Πήραν 1,8 δισ. από τους δανειστές αλλά έδωσαν μόνο 27 εκατ. ευρώ για συντάξεις που καθυστερούν και δημιουργούν και νέα χρέη​  ​

Ούτε ένα «ψίχουλο» δεν άφησαν για τους συνταξιούχους που φυτοζωούν χωρίς να παίρνουν τις συντάξεις τους, οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομικών, όταν μοιράζανε το πακέτο των 1,8 δισ. ευρώ που πήρε η κυβέρνηση από τους δανειστές για να πληρώσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη στους ιδιώτες.

Ενώ δηλαδή η κυβέρνηση κόβει συντάξεις σε αυτούς που ήδη τις παίρνανε, δεν πληρώνει τα 1,4 δισ. ευρώ που χρωστά σε αυτούς που σταμάτησαν μεν να εργάζονται, αλλά μάταια περιμένουν να πάρουν συντάξεις και εφάπαξ.
 
Επιπλέον, παρότι το ελληνικό Δημόσιο πήρε νέο δάνειο και πιέζεται από τους δανειστές για να πληρώσει παλαιά χρέη σε ιδιώτες, όχι μόνον τα δίνει με το στραγονόμετρο, αλλά δημιουργεί και νέα χρέη.
 
Όπως αποκαλύπτει η Έκθεση του ESM με την οποία εγκρίθηκε η επόμενη δόση των 1,7 δισ. ευρώ προς τη χώρα μας:
 
-Τέλος Ιουνίου 2016, όταν μπήκαν τα λεφτά στον ειδικό λογαριασμό για πληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών, το δημόσιο χρωστούσε σε συνταξιούχους 1,439 δισ. ευρώ. Σε δύο μήνες, μέχρι τέλος Αυγούστου, πλήρωσε σε διαφόρους ​δικαιούχους ​1,443 δισ. ευρώ, αλλά ούτε 1 ευρώ σε συνταξιούχους που τους χρωστούσε συντάξεις και εφάπαξ. Το χρέος παρέμεινε 1,443 δισ. ευρώ. Τον Σεπτέμβριο μόνον «θυμήθηκε» το κράτος να πληρώσει κάποια 27 εκατομμύρια σε λίγους «τυχερούς» που περιμένανε στην ουρά​ να πάρουν σύνταξη​, δίνοντας ίσως ελπίδες και σε άλλους πως κάποια στιγμή θα έρθει και η δική τους σειρά.

-Ο ESM αναγνωρίζει στην έκθεσή του ότι έχει συντελεστεί πρόοδος. Ωστόσο επισημαίνουν ότι «παρά τη ρευστότητα που παρέχεται μέσω του προγράμματος, οι διαρθρωτικές αδυναμίες που προκαλούν συσσώρευση καθυστερούμενων οφειλών παραμένουν».

Η στάση πληρωμών του Δημοσίου αποτυπώνεται και στα στοιχεία εκτέλεσης του φετινού κρατικού προϋπολογισμού.

Ως τον Μάιο που το δημόσιο είχε ξεχάσει να πληρώνει τους ιδιώτες προμηθευτές, συνταξιούχους κλπ, οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού ήταν μειωμένες κατά 2,738 δισ. ευρώ έναντι του στόχου  πενταμήνου (μόλις 20 δισ. στο 5μηνο. ευρώ αντί 22,7 δισ. που ήταν ο στόχος). Την περίοδο Ιανουαρίου - Ιουνίου 2016 η υστέρηση έφτασε στα 3,350 δισ. ευρώ έναντι του στόχου 6μήνου. Δηλαδή η «ψαλίδα» στις πληρωμές (δαπάνες 23,996 δισ. ευρώ έναντι στόχου 27,346 δισ. ευρώ) άνοιξε και άλλο αντί να κλείσει, κατά 650 εκατ. ευρώ επιπλέον από τον Μάιο που ήταν 2,7 δισ. ευρώ.

Ωστόσο η καθυστέρηση πληρωμών δεν εμφανίζεται στα ληξιπρόθεσμα πριν περάσουν 90 μέρες. Δηλαδή τα απλήρωτα του Ιουλίου θα εμφανίζονται σαν ληξιπρόθεσμα τον Οκτώβριο, του Αυγούστου τον Νοέμβριο και του Σεπτεμβρίου τον Δεκέμβριο.

-«Πρόοδος», όπως δηλώνεται στην έκθεση του ESM που ενέκρινε την επόμενη δόση των 1,7 δισ. ευρώ, δεν προκύπτει ούτε στις επιστροφές φόρου που χρωστάει το δημόσιο σε ιδιώτες. Σε 100 μέρες, το δημόσιο πλήρωσε μόνον 108 εκατ. ευρώ.

Έτσι, παρότι από τα 1,8 δισ. ευρώ πληρώθηκαν 77 εκατομμύρια ευρώ για  εκκαθαρισμένες -αλλά απλήρωτες- επιστροφές φόρου, οι οφειλές αυτές τους κράτους αυξήθηκαν αντί να μειωθούν κατά 133 εκατομμύρια ευρώ στο τέλος Σεπτεμβρίου! Από 1,306 δισ. τον Ιούνιο, έφτασαν στα 1,439 δισ. τον Σεπτέμβριο.

Ακόμα λιγότερα έδωσε το δημόσιο σε «φρέσκες» -μη εκκαθαρισμένες- επιστροφές φόρων. Χρωστούσε άλλα 1,766 δισ. ευρώ τον Ιούνιο, έδωσε 31 εκατομμύρια και τον Σεπτέμβριο οι οφειλές μειώθηκαν σε 1,58 δισ ευρώ. Πώς γίνεται να έδωσε 31 εκατομμύρια και να μειώθηκαν κατά 186 εκατ. ευρώ οι οφειλές; Τα υπόλοιπα έγιναν με συμψηφισμούς χρεών που είχε το κράτος, με χρέη από φόρους και χαράτσια που εκδόθηκαν μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου (ΕΝΦΙΑ, δύο δόσεις φόρου εισοδήματος κλπ).

πηγη: protothema.gr

Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς.

Όλοι το παραδέχονται. Ακόμη και αυτοί που είναι υπέρ της παραμονής της χώρας μας στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όποια πέτρα και να σηκώσεις από κάτω θα βρεις την ΕΕ. Η εξάρτηση έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που εκτός των βασικών θεμάτων (οικονομία , άμυνα , υγεία , παιδία , δημοκρατικά δικαιώματα κ.λ.π) ακόμη και μικρότερα αιτήματα «σκοντάφτουν» στην ΕΕ και τους δανειστές, οι οποίοι αποφασίζουν –αρνητικά πάντα- γι’ αυτά, αλλά και απαιτούν και επιβάλουν «λύσεις» ενάντια στο λαό και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και βέβαια ελέγχουν και την πορεία υλοποίησής τους. Ακόμη και τα πιο μικρά.

Υποτέλεια; Εθνική μειοδοσία; Προτεκτοράτο; Αποικία; Όπως και να το χαρακτηρίσει κανείς, μέσα θα πέσει.

Πώς μπορεί, όμως, το λαϊκό κίνημα να αντιπαρατεθεί, να παρέμβει ώστε η άθλια κατάσταση να πάρει τέλος;

Ποια άλλη απάντηση θα μπορούσε να υπάρξει παρά μόνο η αγωνιστική κινητοποίηση με θέσεις τέτοιες που να δυναμώνουν το κίνημα ενάντια στην ΕΕ;

Που να συνδέουν άμεσα και καθοριστικά κάθε αγώνα με αυτόν τον κύριο στόχο για αποδέσμευση από την ΕΕ; Από αυτόν τον λάκκο των λεόντων;

Ας δούμε μερικές τοποθετήσεις του ΚΚΕ για αυτό. Ο λόγος είναι ότι το ΚΚΕ έχει τις μεγαλύτερες δυνατότητες για να σηκώσει αυτήν την προσπάθεια.

Στην ομιλία του στο φετινό φεστιβάλ της ΚΝΕ, ο ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας είπε αναφερόμενος στην δράση του κόμματος για τα μεγάλα λαϊκά –κοινωνικά– πολιτικά ζητήματα:

«Αυτός ο αγώνας διεξάγεται αυτοτελώς από το κόμμα και χωρίς το κόμμα κάθε φορά να υποκύπτει είτε σε πιέσεις οπορτουνιστικών και αστικών δυνάμεων είτε σε πιέσεις ακόμα και των ίδιων των εργατικών - λαϊκών μαζών για λύσεις εδώ και τώρα εντός του συστήματος, πάνω σε προβλήματα που γεννά το ίδιο το σύστημα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει στη λογική "τώρα έχουμε κρίση", "τώρα έχουμε πόλεμο", "τώρα έχουμε πραξικόπημα", "τώρα έχουμε ένταση της κρατικής βίας και καταστολής", "τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φασισμό - ναζισμό", ζητήματα που η ιστορική πείρα τα έχει αναδείξει, να αποσπάται ο καθημερινός πολιτικός αγώνας από τον κύριο επαναστατικό αγώνα».

Σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ 10 /09/ 2016 απαντώντας στο ερώτημα τι πρέπει να γίνει για να ανασυνταχθεί η χώρα και η κατάσταση της εργατικής τάξης:

«Με ημίμετρα και φτιασιδώματα, βλέποντας και κάνοντας, δεν υπάρχει λύση, παρά μόνο επανάληψη πολιτικών, προηγούμενων και σημερινών. Ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος. Απαιτούνται επαναστατικού χαρακτήρα αλλαγές στο κοινωνικό σύστημα, στο κράτος, στους θεσμούς, στην οικονομία, ανατροπές εκ βάθρων. Δηλαδή σε τελευταία ανάλυση σοσιαλιστική οικοδόμηση, απαλλαγμένη όμως από τα λάθη και τις αδυναμίες της πρώτης απόπειρας που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα».

Στη συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη φέτος για την ΔΕΘ διαβάζουμε :

«Λύση χωρίς σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ, το ΔΝΤ, την κυριαρχία των μονοπωλίων και του πολιτικού προσωπικού τους, δεν μπορεί να υπάρχει»

Όμως…

Όμως λίγες μέρες μετά τα παραπάνω, 500 περίπου σωματεία και ομοσπονδίες που στην συντριπτική τους πλειοψηφία ελέγχει το ΠΑΜΕ, οργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρία στο Σύνταγμα στην Αθήνα (και σε άλλες πόλεις) στις 17 Οκτώβρη και επέδωσαν στη βουλή σχέδιο νόμου.

Τα αιτήματα –από την ανακοίνωση– κάλεσμα ήταν:

• Κατάργηση των αντεργατικών νόμων
• Επαναφορά της υποχρεωτικότητας των ΣΣΕ
• Κάλυψη των απωλειών
• Αυξήσεις στους μισθούς στις συντάξεις και στις οικονομικές παροχές.

Στο σχέδιο νόμου (αντιγράφουμε από το σάιτ του 902) αναφέρονται:

• Οι συλλογικές συμβάσεις

• Επαναφορά κατωτέρων μισθών και ημερομισθίων
• Επαναφορά 13^ου και 14^ου μισθού και συντάξεων
• Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Εκτός του ότι παρόμοια λένε οι συμβιβασμένοι της ΓΣΣΕ χωρίς όμως να κάνουν σοβαρές κινητοποιήσεις, παρά μόνο «επετειακές», πουθενά δεν αναφέρονται οι αιτίες αυτών των προβλημάτων και πώς αυτές οι αιτίες θα εκλείψουν.

Η μόνη αναφορά για την ΕΕ στο κείμενο είναι η εξής:

«Απέναντι στο σχεδιασμό κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, μεγαλοεργοδοσίας που έχει ως στόχο την παραπέρα μείωση των μισθών, των μεροκάματων, των κοινωνικών παροχών, να αντιπαραθέσουμε το δικό μας σχεδιασμό, τις δικές μας κόκκινες γραμμές».

Επίσης πουθενά -στην συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη- δεν αναφέρεται η αναγκαιότητα μετώπου για την απόκρουση των συνεπειών και την άμεση αποδέσμευση από την μήτρα όλων των προβλημάτων την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ίσως αναρωτηθεί κάποιος: «Μα είναι κακό να διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι, να διαδηλώνουν;». Όχι βέβαια! Κακό είναι να μην αναφέρονται οι αιτίες των προβλημάτων και κυρίως οι τρόποι που αυτές θα επιλυθούν. Αυτό λένε ο Δ. Κουτσούμπας και το ΠΑΜΕ στα κείμενα που παραθέτουμε πιο πάνω. Και πριν καν στεγνώσει το μελάνι του Ριζοσπάστη, έκαναν τα αντίθετα.

Πώς όμως να βγουν θέσεις από την ηγεσία του κόμματος για την σύνδεση αυτών των πραγμάτων, όταν η θέση του ΚΚΕ για την αποδέσμευση είναι ότι αυτή μπορεί να γίνει μόνο με την λαική εξουσία και με σοσιαλισμό; Ότι είναι επικίνδυνη για το λαό και τα πλατιά λαϊκά στρώματα αν διεκδικηθεί τώρα;     

Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να μας κατηγορήσουν εξηγούμεθα: Η προσπάθεια για πλατύ κίνημα για αποδέσμευση είναι δεμένη με μια σειρά μέτρα: εθνικοποίηση τραπεζών, μέτρα για ανασυγκρότηση υπέρ των εργαζομένων από την σκοπιά της εργατικής τάξης, ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία και την πολιτική της. Σε πλήρη αντίθεση με τον συντηρητικό και αντιδραστικό «ευρωσκεπτικισμό». Από την σκοπιά της ρήξης και όχι μέσα από συναινετικές συμφωνίες.

Υπάρχει τελικά για το ΚΚΕ σύνδεση της τακτικής με την στρατηγική; («νύχι κρέας» τα είχε πει κάποτε η Αλέκα). Αν υπάρχει τακτική, τότε το κενό είναι τεράστιο με την στρατηγική. Λέμε «αν», γιατί ενέργειες σαν αυτή τις 17 Οκτώβρη μόνο σύγχυση φέρνουν. Όπως σύγχυση φέρνει και το αντίθετό της, να περιμένεις όλα να λυθούν στο σοσιαλισμό που κάποτε ως δια μαγείας θα προκύψει.

Από τη μια πέφτεις στον οικονομισμό , από την άλλη στην μεταφυσική. Και τα δύο οπορτουνισμός είναι.

Η ηγεσία του κόμματος είναι μέσα και στα δύο.

Μέσα σε όλα λοιπόν. Και έτσι και αλλιώς. Και με τον «αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».

Αυτά φέρνει η άρνηση των αρχών του Λενινιστικού κόμματος νέου τύπου.

Οι φίλοι, οι οπαδοί και κυρίως τα μέλη του κόμματος πρέπει να αναρωτηθούν πριν να είναι πολύ αργά. Τα ποιοτικά και μετρήσιμα χαρακτηριστικά του κόμματος, έτσι όπως τα ξέραμε όσοι για χρόνια δρούσαμε μέσα από τις γραμμές του, έχουν υποχωρήσει σε υπερθετικό βαθμό.

ΥΣ : Την διετία 2012-2014 όσα μέλη του κόμματος (και ο γράφων μέσα σε αυτούς) έβαζαν πρόταση για τέτοιες ενέργειες σαν την διαμαρτυρία της 17 Οκτώβρη, δεμένες όμως με την πρόταση για το μέτωπο του 15^ου συνέδριου του ΚΚΕ, βρέθηκαν κατηγορούμενοι από την καθοδήγηση ως οπορτουνιστές, ότι στηρίζουν τις επιδιώξεις της εθνικής αστικής τάξης…. Και, με συνοπτικές διαδικασίες, βρέθηκαν εκτός κόμματος. Τι να λένε άραγε τώρα όσοι από την καθοδήγηση πρότειναν την διαγραφή τους; Μήπως να διαγράψουν τώρα και τον….εαυτό τους;

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Μέσα σε κλίμα ενότητας και αγωνιστικής συσπείρωσης έγινε η Β΄ Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ στις 25/10/2016.

Στην Συνέλευση υπήρχε ουσιαστική και εποικοδομητική συζήτηση, αναπτύχθηκε έντονος προβληματισμός σχετικά με τις εξελίξεις στον χώρο της Ναυτιλίας και για την κατάσταση στον χώρο της Ναυτεργασίας.

Στο πλαίσιο μιας ανοιχτής δημοκρατικής συζήτησης διατυπώθηκαν μια σειρά προτάσεις, παρατηρήσεις και κριτικές απόψεις που επικεντρώθηκαν στην ανάγκη η ΠΕΝΕΝ και ευρύτερα το Ναυτεργατικό κίνημα να ανεβάσει το επίπεδο οργάνωσης, συσπείρωσης και μαχητικής αγωνιστικής δράσης ως βασική προϋπόθεση για να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου, της κυβέρνησης και των δανειστών.

Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν, η συμμετοχή σε αυτούς, τα προβλήματα στον συντονισμό και την κοινή δράση, οι ελλείψεις στην οργάνωση, στην επικοινωνία με τους Ναυτεργάτες, η αντιμετώπιση του κλίματος ηττοπάθειας, απαισιοδοξίας και απομάκρυνσης από την οργανωμένη δράση και τους αγώνες είναι μόνο μερικά από τα σημεία που επικεντρώθηκε η προσοχή και οι απόψεις των μελών της ΠΕΝΕΝ στην διάρκεια της σχετικής συζήτησης που έγινε στην Συνέλευση.

Έντονη κριτική ασκήθηκε στην στάση των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ αλλά και της διασπαστικής τακτικής του κομματικού συνδικαλισμού οι οποίες συνεργάζονται, συμπορεύονται και ενίοτε συγκροτούν ένα κοινό ιδιότυπο μέτωπο με σκοπό να «μπλοκάρουν» και να υπονομεύσουν την αναγκαία ανάπτυξη των αγώνων στον Ναυτεργατικό χώρο.

Στην κεντρική εισήγηση της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ που παρουσίασε και ανέπτυξε στην Συνέλευση ο Πρόεδρος του Σωματείου Αντώνης Νταλακογεώργος επισήμανε: Μπροστά μας έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια νέα χιονοστιβάδα αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων και στις συνθήκες αυτές δεν χωράει καμιά αναμονή, καθυστέρηση, ανάθεση και απογοήτευση.

Χρειάζεται ο ρόλος του κλάδου μέσα κι έξω από τα καράβια σε στενή συνεργασία με την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ να ενισχυθεί, οι πρωτοβουλίες μας να «ακουμπήσουν» στο σύνολο του Ναυτεργατικού μας κόσμου που «στενάζει» κάτω από το βάρος μιας ακραίας και σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εδραιώνει την λιτότητα, τις περικοπές σε συντάξεις και μισθούς, που αμφισβητεί και ακυρώνει όλο το εργατικό νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο που κατακτήθηκε με πολύχρονους αγώνες, που ξεπουλάει τις παραγωγικές δημόσιου χαρακτήρα επιχειρήσεις, που βγάζει σε πλειστηριασμούς τα σπίτια της λαϊκής οικογένειας, που γιγαντώνει τις ελαστικές μορφές απασχόλησης, που ενισχύει την εργοδοτική τρομοκρατία, που στηρίζει την ανταγωνιστικότητα του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου, που οδηγεί στην απαξίωση την δημόσια κοινωνική ασφάλιση, την υγεία και την κοινωνική πρόνοια.

Πρόκειται – όπως υπογράμμισε – για μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα η οποία θα συνεχισθεί και το επόμενο χρονικό διάστημα στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης με τους δανειστές ενώ στο επίκεντρο θα βρεθούν τα εργασιακά, ο συνδικαλιστικός νόμος και νέες φορολογικές ρυθμίσεις σε βάρος των ανθρώπων της εργασίας.

Αυτή η επίθεση για να αντιμετωπισθεί, να αποκρουστεί και κυρίως και πολύ περισσότερο να ανατραπεί χρειάζεται το εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα να ενισχύσουν το επίπεδο οργάνωσης, συσπείρωσης, μαζικοποίησης, συμμετοχής, αγωνιστικής δράσης και συντονισμού σε επίπεδα που επιβάλουν οι σημερινές συνθήκες και η σφοδρότητα της επίθεσης που δέχονται τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Παράλληλα το ταξικό κίνημα καλείται να παίξει πρωτοπόρο ρόλο σε μια τέτοια κατεύθυνση. Είναι αδήριτη αναγκαιότητα αυτό το κίνημα να εκφραστεί στην εργατική τάξη και στα άλλα κοινωνικά στρώματα.

Όσες και όποιες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις δεν συμβάλουν σε αυτόν τον στόχο παίζουν αντικειμενικά το παιχνίδι της κυβέρνησης και της μεγαλοεργοδοσίας και βοηθούν στο πέρασμα και στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής.

Αναφορικά με τα Ναυτεργατικά προβλήματα έκανε εκτενή αναφορά στην διογκούμενη ανεργία, στην δραματική συρρίκνωση που έχουν υποστεί οι κύριες και επικουρικές συντάξεις των Ναυτεργατών, στην διάλυση του ΝΑΤ και του Οίκου Ναύτη, στην επιδείνωση των εργασιακών προβλημάτων, στην υπονόμευση των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Άσκησε επίσης δριμεία κριτική στον ρόλο και την στάση των δυνάμεων του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού ενώ τόνισε την ευθύνη του κομματικού συνδικαλισμού για τα φαινόμενα διάσπασης του Ναυτεργατικού κινήματος και επέκρινε την τακτική της κομματικής περιχαράκωσης που καταλήγει και πρακτικά οδηγεί στην παραίτηση από τους κοινούς αγώνες και την αναγκαία μαζική, μαχητική και συντονισμένη πάλη αντίστασης και ανατροπής της εφοπλιστόδουλης κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής.

Η ΠΕΝΕΝ για το επόμενο χρονικό διάστημα (Νοέμβρης – Δεκέμβρης 2016) έχει διαμορφώσει και προβάλει ένα επεξεργασμένο αναλυτικό και αγωνιστικό πρόγραμμα δράσης και κινητοποιήσεων που δημοσιοποιήθηκε στις 18/10/2016 το οποίο τόσο στην Συνέλευση όσο και στους χώρους δουλειάς, στα καράβια με καθημερινές επισκέψεις και περιοδείες αναδεικνύει την ανάγκη υλοποίησής του και σε αυτό ο κλάδος μας και ευρύτερες δυνάμεις εν ενεργεία και συνταξιούχων Ναυτικών το στηρίζουν και το αποδέχονται.

Στον αντίποδα στο Ναυτεργατικό κίνημα δεν υπάρχει έως και σήμερα καμιά απολύτως πρόταση, πέρα από γενικού και αορίστου χαρακτήρα αναφορές του κομματικού συνδικαλισμού περί «πολύμορφων αγώνων».

Η παρέμβαση και οι πρωτοβουλίες της ΠΕΝΕΝ το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουν στο επίκεντρο το αγωνιστικό αυτό πρόγραμμα να πάρει σάρκα και οστά, να μετουσιωθεί σε μια ουσιαστική αγωνιστική ανάταση έτσι ώστε το Ναυτεργατικό κίνημα να διαδραματίσει τον ρόλο που του αντιστοιχεί στα πλαίσια του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας μας.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                           Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                     Κροκίδης Νικόλαος

Κρυφός κόφτης απειλεί με νέες περικοπές τις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες οδηγούνται σε εξαΰλωση αφού λόγω των Μνημονίων έχουν περικοπεί ήδη συνολικά έως 80%.

Οι διατάξεις που θεσμοθετήθηκαν στον νόμο Κατρούγκαλου απειλούν σοβαρά να μειώσουν ξανά τις ήδη πετσοκομμένες επικουρικές συντάξεις και για τα επόμενα έτη.

Σύμφωνα με τα "Νέα" , από 1/1/2017 θα ισχύσει ο μηχανισμός περικοπής συντάξεων αν προκύπτουν ελλείμματα. Με αναλογιστικές μελέτες, το νέο υπερεπικουρικό ταμείο ΕΤΕΑΕΠ, στο οποίο εντάχθηκε και το εφάπαξ, θα πρέπει να μπορεί να αποδείξει ότι δεν καταγράφει αρνητικό πρόσημο, εσόδων και δαπανών, χωρίς την παραμικρή βοήθεια - στήριξη από το κράτος.

Αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε θα τίθεται αυτόματα σε εφαρμογή η διαδικασία περικοπών σε βαθμό ώστε να καλύπτονται τα ελλείμματα. Το νέο υπερεπικουρικό ταμείο θα έχει τη δυνατότητα αξιοποίησης της περιουσίας του, που υπολογίζεται λίγο πάνω από 3 δισ. ευρώ.

Σημειώνεται ότι άλλα 117,3 εκατ. ευρώ προϋπολογίζονται το 2017 (στοιχεία νέου κρατικού προϋπολογισμού) από τις μειώσεις των επικουρικών συντάξεων, που έρχονται να προστεθούν στα 174,2 εκατ. που ψαλιδίστηκαν εντός του 2016. Μέχρι τα τέλη του 2016 οι δαπάνες της επικουρικής θα είναι 4 δισ. ευρώ και τα έσοδά της θα είναι 2,8 δισ. ευρώ. Έτσι η επικουρική θα μπει στο 2017 με έλλειμμα 1,2 δισ. ευρώ.

Οι δανειστές απαγορεύουν στον κρατικό προϋπολογισμό να χρηματοδοτεί κάποια από τα ελλείμματα της επικουρικής και αυτό σημαίνει ότι είτε θα αυξηθούν οι εισφορές είτε θα μειωθούν οι παροχές.

Πηγή: Τα Νέα