Γιώργος Πετρόπουλος

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο του ΚΚΕ «Σύγχρονη Εποχή» ένα σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο. Πρόκειται για τα πλήρη πρακτικά της 18ης ολομέλειας της Κ.Ε. του κόμματος που συνεδρίασε στο διάστημα από 24 Ιουνίου έως 2 Ιουλίου του 1973, μέσα στη δικτατορία, πέντε χρόνια και οκτώ μήνες μετά τη 12η ολομέλεια του 1968 όπου το ΚΚΕ διασπάστηκε και περίπου επτά μήνες αφότου ο Χαρίλαος Φλωράκης ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ δίνει στη δημοσιότητα πλήρη πρακτικά κομματικών σωμάτων με μεγάλη ιστορική σημασία. Το 2008 δημοσιεύτηκαν τα πρακτικά της 12ης ολομέλειας του 1968 (της ολομέλειας της διάσπασης). Το 2010 δημοσιεύτηκαν τα πρακτικά της 3ης συνδιάσκεψης του 1950, του πρώτου κομματικού σώματος με περίπου αρμοδιότητες συνεδρίου αμέσως μετά τον εμφύλιο πόλεμο, όπου εξετάστηκε όλη η κομματική πορεία στη δεκαετία του ’40. Την ίδια χρονιά εκδόθηκαν τα πρακτικά της 6ης ολομέλειας του 1956 όπου καθαιρέθηκε από τη θέση του γενικού γραμματέα ο Ν. Ζαχαριάδης. Επίσης το 2011 εκδόθηκαν τα πρακτικά της 7ης ολομέλειας της Κ.Ε. του 1957 όπου ο Ν. Ζαχαριάδης βρέθηκε στη θέση του κατηγορουμένου για όλη την προηγούμενη πορεία του ΚΚΕ, διαγράφηκε από το κόμμα και χαρακτηρίστηκε ύποπτος για συνεργασία με τον ταξικό αντίπαλο.

Τα πρακτικά της 18ης ολομέλειας που δίνονται τώρα στη δημοσιότητα έχουν ξεχωριστή ιστορική σημασία γιατί σε αυτό το κομματικό σώμα πέραν των τρεχουσών εξελίξεων συζητήθηκαν και εγκρίθηκαν τα προσυνεδριακά κείμενα (Θέσεις, σχέδιο προγράμματος και σχέδιο καταστατικού) με τα οποία το ΚΚΕ πήγε στο 9ο συνέδριό του τον Δεκέμβρη του 1973.

Θέσεις, σχέδιο προγράμματος και σχέδιο καταστατικού για το 9ο συνέδριο, μετά τη διάσπαση του 1968, η Κ.Ε. του κόμματος είχε εγκρίνει και την περίοδο που στο τιμόνι του ΚΚΕ ήταν ο Κώστας Κολιγιάννης. Συγκεκριμένα η 14η ολομέλεια (Απρίλιος 1970) είχε εγκρίνει προσυνεδριακές θέσεις και η 15η ολομέλεια (Φεβρουάριος 1971) ενέκρινε σχέδιο προγράμματος και σχέδιο καταστατικού. Με την έγκριση νέων προσυνεδριακών ντοκουμέντων στη 18η ολομέλεια (1973) επί Χαρίλαου Φλωράκη πραγματοποιήθηκε μια ουσιαστική πολιτική και ιδεολογική ρήξη με το κομματικό παρελθόν τόσο πριν από τη διάσπαση του 1968 όσο και ύστερα απ’ αυτήν όπου γραμματέας του κόμματος ήταν ο Κώστας Κολιγιάννης. Η διευκρίνιση αυτή έχει μεγάλη πολιτική και ιστορική σημασία για να κατανοήσουμε σε βάθος το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο της διάσπασης και να αντιληφθούμε τι το καινούργιο έφερε στο ΚΚΕ η αλλαγή της ηγεσίας με επικεφαλής τον Χαρίλαο Φλωράκη.

