Τι περιλαμβάνει το δεύτερο μέρος του 3ου μνημονίου - Επί της εμπορικής και όχι επί της αντικειμενικής αξίας οι πλειστηριασμοί ακινήτων - Τι προβλέπει η ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας που προστατεύει τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ - Η κυβέρνηση δεσμεύεται να παράσχει de facto προστασία της πρώτης κατοικίας μέχρι  να ψηφιστούν οι διατάξεις

Τα ξημερώματα της Τρίτης κατατέθηκε στη Βουλή  το νομοσχέδιο - τόμος που περιλαμβάνει το δεύτερο κύμα των εφαρμοστικών μέτρων.

Σύμφωνα με την συνοδευτική επιστολή που υπογράφει ο γ.γ της κυβέρνησης Σπύρος Σαγιάς το νομοσχέδιο πρέπει να έχει ψηφιστεί έως τις 22 Ιουλίου.

Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει: 
- τις αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που είχαν συνταχθεί από τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή με πρόεδρο τον αρεοπαγίτη Ιωάννη Χαμηλοθώρη και είχαν προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των Δικηγορικών Συλλόγων. 

- την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας που προστατεύει τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ αλλά και προβλέπει την εξυγίανση τυχόν προβληματικών τραπεζών με ίδια μέσα (το λεγόμενο bail in).

Στην εισηγητική έκθεση γίνεται ειδική αναφορά στις αλλαγές που έρχονται στο καθεστώς των πλειστηριασμών καθώς αναφέρεται ότι: «Η κυβέρνηση θα φέρει προς ψήφιση στη Βουλή πριν την ισχύ του νέου κώδικα το σύνολο των ρυθμίσεων για τα καθυστερούμενα δάνεια, μεταξύ των οποίων και τις ρυθμίσεις για την προστασία της πρώτης ή της μοναδικής κατοικίας από πλειστηριασμούς για οφειλές προς τις Τράπεζες. Εν τω μεταξύ μέχρι να έρθουν οι διατάξεις αυτές προς ψήφιση, η κυβέρνηση σε συνεργασία με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών θα παράσχει de facto προστασία στους πολίτες οι οποίοι θα υπάγονται στις διατάξεις αυτές».


Η αιτιολογική έκθεση

Οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κατ' άρθρον - μέρος Α΄

Οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κατ' άρθρον - μέρος Β΄

Οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κατ' άρθρον - μέρος Γ΄

Το σχέδιο νόμου για την κοινοτική οδηγία για τις τράπεζες
 
Η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου

Επί της εμπορικής αξίας οι πλειστηριασμοί

Τι προβλέπει η κοινοτική οδηγία για τις καταθέσεις

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Συμφωνία αιώνιας ντροπής για την ελληνική Αριστερά είναι αυτή που συνυπέγραψε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας στις Βρυξέλλες. Τον ξεφτίλισαν εντελώς οι ηγέτες της Ευρωζώνης, αναγκάζοντας τον να υπογράψει μια κατάπτυστη συμφωνία που διέσυρε και την Αριστερά και την Ελλάδα. Καταλύθηκε ακόμα περισσότερο και πιο επίσημα η υποτιθέμενη εθνική κυριαρχία της χώρας μας, η οποία υπήρχε –υποτυπωδώς μόνο- στο πλαίσιο της ΕΕ. Ειδικά μετά την εισαγωγή του ευρώ και την έναρξη της οικοδόμησης του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας με όπλο αυτή τη φορά το κοινό νόμισμα, ψήγματα τυπικής κυριαρχίας είχαν απομείνει. Τώρα καταργήθηκαν επισήμως και αυτά, καθώς την Ελλάδα θα διοικεί πλέον η τρόικα, βάσει των οδηγιών που θα έχει από την καγκελαρία του Βερολίνου.

Ο Τσίπρας, με τη συμφωνία που τον εκβίασαν και τον έβαλαν να υπογράψει, υποβίβασε το ελληνικό κράτος σε καθεστώς γερμανικής αποικίας των αρχών του 20^ου αιώνα. «Απώλεια κυριαρχίας πρωτόγνωρη στην Ευρώπη» ήταν ο τίτλος ολόκληρης σελίδας της Μοντ. «Για να αποφύγει το Grexit, η Αθήνα δέχτηκε να υπαχθεί υπό κηδεμονία χωρίς προηγούμενο στη ζώνη του ευρώ», πρόσθεσε ο υπότιτλος της γαλλικής εφημερίδας. «Η προσωρινή λύση της ελληνικής κρίσης δείχνει ότι για να επιβιώσει το ελληνικό νόμισμα, οι ψηφοφόροι των εθνών που χρωστούν πρέπει να στερηθούν το δικαίωμα τους να αλλάζουν οικονομική πολιτική, παρόλο που κρατούν το δικαίωμα τους να αλλάζουν κυβερνήσεις|, γράφει αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, γράφει η αμερικάνικη εφημερίδα, αποφάσισαν να σώσουν την Ελλάδα με τόσο δραστικούς όρους ώστε καμία άλλη λαϊκίστικη κυβέρνηση να μην αισθανθεί ούτε καν τον πειρασμό να ακολουθήσει το (ελληνικό) παράδειγμα. Τώρα ο κ. Τσίπρας έχει γίνει ζωντανή απόδειξη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην τρέχουσα οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, αφού επισημαίνουν ότι οι Γερμανοί νομίζουν πως θα καθυποτάξουν τους Έλληνες ακολουθώντας την ίδια πολιτική που ακολούθησαν και στα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης όταν κατέρρευσε ο κατ’ όνομα «υπαρκτός σοσιαλισμός», αποδεικνύουν το λάθος του Βερολίνου.

«Στην Ελλάδα, η δημόσια διάθεση είναι διάθεση πλήρους δυσπιστίας, και απαισιοδοξίας. Οι μεταρρυθμίσεις αντιμετωπίζονται ως ισοδύναμες με την ανυπαρξία του μέλλοντος. Πραγματικά, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι περισσότεροι Έλληνες περιμένουν ότι οι ζωές των παιδιών τους θα είναι χειρότερες από τις δικές τους. Αυτές οι ριζικά διαφορετικές προσδοκίες εξηγούν άριστα γιατί στη μετακομμουνιστική Ευρώπη οι μεταρρυθμίσεις υποστηρίζονται ισχυρά από τους νέους, ενώ στην Ελλάδα απέρριψε το πακέτο μεταρρυθμίσεων των δανειστών το 85% των νέων από 18 έως 24 ετών και το 72% εκείνων που είναι μεταξύ 25 και 34» γράφει η αμερικάνικη εφημερίδα. Στην «Ανατολική Ευρώπη, οι πολιτικοί κατηγορούσαν για την οικονομική καταστροφή το παλιό κομμουνιστικό παρελθόν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως το παλιό καθεστώς είναι η ΕΕ! Στην Κεντρική Ευρώπη, οι Βρυξέλλες θεωρούνταν φίλος και σύμμαχος. Στην Ελλάδα οι Βρυξέλλες θεωρούνται δανειστές και εχθρική δύναμη» επισημαίνει εύστοχα ο αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Στους σφοδρούς επικριτές της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στη χώρα μας, εντείνει την φωνή του και ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόσεφ Στίγκλιτς. Σε συνέντευξη του στην προχθεσινή Λιμπερασιόν, λέει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, τονίζοντας μεταξύ άλλων αναφορικά με τους Γερμανούς και τους Ευρωπαίους δανειστές στη χώρα μας:

«Το να συνεχίζουν να ζητούν από την Ελλάδα πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 δεν είναι μόνο τιμωρία. Πρόκειται για τυφλή ηλιθιότητα!». Λύση υπάρχει για το ελληνικό πρόβλημα, υποστηρίζει ο Στίγκλιτς, μόνο που αρνείται κατηγορηματικά να αποδεχθεί η Γερμανία τη λύση αυτή. «Τη λύση τη γνωρίζουμε. Και το ΔΝΤ επίσης τη γνωρίζει και την παραδέχεται ανοιχτά πλέον. Πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ή καλύτερα ελάφρυνση (σ.σ αυτό που στη λαϊκή γλώσσα έχει περάσει ως κούρεμα χρέους). Η Γερμανία όμως δεν θέλει να ακούσει ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Στα λόγια λέει ότι θέλει να ορθοποδήσει η Ελλάδα. Επιβάλλει όμως στην πράξη ένα πρόγραμμα που θα γονατίσει ακόμα περισσότερο την Ελλάδα» τονίζει ο Στίγκλιτς. Ο Αμερικανός νομπελίστας, ο οποίος κάθε άλλο παρά αριστερός μπορεί να θεωρηθεί (είναι ένας προοδευτικός δημοκράτης, με όλες τις αυταπάτες που αυτό συνεπιφέρει αναφορικά με την ευρωπαϊκή οικοδόμηση), επισημαίνει ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη «δημιουργήθηκαν για να βρίσκονται χώρες πιο κοντά», τώρα όμως οι ίδιοι οι θεσμοί της ΕΕ και του κοινού νομίσματος εξωθεί τα κράτη της Ευρωζώνης «να αλληλοσπαράσσονται και οι ισχυρότεροι να καταβροχθίζουν του ασθενέστερους»! Απόδειξη των αυταπατών που διατηρεί είναι ο ισχυρισμός που προσθέτει: «Είναι η άρνηση της ίδιας της Ευρωζώνης που παρακολουθούμε μπροστά στα μάτια μας»! Αντιθέτως, αυτό που ζούμε είναι η αποκάλυψη της πραγματικής φύσης της Ευρωζώνης και γιατί τη δημιούργησε η Γερμανία, χτίζοντας πάνω στο ευρώ το Τέταρτο Ράιχ της.

Ο Στίγκλιτς καταλήγει με μια προειδοποίηση: «Δεν γνωρίζων κανένα άλλο παράδειγμα παρόμοιας ύφεσης που να προκλήθηκε με τέτοιο σκόπιμο τρόπο και με τόσο καταστροφικές ανθρώπινες συνέπειες. Επανέρχονται προσθέτοντας νέο στρώμα ταπείνωσης… Η παρέμβαση την εθνική κυριαρχία μιας χώρας, οι διαταγές με τον δικτατορικό τρόπο που της επιβάλλονται, είναι πράγμα πολύ επικίνδυνο»!

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΠΡΙΝ'' της Κυριακής 18 Ιουλίου 2015

Του ΣΤΑΘΗ*

  Ο Ναπολέων έλεγε ότι «ο στρατηγός είναι το επιτελείο του» και μάλλον είχε δίκιο, αν κρίνουμε απ’ το γεγονός ότι για να φθάσει στο Βατερλώ του χρειάσθηκε δεκαπέντε χρόνια. Ο κ. Τσίπρας χρειάσθηκε μόνον πέντε μήνες. Διότι και ο Ελληνας πρωθυπουργός, τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξε και αυτός «το επιτελείο του». Δηλαδή οι κ.κ. Παππάς, Βαρουφάκης, Σαγιάς, Δραγασάκης και Φλαμπουράρης. Με αυτό το επιτελείο ο κ. Τσίπρας δεν είχε καμιά ελπίδα, ακόμα κι αν έφθανε στην ώρα του ο Γκρουσί, ή αργούσαν να φανούν οι Πρώσοι.

Εξ όλων αυτών ο κ. Βαρουφάκης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ο αποδιοπομπαίος τράγος, ο αίρων τας αμαρτίας των άλλων, ούτε, πολύ περισσότερο, ο επί σφαγήν μόσχος ο σιτευτός προς το συνεχές και αδιατάρακτον μιας άδοξης ευωχίας των υπόλοιπων άσωτων υιών - όπου «άσωτοι υιοί» διάβαζε αδέξιοι κι αδαείς παρακοιμώμενοι.

Για την ώρα ο κ. Τσίπρας «δίνει λογαριασμό» στους πάντες για το Βατερλώ των Βρυξελλών, ενώ οι επιτελείς του σιωπούν αιδημόνως (όταν δεν «ευχαριστούν τους Αμερικανούς» όπως ο κ. Δραγασάκης), περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Η μπόρα όμως δεν πρόκειται να περάσει, έρχεται καταιγίδα, θα βρέξει καρέκλες κι αμμώνια, έρχεται Αρμαγεδδών, έρχονται μέτρα κι εφαρμοστικοί νόμοι, διψασμένοι για αίμα σαν σίριαλ κήλερς.

Για την ώρα ο κ. Αλέξης Τσίπρας παραμένει ο πιο δημοφιλής Ελληνας πολιτικός. Κατά τη γνώμη μου, πιο δημοφιλής κι απ’ τον Ανδρέα Παπανδρέου, διότι οι περισσότεροι Ελληνες γνώριζαν τότε κατά βάθος ότι ο Ανδρέας ήταν ένας (βολικός) δημαγωγός, ενώ οι επίσης περισσότεροι Ελληνες σήμερα γνωρίζουν ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι ένας ανιδιοτελής πολιτικός, βγαλμένος απ’ τα σπλάχνα της Αριστεράς, των αγώνων και των κινημάτων. Ενα δικό μας παιδί, ο «μικρός», που μπόρεσε να μιλήσει στον λαό, αποενοχοποιώντας την Αριστερά και από τις ρετσινιές εναντίον της, αλλά και από δικές της αμαρτίες. Ο κ. Τσίπρας είναι δημοφιλής,

και μετά την ήττα του (μας) πιθανόν να έγινε ακόμα πιο δημοφιλής, διότι στα μάτια του λαού έπραξε (και διαθέτει) κάτι το ηρωικό. Τα έβαλε με τα θηρία. Μάλιστα, πάντα στα μάτια μεγάλου μέρους του λαού, ο Ελληνας Πρωθυπουργός ενισχύει το (τραγικό) μεγαλείο της πορείας του προς τους Φιλίππους με την ίδια του τη μοναχικότητα. Στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα

οι περισσότεροι Ελληνες δεν βλέπουν τον Ναπολέοντα, τον «στρατηγό που είναι το επιτελείο του», αλλά τον Διγενή, το παλληκάρι που παλεύει μόνο του στα μαρμαρένια αλώνια με τον χάροντα-Σόιμπλε και τα άλλα θηρία. Για αυτό ακόμα κι αν ο κ. Τσίπρας ηττήθηκε, οι περισσότεροι Ελληνες (όπως και ο ίδιος είπε) πιστεύουν ότι ο σπόρος έπεσε. Μόνον που δεν είναι ο σπόρος που φύτεψε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες για να ανθίσει ύστερα στα χέρια του Παυσανία στις Πλαταιές, αλλά η αγωνία του Ιουλιανού μπροστά στην Κτησιφώντα.

Μαθημένοι, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι Ελληνες να εντάσσουν στο εθνικό εορτολόγιο τις ήττες τους ως πρόσφορο της αντίστασής τους σ’ αυτές, έχουν φθάσει ως εδώ ευαίσθητοι, τραυματισμένοι, πεισματάρηδες κι αλαφροΐσκιωτοι. Επίσης, πολυπράγμονες, πολυμήχανοι, πολεμικοί. Οδυσσείς.

Αλλοτε με στρατηγούς, άλλοτε με στρατηγήματα έχουν επιβιώσει, προσθέτοντας μνήμη στη μνήμη, ευγνώμονες στους Προμηθείς και καχύποπτοι με τους Καίσαρες.

Θα ήταν λοιπόν παράξενο, στη βάση της ποιητικής της πολιτικής που χαρακτήριζε τον λαό, να μην είναι ο κ. Τσίπρας δημοφιλής, όσον και θα ήταν παράδοξο στη βάση του κυνισμού της εξουσίας να μην οδηγηθεί να καταστεί ανίσχυρος.

Διότι με βάση το επερχόμενο νέο Μνημόνιο ο κ. Τσίπρας δεν θα είναι ένας Ελληνας Πρωθυπουργός, μάλιστα πρόμαχος του λαού, αλλά ένας ντόπιος Υπατος Αρμοστής των Επικυριάρχων, υποχρεωμένος να εκτελεί κατά γράμμα διαταγές και υπαγορεύσεις. Πόσο θα αντέξει έναν τέτοιο ρόλο ο κ. Τσίπρας, άγνωστον. Δημοφιλής, αλλά

ανίσχυρος θα είναι υποχρεωμένος σε διττά δεσμά:

1. να παρακολουθεί τον αργό θάνατο της Ελλάδας μέσα στην ύφεση, τη λιτότητα και την τελική απελπισία.

2. να παρακολουθεί τον αργό θάνατο του ευρώ και της ευρωζώνης στα χέρια της Γερμανίας.

Δηλαδή, μια ακόμη, αλλά από τις πιο τραγικές, ειρωνεία της ιστορίας. Να πεθαίνει η Ελλάδα για ένα ευρώ που πεθαίνει κι αυτό. Για ένα «άδειο πουκάμισο».

Αλλά, αν ο κ. Τσίπρας είναι πλέον ανίσχυρος απέναντι στους Δυνατούς, δυνάστες και δανειστές, είναι ταυτοχρόνως ανίσχυρος κι εν σχέσει με τους εγχώριους ευκαιριακούς συμμάχους του, τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι (και την πιθανή ολική επαναφορά της... ΔΗΜΑΡ), οι οποίοι, με την πρώτη ευκαιρία, θα τον σύρουν όπως έσυρε ο όχλος τον Ανδρόνικο Κομνηνό στα καντούνια της Πόλης, όταν εκείνος έχασε την εμπιστοσύνη και την αγάπη του λαού.

Ταυτοχρόνως, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή (ούτε για τον κ. Τσίπρα ούτε για κανέναν άλλον). Υπάρχει μια οιονεί διάσπαση που ή θα πάρει τη μορφή μιας (αμφιπόλεμης) συγκατοίκησης ή θα ολοκληρωθεί. Από τους 39 βουλευτές που ψήφισαν «όχι», οι τέσσερις ανήκουν στην προεδρική επιρροή. Υπήρξαν βουλευτές που ψήφισαν «ναι» για να μην καταρρεύσει η κυβερνητική πλειοψηφία (πέφτοντας κάτω απ’ τους 120 βουλευτές). Στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος η πλειοψηφία δεν υποστήριξε την πολιτική Τσίπρα. Πολλές απ’ τις οργανώσεις του κόμματος βράζουν, ενώ «υποδείξεις» και (δυστυχώς) απειλές απ’ τα κεντρικά, ή καταλήγουν ανεπίδοτες, ή επιστρέφονται ως απαράδεκτες. Οι φυγόκεντρες τάσεις εξελίσσονται (ή ακόμα συγκρατούνται) γύρω από πολλούς πόλους του κόμματος, όπως η Αριστερή Πλατφόρμα, η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο κ. Βαρουφάκης, ορισμένοι απ’ τους πασοκογενείς, χωρίς να αποκλείονται κι άλλοι πόλοι, ακόμα όχι εμφανείς.

Πρόκειται για μια κινούμενη τρικυμία η οποία θα πρέπει να υποστηρίξει από τώρα κι ως τον Σεπτέμβρη την επιβολή σιδερένιων νόμων και αμέσως στη συνέχεια τα επαχθή και ειδεχθή αποτελέσματά τους. Πράγμα αδύνατον.

Οπερ;

Οπερ, ανασχηματισμός και βλέπουμε. Διότι «ο στρατηγός είναι το επιτελείο του», και το επιτελείο του κ. Τσίπρα παραμένει (μέσα σ’ αυτόν τον καταιγισμό των καταιγίδων) ατάραχο. Παππάς, Σαγιάς (θα ρωτήσω τον κ. Φλαμπουράρη να μου πει ποιος είναι αυτός) και Δραγασάκης - με τις ευχαριστίες μας στον Ομπάμα. Ευτυχώς

που η Die Zeit λέει ότι «ο θάνατος του ευρώ είναι θέμα χρόνου». Ε, αν στο μεταξύ καταφέρουμε να έχει πεθάνει η Ελλάδα νωρίτερα, τι να κάνουμε; το πολύ-πολύ να της πούμε αυτό που ο Χρόνης Μίσσιος είχε πει για τους δικούς του (μας) αδικοχαμένους - «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»...

ΥΓ.: Το σκίτσο που δημοσιεύεται σήμερα στη στήλη πρωτοδημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» το 2005. Οχι για κάποια ήττα που ούτε τότε παραδεχθήκαμε, αλλά επειδή δεν θα παραδεχθούμε ποτέ καμμιά ήττα.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2015

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

«Πώς φτάσαμε ως εδώ;»
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΡΙΑ

Οδυνηρή κατάπληξη προκάλεσε η ολέθρια για το λαό επονείδιστη συμφωνία της κυβέρνησης Τσίπρα με τους δανειστές. Η απογοήτευση και η απορία έγινε εντονότερη γιατί ακολούθησε τον ενθουσιασμό της περήφανης λαϊκής νίκης στο δημοψήφισμα. Το «Τις πταίει;» (γνωστό άρθρο του Χ. Τρικούπη το 1874) πλανάται στην κοινωνία μας όχι μόνο στην ψυχολογική αλλά και στη λογική (γνωστική) του διάσταση. Οι ερμηνείες είναι διαφορετικές ανάλογα με την προέλευσή τους. Οι κυριότερες: Σύμφωνα με την πρώτη, που απευθύνεται κυρίως στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του πραγματοποίησε ένα θεμιτό συμβιβασμό αλλά πάλι με χρόνια με καιρούς θα επανέλθει στη φιλολαϊκή πολιτική της. Σύμφωνα με τη ρεφορμιστική μόδα επικαλούνται και τον Λένιν: Τη συμφωνία του Μπρεστ – Λιτόφσκ, το «Ένα βήμα εμπρός δύο βήματα πίσω» κοκ! Πρόκειται για προπαγανδιστικό θράσος! Η συνθήκη του Μπρεστ – Λιτόφσκ έσωσε την επαναστατημένη Ρωσία. Η συνθήκη των Βρυξελλών από αύριο ολοκληρώνει την καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων. Σύμφωνα με τη δεύτερη ερμηνεία φτάσαμε ως εδώ λόγω του πραξικοπήματος του Σόιμπλε και των αντιδραστικών κύκλων, που με τον εκβιασμό του ξαφνικού θανάτου της ελληνικής οικονομίας με τη διακοπή της ρευστότητας οδήγησαν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε υποχώρηση 180° μοιρών. Όμως οι αντιδράσεις των δανειστών, και ιδιαίτερα των πιο αντιδραστικών, είναι δεδομένες. Το θέμα είναι πώς αντιδρά όποιος στέκεται απέναντί τους…

Ο Τσίπρας επιχειρηματολογεί και με την απουσία εναλλακτικής. Δεν είχε, γιατί δεν ήθελε… Αφού στον ΣΥΡΙΖΑ αφθονούν οι τεχνικές προϋποθέσεις εμπεριστατωμένης μελέτης της εξόδου απ’ το ευρώ…

Τέλος, τα συστημικά κόμματα κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως τον Βαρουφάκη για αναποτελεσματική και ανεύθυνη διαπραγμάτευση. Τα ίδια όμως τα συστημικά κόμματα δεν διαπραγματεύονταν, παραλάμβαναν τους νόμους συνταγμένους από επιτροπές της Κομισιόν και τους ψήφιζαν με τη διαδικασία του υπερεπείγοντος. Οι βουλευτές τους δεν προλάβαιναν καν να τους διαβάσουν! Στη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ έφτασαν στον κολοφώνα της δουλοπρέπειά τους. Απαιτούσαν συμφωνία χωρίς όρους! Δήλωναν απερίφραστα ότι προτιμούν μια κακή συμφωνία απ’ τη μη συμφωνία! Σ’ ένα κρεσέντο συνωμοσιολογίας κατηγορούν τον Βαρουφάκη ότι συνειδητά υπέσκαπτε τις διαπραγματεύσεις, προετοιμάζοντας μυστικά την επιστροφή στη δραχμή. Όπως όμως παραδέχτηκε ο Τσίπρας (14/7, ΕΡΤ) με δική του εντολή επιτροπή υπό τον Βαρουφάκη μελετούσε τους όρους και τις επιπτώσεις της εισαγωγής εθνικού νομίσματος. Οι σύγχρονοι Νενέκοι της ΕΕ είναι τόσο διαβρωμένοι, ώστε να θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως και τη διερεύνηση απλώς της αντικατάστασης του ευρώ!

Στο δημοψήφισμα ο λαός με την ετυμηγορία του δημιούργησε όρους ήττας του συστήματος. Ευτυχώς γι’ αυτό, η κυβέρνηση εμπιστεύτηκε τον Σόιμπλε και όχι τον ελληνικό λαό…

Η αστική πολιτική έχει οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ αναπόφευκτα στην ήττα και τη διάψευση των ελπίδων. Διαψεύστηκε για μια ακόμη φορά η ρεφορμιστική θεωρία της «αριστερής κυβέρνησης», που με παροπλισμένο το κίνημα, υποτίθεται ότι θα ενεργοποιήσει εναλλακτική διαδικασία στο σύστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοαφοπλίστηκε απ’ το μοναδικό πραγματικό όπλο που μπορούσε να ενεργοποιήσει: Το εργατικό λαϊκό κίνημα

Οι συστημικές ερμηνείες της τραγικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως περιορίζονται στη φάση της διαπραγμάτευσης. Δεν εξετάζουν συνολικά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τον ταξικό χαρακτήρα της. Απεναντίας, η υλιστική ταξική προσέγγιση έχει προβλέψει σε γενικές γραμμές τη συστημικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και την αντίρροπη δυνατότητα ανατροπής της. Στην αφετηρία του ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε ως αριστερό μικροαστικό κόμμα με συγκρουόμενες ταξικές πολιτικές. Η αστική τάση ηγεμόνευσε εκμεταλλευόμενη την κρίση των αστικών μνημονιακω΄ν κομμάτων και προωθώντας την ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης με σεβασμό της αστικής οικονομίας, του κράτους της και των διεθνών πλαισίων της. Ιδίως μετά τις εκλογές του 2012 η ηγεμονεύουσα παράταξη παρείχε αφειδώς πειστήρια νομιμοφροσύνης και αποτελεσματικής διαχείρισης. Δαχτυλίδι αρραβώνα με την άρχουσα τάξη αποτέλεσε η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ στην αποκλιμάκωση του κινήματος των πλατειών και στον παροπλισμό των μαζών με την πρακτική της ανάθεσης του κοινωνικού προβλήματος στην «αριστερή κυβέρνηση». Κομβική σημασία είχε και ο όρκος πίστης του Τσίπρα στους εγχώριους και διεθνείς ηγεμόνες και μάλιστα «μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του», ότι είναι αδιαπραγμάτευτο το δυτικό πλαίσιο της χώρας (ΕΕ-ΝΑΤΟ). Καθοριστική ήταν και η συμβολή του ευρωκομμουνιστικού ιδεολογήματος της «Ευρώπης των λαών» που κληρονόμησε ο ΣΥΡΙΖΑ απ’ το ΚΚΕ εσ. Στη λογική του οι θεωρητικοί του ΣΥΡΙΖΑ επεξεργάστηκαν τη θεωρία ότι τα προβλήματα του χρέους και της λιτότητας θα λύνονταν σε ευρωπαϊκή (ΕΕ) κλίμακα και εξ αντανακλάσεως σε εθνική βάση, παραγνωρίζοντας τον μη υποκείμενο σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά συνεχώς αντιδραστικοποιούμενο ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η πολιτική του ισχυρού νομίσματος και της παγιωμένης λιτότητας επιβάλλεται με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, που καθιερώνει μηχανισμούς διαρκούς εποπτείας και διαρκών μνημονίων. Πρόσφατα μάλιστα σε σύνοδο κορυφής ενισχύθηκε περαιτέρω αυτό το σύμφωνο, θωρακίζοντας το ιμπεριαλιστικό κέντρο έναντι της περιφερειακής ζώνης και των όποιων δυνάμεων διαφοροποίησης ή αμφισβήτησης. Η Γερμανία έχει πλέον και την οικονομική και τη θεσμική δύναμη, για να συντρίψει και μάλιστα τιμωρητικά προς παραδειγματισμό, και μια δευτερεύουσα ενδοσυστημική διαφοροποίηση. Παράλληλα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές και τις ενδοΕΕ αντιθέσεις. Σωστή σκέψη υποθηκευμένη όμως απ’ την αμετακίνητη αγκίστρωσή της στην ΕΕ, κατά κύριο λόγο. Στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, λόγω της υπερδιεθνοποίησης, παράλληλα με την όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλισμών αναπτύσσεται και η αλληλεξάρτησή τους. Για παράδειγμα, παρά τον πόλεμο της Ουκρανίας, η ενεργειακή τροφοδότηση της Ευρώπης απ’ τη Ρωσία συνεχίστηκε, φαινόμενο αδιανόητο σε άλλες εποχές. Μια μικρομεσαία χώρα, όπως η Ελλάδα, μόνο στη βάση αμοιβαίων ελκυστικών οικονομικών και πολιτικών οφελών (χωρίς βέβαια εκχωρήσεις τύπου Καμμένου) μπορεί να αξιοποιήσει τέτοιες αντιθέσεις. Είναι όμως τόσο σφιχτά δεμένη με τους Δυτικούς, ώστε ακόμη και η ευρωπαϊκού και όχι μόνον εθνικού οφέλους, επέκταση απ’ την Τουρκία του αγωγού φυσικού αερίου, είναι μετέωρη, λόγω αντίδρασης ΗΠΑ και ΕΕ. Αλλά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ούτε την αντίθεση των ΗΠΑ προς ΕΕ (όπως επιχείρησε για ένα διάστημα) δεν μπορεί να αξιοποιήσει, γιατί ανήκει στο χώρο κυριαρχίας της Γερμανίας. Το χαρτί της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας όντως συγκινεί τις ΗΠΑ, αλλά λόγω των στρατηγικών δεσμών με την ΕΕ, επερχομένης μάλιστα και της Διατλαντικής Συμφωνίας, αρκέστηκαν σε αμοιβαίες αλλά ετεροβαρείς (λόγω μέτρων) για την Ελλάδα συστάσεις διευθέτησης… Η κυβέρνηση προσπάθησε να αξιοποιήσει και τις εντός ΕΕ ετερόκλητες αντιθέσεις. Υπερεκτίμησε όμως αυτές τις αντιθέσεις και τις δυνάμεις της. Όντως, ο Ολάντ, και δευτερευόντως ο Ρέντσι, για το συμφέρον της Γαλλίας αντιτάχθηκε στη Γερμανία αλλά μόνον για το Grexit, όχι για τον βαρύτατο πέλεκυ των μέτρων. Το ίδιο ισχύει και στην αντίθεση της σκληρής λιτότητας, της οποίας υπεραμύνεται η Γερμανία, και της πολιτικής της χαλάρωσης που εκφράζει ο Ντράγκι, όπως και στην πιο ασθενή αντίθεση, χριστιανοδημοκρατών και λαϊκοδημοκρατών. Όσοι «υποστήριζαν» την Ελλάδα απλώς απέκλειαν την αποβολή, συμμεριζόμενοι την αναγκαιότητα επαχθών μέτρων. Τέλος, κάποιες κινητοποιήσεις συμπαράστασης στην Ευρώπη, έχουν πολιτική και ηθική αξία για μας, χωρίς βέβαια να ιδρώνει το αυτί της Μέρκελ… Έτσι, το ισχυρό χαρτί της διαπραγμάτευσης, που ο Τσίπρας με περισσή αυτοπεποίθηση επέσειε στον ελληνικό λαό προεκλογικά, κατάντησε κουρελόχαρτο μπροστά στην ατσάλινη ισχύ των Γερμανών και στην έλλειψη διεθνών ερεισμάτων. Η ατελέσφορη εξαρχής διαπραγμάτευση άνοιξε το δρόμο στον τυχοδιωκτισμό της «μπλόφας», όπου, παρά τις διακυμάνσεις, ο δυνατός εξοντώνει τον αδύνατο…

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως αυτοαφοπλίστηκε απ’ το μοναδικό πραγματικό όπλο που μπορούσε να ενεργοποιήσει: Το εργατικό λαϊκό κίνημα. Υπάρχουν δύο κορυφαίες στιγμές του κινήματος στο πεντάμηνο, αρχές Φλεβάρη και αρχές Ιούλη, όταν ο λαός σε μεγαλειώδη αγωνιστική έξαρση απαίτησε να τεθεί τέρμα στη λιτότητας, την ταπείνωση, τα μνημόνια. Όμως, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενσωμάτωσε αυτές τις αντιδράσεις στην αστική πολιτική της διαχείρισης.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του δεν υπηρετεί το λαό, αλλά το κεφάλαιο, ακόμη κι όταν θίγει επιμέρους συμφέροντά του, όπως με την αύξηση της φορολογίας απ’ το 26% στο 29%.

Το ελληνικό κεφάλαιο, αν και ορισμένα τμήματά του πλήττονται, όπως οι φαρμακοβιομηχανίες, που υποχρεώνονται σε οριζόντια μείωση τιμών, και η ποντοπόρος ναυτιλία, που καλείται να πληρώσει υψηλότερο φόρο χωρητικότητας και να απολέσει σταδιακά τις φοροαπαλλαγές, αλλά ακόμη κι όταν πλήττεται στο σύνολό του απ’ την αύξηση της φορολογίας, ωστόσο συνδέει τα συμφέροντά του ως τάξη με την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ, αποβλέποντας στη σύνδεσή του με ισχυρά ευρωπαϊκά κεφάλαια στην προώθηση εξαγωγών, στην αξιοποίηση στην παρούσα συγκυρία 20 δισ. ΕΣΠΑ και 35 δισ. του πακέτου Γιούνκερ, στην περαιτέρω απορρύθμιση της εργασίας (αμοιβή, ασφαλιστικό, συλλογικές συμβάσεις), στη μείωση της φορολογίας, ειδικά για το μη μισθολογικό κόστος, στην ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας. Εξάλλου, το κεφάλαιο, κι όταν πλήττεται, ξέρει να φοροδιαφεύγει, να μετακυλίει το βάρος στον εργαζόμενο και τον αγοραστή, να χρησιμοποιεί μαύρη εργασία, να δίνει, ιδιαίτερα σήμερα, «άδεια» άνευ αποδοχών στους εργαζόμενους, να μετακινείται στο εξωτερικό, Δηλωτική της στάση του κεφαλαίου είναι η επιστολή στον πρωθυπουργό εκπροσώπων των πέντε κορυφαίων εργοδοτικών οργανώσεων, με την οποία πιέζουν την κυβέρνηση ν’ αποφύγει τη ρήξη με τους εταίρους και την έξοδο απ’ την Ευρωζώνη. Επαναδιατύπωσαν το αίτημά τους τρεις μέρες μετά το δημοψήφισμα με δραματικούς τόνους. Η άμεση επέμβαση του κεφαλαίου στην κυβερνητική εξουσία και η κινδυνολογική πίεσή του είναι σαφείς. Η κυβέρνηση απομονωμένη με δική της θέληση απ’ τον νικητή λαό του δημοψηφίσματος, πιεζόμενη ασφυκτικά και εκβιαστικά απ’ τους δανειστές, το κεφάλαιο, το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ θα κάνει την απόλυτη υποχώρηση, προσφέροντας «γην και ύδωρ» στις Βρυξέλλες.

Ο όρκος υποταγής του Τσίπρα στο αστικό κράτος που συμπυκνώνεται στη φράση: «σεβόμαστε τη συνέχεια του κράτους» προδιέγραψε την αναπαραγωγή και διαχείριση του κράτους και την παραίτηση και από δευτερεύουσες συγκρούσεις. Στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου διαπλεγμένη άμεσα με την οικονομική εξουσία του και τους θεσμούς της (ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κ.ά.) ενεργοποιείται άμεσα και δυναμικά εν συνόλω (en block) εναντίον και δευτερεύουσας κίνησης (άλλοτε ανεκτής, 1945-70), που ενδέχεται να ενεργοποιήσει τον εργατικό – λαϊκό παράγοντα. Η ολική και λυσσαλέα αντίδραση του συστήματος στο πρόσφατο δημοψήφισμα, μπορεί να θεωρηθεί «πρόβα τζενεράλε» του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δικτατορίας για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών. Απ’ την ωμή επέμβαση της ηγεσίας της ΕΕ στα εσωτερικά της χώρας, την ασφυξία που επέβαλε η ΕΚΤ στο τραπεζικό σύστημα και τη μεθόδευση του capital control, την κινδυνολογική ταύτιση του Όχι με την έξοδο απ’ το ευρώ, ως το συνασπισμό της «Αγίας Οικογένειας» των κομμάτων του συστημικού τόξου, που με εμετική ευρωλαγνεία υπεράσπισαν τα ιερά και τα όσια του ευρώ, την επίκληση απ’ τον Καμμένο του σταθεροποιητικού ρόλου του στρατού, που πρέπει να ανταποκρινόταν σε αντίστοιχες κινήσεις, τη νεκρανάσταση πολιτικών βρικολάκων, την έμμεση αλλά σαφή επέμβαση υπέρ του ναι του Προέδρου της Δημοκρατίας, την επέμβαση και των κυριότερων οργανώσεων του κεφαλαίου υπέρ του ναι (ευρώ), των δημάρχων των τριών μεγάλων πόλεων και περιφερειαρχών, ως τη δήλωση υπέρ του ναι του επονείδιστου «ηγέτη» της ΓΣΕΕ Παναγόπουλου, τη σαρωτική και γκεμπελική κινδυνολογία των ΜΜΕ, όλοι αυτοί οι κρίκοι του συστήματος σε αγαστή σύμπνοια και με ιερό φανατισμό έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα υπέρ του ναι. Ο λαός στη σύγκρουση νίκησε, αποδεικνύοντας ότι ακόμη κα αυτό το πανίσχυρο πλέγμα εξουσίας δεν είναι ανίκητο. Ταυτόχρονα, διαψεύστηκε για μια ακόμη φορά η ρεφορμιστική θεωρία της «αριστερής κυβέρνησης», που με παροπλισμένο το κίνημα, υποτίθεται ότι θα ενεργοποιήσει εναλλακτική διαδικασία στο σύστημα. Η θεωρία της αλλαγής με ακολουθία διαρκών ειρηνικών μεταρρυθμίσεων χωρίς επαναστατική ρήξη, όχι μόνο διαψεύστηκε, αλλά αντικαταστάθηκε από τρίτο μνημόνιο διαρκών αντιμεταρρυθμίσεων…

Η τραγική αποτυχία της «διαπραγμάτευσης»
ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΠΟΥ ΘΕΤΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ

Οι τρεις πυλώνες της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (συμμαχία με τον δυτικό ιμπεριαλισμό, το κεφάλαιο και το κράτος του) και η αποστοίχισή του απ’ το κίνημα, προδιέγραψαν την αποτυχία του με οδυνηρές επιπτώσεις για το λαό. Η διαπραγμάτευσή του με ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ προσδιορισμένη απ’ αυτό το πλαίσιο ήταν καταδικασμένη σ’ αποτυχία. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκαν την αδιαλλαξία των πιστωτών και όπως αποκάλυψε ο Βαρουφάκης και επιβεβαίωσε ο Τσίπρας, συγκροτήθηκε επιτροπή μελέτης των όρων και συνεπειών της επανόδου σε εθνικό νόμισμα, χωρίς όμως, απ’ ότι φαίνεται, σοβαρότητα και συστηματικότητα. Εξάλλου, όπως ομολόγησε ο Τσίπρας, δεν πίστευε σ’ αυτή τη λύση… Επομένως, επανήλθαν σε μιαν ατελέσφορη διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση όμως του δυνατού με τον αδύνατο αποτελεί ακυρολεξία (Διάλογος Αθηναίων – Μηλίων, Θουκυδίδης). Ο δυνατός επιβάλλει τα συμφέροντά του και ο αδύνατος παίρνει το πολύ κάποια ψιχουλάκια. Ο Τσίπρας και ο κύκλος των κολάκων του είχε δύο σχεδόν μεταφυσικές ιδεοληψίες: Την πίστη στην επιτυχία «της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης» και στην «επιτυχία» συνακόλουθα της διαπραγμάτευσης. Για την επιτυχία της διαπραγμάτευσης συνδυάστηκαν: Η θεωρία των παιγνίων του Βαρουφάκη, η μπλόφα του χαρτοπαίκτη και η πονηριά με την οποία ο αδύνατος «υπερισχύει» του δυνατού. Το στοίχημα ήταν ποιος θα υποχωρούσε πρώτος. Οι Έλληνες διαπραγματευτές ανόητα αρνήθηκαν στην αρχή τα 7,5δισ. της τελευταίας χρηματοδότησης, ενώ ήταν μεγάλες οι υποχρεώσεις εξόφλησης τοκοχρεωλυσίων. Σ’ ένα αγώνα δρόμου η κυβέρνηση αποστράγγισε τη ρευστότητα. Με αναλγησία και αυταρχισμό κατέτρωγε τις σάρκες της κοινωνίας. Πλήρωσε υπέρογκα ποσά στο ΔΝΤ σταματώντας τις πληρωμές στο εσωτερικό και προβαίνοντας σε υποχρεωτικό (με ΠΝΠ, μάλιστα) δανεισμό αποσπώντας τα διαθέσιμα από οργανισμούς, δήμους και περιφέρειες. Ο χειρισμός του δημοψηφίσματος (ως υπέρτατη μπλόφα απ’ τη μεριά των Τσίπρα – Βαρουφάκη) αποτέλεσε χρυσή ευκαιρία για τους εταίρους. Στέρησαν τη ρευστότητα απ’ τη χώρα και την οδήγησαν σε capital control. Ο κύβος είχε ριφθεί πλέον! Η κυβέρνηση πρόβαλε ένα «ευλογοφανές» δίλημμα. Ταπεινωτική συμφωνία ή grexit. Όμως πρόκειται για ακόμη ένα ψευδοδίλημμα αστικής πολιτικής; Πρώτο, το δίλημμα δεν έπεσε ουρανοκατέβατο. Είναι προϊόν της τυχοδιωκτικής, αυταρχικής, αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης και των αυταπατών της. Δεύτερο, το δίλημμα δεν θα υπήρχε αν ως σοβαρή πολιτική αριστερή δύναμη ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εξετάσει το grexit ως ενδεχόμενο προ των εκλογών ή το εξέταζε σοβαρά μετά απ’ αυτές. Τρίτο, έστω και τώρα θα μπορούσε να προχωρήσει σε εθνικό νόμισμα με την πλειοψηφία του λαού να τη στηρίζει. Αλλαγή νομίσματος έχει πραγματοποιηθεί άπειρες φορές, χωρίς λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς…

ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Διαφοροποιήσεις και αναγκαίες ρήξεις
ΜΕΣΑ ΣΕ ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Θετικό γεγονός αποτελεί η διαφοροποίηση της Αριστερής Πλατφόρμας και η καταψήφιση απ’ τη μεριά της του τρίτου και χειρότερο μνημονίου, που συνομολόγησαν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η αυτοκρατορία των Βρυξελλών. Αυτή η διαφοροποίηση, αν εξελιχθεί, μπορεί να συμβάλλει, υπό όρους βέβαια, στην προώθηση αριστερής λύσης στην ελληνική κρίση. Ερωτηματικά όμως εγείρει η δήλωση στήριξης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ απ’ τον Λαφαζάνη και άλλα στελέχη της Πλατφόρμας σε θερμούς μάλιστα τόνους «Στηρίζουμε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τη στηρίζουμε πολύ δυνατά. Τη στηρίζουμε ολόθερμα» (Π. Λαφαζάνης). Η αντιφατικότητα στάσης και δήλωσης είναι εξόφθαλμη: Πώς είναι δυνατόν να στηρίζει κανείς την κυβέρνηση, αλλά να μη στηρίζει την κεντρική πολιτική επιλογή της; Αυτή η στάση δίνει λαβή για λοιδορίες και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στους πολιτικούς και τα μίντια του συστήματος.

Το κυριότερο όμως είναι ότι μ’ αυτή την επαμφοτερίζουσα στάση η Πλατφόρμα καλλιεργεί σύγχυση και αυταπάτες στις μάζες του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν αγανακτήσει με την επιλογή της κυβέρνησης και αισθάνονται μετέωρες και προδομένες. Αντί ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου να καθαγιάζουν τον Τσίπρα, που περίπου παρομοιάζεται με αθώο αμνό που θυσιάζεται για χάρη του λαού, αναγκαίο είναι να στραφούν στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, να τον εμψυχώσουν, να του προτείνουν ένα ριζοσπαστικό όραμα, να μην τον εγκλωβίζουν στη διαπάλη της κομματικής καμαρίλας, αλλά να οδηγήσουν σε λαϊκούς αγώνες για ρήξη και ανατροπή τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ, που η αγωνιστική της ορμή, όπως απέδειξε και το Δημοψήφισμα, είναι στο υψηλό σημείο της. Το πώς θα λύσει η Αριστερή Πλατφόρμα τις εσωκομματικές αντιθέσεις της με την αστική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι δικό της θέμα. Η γνώμη μας πάντως είναι ότι αν η Πλατφόρμα εγκλωβίσει αυτή την αντίθεση στην εσωκομματική διαπάλη, όπως έπραττε μέχρι τώρα, και δεν τη φέρει ενώπιον της κοινωνίας σαν ταξικό διακύβευμα σε τελευταία ανάλυση, μια αριστερή δυνατότητα θα πάει χαμένη.

Στους ρυθμούς και αιφνιδιασμούς της τρέχουσας συγκυρίας το ΚΚΕ αποδεικνύει εντονότερα τη θεωρητική και πολιτική ανεπάρκειά του. Την ισχυρή διαφοροποίηση της Πλατφόρμας την αντιμετωπίζει με λογική συνωμοσιολογίας και σχεδιασμού της άρχουσας τάξης. Σύμφωνα με τη λογική αυτή η Πλατφόρμα αξιοποιείται σαν ανάχωμα, που θα συγκρατεί τους ΣΥΡΙΖαίους εντός του συστημικού στρατοπέδου, αποτρέποντας τη μεταπήδησή τους στον αντισυστημικό χώρο. Δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία ότι η άρχουσα τάξη εξυφαίνει και θέτει σε εφαρμογή σχέδια για να διατηρεί και να διευρύνει τον έλεγχό της στην κοινωνία. Η Αριστερή Πλατφόρμα όμως ανεξάρτητα απ’ την επιλογή την οποία τελικά θα προκρίνει, αποτελεί την πολιτική διαμεσολάβηση μεταξύ της λαϊκής εργατικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και της αστικής ηγεσίας του. Η άρχουσα τάξη δεν είναι παντοδύναμη μοίρα που κατευθύνει τα πάντα.

Μονοδιάστατη και στατική αντίληψη έχει το ΚΚΕ και στο θέμα του δημοψηφίσματος και του grexit. Στο πρώτο έβλεπε μόνο την υπαρκτή βέβαια πλευρά της χειραγώγησής του απ’ την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο το ταυτίζει αποκλειστικά με την έξοδο απ’ το ευρώ. Το ΝΑΡ, αντίθετα, και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είδαν και αξιολόγησαν ως κυρίαρχη πλευρά του δημοψηφίσματος τη ριζοσπαστική δυναμική που απελευθερώνει. Στο δεύτερο έστω κι αν οι συνθήκες δεν είναι αυτές που προβλέπουμε στην τακτική μας, θα αντιμετωπίσουμε το Grexit ως στόχο που συμπυκνώνει τις αντιθέσεις (αδύνατος κρίκος) και θ’ αγωνιστούμε για να διευρύνουμε το ρήγμα με άλλες απαραίτητες αντικαπιταλιστικές κατακτήσεις.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Για τους Γερμανούς[1] ισχυρίζονται, όταν τους περιγράφουν με διάφορα επίθετα, ότι είναι άκαμπτοι και σκληροί, αλαζόνες και υπερόπτες, αλλά και προνοητικοί και μεθοδικοί. Η αλήθεια είναι ότι δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη, φροντίζουν στα πλαίσια του δυνατού με επιστημονικό τρόπο να προσεγγίζουν την πραγματικότητα έτσι ώστε να μπορούν να την αλλάζουν, να την τροποποιούν κατά το δοκούν αν είναι δυνατόν ή να επηρεάζουν τις εξελίξεις όσο το δυνατόν περισσότερο προς ίδιον όφελος. Σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας της Γερμανίας, έχοντας εδώ και εκατό χρόνια επιτύχει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση σε οικονομικό και πολιτικό πεδίο, να αφήνει τα πράγματα να τρέχουν εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους χωρίς από πριν να έχει προνοήσει μέτρα παρέμβασης. Τώρα αν αυτό προσδίδει χαρακτηριστικά ακαμψίας σε απότομες στροφές των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων είναι ένα από τα δυσάρεστα ενδεχόμενα που όμως έχουν μια πιθανότητα να συμβούν ενώ είναι δεδομένη η επιτυχία της στιβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα αλλά και το μέλλον και τις προκλήσεις τους. Είναι οι πρώτοι διδάξαντες που χρησιμοποίησαν γενικευμένο σχεδιασμό, σε πανκρατική κλίμακα, στις πολεμικές συνθήκες ανάπτυξης του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Έτσι κορυφαίοι εκπρόσωποι[2] τους έχουν παραθέσει τη στρατηγική τους για την περίοδο. Στρατηγική που εξειδικεύτηκε και παγιώθηκε μετά και την εμπειρία της πρόσφατης διεθνούς κρίσης. Αυτή τεκμηριώνεται και περιγράφεται ως εξής: «Κάθε βήμα προς τα πίσω από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα σήμαινε ανυπολόγιστους κινδύνους για την οικονομική και πολιτική σταθερότητα. Τα διδάγματα από την κρίση δείχνουν ότι η ΕΕ θα πρέπει να συνεχίσει να αναπτύσσεται προς μια πολιτική ένωση. Είναι πολύ σημαντικό να προωθηθούν «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και τα δημόσια χρέη που ναρκοθετούν τους κρατικούς προϋπολογισμούς είναι μεγάλο πρόβλημα. Ανακεφαλαιώνοντας τα μέχρι τώρα οφέλη αναφέρει ότι: Η ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μια ιστορία επιτυχίας, και η εισαγωγή του ευρώ παραμένει σωστή για τους παρακάτω λόγους: 1) Το ευρώ έχει ενισχύσει το εμπόριο της Γερμανίας με τη ζώνη του ευρώ. Η ζώνη του ευρώ είναι για πολλές γερμανικές εταιρείες το έρεισμα για να διεισδύσουν στις διεθνείς αγορές. 2) Η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας αυξήθηκε σημαντικά μετά την εισαγωγή του ευρώ. Το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αυξήθηκε σημαντικά πιο λίγο από ό, τι στην υπόλοιπη ζώνη. Την εποχή του γερμανικού μάρκου συγκριτικά πλεονεκτήματα εξαλείφονταν από την ανατίμηση του γερμανικού μάρκου και την υποτίμηση των νομισμάτων των χωρών της νότιας Ευρώπης. 3) Το ευρώ έχει συμβάλει σε πιο σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Η διακύμανση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ έναντι του δολαρίου είναι κατώτερη από την μεταβολή της για το γερμανικό μάρκο έναντι του δολαρίου τις δεκαετίες 1980 και 1990. Η μείωση της αξίας του ευρώ σε σωστά επίπεδα κάνει καλό στη γερμανική οικονομία. 4) Η εισαγωγή του ευρώ έχει βελτιώσει τη σταθερότητα των τιμών στη Γερμανία (παρόλη την αύξηση στις τιμές για τον απλό καταναλωτή σσ) 5) Το ευρώ έχει οδηγήσει σε μια διαρθρωτική μείωση των επιτοκίων και συνεπώς σε πιο ευνοϊκές συνθήκες επενδύσεων και προϋποθέσεις ανάπτυξης. Από το 2001, τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων δεκαετούς μειώθηκαν, ιδίως στις νότιες χώρες της Ευρώπης, σημαντικά. Αυτό έχει οδηγήσει σε επενδύσεις και ανάπτυξη, αλλά και αύξηση της κατανάλωσης επί πιστώσει. (Αυτό βοηθάει την απορρόφηση γερμανικών προϊόντων σσ) Από την αρχή της κρίσης του δημόσιου χρέους, τα επιτόκια αυξήθηκαν απότομα στις περιφερειακές χώρες σε σύγκριση με τη Γερμανία. 6) Το ευρώ δίνει στη Γερμανία το οικονομικό βάρος για να συμβάλει στη διαμόρφωση της διεθνούς πλαισίου πολιτικής στο μέλλον. Το μερίδιο της Γερμανίας στο παγκόσμιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν έχει μειωθεί. Ενώ το μερίδιο της Γερμανίας το 2011, αντιπροσώπευε μόνο περίπου τέσσερα τοις εκατό, το μερίδιο της ζώνης του ευρώ ήταν περίπου 14,5 τοις εκατό. Στην ήπειρό μας, μόνο η ΕΕ είναι ένας πραγματικός παγκόσμιος παίκτης, με σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους που παράγει το ένα τέταρτο της παγκόσμιας παραγωγής. Ένα ικανό και αξιόπιστο πακέτο διάσωσης είναι ουσιαστικής σημασίας για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της ζώνης του ευρώ. Δεν ταιριάζει με τη φιλοσοφία μας για να απαιτήσουμε οικονομικό ακτιβισμό και απερίσκεπτους ελιγμούς της πολιτικής σε οικονομικά δύσκολους καιρούς. Ήταν πάντα η σταθερότητα και ο μακροπρόθεσμος προσανατολισμό, οι εγγυητές της επιτυχίας της γερμανικής οικονομίας.»

Η συγκεκριμένη στρατηγική με τα συγκριτικά οφέλη που έφερε στο γερμανικό κεφάλαιο έχει και άλλες πλευρές που δεν αναφέρονται εδώ αλλά που είναι κρίσιμες για να συνεχίσει, με το διπλό όχημα ευρώ-ΕΕ, να είναι παγκόσμιος παίκτης με μεγάλες βλέψεις. Σπάει τη μονοκρατορία του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος κυκλοφορίας και αποθεματοποίησης, υποσκάπτει τη θέση και τα οφέλη των ΗΠΑ ως παγκόσμιου νταβατζή χάρις στη δυνατότητα τους να τυπώνουν νόμισμα κατά το δοκούν και να αποσπούν στην ουσία φόρο υποτέλειας από το σύνολο του κόσμου έτσι ώστε να μην έχουν ακόμη κηρύξει επίσημα χρεοκοπία. Για να γίνει ελκυστικό το ευρώ και να προσελκύει συνεχώς νέα κεφάλαια πρέπει να είναι σταθερότερο από το δολάριο, με λιγότερη διολίσθηση, έναντι του δολαρίου, της πραγματικής του αξίας. Να μην ξεχνάμε εδώ ότι αντίστοιχες κινήσεις με το δολάριο κάνουν και άλλες χώρες με τα νομίσματα τους π.χ. Κίνα για να μην υποσκάψουν την ανταγωνιστικότητα τους. Αυτό όμως είναι ένα άλυτο δίλημμα. Δεν μπορείς και τη ζώνη του ευρώ να εκμεταλλεύεσαι σαν όχημα για παγκόσμια κυριαρχία της δικής σου παραγωγικής βάσης και ισχυρό νόμισμα που προσελκύει κεφάλαια να έχεις. Το δίλημμα πάει να λυθεί δια της πολιτικής-οικονομικής-δημοσιονομικής και νομισματικής ολοκλήρωσης με γενικευμένη επίθεση ενάντια στα εργατικά δικαιώματα και το μερίδιο του κόσμου της εργασίας στον κοινωνικό πλούτο που παράγει, δια του περιορισμού του «κοινωνικού κράτους» για ανάπτυξη νέων πεδίων κερδοφορίας και την αύξηση της δυνατότητας άμεσων και έμμεσων ενισχύσεων του κεφαλαίου σε κάθε χώρα. Λογική που δια των πλεονεκτημάτων της για τα επιμέρους κεφάλαια συγκαλύπτει τις αντιθέσεις τους που ενίοτε εκδηλώνονται με σφοδρότητα.

Θα ξεχωρίσουμε δύο ομάδες αντιθέσεων. α) Τα κεφάλαια που είναι προσανατολισμένα κυρίως στις εξαγωγές και αυτά που είναι προσανατολισμένα κυρίως στις εσωτερικές-τοπικές αγορές. Τα πρώτα προκρίνουν με ένταση κανιβαλικές επιθέσεις ενάντια στα εργατικά εισοδήματα ενώ τα δεύτερα προκρίνουν τη σταθερότητα τους ή την ελεγχόμενη λελογισμένη μείωση τους. β) Το «παραγωγικό» κεφάλαιο προκρίνει σχετικά χαμηλή και ευλύγιστη ισοτιμία του ευρώ ενώ το «χρηματοπιστωτικό» απαιτεί σκληρό νόμισμα και για να προσελκύει κεφάλαια και για τις τοκογλυφικές του δραστηριότητες και για τις πειρατικές του ανά την υφήλιο επιδρομές. Η διαχείριση του διλήμματος απαιτεί ομαλές και ελέγξιμες καταστάσεις. Το καρκίνωμα της βαθιάς κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού στο σώμα του οχήματος ευρώ-ΕΕ που δεν λέει να αναταχθεί, παρά τα νεοφιλελεύθερα φάρμακα, απαιτεί χειρουργικές επεμβάσεις. Στην απόφαση συντελεί και η συνεχιζόμενη επίμονη αντίσταση του ελληνικού λαού που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να πάρει, ή μάλλον να επιβάλει, απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Το τραπεζικό κεφάλαιο που απαιτούσε[3] να κόψει η Αθήνα το κεφάλι της και να βρει τρόπο για να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος γίνεται επιθετικότερο. Το resalto στις καταθέσεις των κυπριακών τραπεζών επιταχύνει τις κινήσεις κεφαλαίων προς το ασφαλές καταφύγιο των γερμανικών τραπεζών και ομολόγων έστω και αν μαζί με τις πρόσφατες αποφάσεις-οδηγίες για τη «διάσωση» των τραπεζών (συμμετοχή καταθετών κλπ) ρίγη τρόμου διαπέρασαν την ευρωζώνη από άκρου εις άκρον. Κερδισμένες μακροπρόθεσμα οι μεγάλες γερμανικές τράπεζες και τα «ασφαλή» γερμανικά ομόλογα.

Έτσι μέσα σε όλα αυτά μας προέκυψε και η κυβέρνηση Σύριζα με την υπερφίαλη, φαντασιακή, απόλυτα αφελή – και ύποπτη τελικά- άποψη ότι θα επιβάλει ρωγμές στην πανευρωπαϊκή λιτότητα και ρύθμιση του βρόγχου κάθε ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, που είναι το δημόσιο χρέος, δια της … διαπραγμάτευσης και της επίκλησης των «αρχών» της ενωμένης Ευρώπης. Να μην ξεχνάμε ότι πήρε την εντολή για να μην πληρώσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και η εντολή για «σκληρή διαπραγμάτευση» ήταν μόνο για αυτό το σκοπό. Ταυτόχρονα ξέρουν ότι μόνο η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους το 2015 απαιτεί 39 δις[4] που είναι αδύνατον να βρεθούν χωρίς νέα δανεικά και μνημόνιο. Ο οδικός χάρτης κάθε διαπραγμάτευσης τους που θα τηρούσε τις προεκλογικές υποσχέσεις θα ήταν στάση κάθε εξυπηρέτησης του χρέους, ανακοίνωση του ποσοστού κουρέματος, έναρξη των όποιων διαπραγματεύσεων μόνο για το ύψος του ποσοστού κουρέματος, κρατικοποίηση των τραπεζών, μεταφορά όλων των αποθεματικών σε μια νέα κεντρική τράπεζα για να μην χρησιμοποιούν τα κεφάλαια της χώρας ο Ντράγκι και οι πραιτοριανοί του, περιορισμός της κίνησης κεφαλαίων, γνωστοποίηση της πρόθεσης ότι αν πάνε να στραγγαλίσουν οικονομικά τη χώρα θα προσφύγει στην έκδοση νομίσματος, ενίσχυση με όλους τους τρόπους των ελεγκτικών μηχανισμών για να παταχθεί η φοροδιαφυγή και να ελεγχθούν τα παρελθόντα έτη και οι εξαγωγές καταθέσεων, νομοθέτηση άμεση της κατάργησης των μνημονιακών νόμων και άμεση εφαρμογή κάθε φιλεργατικού και φιλολαϊκού μέτρου κοκ. Έτσι και θωρακίζεσαι απέναντι σε εκβιασμούς και τα λαϊκά συμφέροντα υπερασπίζεσαι. ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ. Αν δεν θέλεις, κάνεις, ότι έκανε η ομάδα Τσίπρα. Η ηγετική ομάδα του Σύριζα, αυτή δηλαδή περί τον Τσίπρα, που εκφράζει τα πιο ευρωλιγούρικα μικροαστικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας καθώς και νέα μισθωτά στρώματα συνδεδεμένα με τις ευρωμπίζνες και την ποικιλότροπη εξυπηρέτηση συμφερόντων της αστικής τάξης σε σχέση με την ΕΕ και όχι μόνο, βρέθηκε μεταξύ σφύρας και άκμονος στα χρόνια της φωτιάς της αντιμνημονιακής πάλης, προσάρμοσε τη τακτική της, συγκάλυψε τις πραγματικές επιδιώξεις της πρώτα και κύρια μέσα στο κόμμα για να μπορέσει να κυριαρχήσει. Μόνο που η σύντομη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας αποκάλυψε και τις αυταπάτες και τις προθέσεις της να έρθει σε συνεννόηση με τους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ και του ευρώ. Η αδιαφανής «σκληρή διαπραγμάτευση» της είχε ως κύριο στόχο την ενσωμάτωση των λαϊκών απαιτήσεων και προσδοκιών στα όποια μίζερα περιθώρια άφηναν οι στρατηγικές των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ. Να εξαναγκάσει δια της μεθοδολογίας του αφοπλισμού να αποδεχθούν τα μνημόνια οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα σαν μονόδρομο και να εγκαταλείψουν κάθε άλλο εναλλακτικό ριζοσπαστικό δρόμο. Μόνο που το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εν μέσω σηκωμένης σημαίας παράδοσης δια των διαφόρων «προτάσεων», ανέτρεψε αυτούς τους σχεδιασμούς. Δεν έφτασε όμως να τους εμποδίσει να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο, το μισητό πρόσωπο του προδότη που αδιαφορεί για κάθε έννοια δικαίου και δημοκρατίας. Έφτασε η εγκληματική πολιτική της να ακυρώσει μέσα σε ώρες – δεν γνωρίζουμε τόσο γρήγορη παραχάραξη στην παγκόσμια ιστορία- τη λαϊκή βούληση, που εκφράσθηκε μέσα από ένα δημοψήφισμα που έκανε για να σώσει τις καρέκλες της και να πατρονάρει την παράδοση των συμφερόντων του λαού και της χώρας. Ενός λαού που με γυμνά χέρια έδωσε τη μάχη σε ένα σύγχρονο ασύμμετρο κοινωνικό πόλεμο και με τη μεγαλειώδη απάντηση του κατήγαγε περήφανη νίκη και έδειξε το μόνο δρόμο διεξόδου και αξιοπρέπειας . Οδήγησε με αυτή την εγκληματική πολιτική ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς στην ατίμωση του ΝΑΙ μέσω του εκβιασμού να μην πέσει «η κυβέρνηση της αριστεράς» γιατί τάχα αυτή θα μπορέσει να σώσει ότι σώζεται. Ο κ. Τσίπρας μπαίνει στο κάδρο των «τελειωμένων» πολιτικών και πρωθυπουργών μαζί με τον Παπανδρέου, τον Παπαδήμο, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Πολύ μικρότερη απάτη και ασέλγεια στο σώμα της δημοκρατίας, όχι αδιάφορη όμως για την ποιότητα του ανδρός, είναι η πλειοψηφία της ΚΕ του κόμματος σου να σε καλεί να μην ψηφίσεις τα αντιλαϊκά μέτρα και τη συμφωνία και εσύ να γράφεις στα παλιά σου παπούτσια την απόφαση και να κάνεις το αντίθετο.

Πριν από αυτό, όμως και ενώ η κορύφωση της ταξικής πάλης έχει χωρίσει τη χώρα στα δυο, εκφράζονται οι κυρίαρχοι κύκλοι του γερμανικού κεφαλαίου με δύο γραμμές που έχουν την αντανάκλαση τους και στις ηγετικές πολιτικές μορφές της χώρας, των Μέρκελ, Σόιμπλε, Γκάμπριελ. Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις του επικεφαλής της BDA της Συνομοσπονδίας Γερμανών Εργοδοτών, σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στις 6-6-2015 στην εφημερίδα Passauer Neue Presse, όπου προειδοποιεί: «Η υπόθεση της Ελλάδας δεν έχει μόνο οικονομική, έχει και πολιτική διάσταση. Περιμένω ότι μαζί η Ελλάδα και η Ευρώπη θα ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση για να εργαστούν από κοινού για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ» τονίζει ο κ. Κράμερ. «Σε αντίθετη περίπτωση» προειδοποιεί με νόημα ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γερμανών Εργοδοτών «όλοι θα αναρωτιούνται σε δέκα χρόνια, γιατί δεν μπορέσαμε να υπερασπιστούμε το κοινό μας νόμισμα». Σε ένα μήνα εκφράζεται με ένταση η άλλη γραμμή: Ο πρόεδρος της ένωσης γερμανικών τραπεζών είπε στο Reuters στις 5-7-2015 ότι… “Οι Έλληνες παραβίασαν τους κανόνες της Ευρωζώνης, γι αυτό πρέπει να φύγουν από την Ευρωζώνη. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επικεφαλής των γερμανών εξαγωγέων που τόνισε ότι δεν μπορεί να δει πως η Ελλάδα μπορεί να μείνει πλέον στην Ευρωζώνη. «Χαστούκι στο πρόσωπο όλων των Ευρωπαίων», χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο πρόεδρος των Γερμανών Βιομηχάνων (BDI) Ούλριχ Γκρίλο, εκτιμώντας ότι η κατάσταση για την Ελλάδα έγινε τώρα «ακόμη πιο δραματική». Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα Bild, o κ. Γκρίλο εκτίμησε ότι το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι πλέον πιθανό. «Δεν επιτρέπεται να γίνουν σάπιοι συμβιβασμοί. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κρατηθεί στην νομισματική ένωση με κάθε κόστος», τόνισε ο κ. Γκρίλο.

Πανικόβλητη η ομάδα Τσίπρα, με κύριο μοχλό τον αρχιτέκτονα κάθε αντιλαϊκού συμβιβασμού Δραγασάκη, υψώνει λευκή σημαία. Οι Γερμανοί κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τους εξευτελίσουν, ακόμη και να ξαποστείλουν την Ελλάδα σε άτακτη χρεοκοπία με απόλυτα εξευτελισμένο και σε πλήρη απαξίωση το πολιτικό προσωπικό της. Έχουν εκτιμήσει, με επιφυλάξεις προς το παρόν, ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα τους διασφαλίζονται καλύτερα έτσι. Η κινητοποίηση των Γάλλων αλλά και των άλλων για ηπιότερο συμβιβασμό γίνεται γιατί αντιλαμβάνονται ότι πίσω από την υποταγή της χώρας μας σε ένα νέο σκληρότερο, πλήρως απαράδεκτο ακόμη και από τον Τσίπρα μνημόνιο, κρύβεται όχι μόνο η επιδίωξη που στρώνει το δρόμο της εξόδου αλλά κυρίως η επιδίωξη για την απόλυτη κυριαρχία του γερμανικού κεφαλαίου στην ευρωζώνη και στην ΕΕ.

Η αριστερή πτέρυγα του Σύριζα, όπως και κάθε έντιμη φωνή στην ηγεσία και στα στελέχη του, παρά το ΟΧΙ τους, δε σήκωσε το γάντι του απόλυτου, κάθετου και οριζόντιου διαχωρισμού από την προδοτική, εγκληματική και αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική της ομάδας Τσίπρα. Του έδωσαν με την επαμφοτερίζουσα στάση τους ανάσες, αέρα ζωής, με αποτέλεσμα να προκαλεί με τον πιο χυδαίο τρόπο λέγοντας ότι είναι «υπερήφανος για την διαπραγμάτευση που έκανε» και, κάνοντας τον κουφό, ότι «όποιος πιστεύει ότι είναι πλαστό το δίλημμα ευρώ ή καταστροφή να του το πει και να προτείνει ένα άλλο δρόμο». Λέμε ότι κάνει τον κουφό, και τον θρασύ ψεύτη, γιατί ξέρει ότι δεν είναι αλήθεια και ότι έχουν προταθεί και άλλος δρόμος και παραλλαγές του. Ελπίζει ότι η διαχείριση της εξουσίας θα του δώσει δύναμη να διαφθείρει, και να κερδίσει με το μέρος του, τον κύριο κορμό του κόμματος του, και ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης και ανάγκης να περάσει η συμφωνία της καταστροφής, θα του δώσουν χρόνο να συνέλθει. Όμως υπάρχει ένα Αλλά.

Οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της συμφωνίας στα εργαζόμενα και λαϊκά στρώματα θα τροφοδοτήσουν όχι μόνο τάσεις συμβιβασμού αλλά και βαθύτερων εξεγερτικών διεργασιών που θα είναι ο μόνιμος εφιάλτης του Τσίπρα και της ομάδας του. Αν οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του ΟΧΙ, μαζί και οι πολιτικές δυνάμεις που λόγο έντονων επιφυλάξεων εκφράστηκαν με άκυρο, πρέπει να συγκροτήσουν ένα πανίσχυρο εργατικό λαϊκό μέτωπο που θα βάλει τη σφραγίδα του σε όλη την περίοδο. Ο λαός σαν τον Ανταίο που παίρνει δύναμη από τη γη πρέπει να πάρει δύναμη από την πιο πλατιά, την πιο βαθιά συνεργασία για την ανατρεπτική του μνημονίου δράση, που θα αλλάζει μέσα από τους συναγωνιστικούς δεσμούς που θα αναπτύσσονται φοβίες, στερεότυπα, άκαιρες επιφυλάξεις από όλες τις λαϊκές, ταξικές, αγωνιστικές, ριζοσπαστικές, αντικαπιταλιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις. Η πλατιά γη των ταξικών αγώνων για την ανατροπή των μνημονίων θα δώσει δύναμη στον λαό Ανταίο για ένα βαδίσει ένα άλλο δρόμο ξεπεράσματος της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, που η σκληρή πάλη γι αυτό θα δημιουργεί ρωγμές στα κοινωνικά τείχη της φυλακής μας, θα ανοίγει και θα στρώνει ένα μικρό μονοπάτι που θα αφήνει την ελπίδα ζωντανή για ένα μέλλον όπου θα κυριαρχεί η εργατική δημοκρατία. Όλοι μα όλοι θα κρινόμαστε σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για καθυστερήσεις και παραλείψεις.

16-7-2915

_______________________________________
[1] Εννοείται ότι μιλάμε μόνο για τους οικονομικούς, πολιτικούς, επιστημονικούς κλπ εκπροσώπους του κεφαλαίου. Επίσης όταν αναφέρουμε ονόματα εκπροσώπων τους θα εννοούμε τα συγκεκριμένα συμφέροντα. Ο γερμανικός λαός δίκαια υπερηφανεύεται για παιδιά του όπως ο Johann Wolfgang Goethe, o Karl Heinrich Marx ή ο Albert Einstein

[2] Ο πρόεδρος του συνδέσμου γερμανικών βιομηχανιών BDI Χανς Πέτερ Κάιτελ με δήλωση του για την νομισματική ένωση. Ιστοσελίδα των γερμανικών αποστολών στην Ελλάδα 7/8-2012

[3]12 Δεκεμβρίου 2009 Berliner Zeitung :Ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Ένωσης Τραπεζών (BdB) Μάνφρεντ Βέμπερ απέρριψε σήμερα κάθε ιδέα να δοθεί ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα, τονίζοντας πως είναι θέμα της Αθήνας να διευθετήσει το πρόβλημα του σοβαρού ελλείμματος του προϋπολογισμού της.

[4] Δελτίο ΟΔΔΗΧ 31-12-2014

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης

Η χώρα εισήλθε σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται από τη μεγάλη επιτάχυνση των εξελίξεων και τη μεγάλη ρευστότητα στο πολιτικό επίπεδο. Με μια έννοια τα μνημόνια και η παρουσία του ΔΝΤ το επόμενο διάστημα θα επιφέρουν πολύ μεγαλύτερες πολιτικές ανατροπές από ότι μέχρι σήμερα. Η ουσιαστική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και η καταβύθιση της ΝΔ, η δημιουργία νέων κομμάτων, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν θνησιγενή, η ανάδειξη ενός αριστερού μικροαστικού κόμματος στη ισχυρότερη πολιτική δύναμη της χώρας και στην κυβέρνηση, μάλλον θα υστερούν σε σχέση με τις ανατροπές που έρχονται.

Σημειώνουμε ορισμένα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν τις εξελίξεις: Την ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος και κορυφαίων θεσμών του με τη στάση και τη συμπεριφορά του, η οποία το τελευταίο διάστημα επιδεινώνει την κατάσταση. Τη μετατροπή του περήφανου ΟΧΙ του ελληνικού λαού από τη μια στιγμή στην άλλη σε ΝΑΙ και σε ολοκληρωτική παράδοση του λαού και της χώρας από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση στις ορέξεις του πολυεθνικού κεφαλαίου. Τη στάση των αστικών πολιτικών κομμάτων. Η συμπεριφορά τους ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, που πρακτικά λειτουργούσαν ως εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου και της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας και μάλιστα με τρόπο προκλητικό πιέζοντας την κυβέρνηση να υπογράψει τις απαιτήσεις της τρόικας από την πρώτη στιγμή, έχει δημιουργήσει ένα πολύ μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα κόμματα αυτά και το λαό. Τη λειτουργία της βουλής και συνολικά τους όρους λειτουργίας της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Την άθλια στάση των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Την ολοκληρωτική απαξίωση στη συνείδηση του λαού της ΕΕ και του περίφημου «ευρωπαϊκού ιδεώδους». Στα μάτια του κόσμου φάνηκε ανάγλυφα αυτό που πάντα η ΕΕ ήταν, ιμπεριαλιστική και αδίστακτη, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει έστω και ελάχιστη αντίσταση. Οι συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων θα χειροτερεύσουν απότομα, ως συνέπεια της εφαρμογής των μέτρων αυτών και θα δώσουν ώθηση στη δυσαρέσκεια, θα φέρουν σε ευθεία αντίθεση το λαό με την κυβέρνηση, το κράτος και τα αστικά πολιτικά κόμματα και μάλιστα σε συνθήκες ενός εντελώς απαξιωμένου πολιτικού συστήματος που αδυνατεί να ελέγξει τις λαϊκές διαθέσεις και να ενσωματώσει τις αντιδράσεις.

Αυτά είναι ορισμένα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, εντός του οποίου θα εξελιχθεί η πολιτική ζωή και οι αγώνες το επόμενο διάστημα. Είναι μια καλή βάση για την άνοδο ενός νέου ριζοσπαστισμού που μπορεί να εκφραστεί στο κίνημα και στους αγώνες και υπό προϋποθέσεις να διαμορφώσει νέα δεδομένα.

Θα ήταν όμως σοβαρή παράλειψη να μην ληφθούν υπόψη οι δυσκολίες για το λαό και το λαϊκό κίνημα. Η αστική τάξη θα πάρει οπωσδήποτε τα μέτρα της και έχει λύσεις και εφεδρείες, διαθέτει εμπειρία και σοβαρούς μηχανισμούς εντός της χώρας, στην ΕΕ και γενικότερα. Ένας επιπλέον κίνδυνος είναι η πιθανή άνοδος της λαϊκής απογοήτευσης, συνεπεία κυρίως του ξεπουλήματος του λαού μετά τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ και επιπλέον να ενισχυθεί η αντίληψη περί παντοδύναμου αστικού συστήματος και του μάταιου των εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα η πιθανή δημιουργία ενός αριστερού ριζοσπαστικού κόμματος και η μετατροπή του υπολοίπου σε κεντρώο αστικό κυβερνητικό κόμμα αυτόνομα ή σε συμμαχία με άλλα κόμματα, κάτι σαν νέα ΔΗΜΑΡ, θεωρούμε ότι είναι καταρχήν θετικό γεγονός. Η ύπαρξη του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με δύναμη 27%, ήτοι 37% ήταν σοβαρό εμπόδιο στη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων και την ανάπτυξη του κινήματος και αυτό το ζήσαμε μετά τον Ιούνιο του 2012. Φυσικά δεν ήταν η μοναδική και πιθανόν ούτε η κυρία αιτία. Ουσιαστικότερο ρόλο έπαιξε η ανεπάρκεια της κομμουνιστικής αριστεράς.

Η διαμόρφωση ενός αριστερού ριζοσπαστικού κόμματος με κορμό την αριστερή πλατφόρμα μπορεί να δώσει ώθηση στους αγώνες και στη βελτίωση του πολιτικού συσχετισμού. Η καταγγελία που επιχειρείται από ορισμένες πλευρές της αριστερής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ως το μελλοντικό ανάχωμα που θα εμποδίσει τους εργαζόμενους να πάνε στην κομμουνιστική αριστερά και να διαμορφώσουν επαναστατική συνείδηση είναι η χειρότερη πρακτική που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται, ούτε ισχυροποιούνται ως συνέπεια της θέλησης της ηγεσίας τους, ούτε παρεμποδίζεται η ανάπτυξή τους αν κάποιοι τα καταγγέλλουν. Αν εκφράζουν οι υπαρκτές τάσεις και υπαρκτές πολιτικές ανάγκες ορισμένων κοινωνικών δυνάμεων, αν έχουν δηλαδή ρόλο στην πολιτική ζωή, μόνο τότε επιβιώνουν και αναπτύσσονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 4% έγινε μεγάλο κόμμα και κυβέρνηση όχι γιατί οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις δεν κατήγγειλαν το χαρακτήρα και τις κρυφές επιδιώξεις του, αλλά γιατί στο τεράστιο κενό που άφησε το 2010-2012 η κομμουνιστική αριστερά κατάφερε να εκφράσει, προφανώς με ρεφορμιστικό τρόπο, τις λαϊκές ανάγκες και επιδιώξεις και φυσικά οδήγησε τη λαϊκή υπόθεση στην υποταγή. Η αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ τότε και αντίστοιχα σήμερα δεν μπορούσε να ήταν η καταγγελία και το ξεσκέπασμα, αλλά η χάραξη της πολιτικής εκείνης που, ερμηνεύοντας τη συγκυρία και τα διακυβεύματά της, συνενώνει αρμονικά τον αγώνα για τις άμεσες ανάγκες του λαού με τις στρατηγικές επιλογές και στόχους.

Σήμερα είναι λάθος να καταγγέλλεται η αριστερή πλατφόρμα και να θεωρείται ότι έτσι θα καθηλωθεί. Πρέπει να αξιοποιείται η παρουσία της για την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και του λαϊκού κινήματος, ενώ παράλληλα η κομμουνιστική αριστερά θα θέτει τις ιδεολογικές και πολιτικές παραμέτρους, ανοίγοντας τα αναγκαία ιδεολογικά μέτωπα, τη σύνδεση της δράσης σήμερα με την προοπτική. Μόνο τότε ωφελείται το λαϊκό κίνημα και η κομμουνιστική αριστερά. Αυτά καταρχήν. Μένει να δει κανείς την εξέλιξη των γεγονότων, πώς διαμορφώνεται, ποιες είναι οι θέσεις και η συμπεριφορά του νέου φορέα, οι ιδεολογικές βάσεις του κ.λπ.

Με βάση όλα τα προηγούμενα το πλαίσιο της δράσης του εργατικού κινήματος και της κομμουνιστικής αριστεράς πρέπει να είναι η επιμονή, χωρίς εκπτώσεις, στο πλαίσιο στόχων που έχει συζητηθεί εκτενώς τα προηγούμενα χρόνια, το οποίο πρέπει να περιλαμβάνει:

Τον αγώνα για τη μη εφαρμογή του νέου μνημονίου, την ανατροπή των μνημονίων και των μνημονιακών νόμων, συγκεκριμένα μέτρα και διεκδικήσεις για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων. Οι διεκδικήσεις αυτές συνδέονται με την προοπτική με μεγάλους πολιτικούς στόχους και αιτήματα, οι οποίοι αντιστρατεύονται την αστική κυριαρχία, βελτιώνουν υπέρ του εργατικού κινήματος τον ταξικό συσχετισμό, υπονομεύουν τα βάθρα της αστικής στρατηγικής και διευρύνουν την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα. Η ανάπτυξη των αγώνων για τα άμεσα ζητήματα και για την ανατροπή των μνημονίων είναι πολύ μεγάλης σημασίας κρίκος που μπορεί να οδηγήσει σε γενικότερη αμφισβήτηση της αστικής κυριαρχίας.

Κόκκινη γραμμή σε αυτό το πλαίσιο διεκδικήσεων, η οποία διαχωρίζει το αστικό στρατόπεδο από τις πολιτικές δυνάμεις και το μπλοκ του εργαζόμενου λαού, αποτελεί η σύγκρουση με την ΕΕ και η αποδέσμευση. Ανεξαρτήτως της τακτικής με βάση την οποία θα διεκδικηθεί ο στόχος αυτός, αν θα προβληθεί καταρχήν η σύγκρουση και η αποχώρηση από την ευρωζώνη, ο στόχος είναι η ΕΕ και θα πρέπει να διεκδικηθεί χωρίς ταλαντεύσεις. Τυχόν υποχώρηση απ' αυτόν μπορεί να αποδειχθεί το όχημα της διολίσθησης προς τον ρεφορμισμό. Το ζήτημα της διαγραφής του δημόσιου χρέους, ένα πρόγραμμα εθνικοποίησης επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και καταρχήν των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό ελέγχου, ένα κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένα πλαίσιο διεκδικήσεων για τα δημοκρατικά δικαιώματα και συνολικά για τα ζητήματα της δημοκρατίας, η ανάπτυξη του αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού και της κάθε είδους εξάρτησης, είναι ορισμένοι από τους άξονες αυτού του πλαισίου. Η πολιτική αυτή και οι στόχοι που την απαρτίζουν πρέπει να γίνεται αντιληπτή όχι αποσπασματικά, αλλά ως το όχημα που αφενός μεν αντιμετωπίζει σημερινές λαϊκές ανάγκες και αφετέρου οδηγεί, πρέπει να οδηγεί, στο στρατηγικό στόχο.

Τις διεκδικήσεις αυτές τις αναπτύσσει και της καθοδηγεί ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων εναντίον των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού και ο αγώνας κατευθύνεται σε βαθιές αντικαπιταλιστικές αλλαγές στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού. Η συμμαχία στη βάση, μέσα στην κοινωνία, είναι συμπαράταξη της εργατικής τάξης, των αγροτών, των ενδιάμεσων μικροαστικών στρωμάτων των πόλεων, της νεολαίας που το περιεχόμενό της ποικίλει, ανάλογα με τις συνθήκες κάθε χώρου, υπηρετεί όμως το γενικό πλαίσιο και τις επιδιώξεις του Μετώπου. Στο πολιτικό επίπεδο συσπειρώνονται στο μέτωπο όλες οι πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις που θέτουν τέτοιους στόχους. Με βάση τα σημερινά δεδομένα στο πλαίσιο αυτό μπορούν να συμπαραταχθούν το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι δυνάμεις του Αριστερού Ρεύματος και άλλες μικρότερες οργανώσεις και συλλογικότητες.

Στην πορεία, αναπτύσσεται η κοινή δράση και η συνεργασία όλων αυτών των πολιτικών δυνάμεων και διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις αλληλοκατανόησης και σύγκλισης σε κοινή προγραμματική βάση, ώστε να διαμορφωθεί το μέτωπο. Το εργατικό κίνημα στη χώρα μας έχει πλούσια θετική και αρνητική πείρα μετωπικής πολιτικής και των κινδύνων τους οποίους διατρέχει. Υπερβολικές υποχωρήσεις σε κρίσιμα ζητήματα, ώστε να επιτευχθεί συμφωνία, στρογγυλέματα στα κεντρικά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα π.χ. ΕΕ και η διαμόρφωση των προϋποθέσεων για το σοσιαλισμό μέσω αυτής της δράσης είναι ζητήματα στα οποία οι υπερβολικές υποχωρήσεις υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσουν την προσπάθεια σε εκτροπή. Ο κίνδυνος του ρεφορμισμού, ο κίνδυνος να επικρατήσει η λογική του μικρότερου κακού είναι υπαρκτός, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες. Τον ζήσαμε το 2010-2012 και μπορούμε να τον αποφύγουμε.

Ορισμένες επισημάνσεις για την τακτική του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα

Οι περίοδοι που χαρακτηρίζονται από μεγάλη ρευστότητα και μεγάλες ανακατατάξεις είναι και περίοδοι σημαντικών δυνατοτήτων για το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική Αριστερά. Εκεί φαίνονται τα προτερήματα και οι αδυναμίες κάθε πολιτικής και κάθε ηγεσίας. Στις συνθήκες αυτές δύο δρόμοι υπάρχουν για τη δράση της κομμουνιστικής αριστεράς. Ή θα διαμορφώσει σχέδιο δράσης με μεγάλες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες που θα απηχούν τα εργατικά συμφέροντα και τις διεκδικήσεις στις συνθήκες αυτές και μαζί την προοπτική της επαναστατικής πάλης και αυτό σημαίνει πέραν των άλλων την ανάληψη σημαντικού ρίσκου ή θα συνεχίσει στο ίδιο πλαίσιο, στον ίδιο ρυθμό με τις προηγούμενες συνθήκες, οπότε την προσπερνούν οι εξελίξεις και ο εργαζόμενος λαός. Ο πρώτος δρόμος είναι αυτός που χαρακτηρίζει ζωντανές πολιτικές δυνάμεις, που έχουν πολύ ισχυρούς δεσμούς με την εργατική τάξη και εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της και ο δεύτερος εκφράζει συνήθως γραφειοκρατικές σε σημαντικό βαθμό δυνάμεις που τρομοκρατούνται από το άγνωστο και θέλουν να προφυλάξουν τα κεκτημένα, να μην αναλάβουν κανένα ρίσκο και επιτίθενται σε καθετί που τους αντιτίθεται και θεωρούν ότι αποτελεί πιθανό κίνδυνο.

Η συμπεριφορά αυτή σε ένα λίγο πολύ σταθερό πλαίσιο, σε συνθήκες παγιωμένων εξελίξεων δεν έχει πολιτικό κόστος, σε φάσεις όμως μεγάλης ρευστότητας τα αποτελέσματα μπορεί να αποδειχθούν ακόμη και καταστροφικά. Απ' ό,τι μέχρι σήμερα είδαμε, το ΚΚΕ συνεχίζει μια τακτική ανάλογη με αυτή των τελευταίων ετών, η οποία φυσικά δεν ανταποκρίνονταν ούτε στις παλαιότερες ούτε στις σημερινές συνθήκες. Χαρακτηρίζεται από συντήρηση των δυνάμεων του, από περιχαράκωση, ξεχωριστή κινητοποίηση των δυνάμεων του και οξύτατες πολιτικές αντιπαραθέσεις με την υπόλοιπη Αριστερά και μέσα στο κίνημα. Σε τελική ανάλυση καμία αξιοποίηση των δυνατοτήτων που υπάρχουν.

Χαρακτηριστική είναι η στάση του στο πρόσφατο δημοψήφισμα και συνολικά στις τελευταίες εξελίξεις. Με το επιχείρημα ότι το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν αποσπασματικό και υπήρχε ο κίνδυνος να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα του η κυβέρνηση επέλεξε αυτό που, για όσους γνωρίζουν, ήταν το αναμενόμενο με βάση την πολιτική του, επέλεξε το άκυρο, θέτοντας τη θέση «όχι» στα μέτρα της τρόικας, ούτε σε αυτά της κυβέρνησης και τα συμπλήρωνε με τη γνωστή θέση εξόδου από την ΕΕ με εργατική εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι στο δημοψήφισμα και σε κάθε δημοψήφισμα το ΚΚΕ καλεί για την ψήφιση της συνολικής στρατηγικής του.

Αποτέλεσμα, ο λαός απάντησε με ένα μεγάλο περήφανο ΟΧΙ, στο 61,3% των ψηφοφόρων, που τουλάχιστον η κυβέρνηση δεν το περίμενε και δεν το ήθελε, γιατί δυσκόλευε τους χειρισμούς που είχε κατά νου, δηλαδή να οδηγήσει τα πράγματα στο συμβιβασμό και την υπογραφή μνημονίου. Στο 61,3% συγκεντρώθηκε η συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης και του εργαζομένου λαού εκφράζοντας τη θέληση της για απαλλαγή από τα μνημόνια και τη λιτότητα και από την άλλη πλευρά ήταν η αστική τάξη, το σύνολο του ντόπιου και ευρωπαϊκού κατεστημένου. Ήταν ένας πρωτοφανής για τα μεταπολιτευτικά χρονικά ταξικός διαχωρισμός. Με τη στάση του το ΚΚΕ βρέθηκε έξω από το λαϊκό στρατόπεδο, ορισμένες φορές μάλιστα με διάφορα προσχήματα το λοιδόρησε. Η εργατική τάξη είδε το ΚΚΕ όχι ως το κόμμα της, αλλά κάτι πέρα και έξω από αυτήν, ξένο προς τα συμφέροντα της. Είναι φυσικό ότι τα μέλη και οι ψηφοφόροι του πλειοψηφικά δεν ακολούθησαν τις κομματικές επιλογές, με αποτέλεσμα έναν νέο βαθύ ρήγμα ανάμεσα στην ηγεσία και την πολιτική της και στον κόσμο του κόμματος.

Την ώρα που μπορούσε να αναδειχθεί σε κινητήρια δύναμη της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού, του 61,3%, να το εκφράσει πολιτικά και να προωθήσει την ενότητα της εργατικής τάξης και την κοινωνική συμμαχία, το ΚΚΕ βρέθηκε απομονωμένο, αποσπώντας τη δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης και τους επαίνους των αστικών δυνάμεων περί του σταθερού και συνεπούς χαρακτήρα του. Αναρωτιέται κανείς ποια τύχη μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα ένας πολιτικός σχηματισμός που η ηγεσία του αδυνατεί να δει σωστά κατ' επανάληψη την αντικειμενική πραγματικότητα και τοποθετείται κατ’ επανάληψη διαιρώντας τους ψηφοφόρους του.

Δυστυχώς η στάση αυτή δεν είναι λάθος και προϊόν κάποιων λανθασμένων εκτιμήσεων, είναι το συνεπακόλουθο των ιδεολογικών και προγραμματικών αντιλήψεων που διαμόρφωσε τα τελευταία χρόνια το ΚΚΕ και των επιδιώξεων της ηγεσίας του, οι οποίες συμπυκνώνονται στα εξής:

Όχι μεγάλες πρωτοβουλίες και ανάληψη δράσης που διαμορφώνουν προϋποθέσεις συσπείρωσης μεγάλων λαϊκών τμημάτων και φυσικά θέτουν την αναγκαιότητα της πολιτικής συνεργασίας και του μετώπου με άλλες πολιτικές δυνάμεις, σημαίνει ότι δεν γίνεται καμία προσπάθεια αξιοποίησης της συγκυρίας για την ισχυροποίηση του εργατικού κινήματος και φυσικά δεν αμφισβητείται ουσιαστικά η αστική τάξη και η κυριαρχία της. Απλά συντηρεί τις δυνάμεις του, επιδιώκει «να μη το έχει ο αντίπαλος στο χέρι την κρίσιμη ώρα, να έχει την ανεξαρτησία του», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά παλαιότερη κομματική απόφαση, εννοώντας ως κρίσιμη ώρα την επαναστατική κατάσταση. Επιπλέον την επαναστατική κατάσταση την συναρτά αποκλειστικά και μόνο από ένα γενικευμένο πόλεμο[1] και τα μέσα για την κατάληψη της εξουσίας είναι μόνο, κατά την αντίληψή του, η εξέγερση και ο εμφύλιος πόλεμος[2].

Αυτή η στρατηγική είναι φανερό ότι δεν απαιτεί μεγάλους ταξικούς αγώνες με επιδίωξη να διαμορφωθεί και καθημερινά να ισχυροποιείται το μέτωπο των επαναστατικών δυνάμεων και του εργατικού κινήματος, δεν απαιτεί πλατύ ταξικό κίνημα στο οποίο το ΚΚΕ θα αγωνιστεί να αποκτήσει ηγεμονική θέση. Η έννοια της ηγεμονίας του είναι άγνωστη, διότι ηγεμονία κάποιου στον εαυτό του δεν έχει κανένα νόημα. Η στρατηγική αυτή απαιτεί ένα μικρό, κλειστό, αυστηρά οριοθετημένο κόμμα που αναμένει την επαναστατική κατάσταση για να ηγηθεί της εξέγερσης για την εξουσία. Ο Αύγουστος Μπλανκί σε έκδοση του 2015. Μόνο που ο Μπλανκί και οι Γάλλοι επαναστάτες της εποχής του είχαν ένα επαναστατικό άρωμα σε μια εποχή μάλιστα που η εξέγερση και τα οδοφράγματα ήταν ο κανόνας, τακτική που οι κλασικοί του μαρξισμού την αντιμετώπισαν αποτελεσματικά και την απαξίωσαν και αργότερα στις αρχές του 20^ου αιώνα το ίδιο αποτελεσματικά την αντιμετώπισε και ο Λένιν.

Όποιος αρνείται την πιθανότητα της εξέγερσης για την εξουσία σαφέστατα δεν έχει σχέση με το μαρξισμό. Οι κομμουνιστές πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για τη χρήση όλων των μορφών πάλης, ανάλογα με τις συνθήκες. Η φιλολογία όμως για την εξέγερση και τον εμφύλιο πόλεμο σήμερα, αυτή τη στιγμή, είναι η καλύτερη πρόφαση να μην κάνει κανείς τίποτα για να προετοιμάσει την επανάσταση και ενδεχομένως την εξέγερση. Είναι η συνταγή της ήττας.

[1] Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο συνέδριο σ. 59

[2] Θεωρητικά ζητήματα στο πρόγραμμα του ΚΚΕ , σ. 105-116

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

του Emile Schepers

Τη Δευτέρα, αφού πρώτα υποβλήθηκε σε μια άγρια ​​εκστρατεία πίεσης που κάποιοι συγκρίνουν με τον «εικονικό πνιγμό[1]», ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε σε ένα δρακόντειο και ταπεινωτικό πακέτο απαιτήσεων από τις 18 χώρες του «Eurogroup» που, εκτός από την Ελλάδα, συμμετέχουν στο νόμισμα του ευρώ.

Όπως απαιτήθηκε από το Eurogroup, ο Τσίπρας υπέβαλε ένα πρώτο νομοσχέδιο για την άμεση έγκριση των μέτρων από τη Βουλή των Ελλήνων, αν και ο ίδιος λέει ότι «δεν πιστεύει» σ’ αυτά, αλλά τα αποδέχεται μόνο κάτω από πίεση, παρόλο που δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα εγκριθούν από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών, ιδιαίτερα της Γερμανίας.
Προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση και οργή σε αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου και 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν «Όχι», το νομοσχέδιο πέρασε με 229 ψήφους υπέρ, 64 κατά και έξι αποχές.
Μόλις μια εβδομάδα πριν, στις 5 Ιουλίου, οι Έλληνες είχαν ψηφίσει σε δημοψήφισμα απορρίπτοντας ένα ηπιότερο σύνολο απαιτήσεων με ποσοστό 61% υπέρ προς 39% κατά.
Αλλά οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται στο σημείο όπου τους τελειώνουν τα χρήματα και όλοι οι τομείς της οικονομίας είναι σε δεινή θέση. Χωρίς χρήματα, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να εισάγει ακόμα και τα τρόφιμα για τα οποία απέχει πολύ από το να είναι αυτάρκης, ούτε τα φάρμακα ή τα καύσιμα. Αυτό χρησιμοποιήθηκε από τις πλούσιες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που καθοδηγούνται από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών δρα Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ως το αμόνι πάνω στο οποίο θα σφυροκοπούσαν τον Τσίπρα μέχρι να υποταχτεί.
Ο Τσίπρας ήρθε στην εξουσία, όταν το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές του Ιανουαρίου. Είχε υποσχεθεί να πολεμήσει ενάντια στον άγριο πρόγραμμα λιτότητας που επιβλήθηκε το 2010 στην Ελλάδα από την «Τρόικα» -το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκτελεστικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης)- ως προϋπόθεση για τη διάσωση της χώρας από τα δυσβάσταχτα χρέη του 2010 και του 2012.
Ωστόσο, ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτό το εμπορικό κράτος δεν ήθελε να φύγει από την Ευρωζώνη και να πάει πίσω στο παλιό ελληνικό νόμισμα, τη δραχμή. Έτσι, έθεσε τον εαυτό του το καθήκον της καταπολέμησης του προγράμματος λιτότητας, ενώ έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στο ευρώ.
Αυτό ίσως να μην ήταν αδύνατό, αλλά κατέστησε την Ελλάδα ευάλωτη σε μια φαύλη εκστρατεία εξαναγκασμού, ιδίως από τη γερμανική άρχουσα τάξη, που δουλεύει μέσα από την Τρόικα και το Eurogroup. Ίσως ο Τσίπρας να έλπιζε ότι το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου θα τον ενίσχυε, αλλά οι απόψεις των Ελλήνων ψηφοφόρων δε μετράνε καθόλου στα μυαλά των ηγεμόνων της Ευρώπης.
Υπάρχει μαζική λαϊκή αντίσταση κατά του προγράμματος λιτότητας που επέβαλε η Τρόικα στις φτωχές χώρες της Ευρώπης. Αυτή αποτελεί μια πιθανή εκλογική απειλή για τις δεξιές κυβερνήσεις στην Πορτογαλία, την Ισπανία και ίσως και σε άλλες χώρες. Ωστόσο, οι ελληνικές τράπεζες, που κοντεύουν να ξεμείνουν από χρήματα, έχουν αναστείλει τις δραστηριότητές τους και επιτρέπεται στους καταθέτες να κάνουν ανάληψη μόνο 60 € την ημέρα, με την πιθανότητα του πλήρους κλεισίματος των τραπεζών να πλησιάζει. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπό την ισχυρή επιρροή της γερμανικής κυβέρνησης, έχει αρνηθεί να εγκρίνει μια νέα εισροή μετρητών στην Ελλάδα, αυξάνοντας την πίεση στην κυβέρνηση του Τσίπρα. Επίσης, τη Δευτέρα 20 Ιουλίου, η Ελλάδα αναμένεται να πληρώσει 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έχοντας αθετήσει την υποχρέωση πληρωμής στο ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αμφισβητήσει τη νομιμότητα του μεγαλύτερου μέρους αυτού του χρέους, και έχει κατ' επανάληψη υποστηρίξει ότι είναι ανεξόφλητο και επιπλέον ότι τα μέτρα λιτότητας χειροτερεύουν την κατάσταση. Από το 2010 η Ελλάδα έχει δει την οικονομία της να συρρικνώνεται τουλάχιστον κατά 24%, με άνεργο το ένα τέταρτο των εργαζομένων της, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι μισοί νέοι εργαζόμενοι. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν περικοπεί, χιλιάδες έχουν απολυθεί, και πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν, καθώς η οικονομία έχει συρρικνωθεί. Ο Τσίπρας υποστήριξε ότι είναι τρέλα να προσπαθήσει να «λύσει» το πρόβλημα προσθέτοντας περισσότερη λιτότητα και συρρικνώνοντας την οικονομία ακόμη περισσότερο.
Τώρα θα πρέπει να απολύσει ξανά όσους δημοσίους υπαλλήλους είχε επαναπροσλάβει στις αρχές του έτους, να αυξήσει απότομα το φόρο προστιθέμενης αξίας (παρόμοιο με τους φόρους επί των πωλήσεων στις ΗΠΑ και εξαιρετικά οπισθοδρομικό επίσης), να μειώσει τις συντάξεις, να αυξήσει αύξηση τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, και να θέσει πολλά κρατικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων ολόκληρων των παράκτιων νησιών καθώς και των λιμανιών και άλλων βασικών υποδομών σε πώληση στα ιδιωτικά συμφέροντα (και όλα αυτά υπό τον έλεγχο της τρόικας, μια άμεση προσβολή στην εθνική κυριαρχία της Ελλάδας).
Ένα μεγάλο μέρος της γλώσσας του μνημονίου που συμφωνήθηκε για τη Δευτέρα είναι ασαφές και θα γίνει αφορμή για νέα διελκυστίνδα. Υπάρχει δυσοίωνη γλώσσα για «εκσυγχρονισμό» της εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι είναι σχεδόν βέβαιη η αποδυνάμωσή της εις βάρος των Ελλήνων εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Μια πρόσφατη ανάλυση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, συμφωνεί με την ελληνική θέση ότι το χρέος είναι αδύνατο να εξοφληθεί και ότι η επιπλέον λιτότητα θα κάνει την κατάσταση χειρότερη. Αν το πρόβλημα είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει ροή εισοδημάτων για να πληρώσει τους λογαριασμούς του, συρρικνώνοντας την οικονομία θα μειώσει τη ροή εισοδήματος ακόμη περισσότερο.
Η έκθεση του ΔΝΤ δείχνει ότι οι πιστωτές της Ελλάδας μπορεί να χρειαστεί να αποδεχθούν απώλειες ή να επεκτείνουν το πρόγραμμα των πληρωμών στην Ελλάδα, και περιέχει την απειλή ότι, σε διαφορετική περίπτωση, το ΔΝΤ θα αρνηθεί τη χρηματοδότηση για τη διάσωση.
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης, σε μια συνέντευξη στο βρετανικό περιοδικό New Statesman, είπε ότι όταν έφερνε τέτοια κοινής λογικής οικονομικά επιχειρήματα στους συναδέλφους του υπουργούς Οικονομικών του Eurogroup, δεν έδιναν απολύτως καμία σημασία. Άρα, η σκληρότητα του νέου καθεστώτος της λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα υπαγορεύεται τόσο από την πολιτική όσο και από την οικονομία.
Ο Σόιμπλε σε γενικές γραμμές είχε υπαινιχθεί ότι ένα Grexit, δηλαδή η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τουλάχιστον προσωρινά, θα μπορούσε να είναι μια καλύτερη προοπτική. Αυτός και άλλοι από τις κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών του ευρώ έχουν κατηγορήσει τους Έλληνες ότι είναι αναξιόπιστοι και ήταν ιδιαίτερα έξω φρενών από το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου, το οποίο έβλεπαν ως ένα τέχνασμα του Τσίπρα για να ξεφύγει από τις δεσμεύσεις που έχουν συμφωνηθεί με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, και όχι ως ένα στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα του ελληνικού έθνους να εκφραστεί σχετικά με το μέλλον του.
Οι γερμανικές εταιρείες έχουν μεγάλη συμμετοχή στην ελληνική οικονομία και θα κερδίσουν από ένα νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων. Για παράδειγμα, η Κατασκευαστική Hochtief, ένας όμιλος με βαθιές ρίζες στη ναζιστική περίοδο της γερμανικής ιστορίας (χρησιμοποιήθηκε για καταναγκαστική εργασία), τώρα έχει υποδειχτεί ως ένας από τους χειρότερους φοροφυγάδες[2] στην Ελλάδα, καθώς οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο ένα ποσό που κυμαίνεται ανάμεσα στα 654 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 604 εκατομμύρια ευρώ) και 1 δισεκατομμύριο δολάρια (περίπου 923,5 εκατομμύρια ευρώ). Σε μια θυγατρική της Hochtief έχουν εκχωρηθεί τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του αεροδρομίου της Αθήνας. Τώρα θα υπάρξουν προσφορές για περισσότερες συμβάσεις τέτοιου τύπου.
Η Ελλάδα είχε μηδενική στήριξη από τις κυβερνήσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δύο ακόμα χωρών που βρίσκονται κάτω από την επιβεβλημένη από την Τρόικα λιτότητα. Οι «λαϊκίστικες» πολιτικές της καταδικάστηκαν επίσης από τους εκπροσώπους των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στο Eurogroup. Οι δεξιές κυβερνήσεις σε όλες αυτές τις χώρες είναι συνένοχες στον κατακερματισμό των διχτυών ασφαλείας και τη διάλυση των συνδικάτων των δικών τους των λαών και δεν θέλουν να ευημερήσει η Ελλάδα και «να βάλει ιδέες» στις δικές τους πλειοψηφίες που μοχθούν.
Εμείς στις ΗΠΑ θα πρέπει αυτό να το πάρουμε σοβαρά υπόψη μας. Πρόκειται για το ίδιο μεγαθήριο που κυβερνά κι εμάς.

Ο Emile Schepers είναι ένας βετεράνος ακτιβιστής των αγώνων για πολιτικά δικαιώματα και για τα δικαιώματα των μεταναστών. Γεννήθηκε στη Νότια Αφρική και έχει διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Northwestern. Έχει εργαστεί ως ερευνητής και ακτιβιστής στις αστικές κοινότητες της εργατικής τάξης στο Σικάγο από το 1966. Δραστηριοποιείται στον αγώνα για τα δικαιώματα των μεταναστών, στην εκστρατεία αλληλεγγύης με την Κουβανική Επανάσταση και σε μια σειρά από άλλα ζητήματα. Γράφει σήμερα από τη Βόρεια Βιρτζίνια.

Πηγή: peoplesworld.org - iskra.gr

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Ο «εικονικός πνιγμός» είναι μία από τις πολλές μορφές τρομοκρατίας (με τη μορφή των βασανιστηρίων) που χρησιμοποιούνται από τον στρατό των ΗΠΑ με στόχο «να μπει τέλος στην τρομοκρατία». Ο εικονικός πνιγμός (που ονομαζόταν «βασανιστήριο του νερού» τον 16ο αιώνα όταν τον χρησιμοποιούσαν για να ελέγχουν τη «σατανικότητα των μαγισσών») προϋποθέτει την ακινητοποίηση του θύματος, την κάλυψη του προσώπου του με ύφασμα και τη ρίψη νερού στο ύφασμα. Το υγρό ύφασμα καθιστά αδύνατη την αναπνοή και το άτομο αισθάνεται σα να είναι έτοιμο να πνιγεί και πανικοβάλλεται, σε βαθμό που θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει τα βασανιστήρια.

Η CIA και ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον εικονικό πνιγμό για «την προώθηση της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο». (πηγή: urbandictionary.com)

[2] Στο αγγλικό κείμενο χρησιμοποιείται ένας βαρύτερος όρος: tax scofflaw. Ως scofflaw περιγράφεται κάποιος που περιφρονεί το νόμο, κυρίως αρνούμενος να συμμορφωθεί με ένα νόμο που είναι δύσκολο να επιβληθεί αποτελεσματικά.

του Δημήτρη Καλτσώνη

Οι συνταρακτικές εξελίξεις, παρότι οδυνηρές για το λαό μας, μας προσφέρουν απλόχερα τους καρπούς της εμπειρίας:

            1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, αυτό που ισχυριζόταν η ίδια και οι εγχώριοι υποστηρικτές της. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα μηχανισμό καταπάτησης της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας των φτωχών και των ανίσχυρων σε όφελος των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και των εγχώριων συνεργατών τους. Πρόκειται για μια δράκα πλουτοκρατών, εκβιαστών, ληστών του πλούτου και του μόχθου του λαού.

            2. Καμιά φιλολαϊκή πολιτική, ειδικά σε καιρούς κρίσης, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν υπάρξει ρήξη και αποδέσμευση όχι μόνο από το ευρώ αλλά από την ΕΕ συνολικά. Με αυτή την έννοια η πορεία από το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” στο 3ο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν προδιαγεγραμμένη. Όποιος ισχυρίζεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους αποδεικνύεται αδαής ή απατεώνας.

            3. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε να καταργήσουμε τα μνημόνια, να ξεφύγουμε από τη φτώχεια, τη συνεχή εξαθλίωση, την απαξίωση και υποδούλωση της χώρας μας, οφείλουμε να έρθουμε σε ρήξη με την ΕΕ, την εγχώρια και ξένη ολιγαρχία. Οφείλουμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές μορφές διεθνούς συνεργασίας με όρους ισοτιμίας.

            4. Η δημοκρατία μας δεν είναι τόσο δημοκρατική, όσο μας την περιγράφουν η κυρίαρχη ιδεολογία και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Όταν ο λαός αποφασίσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που επιτρέπουν οι ιθύνοντες, τότε οι αποφάσεις και οι δημοκρατικές διαδικασίες πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων, όπως συνέβη με το πρόσφατο δημοψήφισμα.

            5. Χρειαζόμαστε επομένως μια άλλη δημοκρατία, όχι υποκριτική, όχι βιτρίνα της εξουσίας μιας ολιγαρχίας, αλλά μια καινούργια Δημοκρατία, μια δημοκρατία του λαού, χτισμένη με νέα υλικά από τον ίδιο.

            6. Πάνω απ' όλα όμως τις σκληρές μέρες που έρχονται, ας μην ξεχάσουμε. Ας γίνουμε σοφότεροι ξαναφέρνοντας πιο έντονα στην καθημερινότητά μας τα μεγάλα μας όπλα: την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την ενότητα και τον αγώνα για να ανατρέψουμε τους παλιούς και νέους υπηρέτες της ολιγαρχίας. Για το δικαίωμα στη ζωή. Είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία και ερχόμαστε από το μέλλον.

* επ. καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου

πηγη: kordatos.org

Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη

Οι τελευταίες ημέρες έφεραν, με έντονο (ή κατ’ άλλους δραματικό) τρόπο, στο προσκήνιο μια κρίση, που υπέβοσκε, εδώ και πολύ καιρό, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και από την εποχή της δημιουργίας του.

Όμως, εάν τα προηγούμενα χρόνια οι κρίσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς αφορούσαν μόνο τα μέλη της, τώρα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την κοινωνία, που βλέπει, για μια ακόμα φορά, να διαψεύδεται η ΕΛΠΙΔΑ της.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε εν όψει των εκλογών του 2004, σε μια προσπάθεια του τότε Συνασπισμού, υπό τον Αλέκο Αλαβάνο, να διασωθεί εκλογικά, διευρύνοντας το ακροατήριό του, με τα κινήματα, που είχαν δημιουργηθεί, το προηγούμενο διάστημα και είχαν συγκροτήσει τον Χώρο Διαλόγου. (ΑΚΟΑ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ, Ενεργοί Πολίτες και διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες και ανένταχτοι).

Πραγματικά, αυτό το ετερογενές σχήμα κατάφερε να εξασφαλίσει την είσοδο στην Βουλή με 3,26% κατακτώντας 6 έδρες, όλες από μέλη του Συνασπισμού.

Από τότε υπήρξαν διάφορες περίοδοι κρίσεων και εντάσεων, μεταξύ των συνιστωσών, που οδήγησαν και σε διασπάσεις (Δημοκρατική Αριστερά) αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε ενωμένος, στα χαμηλά ποσοστά, που του εξασφάλιζαν την άνετη είσοδο στη Βουλή.

Και φτάσαμε στα χρόνια των μνημονίων με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 να «απογειώνονται», σταδιακά, από το 4,60% (2009), στο 16,79% (Μάιο του 2012) και ακολούθως στο 26,89% (Ιούνιο 2012).

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, που ο ΣΥΡΙΖΑ «σε μια νύχτα»- θα μπορούσε να πει κάποιος σχηματικά- έγινε διεκδικητής της εξουσίας φάνηκαν- σε όσους παρακολουθούσαν- ακόμα πιο έντονα οι εσωτερικές διαφοροποιήσεις. Όμως, το «μεθύσι» από την πιθανή ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά δεν επέτρεψε ουσιαστικές συζητήσεις, απλά σκέπαζαν τις διαφορές, όπως η γάτα το σκ….  της.

Έτσι, αντί να διαμορφωθεί (και να αποφασιστεί) ένα σοβαρό σχέδιο για τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης, εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους και αυτό να «ζυμωθεί» στην κοινωνία, επελέγη η κάθε ομάδα- συνιστώσα να κάνει το δικό της σχέδιο και προς τα έξω να…. βγαίνει αυτό που ήθελε να ακούει ο κόσμος, το «όχι» στα μνημόνια, σκίζουμε τα μνημόνια κ.ο.κ.

Είναι γεγονός ότι το προηγούμενο διάστημα, πριν (και μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη) η Αριστερή Πλατφόρμα- η διακριτή «μειοψηφία» (μέχρι τότε) στο κόμμα- δια του Παναγιώτη Λαφαζάνη συχνά πυκνά μίλαγε για το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, λέγοντας ότι δεν θα είναι και καταστροφή κ.ο.κ.

ΟΜΩΣ, προεκλογικά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης το έβγαλε από το τραπέζι. Σε πολλές συνεντεύξεις- όταν ετίθετο, εκ του πονηρού, βεβαίως, σχετικό ερώτημα- αρνείτο ότι υπήρχε τέτοιο θέμα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 20 Ιανουαρίου 2015 στο iefimerida.gr σε κείμενο με τίτλο: «Τώρα και ο Λαφαζάνης υπέρ του ευρώ» διαβάζουμε:

Πέντε ημέρες πριν τις εκλογές, ακόμη και η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει πιο ρεαλιστική προσέγγιση στο πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα.
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, που έχει ταχθεί κατά του ευρώ, διαβεβαίωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ΡΙΑ-Νοβόστι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιλέγει την έξοδο από την ευρωζώνη, ούτε την έξοδο από την ΕΕ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά άφησε για... αργότερα και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα.

Το ίδιο έκανε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και κατά το δημοψήφισμα. Και πάλι σε καμία συνέντευξή του, δεν πήρε το… γάντι που πέταγε η άλλη πλευρά για να μετρηθεί το «ευρώ ή δραχμή».

Είναι προφανές ότι σε καμία κρίσιμη στιγμή τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν θέλησαν μια ζωντανή «μέτρηση» στον κόσμο, της άποψης της επιστροφής στην δραχμή.

Γιατί; Ίσως επειδή και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε μια πύρινη- κατά τ άλλα-  αρθρογραφία στο Iskra.gr και σε άλλα site του χώρου, είναι τουλάχιστον στον… αέρα και αμφιβάλω εάν πείθουν και τους συντάκτες των άρθρων.

Για παράδειγμα σε άρθρο στο Iskra.gr (του Άρη Χατζηστεφάνου) διαβάζουμε πρόσκληση προς τον Αλέξη Τσίπρα να δείξει το σχέδιο (σ.σ. που όπως είπε στη συνέντευξη στην ΕΡΤ είχε στα χέρια του και κατέληξε στην απόφαση να μην γίνει επιστροφή στην δραχμή) «και ας κρίνουμε εμείς οι πολίτες, αν πήρε την σωστή απόφαση να παραδώσει τη χώρα του».

Απίστευτα πράγματα: Εάν θέλουν να την δουν ας την ζητήσουν δια των υπουργών ή των βουλευτών της Αριστερής Πλατφόρμας ή των κομματικών οργάνων ή όποιων άλλων θέλουν και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η κοινωνία ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για το αποτέλεσμα της κάθε απόφασης.

Και το αποτέλεσμα περιγράφεται στο ίδιο άρθρο, με επιχειρήματα για την «ανατροπή» της πρωθυπουργικής άποψης περί έλλειψης συναλλαγματικών αποθεμάτων. Επιχειρήματα του τύπου «η υποτίμηση είναι ένα από τα ζητούμενα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα».

Ποια ανταγωνιστικότητα; Των επιχειρήσεων; Δηλαδή, αυτό σας ενδιαφέρει, σύντροφοι, πως θα αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων; Και πότε θα γίνει υποτίμηση, όπως αναφέρει το άρθρο μετά από ένα διάστημα «κλειδώματος» της ισοτιμίας με το ευρώ; Δηλαδή, τι κερδίζουμε έχοντας ένα «σκληρό» εθνικό νόμισμα;
Μήπως θυμάται κανένας το αποτέλεσμα του κλειδώματος της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος της Αργεντινής με το δολάριο;

Το…  επιχείρημα περί ενίσχυσης των συναλλαγματικών αποθεμάτων μέσω του τουρισμού και της ναυτιλίας το αντιπαρέρχομαι διότι αφενός δείχνει άγνοια (το 50% του ναυτιλιακού συναλλάγματος επανεξάγεται) και αφετέρου παραπέμπει σε λογικές του «καλώς ήρθε» το δολάριο.

Για να μην αναφερθούμε σε άλλα επιχειρήματα, που παραπέμπει το άρθρο περί επάρκειας της γεωργικής παραγωγής, ξεχνώντας (;) ότι ΟΛΟ το λίπασμα είναι εισαγόμενο ή για τις ελλείψεις που ήδη υπάρχουν σε φαρμακευτικό υλικό λόγω έλλειψης εισαγόμενων πρώτων υλών.

Γι’ αυτό προέχει να μάθουμε εάν υπάρχει σχέδιο πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και στη συνέχεια να συζητήσουμε. Διότι η ουσία δεν είναι τι νόμισμα θα έχουμε, η ουσία- σε αυτή τη φάση- είναι να δημιουργήσουμε παραγωγικές δομές στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, που θα δώσουν δουλειά στους ανέργους.

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Να βγάλει την χώρα από την κρίση. Οι τακτικοί ελιγμοί και οι υποχωρήσεις είναι μέρος των μαχών. Η εγκατάλειψη του πεδίου της μάχης είναι ασυγχώρητη.  

Δυστυχώς το βράδυ της Τετάρτης 15 Ιουλίου 32 βουλευτές, εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν να μην στηρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, δικαιώνοντας ουσιαστικά όσους (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι) επιδιώκουν να «εξαγνιστούν» διακηρύσσοντας ότι πλέον δεν υπάρχει μνημόνιο- αντιμνημόνιο αλλά ευρώ- δραχμή και τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, που παλεύουν, με νύχια και με δόντια, να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση.

Το γεγονός ότι πλέον δρομολογείται (για μια ακόμα φορά) η διάσπαση του κόμματος, με νέες πλειοψηφίες και μειοψηφίες, μικρή σημασία έχει για την κοινωνία.

Η ιστορία αυτό που θα γράψει είναι η πτώση από τα μέσα της πρώτης Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Και κάποιοι θα μείνουν να κοιτάνε με θλίψη το σβήσιμο της ελπίδας, που είχε αρχίσει, δειλά δειλά, να ανατέλλει.  Καληνύχτα, σύντροφοι….

πηγη: pireas2day.gr

Παρά τα λεγόμενα, η αντίθεση μνημονιακής / αντιμνημονιακής πολιτικής είναι ανταγωνιστική και δεν λύνεται με «συζήτηση στους κόλπους του λαού», που έλεγε και ο σύντροφος Μάο. Λύνεται μόνο με την υποταγή όσων προτίθενται να αγωνιστούν ενάντια στο μνημόνιο 3, στη θέληση της ηγετικής ομάδας. Όσοι δεν ενδιαφέρονται για μια τέτοια «λύση», πρέπει να αποχαιρετήσουν τον Τσίπρα και την ηγετική ομάδα και να διεκδικήσουν το κόμμα για να περισώσουν ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί από το ναυάγιο στο οποίο καθημερινά οδηγεί η στρατηγική και η πολιτική της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.