 αποχές, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε απόφαση που αναγνωρίζει «το δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους να σχεδιάζει την μακροοικονομική πολιτική του, συμπεριλαμβανομένης της αναδιάρθρωσης του χρέους, χωρίς να αποθαρρύνεται ή να παρεμποδίζεται από καταχρηστικές παρεμβάσεις». Μια απόφαση που προσφέρει ένα ισχυρό, διεθνώς αναγνωρισμένο όπλο στη χώρα μας να αμφισβητήσει, ακόμη και με μονομερείς ενέργειες, το παράνομο, επονείδιστο και απεχθές χρέος. Ακριβώς γιαυτό, η απόφαση καταψηφίστηκε από τις χώρες που κατ’ εξοχήν εκφράζουν το παγκόσμιο τοκογλυφικό κεφάλαιο, όπως η Γερμανία, η ΗΠΑ και η Βρετανία.

Ακολουθώντας πειθήνια, ως πρόβατο επί σφαγήν, τις εντολές των Βρυξελλών, η ελληνική αντιπροσωπεία απείχε από αυτή την ιστορική ψηφοφορία. Η ευθύνη γι αυτή την επαίσχυντη στάση βαρύνει το σύνολο των μνημονιακών κομμάτων, παλιών και νέων, που δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από την «υπηρεσιακή» κυβέρνηση, την οποία από κοινού ανέδειξαν και στηρίζουν. Αποδεικνύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι, όποια μνημονιακή κυβέρνηση κι αν προκύψει από τις εκλογές, θα συμπεριφέρεται σαν αγκιστρωμένο ψάρι των δανειστών- εκβιαστών, παραιτούμενη εκ των προτέρων από όλα τα όπλα που της δίνει το διεθνές δίκαιο και η διεθνής κοινότητα για να βγάλει από το λαιμό της το θανάσιμο βρόχο του χρέους.

Ο ελληνικός λαός καλείται να βγάλει τα συμπεράσματά του και να ανοίξει, με τους αγώνες και την ψήφο του, έναν άλλο δρόμο εθνικής αξιοπρέπειας, δημοκρατίας και προκοπής».

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Γ. Ρούσης:

«Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί

Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ

Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,

Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω

Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.»

Αν όπως μας λέει ο Μανόλης  Αναγνωστάκης πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά, είναι ακόμη πιο βέβαιο ότι πρέπει να λέμε την αλήθεια στον λαό. Και το λέω αυτό, διότι και στις προηγούμενες εκλογές και σε τούτες, οι ποικίλης έντασης ρεφορμιστικές δυνάμεις, στο όνομα του να μην φοβίσουν τους ψηφοφόρους, τους λένε συνειδητά ψέματα, ακόμη και στις περιπτώσεις  εκείνες που οι παραμορφωτικοί τους φακοί τούς επιτρέπουν να συλλάβουν την αλήθεια.

Μια τέτοια στάση ακολούθησε συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις προηγούμενες εκλογές, με τα γνωστά αποτελέσματα, και την ίδια στάση φαίνεται να ακολουθεί και η ΛΑΕ σε τούτες. Κάτι τέτοιο όμως είναι ανεπίτρεπτο για την Αριστερά, και αυτό από πολλές απόψεις.

1. Καταρχάς και καταρχήν δεν αρμόζει στην ηθική της Αριστεράς να κρύβει όπως τα αστικά κόμματα την αλήθεια και να παραμυθιάζει το λαό, κάτι που αυτά είναι υποχρεωμένα να  πράττουν ακριβώς επειδή η ίδια τους η ιδεολογία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ψευδής απεικόνιση της πραγματικότητας.

2. Η λογική ‘’ας πάρουμε την κυβερνητική εξουσία και στη συνέχεια θα προχωρήσουμε στις πολιτικές που επιβάλλεται’’,  είναι δείγμα μιας βαθύτατα αντιδημοκρατικής φιλελεύθερης αντίληψης, η οποία αντιμετωπίζει την εξουσία ως κάτι ξέχωρο από την κοινωνία και το λαό και την κυβέρνηση, όχι σαν τον  υπηρέτη του λαού αλλά σαν αφεντικό του.

3. Μια τέτοια λογική παραβλέπει ότι είναι αδύνατον να εφαρμοστεί μια φιλολαϊκή πολιτική δίχως να έχει σαν θεμελιακό, αν όχι μοναδικό της στήριγμα, τον ίδιο τον οργανωμένο λαό και το κίνημά του.

4. Και ίσως το πλέον εγκληματικό πολιτικά, είναι ότι μια τέτοια στάση αντί να προωθεί την λαϊκή συνειδητότητα προς την εν δυνάμει επαναστατικοποίησή της, αξιοποιώντας τα ρήγματα που η ίδια η αστική πραγματικότητα δημιουργεί  στην λαϊκή  συνείδηση, την καθηλώνει  στα αστικά πλαίσια.

Στις επερχόμενες εκλογές το μέγα παραμύθι το οποίο δυστυχώς εκτός από τις μνημονιακές δυνάμεις συνεχίζει να αφηγείται  και η ΛΑΕ, είναι ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή πολιτική  εντός ΕΕ.

Εκτός από περιπτώσεις όπως εκείνες των συνεργαζόμενων με την ΛΑΕ Γλέζου, Κωνσταντοπούλου και Βαλαβάνη, όπου ο πρώτος είναι κατά της εξόδου από την ευρωζώνη, η δεύτερη στα πλαίσια της θεσμολαγνείας της φαντασιώνεται επαναφορά στις δημοκρατικές αρχές της ΕΕ και της ευρωζώνης και η τρίτη δηλώνει ότι θα αποδέχονταν την επαίσχυντη πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους δυνάστες μας του Φλεβάρη, η ίδια η ΛΑΕ δεν προσδιορίζει την έξοδο από την ΕΕ ως απαραίτητη προϋπόθεση  για την εφαρμογή του προγράμματός της. Ακόμη χειρότερα, η ΛΑΕ δηλώνει ότι εναντιώνεται μόνον στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΕΕ, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο που άφηνε και ο ενιαίος   ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει  αυτή κάποια  φιλολαϊκή πολιτική.

Από την άλλη δεν είναι δυνατόν να παραβλέψουμε ότι η εκ μέρους του ΚΚΕ  μετατροπή της εξόδου από το Ευρώ -καταστροφική κατά τον Δημήτρη Κουτσούμπα πριν την έλευση του σοσιαλισμού- αλλά και από την ΕΕ, από προϋποθέσεις  για να ανοίξουμε το δρόμο προς το σοσιαλισμό σε συνέπειες του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, αποτελεί ένα άλλο παραμύθι το οποίο με τη σειρά του συμβάλλει και αυτό στην διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

Ας πούμε λοιπόν το λύκο, λύκο και εν προκειμένω την ΕΕ φωλιά  των λύκων, λάκκο των λεόντων, θηλιά στο λαιμό μας.

Ας πούμε ευθαρσώς ότι αυτή είναι αδύνατον να μετατραπεί σε Ευρώπη των λαών και ότι θα πρέπει να διαλυθεί.

Ας πούμε ξεκάθαρα ότι η ΕΕ αποτελεί θεμελιακή συνιστώσα της Τρόικας που μας καταδυναστεύει, ότι η συμμετοχή σε αυτήν είναι η αιτία της διάλυσης του παραγωγικού ιστού της χώρας και της συρρίκνωσης της δημοκρατίας.

Ας πούμε ακόμη ότι η  υλοποίηση επί μέρους προοδευτικών μεταρρυθμίσεων είναι αδύνατη όσο παραμένουμε στην ΕΕ .

Όχι λοιπόν για άλλη μια φορά χαμένη ψήφο στους διάφορους αριστερούς πολιτικούς παραμυθάδες, αλλά ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τους  συνεργαζόμενους με αυτήν που είναι οι μόνοι που στο πρόγραμμα τους  περιλαμβάνουν την εδώ και τώρα αποδέσμευση από την ΕΕ.
Γιώργος Ρούσης

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 13.9.2015

Γράφουν: Δημήτρης Γρηγορόπουλος – Βασίλης Μηνακάκης

Πρώτη από τις προϋποθέσεις για τον άλλο δρόμο είναι η ρήξη με ό,τι και όσους αντιπροσωπεύουν την καθήλωση στα όρια του σάπιου καπιταλιστικού καθεστώτος: κυβερνήσεις, μνημόνια, αντεργατικές «μεταρρυθμίσεις», κεφαλαιοκράτες, τράπεζες, ΕΕ. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς αναμέτρηση και σύγκρουση με όλους αυτούς.
Η κατάληξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και άλλων ανάλογων παραδειγμάτων πείθουν και τους πιο δύσπιστους.

Το δόγμα της ΤΙΝΑ και η ανατροπή του

ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ

Η μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, πέραν όλων των άλλων, ενίσχυσε ένα πολύ γνωστό αστικό στερεότυπο: δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτικό σχέδιο στον καπιταλιστικό μονόδρομο. Ή αλλιώς: ο καπιταλισμός και η ΕΕ μπορεί να μην είναι ό,τι καλύτερο, είναι όμως το μοναδικό σύστημα που υπάρχει˙ άρα, είναι ουτοπία να αναζητά κανείς λύσεις έξω απ’ αυτό το πλαίσιο.

