Με τον σαγηνευτικό τίτλο, «παμπάλαιοι ουρανοί, παμπάλαια δέντρα» συνοδεύει το άλμπουμ φωτογραφιών της η Beth Moon, κάνοντας τον νου να ταξιδεύει.

Από το 1999, η φωτογράφος διατρέχει μήκη και πλάτη της υφηλίου για να απαθανατίσει το παγκόσμιο άλσος των γέρικων δέντρων.

Στην τελευταία της δουλειά που βλέπει το φως της δημοσιότητας, αντιβάλλει τις ανεμοδαρμένες σιλουέτες τους με τον έναστρο ουρανό τη νύχτα, φωτογραφημένο με τεχνική της μεγάλης διάρκειας.

«Η τεχνική της μεγάλης διάρκειας που χρησιμοποιήθηκε για αυτές τις φωτογραφίες δίνει έμφαση στο πέρασμα του χρόνου και υπενθυμίζει την ηλικία των δέντρων, η οποία βεβαίως και είναι μεγάλη, αν και, σε σύγκριση με την ηλικία των άστρων στο στερέωμα, δεν είναι παρά το ανοιγοκλείσιμο του ματιού» σημειώνει η Moon, στο βιβλίο της.

Οι εξερευνήσεις της Beth Moon την έφεραν σε ορισμένα από τα πιο απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη: φωτογράφισε quiver trees στις απομονωμένες ερήμους της Ναμίμπια, φωτογράφισε μπαομπάμπ στα ξερά τοπία της Μποτσουάνα. Και άλλα, και άλλα…

Σε κάθε δέντρο δίνει το όνομα ενός αστερισμού: Άτλας, Λύρα, Ωρίων. Τα συναισθήματα μοναξιάς αυτών των δέντρων υπερχειλίζουν από τις σελίδες αυτού του φωτογραφικού άλμπουμ. Μας οδηγούν σε μονοπάτια στοχασμού στην έννοια του χρόνου.

πηγη: newsbeast.gr

Ελλείψεις σε αλλαγές για το ασφαλιστικό και τις αποκρατικοποιήσεις, που έχουν ψηφιστεί τον περασμένο Μάιο και καθυστερήσεις στο σχεδιασμό για τα «κόκκινα» δάνεια και προβλήματα σε ότι αφορά το πρόγραμμα εξόφλησης ληξιπρόθεσμων οφειλών εντοπίζουν τα τεχνικά κλιμάκια λίγο πριν από την επίσημη έναρξη της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος.

Θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ μια αντιμνημονιακή ανατροπή στη χώρα;  

Θέλει ηγεσία του ΚΚΕ να ανακοπεί η μνημονιακή επίθεση, να στηριχτούν και να ενισχυθούν οι εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις;  

Θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ να δικαιωθούν οι συνταξιούχοι που δέχτηκαν τις προάλλες βροχή τα χημικά;  

Ή πιστεύει ότι μπορεί να ανακουφιστούν όσο κυβερνά ο Τσίπρας και τα μνημονιακά κόμματα;  

Έχει τέτοιες αυταπάτες;  

Θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ να ακυρωθούν τα μνημόνια, να ανασάνει τώρα ο τόπος και ο λαός και να ανοίξει για τη χώρα ένας αξιόπιστος δρόμος κοινωνικών μετασχηματισμών με ορίζοντα το σοσιαλισμό;  

Θέλει και επιδιώκει η ηγεσία του ΚΚΕ μια άμεση ανατροπή με ένα μεταβατικό πρόγραμμα ή περιμένει να είναι εκείνη η ηγεσία που θα έχει την ευθύνη ότι επί των ημερών της γκρεμίστηκαν και διαλύθηκαν όσα οι εργαζόμενοι και ο λαός κατέκτησαν σταδιακά με θυσίες και αίμα εδώ και δύο αιώνες;  

Διότι ευθύνη δεν έχουν μόνο αυτοί που γκρεμίζουν αλλά μερίδιο ευθύνης έχουν και όσοι δεν θέλουν να κάνουν όσα πρέπει και μπορούν για να σταματήσουν την κατεδάφιση.  

Δυστυχώς, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν θέλει καμιά αντιμνημονιακή ανατροπή στη χώρα!  

Την ακύρωση των μνημονίων την θεωρεί ανεπαρκή και αυταπάτη.

To KKE, επίσης, δεν θέλει την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη και το πέρασμα στο εθνικό νόμισμα στη βάση ενός ριζοσπαστικού αντινεοφιλελεύθερου προγράμματος σε σύγκρουση με την ΕΕ.  

Για την ηγεσία του ΚΚΕ το εθνικό νόμισμα συνιστά ''καταστροφή'' (φράση από τον Δημ. Κουτσούμπα) και το ριζοσπαστικό πρόγραμμα αποτελεί σκέτο ρεφορμισμό και αυταπάτη!  

Το ΚΚΕ ακόμα δεν θέλει ούτε και την έξοδο από την ΕΕ χωρίς αυτή να είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εγκαθίδρυση του αναπαλαιωμένου ''υπαρκτού σοσιαλισμού'' και την ''κοινωνικοποίηση'', όπως λέει, όλων των ''μέσων παραγωγής''.  

Για το ΚΚΕ όσο αυτός ο στόχος του ''υπαρκτού σοσιαλισμού'' στη χώρα δεν μοιάζει δυνατός, τότε οποιαδήποτε άλλη ανατρεπτική διαδικασία, όσο ριζοσπαστική και αν είναι, συνιστά αποπροσανατολιστική μεθόδευση ''οπορτουνιστών'' και παγίδα.  

Αντί, λοιπόν, να καλλιεργούνται αυταπάτες και να συνεργασθεί το ΚΚΕ με όσους έχουν αντιμνημονιακές ''ψευδαισθήσεις'', τότε, για την ηγεσία του ΚΚΕ, ''καλύτερα'' το μνημονιακό σύστημα.  

Και αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή!

Αυτή είναι η ''ανομολόγητη'' στάση του ΚΚΕ, την οποία υπηρετεί με εκπληκτική, σχεδόν, κυνική, συνέπεια στην πράξη.  

Γι' αυτό, καθόλου δεν εξέπληξε η απάντηση του Δημ. Κουτσούμπα στο ερώτημα του Βασ. Σκουρή και της Κυριακάτικης Real, με την οποία έκλεισε για άλλη μια φορά την πόρτα της συνεργασίας με τη ΛΑ.Ε αλλά και κάθε άλλη αριστερή ή αντιμνημονιακή δύναμη. (Βλέπε ολόκληρη την ερώτηση και απάντηση του Δημ. Κουτσούμπα παρακάτω).  

Κλείνοντας, όμως, την πόρτα της συνεργασίας, ο Δημ. Κουτσούμπας ανοίγει ακόμα περισσότερο την πόρτα του κοινωνικού ''φρενοκομείου'', διότι από τα πράγματα, κάνει ένα θείο δώρο στην κυβέρνηση Τσίπρα και το μνημονιακό σύστημα.  

Διότι για τον Τσίπρα και το μνημονιακό μπλοκ, μια αριστερή αντιμνημονιακή συμπαράταξη και ένα αριστερό, προοδευτικό, πατριωτικό, δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο αποτελούν φόβο και τρόμο και έναν αληθινό εφιάλτη.  

Διότι το μόνο που φοβάται πραγματικά το σημερινό σύστημα είναι ένα σύγχρονο ΕΑΜ, χωρίς, όμως, Λίβανους και Βάρκιζες.  

Μήπως, όμως, για να κλεισθεί ο δρόμος του μετώπου σήμερα, θα πρέπει να σκιασθεί και η μεγάλη ΕΑΜΙΚΗ κληρονομιά, ως παρέκκλιση από την κατά Κουτσούμπα κομμουνιστική ορθοδοξία;

Δυστυχώς και αυτό γίνεται εδώ και αρκετό καιρό από τους ''ιστοριογράφους'' του ΚΚΕ, υπό τις ευλογίες της ηγεσίας του.

Ν.Ζ

Στη συνέχεια, η Iskra παραθέτει την απάντηση του Δημ. Κουτσούμπα στην ερώτηση του Βασίλη Σκουρή για τη συνεργασία του ΚΚΕ με την Λαϊκή Ενότητα και την Πλεύση Ελευθερίας:

Στο Φεστιβάλ απευθύνατε πρόσκληση στους αριστερούς πολίτες για συστράτευση με το ΚΚΕ. Γιατί αποκλείετε τις ηγεσίες; Γιατί π.χ. δεν μπορεί να συνεργαστείτε με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή τον Παναγιώτη Λαφαζάνη;

Να πάμε, δηλαδή, και να συμβάλλουμε στη δημιουργία νέων αυταπατών; Αφήστε που όλοι αυτοί έχουν μεγάλες ευθύνες για το αριστερό άλλοθι που έδωσαν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και διαφοροποιήθηκαν την τελευταία στιγμή για να διασωθούν πολιτικά. Από άποψη ουσίας αναμασούν τα ίδια ουτοπικά, για φιλολαϊκές λύσεις εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, με αρκετές δόσεις προπαγανδιστικού λαϊκισμού. Πλέον υπάρχει αρκετή πείρα σε όλους.

πηγη: iskra.gr

Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Η παρούσα ιστορική φάση απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή όχι μόνο για την ευρωπαϊκή αλλά και για τη διεθνή οικονομία, καθόσον, απ’ ό,τι διαπιστώνεται η διεθνής οικονομική τάξη πραγμάτων λόγω του φιλελευθερισμού εισέρχεται σε φάση κλυδωνισμού, μόχλευσης και ασύμμετρης σώρευσης χρεών.

Ήδη το ΔΝΤ εξέδωσε νέα προειδοποίηση για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, επισημαίνοντας το κίνδυνο κυρίως της DeutscheBank αλλά και της Credit Suisse, ενώ στην ίδια ζοφερή κατάσταση φαίνεται να περιέρχονται η Commerzbank και η UniCredit.

Στην ίδια λογική προειδοποίησης «πολιτεύεται» και η Standard & Poor’s, που σε σχετική έκθεσή της αναφέρεται στα πιστωτικά Ιδρύματα της Μεγάλης Βρετανίας. Ενταύθα ειδικότερα πρέπει να αναφερθεί ότι για «πρακτικές» του βρετανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, απειλούνται υψηλά πρόστιμα και αποζημιώσεις εντός του προσεχούς έτους (2017) που προσεγγίζουν τα 20 δις λίρες Αγγλίας.

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΧΡΗΜΑ

Από την ιστορική εισαγωγή του «τραπεζικού χρήματος» στην παγκόσμια οικονομία (ανεξαρτήτως της βαθμίδας ανάπτυξης) οι τραπεζικές εργασίες απασχολούν καθολικώς την οικονομία και ασφαλώς την κοινωνία.

Υπ’ όψιν ότι η μετεξέλιξη των τραπεζικών εργασιών είναι εκπληκτική, ιδιαιτέρως με την «ηλεκτρονική επανάσταση» και την εκδήλωση νέων τεχνικών και μεθόδων.

Οι τραπεζικές εργασίες συνολικώς με βάση τα μέχρι σήμερα κρατούντα μπορούν να διακριθούν λειτουργικώς σε παθητικές και ενεργητικές, ενώ ας μου επιτραπεί και ο όρος παρεμβατικές (βλ. δομημένα ομόλογα). Έτσι ιστορικώς οι τραπεζικές εργασίες μπορούν να διακριθούν ή άλλως να χαρακτηρισθούν σε κλασσικές και σύγχρονες. Ασφαλώς δε οι σύγχρονες τραπεζικές λειτουργίες λαμβάνουν το χαρακτήρα συναλλαγών ιδιωτικού διεθνούς δικαίου με την εισαγωγή «θεσμών» και «προϊόντων» που παρεμβαίνουν στην παγκόσμια οικονομική τάξη πραγμάτων.

Από την κρίση δε του 2008 και μετά κλυδωνισμοί-μετασεισμοί απειλούν διαρκώς την παγκόσμια οικονομία, λόγω του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Συνήγορος των ζοφερών αυτών εξελίξεων η ασύμμετρη βουλιμία των «αγορών», οι οποίες χωρίς το «τραπεζικό δίκτυο» θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν.

Το τραπεζικό σύστημα συμπράττει και συλλειτουργεί με τις αγορές και συνευθύνεται τόσο για το χρέος των κυβερνήσεων, των νοικοκυριών και των μη χρηματοπιστωτικών εταιριών, όσο και για το χρέος αμιγώς του χρηματοπιστωτικού τομέα. Έτσι το χρέος σήμερα του μη χρηματοπιστωτικού τομέα ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 152 τρις δολαρίων ΗΠΑ, που αντιστοιχεί στο 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ, όπου τα 100 τρις δολάρια αφορούν αμιγώς τον ιδιωτικό τομέα.

Αλλά και τα χρέη των κρατών αφορούν πλέον εφιαλτική κατάσταση. Η Ιαπωνία ήδη έχει χρέος 250% στο ΑΕΠ, η Γαλλία έχει χρέος 100% στο ΑΕΠ και η Ελλάδα έχει χρέος 183,4% στο ΑΕΠ.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ – ΤΑ «ΚΟΚΚΙΝΑ» ΔΑΝΕΙΑ

Η Ηπειρωτική Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίση στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα και ακουμπά οικονομίες υψηλών μεγεθών. Ήδη δυσμενείς εξελίξεις απειλούν την μεγαλύτερη τράπεζα της Ιταλίας, τη UniCredit, η οποία έθεσε ως χρονικό όριο τον προσεχή Δεκέμβριο, όπου θα καταστήσει γνωστό το πλάνο της για αύξηση του κεφαλαίου της. Το πλάνο αυτό θα δημοσιοποιηθεί μετά το κρίσιμο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου για τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Ο ιταλικός αυτός κολοσσός προκειμένου να μην περιέλθει σε αδιέξοδο έχει ανάγκη περίπου 10 δις ευρώ νέων κεφαλαίων.

Παρεμπιπτόντως ενταύθα θα πρέπει να επισημειωθεί ότι κρίσιμο ζήτημα για το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι τα περίπου 100 δις ευρώ των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Ωστόσο, ενώ το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει το άχθος (συνολικώς) των 100 περίπου δις κόκκινων δανείων μόνο η UniCredit έχει κόκκινα δάνεια, δηλαδή μη εξυπηρετούμενες προς αυτήν υποχρεώσεις, ύψους 80 δις ευρώ.

Η «ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΗ» ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Είναι κοινός τόπος, αλλά και αδιαμφισβήτητο δεδομένο ότι η Γερμανική οικονομία και ειδικότερα η Γερμανική οικονομική ελίτ, καθορίζει όχι μόνο τις οικονομικές αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, σύμφωνα με μια ψύχραιμη παρατήρηση, η Γερμανική οικονομία μπορεί αιφνιδίως να βρεθεί προ εκπλήξεων, όχι μόνο λόγω της Deutschbank, αλλά λόγω και της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, της Commerzbank. Ο δεύτερος γερμανικός κολοσσός, απολύει ήδη προσωπικό της τάξης των 10.000 ατόμων και η μετοχή της δοκιμάζεται δεινώς. Η έκθεσής της δε σε επισφαλή δάνεια αφορά στο ύψος περίπου των 95 δις ευρώ μη υπολογιζόμενης της έκθεσής της σε άλλα προϊόντα…

Τούτων δοθέντων και με βάση τα πρόστιμα που η αμερικανική κυβέρνηση επιβάλει στη DeutschBank είναι πρόδηλο ότι και η γερμανική οικονομία θα αντιμετωπίσει στον αμέσως επόμενο χρόνο σοβαρά προβλήματα, ενώ ο όπως προειδοποιεί το ΔΝΤ ο συνδυασμός της κρίσης της DeutschBank και της Credit Suisse μπορεί να προκαλέσει ισχυρούς κλυδωνισμούς στο συνολικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η κατάσταση αυτή ασφαλώς επιδεινώνεται και από το δεδομένο ότι στον ευρωπαϊκό χώρο τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια εγγίζουν πλέον το αστρονομικό ύψος των 900 δις ευρώ –πράγμα που θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα σε ενεστώτα χρόνο.

Η ΚΡΙΣΗ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ…

Τα προαναφερόμενα προδήλως αφορούν ζοφερή κατάσταση. Όποιος δε παραγνωρίζει τις δυνατότητες των Αμερικανικών Θεσμικών Οργάνων, αλλά και των αποφάσεων που λαμβάνουν χώρα οι «θεσμοί» πέραν του Ατλαντικού, δεν μπορεί να εκτιμήσει ορθώς τις εξελίξεις. Και τούτο γιατί δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι οι ΗΠΑ βέβαιον είναι πως θα επιβάλουν εξόχως δυσμενή πρόστιμα. Για παράδειγμα πέραν του προστίμου που αφορά στην Deutsche Bank απειλείται σημαντικό πρόστιμο ύψους που θα αφορά 9 δις σε λίρες Αγγλίας κατά της βρετανικής τράπεζας RoyalBankofScotland (RBS). Επίσης παρόμοιο δυσμενές πρόστιμο μελετάται να επιβληθεί τόσο στην Barclays όσο και στην CreditSuisse. Υπ’ όψιν δε ότι την «κατάσταση» των ελβετικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων επισημαίνει και η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας απευθυνόμενη κυρίως στους δύο ελβετικούς κολοσσούς ήτοι στη UBS και στη Credit Suisse, προειδοποιώντας ότι θα πρέπει να αντλήσουν σε άμεσο χρόνο κεφάλαια ύψους 10 δις ελβετικά φράγκα.

Με τούτα τα δεδομένα καταγράφεται ένα ανησυχητικό κλίμα στο διεθνές τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κοινός τόπος είναι πλέον ότι η κρίση γενικεύεται…

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τα προαναφερόμενα που καταγράφουν τη ζοφερή κατάσταση του διεθνούς και ειδικότερα ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, εγείρουν το βασικό «ερώτημα» που πρέπει να απαντηθεί. Πού οδηγούν τελικώς τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού; Εάν δε, δεν επικρατήσει ως άρχουσα ιδεολογία ότι σώφρων αντίληψη είναι η επαναφορά του κοινωνικού κράτους δικαίου, και ότι η πολιτική πρέπει να καθοδηγεί την οικονομία μέσω του θεσμού της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τότε είναι απολύτως βέβαιον πως η παγκόσμια οικονομία υπό το καθεστώς της σημερινής της λειτουργίας, θα βρεθεί συντόμως ενώπιον των ακραίων ορίων της αντοχής της…

*ΟΠέτρος Μηλιαράκηςδικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

πηγη: iskra.gr