Ο γράφων είχε και άλλες φορές την ευκαιρία να σημειώσει ότι η διάσπαση του 1968 δεν οφειλόταν σε ιδεολογικές, πολιτικές-προγραμματικές διαφορές αλλά στον φραξιονισμό και την ομαδοποίηση των προηγούμενων χρόνων -πριν από τη 12η ολομέλεια- που είχε δημιουργήσει δύο επί της ουσίας κόμματα τα οποία λειτουργούσαν στη συσκευασία του ενός. Αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και γνωρίζουμε ως ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού με την πολιτικοϊδεολογική ταυτότητα που διέκρινε και χώριζε τον έναν από τον άλλο φορέα δεν υπήρχε στη 12η ολομέλεια.

Γράφαμε στο ένθετο της «Εφ.Συν.» για τη διάσπαση του 1968 (3.2.2018): «Στην ολομέλεια κανείς δεν αμφισβητούσε τον ρόλο της Σοβιετικής Ενωσης και του ΚΚΣΕ και είναι μάλλον παράλογο να πούμε ότι εκείνοι που επηρεάζονταν από τις τότε αναλύσεις των δυτικοευρωπαϊκών Κ.Κ. είχαν στο μυαλό τους αυτό που ακολούθησε. Αλλωστε ο ευρωκομμουνισμός εμφανίστηκε αργότερα, μετά τα γεγονότα της Τσεχοσλοβακίας (Αύγουστος του 1968), και επισήμως στα τέλη του 1975. Το ίδιο παράλογο είναι να ισχυριστεί κανείς ότι οι νικητές της 12ης ολομέλειας είχαν στο μυαλό τους, σ’ εκείνο το κομματικό σώμα, το ΚΚΕ όπως το γνωρίσαμε στη Μεταπολίτευση κι όπως διαμορφώθηκε επί ηγεσίας Χαρίλαου Φλωράκη. Αν θέλουμε, επίσης, να είμαστε ακριβείς με τα γεγονότα, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι στη 12η ολομέλεια κανένα μέλος της Κ.Ε. του κόμματος δεν αμφισβητούσε τις αποφάσεις του 8ου συνεδρίου του ΚΚΕ (Μάιος 1961), το πρόγραμμα, το καταστατικό και την πολιτική τακτική που είχε ψηφίσει αυτό το συνέδριο. Οι έντονες διαφωνίες που είχαν εμφανιστεί το προηγούμενο διάστημα αναφορικά με το οργανωτικό ζήτημα (αν και πώς το ΚΚΕ θα είχε οργανωτική παρουσία μέσα στην Ελλάδα) ξεπεράστηκαν με την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών που υποχρέωσαν το κόμμα στην επανασύσταση των παράνομων κομματικών του οργανώσεων».

Η εκτίμηση αυτή αποδεικνύεται πλήρως αν συγκρίνει κανείς τα προσυνεδριακά κείμενα για το 9ο συνέδριο που εγκρίθηκαν το 1970 και 1971 επί Κολιγιάννη με αυτά που ενέκρινε η 18η ολομέλεια (1973) επί Χαρίλαου Φλωράκη. Κι αυτό γιατί επί Κολιγιάννη όλη η προετοιμασία του 9ου συνεδρίου από άποψη προγραμματικών κειμένων και ιδεολογικών θέσεων ήταν πλήρως ενταγμένη στη γραμμή του 8ου συνεδρίου. Υπό αυτή την έννοια οι αλλαγές που επέφερε στο κόμμα η 18η ολομέλεια με τα ντοκουμέντα που ενέκρινε ήταν μια μεγάλη τομή που σηματοδοτεί το ΚΚΕ όπως το γνωρίσαμε κι όπως εξελίχτηκε στη Μεταπολίτευση, αλλά και το ιστορικό σημείο κατά το οποίο οροθετούνται με σαφήνεια οι διαφορές του κόμματος με την παράταξη που δημιούργησε στη συνέχεια το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Η έκδοση των πρακτικών της 18ης ολομέλειας συνοδεύεται από εισαγωγικό σημείωμα του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ, το οποίο δυστυχώς διακρίνεται από προχειρότητες (λάθος ημερομηνίες για κομματικά σώματα κ.λπ.) και σκοπιμότητες. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ παρακάμπτει και δεν αξιολογεί καθόλου το γεγονός ότι προσυνεδριακά κείμενα για το 9ο συνέδριο υπήρξαν και επί Κολιγιάννη. Ούτε προβαίνει σε συγκρίσεις με αυτά που ενέκρινε η 18η ολομέλεια επί Χ. Φλωράκη, αν και το ορθότερο θα ήταν μαζί με τη 18η ολομέλεια να εκδώσει και τα πρακτικά της 14ης και της 15ης ολομέλειας ώστε ο αναγνώστης και ο ιστορικός επιστήμονας να έχουν πλήρη εικόνα των ιδεολογικοπολιτικών διεργασιών μέσα στο κόμμα μετά τη 12η ολομέλεια του 1968.

Οπως και να ‘χει πάντως, η έκδοση των πρακτικών της 18ης ολομέλειας παραμένει σημαντικό γεγονός κι ελπίζουμε να συνοδευτεί με έκδοση και άλλου αρχειακού υλικού γύρω από την ιστορία του ΚΚΕ αυτής της περιόδου και γενικότερα.

πηγη: efsyn.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Ούτε η ίδια η ελληνική κυβέρνηση είχε μεγάλες προσδοκίες για κάποια θεαματική τοποθέτηση του προέδρου Τραμπ υπέρ των ελληνικών θέσεων, σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά, μετά τη συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό στον Λευκό Οίκο. Αυτό που περίμενε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν το ελάχιστο. Δηλαδή μια φωτογραφία με τον Αμερικανό πρόεδρο ο οποίος τουλάχιστον με προσήλωση θα τον άκουγε να αναπτύσσει τις ελληνικές θέσεις. Για τις εγχώριες πολιτικές ανάγκες του Κυριάκου Μητσοτάκη κι αυτό θα ήταν αρκετό. Δυστυχώς γι αυτόν δεν πήρε ούτε καν αυτό, δηλαδή την ικανοποίηση να αποσπάσει μισή ώρα από τον χρόνο του πλανητάρχη επικεντρωμένη σε ελληνικού ενδιαφέροντος ζητήματα.

Δυστυχώς για τον Κυριάκο Μητσοτάκη η συγκυρία της επίσκεψης δεν ήταν ευνοϊκή. Ο Τραμπ είχε να ασχοληθεί με την διαχείριση των παρεπόμενων της δολοφονία του Σουλεϊμανί την οποία διέταξε. Το θέμα στην Ουάσιγκτον χτες, προφανώς δεν είναι τα ελληνοτουρκικά ούτε οι εγχώριες πολιτικές ανάγκες του Κυριάκου Μητσοτάκη…

Ο πρωθυπουργός εκτός από τη φωτογραφία με τον πλανητάρχη θα ήθελε να ακούσει μια φράση από τον Τραμπ που να καταδικάζει τις τουρκικές ενέργειες στη Λιβύη. Θα ήθελε ο Ελληνας πρωθυπουργός σίγουρα να ακούσει- και να ακουστεί- μια φράση του Αμερικανού προέδρου που να εκληφθεί ως παροχή προστασίας της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Ο πρόεδρος Τραμπ δεν θέλησε να ικανοποιήσει τον Ελληνα πρωθυπουργό. Όχι μόνο κράτησε ίσες αποστάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά έφτασε στο σημείο να δικαιολογήσει τον Ερντογάν που «για δικούς του εσωτερικούς πολιτικούς λόγους» χαρακτήρισε τον Σουλεϊμανί «μάρτυρα».

Κατά τα λοιπά, ο Ελληνας πρωθυπουργός κάθισε υπομονετικά στο σαλονάκι του Λευκού Οίκου και άκουσε τις απαντήσεις του Αμερικανού προέδρου σε ερωτήσεις για το Ιράν, για την παραπομπή του για την Ουκρανία και πάει λέγοντας. Και ο Αμερικανός πρόεδρος, με την γνωστή χοντροκοπιά του, άφησε τον καλεσμένο του να κοιτάει αμήχανα το ταβάνι. Άλλωστε, ότι ήταν να πάρει από την Ελλάδα (βάσεις σ όλη την επικράτεια) του το πρόσφεραν τζάμπα οι ελληνικές κυβερνήσεις. Η σημερινή και η προηγούμενη…

Πηγή: topontiki.gr - imerodromos.gr

Ένα πρωτοφανές πλιάτσικο λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια με στόχο τα οικονομικά της ΠΝΟ μέσα από την διαχείριση που έχουν επιβάλει οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού, το οποίο πάει πακέτο με ρουσφέτια, βολέματα, διευθετήσεις οι οποίες γίνονται στην κατεύθυνση να διατηρηθεί ο συσχετισμός δυνάμεων και να εδραιωθεί ντε φάκτο μέσα από την οικονομική συναλλαγή ο έλεγχος της ΠΝΟ στο στρατηγικό δόγμα του εφοπλισμού και της εκάστοτε κυβέρνησης, αυτό της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ ασχολήθηκε επανειλημμένα με αυτά τα φαινόμενα, κατέληξε σε συγκεκριμένες θέσεις και εκτιμήσεις τις οποίες τις επόμενες μέρες θα δημοσιεύσουμε σχετική αποκαλυπτική καταγγελία για όλα αυτά τα απαράδεκτα περιστατικά έτσι ώστε όλοι οι Ναυτεργάτες να πληροφορηθούν που πηγαίνουν και κατευθύνονται τόσο οι δικές τους συνδρομές που εισπράττονται στο όνομα της ΠΝΟ αλλά και το πρωτοφανές αλισβερίσι που αφορά τις συμβάσεις που συνάπτει με πλήρη αδιαφάνεια ο Γ.Γ της ΠΝΟ με τις ναυτιλιακές εταιρίες ελληνόκτητων πλοίων (ξένης σημαίας) από τις οποίες όπως προκύπτει προέρχεται το 86% των εσόδων της ΠΝΟ!!!

Διαβάστε τις επόμενες μέρες την συνταρακτική καταγγελία της ΠΕΝΕΝ η οποία πρέπει να φθάσει σε όλον τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

Aπ’ τους ισολογισμούς των εταιρειών της Silicon Valley στα χαρτοκιβώτια των “ηττημένων” του αμερικανικού ονείρου και τους νεκρούς αστέγους της Ουάσινγκτον. Απ’ τα συσσίτια , στους πραγματευτάδες του θανάτου και από εκεί στην κρίση με το Ιράν. Πώς σχετίζονται όλα αυτά; Ακολουθούν οι απαντήσεις…

«Η μεγαλύτερη αλλαγή στη φορολογία εδώ και τρεις δεκαετίες, ο νόμος που μείωσε τον φορολογικό συντελεστή για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ως μέρος της προσπάθειας της κυβέρνησης Τράμπ να προσελκύσει περισσότερες επενδύσεις στις ΗΠΑ -είχε ως αποτέλεσμα- οι τελευταίες να καταβάλουν λιγότερους φόρους απ’ ό, τι αναμενόταν τον Δεκέμβριο του 2017, όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος υπέγραφε το σχετικό νομοσχέδιο».

Σ’ αυτό το συμπέρασμα κατέληγαν οι TNYork Times σε πρόσφατο άρθρο τους, επιχειρώντας μια σύντομη αποτίμηση των οικονομικών πεπραγμένων τού πρόσφατα παραπεμφθέντος για κατάχρηση εξουσίας Προέδρου των ΗΠΑ. Στο ίδιο άρθρο, οι J. Drucker και J. Tankersley σημείωναν ότι τα αρνητικά για το δημόσιο ταμείο αποτελέσματα της εν λόγω μεταρρύθμισης (TCJA) θα είναι εμφανή, έτι περισσότερο, το 2020, χρονιά κατά την οποία αναμένεται το έλλειμμα του προϋπολογισμού να φτάσει τα 1 τρισ. δολάρια.

Είναι αλήθεια, αναφέρουν οι Τimes, ότι ήδη από τις αρχές του 2018, ανώτεροι αξιωματούχοι του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών δέχθηκαν ισχυρές πιέσεις από «λομπίστες» εταιρειών όπως η Anheuser-Busch, η Credit Suisse, η General Electric, η United Technologies, η Barclays, η Coca-Cola, η Bank of America, η UBS, η IBM, η Kraft Heinz, η Kimberly-Clark, η News Corporation, η Chubb, η ConocoPhillips, η HSBC και η American International Group προκειμένου να δημιουργηθούν νομικά «παραθυράκια» που θα τους επέτρεπαν να πληρώνουν ακόμη λιγότερο απ’ ό, τι προέβλεπε ο TCJA, υποστηρίζοντας ότι τα κέρδη τους προέρχονταν από δραστηριότητες εκτός των ΗΠΑ.

Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, τα κατάφεραν. Ακόμη κι αν εκπρόσωποι του Υπουργείου, σαν τον Brian Morgenstern, αρνούνται την άσκηση τέτοιων πιέσεων, η αλήθεια είναι ότι μέσα από μια σειρά «φωτογραφικών» τροπολογιών, το Υπ. Οικ. χάρισε σε πλήθος μεγάλων αμερικανικών και ξένων εταιρειών φόρους επί των υπεράκτιων κερδών τους, ευνοώντας δυσανάλογα το περίφημο 1% του πληθυσμού, όπως σημείωνε τελευταία ο καθηγητής φορολογικού δικαίου στο Παν/μιο του Χιούστον Bret Wells.

Αλλά, ακόμη κι αν κάποιος διακρίνει πολιτικές σκοπιμότητες πίσω από τέτοια δημοσιεύματα (είναι γνωστή, άλλωστε η κόντρα του Tράμπ με το δημοσιογραφικό «καμάρι» της Ν. Υόρκης, βλ. και: Daily Beast, “Trump Flips Out at New York Times, Says It Should ‘Beg’ on Its Knees for His Mercy”), η νέα Έκθεση του Institute on Taxation and Economic Policy έρχεται να καταλήξει (προσθέτοντας επιπλέον στοιχεία) στο ίδιο πόρισμα. Στο συμπέρασμα, δηλαδή, ότι η μείωση κατά 40% του φόρου εισοδήματος εταιρειών απ’ την κυβέρνηση Τράμπ αποτέλεσε «θείο» δώρο για τους κερδοσκοπικούς οργανισμούς που φιγουράρουν στη λίστα του περιοδικού Fortune με τις 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις παγκοσμίως.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, το 2018, 379 όμιλοι της λίστας πλήρωσαν έναν μέσο φόρο εισοδήματος μειωμένο σχεδόν κατά 50%, με τον συντελεστή να μην ξεπερνά το 11,3% (21% προβλέπει ο TCJA), με τους 91 εξ αυτών, στους οποίους, φυσικά, συμπεριλαμβάνονται μεγαθήρια όπως η Amazon, η Chevron, η Halliburton και η IBM, να μην ξοδεύουν σε φορολογία ούτε ένα σεντ. Ενώ, άλλες 56 επιχειρήσεις γέμισαν το ταμείο της εφορίας με φορολογητέα ποσά, ο συντελεστής των οποίων κυμαινόταν μεταξύ 0% και 5%. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο μόνο πέντε εταιρείες: η Bank of America, η J.P. Morgan Chase, η Wells Fargo, η Αmazon και η Verizon να φοροδιαφεύγουν νόμιμα, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει ελαφρύνσεις που ξεπερνούσαν τα 16 δισ. δολάρια.

Τα Χριστούγεννα του θανάτου

Αλλά, αυτή είναι η μία μόνο όψη της σημερινής Αμερικής. Της Αμερικής των σιδερόφραχτων βιλών απ’ τα μπαλκόνια των οποίων, οι εκπρόσωποι της οικονομικής ελίτ ηδονίζονται μπροστά στη θέα των οροσειρών του χρήματος…

Η άλλη Αμερική είναι αυτοί των περίπου 570 χιλιάδων ανθρώπων (ένας πληθυσμός ίσος με εκείνον των κατοίκων του Oυαϊόμινγκ)· εκείνων που μόνο τους περιουσιακό στοιχείο αποτελεί το σώμα τους και έχουν για σπίτι τους τον δρόμο. Μιλάμε φυσικά για τους άστεγους των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, εκείνους που βύθισε εντός της η χαίνουσα άβυσσος του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου.

Μερικοί απ’ αυτούς δεν πρόλαβαν να νιώσουν την, κατά το κοινώς λεγόμενο, «ζεστασιά των Χριστουγέννων» στην καρδιά τους, καθώς αυτή είχε ήδη σταματήσει να χτυπά απ’ το κρύο (κι όχι μόνο)· πεταμένοι και ξεχασμένοι σε κάποιο χαρτόκουτο, κάποιο εγκαταλελειμμένο σπίτι, σε έναν πρόχειρο καταυλισμό.

Στο Λος Άντζελες, 1.000 άστεγοι πέθαναν μέσα σε έναν χρόνο (2018-2019), σχεδόν τρεις άνθρωποι/μέρα, την ώρα που το εκτυφλωτικό φως της λάμψης του Χόλυγουντ και του Μπέβερλι Χιλς κέντριζε την προσοχή των «mainstream» μίντια.

Κατά το έτος που αφήσαμε πίσω μας εδώ και λίγες μέρες, οι κοινωνικοί δείκτες, βάσει των δεδομένων του Τμήματος Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης, κατέγραψαν κατακόρυφη αύξηση των αστέγων, όταν πλείστες σχετικές έρευνες προειδοποιούσαν ότι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που θα βρεθούν εκτεθειμένοι σε ακραίες καιρικές συνθήκες δεν θα καταφέρουν να επιβιώσουν. Πράγματι, μέχρι στιγμής, στην πρωτεύουσα της χώρας, 117 άστεγοι έχασαν τη ζωή τους, αριθμός σημαντικά αυξημένος σε σχέση με τους 54 του 2018. Παρόμοια εικόνα συναντά κανείς στη Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνια, στην καρδιά, δηλαδή, του γλομπαλοποιημένου νεοπλουτισμού της Sillicon Valley, εκεί όπου οι νεκροί των δρόμων έχουν φτάσει τους 161. Στο Πόρτλαντ έχουν ξεπεράσει τους 40, στην πόλη Salt Lake City της Γιούτα πλησιάζουν τους 100 (94), ενώ στο Μπούλντερ του Κολοράντο ήδη 48 άνθρωποι έχουν βρεθεί νεκροί.

Όλα αυτά τα θύματα μνημόνευσαν στις 19/12 οι συγκεντρωθέντες στην πορεία διαμαρτυρίας που οργάνωσε η συμμαχία «Άνθρωποι υπέρ δικαιοσύνης» στην αμερικανική πρωτεύουσα, επικαιροποιώντας έτσι τα λόγια της Λούξεμπουργκ, για την οποία η πραγματική αρρώστια που σκότωνε (και σκοτώνει) τους αστέγους δεν είναι άλλη απ’ την καπιταλιστική κοινωνική τάξη.

«Σε μια εποχή που η ελίτ κομπάζει για τη συνεχή άνοδο της χρηματιστηριακής αγοράς», σχολίαζε σε πρόσφατο άρθρο του το World Socialist Web Site, «ο αριθμός των ανθρώπων που πετιούνται στον δρόμο συνεχώς και αυξάνεται». Aνεξαρτήτως, μάλιστα, φυλετικής καταγωγής, όπως διαπίστωνε έρευνα του  Pew Trusts. Αυτό, όμως, δεν είναι αντίθετο με τις… αρχές της (νεο)φιλελεύθερης οργάνωσης της οικονομίας, της πολιτικής και, εν τέλει, της κοινωνίας, αλλά ο ζωμός που εκχύνεται απ’ το ταξικό της μεδούλι. Οι ζοφερές στατιστικές μελέτες σχετικά με τους ανθρώπους που βρέθηκαν να κάνουν -αν πρόλαβαν- Χριστούγεννα στον δρόμο, είναι μόνο ένα μέρος της μεγάλης εικόνας της κοινωνικής κρίσης που μαστίζει αυτή τη στιγμή την Αμερική. Με τη χρήση ναρκωτικών, τη βία, την εγκληματικότητα, την αύξηση των αυτοκτονιών να συνθέτουν το κύκνειο άσμα μιας κοινωνίας νεκρής από κάθε άποψη. Μιας εργατικής τάξης που πλήρωσε τα σπασμένα της Wall Street το 2008 (βλ. dimitriskoulalis.wordpress.com ) και τώρα βλέπει μόνο τρεις οικογένειες στη χώρα: τους Waltons, τους Koch και τους Mars να «καθαρίζουν» 349 δισ. δολάρια. Την ίδια ώρα που αυτή καλείται να επιβιώσει είτε μέσα από τα κουπόνια φαγητού (σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο Joseph Stiglitz τα κουπόνια σίτισης, αυτή τη στιγμή, θρέφουν 40 εκατ. Αμερικανούς), είτε στηριζόμενη σε εφαρμογές όπως η Uber και η GrubHub, με τους γνωστούς μισθούς πείνας, ή σε εταιρείες όπως η Αmazon στην οποία για 15$/ ώρα δουλεύεις μέχρι θανάτου.

Δυο διαφορετικοί κόσμοι, λοιπόν, μέσα σε μία χώρα. Δυο διαφορετικοί κόσμοι που αντανακλώνται και στα αστραφτερά χαμόγελα των υποψηφίων των επικείμενων εκλογών με αρκετούς από αυτούς, και στις δύο πλευρές της δικομματικής χορογραφίας, να δαπανούν εκατοντάδες εκατομμύρια για την τηλεοπτική τους προβολή, τη στιγμή που εκμεταλλεύονται ακόμη και φυλακισμένους για την προώθηση της προεκλογικής τους καμπάνιας (Guardian, 26/12/2019, “Bloomberg and Steyer $200m spend on TV ads – but will it pay off?”, Infowar, 27/12/2019, “ΗΠΑ: Εκμετάλλευση φυλακισμένων από την προεκλογική εκστρατεία του Μπλούμπεργκ”).

Aλήθεια, τι αισχρό κοινωνικό καθεστώς…

Τόσο αισχρό που δεν διστάζει να χώνει βαθιά το χέρι στην τσέπη για την τροφοδότηση της πολεμικής βιομηχανίας (σύμφωνα με τα στοιχεία του The Spectator Index , το 2018, οι ΗΠΑ δαπάνησαν 648 δισ. δολάρια για πολεμικούς εξοπλισμούς), όταν το 18% των παιδιών ζούσε σε συνθήκες φτώχειας, το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας ήταν το υψηλότερο στον προηγμένο κόσμο, τα ποσοστά θνησιμότητας των Αφροαμερικανών είχαν φτάσει σχεδόν στο διπλάσιο της Ταϊλάνδης και 18,5 εκατ. διαβιούσαν υπό το καθεστώς της ακραίας φτώχειας (ΟΗΕ 2018, Praxis Review).

Ως εκ τούτου, σε μια προσπάθεια να διευρύνουμε την εικόνα της ανάλυσής μας, η (ξαφνική;) απόφαση Τράμπ να κάνει χρήση των ματωμένων προϊόντων του ολοκληρωτικού πολέμου δολοφονώντας τον Qassem Suleimani και τον Abu Mahdi al-Muhandis, ενδεχομένως κατόπιν συνεννοήσεως με το κράτος του Ισραήλ, εκτός του ότι ακτινοβολεί μια εικόνα γενικευμένης απορρύθμισης της διεθνούς πολιτικής που ακολουθεί με τάχιστο βήμα την απορρύθμιση της παγκόσμιας οικονομίας -και πέραν των όποιων μεσοπρόθεσμων τακτικισμών του νυν ενοίκου του Λευκού Οίκου- αποκαλύπτει τα αδιέξοδα του ίδιου του αμερικανικού καπιταλισμού. Αδιέξοδα, τα οποία ισχυροί παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της χώρας έχουν κάθε συμφέρον να τα εξαγάγουν, ακόμη κι αν αυτό, στο εγγύς μέλλον, πλήξει τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε φλεγόμενες γεωστρατηγικές ζώνες, όπως αυτή της Μ. Ανατολής.

Είναι γνωστό από παλιά, άλλωστε, ότι οι πραγματευτάδες του πολέμου και του θανάτου έχτιζαν τις περιουσίες τους- πάντα- πάνω στη φτώχεια και την εκμετάλλευση, πρωτίστως του δικού τους λαού.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr