Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ

Η Κύπρος κατέχει στρατηγικής σημασίας γεωγραφική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο, γι’ αυτό και αποτελεί μέρος της κρίσης που μαστίζει την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, δέχεται τις επιδράσεις της πολιτικής Τ. Ερντογάν και συνεπώς, η όποια λύση του Κυπριακού εντάσσεται στην συνολική λύση, που θα περιλαμβάνει την διευθέτηση σοβαρών γεωπολιτικών προβλημάτων (Κουρδικό, Κυπριακό, Παλαιστινιακό, Συρία, Ιράκ και ISIS).

Η Τουρκία με τις πολιτικές επιλογές της στο Κουρδικό, στο συριακό μέτωπο και στη Μοσούλη, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι είναι δύναμη αναθεωρητική και επεκτατική. Επιπλέον η στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και η μέχρι σήμερα παράνομη κατοχή του 40% της Νήσου, αλλά και η στρατιωτική κατάληψη των Ιμίων (1996) επιβεβαιώνει, ότι η Άγκυρα, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα για την επίτευξη πολιτικό-διπλωματικών στόχων. Επισημαίνουμε ακόμη ότι, στη Συρία η Άγκυρα δεν δίστασε να συμπράξει με τους πιο ακραίους Ισλαμιστές (όπως η τρομοκρατική οργάνωση ΑΛ-ΝΟΥΣΡΑ), να τους εκπαιδεύσει, να τους εξοπλίσει, να τους εφοδιάζει, να τους χρηματοδοτήσει, με στόχο την ανατροπή του Άσαντ, αλλά και να συνεργαστεί μαζί τους στο λαθρεμπόριο πετρελαίου και αντικειμένων αρχαιοκαπηλίας. Και ακόμη, ο Τ. Ερντογάν με την πολιτική του, «αξιοποιεί», ως μέσο εκβιασμού τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που έρχονται χωρίς βίζα με ελάχιστα ευρώ από τη βόρεια Αφρική, τη Συρία ή το Πακιστάν, για να «γκριζάρει» το Αιγαίο και να εκβιάσει την Ευρώπη.

Συγκεκριμένες πρωτοβουλίες της Άγκυρας, καταδεικνύουν ότι, στρατηγικός στόχος της είναι η ομηρεία της Κύπρου και ο πλήρης γεωπολιτικός και ενεργειακός έλεγχος του νησιού.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των τουρκικών επιδιώξεων αναφέρουμε ότι: Κατά τις συνομιλίες για το σχέδιο Ανάν το 2004, οι Τουρκοκύπριοι (ΤΚ) με εντολές της Τουρκίας, αρνήθηκαν να αποδεχθούν ενσωμάτωση στο σχέδιο λύσης, της νομοθεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) για τις θαλάσσιες ζώνες και τη συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου. Επίσης, συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ και το Λίβανο, η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει. Η Τουρκία, διεκδικεί παράνομα το μεγαλύτερο μέρος της Κυπριακής ΑΟΖ, έχει προχωρήσει στην οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας της Τουρκίας με το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, καθώς και στη χάραξη θαλασσοτεμαχίων εντός της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, για έρευνες ανεύρεσης υδρογονανθράκων. Με αυτές τις επιλογές, η Τουρκία αποκόπτει ουσιαστικά μεγάλο τμήμα της δυνητικής ΑΟΖ της Κύπρου, που συναντά την αντίστοιχη της Ελλάδας και εκτείνεται μέχρι την περιοχή ΝΑ Καστελλορίζου, παρεμβάλλοντας την τουρκική ΑΟΖ.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν, ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ και κορυφαία στελέχη της Ισλαμικής Κυβέρνησης, σε κάθε επίσημη ή ανεπίσημη συνάντηση με κορυφαίους αξιωματούχους της Ε.Ε. και με Αμερικανούς και Βρετανούς διπλωμάτες, θέτουν τη λύση του Κυπριακού, ως βασική προϋπόθεση για την επίλυση της κρίσης στη Συρία. Διαχρονικά οι Κυβερνήσεις της Τουρκίας, είτε είναι Κεμαλιστές (Ντεμιρέλ), είτε σοσιαλιστές (Ετσεβίτ), είτε Ισλαμιστές (Ερντογάν- Νταβούτογλου), είτε υπηρεσιακές (Τανσού Τσιλέρ), επεδίωξαν και επιδιώκουν την ομοσπονδιοποίηση της Κύπρου με προαπαιτούμενο τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με μια αλα- τούρκα ομοσπονδοιοποίηση, ώστε ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Κύπρου να περάσει στην Τουρκία. Το εντυπωσιακό είναι ότι, τα τουρκικά σχέδια, παρότι αντιστρατεύονται τις βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, βρίσκουν «ευήκοα ώτα» στις Κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας και κρατών της Ε.Ε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι ότι δέχονται την τουρκική άποψη, να παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα κατοχής και μετά τη λύση του Κυπριακού, στο νησί. Μάλιστα η «συμβιβαστική» πρόταση των Αμερικανών, όπως τη διατύπωσε πρόσφατα ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, είναι, να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, αλλά να δημιουργηθεί μια τουρκική στρατιωτική βάση στην Κύπρο. Αμερικανοί αναλυτές με πληθώρα δημοσιευμάτων τους, υποστηρίζουν ότι, οι ΗΠΑ, έστω και την ύστατη ώρα, πριν αποχωρήσει η κυβέρνηση Ομπάμα, θέλουν να προσφέρουν στην Τουρκία στρατιωτική βάση στην Κύπρο - μετά τη λύση του πολιτικού προβλήματος, τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επανένωση της Κύπρου - με αντάλλαγμα την αποκατάσταση των σχέσεών τους με τον Ερντογάν και τη συναίνεσή του, στη διευθέτηση του Συριακού και του Κουρδικού. Κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, αναμένεται να ζητήσει από την Ελληνική Κυβέρνηση να στηρίξει την αμερικανική (τουρκική) πρόταση, για τουρκική στρατιωτική βάση στη Κύπρο και να ασκήσει πιέσεις στην Κυπριακή Κυβέρνηση για λύση του Κυπριακού και μάλιστα, μέχρι τέλος του 2016.

Επί της ουσίας, για να υπάρξει ρεαλιστική λύση στο πολυπαραμετρικό πρόβλημα της Κύπρου (γεωπολιτικό, ενεργειακό, στρατιωτικό), αυτή θα πρέπει να λύνει το θεμελιακό πρόβλημα, που είναι η παράνομη στρατιωτική κατοχή. Το Κυπριακό είναι βασικά διεθνές πρόβλημα, παράνομης στρατιωτικής εισβολής και παρατεταμένης κατοχής. Και επιπλέον, δεν νοείται κυρίαρχο και ελεύθερο κράτος ισότιμο μέλος ευρωατλαντικών θεσμών, όταν άλλα κράτη διατηρούν επεμβατικά δικαιώματα και στρατιωτικές βάσεις. Ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, μετά τη πρόσφατη συνομιλία του με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, σε δηλώσεις του, εξέφρασε την αντίθεση της Ελλάδας στη δημιουργία τουρκικής στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο, μετά τη λύση του Κυπριακού. Κάτι τέτοιο, υποστήριξε , «σημαίνει ότι η κατοχή μονιμοποιείται και νομιμοποιείται σε μια περιοχή της Δημοκρατίας της Κύπρου και μετασχηματίζεται από προσωρινή και υπό διαπραγμάτευση σε μόνιμη, ενώ η Τουρκία αποκτά και δικαιώματα κυριαρχίας στα ίδια τα εδάφη της Κύπρου».

Κυρίως όμως, το Κυπριακό και λύση που μεθοδεύει η αμερικανοβρετανική διπλωματία με τη συναίνεση της Τουρκίας, είναι εναρμονισμένη με τα στρατηγικά και γεωοικονομικά σχέδια των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Η Κύπρος που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. είναι ένα Sui generis (ιδιόρρυθμο) κράτος στη φιλοσοφία του σχεδίου ΑΝΑΝ, που θα διευκολύνει την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων του Νησιού προς όφελος των συμφερόντων των ευρωατλαντικών θεσμών και των πολυεθνικών πετρελαϊκών κολοσσών. Έχουν ως στόχο να αξιοποιηθεί η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου στον ανταγωνισμό των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με τη Ρωσία, καθώς μαίνονται οι αιματηροί πόλεμοι στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΜΕ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΣΑΟΥΣΕΣΚΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

Του ΜΑΝΟΛΗ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ, Προέδρου της «Χριστιανικής Δημοκρατίας»

Έληξαν την Κυριακή 16 Οκτωβρίου οι εργασίες του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ με την επανεκλογή του Αλέξη Τσίπρα ως προέδρου, με ποσοστό Τσαουσέσκου'' (93,54%) και με διακηρύξεις του, που θύμιζαν το 2015.

Τότε που διαβεβαίωνε, χωρίς ίχνος επιφύλαξης, ότι:

-Θα καταργούσε άμεσα με νόμο τα Μνημόνια.

-Θα επανέφερε τον 13ο μισθό

-Θα κατοχύρωνε τις Συλλογικές Συμβάσεις

- Θα εξασφάλιζε κατώτερο μισθό στα 750 ευρωπαϊκών

-Και γενικά θα έκανε τους Δανειστές μας να αποδεχτούν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και να χορέψουν ... και πεντοζάλη!

Γνωρίζουμε, βέβαια όλοι μας, γιατί το ζούμε στο πετσί μας, ότι ''ύστερα από σκληρή διαπραγμάτευση'', έξι μηνών, υπέγραψε Συμφωνία τρίτου Μνημονίου, αφού προηγουμένως είχε ακυρώσει το ηχηρό ΟΧΙ του 61,3% του ελληνικού λαού, στις απαιτήσεις των Δανειστών, με τη μετατροπή του στο ΝΑΙ, που απαιτούσε η πολιτική του ''πάση θυσία στο ευρώ''! Έτσι με αυτή την πολιτική απάτη και αγυρτεία εξασφάλισε για τις νεοκατοχικές δυνάμεις την υπερψήφιση, όλου του Μνημονιακού καθεστώτος, γιατί για καθεστώς πρόκειται, από 222 βουλευτές, δηλαδή από το σύνολο των κομμάτων εξουσίας!

Αυτή ήταν η θριαμβευτική νίκη των Δανειστών, που τους την έφερε ο ''αριστερός'', υποτίθεται ΣΥΡΙΖΑ και, στρατηγικού χαρακτήρα, του λαού μας, που την προκάλεσε επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ!

Πως δικαιολογήθηκε ο πρωθυπουργός για την καταστρεπτική αυτή πολιτική του;

''Είχαμε αυταπάτες'', είπε! Είχαμε πιστέψει, εννοούσε, ότι οι Δανειστές θα υποχωρούσαν, αλλά κάναμε λάθος εκτιμήσεις και στο τέλος υποχωρήσαμε εμείς!

Έτσι απλά. Αυταπάτες είχαμε, βρε παιδιά, τι να κάνουμε... Αυτά έχει η ζωή.

Τώρα, στο Συνέδριο του κόμματος του, τι μας είπε ο Τσίπρας;

-''Έχουμε σήμερα όλα τα μέτωπα ανοικτά, τα εσωτερικά και τα εξωτερικά, και αυτό όχι από λάθος ή αμέλεια, αλλά από πολιτική επιλογή, να μη γίνομε διαχειριστές της μιζέριας''.

Αν είναι δυνατόν, αυτός που με τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής και τις ''αυταπάτες'' του, επέτεινε και επεξέτεινε τη μιζέρια, σε σημείο που το 35,7% του πληθυσμού μας να βρίσκεται στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, να μας λέει ''δεν θα γίνει διαχειριστής της μιζέριας'', που προκαλείται αναπόφευκτα και νομοτελειακά από το καθεστώς της Νέου Τύπου Κατοχής που, μας έχει επιβληθεί και υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

-Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός: ''Τρεις δύσκολοι μήνες βρίσκονται μπροστά μας -αλλά ξέρουμε από τα δύσκολα (!) και πρόσθεσε, ''Η Ελλάδα τηρεί τη συμφωνία, το ίδιο περιμένει και από τους εταίρους της. Οι ολιγωρίες και οι μεταθέσεις (για να συζητηθεί το ζήτημα του χρέους) δεν θα γίνουν αποδεκτές''.

Δηλαδή τι θα κάνει ο κ. Τσίπρας και η Κυβέρνηση του αν υπάρξουν, που θα υπάρξουν, ''ολιγωρίες και μεταθέσεις''; Αυτό θα γίνει κύριε Τσίπρα και το γνωρίζετε πολύ καλά. Η πολιτική σας ''πάση θυσία στο ευρώ και στην Ε.Ε'' οδηγεί αναπότρεπτα στην υποταγή. Θα μας μιλήσετε τότε, πάλι για αυταπάτες; Μα κανείς δεν θα σας πιστέψει. Απλούστατα δεν θα πρόκειται για αυταπάτη , αλλά για απάτη.

Όταν από ''κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη'', φθάσαμε στο ''κανένα σπίτι στα χέρια ιδιοκτήτη''.

Όταν το Ελληνικό πηγαίνει μπιρ παρά στα χέρια των Λάτσιδων.

Όταν τα περιφερειακά αεροδρόμια ''ιδιωτικοποιούνται από κρατική εταιρεία της Γερμανίας, αντί πινακίου φακής.

Όταν ενέργεια, Τηλεπικοινωνίες, Σιδηρόδρομοι, Λιμάνια ακόμα και το Νερό ξεπουλιούνται.

Όταν τα νιάτα μας ξενιτεύονται και η ανεργία πτωχεύει όλο και μεγαλύτερο μέρος του λαού μας.

Όταν με τη συνεχιζόμενη αδιαφάνεια και διαφθορά και την αβάστακτη φορολογία, αποκλείετε τις επενδύσεις. Αλλά και αν υπάρξουν και όταν υπάρξουν επενδύσεις, με το καθεστώς του εργατικού μεσαίωνα, που υπάρχει, ο λαός και η ΧΏΡΑ ουδέν θα ωφεληθούν.

Όταν με λίγα λόγια αφοπλίζεται τη Χώρα και βυθίζετε το λαό στην απόγνωση, στην απελπισία, τη μιζέρια και την κατάθλιψη και ταυτόχρονα εμμένετε στην πολιτική που προκάλεσε τη σημερινή δυστυχία στην πατρίδα μας, τότε, όταν λέτε ότι δεν θα δεχθείτε ''ολιγωρίες και μεταθέσεις'', που στηρίζετε την αποφασιστικότητα σας και κυρίως ότι θα γίνουν δεκτοί οι στόχοι σας για ρύθμιση του χρέους; Γνωρίζετε πολύ καλύτερα από τον καθένα μας, ότι για να υπάρξει ουσιαστική ελάφρυνση του, το Δ.Ν.Τ απαιτεί τέταρτο Μνημόνιο για την ολοκληρωτική παράδοση της πατρίδας μας, η δε Γερμανία δεν θέλει καν να ακούει για ρυθμίσεις κ.λ.π.

Όταν λοιπόν όλα αυτά είναι δεδομένα, είναι αναμφισβήτητα, τότε ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας δεν θα μπορούν πια να επικαλεστούν ότι είχαν αυταπάτη, όταν θα υπογράφουν, ο μη γένοιτο, 4ο Μνημόνιο, γιατί θα πρόκειται για καραμπινάτη απάτη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Αν η άνοδος της θερμοκρασίας εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής ξεπεράσει τον ενάμιση βαθμό Κελσίου, το ιδανικό όριο που έχει θέσει η διεθνής συμφωνία του Παρισιού του 2015, τότε πολλά εδάφη γύρω από τη Μεσόγειο, στη Νότια Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, κινδυνεύουν με ξηρασία και ερημοποίηση, σύμφωνα με μια νέα γαλλική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοκλιματολόγο Ζοέλ Γκιγιό του Πανεπιστημίου της Αιξ-Μασσαλίας και του Κολλεγίου της Γαλλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», προειδοποιούν ότι στη Μεσόγειο ίσως εμφανισθούν οικοσυστήματα που δεν έχουν υπάρξει εδώ και 10.000 χρόνια. Μεγάλες πόλεις της Μεσογείου μπορεί να βρεθούν να περιβάλλονται από ξηρά εδάφη ή και έρημο έως το τέλος του αιώνα μας.

Ήδη οι θερμοκρασίες στη λεκάνη της Μεσογείου είναι περίπου 1,3 βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερες από εκείνες της περιόδου 1880-1920, ενώ την ίδια περίοδο η μέση αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας ήταν μικρότερη, γύρω στους 0,85 βαθμούς Κελσίου. Αυτό δείχνει ότι η Μεσόγειος είναι πιο ευαίσθητη και άρα ευάλωτη στην κλιματική αλλαγή.

Οι Γάλλοι επιστήμονες μελέτησαν δείγματα γύρης από διαδοχικά γεωλογικά ιζήματα του παρελθόντος, βγάζοντας έτσι συμπεράσματα για την πορεία του μεσογειακού κλίματος και των οικοσυστημάτων κατά τα τελευταία 10.000 χρόνια. Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας υπολογιστικά μοντέλα, έκαναν προβλέψεις για την εξέλιξη των οικοσυστημάτων στο μέλλον, με βάση διάφορα σενάρια.

Μόνο αν η θερμοκρασία δεν ανέβει πάνω από 1,5 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, τότε τα μεσογειακά οικοσυστήματα θα συνεχίσουν λίγο-πολύ να έχουν τη γνώριμη εικόνα τους των τελευταίων χιλιετιών.

Αν όμως η άνοδος της θερμοκρασίας φθάσει και ξεπεράσει τους δύο βαθμούς Κελσίου, τότε ολόκληρες περιοχές, όπως η νότια Ισπανία, μετατρέπονται σε ερήμους, τα όποια δάση φυλλοβόλων δέντρων εξαφανίζονται σταδιακά και μετακινούνται σε πιο ορεινά και βόρεια μέρη, ενώ στη θέση τους, σε ένα μεγάλο μέρος της Μεσογειακής λεκάνης, εμφανίζονται θαμνώδη φυτά.

Οι ερευνητές επισήμαναν ότι αυτές οι αλλαγές στα οικοσυστήματα θα οφείλονται καθαρά στην κλιματική αλλαγή και δεν λαμβάνουν καν υπόψη τους άλλες ανθρωπογενείς επιδράσεις, όπως τις αλλαγές στη χρήση γης, την επέκταση των αστικών περιοχών, την υποβάθμιση του εδάφους κ.ά., που μπορεί να επιδεινώσουν περαιτέρω την καστάταση.

Ο Γκιγιό τόνισε ότι οι κλιματικές συνθήκες έπαιξαν ρόλο στην ανάδυση και στην εξέλιξη πολλών μεγάλων πολιτισμών της Μεσογείου, όπως του αιγυπτιακού, του ελληνικού και του ρωμαϊκού, πράγμα που μπορεί να συμβεί και στο μέλλον. Τόνισε ότι οι σημερινές προσφυγικές ροές, που σήμερα έχουν πολιτικά και οικονομικά αίτια, μελλοντικά μπορεί να ενταθούν λόγω της παρατεταμένης ξηρασίας στα νότια της Μεσογείου.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Στην ιστορία του προηγούμενου αιώνα πολιτογραφήθηκε η έκφραση “γελοίος πόλεμος” (drole de guerre για τους Γάλλους ή phony war για τους Βρετανούς). Ο όρος καλύπτει την περίοδο από τις 3 Απριλίου 1939, όταν οι δύο χώρες κήρυξαν πόλεμο στη Γερμανία, με αφορμή την εισβολή της στην Πολωνία, μέχρι τις 10 Μαΐου του 1940, ημερομηνία έναρξης της ναζιστικής επίθεσης κατά της Γαλλίας. Ο “πόλεμος” υπήρξε πραγματικά γελοίος, καθώς την περίοδο αυτή δεν έπεσε ούτε μια ντουφεκιά. Αυτό που ακολούθησε, βέβαια, δεν ήταν καθόλου αστείο, όπως πρώτη θα το διαπίστωνε η Γαλλία, που υποδουλώθηκε απίστευτα γρήγορα, αφού τα ναζιστικά στρατεύματα παρέκαμψαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία την περίφημη Γραμμή Μαζινό.

Μια ελληνική εκδοχή του “drole de guerre” εκτυλίσσεται από τη στιγμή που γνωστοποιήθηκε η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) περί αντισυνταγματικότητας του νόμου για τις τηλεοπτικές συχνότητες. Κυβερνητικά στελέχη διαπιστώνουν “δικαστικό πραξικόπημα” και “πόλεμο” εγχώριων και ξένων κέντρων με στόχο την ανατροπή της αριστερής κυβέρνησης και την παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος. Από την πλευρά της, η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει εαυτήν “δικαιωμένη” και αξιώνει την παραίτηση της κυβέρνησης και προκήρυξη πρόωρων εκλογών, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά της για τις υποτιθέμενες “ολοκληρωτικές” μεθοδεύσεις του κυβερνητικού επιτελείου σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών.

Υπάρχει σ' όλα αυτά μια τόσο ισχυρή δόση υπερβολής που φτάνει τα όρια της ιλαρότητας. Σε καμία χώρα του δυτικώς “πολιτισμένου” κόσμου μια απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου περί αντισυνταγματικότητας ενός συγκεκριμένου νόμου δεν προκαλεί πτώση κυβέρνησης. Άλλωστε αυτή είναι η δουλειά των ανώτατων, ακυρωτικών δικαστηρίων, όπως είναι το ΣτΕ: να ακυρώνουν νόμους, ύστερα από προσφυγές όσων έχουν έννομο συμφέρον, επιβάλλοντας την αναθεώρησή τους, χωρίς αυτό να μεταφράζεται σε μείζον πολιτικό πρόβλημα. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι γιατί η πολιτική κρίση προϋπήρχε και η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου έδρασε απλώς ως καταλύτης, που της έδωσε πιο άγρια μορφή. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωσή μας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση χρόνιας πολιτικής κρίσης, μεταβαλλόμενης μορφής και έντασης, από το 2010. Διαδοχικοί ηγέτες αναδεικνύονται με φιλολαϊκά συνθήματα, από το “λεφτά υπάρχουν” του Γιώργου Παπανδρέου, μέχρι τις αντιμνημονιακές διακηρύξεις του πρώιμου Αντώνη Σαμαρά, για να γίνουν τελικά βορά των μνημονίων που οι ίδιοι υπέγραψαν. Από τη θλιβερή αυτή μοίρα δεν ξέφυγε ο Αλέξης Τσίπρας, με αποτέλεσμα την επιταχυνόμενη συρρίκνωση της κοινωνικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, που έφερε προ των πυλών το φάσμα της ΠΑΣΟΚοποίησης.

Με την κήρυξη πολέμου εναντίον των καναλαρχών και γενικώς των ολιγαρχικών συμφερόντων, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επεδίωξε, πέραν της διαμόρφωσης ενός κάπως πιο φιλικού, ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, τον αποπροσανατολισμό από τα καυτά οικονομικά και κοινωνικά θέματα, όπως και την αποκατάσταση μιας στοιχειώδους ψυχικής επαφής με τους απογοητευμένους και εξοργισμένους αριστερούς πολίτες που την εγκαταλείπουν.

Μα δεν βρίσκετε τίποτα το θετικό στην κυβερνητική απόπειρα να βάλει τάξη στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, θα διερωτηθεί ο καλόπιστος (ή εύπιστος) οπαδός της. Ασφαλώς, η ανάγκη να τεθεί τέλος στην “πειρατεία των συχνοτήτων” για την οποία μιλά η κυβέρνηση ήταν πρόδηλη και η είσπραξη κάπου 250 εκατομμυρίων από το δημόσιο, σε βάθος δεκαετίας, ήταν κάποιο κέρδος για το λαό – παρότι ωχριά απελπιστικά μπροστά σ' αυτά του παίρνει η κυβέρνηση με το τρίτο μνημόνιο. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν νομιμοποιεί την κεντρική επιλογή της κυβέρνησης να συγκεντρώσει σε ελάχιστα, ιδιωτικά χέρια την τηλεοπτική αγορά, αντί να την ανοίξει στην κοινωνία και τους φορείς της, επιβάλλοντας αυστηρά κριτήρια ποιότητας, πολυφωνίας και αξιοπιστίας.

Δηλαδή, δεν βλέπετε τίποτα μεμπτό στην απόφαση του ΣτΕ; Ή μήπως ταυτίζεστε, στον αντιπολιτευτικό σας οίστρο, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους υποστηρικτές του, θα συνεχίσει ο υποθετικός συνομιλητής μας. Και πάλι, ασφαλώς το ΣτΕ έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που προέκυψε. Θα μπορούσε κάλιστα να έχει εκδώσει απόφαση από τον Ιούλιο, πριν γίνει ο διαγωνισμός, ώστε και η κυβέρνηση και οι υποψήφιοι καλανάρχες να ξέρουν πού βαδίζουν. Ακόμη περισσότερο, θα έπρεπε να σπεύσει να πάρει έγκαιρα απόφαση, από τη στιγμή που έβλεπε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέβαλε στη Νέα Δημοκρατία τη γραμμή του για σκόπιμο μποϊκοτάζ του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, εκβιάζοντας τη Βουλή είτε να διατηρήσει την καταφανώς αντισυνταγματική κατάσταση πραγμάτων, είτε να νομοθετήσει η ίδια τα του διαγωνισμού.

Ωστόσο, το να επικαλείται η κυβέρνηση την απόφαση του ΣτΕ ως απόδειξη “πραξικοπήματος” εναντίον της και να καλεί το λαό σε συστράτευση για να προστατέψει τη “δική του” κυβέρνηση από τα στρατεύματα της αντεπανάστασης που βρίσκονται προ των θυρών, ξεπερνά τα όρια της πολιτικής σοβαρότητας. Η προσπάθεια αποκατάστασης της ψυχικής επαφής με την προδομένη λαϊκή της βάση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Το γυαλί έχει ραγίσει από καιρό. Γιατί μπορεί η Όλγα Γεροβασίλη να έχει δίκιο να καυτηριάζει το ΣτΕ γιατί “έκρινε συνταγματικά τα μνημόνια που κατέστρεψαν τη χώρα”, μόνο που καθένας που την ακούει σκέφτεται αμέσως ότι το τρίτο και φαρμακερό από αυτά τα μνημόνια το πέρασε η δική της κυβέρνηση. Μπορεί ο Θοδωρής Δρίτσας να μη θέλει “να πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο για ένα τέταρτο πρόγραμμα”, αλλά ο πολίτης ενδιαφέρεται λιγότερο για την ψυχή του υπουργού και περισσότερο για τα δημόσια έσοδα, τις τράπεζες, τους σιδηροδρόμους, τα αεροδρόμια και – ναι! – το “λιμάνι της αγωνίας” που έχει πουλήσει η κυβέρνησή του στους δανειστές και τα ξένα funds.

Για τη Γαλλία, τον “γελοίο πόλεμο” ακολούθησε η συντριβή στον πραγματικό πόλεμο και η ταπείνωση από τη συνθηκολόγηση του δωσιλογικού καθεστώτος Πετέν. Ευτυχώς, η γαλλική Αντίσταση έσωσε την τιμή και τη διεθνή υπόληψη της χώρας. Στην περίπτωσή μας, η ταπεινωτική συνθηκολόγηση έχει προηγηθεί της αναπόφευκτης πολιτικής συντριβής. Το μόνο ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι ποιοι μπορούν ακόμη να ξεπλύνουν τη ντροπή της πρώτης και να αποφύγουν να ζήσουν και τη δεύτερη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr