Μπάμπης Συριόπουλος

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1607, Μάιος: Ίδρυση της πρώτης μόνιμης αγγλικής κοινότητας στην Αμερική, στο Τζεημστάουν της Βιρτζίνια

1776, Ιούλιος: Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των 13 Αποικιών, έναρξη της αμερικανικής επανάστασης που οδήγησε το 1883 στην ίδρυση των ΗΠΑ.

1859, Οκτώβριος: Ήττα και σύλληψη του Τζον Μπράουν, λευκού πολέμιου της δουλείας. Εκτελείται μετά από πολύκροτη δίκη.

1865, Απρίλιος: Λήξη του εμφυλίου με νίκη της «Ένωσης» (Βορράς) ενάντια στη Συνομοσπονδία» (Νότος). Η δουλεία έχει καταργηθεί.

Δεν έφερε ο ρατσισμός τη δουλεία, αλλά η δουλεία το ρατσισμό, καθώς οι μαύροι δούλοι από την Αφρική αντικατέστησαν τους λευκούς «επί συμβάσει υπηρέτες». Το σύστημα της δουλείας στις νότιες πολιτείες με τις βαμβακοφυτείες τροφοδοτούσε τον αγγλικό καπιταλισμό με την αναπτυσσόμενη βιομηχανία. Η κατάργηση της δουλείας με το τέλος του εμφυλίου διατήρησε τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τις φυλετικές διακρίσεις.

Σε όλη την αποικιοκρατούμενη Αμερική, το βασικό θέμα προς επίλυση ήταν η ανάγκη να βρεθούν επαρκή εργατικά χέρια για τις φυτείες και τα ορυχεία, άνθρωποι διαθέσιμοι για την εξοντωτική εργασία που απαιτούνταν για τα θησαυροφυλάκια της ισπανικής και βρετανικής αυτοκρατορίας. Ο Μπαρτολομέο ντε Λας Κάσας, ισπανός ιερέας που συγκλονίστηκε από τις θηριωδίες κατά των ιθαγενών, πρότεινε την αντικατάστασή τους από μαύρους από την Αφρική – μια ιδέα για την οποία μετάνιωσε αργότερα. Στη Βόρεια Αμερική, όπου οι Ινδιάνοι δεν «προσφέρονταν» για καταναγκαστική εργασία, πριν ακόμα έρθουν οι μαύροι από την Αφρική υπήρχαν οι λευκοί «επί συμβάσει υπηρέτες» (indentured servants). Από τις αρχές του 17^ου ως τις αρχές του 20^ου αιώνα, σχεδόν τα δύο τρίτα των Ευρωπαίων μεταναστών, κυρίως Άγγλων και Γερμανών, διέσχιζαν τον Ατλαντικό με τα έξοδα πληρωμένα από κάποιο αφεντικό στην Αμερική, με αντάλλαγμα την εργασία για 5- 7 χρόνια χωρίς μισθό, αλλά για στέγη και τροφή (Το Διαλυτικό). Ο «υπηρέτης» φυλακιζόταν αν δραπέτευε από το αφεντικό του. Αυτές οι συμβάσεις όμως δεν διαρκούσαν για πάντα και τα παιδιά των «υπηρετών» ήταν σίγουρα ελεύθερα.

Η λύση βρέθηκε γρήγορα, από τους δουλέμπορους, πρώτα τους Ολλανδούς κι έπειτα τους Άγγλους. Γρήγορα το Λίβερπουλ και το Μπρίστολ έγιναν κέντρα του δουλεμπορίου και μέχρι το 1800, δέκα με δεκαπέντε εκατομμύρια μαύροι είχαν μεταφερθεί από την Αφρική ως δούλοι στην Αμερική. Πρέπει να σημειωθεί ότι όπως η ιδιότητα του δούλου δεν ανήκει στη φύση των μαύρων, έτσι και η ιδιότητα του δουλοκτήτη ή του καταπιεστή δεν ανήκει στη φύση των λευκών. Οι δούλοι που αγοράζονταν από την Αφρική ήταν αιχμάλωτοι πολέμων από αφρικανικά βασίλεια (των Όγιο, των Ασάντι, της Δαχομέης κτλ). Οι ευρωπαίοι δουλέμποροι πλήρωναν με όπλα τους αφρικανούς αρχηγούς ώστε να νικούν στους πολέμους και να φέρνουν κι άλλους δούλους. Η δουλεία συνεχίστηκε στην Αφρική και μετά το τέλος του δουλεμπορίου (στη Σιέρα Λεόνε καταργήθηκε το 1928).

Το αποτέλεσμα, όπως γράφει ο Χάουαρντ Ζιν (Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών), ήταν ότι «μαζί με τη δουλεία αναπτύχθηκε εκείνο το ιδιαίτερο ρατσιστικό συναίσθημα […] το οποίο συντρόφευε τη μειονεκτική θέση των μαύρων στην Αμερική για τα επόμενα 350 χρόνια. Ήταν εκείνος ο συνδυασμός ταξικής κατωτερότητας και μειωτικής σκέψης τον οποίο αποκαλούμε ρατσισμό». Στην αρχή, κατά τον 17^ο αιώνα, στον αμερικανικό Νότο οι μαύροι δούλοι και οι λευκοί «υπηρέτες» συνεργάζονταν και έκαναν και κοινούς αγώνες (πχ δραπέτευαν μαζί) ενώ, όπως έχει γραφτεί (Ζιν), «ήταν αξιοθαύμαστα αδιάφοροι ως προς τις εξωτερικές διαφορές τους». Αντίθετα, το κράτος έκανε τα πάντα για να τους διαχωρίσει. Το 1661 θεσπίστηκε στη Βιρτζίνια ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο «στην περίπτωση που άγγλος “υπηρέτης” αποδράσει μαζί με νέγρους», θα πρέπει να υπηρετήσει για επιπλέον χρόνια στον αφέντη του «νέγρου» δραπέτη. Στην ίδια πολιτεία, θεσπίστηκε το 1691 η εξορία κάθε «ελεύθερου λευκού άντρα ή λευκής γυναίκας που θα παντρευτεί με νέγρο, μιγά ή Ινδιάνο, άντρα ή γυναίκα, υπόδουλο ή ελεύθερο» (τα στοιχεία επίσης από τον Ζιν).

Η δουλεία αυξήθηκε και παγιώθηκε στον αμερικανικό Νότο με την ανάπτυξη του συστήματος των φυτειών. Ο θεσμός συνεχίστηκε και μετά τον «πόλεμο της ανεξαρτησίας» και την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το 1783. Στη συνέχεια, οι βαμβακοφυτείες του Νότου με του μαύρους δούλους έδιναν την πρώτη ύλη για τις αγγλικές κλωστοϋφαντουργίες, τροφοδοτώντας τη «φιλελεύθερη» βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία. Ιδού τι έγραψε ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου: «Η βαμβακοβιομηχανία, ενώ εισήγαγε στην Αγγλία την παιδική δουλεία, έδωσε την ώθηση ώστε να μετατραπεί η παλαιότερα λίγο πολύ πατριαρχική δουλοκτητική οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών σε ένα σύστημα εμπορικής εκμετάλλευσης. Η καλυμμένη δουλεία των μισθωτών εργατών στην Ευρώπη χρειαζόταν εν γένει ως στυλοβάτη τη δουλεία “sans phrase” (στην κυριολεξία, απροκάλυπτη) στον Νέο Κόσμο».

Η συνεχιζόμενη αφύπνιση του μαύρου πληθυσμού στο Νότο, οι εξεγέρσεις και οι αποδράσεις, ο «υπόγειος σιδηρόδρομος» με τη Χάριετ Τάμπμαν (δίκτυο διαφυγής φυγάδων δούλων προς το Βορρά), η ανταρσία του Τζον Μπράουν, έδειχναν ότι η δουλεία θα έπεφτε είτε από τα πάνω είτε από τα κάτω. Εξάλλου, είχε καταστεί τροχοπέδη για την καπιταλιστική ανάπτυξη στο Βορρά. Ωστόσο, η δουλεία καταργήθηκε δειλά, άτολμα και με την παράλληλη διατήρηση – με πολλούς τρόπους, τυπικούς και άτυπους – της κατώτερης θέσης των μαύρων. Ο Αβραάμ Λίνκολν, μεσούντος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου (1 Ιανουαρίου 1863), «απελευθέρωσε» με τη «Διακήρυξη της Χειραφέτησης» όσους δούλους βρίσκονταν στις πολιτείες του Νότου που είχαν εξεγερθεί, χωρίς να κάνει λόγο για τους δούλους του Βορρά – με άλλα λόγια, «απελευθέρωσε» τους δούλους των άλλων κι όχι τους δικούς του! Με τη νίκη της «Ένωσης» (του Βορρά) το 1865, η ιστορία της δουλείας τέλειωσε τυπικά και τη διαδέχθηκε η ιστορία των φυλετικών διακρίσεων, των ρατσιστικών εγκλημάτων και των αγώνων ενάντιά τους.

Το παρελθόν της δουλείας στοιχειώνει όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Βρετανία.

Πριν τον αμερικανικό εμφύλιο, η δουλεία είχε γίνει θέμα παγκόσμιας συζήτησης ως ένας βάρβαρος αναχρονιστικός θεσμός (μέσα του 19^ου αιώνα). Το 1853 πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση της «Ένωσης Κυριών» του Στάφορντ της Σκοτίας, κατά της δουλείας στις ΗΠΑ, «υπό την προεδρία της δούκισσας του Σάδερλαντ» όπως έγραψε ο Μαρξ (1850 τ. Α σελ 525). Στο κείμενό του μιλάει για τη φιλανθρωπία της βρετανικής αριστοκρατίας, «που επιλέγει τα αντικείμενά της όσο το δυνατόν πιο μακριά από την πατρίδα της, κατά προτίμηση στην απέναντι παρά σ’ αυτή την όχθη του ωκεανού». Η εν λόγω δούκισσα είχε πρωταγωνιστήσει στην εκδίωξη με τη βία 15000 αγροτών από τα κτήματά της οικογένειάς της για να τα κάνει βοσκοτόπια για πρόβατα, εκτοπίζοντας τους από αιώνες κατοίκους τους σε χέρσα γη στην παραλία. Ο Μαρξ καταγράφοντας τη δημόσια συζήτηση γύρω από την εκδίωξη αυτών των αγροτών το 1820 σημείωσε το βασικό επιχείρημα ενός υπέρμαχου της κόμισσας (τότε ήταν ακόμα κόμισσα) του Σάδερλαντ. Ο κύριος Loch λοιπόν αναρωτιέται: «Γιατί θα έπρεπε αποκλειστικά γι’ αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση να γίνει μια εξαίρεση στον κανόνα που εφαρμόζεται σε κάθε άλλη περίπτωση; Γιατί θα έπρεπε η απόλυτη κυριότητα (absolute authority) του γαιοκτήμονα στη γη του να θυσιαστεί στο δημόσιο συμφέρον και σε κίνητρα που αφορούν αποκλειστικά το κοινό;». Αν είναι έτσι τα πράγματα ο Μαρξ αναρωτιέται το 1853: «Και τότε γιατί θα έπρεπε οι δουλοκτήτες στις νότιες Πολιτείες της Βορείου Αμερικής να θυσιάσουν το ατομικό συμφέρον τους στις φιλανθρωπικές γκριμάτσες της Εξοχότητάς της, της δούκισσας του Σάδερλαντ;». Ο Μαρξ κατέληξε: «Ο εχθρός της βρετανικής μισθωτής δουλείας έχει δικαίωμα να καταδικάζει τη δουλεία των μαύρων, μια δούκισσα του Σάδερλαντ, ένας δούκας του Άτχολ, ένας βαμβακομεγιστάνας του Μάντσεστερ- ποτέ!».

πηγη: prin.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης.

Είναι γνωστό πως κάθε κυβέρνηση, έχει την ανάγκη της στήριξης των ΜΜΕ, για να προωθεί την προπαγάνδα της, ανάλογα με την ιστορική συγκυρία.

Ενώ τις τελευταίες ημέρες έχει ξεσηκωθεί έντονη συζήτηση για την χρηματοδότηση από τον κρατικό κορβανά με τα 20 εκατομμύρια ευρώ της διαφήμισης για το “Μένουμε Σπίτι” και “Μένουμε Ασφαλείς”, πριν λίγα χρόνια, είχαμε το σκάνδαλο του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Τότε και πάλι έγινε διασπάθιση εκατομμυρίων ευρώ που κατευθύνονταν τόσο σε συστημικά ΜΜΕ όσο και σε internet sites με ανύπαρκτο αναγνωστικό κοινό, πολλά από αυτά με άσχετο το αντικείμενο της υγείας και ουσιαστικά αποτέλεσε κομμάτι από τον κύκλο διασπάθισης κρατικού χρήματος, για εξυπηρέτηση προσωπικών ή κομματικών συμφερόντων.

Να σημειωθεί πως το FBI στην έρευνά του για το σκάνδαλο NOVARTISαποκάλυψε πως, μέσω του ΚΕΕΛΠΝΟ, ξεπλύθηκε χρήμα σχετικά με τη NOVARTIS.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, βλέπουμε λοιπόν να εμφανίζεται μια λίστα χρηματοδοτούμενων μέσων sitesκλπ, όπου μοιράζεται ένα πολύ μεγάλο ποσό με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού.

Τα sitesαυτά είναι σε πολλές περιπτώσεις ανενεργά, έχουν χαμηλότατη έως ανύπαρκτη αναγνωσιμότητα ενώ μερικά από αυτά δεν περιέχονται στο Μητρώο Online Media , ενώ δε λείπουν εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα.

Κι ενώ δημοσιεύτηκε η λίστα με τα ονόματα, η κυβέρνηση μέσω του κυβερνητικού της εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα, τηρεί σιγήν ιχθύος για την ουσία του πράγματος, ποια είναι δηλαδή τα ποσά που έλαβε το κάθε μέσο.

Η κυβέρνηση της ΝΔ με αφορμή την πανδημία μοιράζει σκανδαλωδώς κρατικό χρήμα για να στηριχτεί σε επίπεδο πλύσης εγκεφάλου προς το κοινό, ώστε να περνάει στα μαλακά, οτιδήποτε θεωρεί πως την εξυπηρετεί πολιτικά.

Την ίδια στιγμή τσιγκουνεύεται να δώσει χρήματα σε προσλήψεις για μόνιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Τι δείχνει με απλά λόγια όλο αυτό το σκηνικό;

Ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, ανεξάρτητα το τι λέει στα κανάλια και στον κόσμο, πως η σκέψη της είναι στους γιατρούς και το δημόσιο σύστημα υγείας, το πραγματικό της ενδιαφέρον στρέφεται προς φιλικά ΜΜΕ που πιστεύει ότι θα της κάνουν τη δουλειά.

Μοίρασμα κρατικού χρήματος για ίδιον όφελος.

Απατώντας σε δημοσιογραφική ερώτηση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μεταξύ άλλων αναφέρει “Στην εθνική αυτή επιτυχία συνέβαλε καθοριστικά η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση των πολιτών. Η έκτακτη και επείγουσα συνθήκη που διαμορφώθηκε λόγω του κορονοϊού επέβαλε την άμεση ενεργοποίηση ενός μηχανισμού ενημέρωσης που υλοποιήθηκε τόσο με την μετάδοση δωρεάν μηνυμάτων από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, όσο και με την επαγγελματική, οργανωμένη και συνεκτική εκστρατεία επικοινωνίας και ενημέρωσης που ξεδιπλώθηκε σε όλες τις κατηγορίες των Μέσων, την οποία είχαμε ευθύνη ως οργανωμένη Πολιτεία να διαμορφώσουμε.

Και η έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση έσωσε κυριολεκτικά ζωές”.

Να λοιπόν που η “επείγουσα συνθήκη” κατάφερε να δώσει το άλλοθι για το στήσιμο του μηχανισμού της προπαγάνδας.

Ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη νοιάζεται να είναι ενημερωμένος ο λαός και να προσέχει από τις επιπτώσεις της πανδημίας.

Η αξιωματική αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός του μοιράσματος χρημάτων σε αναξιόπιστα μέσα, αλλά δεν ξέρουμε τι δρόμο θα ακολουθούσε εκείνη.

Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση κυβέρνηση είναι η ΝΔ και το βάρος πέφτει ολόκληρο σε αυτή.

Μέσα στην πανδημία, η κυβέρνηση μοίρασε για τη διασφάλιση της εργασίας κυριολεκτικά ψίχουλα, να θυμίσουμε τα 800ρια της αναστολής σύμβασης εργασίας, ενώ ακόμη και τότε, τα προγράμματα με τα περιβόητα “σκοιλ ελικικου” περί ερωτηματολογίου... επιμόρφωσης, δόθηκαν σε φίλους μέσα σε μια βραδιά.
Μόνο όταν ξεσηκώθηκε κύμα διαμαρτυρίας, μάζεψε άρον-άρον τα... “σκοιλ ελικικου”.

Τι να πει κανείς, ακόμη και την περίοδο που πεθαίνουν άνθρωποι, που δεν ξέρουμε αν υπάρξει δεύτερο κύμα έξαρσης του ιού, η κυβέρνηση της ΝΔ, ψάχνει τρόπους να μοιράσει χρήματα αδιαφανώς και χωρίς κανένα ποιοτικό χαρακτηριστικό.

Ο καπιταλισμός είναι σε όλους γνωστό πως γεννάει ευκαιρίες, αρκεί να είσαι εκεί την κατάλληλη στιγμή την κατάλληλη ώρα.

Η κυβέρνηση με το πρόγραμμα “Μένουμε Σπίτι” και “Μένουμε Ασφαλείς” απέδειξε πως αυτό είναι δυνατό να γίνει.
Αρκεί να υπάρχουν ημέτεροι. Και, να πάρει η ευχή, πάντα ανακαλύπτεις, πως οι ημέτεροι δεν τελειώνουν ποτέ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τα τραύματα που αφήνει πίσω της η πανδημία του κορονοϊού στον προϋπολογισμό καταγράφουν τα στοιχεία που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Έλλειμμα ύψους 7,445 δισ. ευρώ παρουσιάζει το ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού το πεντάμηνο Ιανουαρίου- Μαΐου έναντι αρχικού στόχου για έλλειμμα 2,512 δισ. ευρώ στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού και ελλείμματος 1,760 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2019. Τα συνολικά έσοδα ήταν μειωμένα κατά 12,2% έναντι του στόχου, που είχε συμπεριληφθεί στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού πριν ξεσπάσει η πανδημία. 

Τα έσοδα από φόρους διαμορφώθηκαν σε 15.539 εκατ. ευρώ, μειωμένα κατά 2.157 εκατ. ευρώ ή 12,2% έναντι του στόχου που έχει περιληφθεί στην εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού 2020.

Ωστόσο, σε σύγκριση με τις επικαιροποιημένες εκτιμήσεις για την περίοδο Ιανουαρίου – Μαΐου 2020 που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Σταθερότητας το οποίο κατατέθηκε στην Ε.Ε. στις 30 Απριλίου 2020 και οι οποίες περιέχουν τις επιπτώσεις των μέτρων για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης, τα έσοδα από φόρους είναι αυξημένα κατά 300 εκατ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή οι δαπάνες για την περίοδο του Μαΐου 2020 ανήλθαν στα 5,351 δισ. ευρώ και παρουσιάζονται αυξημένες κατά 1,207 δισ. ευρώ έναντι του στόχου (4,144 δισ. ευρώ), κυρίως λόγω των αυξημένων εκροών ΠΔΕ κατά 1,102 δισ. ευρώ λόγω της πανδημίας του COVID-19.

Στοιχεία για την περίοδο πριν το ξέσπασμα της πανδημίας...

Ο αριθμός των αστέγων αυξήθηκε σημαντικά μέσα σε ένα χρόνο στη κομητεία του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοινώθηκαν την Παρασκευή, αλλά είχαν συγκεντρωθεί πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού.

Η τοπική οργάνωση για τους αστέγους LAHSA κατέγραψε 66.433 ανθρώπους χωρίς μόνιμη κατοικία (+13% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά).

Η Καλιφόρνια, από τις πιο πλούσιες πολιτείες των ΗΠΑ έχει συνολικά περίπου 150.000 άστεγους. Το πρόβλημα εντάθηκε ακόμα περισσότερο προσφάτως με την πανδημία του κορωνοϊού, που είχε ως αποτέλεσμα οι πολίτες να απομονωθούν στα σπίτια τους αλλά οι άστεγοι να μείνουν στους δρόμους.

Η οργάνωση LAHSA, μέσω της διευθύντριάς της Χάιντι Μάρστν, ζήτησε να «αντιμετωπιστεί εις βάθος» η κρίση, που πλήττει κυρίως μειονότητες που «έχουν παραμεληθεί εδώ και πολύ καιρό». Ένας από τους βασικούς λόγους, σύμφωνα με τη LAHSA, για την αύξηση του αριθμού των αστέγων στο Λος Άντζελες είναι η έλλειψη προσιτής στέγης σε μια πόλη όπου τα ενοίκια είναι πολύ υψηλά.

Με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr