Οι ηθικοδιδάσκαλοι, οι δημοσιολόγοι και οι στρατευμένες δημοσιογραφικές πένες του εφοπλιστικού κατεστημένου καταβάλουν συστηματική προσπάθεια όλες τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να φιλοτεχνήσουν το επιχειρηματικό προφίλ των εφοπλιστών, αναδεικνύοντας ότι η επικράτησή τους στον διεθνή ναυτιλιακό στίβο είναι αποτέλεσμα της ιδιοφυίας, της εξωστρέφειας και του επιχειρηματικού τους δαιμονίου καθώς και άλλα προπαγανδιστικά φληναφήματα στην προσπάθειά τους να αγιοποιήσουν την επιχειρηματική τους δράση.

Στο πλαίσιο αυτό οι ελάχιστες φωνές παρέμβασης και κυρίως η δυναμική αμφισβήτηση αυτών των αβάσιμων θεωρητικολογιών αντιμετωπίζονται ως λαϊκισμός, αναχρονισμός, ημιμάθεια ή και άγνοια της ιστορικής διαδρομής που είχε η πορεία του ελληνικού εφοπλισμού στην Ναυτιλία.

Το στρατόπεδο της εφοπλιστικής προπαγάνδας σκόπιμα αποσιωπά ότι τα επιτεύγματα αυτής της Ναυτιλίας που καρπώνονται και αξιοποιούν οι εφοπλιστές είναι κυρίως αποτέλεσμα του μόχθου, της σκληρής δουλειάς αλλά και των θυσιών που προσέφερε το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό.

Αυτή η συνεισφορά αγνοείται, υποβαθμίζεται και όταν αναφέρεται από το μπλοκ της εφοπλιστικής επικοινωνιακής προπαγάνδας ουδέποτε σημειώνονται οι χιλιάδες Ναυτεργάτες που έπεσαν θύματα των σαπιοκάραβων των εφοπλιστών τις δεκαετίες 1950 - 1990 που τα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία διατηρούσαν σταθερά το θλιβερό ρεκόρ της πρωτιάς στα ναυτικά ατυχήματα.

Ένα επίσης χαρακτηριστικό της δημόσιας ρητορικής τους είναι να αποσιωπούν το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το λεγόμενο "θαύμα της Ναυτιλίας", ένα θεσμικό νομοθετικό πλαίσιο που ήταν και είναι προσηλωμένο στα μέτρα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Αυτό το θεσμικό πλαίσιο που κύρια χαρακτηριστικά του είναι η σκανδαλώδης φορολογική τους ασυλία, οι διμερείς συμβάσεις για την απασχόληση χαμηλόμισθων αλλοδαπών ναυτικών, οι επαναλαμβανόμενες μειώσεις των οργανικών συνθέσεων, οι χαμηλές εισφορές προς τα ασφαλιστικά ταμεία, η πλήρης στήριξη των ελλήνων εφοπλιστών και των συμφερόντων τους σε διεθνή φόρα (IMO - Ε.Ε - ΔΓΕ), η ύπαρξη δεκάδων λιμενικών και προξενικών αρχών οι οποίες συγκροτούν ένα μίνι κρατικό μηχανισμό επίσης στην υπηρεσία τους.

Είναι επίσης η βαθύτατα αντιδραστική αναχρονιστική ναυτική νομοθεσία που φαλκιδεύει τα ναυτεργατικά δικαιώματα, είναι ο ασφυκτικός έλεγχος που πάλι με ένα αντιδημοκρατικό νομοθετικό πλαίσιο ασκείται ο έλεγχος στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και διαμορφώνει συσχετισμούς οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στην βούληση και στην θέληση των Ναυτεργατών.

Αυτό ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο, που έγινε στα πλαίσια της στρατηγικής του εφοπλισμού για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και την ανεξέλεγκτη επιχειρηματική δράση τους, είναι που συστηματικά αποσιωπούν οι πιστοί κονδυλοφόροι που έχουν στην υπηρεσία τους.

Ταυτόχρονα στα χρόνια της κρίσης συγκρότησαν μια πρωτοβουλία - κίνηση (Συν-Ένωσις) μέσα από την οποία παρέχουν κάποια ψίχουλα από τα κέρδη τους για να εμφανιστούν ότι στηρίζουν τους κοινωνικά αδύνατους και οι πληρωμένες γραφίδες προβάλουν το θεάρεστο έργο τους για το οποίο επιβραβεύονται από τους κρατικούς παράγοντες του αστικού συστήματος για τις αγαθοεργίες τους..

Το τραγικό είναι ότι ανάμεσα στους αποδέκτες της εφοπλιστικής ελεημοσύνης είναι και δυνάμεις που αυτοαποκαλούνται ταξικές (ΠΕΜΕΝ) οι οποίες έχουν εμπλακεί σε αυτό το βρώμικο άθλιο αλισβερίσι με τους μεγαλοσχήμονες του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, βάζοντας και αυτοί το λιθαράκι τους να έχει απήχηση η "κοινωνική συνεισφορά" τους....

Όμως οι μέθοδες των εφοπλιστών δεν σταματούν σε όλα τα παραπάνω. Πλήθος περιστατικών τα οποία έχουν γνωστοποιηθεί τόσο κατά το παρελθόν όσο και πιο πρόσφατα, έρχονται να θρυμματίσουν την "άγια" εικόνα που προσπαθούν να σερβίρουν επικοινωνιακά.

Πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας "Ριζοσπάστης" φέρνει στην επιφάνεια το βρώμικο αλισβερίσι που στήθηκε μετά την λήξη του Β΄ παγκόσμιου πολέμου με την παράδοση 98+2 Λίμπερτυ με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου σε μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές και με τον τρόπο αυτό έγινε η μεγάλη επανεκκίνηση για την ελληνική ναυτιλία η οποία στην διάρκεια του πολέμου είχε τεράστιες απώλειες σε αριθμό και βεβαίως αυτοί που πλήρωσαν το βαρύ τίμημα ήταν οι Ναυτεργάτες που πάνω από 2500 έχασαν την ζωή τους, πολλοί περισσότεροι σακατεύτηκαν στα σαπιοκάραβα των εφοπλιστών δίνοντας μαχητικό και αγωνιστικό παρόν στην αντιφασιστική μάχη για την συντριβή του φασισμού.

Τα πλοία αυτά που δόθηκαν στους εφοπλιστές ήταν ο πρώτος μεγάλος μεταπολεμικός μποναμάς του ελληνικού κράτους προς τους εφοπλιστές.

Ως γνωστό τα Λίμπερτυ είχαν κατασκευαστεί κυρίως στις ΗΠΑ για τις ανάγκες του πολέμου και με την λήξη του είχαν παροπλιστεί. Το μεγάλο αυτό "ντιλ" έκλεισε με πρωθυπουργό τον Κ. Τσαλδάρη ενώ τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση των ΗΠΑ ανέλαβε ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας Νίκος Αβραάμ.

Τότε έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες που αφορούσαν την συμφωνία, τον ανταγωνισμό στις τάξεις των εφοπλιστών αλλά κυρίως τις προμήθειες, τις μετοχές και τα δωράκια που είχαν προσφερθεί από τους ενδιαφερόμενους εφοπλιστές.  

Όπως προκύπτει από αυτά τα στοιχεία, στα πλαίσια μιας εξονυχιστικής έρευνας από τις εφημερίδες "Ριζοσπάστης" και "Ελευθερία" ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας είχε προχωρήσει σε μια βρώμικη συναλλαγή με σκοπό το ίδιον όφελος με τους εμπλεκόμενους εφοπλιστές.

Ο μιζαδόρος Υπουργός Ε.Ν εμφανίστηκε με ένα ντελίριο περί ηθικής ενώ αναθεμάτισε όλους όσους δήθεν διασύρουν τον ίδιο και υπονομεύουν τους θεσμούς...

Στην συνέχεια οι εφημερίδες αυτές δημοσίευσαν μια άκρως αποκαλυπτική ιδιόχειρη επιστολή που είχαν στα χέρια τους την οποία υπέγραψε ο τότε Υπουργός Ε.Ν και απευθύνονταν στον γιό του που σπούδαζε στις ΗΠΑ....

Η επιστολή αυτή έγινε πασίγνωστη με την ονομασία "η προς Μάνθο επιστολή", το περιεχόμενό της είναι τέτοιο που δείχνει την εξαγορά, την ηθική κατάπτωση και τον ξεπεσμό και των δύο μερών (Υπουργός - εφοπλιστές) που έστησαν το παράνομο αλισβερίσι προκειμένου να υπάρχει το αμοιβαίο όφελος...

Στην επιστολή ο Υπουργός αναφέρει στον γιό του "Σου τα γράφω αυτά διότι ομολογώ είναι καιρός να αφήσω την πουριτανικήν ηθικήν ακαμψίαν και να δέχομαι πάντας ως υποψήφιος ηγέτης πλέον δια να μη τρέχω εις το κακουργιοδικείο...."

Στην επιστολή αποκαλύπτονται τα δώρα των εφοπλιστών που είχαν συμφωνήσει να του δοθούν. Σημείωνε ενδεικτικά στην επιστολή αυτή: Να στείλουν οι εφοπλιστές και να κατοχυρωθούν σε χαρτί τα ταξίματα για τις μετοχές.... Ανέφερε επίσης τα ψυγεία και τα μηχανήματα φωνοληψίας.

Σχετικά με τα αυτοκίνητα ανέφερε: Δεν ξέρω αν πρέπει να σταλεί το αυτοκίνητο στο όνομά μου ή στο όνομα επαγγελματία αυτοκινητιστή. Αν μπορούμε να πάρουμε και άλλο (αυτοκίνητο) δεν θα ήταν άσχημο"!!!!

Στην ίδια επιστολή περιλαμβάνεται και η παραίνεση του μεγαλοεφοπλιστή Σταύρου Λιβανού (είναι αυτός που πήρε τα περισσότερα Λίμπερτυ, συνολικά 12) ο οποίος του διαμήνυσε "ότι θέλει ο Μάνθος να αποτείνεται σε μένα, τον γιο του Παπανδρέου εγώ τον σπούδασα".

Το περιεχόμενο της επιστολής έκανε πραγματικό πάταγο και έφερε στην επιφάνεια ότι το αστικό πολιτικό προσωπικό πέρα από την αντίληψη και τον πολιτικό προσανατολισμό υπέρ της "υγιούς εφοπλιστικής επιχειρηματικότητας" για την ανάπτυξη της "μεγάλης εθνικής μας Ναυτιλίας" προς "όφελος" βεβαίως της χώρας μας πάει πακέτο με τις μίζες, τις βρώμικες συναλλαγές και η πολιτική των προνομίων έχει ως ανταπόδοση το προσωπικό όφελος.

"Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος"

Οι συνειρμοί αλλά και τα αναγκαία συμπεράσματα για τότε και σήμερα ανήκουν στους Ναυτεργάτες και ευρύτερα στους εργαζόμενους....

Νταλακογεώργος Αντώνης

Υ.Γ.: Το παρόν κείμενο είναι το πρώτο από τα 60 που θα δημοσιευτούν στην ιστοσελίδα μας μέσα στο 2020 που έχουν αναφορά στο εφοπλιστικό κατεστημένο, τις μέρες και τα έργα του.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kommon.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει την πολυήμερη απεργία των εργαζομένων στον ΟΤΕ, η τεράστια και μαζική συμμετοχή δείχνει την αποφασιστικότητά τους να μην υποχωρήσουν εάν δεν δικαιωθούν στα αιτήματα και τις δίκαιες διεκδικήσεις τους.

Ο ΟΤΕ είναι μια επιχείρηση που τα κέρδη του αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς (55% 2012 - 2018) ενώ το μισθολογικό κόστος καταρρέει μειωμένο κατά 55%!

Σε συνθήκες υψηλής κερδοφορίας η εταιρεία αξιώνει την υποβάθμιση των συνθηκών δουλειάς, την μείωση των μισθών και παράλληλα προωθεί κύμα απολύσεων μέσα από την εργολαβοποίηση των υπηρεσιών της.

Κυβέρνηση και Υπουργείο Εργασίας τάσσονται στο πλευρό της Γερμανικής DEUTSCHETELEKOM. Αυτοί με το ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) το προηγούμενο χρονικό διάστημα παρέδωσαν τον παραγωγικό πλούτο, τις δημόσιες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και τις τηλεπικοινωνίες, στο διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο υλοποιώντας το αντιδραστικό και αντεργατικό πλαίσιο της Ε.Ε.

Η ΠΕΝΕΝ ενώνει την αγωνιστική φωνή της με όλους τους εργαζόμενους στον ΟΤΕ και τα Σωματεία τους απαιτώντας:

- Υπογραφή ΣΣΕ σε όλο τον όμιλο του ΟΤΕ με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, εξίσωση των δικαιωμάτων όλων προς τα πάνω.

- Να ανακληθούν οι παράνομες και τρομοκρατικές απολύσεις για όσους εργάζονται στον όμιλο.

- Κατάργηση του διαχωρισμού παλιών και νέων, όχι στο απαράδεκτο μισθολόγιο των νέων που αμείβονται κατά 40% λιγότερο από τους παλιούς.

Νίκη στον αγώνα των εργαζομένων του ΟΤΕ

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Αιμιλία Καραλή

Στις 25 Δεκεμβρίου του 378 γιορτάστηκαν για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη τα γενέθλια του Χριστού. Μέχρι τότε η ημερομηνία αφορούσε «το γενέθλιον του αήττητου Ήλιου», δηλαδή του Μίθρα, του πέρση θεού του ηλίου και του φωτός. Γιόρταζαν έτσι το χειμερινό ηλιοστάσιο, το μεγάλωμα δηλαδή της μέρας, το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως. Ήταν μια προσπάθεια της χριστιανικής εκκλησιαστικής εξουσίας να αφομοιώσει τις παλαιότερες διαδεδομένες λατρευτικές συνήθειες και να τους δώσει τον χαρακτήρα της νέας θρησκείας. Δεν είναι τυχαίο που στο απολυτίκιο των Χριστουγέννων ο Χριστός αποκαλείται «φως της γνώσεως» και «Ήλιος της δικαιοσύνης».

Από την παραμονή των Χριστουγέννων ως τα Θεοφάνεια, το «Δωδεκάημερο» που έλεγε και η γιαγιά μου, συνέβαιναν πράγματα θαυμαστά. Γεννιόταν ο Χριστός, ερχόταν η Πρωτοχρονιά και, τέλος, με τα Φώτα «έλαμπε τη νύχτα ο ουρανός». Αν έκανες μια ευχή, θα «έβγαινε». «Το είχα ιδωμένο με τα μάτια μου», μου έλεγε. Για το αν της είχε βγει η ευχή, ποτέ δεν μου είπε. Πάντως σε κάθε μέρος της Ελλάδας –και όχι μόνο– υπήρχαν έθιμα που προοιωνίζονταν τον ερχομό της άνοιξης. Γι’ αυτό και ο στολισμός με κλαδιά από μυρσίνη, δάφνη, μυρτιά, πεύκο και ελιά. Γι’ αυτό και οι ευχές και τα δώρα που σχετίζονταν με την υγεία, την ευτυχία, την ευημερία. Και στα τζάκια έκαιγε ένα κούτσουρο για να διώχνει μακριά τους καλικαντζάρους –μικρά ξωτικά, σαν γατιά– που ρύπαιναν τα νερά και πριόνιζαν το δέντρο της ζωής. Αυτοί έφευγαν τελικά με το άγιασμα των νερών που συνδέεται με την Βάφτιση του Χριστού από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Έτσι τα νερά, καθαρά πια, ήταν έτοιμα να ποτίσουν τη γη, να της δώσουν τη δύναμη να καρποφορήσει.

Οι τελετές και οι συνήθειες αυτές έχουν χάσει το νόημα που είχαν, γιατί έχουν χαθεί και οι ανάγκες που τις γέννησαν. Μένουν πια σαν γοητευτικές αφηγήσεις για εποχές παλιότερες, ένα ανάγνωσμα λαογραφίας που οδηγεί σε μια απογοήτευση για την απώλεια της «αγνότητας και της ομορφιάς των παλιών καλών ημερών». Ξεχνάμε, βέβαια, πως αυτοί που τις έζησαν δεν ένιωθαν το ίδιο, γι’ αυτό δημιούργησαν τις τελετές για να ξορκίσουν το κακό που σκοτείνιαζε και έπνιγε τις ζωές και τα σπαρτά τους.

Μόνο σε άγριους καιρούς η ελευθερία ταυτίζεται με την αυθαιρεσία και την ασυδοσία
της εξουσίας

Σήμερα, ξέρουμε πως καμιά τελετή και κανένα έθιμο δεν μπορεί να διώξει και να στείλει «το κακό το τρισκατάρατο εκεί που ψένει ο ήλιος το ψωμί κι η θάλασσα το ψάρι». Ο αέρας, η φωτιά, η γη και το νερό –«στοιχεία αχάλαστα, αρχή και τέλος των πραγμάτων»– εν δυνάμει μόνο βοηθούν τη ζωή. Την σκορπίζουν, την καίνε, την δηλητηριάζουν, την διαβρώνουν. Τιθασευμένα από το κέρδος γίνονται τα στοιχειά που για να ζήσουν παίρνουν τη ζωή και την διαλύουν.

«Είναι δηλητηριασμένο το χώμα που θα μας σκεπάσει ή θα μας εξορίσει», έγραφε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, και δεν είναι δεν είναι μόνο η κυριολεξία που κάνει την κατάσταση τρομακτική. Είναι και το δηλητήριο του μίσους που εξαπλώνεται και στοχεύει στον αδύνατο, τον φτωχό, τον ξένο σε κάθε σημείο της γης. Είναι και ο μιθριδατισμός, η ανοχή σε αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα και φανερώνει πως οι μέρες αυτές δεν είναι πια άγιες, αλλά μόνο άγριες. Γιατί μόνο σε άγριους καιρούς η ελευθερία ταυτίζεται με την αυθαιρεσία και την ασυδοσία της εξουσίας. Μόνο σε τέτοιους καιρούς η αφαίρεση δικαιωμάτων εμφανίζεται από αυτήν και υιοθετείται από πολλούς σαν αναγκαία συνθήκη για την «πρόοδο και την εξέλιξη» των κοινωνιών. Ενώ όλα αυτά τα καλύπτουν τα τεχνητά φώτα των εορταστικών στολισμών, οι δεκάρικοι ευχετήριοι λόγοι για ευτυχία, ευημερία, ειρήνη.

Μόνο όταν αυτά τα φώτα σβήσουν, μόνο όταν αυτές οι φωνές σωπάσουν, τότε μπορεί να ανατείλει πραγματικά ο «Ήλιος της δικαιοσύνης». Θα είναι γέννημα ταπεινών, διωγμένος, εξόριστος, φτωχός. Θα θερμαίνεται από την πνοή της καθαρής φύσης και θα απαιτεί τη δικαιοσύνη, όχι στους ουρανούς, αλλά «επί γης».

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Πάνω από 180 πτήσεις ματαιώθηκαν χθες στη Γερμανία λόγω της απεργίας που πραγματοποίησε το προσωπικό καμπίνας της θυγατρικής της Lufthansa, της Germanwings, εταιρείας χαμηλού κόστους.

Οι εργαζόμενοι της εταιρείας κατέφυγαν στην απεργία προκειμένου να πιεστεί η διοίκηση της εταιρείας να δεχθεί αυξήσεις στους μισθούς, στις διαπραγματεύσεις που είναι σε εξέλιξη.

Το συνδικάτο Ufo –όπως είναι τα αρχικά του, χωρίς να είναι διόλου... εξωγήινο– το οποίο εκπροσωπεί το προσωπικό καμπίνας ξεκίνησε χθες την τριήμερη απεργία στην Germanwings.

Χθες ματαιώθηκε το 15% των προγραμματισμένων πτήσεων της εταιρείας, ενώ στη διάρκεια του απεργιακού τριημέρου θα ακυρωθούν ή θα επηρεαστούν 1.000 από τις 1.200 πτήσεις της εταιρείας.

«Αυτό είναι ένα μήνυμα προς τον όμιλο Lufthansa. Οι εργαζόμενοι είναι πραγματικά οργισμένοι. Πρέπει επιτέλους να αλλάξετε κάτι», δήλωσε εκπρόσωπος του συνδικάτου Ufo. Η απεργία πραγματοποιείται για τη βελτίωση των πιεστικών εργασιακών συνθηκών και για αυξήσεις στους μισθούς 22.000 ιπταμένων υπαλλήλων.

Το γερμανικό συνδικάτο Ufo είχε πραγματοποιήσει άλλη μια διήμερη απεργία τον Νοέμβριο, που οδήγησε σε ματαίωση του 20% των πτήσεων για περίπου 180.000 επιβάτες, με κόστος για την εταιρεία μέχρι 20 εκατ. ευρώ.

Αλλά αυτό, όπως φαίνεται, δεν ήταν αρκετό για να κάμψει την αδιαλλαξία του γερμανικού αερομεταφορέα.

πηγη: efsyn.gr