Το εν λόγω επιχείρημα απέκτησε ισχύ αυτονόητης αλήθειας μετά την εκφυλιστική πορεία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και ενισχύθηκε από την εξέλιξη σχηματισμών όπως το ΠΑΣΟΚ ή η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, η Κομμουνιστική Επανίδρυση ή οι Εργατικοί του Μπλερ. Πρόκειται για ένα στερεότυπο που έγινε προμετωπίδα των πνευματικών αρχιερέων του νεοφιλελευθερισμού και πολιτικών σαν τη Θάτσερ˙, υποστηρίχτηκε από «έγκυρους» οικονομολόγους, που παρουσιάζουν την αγορά και το κέρδος ως τον «φυσικό» τρόπο λειτουργίας της οικονομίας˙, προβλήθηκε από «διακεκριμένους» κοινωνιολόγους, που αντιμετωπίζουν τη μισθωτή εκμετάλλευση και τις σχέσεις ταξικής κυριαρχίας ως τη μόνη μορφή κοινωνικής συγκρότησης και ενισχύθηκε από προβεβλημένους επιστήμονες, που έφτασαν να υποστηρίξουν ότι ο ανταγωνισμός ή η φτώχεια είναι δήθεν εγχαραγμένα στο γονιδίωμα του ανθρώπου!

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα απ’ αυτόν που ορίζουν οι καπιταλιστικές σχέσεις, η χρεομηχανή, τα μνημόνια, η ΕΕ, η λεηλασία των μισθωτών, στηρίζεται επιπλέον σε μια σειρά «επιχειρήματα» του τύπου: ο «φυσικός χώρος της Ελλάδας είναι η Δύση», «τι να περιμένεις από μια χώρα που δεν παράγει τίποτα», «ένας μικρός λαός δεν μπορεί να τα βάλει με μεγαθήρια». Η ισχύς του επιχειρήματος είναι συνάρτηση δύο παραμέτρων: της συντριπτικής δύναμης πυρός με την οποία προβάλλεται από τους μηχανισμούς του συστήματος (κεφαλαιοκράτες, μίντια, ιδεολογική μηχανισμοί, διεθνείς ενώσεις, εκπαίδευση, εκκλησία κ.λπ.)˙ αλλά και της υποχώρησης που παρουσιάζει το κίνημα, της φθοράς που έχουν υποστεί η Αριστερά και οι κομμουνιστικές ιδέες, της αδυναμίας -τουλάχιστον ως τώρα- να εμφανιστεί ένα υπολογίσιμο «αντίπαλο δέος» προς την αστική τάξη πραγμάτων και την ΕΕ σε αξιακό, κινηματικό, πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο.

Ένα «αντίπαλο δέος» που δεν θα λειτουργεί με όρους χιλιαστικής ομάδας ή ιδανικού οράματος για το απροσδιόριστο μέλλον, αλλά ως υπαρκτό κοινωνικό-πολιτικό ρεύμα, που θα δίνει μάχες τώρα με τα μνημόνια, τα αντεργατικά μέτρα, την αστική στρατηγική και, μέσα από αυτές, θα ανοίγει δρόμους συμβατούς με τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα και με τις μεγάλες πολιτικές που βρίσκονται στην ψυχή μιας πορείας κοινωνικής χειραφέτησης και κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η σημασία ενός άλλου σχεδίου

Υπάρχει, όμως, ανάγκη για ένα άλλο σχέδιο πέρα κι έξω από το μονόδρομο της ΕΕ και του καπιταλισμού; Ή μήπως κάτι τέτοιο είναι περιττό γιατί οι εσωτερικές δυνάμεις του καπιταλισμού (το «αόρατο χέρι» του Α. Σμιθ ή η «δημιουργική καταστροφή» του Γ. Σουμπέτερ) μπορούν να τον διορθώσουν ή γιατί τα πράγματα μπορεί να καλυτερέψουν αν ελέγξουμε τις αχαλίνωτες αγορές και την εικονική οικονομία, υπερβούμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αντιμετωπίσουμε το δημοκρατικό έλλειμμα στην ΕΕ και άλλα παρόμοια;

Η απάντηση στο ερώτημα είναι σαφής: Υπάρχει ανάγκη και μάλιστα πιεστική. Ο σύγχρονος καπιταλισμός, η κρίση του και η στρατηγική για την υπέρβασή της (έκφραση της οποίας είναι τα μνημόνια) το μόνο που έχουν να «δώσουν» στους εργαζόμενους και τους νέους -ιδίως σε αυτούς- είναι δεκαετίες ανεργίας, λιτότητας, ελαστικής εργασίας, ιδιωτικοποιήσεων, καταπίεσης, λεηλασίας της φύσης, υποκουλτούρας˙ καμιά ελπίδα, καμιά προοπτική ότι ακόμη κι αν επιτευχθούν η ανάπτυξη και τα «πρωτογενή πλεονάσματα» η θέση τους θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ελπίδα δεν αποτελούν ούτε οι σύγχρονες μεταρρυθμιστικές ουτοπίες, η ανύπαρκτη δυνατότητα να αποκτήσουν ανθρώπινο πρόσωπο ο καπιταλισμός και η ΕΕ ή να καταργηθούν τα μνημόνια χωρίς να θιγούν το κεφάλαιο και η παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ, που προσγειώνονται ανώμαλα στη σύγχρονη καπιταλιστική πραγματικότητα.

Έτσι, όσο πιο ξεκάθαρα προβάλλουν το κοινωνικά βάρβαρο και βαθιά αντιδραστικό πλαίσιο της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων και της ΕΕ και ο ουτοπικός χαρακτήρας των ενδιάμεσων λύσεων, τόσο πιο πιεστικά και απαιτητικά οι κοινωνικές δυνάμεις που πνίγονται μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχουν ανάγκη και συμφέρον να αναζητήσουν μια ριζικά διαφορετική πορεία.

Ωραία, υπάρχει ανάγκη για μια τέτοια πορεία – σε αυτό θα συμφωνήσουν πολλοί. Υπάρχει, όμως, δυνατότητα, «μπορούμε» ή μήπως είναι μάταιος κόπος; Η δυνατότητα αυτή υπάρχει, αλλά για να μετατραπεί σε πραγματικότητα πρέπει να δράσουν οι άνθρωποι.

Η δυνατότητα αυτή προκύπτει πρώτα απ’ όλα από την κύρια παραγωγική δύναμη, το εργατικό κι επιστημονικό δυναμικό – ιδιαίτερα το νεανικό. Αυτό που, αν και διαθέτει εμπειρία και ανώτερη μόρφωση, καταδικάζεται στην ανεργία, την ξενιτιά, την ελαστική εργασία, τους ευτελιστικούς μισθούς, την αλλοτριωτική διάθεση ακόμη και της φαντασίας του στην υπηρεσία του κέρδους. Αν αυτό το δυναμικό έθετε τις ικανότητές του -υπάρχουσες αλλά και μελλοντικές, που θα πρόσφερε μια απελευθερωτική παιδεία- στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και όχι της μειοψηφίας των κεφαλαιοκρατών, αν τις αξιοποιούσε με χειραφετητικό τρόπο, θα απελευθερώνονταν τεράστιες δυνατότητες για την επίλυση των λαϊκών προβλημάτων και την υπέρβαση του καπιταλιστικού μονόδρομου.

Προκύπτει, επίσης, από τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους και τις παραγωγικές υποδομές που υπάρχουν. Πρόκειται για υποδομές που δεν αξιοποιούνται γιατί δεν είναι «αποδοτικές» με όρους καπιταλιστικού κέρδους (είναι πιο αποδοτική η μετεγκατάσταση σε χώρες φτηνού εργατικού κόστους ή η μεταπήδηση στον χρηματοπιστωτικό τομέα), δεν είναι βιώσιμες εντός του αδυσώπητου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού (που οδηγεί σε κλείσιμο μια σειρά μονάδες), δεν χωρούν στο πλαίσιο ή τα κριτήρια του ευρώ και της ΕΕ (π.χ. βιομηχανίες ζάχαρης που έκλεισαν και τώρα εισάγεται ζάχαρη, αγροτικές καλλιέργειες που έσβησαν λόγω των περιορισμών της ΕΕ) ή εγκαταλείπονται καθώς το εμπορικό κεφάλαιο προτιμά φτηνά προϊόντα από χώρες ελάχιστου εργατικού κόστους. Οι δυνατότητες αυτές θα απελευθερώνονταν, αποδίδοντας τα μέγιστα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, αν η κοινωνία και η παραγωγική διαδικασία απαλλάσσονταν από το βραχνά του κέρδους και των αγορών, από τους περιορισμούς της ΕΕ και της «ιερής» ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής ή τις επιστημονικές ανακαλύψεις.

Προκύπτει, τέλος, από τον κοινωνικό πλούτο που ήδη έχουν συσσωρεύσει ή παράγουν με το μόχθο τους οι εργαζόμενοι του χεριού και του πνεύματος: τα 180 δις ευρώ του (μειωμένου) ΑΕΠ, τα 600 δις που έχουν αποθησαυρίσει οι Έλληνες μεγαλοκεφαλαιούχοι στην Ελβετία, τα τεράστια κέρδη που φέρνουν το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο στην πρώτη θέση παγκόσμια, τα 570 δις που έχουν δοθεί για το χρέος τα τελευταία χρόνια. Αν όλα αυτά τα ιλιγγιώδη ποσά μοιράζονταν στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου και δεν υφαρπάζονταν από τους κηφήνες της χρεομηχανής, τις πολυεθνικές και τους κάθε λογής κεφαλαιοκράτες, θα υπήρχε η δυνατότητα για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, καταπολέμηση της ανεργίας, καλύτερη υγεία και παιδεία, δωρεάν μετακινήσεις κ.λπ.

Είπαμε όμως, οι δυνατότητες υπάρχουν πάντα υπό όρους, πάντα σε συνάρτηση με τις προϋποθέσεις και τους δρόμους που τις μετουσιώνουν σε πραγματικότητα, πάντα σε συνδυασμό με το ερώτημα «ποιος θα τα κάνει όλα αυτά;».

Η πρώτη απ’ αυτές τις προϋποθέσεις είναι η ρήξη με ό,τι κι όσους αντιπροσωπεύουν την καθήλωση στα όρια του σάπιου καπιταλιστικού καθεστώτος: κυβερνήσεις, μνημόνια, αντεργατικές «μεταρρυθμίσεις», κεφαλαιοκράτες, τράπεζες, ΕΕ. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς αναμέτρηση και σύγκρουση με όλους αυτούς, που προφανώς δεν θα συναινέσουν στην αφαίρεση των «κεκτημένων» τους, δεν θα την αποδεχτούν αμαχητί ούτε θα πορευτούν στο δρόμο της διαπραγμάτευσης και του «έντιμου συμβιβασμού». Η τραγική κατάληξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και πλείστων άλλων ανάλογων παραδειγμάτων πείθουν και τους πιο δύσπιστους γι’ αυτό.

Η δεύτερη είναι η συσπείρωση δυνάμεων σε μια μάχιμη πολιτική γραμμή, μια γραμμή αναμέτρησης με τους κόμβους που συμπυκνώνουν τη γραμμή πλεύσης του κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης, την αύξηση της κερδοφορίας και την εδραίωση της κυριαρχίας του (στην Ελλάδα, τα μνημόνια, τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις, την άγρια λιτότητα, το χρέος, την παραμονή σε ευρώ-ΕΕ κ.λπ.). Μια γραμμή πραγματικά ανατρεπτική, δυναμικά παρούσα στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, σε επικοινωνία με τους αγώνες του σήμερα για τα προβλήματα των εργαζομένων και ιδιαίτερα με τις ριζοσπαστικές τους τάσεις, ικανή να επιβάλει επιμέρους νίκες αλλά και γενικότερα πλήγματα κι ανατροπές στην αστική στρατηγική. Μια γραμμή η οποία θα οριοθετείται τόσο από λογικές διόρθωσης του μνημονιακού εφιάλτη, της ΕΕ και του αστικού κόσμου, όσο και από λογικές που επαγγέλλεται ένα σοσιαλιστικό μέλλον αλλά στην πράξη περιορίζεται σε συνδικαλιστικές μάχες και την αυτοαναφορική εκλογική ενίσχυση του κόμματος.

Η τρίτη προϋπόθεση είναι ο ανοιχτός χειραφετητικός ορίζοντας, η λογική του «μέχρι τέλους». Η μάχη του δημοψηφίσματος, μεταξύ άλλων, έδειξε περίτρανα πως σήμερα ακόμη και η πιο «μικρή» αναμέτρηση αποκτά από τα πράγματα γενικότερο και βαθύτερο χαρακτήρα, θυμίζει «μικρογραφία της επανάστασης». «Φροντίζουν» γι’ αυτό το κεφάλαιο, τα μίντια, η ΕΕ, σύσσωμο το εγχώριο και διεθνές οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο. Αλίμονο αν πιστέψει κανείς πως μπορεί να τα βγάλει πέρα σε αυτές τις θεωρητικά «μικρές» μάχες χωρίς «βαρύ οπλισμό», χωρίς στρατηγικές απαντήσεις και χειραφετητικά οράματα, με μισές αλήθειες ή «βλέποντας και κάνοντας», με στρουθοκαμηλικές λογικές «θα δούμε την έξοδο από ευρώ-ΕΕ αν τεθεί» (ενώ τίθεται ΤΩΡΑ) χωρίς επαναθεμελίωση-ανασυγκρότηση-αντεπίθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης σε επίπεδο θεωρίας, πολιτικής, κινήματος και φορέων.

Η τέταρτη προϋπόθεση είναι ο εργατικός διεθνισμός. Γιατί είναι πασιφανές ότι σε έναν άνευ προηγουμένου διεθνοποιημένο κόσμο, είναι δύσκολο να σταθεί μόνη μια χώρα – μικρή ή μεγάλη, προικισμένη ή όχι πλουτοπαραγωγικά. Απαιτούνται αλληλεγγύη, ισότιμη διεθνής συνεργασία και πολύμορφες διεθνείς σχέσεις. Σχέσεις που δεν θα υπόκεινται στις δεσμεύσεις και τα κριτήρια των αγορών, της ΕΕ, του κέρδους, ούτε οριοθετούνται από τα διάκενα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, αλλά θα υπερβαίνουν τα όριά τους.

Η πέμπτη προϋπόθεση είναι η σαφής -και κυρίως έμπρακτη, μέσω υπαρκτών συλλογικών «παραδειγμάτων»- απάντηση στο πρόβλημα του υποκειμένου, δηλαδή του «ποιος θα κάνει πράξη τον άλλο δρόμο». Αν αυτό λείπει, σε μια εποχή όπου το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα είναι χρεοκοπημένο και παρωχημένο –ή και ταξικά προδοτικό, όπως η ΓΣΕΕ, που συντάχθηκε με το στρατόπεδο του «ναι»-, όπου η ανάθεση, οι λύσεις δι’ αντιπροσώπων ή μέσω μιας κυβέρνησης έχουν εξευτελιστεί κι η Αριστερά έχει φθαρεί ποικιλοτρόπως -έως έχει ταυτιστεί με βάρβαρα μνημόνια ή καταπιεστικά καθεστώτα-, αν λοιπόν σε αυτές τις συνθήκες απουσιάζει αυτή η πλευρά, τότε ο άλλος δρόμος θα παραμένει απλώς μια διακήρυξη. Ευγενική, θεωρητικά σωστή – ωστόσο μια διακήρυξη, μια επαγγελία ανίκανη να δώσει μάχες τώρα, να παρέμβει στις καθημερινές αναμετρήσεις, να απαντήσει πρακτικά στη μνημονιακή επέλαση και τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις.

Με αυτήν την έννοια, η οικοδόμηση πραγματικών βημάτων σε μια λογική ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, η διαμόρφωση αυθεντικών όρων για έναν υπολογίσιμο πόλο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και μια μάχιμη πολιτική συνεργασία των ριζοσπαστικών, αντικαπιταλιστικών, αντιΕΕ και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, καθώς και το χτίσιμο πραγματικών προϋποθέσεων ενός σύγχρονου φορέα-κόμματος της κομμουνιστικής απελευθέρωσης αποτελούν ζωτικό συστατικό ενός άλλου δρόμου συμβατού με τις εργατικές και νεολαιίστικες ανάγκες.

Ευρύτατη συναίνεση των μνημονιακών κομμάτων

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΥΓΑΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΕΙ Η ΣΥΓΚΛΙΣΗ

Η αναγκαιότητα του προγράμματος που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως άμεση λύση αλλά και στρατηγική προοπτική επιβεβαιώνεται απ’ την παραβολή με την πραγματικότητα, αλλά και απ’ την αντιπαραβολή με την πραγματικότητα των άλλων κομμάτων. Δεν πάσχουμε από δοκησισοφία ή ναρκισσισμό.

Γιατί η αλήθεια ενός ισχυρισμού δεν έχει ως κριτήριο επαλήθευσης τον αριθμό των υποστηρικτών ή αρνητών του. Εξάλλου, τη «λογική» του προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έστω χωρίς το συνολικό «σύστημά» του, τη συγκρουσιακή αντισυστημική, δηλαδή, πρόταση (που εμπεριέχει αλλά και υπερβαίνει την αντιμνημονιακή πρόταση) την ενστερνίζονται σε εκρηκτικές κινηματικές «στιγμές» (βλ. Δημοψήφισμα) ευρύτερες μάζες, έστω κι αν πολιτικά ακολουθούν άλλα κόμματα ή είναι πολιτικά ανέστιες (τμήματα ιδίως της ριζοσπαστικοποιούμενης, σε σημαντικό αυθόρμητα, νεολαίας).

Στο χώρο του κομματικού συστήματος παρατηρείται ευρεία σύγκλιση σε πλάτος αλλά και σε βάθος. Η προώθηση της στυγνής νεοφιλελεύθερης πολιτικής επιβάλλει τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, που δομικό του γνώρισμα είναι η προγραμματική σύγκλιση των κομμάτων του συστημικού τόξου, η συγκυβέρνηση από κόμματα του χώρου, η περιθωριοποίηση των μη συστημικών πολιτικών δυνάμεων.

Στη χώρα μας το συστημικό τόξο ολοκληρώνεται με την ένταξη του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Σε βάθος, η σύγκλιση εκφράζεται με τη μνημονιακή μορφή της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης. Η προγραμματική σύγκλιση παλαιών και νέων μνημονιακών κομμάτων εξυπηρετεί μεν ορθολογικότερα το σύστημα, δυσχεραίνει όμως την ανάγκη ιδιαίτερης ταυτότητας αυτών των κομμάτων. Η ραγδαία σε περιεχόμενο και ρυθμό μεταστροφή μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση κομμάτων, όπως συνέβη ήδη με το ΠΑΣΟΚ και εν μέρει ήδη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εντονότερο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, διότι το αριστερό τμήμα της βάσης του δύσκολα θα συμβιβαστεί με την απροσχημάτιστη, σοσιαλφιλελεύθερη μεταμόρφωσή του.

Γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ μέμφεται τη ΝΔ για νεοφιλελευθερισμό, αρνείται τη συγκυβέρνηση μ’ αυτήν, όχι όμως και τα άλλα συστημικά κόμματα. Από θετική άποψη, υπόσχεται αντιρρόπηση του μνημονίου (που δεσμεύεται να το εφαρμόσει) με «παράλληλο πρόγραμμα»! Παρόμοια, η ΝΔ κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για κρατισμό, εθνική ανευθυνότητα λόγω άρνησης συγκυβέρνησης.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Αριστερή αναζήτηση χωρίς όρια και δόγματα

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΚΕ ΚΑΙ ΛΑΕ

Αν και ένα τμήμα του αριστερού κόσμου θα μείνει, στην αρχή τουλάχιστον, ενσωματωμένο στον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων και της νέας αποτυχίας των παλιών και νέων μνημονιακών κομμάτων, η εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ σε υπαρκτές και δυνάμει αριστερές μάζες, γρήγορα θα εξαντλείται, καθώς θα τείνει, ωθούμενος και απ’ το σύστημα, στον κεντροαριστερό χώρο, σε μια ανανεωμένη σοσιαλδημοκρατία. Επομένως, στο κοινό αυτό θα απευθυνθούν τα κύρια αριστερά κόμματα (ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), με το πρόγραμμα και την πολιτική πρότασή τους, για να εξασφαλίσουν την εύνοιά του.

Η αχίλλειος πτέρνα του ΚΚΕ είναι η έλλειψη ουσιαστικά προγραμματικής πρότασης για έξοδο απ’ την κρίση και αντίκρουση της καπιταλιστικής επίθεσης, με αναγωγή της επίλυσης όλων των βασικών προβλημάτων στον σοσιαλισμό. Αντιλαμβάνεται αυτή την αδυναμία, αλλά η δογματική στρατηγική του δεν του επιτρέπει να τη θεραπεύσει.

Γι’ αυτό καταφεύγει σε μια λαθροχειρία. Επιχειρεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η πρότασή του αφορά το παρόν, μιλώντας για αποδέσμευση απ’ την ΕΕ με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και λαϊκή εξουσία. Αν και έχει εξαλείψει τον όρο σοσιαλισμός και τον όρο επανάσταση, χωρίς την οποία ο σοσιαλισμός είναι αδιανόητος, και χρησιμοποιεί πιο αόριστους όρους (κοινωνικοποίηση – λαϊκή εξουσία), το πρόγραμμά του δεν εκφράζει τακτική άμεση πρόταση, αποτελεί πρόταση εγκαθίδρυσης του σοσιαλισμού. Αποφεύγει τους επιστημονικούς ταξικούς όρους σοσιαλισμός, επανάσταση, δικτατορία του προλεταριάτου, για να μη φοβίσει ένα ευρύτερο συντηρητικό κοινό (μικροαστούς κυρίως) στο οποίο προνομιακά απευθύνεται. Η απουσία άμεσης προγραμματικής πρότασης, ο σεχταρισμός, η στοχοποίηση μάλλον αριστερών κομμάτων και λιγότερο του αστικού πολιτικού συστήματος, απωθεί την αριστερή αναζήτηση, που θα αυξάνεται, απ’ τον οριοθετημένο και οριακό χώρο του ΚΚΕ.

Η ΛΑΕ κινείται σε μια εγγενή αντίφαση. Απ’ τη μια η διάσπασή της απ’ τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και το ηθικό πλεόνασμα της αποποίησης υπουργικών ή και βουλευτικών θώκων φάνηκε ν’ ανοίγει ελπίδες, ωστόσο η άτολμη διεκδίκηση και αναπαραγωγή του ΣΥΡΙΖΑ του 12-13, με πρόσημο συνέπειας, που δεν υπερβαίνει τη φιλολαϊκή διαχείριση (κεϊνσιανή) εντός του συστήματος, υπολείπεται κατά πολύ της αντικειμενικής ανάγκης για συγκρουσιακή κατίσχυση της καπιταλιστικής επίθεσης.

Το πρόγραμμα της ΛΑΕ, όπως και το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ του 12-13, είναι αδύνατο να υλοποιηθεί εντός ΕΕ, η οποία απέρριψε και το πρόγραμμα της ΔΕΘ, που απλώς στόχευε στην ανάσχεση της ακραίας φτώχειας. Καταλύτης για το χαρακτήρα του προγράμματος της ΛΑΕ είναι η μη συμπερίληψη σ’ αυτό της ρήξης και εξόδου απ’ την ΕΕ. Δεν είναι απλώς ένας στόχος στον οποίο υπάρχει διαφωνία. Είναι, απ’ τη φύση των πραγμάτων, ο ακρογωνιαίος λίθος ενός αριστερού προγράμματος, ο προϋποθετικός όρος για την υλοποίησή του. Στη διακήρυξη της ΛΑΕ γίνεται αναφορά για πιθανό δημοψήφισμα για την αποδέσμευση, όταν τεθεί το θέμα στην ημερησία διάταξη. Λειτουργεί, όμως, ουσιαστικά, σαν άλλοθι για το αριστερό ακροατήριο. Απουσιάζει παντελώς απ’ τις καθημερινές τοποθετήσεις και παρεμβάσεις της ΛΑΕ ο στόχος της εξόδου απ’ την ΕΕ ως άμεσος, κορυφαίος και προϋποθετικός στόχος του κινήματος.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωραία που τα είπε στα Γιάννενα ο Αλέξης Τσίπρας! «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί πρώτον, την πολιτική σταθερότητα, δεύτερον, την εφαρμογή με όρους μάχης και όχι άνευ όρων παράδοσης…» είπε μεταξύ άλλων ο τέως πρωθυπουργός! Εφαρμογή πάνω απ’ όλα του Μνημονίου, αλλά με μαχητικό τρόπο! «Αν σήμερα φορούν εθνική προβιά είναι για να πετύχουν την αριστερή παρένθεση με άλλον τρόπο» εξήγησε, αναφερόμενος στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι την κυρίαρχη κυβερνητική παρένθεση του ΣΥΡΙΖΑ την είδαμε, την «αριστερή» κυβερνητική πολιτική όμως ούτε την είδαμε μέχρι τώρα ούτε πρόκειται να τη δούμε ποτέ από τον ΣΥΡΙΖΑ που πέρασε πλέον ανοιχτά στο μνημονιακό στρατόπεδο, μετά τη θεαματικότατη «μνημονιακή κωλοτούμπα» του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα πιο ωραία τα είπε, όμως, ο επίδοξος αντικαταστάτης του στην πρωθυπουργία, σε περίπτωση συνεργασίας κυβερνητικής με τη ΝΔ, ο Γιάννης Δραγασάκης, σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι Σταρ. Είπε μια κουβέντα πολύ βαριά και βαθιά, παρόλο που ακούστηκε από όλους, σαν μεγαλοπρεπής …μπούρδα! «Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μνημονιακή, το Μνημόνιο θα είναι μέρος του προγράμματος (!!!)» δήλωσε εμβριθώς ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είπε ο άνθρωπος! Ναι μεν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόζει το Μνημόνιο και θα ασκεί μνημονιακή πολιτική, αλλά αυτό δεν αρκεί για να την χαρακτηρίσουμε μνημονιακή! Φοβερή ιδέα! Ευτυχώς που δεν τη σκέφτηκε ο Σαμαράς, γιατί αν το είχε σκεφθεί, θα ήταν ίσως ακόμη πρωθυπουργός! Σωθήκαμε! Ευτυχώς που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έξυπνα στελέχη!

Όσο για το τι κυβέρνηση θα σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, διαλέγετε και παίρνετε. «Τον Ιανουάριο πήραμε 149 βουλευτές. Τώρα δεν ζητάμε πολλούς, ζητάμε δύο παραπάνω (!)», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας την Πέμπτη στα Γιάννενα. Ο Τσίπρας δηλαδή ζητάει αυτοδυναμία – ούτε που τον νοιάζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει εφτά, οχτώ ή και δέκα εκατοστιαίες μονάδες χαμηλότερο ποσοστό! Άρχοντας ο τύπος. Ο στενός συνεργάτης του Νίκος Παππάς, όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Άλφα FM για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τόνισε: «Τα πάντα αλλάζουν» στο ΠΑΣΟΚ, «αλλά τα βαρίδια στέκονται». Αντιθέτως, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM, ο πολιτικός μέντορας του Αλέξη Τσίπρα, ο Αλέκος Φλαμπουράρης απέρριψε το ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικό εταίρο. Ακούγοντας τη Φώφη Γεννηματά, είπε, «δεν κατάλαβα ότι μπορεί να συνεργαστούμε»! Λίγη ώρα αργότερα, μιλώντας στον ΕΡΤ, ο Αλέκος Φλαμπουράρης δήλωσε πομπωδώς ότι η ισχυρή (!) πλειοψηφία στη Βουλή «είτε θα γίνει μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είτε, αν αυτό δεν φτάνει, θα σκεφτούμε εκτιμώντας την πολιτική κατάσταση εκείνη τη στιγμή»! Η …«στρατηγική» δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ είναι το …«βλέποντας και κάνοντας»!

Σε απλούστερα ελληνικά αυτό σημαίνει ότι «με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, θα συνεργαστούμε με όποιον να ‘ναι, αφού έτσι κι αλλιώς μνημονιακή πολιτική θα εφαρμόσουμε»! Απερίγραπτος είναι ο προεκλογικός αγώνας φέτος. Επικρατεί πλήρης πολιτική σύγχυση και όλα τα κόμματα προσπαθούν να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους για την άθλια κατάσταση επιτιθέμενα εναντίον των υπολοίπων κομμάτων για οποιοδήποτε θέμα, σχετικό ή άσχετο. «Η ΝΔ επιδιώκει να περάσουν οι υπόλοιπες μέρες με το δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ» είπε π.χ ο Ν. Παππάς, ο στενότατος συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, στο ραδιοσταθμό Άλφα. Δεν φταίει δηλαδή το «μνημόνιο Τσίπρα» για τη δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας και την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η …«αρνητική καμπάνια» της ΝΔ, η οποία θέλει «να απουσιάζει η ίδια ως πολιτικό πρότζεκτ» κατά τον ισχυρισμό του τέως υπουργού Νίκου Παππά του ΣΥΡΙΖΑ! Τι αναδεικνύει ως αιτία των δεινών μας η ΝΔ, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Μα φυσικά το γεγονός, όπως δήλωσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ότι ο Πάνος Καμμένος, ο αρχηγός των Ανεξάρτητων Ελλήνων «δηλητηριάζει το πολιτικό κλίμα, καθώς βλέπει ότι δεν μπαίνει στη Βουλή και κοντεύει να τρελαθεί»! Ο Β. Μεϊμαράκης μάλιστα κατήγγειλε τον Π. Καμμένο ότι «δεν είναι δεξιός, αφού συνεργάζεται με τον Αλέξη Τσίπρα σε αριστερή πορεία και όχι για συγκεκριμένο πρόγραμμα».

 *Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ

Φίλες και φίλοι, γεια και χαρά.

Νοιώθω μεγάλη χαρά που βρίσκομαι σήμερα ανάμεσα σε τόσο κόσμο στην όμορφη γιορτή σας, σε τούτη τη γειτονιά, τη γεμάτη με αρχαίους θρύλους και νεανικά πρόσωπα.

Μια γειτονιά που φέρει το όνομα του Θησέα, ήρωα και βασιλιά της Αθήνας. Γνωρίζετε βέβαια τί λέει ο μύθος.

Μια φορά κι ένα καιρό, οι Αθηναίοι ηττήθηκαν από την υπέρτερη δύναμη του Μίνωα κι εξαναγκάστηκαν σε μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση.

Να του στέλνουν κάθε εννέα χρόνια επτά κορίτσια κι επτά αγόρια τους για να τα φάει ο τρομερός Μινώταυρος στο λαβύρινθό του.

Γοητευτικός και γενναίος, ο Θησέας σκότωσε το θηρίο, βγήκε με τη βοήθεια της Αριάδνης από το λαβύρινθο και απάλλαξε την Αθήνα από τον φρικτό φόρο υποτέλειας.

Φαντάζομαι ότι το πιάσατε το υπονοούμενο. Η αρχαία Αθήνα είναι η σημερινή Ελλάδα. Ο ανάλγητος Μίνωας έδωσε τη σκυτάλη στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε.

Ο Μινώταυρος που μας παίρνει μακριά μας, όχι κάθε εννιά χρόνια, αλλά κάθε μέρα, τόσα κορίτσια και τόσα αγόρια μας, είναι το αδηφάγο χρέος.

Κι ο λαβύρινθος, απ’ όπου εδώ και πέντε χρόνια δεν μπορούμε να βγούμε, είναι τα Μνημόνια.

Ποιος θάναι άραγε ο Θησέας της εποχής μας, που θα δώσει ένα λυτρωτικό τέλος στη μιζέρια και τη ντροπή;

Αλλίμονο, φίλες και φίλοι, στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες. Αλλίμονο σ’αυτούς που περιμένουν κάποιους άλλους να «καθαρίσουν» για πάρτι τους.

Ο Θησέας της εποχής μας είμαστε όλοι εμείς, αν το θελήσουμε κι αν το πιστέψουμε!

Είναι ο λαός που πλημμύρισε της πλατείες των Αγανακτισμένων κι έριξε τρεις Μνημονιακές κυβερνήσεις.

Ο ίδιος λαός που αψήφισε και τη Μέρκελ, και το Γιούνκερ και τους τρομοκράτες με γραβάτα στα δελτία των οκτώ, και τους επέστρεψε το τελεσίγραφο με το συντριπτικό ΟΧΙ της 5^ης Ιουλίου.

Μια και δυο και τρεις φορές, νικήσαμε το φόβο. Τώρα είναι η ώρα να κερδίσουμε την ελπίδα!

Δεν θα είναι εύκολο, γιατί τώρα στην απέναντι όχθη βρίσκονται και πολλοί που μέχρι χθες μάχονταν και γιόρταζαν μαζί μας.

Είναι όσοι πήραν την πολύ βαρειά ευθύνη να κάνουν το «πρώτη φορά Αριστερά», «τρίτη φορά Μνημόνιο».

Όπως ο Γιάννης Δραγασάκης, που έκανε δημόσια «αυτοκριτική» για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ γιατί- άκουσον, άκουσον!- «δαιμονοποίησε το Μνημόνιο»!

Μας έχουν ήδη προετοιμάσει ότι μετά τις εκλογές θα φτιάξουν κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που μας έβαλε στη σκοτεινή, μνημονιακή εποχή και το ΠΟΤΑΜΙ του κ. Θεοδωράκη, που πιο μνημονιακός... πεθαίνεις.

Κι όλα αυτά, γιατί, λένε, «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» εκτός από την απόλυτη καταστροφή.

Θα τους πιστέψετε, φίλες και φίλοι, αυτούς τους ανθρώπους που έμαθαν τόσο γρήγορα να μιλάνε την ξένη γλώσσα της μοιρατρείας, τη γλώσσα των τοκογλύφων και εκβιαστών μας;

Θα πιστέψετε ότι είναι μοιραίο να γίνετε η γενιά όχι των 500 ευρώ, που λέγαμε χτες, αλλά των 300 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων;

Θα πιστέψετε ότι οι μόνες επιλογές σας θα περιορίζονται στο εξής ανάμεσα στην ανεργία, το ντελίβερι, το κούριερ και την ξενητειά;

Θα πιστέψετε ότι η Ελλάδα είναι μοιραίο να έχει στον αιώνα τον άπαντα για σύνταγμά της τη λιτότητα;

Θα πιστέψετε ότι είναι μοιραίο να ζούμε διαρκώς σαν άθλια Μπανανία, αφήνοντας στις Βρυξέλλες να αποφασίζουν ακόμη και πότε θα ανοίγουν τα μαγαζιά μας και πώς θα δουλεύουν τα φαρμακεία μας;

ΟΧΙ φίλοι και φίλες! ΟΧΙ! Δεν υπάρχει τίποτα το «μοιραίο» σε όλα αυτά. Υπάρχουν μόνο μοιραίες επιλογές μοιραίων ανθρώπων, που δεν μπορούν να δεσμεύουν έναν ολόκληρο λαό.

Σ’ αυτούς που γέρασαν τόσο γρήγορα και «ωρίμασαν» τόσο θλιβερά απαντάμε:

ΝΑΙ, μπορούμε αλλοιώς! Η Ελλάδα είναι μια πλούσια, πολύ πλούσια χώρα, που δεν της αξίζει ο ρόλος του ζήτουλα και του υποτακτικού.

Είμαστε μια χώρα με εύφορη γη, ποτισμένη με ιδρώτα και αίμα, εξαιρετικό κλίμα, άριστα διατροφικά προϊόντα, τεχνογνωσία σε σημαντικούς βιομηχανικούς κλάδους, νερά και πρώτες ύλες.

Όλα αυτά τα επιβουλεύονται και θέλουν να μας τα πάρουν κοψοχρονιά. Δεν θα τους αφήσουμε!

Έχουμε τα πολύτιμα εκείνα πράγματα που ό,τι και να κάνουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας τα πάρουν: Τον ήλιο και το γαλάζιο του ουρανού μας, τον ανοιχτό ορίζοντα της θάλασσας και των νησιών μας.

Έτσι μας έμαθε ο κόσμος όλος: με το χορό του Ζορμπά και το τεστ παπ του Παπανικολάου. Έμαθε ότι οι Έλληνες είναι ένας λαός ανοιχτόκαρδος, αισιόδοξος και εφευρετικός.

Δεν θα μας κλέψουν αυτό το χαμόγελο! Δεν θα μας κλέψουν τη φαντασία, το μεράκι και τη δημιουργία.

Είμαστε ένας μικρός λαός με πολύ μεγάλο ειδικό βάρος στη συνείδηση όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Όχι μόνο γιατί σ’αυτά εδώ τα χώματα γεννήθηκε η αρχαία Δημοκρατία.

Αλλά και γιατί αυτός ο μικρός λαός τόλμησε στους νεώτερους χρόνους να υψωθεί, μ’ όλη την αποκοτιά του, απέναντι στην Ιερά Συμμαχία, εμπνέοντας όλη τη δημοκρατική Ευρώπη.

Γιατί εδώ, λίγο παραπάνω, ο Μανόλης Γλέζος κι ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη ναζιστική σημαία, προαναγγέλλοντας την εποποιία του ΕΑΜ, της Καισαριανής, της Κοκκινιάς και του Άρη.

Μ’αυτή την κληρονομιά θα πορευτούμε για να πετύχουμε τη δική μας απελευθέρωση, στη δική μας εποχή, με το δικό μας τρόπο.

Έπαθλο του αγώνα μας θα είναι όχι απλά μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια και ξένη επιτροπεία, αλλά μια Ελλάδα χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, με το λαό στην εξουσία, μια Ελλάδα σοσιαλιστική.

Φίλες και φίλοι,

Μια εβδομάδα πριν από τούτη την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, το σύστημα των ολιγαρχικών συμφερόντων και της ξένης επιτροπείας ρίχνει το βαρύ πυροβολικό του.

Προσπαθούν να στήσουν σκηνικό «ντέρμπι» μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, καλλιεργώντας τη λογική της χαμένης ψήφου, με βασικό στόχο τη Λαϊκή Ενότητα.

Μάταιος κόπος! Είναι φως φανάρι πως το «ντέρμπι» είναι στημένο και το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο.

Όποιος και να έχει το πάνω χέρι στο μοίρασμα της κοινοβουλευτικής λείας, στις 21 του Σεπτέμβρη θα έχουμε μια κυβέρνηση του μνημονιακού τόξου ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΠΟΤΑΜΙ.

Το πρόγραμμά τους είναι κοινό, ψηφισμένο από τους 220 βουλευτές τους. Οι διαφορές τους εξαντλούνται στα ισοδύναμα, σαν να λέμε να διαλέξουμε ποιο από τα πέντε δάχτυλα θα κόψουμε.

Το ζητούμενο από αυτές τις εκλογές δεν είναι ποια κυβέρνηση θα βγει. Είναι αν θα υπάρχει στις 21 του Σεπτέμβρη μια ισχυρή, λαϊκή αντιπολίτευση. Ένα δυνατό αντίβαρο στο μνημονιακό τόξο.

Μια πραγματική δύναμη ανατροπής και εναλλακτικής, ριζοσπαστικής λύσης με σοσιαλιστικό ορίζοντα, όχι στη Δευτέρα Παρουσία, αλλά στο σκληρό παρόν.

Μια Αριστερά που δεν θα εξαντλείται σε ιδεολογική κατήχηση, αλλά θα υπάρχει για να ενώνει, να εμπνέει και να υπηρετεί το λαό. Μια Αριστερά πραγματικά επικίνδυνη για το σύστημα.

Αυτή την Αριστερά πασχίζει να εκφράσει η Λαϊκή Ενότητα.

Είμαστε το πιο νέο πολιτικό κίνημα αυτής της χώρας.

Καθένας μας έχει τη διαδρομή του στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Αλλά όλοι μαζί ξαναγεννηθήκαμε σαν Λαϊκή Ενότητα μέσα από τη μεγάλη μάχη και τη μεγάλη νίκη του λαού και ιδίως της νεολαίας, τη νίκη της 5^ης Ιουλίου.

Δώσαμε και δίνουμε μια υπεράνθρωπη μάχη για να συγκροτηθούμε και να επικοινωνήσουμε με το λαό στα πολύ σφιχτά περιθώρια αυτών των εκλογών- εξπρές, που μας επιβλήθηκαν.

Αντιλαμβανόμαστε ότι πολλοί άνθρωποι, ιδίως νέοι, δεν έχουν πειστεί από τις απαντήσεις μας. Άλλωστε κι εμείς δεν ισχυριζόμαστε ότι έχουμε απαντήσεις για όλα.

Εκείνοι που μπορούν να το ισχυριστούν είναι μόνο όσοι είναι καταδικασμένοι να παπαγαλίζουν το «λυσάρι» των μνημονίων.

Δεν σας ζητάμε, φίλες και φίλοι, τυφλή εμπιστοσύνη.

Αμφισβητείστε μας! Διορθώστε μας! Πάρτε στα χέρια σας την υπόθεση της Λαϊκής Ενότητας, που είναι ανοιχτή σε όλους και σε όλες.

Ένα πράγμα μόνο σας ζητάμε: Ό,τι κι αν διαλέξετε, μην ακούτε τις φωνές που σας ψιθυρίζουν ότι όλοι είναι ίδιοι, ότι όλοι θα σας προδώσουν μια ωραία ημέρα.

ΟΧΙ, δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

Κάποιοι απέδειξαν ότι δεν είναι ερωτευμένοι με τις καρέκλες τους. Ότι δεν βάζουν το συμφέρον του κόμματος πάνω από το καθήκον απέναντι στο λαό και την ιστορία.

Ότι είχαν τα κότσια να πουν «χαιρετίσματα στην εξουσία» και να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες, μένοντας πιστοί στις αρχές και τις αξίες τους.

Μην αφήνετε το σαράκι της δικαιολογημένης απογοήτευσης από εκείνους που άλλαξαν όχθη να σας οδηγήσει στην αποχή ή σε ψήφο απλής γελοιοποίησης του πολιτικού συστήματος.

Δεν αρκεί να τους τρολάρετε. Πρέπει και να τους τρομάξετε!

Μην τους δώσετε τη χαρά να πανηγυρίζουν το βράδυ της άλλης Κυριακής ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού νομιμοποιεί τα μνημόνια κι ένα άλλο κομμάτι του, ακόμη χειρότερα, στρέφεται προς τη φασιστική Χρυσή Αυγή.

Δεν φτάνει να κάνετε unfollow στο στημένο ντέρμπι. Πρέπει να παίξετε εσείς μπάλα, με τη δική σας φανέλα και τα δικά σας χρώματα.

Μαύρο, λοιπόν, σ’αυτούς που μαυρίζουν τη ζωή μας!

Κόκκινο στη νύχτα που μας τυλίγει, για να ξημερώσει μια καινούργια μέρα ελπίδας, ένα καινούργιο μέλλον για τη γενιά σας.

Με τη Λαϊκή Ενότητα, γιατί η ελπίδα ανήκει σε κείνους που την υπερασπίζονται!

Με τη Λαϊκή Ενότητα, γιατί το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που το κερδίζουν!

Με τη Λαϊκή Ενότητα να κάνουμε την άλλη Κυριακή ένα πρώτο, σταθερή βήμα εμπρός και να πάρουμε φόρα για τα μεγάλα άλματα που μας περιμένουν.

Για να νικήσει το προδομένο ΟΧΙ που μας έκανε περήφανους.

Για τα μεγάλα ΝΑΙ της γενιάς σας, για την ελεύθερη Ελλάδα που αξίζουμε!

Γεια σας και με τη νίκη!

πηγη: iskra.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Αν δεν συμβεί κάτιτις το απρόοπτον το βράδυ θα απολαύσουμε το ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα – Μειμαράκη. Όπως όλα τα σικέ παιχνίδια που σέβονται τον εαυτό τους θα έχει κι αυτό «κόκκινες κάρτες», φαντεζί τσαλιμάκια χωρίς ουσία πλην όμως απαραίτητα για το αποκοίμισμα της κερκίδας και φυσικά διατεταγμένους κομματικούς κλακαδόρους που αμέσως μετά το ντιμπέιτ θα πάρουν σβάρνα τα τηλεστασίδια για να πανηγυρίσουν την «περήφανη νίκη» του αρχηγού τους.

Φυσικά στο ντιμπέιτ δεν θα αναδειχτεί τίποτα από τα φλέγοντα. Όπως, για παράδειγμα, ότι αμέσως μετά τις εκλογές και μέχρι το τέλος του χρόνου, εως τον Δεκέμβρη δηλαδή, ο καθημαγμένος ελληνικός λαός θα εξαναγκαστεί – όπως έχουν συμφωνήσει στο Μνημόνιό τους οι κύριοι Τσίπρας και Μειμαρακης – να καταβάλλει11 δισ. ευρώ επιπλέον (!) στον Μινώταυρο της εισοδηματικής και φορολογικής του λεηλασίας: Ανάμεσα σ’ αυτά περί τα 3 δισ. ευρώ για τον φόρο εισοδήματος, άνω του 1,5 δισ. ευρώ για ΕΝΦΙΑ, άλλα 3 δισ. ευρώ λόγω προκαταβολής φόρου, περισσότερα από 800 εκ. ευρώ λόγω αύξησης του ΦΠΑ, ακόμα 400 εκ. ευρώ οι συνταξιούχοι λόγω των νέων κρατήσεων στις συντάξεις τους κλπ.

Επίσης θα δούμε ένα ντιμπέιτ όπου μάλλον δεν πρόκειται να εστιάσουν οι δυο «μονομάχοι» σε καίρια σημεία των υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει απέναντι σε εγχώριους και ξένους νταβατζήδες, σύμφωνα με τις οποίες  – και όπως καταγράφεται στο Μνημόνιό τους – εντός του Οκτώβρη, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει, θα φέρει νέο σφαγιαστικό νόμο για το ασφαλιστικό, νέο αντιδραστικό νόμο για τα εργασιακά και καμιά εκατοστή ρυθμίσεις μεταξύ των οποίων και εκείνες που θα επιτρέπουν στην Εφορία να δρα κατά τρόπο αντίστοιχο των«λυκόμορφων φορολόγων» της τουρκοκρατίας, μπουκάροντας σε σπίτια φτωχών ανθρώπων και διενεργώντας επιτόπου κατασχέσεις μετρητών ή ακόμα και οικιακών συσκευών (εφημερίδα «Αγορά», 12/9/2015)…

Το βάρος οι δυο επίδοξοι πρωθυπουργοί θα το δώσουν αλλού:

Πρώτον, ομεν Τσίπρας στην ανάδειξη της «αριστεροσύνης» του, με ατάκες κατά της διαπλοκής, μπόλικη αντιολιγαρχική ρητορεία και κούφια λόγια περί «κοινωνικής δικαιοσύνης» απέναντι στην οποία ο Μειμαράκης θα αντιπαραθέσει το όραμά του για «ενότητα».

Αλλά είναι πια πανθομολογούμενο ότι η «αριστεροσύνη» του Τσίπρα έχει τόση σχέση με την Αριστερά όση σχέση είχε ποτέ το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλισμό και όση σχέση έχουν τα Μνημόνια με τη σωτηρία του τόπου. Για το είδος του καθεστωτικού ρεφορμισμού που υποδύεται την Αριστερά, μια έννοια που ο κ.Τσίπρας φρόντισε να κάνει τα πάντα για την λερώσει και να την δυσφημίσει όσο λίγοι, η λατρεία του συστήματος προς τον κ. Τσίπρα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της «ποιότητάς του».

Όσο για την «ενότητα» και τη συνεννόηση στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» που επαγγέλλεται ο κ. Μειμαράκης είναι γνωστή: Πρόκειται για την ενότητα μεταξύ τραπεζιτών, τοκογλύφων, εργολάβων και βιομηχάνων που κάθε φορά βαφτίζουν «εθνικό» το δικό τους ιδιοτελές και ταξικό συμφέρον. Αυτό είναι το συμφέρον και αυτή είναι η ενότητα που στα προηγούμενα 40 χρόνια του δικομματισμού και στον παρόντα χρόνο του νέου διπολισμού η ΝΔ φρόντιζε και φροντίζει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται.

Δεύτερον, ο Τσίπρας θα θελήσει κι απόψε να εμφανιστεί σαν ο φορέας της«ειλικρίνειας», ο δε Μειμαράκης ως ο κήρυκας της «αλήθειας».

Αλλά η μεν «ειλικρίνεια» του Τσίπρα είναι θαμμένη στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ, καταπλακωμένη από τα προηγούμενα σκουπίδια της «ειλικρίνειάς του»: Την κατάργηση των Μνημονίων σε ένα νόμο με ένα άρθρο, την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, την επιστροφή της 13ης σύνταξης, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τα «εγώ δεν υπογράφω Μνημόνιο» κλπ…

Η δε «αλήθεια» του κ. Μειμαράκη είναι η αλήθεια των πεπραγμένων του κόμματός του: Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 4 εκατομμύρια φτωχοί, 700.000 υποσιτισμένα παιδιά, μαγκάλια, αγγλικό δίκαιο και η «δικαιοσύνη» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

Εκεί, φυσικά, που αναμένεται «μεγάλη σφαγή» καθώς οι φροντιστές των δυο αρχηγών έχουν προετοιμάσει τους δυο μνημονιο-ηγέτες για «οσκαρικές» ερμηνείες είναι ποιος θα παίξει καλύτερα το ρόλο του… «διαπραγματευτή».

Ο Τσίπρας θα «πουλήσει» ξανά την γελοιότητα της «7μηνης και 17ωρης» διαπραγμάτευσής του, που κατέληξε σε Μνημόνιο διάρκειας 3 ετών και… 25.000 ωρών. Γιατί; Για να ζητήσει ψήφο ώστε … επαναδιαπραγματευτεί τον Αρμαγεδώνα που ο ιδιος μας έφερε μετά την προηγούμενη δική του διαπραγμάτευση και που, όπως δεσμεύεται σε Μέρκελ, Σόμπλε και Γιούνκερ, θα τον εφαρμόσει κατά γράμμα.

Ο κ. Μειμαράκης, από την πλευρά του, θέλει να είναι εκείνος ο διαπραγματευτής. Γιατί; Μα για να μας κάνει «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Μόνο που η «επανεκκίνηση» της ΝΔ, του κόμματος που έχει ψηφίσει δυο Μνημόνια και μαζί με το τελευταίο θέλει να έχει εφαρμόσει τρία, μοιάζει πολύ με εκείνη την έρμη την «επανίδρυση του κράτους» που έταζε το κόμμα του κ.Μειμαράκη το 2004 και πάρα πολύ με την «επαναδιαπραγμάτευση» του Σαμαρά το 2012…

Α, ναι, μην ξεχάσουμε και το «success story» της βραδιάς που θα έχει να κάνει με την παράσταση για το ποιος είναι με το «παλιό» και ποιος είναι με το «νέο». Εδώ ας μην υπάρχουν αμφιβολίες:Οσο «το παλιό (Μνημόνιο) είναι αλλιώς»,άλλο τόσο και «το νέο (Μνημόνιο) είναι ωραίο»…

Κάπως έτσι - υποψιαζόμαστε - θα εξελιχθεί το αποψινό ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα και Μειμαράκη. Επομένως προμηθευτείτε πίτσες, σουβλάκια, μπύρες, ποπ κορν, προμηθευτείτε κουράγιο και υπομονή και καλή σας (μας) διασκέδαση…

*Δημοσιεύτηκε στο enikos.gr τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

(καθώς η «επανάληψη είναι η μάνα της μάθησης»)

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης

Η μακρόχρονη κρίση και η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να την αντιπαλέψει κάνουν περισσότερο από ποτέ αναγκαία τη δημιουργία ενός μαζικού αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου που θα συσπειρώσει το λαό στην πάλη -σε πρώτη φάση- ενάντια στις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής και -σε δεύτερο βαθμό- για την απαλλαγή της χώρας από κάθε ξένη εξάρτηση (ΕΕ-ΝΑΤΟ). Για την αναγκαιότητα της δημιουργίας του μετώπου συμφωνούν όλες οι δυνάμεις και συνιστώσες εκτός, φυσικά, από τα κόμματα της ευρωϋποταγής και το κόμμα εκείνο που πρώτο αναφέρθηκε (σε συνέδριό του) στη αναγκαιότητα του μετώπου αλλά αργότερα (σε άλλο συνέδριο) απεμπόλησε αυτή του θέση.

Η Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας θεωρεί ότι αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχή σύσταση του μετώπου πρέπει να είναι ένας κομμουνιστικός πόλος με σαφείς ιδεολογικούς και προγραμματικούς προσανατολισμούς, οργάνωση και συνέπεια ώστε –με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες των άλλων συμμάχων- να δίνει το πολιτικό στίγμα αλλά και να αποτρέπει την πλαδαρότητα και την απομάκρυνση από τους στόχους του μετώπου.

Ένας τέτοιος φορέας θα μπορούσε να είναι το ΚΚΕ. Εκείνο, όμως, ούτε θέλει ούτε μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο. Όλα τα έχει εναποθέσει στη δική του ενδυνάμωση μέχρι του σημείου εκείνου που θα το ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ώστε να κάνει πράξη την πολυπόθητη σοσιαλιστική επανάσταση. Θα ήταν σεβαστό, αν ήταν μόνο αυτό. Στην πραγματικότητα η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έχει μετατρέψει το κόμμα σε αριστερό άλλοθι της πολιτικής των μνημονίων. Όταν ο Δ. Κουτσούμπας διακηρύσσει πως είναι αδιανόητη η έξοδος από το ευρώ πριν την σοσιαλιστική επανάσταση, στην ουσία στηρίζει τα μνημόνια αφού χωρίς μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα είναι αδιανόητη η παραμονή στο ευρώ της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Το σημερινό ΚΚΕ είναι εχθρός του αντιιμπεριαλιστικού – αντιμονοπωλιακού - δημοκρατικού μετώπου. Κατά συνέπεια είναι επιτακτική η ανάγκη πραγματικού κόμματος της εργατικής τάξης και η συσπείρωση όλων των κομμουνιστών που πιστεύουν σε ενεργητική αλλαγή των συσχετισμών με αποφασιστικό παράγοντα το λαϊκό κίνημα το οποίο –καλώς ή κακώς- δεν εκφράζεται μόνο από τους κομμουνιστές (ποιος δεν θα το ’θελε; Όμως οι επαναστάτες οφείλουν να είναι ρεαλιστές).

Αυτές οι επιδιώξεις –το μέτωπο και η οργάνωση ενός κομμουνιστικού πόλου που θα δρα μέσα στην κοινωνία όπως συνέβαινε στα περισσότερα από τα 90 χρόνια ύπαρξης του ΚΚΕ- δεν είναι αντικρουόμενες. Είναι αλληλοσυμπληρούμενες.

Οι κοινωνικές δυνάμεις που θα απαρτίζουν το μέτωπο είναι διακριτές και οι πολιτικές υπό διαμόρφωση. Όπως διακριτές είναι και οι δυνάμεις που θα επιχειρήσουν να βγάλουν το κομμουνιστικό κίνημα από το βάλτο της αδράνειας, της απομόνωσης και της αυταρέσκειας. Κατ’ αρχή, μιλάμε για κείνους που αποδέχονται την αναγκαιότητα ενός εργατικού επαναστατικού κόμματος νέου τύπου όπως το καθόρισαν οι κλασικοί του μαρξισμού-λενινισμού, με ιδεολογία, πρόγραμμα και στόχους πάλης, άμεσους και μακροπρόθεσμους. Ένα κόμμα σαν αυτά που σημάδεψαν με τον αγώνα τους τις εξελίξεις του 20^ου αιώνα σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες.

Άνθρωποι πρόθυμοι να ξαναστήσουν το κίνημα στα πόδια του υπάρχουν και σήμερα. Πολλοί πέρασαν από τις γραμμές του ΚΚΕ και για διάφορους λόγους βρέθηκαν έξω από αυτό. Φυσικά θα υπάρχουν και πολλοί που συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στο ΚΚΕ αλλά πιστεύουν πως το κόμμα πρέπει να ξαναβρεί την επικοινωνία του με τους εργαζόμενους και τις λαϊκές δυνάμεις που δεν έχουν κομμουνιστική αναφορά. Να συντονίζει τη δράση του μαζί τους πάνω σε ζητήματα της καθημερινότητας όπως έκανε πάντα. Τους συντρόφους αυτούς τους σεβόμαστε κι ελπίζουμε να συναντιόμαστε και μαζί τους στους αγώνες αλλά δεν αναφερόμαστε σ’ αυτούς.

Εμείς αναφερόμαστε κυρίως σε όλους εκείνους που γαλουχήθηκαν με τις επαναστατικές αρχές και σε κάποια φάση της ζωής τους βρέθηκαν έξω από το κομμουνιστικό κίνημα είτε το 1989, είτε το 1990 είτε το 1995, είτε αργότερα. Πολλοί από αυτούς ήταν και παραμένουν κομμουνιστές κι ας έκαναν κάποτε μια επιλογή που η ζωή τη διέψευσε. Θέλουν να δρουν ως τέτοιοι. Όμως, σήμερα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα καθώς είτε θα πρέπει να στοιχηθούν με την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ που ακολουθεί τον αντιλενινιστικό δρόμο της απομόνωσης από τις μάζες, είτε θα πρέπει να ενταχθούν σε σχήματα και κόμματα «οπορτουνιστικά» και «σοσιαλδημοκρατικά».

Αυτοί οι κομμουνιστές στο διάβα των χρόνων πέρασαν από διάφορους χώρους μα τελικά συναντήθηκαν και πάλι μέσα από το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος. Για να μην παρεξηγηθούμε, οφείλουμε να διευκρινίσουμε πως το 62% του «ΟΧΙ» δεν ήταν όλοι κομμουνιστές. Απλά σημειώνουμε πως το «ΟΧΙ» κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε κανένας (ενιαίος) Συνασπισμός, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, Σχέδιο Β ή άλλη αριστερή δύναμη από τη μεταπολίτευση: να συνενώσει με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλες τις τάσεις του επαναστατικού κινήματος στη χώρα, σε έναν στόχο αντίθεσης με την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Οι εξελίξεις μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο έδειξαν πως πολλοί προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την αριστερή «προίκα» του «ΟΧΙ» και να τη βάλουν στο τσεπάκι. Η κατάσταση επέβαλλε κινήσεις συσπείρωσης όλων αυτών που βγήκαν από την αδράνεια τους με το δημοψήφισμα. Και τότε άρχισαν οι επαφές και οι διεργασίες που δεν είχαν κανένα στόχο συγκρότησης μετώπου σε πολιτική βάση αλλά ενίσχυσης της κοινής δράσης από τα κάτω για την οργάνωση του λαού ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και την ζύμωση του στόχου της εξόδου από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Όποιος είδε σε κείνες τις επαφές κάποια προσπάθεια συγκρότησης πολιτικής οργάνωσης του μετώπου απλώς δεν ξέρει τι του γίνεται στο χώρο της αριστεράς και, φυσικά, είναι ένας μεγάλος κουμπούρας της πολιτικής. Μαθήματα εμείς δεν παραδίδουμε σε κανέναν, αλλά όποιος νοιάζεται μπορεί να ανατρέξει στην ιστορία του ΚΚΕ -αυτή που αναθεωρεί βάναυσα η σημερινή ηγεσία του- και θα βρει.

Οι προσπάθειες κοινής δράσης από τα κάτω, διακόπηκαν απότομα με τη διάλυση της βουλής και την εξαγγελία εκλογών. Η Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας ξεκαθάρισε αμέσως ότι το ζήτημα του μετώπου και το ζήτημα του κόμματος της εργατικής τάξης δεν μπορούσε να υποταχθεί στις εκλογικές ανάγκες κανενός. Γι’ αυτό και σταμάτησε οποιαδήποτε συζήτηση με οποιαδήποτε κίνηση ή συλλογικότητα -ακόμη και για απλά ζητήματα- μεταθέτοντας το θέμα στη μετεκλογική περίοδο και ανάλογα με τις συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί.

Ας μη κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν όσοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις «αποτυχημένες προσπάθειες» οικοδόμησης του μετώπου ή για τη χειραφέτηση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτοί τοκίζουν στην διατήρηση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ στη θέση της. Δηλαδή έχουν επενδύσει σε μια χρεοκοπημένη πολιτική που διαλύει καθημερινά το ΚΚΕ. Το πού τοκίζουν αυτοί εμάς δεν μας αφορά. Αλλά οι εξυπνάδες κομμένες.

Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε στο σημείο από το κόμμα των αγώνων και των θυσιών να κρατήσουμε μόνο τρία γράμματα κενά περιεχομένου. Αν το έκανε αυτό ο Μαρξ, δεν θα διέλυε ποτέ την πρώτη Διεθνή. Αν το έκανε ο Λένιν, δεν θα έφευγε ποτέ από τη Β’ και δεν θα έφτιαχνε ποτέ την Γ’ Διεθνή. Θα έμενε στο ΣΔΕΚΡ υπό την ηγεσία των μενσεβίκων και θα κλαψούριζε: «Το κόμμα μας σύντροφοι. Το κόμμα μας. Πάνω απ’ όλα το κόμμα μας!». Αλήθεια ποιο κόμμα μας;

Εμείς θα κρατήσουμε το περιεχόμενο που έδωσαν σε αυτά τα τρία γράμματα έναν αιώνα ιστορίας. Για να ξαναπάρει πίσω η εργατική τάξη τα τρία τιμημένα γράμματα. Δικά της είναι. Της ανήκουν.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr