Η μεταμνημονιακή κανονικότητα, σύνθημα που σερβίρισε επικοινωνιακά ο Τσίπρας με την τυπική έξοδο από τα μνημόνια, είναι σαφές και αυτό αποδεικνύεται κάθε μέρα και περισσότερο, ότι αφορά το κεφάλαιο που σταθεροποίησε την κερδοφορία του και βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης.

Σε ότι αφορά τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και την αποκατάσταση τους (ΣΣΕ - κοινωνικοασφαλιστικό - επισφαλής εργασία - ανεργία κ.λπ) η κατάσταση παραμένει δραματική, παρά την αντίθετη κυβερνητική προπαγάνδα η οποία περνάει νυχθημερόν από τα αστικά ΜΜΕ πού βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο των μεγαλοσχημόνων του κεφαλαίου.

Το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης που είναι φορτωμένο με την παροχή νέων προνομίων στο εγχώριο και πολυεθνικό κεφάλαιο και το οποίο είναι προσανατολισμένο στο τρίπτυχο ανταγωνιστικότητα - επενδύσεις - ανάπτυξη, με την θεοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της κερδοφορίας του, βομβαρδίζει καθημερινά τον λαό σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί το μαύρο - άσπρο.

Το κεφάλαιο μέσω των πολιτικών εκπροσώπων του, αξιοποιώντας την κρίση, περνάει σε παραπέρα κλιμάκωση και μετωπική επίθεση η οποία στοχεύει όχι μόνο στην αύξηση των κερδών του αλλά και στην θεσμική θωράκιση των προνομίων του, έτσι ώστε να "ασφαλίσει" και μελλοντικά τις επενδύσεις του.

Σε αυτή τη ρεβάνς που φαίνεται να παίρνει το κεφάλαιο δεν συνετέλεσε μόνο η οικονομική κρίση, η τρόικα, η Ε.Ε και τα μνημόνια που προώθησε το πολιτικό προσωπικό του, αλλά και η συνδικαλιστική ξεπουλημένη γραφειοκρατία στα συνδικάτα συνέβαλε τα μέγιστα αυτές οι πολιτικές να πάρουν σάρκα και οστά, να περνούν "αναίμακτα" τα μέτρα τους χωρίς πραγματικές αντιστάσεις και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για όρους ανατροπής αυτής της επίθεσης.

Η εικόνα και τα στοιχεία για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα είναι δραματική.

Τα στοιχεία που προκύπτουν από σχετική έρευνα είναι εντυπωσιακά και αποκαλυπτικά και καταρρίπτουν τον μύθο περί επαναφοράς της κανονικότητας στην χώρα μας.

Το 31,3% των ελλήνων βρίσκεται στο φάσμα της φτώχειας ενώ το αντίστοιχο ποσοστό το 2005 ήταν 19,6%. Η Ελλάδα έχασε το 25% του ΑΕΠ κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης.

Η χώρα μας είναι η πρώτη χώρα στην Ε.Ε όπου οι νέοι μετά τις σπουδές τους σε ποσοστό 50,5% είναι άνεργοι. Σύμφωνα με στοιχεία της eurostat το 35,6% των λαϊκών ελληνικών νοικοκυριών αδυνατεί να πληρώσει τους λογαριασμούς, το 39,6% δεν μπορεί να συντηρήσει το σπίτι του, ενώ η αύξηση στα ενοίκια που σημειώθηκε το 2019 αναμένεται ότι θα εντείνει και θα αυξήσει τα φαινόμενα φτώχειας.

Το 2017 1,5 εκατομμύριο φορολογικές δηλώσεις, δηλαδή το 25% του συνόλου, δήλωσαν εισοδήματα μέχρι 2.000 ευρώ εκ των οποίων οι 650.000 είχαν μηδενικό εισόδημα. 507.000 έλληνες επιβιώνουν από το λεγόμενο κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης, 602.000 αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, περισσότεροι από 450.000 πήραν τα τρόφιμα τους από το ΤΕΒΑ και 80.000 από τα κοινωνικά παντοπωλεία. 517.000 παιδιά στη χώρα βιώνουν τη φτώχεια, ποσοστό τριπλάσιο σε σχέση με το 2005, ενώ 750.000 εργαζόμενοι αμείβονται με μισθό κάτω των 500 ευρώ.

Τα στοιχεία αυτά είναι πράγματι συνταρακτικά και αποκαλύπτουν μία εικόνα ζοφερή και τραγική την οποία το αστικό πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ αποσιωπούν.

Μία εικόνα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ξεκάρφωτο εξωπραγματικό στόρυ της κυβέρνησης που δεν πατά στο έδαφος της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας στην χώρα μας.

Η κατάσταση της φτώχειας, της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, της απαξίωσης του ανθρώπινου παράγοντα, που αποτελεί συστατικό στοιχείο του υπάρχοντος κοινωνικοοικονομικού συστήματος μπορεί να αντιμετωπιστεί με την οργάνωση, την δράση, τον αγώνα και τον συντονισμό, τη συσπείρωση των ανέργων, συνταξιούχων, εργαζομένων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων που αποτελούν μία τεράστια πανίσχυρη δύναμη που όταν πιστέψουν στις δυνάμεις τους, μπορούν να γίνουν ο κινητήριος μοχλός για την βελτίωση της ζωής τους αλλά και η βασική δύναμη για να απαλλαγούν από τους δυνάστες και τους εκμεταλλευτές τους.

Αυτός είναι ο μοναδικός άλλος δρόμος στην σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να πορευτούν αυτές οι δυνάμεις και το ταξικό αγωνιστικό κίνημα που πρέπει έμπρακτα να αποδείξει ότι μπορεί να τον ακολουθήσει.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ

Στις 30 Γενάρη 2020 βρέθηκε νεκρός να επιπλέει στην θάλασσα δίπλα στο Ε/Γ - Ο/Γ πλοίο "PSARAGLORY" ο Ναύτης Γ.Μ ο οποίος ήταν ναυτολογημένος στα παραπάνω πλοίο το οποίο εκτελεί το δρομολόγιο Χίος - Ψαρρά.

Ο εντοπισμός του έγινε από μέλη του πληρώματος του ίδιου πλοίου.

Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Χίου προκειμένου να διαπιστωθούν τα αίτια του θανάτου του.

Η ΠΕΝΕΝ ζητάει από το ΥΕΝ και τις Λιμενικές αρχές την διερεύνηση του θανάτου του συναδέλφου μας και τις αιτίες που προκάλεσαν την απώλεια της ζωής του.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το ανωτέρω έγγραφο εστάλει στους:

-           - Υπουργό Ναυτιλίας κ. Ιωάννη Πλακιωτάκη

           - ΓΓ Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής Χριστιάνα Καλογήρου

           - Αρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Θεόδωρο Κλιάρη        

           - Υπουργείο Ναυτιλίας /Διευθυντή Ναυτικής Εργασίας κ. Δρόσο Ρεΐζη

           - Λιμεναρχείο Χίου

Στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης της νέας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Χασάν Ντιαμπ, είναι η λήψη απόφασης για το εάν θα αποπληρωθεί το ευρωομόλογο του Μαρτίου.

Τα περισσότερα ευρωομόλογα της χώρας που πλήττεται από την κρίση έχουν βυθιστεί σε επίπεδα- ρεκόρ καθώς η ανακούφιση από τη δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης την περασμένη εβδομάδα αποδείχθηκε βραχύβια:

Οι εγγυήσεις αξίας 1,2 δισεκατομμυρίου δολαρίων που οφείλονται τον Μάρτιο έχουν υποχωρήσει κατά 5 σεντς αυτή την εβδομάδα κι έχουν φτάσει τα 76 σεντς το δολάριο, δηλαδή έχουν καταγράψει πτώση- ρεκόρ. Αυτό ισοδυναμεί με απόδοση έως τη λήξη σχεδόν 300% (που οφείλει να καταβάλλει η κυβέρνηση του Λιβάνου).

Ο Λίβανος αντιμετωπίζει τη χειρότερη οικονομική και πολιτική κρίση του εδώ και δεκαετίες, μετά από μήνες κοινωνικών αναταραχών. Τα διεθνή αποθεματικά μπορούν να χρηματοδοτήσουν μόνο τις εξωτερικές ανάγκες της χώρας μέχρι τον Μάρτιο του 2021 πριν εξαντληθούν, σύμφωνα με το Bloomberg Economics και μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για την εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας από τις χώρες – συμμάχους του Κόλπου, έχουν αποβεί άκαρπες.

https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-133x75.jpg,https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-350x197.jpg,https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-768x432.jpg,https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-550x310.jpg" data-wset="1066,133,350,768,550" width="1066" height="600">

Στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης της νέας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Χασάν Ντιαμπ, είναι η λήψη απόφασης για το εάν θα αποπληρωθεί το ευρωομόλογο του Μαρτίου. Μία από τις πλέον υπερχρεωμένες χώρες του κόσμου, ο Λίβανος έχει, πάντως, ένα συνεπές ιστορικό αποπληρωμής ομολόγων, εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων και πολιτικών αντιπαραθέσεων.

Γιώργος Παυλόπουλος

Μετά την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, τα μεσάνυχτα της ερχόμενης Παρασκευής 31 Ιανουαρίου, θα ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για τις σχέσεις του ευρωπαϊκού και του βρετανικού κεφαλαίου, μακριά από τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Το ξημέρωμα του ερχόμενου Σαββάτου, 1 Φεβρουαρίου 2020, θα βρει το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, με τη σειρά της, θα δει για πρώτη φορά έναν «επιβάτη» να κατεβαίνει από το τρένο που επισήμως ξεκίνησε πριν 63 χρόνια στη Ρώμη, με προορισμό –θεωρητικά τουλάχιστον– την καπιταλιστική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Έτσι, μετά από διαρκείς ανατροπές και αναβολές που άφηναν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα μέχρι τις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου, το Brexit γίνεται πραγματικότητα — αφήνοντας ένα μεγάλο ερωτηματικό για τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα και την έντονη ανησυχία, μήπως αποδειχθεί ότι υπάρχει τελικά ζωή και εκτός ΕΕ…

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδικασία ολοκληρώνεται. Πρακτικά, αυτό που συμβαίνει είναι ότι φτάνει στο τέλος του ο πρώτος κύκλος των επεισοδίων του πολιτικού θρίλερ που παίχτηκε τα τελευταία 3,5 χρόνια, πάνω στο σενάριο το οποίο έγραψε η ψήφος-βόμβα της πλειοψηφίας των Βρετανών στο ιστορικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016. Όσο για τον δεύτερο κύκλο, ξεκινά αμέσως, χωρίς να υπάρξει χρονικό κενό, και αφορά τη μελλοντική σχέση ανάμεσα στους δύο πρώην εταίρους, σε πολιτικό και –κυρίως– σε οικονομικό επίπεδο. Παρά το γεγονός ότι οι τόνοι αναμένεται να είναι λιγότερο δραματικοί το επόμενο διάστημα, η αλήθεια είναι πως τα νέα επεισόδια ενδέχεται να αποδειχθούν πολύ πιο ουσιαστικά σε περιεχόμενο.

Η απουσία κοινωνικής και πολιτικής πρωτοπορίας στερεί τη δυνατότητα «σφήνας»
στις εξελίξεις με κριτήριο τις ανάγκες των «κάτω»

Τυπικά, η διάρκεια του δεύτερου κύκλου δεν θα είναι μεγάλη, καθώς η μεταβατική περίοδος, η οποία έχει οριστεί για την σύναψη του νέου πλαισίου των διμερών σχέσεων, διαρκεί ως το τέλος του έτους. Κάτι που σημαίνει πως στην περίπτωση που δεν υπάρξει συμβιβασμός και δεν δοθεί επιπλέον χρόνος (ο Μπόρις Τζόνσον έχει μέχρι στιγμής αποκλείσει το σενάριο της παράτασης), τότε το «διαζύγιο» θα προχωρήσει χωρίς συμφωνητικό και η αβεβαιότητα θα είναι σαφώς μεγαλύτερη. Για ποιους, όμως;
Προφανώς, για το βρετανικό και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, που έχουν κάθε λόγο να επιδιώξουν μια ολοκληρωμένη συμφωνία και μια στενή σχέση μετά το Brexit. Αυτή, εξάλλου, ήταν η δεύτερη προτιμότερη λύση μετά την παραμονή στην ΕΕ, που επιδίωξαν (ανεπιτυχώς) το Σίτι και οι μεγάλες επιχειρήσεις και από τις δύο πλευρές της Μάγχης, τόσο πριν όσο και μετά το δημοψήφισμα. Όσον αφορά τους Βρετανούς, άλλωστε, η «ενιαία αγορά» της ΕΕ θα συνεχίσει να αποτελεί ένα ζωτικό χώρο για τη δράση τους, κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει ούτε εύκολα ούτε σύντομα, όσα προνόμια και αν περιλαμβάνει η πιθανή συμφωνία που θα προσφέρουν οι ΗΠΑ και άλλες μεγάλες χώρες ή οικονομικές ζώνες στο Λονδίνο. Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, η δήλωση που έκανε την Παρασκευή από το Νταβός ο επικεφαλής της Deutsche Bank δίνει την αναγκαία εξήγηση που, ασφαλώς, δεν αφορά μόνο τον γερμανικό τραπεζικό όμιλο: «Υποστηρίζαμε πάντα ότι για εμάς, το Ηνωμένο Βασίλειο θα παραμείνει εσαεί ένας ρεαλιστικός και πολύ σημαντικός προορισμός. Πιστεύω ότι το Λονδίνο θα συγκαταλέγεται πάντα στις πιο σημαντικές κεφαλαιαγορές».

Τι ισχύει, όμως, για τους εργαζόμενους; H αλήθεια είναι πως οι ελπίδες που δημιούργησε η ανταρσία του 2016, όταν οι Βρετανοί πήγαν κόντρα σε δαίμονες, εκβιασμούς και απειλές, λέγοντας ένα μεγαλοπρεπές «όχι» στην ΕΕ με διακριτά –αν και μειοψηφικά– κοινωνικά χαρακτηριστικά, δεν είχε συνέχεια. Παρά το γεγονός ότι το φάντασμα της λαϊκής ψήφου και της ενδεχόμενης τιμωρίας σε περίπτωση αδιαφορίας απέναντι σε αυτήν κυνηγούσε διαρκώς τους βουλευτές όλων των κομμάτων (κάτι που έγινε εμφανές πρωτίστως στους Εργατικούς), στην πολιτική αντιπαράθεση κυριάρχησε σχεδόν ολοκληρωτικά η αντιπαράθεση ανάμεσα στις διάφορες πτέρυγες της αστικής τάξης της Βρετανίας — και, δευτερευόντως, της Σκοτίας, της Β. Ιρλανδίας και της Ουαλίας.

Στους επόμενους 11 μήνες, δημιουργείται (θεωρητικά και πάλι) μια ακόμη μεγάλη ευκαιρία για να βγει στο προσκήνιο το κοινωνικό ζήτημα, τα συμφέροντα και οι ανάγκες της πλειοψηφίας, μπαίνοντας «σφήνα» στη διαπραγμάτευση Βρυξελλών-Λονδίνου. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας κοινωνικής και πολιτικής πρωτοπορίας που θα επιδιώξει να αλλάξει εκβιαστικά την ατζέντα – κάτι που, για την ώρ τουλάχιστον, δεν είναι ορατό.

πηγη:  prin.gr