«Λάθος» ήταν, λένε τώρα. Δε μίλησε ποτέ ο Ερντογάν για δημοψήφισμα σχετικά με τη (Δυτική) Θράκη.

Και ποιος έκανε το «λάθος»; Όχι κάποιο ανεύθυνο blog, αλλά το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων! Και στηριγμένη σε ένα «λάθος», η ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς εθνικιστές ΑΝΕΛ, πρόλαβε να βγάλει μια ανακοίνωση που παιανίζει ότι «η Θράκη είναι ελληνική, δημοκρατική και ευρωπαϊκή», συμπληρώνοντας την εθνικιστική πολεμοχαρή υστερία του Ερντογάν.

Η αλήθεια είναι πικρή και αμείλικτη. Ναι, «πρώτα φτιάχτηκαν τα αμπέλια και μετά τα σύνορα», που τα χώρισαν. Αλλά αυτό δεν ήταν μια απλή διαδικασία τοποθέτησης συνοριακών σημαδιών, πασσάλων και φραχτών. Πέρα από λογικές εθνικής ή άλλης καθαρότητας, τα σημερινά σύνορα όπου γης, φτιάχτηκαν βίαια ακολουθώντας κατά βάση τον σχηματισμό χωριστών καπιταλιστικών κρατών (όχι απαραίτητα σε βάση μονο-εθνική, αλλά πάντα με κατασκευή εθνικής ιδεολογίας και ιστορίας),  άλλαξαν κατά καιρούς με πόλεμο και μετασχηματίζονται  και σήμερα με ποταμούς αίματος (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων)  των λαών και ειδικά της νεολαίας.

Δεν παίζει κανείς λοιπόν απερίσκεπτα με τα σύνορα.

Όταν το κάνει, σημαίνει ότι θέλει να παίξει παιχνίδια πολέμου. Υπάρχουν, ναι, δίκαιοι πόλεμοι εθνικής ανεξαρτησίας, ενάντια σε εθνική καταπίεση ή/και ιμπεριαλιστική κατοχή (κούρδοι, παλαιστίνιοι κ.α.). Ο βασικός ωστόσο κανόνας είναι ότι σήμερα ο πόλεμος στη βάση των εθνικών ιδεολογιών, της αστικής και ιμπεριαλιστικής ρητορικής (προστασία «εξωχώριων εθνικών αδελφών», «ανθρωπιστική δράση», ανατροπή «δικτατοριών», αντιμετώπιση «εθνοκάθαρσης» κλπ), σημαίνει σφαγή των λαών και καταστροφή των κοινωνιών. Η Γιουγκοσλαβία, η Λιβύη, το Ιράκ, η Συρία είναι πολύ κοντά μας… Καμία εθνική ή άλλη μειονότητα δεν προστατεύθηκε εκεί, ούτε «εδαφική ακεραιότητα» διασφαλίστηκε. Μόνο πόνος, θάνατος, προσφυγιά  και ερήμωση.

Τα σύνορα, μπορούν να ανοίξουν ειρηνικά, να ανασχηματιστούν με πολλούς τρόπους ή/και να καταργηθούν οριστικά, μόνο σε συνδυασμό με  τη νίκη των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων σε κάθε χώρα στο δρόμο της κοινωνικής χειραφέτησης, της δημοκρατίας, της ειρηνικής συναδέλφωσης των λαών και της κομμουνιστικής διεθνιστικής προοπτικής. Αυτή είναι η δική μας προτεραιότητα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μόνο εκείνοι οι  πόλεμοι που συνδέθηκαν με απαίτηση ριζοσπαστικών κοινωνικών μετασχηματισμών (αντιφασιστική νίκη, Βιετνάμ κ.α), επέζησαν με θετικό πρόσημο  στην ιστορική μνήμη. To ίδιο ισχύει και για το σημερινό αντιφασιστικό αγώνα στη Δυτική Ουκρανία.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον από παιχνίδια γύρω από την αλλαγή συνόρων ασύνδετα από την παραπάνω κατεύθυνση και προοπτική. Για αυτό ακριβώς και μάχονται για χωρίς όρους ισότιμη συμβίωση σε όλους τους τομείς για όλες τις εθνικές, θρησκευτικές ή άλλες μειονότητες στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της περιοχής. Έχει σημασία και η γλώσσα και  οι προτεραιότητες στην πολιτική πράξη και διαπάλη.

Είναι άλλο να μιλά κανείς από τη σκοπιά των «εθνικών διεκδικήσεων»  και της «εθνικής άμυνας  για την εδαφική ακεραιότητα», αναπαράγοντας τη λογική της «εθνικής ενότητας» και προετοιμάζοντας συνειδήσεις  για πόλεμο και είναι άλλο να μιλάμε και να δρούμε με βάση την ανάγκη της ειρήνης, του κοινού αγώνα των εργαζομένων σε Ελλάδα και Τουρκία για ψωμί και δημοκρατία, της άμεσης μείωσης των εξοπλισμών, της εξόδου από το ΝΑΤΟ και της άρνησης κάθε πολεμικού τυχοδιωκτισμού και από αυτή τη σκοπιά να είμαστε αντίθετοι  σε λογικές αμφισβήτησης των σημερινών συνόρων και των διεθνών Συνθηκών.

Ρητό και απόλυτο λοιπόν το ΟΧΙ μας στα πολεμικά τους παιχνίδια και επομένως και στο επικίνδυνο παιχνίδι και τη ρητορική περί αλλαγής συνόρων.

Π.Μ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Στο ιλιγγιώδες ποσό των 33,6 δισ. ευρώ ανέρχεται το σύνολο των οφειλών από ασφαλιστικές εισφορές σε όλα τα Ταμεία της χώρας, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας.

Σε αυτές τις οφειλές συμπεριλαμβάνονται τα χρέη των ιδιωτών - αυτοαπασχολουμένων, των αγροτών, των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, αλλά και των επιχειρήσεων του δημόσιου τομέα. Να επισημάνουμε ότι από αυτό το σύνολο των 33,6 δισ. ευρώ οφειλών, υπολογίζεται ότι τα 21,6 δισ. ευρώ οφειλών είναι χρέη που δημιουργήθηκαν μετά το 2009, δηλαδή στην περίοδο της κρίσης (2010-2015).

Στελέχη της κοινωνικής ασφάλισης εκτιμούν ότι το χρέος προς τα ταμεία κινείται σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα και είναι πολύ υψηλότερα από ό,τι αρχικά εκτιμούσαν. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Ν», οι αρχικές προβλέψεις για την εκτίμηση των οφειλών στο τέλος του 2015 κυμαίνονταν στα 26-27 δισ. ευρώ, ενώ τα οριστικά δεδομένα δείχνουν αύξηση κατά 6 δισ. ευρώ.

Σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα είναι και οι οφειλές προς τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία, όπως στο ΤΣΑΥ (υγειονομικοί) με 316,3 εκατ. ευρώ, στο ΝΑΤ (ναυτικοί) με 120 εκατ. ευρώ, αλλά και στο ταμείο των εργαζομένων στον χώρο του τύπου στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, στο οποίο οι οφειλές στο τέλος του 2015 (πριν από την έξαρση της κρίσης στον χώρο των media) ανέρχονται στο ποσό των 99,3 εκατ. ευρώ.

Η συνολική εικόνα των εκρηκτικών οφειλών προς τα ασφαλιστικά ταμεία έχει αποκτήσει πλέον τη δική της δυναμική μετατρέποντας αυτό το δυσβάστακτο ποσό των 33,6 δισ. ευρώ σε μια «αρρύθμιστη ωρολογιακή βόμβα» στα θεμέλια του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης της χώρας.

Αναλυτές του υπουργείου Εργασίας εκτιμούν ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, από το σύνολο των οφειλών ύψους 33,6 δισ. ευρώ, ένα ποσό ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ χαρακτηρίζεται ως «ανεπίδεκτο είσπραξης».

Αυτό το ποσό αφορά επιχειρήσεις που έχουν κλείσει και για τη διεκδίκηση των οφειλών τους έχουν εκτελεστεί όλα τα αναγκαστικά μέτρα που προβλέπει ο νόμος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, αφού σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει κανένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο από το οποίο θα μπορούσαν να αναζητηθούν έστω κάποια τμήματα των οφειλών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζικής φυγής από τα ασφαλιστικά ταμεία και την εξόφληση των οφειλών αποτελεί ο ΟΑΕΕ. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο αριθμός αυτών που έχουν κάνει διακοπή της ασφάλισης στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών ανέρχεται σε 241.367 άτομα.

Σήμερα δεν υπάρχει ακόμη σαφής εικόνα για το σύνολο του ύψους των οφειλών τα οποία δεν είναι εισπράξιμα από τον ΟΑΕΕ, ο οποίος βρίσκεται στο «χείλος του γκρεμού». Σύμφωνα με τα κριτήρια τα οποία επεξεργάζεται το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών, ο διαχωρισμός των ληξιπρόθεσμων οφειλών σε εισπράξιμες και σε οφειλές που είναι ανεπίδεκτες είσπραξης, αποτελεί μία σύνθετη διαδικασία στην οποία συνυπολογίζονται διαφορετικές παράμετροι.

Από αυτή την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και στις εκτιμήσεις του ΚΕΑΟ υπάρχει ο χαρακτηρισμός των «θεωρητικά εισπράξιμων οφειλών», για τις οφειλές για τις οποίες θα πρέπει να επιδιωχθεί βάσει αντικειμενικών κριτηρίων η είσπραξή τους.

Στον αντίποδα βρίσκεται το σύνολο εκείνων των οφειλών που είναι ανεπίδεκτες είσπραξης, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις τα ταμεία όχι μόνο δεν μπορούν αντικειμενικά να εισπράξουν έσοδα, αλλά είναι και οικονομικά ασύμφορη η όλη διαδικασία αφού πολλές φορές το προς είσπραξη ποσό είναι μικρότερο από το κόστος της κινητοποίησης ενός ολόκληρου εισπρακτικού μηχανισμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο ΚΕΑΟ υπάρχει συγκέντρωση πλήθους οφειλετών στις χαμηλότερες κλίμακες οφειλών, με αποτέλεσμα να έχουμε 124.091 οφειλέτες (41% των οφειλετών) οι οποίοι έχουν χρέη από ασφαλιστικές εισφορές (μαζί με τις προσαυξήσεις) έως 15.000 ευρώ ο καθένας.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

Καθώς ξεκίνησαν πάλι οι διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», η Κομισιόν, διά του επικεφαλής εκπροσώπου της, Μ. Σχοινά, που παρενέβη χτες στο συνέδριο του ΣΕΤΕ, προσδιόρισε ως εξής τους άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να κινηθεί η «μεταρρυθμιστική» προσπάθεια της κυβέρνησης το επόμενο διάστημα: «Από εδώ κι εμπρός προέχει η συνεπής ολοκλήρωση του προγράμματος το 2018, η δημιουργία κλίματος επενδυτικής ασφάλειας, η ειλικρινής πολιτική στήριξη του συνολικού εγχειρήματος, αλλά και η ιδιοκτησία της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας από την κοινωνία».

Ο ίδιος, αντανακλώντας τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός εκ των μελών του κουαρτέτου, είπε ακόμα ότι «οι μεγάλες θυσίες των Ελλήνων τα τελευταία επτά χρόνια δεν πρέπει να πάνε χαμένες», και μεταξύ άλλων κατέληξε: «Βρισκόμαστε στο κατώφλι ελπιδοφόρων εξελίξεων, με την επιστροφή στην ανάπτυξη να έρχεται ίσως και νωρίτερα του αναμενόμενου και με τη γρήγορη - όπως όλοι ελπίζουμε - ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, που ξεκινάει αυτή την εβδομάδα, να συμπληρώνει τις σημαντικότερες μεταρρυθμιστικές εκκρεμότητες».

Αναλύοντας έναν προς έναν αυτούς τους άξονες, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το επόμενο διάστημα η επιθετικότητα κυβέρνησης - κεφαλαίου θα δυναμώσει κι άλλο, όχι μόνο στο πεδίο των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, αλλά και σ' αυτό της χειραγώγησης του λαού, με στόχο να τον κάνουν συμμέτοχο ή τουλάχιστον να τον καταστήσουν αδρανή απέναντι στα χειρότερα που του ετοιμάζουν.

Ο στόχος για έγκαιρη ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης συνδέεται άρρηκτα με τη συνολική επιτυχία του προγράμματος μέχρι το 2018, που σημαίνει εφαρμογή μέχρι κεραίας των αντιλαϊκών μέτρων που προβλέπονται στο τρίτο μνημόνιο, αλλά και όσων έχουν ψηφιστεί τα προηγούμενα χρόνια. Με δεδομένο ότι το πιο δύσκολο μέτωπο της δεύτερης «αξιολόγησης» είναι τα Εργασιακά, η Κομισιόν κλείνει το μάτι στην κυβέρνηση να προχωρήσει ακάθεκτη και χωρίς καθυστερήσεις στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων.

Η «δημιουργία κλίματος επενδυτικής ασφάλειας» είναι στόχος άμεσα συνδεδεμένος με τον προηγούμενο και ιεραρχείται ψηλά για το κεφάλαιο. Από την επίτευξη αυτού του στόχου κρίνεται η ικανότητα μιας κυβέρνησης, ενός κράτους, να προχωράει σταθερά και με συνέπεια τις αναδιαρθρώσεις, που έχουν ανάγκη η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, να εξασφαλίζει κίνητρα για επενδύσεις και εργασιακή ειρήνη, προκειμένου να συνεχίζεται απρόσκοπτα η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Η Κομισιόν ζητάει ακόμα «ειλικρινή πολιτική στήριξη του συνολικού εγχειρήματος», απευθυνόμενη τόσο στο εσωτερικό του κυβερνητικού συνασπισμού, όσο και στα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Στην πραγματικότητα, «διευκρινίζει» ότι η κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική είναι μονόδρομος για την ανάκαμψη του κεφαλαίου και ότι δεν χωράει αμφισβητήσεις, ούτε βέβαια αναστολές από την κυβέρνηση και τα κόμματα που την ανταγωνίζονται στην κούρσα της κυβερνητικής εναλλαγής, όσο κι αν επιμέρους διαφοροποιήσεις είναι αναγκαίες, για να στηρίξουν τον «αντιπολιτευτικό» τους ρόλο.

Τέλος, η Κομισιόν απαιτεί όλα αυτά να γίνουν με την ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων και του λαού, που καλούνται να αναλάβουν «την ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεων». Να συστρατευθούν, δηλαδή, μαζί με το κεφάλαιο, τα κόμματα και τους συμμάχους τους σε ΕΕ - ΔΝΤ στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, να δεχτούν αδιαμαρτύρητα τα νέα μέτρα και την εφαρμογή των παλιών.

Να ξεγράψουν ακόμα και τη σκέψη για ανάκτηση απωλειών και να βάλουν το κεφάλι τους στο μεταρρυθμιστικό ντορβά της κυβέρνησης, περιμένοντας να δουν «φως στο τούνελ» και να μην πάνε χαμένες «οι μεγάλες θυσίες» τους, όπως προκλητικά λέει ο εκπρόσωπος της Κομισιόν. Αυτόν το δρόμο τον έχει δοκιμάσει ο λαός. Αυτό που δεν δοκίμασε ακόμα είναι η μεγάλη του δύναμη, που όταν γίνει οργανωμένος ταξικός αγώνας και κοινωνική συμμαχία, μπορεί να ανοίξει δρόμους για την πραγματική λαϊκή ευημερία.

Πηγή: Ριζοσπάστης