Είναι μεγάλη η ζημιά που υπέστη πολιτικά η ΛΑΕ από την θετική ψήφο που έδωσαν στο προϋπολογισμό της Περιφέρειας οι αντιπεριφεριάρχες που πολιτεύονται στο όνομα της ΛΑΕ.

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με ιδιαίτερο ζήλο επιχειρεί να προωθήσει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο πώλησης των ΟΛΠ και ΟΛΘ, που είχε ξεκινήσει η προηγούμενη Κυβέρνηση. Ξεπέρασε κάθε έννοια νομιμότητας, με κύριο βραχίονα το ΤΑΙΠΕΔ.

Συγκεκριμένα, όπως επανειλημμένα έχουμε επισημάνει, το ΤΑΙΠΕΔ προχώρησε σε πρόσκληση κατάθεσης των οικονομικών προσφορών, χωρίς προηγουμένως να έχει επιλύσει πολύ σημαντικά ζητήματα, που είναι προαπαιτούμενα διεξαγωγής και ολοκλήρωσης του διαγωνισμού.

Όπως αποδεικνύεται πλέον, η Σύμβαση Παραχώρησης της Λιμενικής Ζώνης, αντί να είναι αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ ΟΛΠ και Ελληνικού Δημοσίου (Υπ. Οικονομικών και Υπ. Ναυτιλίας), να έχει την έγκριση του Ελεγκτικού Συνεδρίου και την ψήφιση από την Βουλή, ήταν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και COSCO.

Με αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις αντιμετωπίζουν το θέμα της Δημόσιας Αρχής υποσχόμενοι να συστήσουν κάποια αρχή μετά τον διαγωνισμό, συγχέοντάς την μάλιστα με την Ρυθμιστική Αρχή Λιμένων. Δηλαδή σκοπεύουν να συστήσουν μία Δημόσια Αρχή σύμφωνα με τα κελεύσματα και τις επιθυμίες της COSCO.

Προχωρούν σ’ αυτόν τον διαγωνισμό πριν εκδοθεί η απόφαση του ΣτΕ για την νομιμότητα της αρχικής διακήρυξης.

Η χθεσινή ανακοίνωση του ΤΑΙΠΕΔ σχετικά με το πόσες και ποιες προσφορές κατατέθηκαν θα ανακοινωθούν στις 12.01.2016 είναι πρωτοφανής και μυρίζει μεθόδευση και πανικό.

Εάν επιβεβαιωθούν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, περί κατάθεσης προσφοράς μόνο από την COSCO, αντιλαμβάνεται ο καθένας, γιατί προηγήθηκε ο λεγόμενος «Φιλικός Διακανονισμός» της πώλησης των μετοχών. Έτσι, με όλη αυτή την μεθόδευση, η COSCO με λιγότερο από τα μισά ετήσια ενοίκια θα αγοράσει ολόκληρο το Λιμάνι.

Επειδή όλα αυτά βρίθουν παρανομιών και δημιουργούν μέγα οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο, η Κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να ακυρώσει τον διαγωνισμό φιάσκο και να προχωρήσει τάχιστα στον σχεδιασμό Εθνικής Λιμενικής Πολιτικής, μετά από διαβούλευση με την Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους παραγωγικούς φορείς και τους εργαζόμενους, πάνω στους εξής άξονες :

Ø Δημόσιος Χαρακτήρας των Λιμανιών.

Ø Θεσπισμένες εργασιακές σχέσεις με ΣΣΕ, Κανονισμό Εργασίας και Κανονισμό Προσωπικού.

Ø Ανάπτυξη και επενδύσεις των Λιμανιών

Ø Αρμονικές και θεσπισμένες σχέσεις Λιμανιού και πόλεων.

Οι εργαζόμενοι είναι ΕΔΩ με τεκμηρίωση και υπευθυνότητα, αλλά και αδιαπραγμάτευτη αγωνιστικότητα.

Με τους αγώνες μας θα ακυρώσουμε κάθε απόπειρα ξεπουλήματος των Λιμανιών.

                                                                     ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ( ΟΜ. Υ. Λ. Ε )
                                                                              ΕΝΩΣΗ ΜΟΝΙΜΩΝ & ΔΟΚΙΜΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ ΟΛΠ

Η δαπάνη από 1,252 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009 θα φτάσει τα 530 εκατομμύρια το 2018, μειούμενη κατά 58% σε λιγότερο από μια δεκαετία!

Στα χρόνια της λιτότητας η δημόσια υγεία έχει πληγεί στον υπέρτατο βαθμό.

Την ώρα που τα δημόσια νοσοκομεία εκλιπαρούν για φάρμακα, τα στοιχεία του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών για τις δαπάνες των νοσηλευτικών ιδρυμάτων σ’ αυτόν τον τομέα είναι ανατριχιαστικά.

Από το 2009 μέχρι το 2015 η δαπάνη μειώθηκε περίπου κατά 60%.

Πτωτική πορεία που θα συνεχιστεί, αφού κυβέρνηση και δανειστές υπέγραψαν κλειστούς προϋπολογισμούς για την εν λόγω δαπάνη για την επόμενη τριετία (2016, 2017 και 2018), που τη σπρώχνουν ακόμα παρακάτω.

Ετσι, η δαπάνη από 1,252 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009 θα φτάσει τα 530 εκατομμύρια το 2018, μειούμενη κατά 58% σε λιγότερο από μια δεκαετία!

Η τραγική αυτή κατάσταση έχει εξαντλήσει, εκτός από τα αποθέματα, διοικήσεις, γιατρούς, υγειονομικούς και φυσικά αρρώστους.

Οι τελευταίοι αναγκάζονται να αναζητούν τα απαραίτητα για την υγεία τους φάρμακα σε εξωτερικά φαρμακεία και να πληρώνουν από την τσέπη τους.

Η αλήθεια των αριθμών

Αναλυτικότερα, όπως αποτυπώνεται στην τελευταία έκθεση του ΙΟΒΕ που εκπονήθηκε για λογαριασμό του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ), το 2009 η νοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη ήταν 1,252 δισεκατομμύρια ευρώ, το 2010 1,084 δισ. ευρώ, το 2011 έπεσε στα 832 εκατομμύρια ευρώ, το 2012 στα 761 εκατ. ευρώ, το 2013 μειώθηκε ακόμα περισσότερο στα 642 εκατ. ευρώ, το 2014 σε 543 εκατ. και το 2015 σε 495 εκατ. ευρώ (σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας).

Από εδώ και πέρα θα αναλάβουν οι κλειστοί προϋπολογισμοί που ανακοινώθηκαν πρόσφατα -για το 2016 είναι 570 εκατ. ευρώ, για το 2017, 550 εκατ. ευρώ και για το 2018, 530 εκατ. ευρώ.

Το πρόβλημα -φωνάζουν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία- είναι το κρισιμότερο που αντιμετωπίζει αυτήν τη στιγμή το σύστημα υγείας.

Η άμεση χρηματοδότησή του είναι μείζονος σημασίας, τονίζουν οι Ομοσπονδίες γιατρών και εργαζομένων (ΟΕΝΓΕ, ΕΙΝΑΠ και ΠΟΕΔΗΝ).

«Βουτιά»

Μιλώντας στην «Εφ.Συν.» ο Ηλίας Σιώρας, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του μεγαλύτερου νοσοκομείου της χώρας, «Ευαγγελισμός» και μέλος του Δ.Σ. της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιά (ΕΙΝΑΠ), δίνει το στίγμα της κατάστασης.

«Ο “Ευαγγελισμός” έχει δει τη δαπάνη για φάρμακα να κάνει βουτιά μόνο την τελευταία τριετία κατά 25% -από τα 32 εκατ. ευρώ που ήταν το 2013 και το 2014 στα 24 εκατ. ευρώ το 2015».

Οι καταγγελίες απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας πυκνώνουν τους τελευταίους μήνες.

Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε φάρμακα στον «Ευαγγελισμό», το «Λαϊκό», το ΑΧΕΠΑ, το «Θεαγένειο», τα νοσοκομεία της Κρήτης, σύμφωνα με τους εργαζομένους, που απαιτούν να δοθεί άμεσα λύση από την κυβέρνηση.

Η κάθετη μείωση της χρηματοδότησης «οδηγεί στην έλλειψη φαρμάκων και έτσι οι ασθενείς ή οι συνοδοί τους καλούνται να προμηθευτούν από εξωτερικά φαρμακεία φάρμακα που θα έπρεπε να τους παρέχονται ενδονοσοκομειακά», τόνισε σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου η Αθηνά Γραμματικοπούλου, πρόεδρος των εργαζομένων στο «Θεαγένειο» Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με την ίδια, από το νοσοκομείο λείπουν 25 ογκολογικά φάρμακα.

Στον «Ευαγγελισμό» το απόθεμα των αντιρετροϊκών φαρμάκων έπιασε πάτο.

Μοιράζονταν δέκα χάπια σε κάθε οροθετικό, για να καλυφθούν για λίγες μέρες, αφού το απόθεμα του νοσοκομείου μετρούσε μόνο 150 χάπια, σύμφωνα με τον Ηλ. Σιώρα.

Αίσθηση προκάλεσε και η διαμαρτυρία του δημοσιογράφου Τάσου Θεοδωρόπουλου μέσω των κοινωνικών δικτύων, ο οποίος είναι φορέας του HIV. Κατήγγειλε ότι έχει να πάρει τα φάρμακά του για 3 εβδομάδες, γιατί το φαρμακείο του Λαϊκού Νοσοκομείου δεν έχει απόθεμα.

Με αυτήν τη μέθοδο, αλλά και με λογιστικές αλχημείες, δηλαδή με εσωτερικές μετακινήσεις κονδυλίων από κωδικό σε κωδικό, τα νοσοκομεία τα βγάζουν πέρα κατά καιρούς.

«Πρόσφατα ο “Ευαγγελισμός” μετακίνησε 300.000 ευρώ από άλλο κωδικό σ’ αυτόν της φαρμακευτικής δαπάνης, προκειμένου να προμηθευτεί τα εξαιρετικώς επείγοντα φάρμακα για λίγες μέρες», προσθέτει. Η κατάσταση όμως έφτασε στο απροχώρητο.

Οι εσωτερικές μετακινήσεις κονδυλίων είναι πλέον αδύνατες. «Τελειώνει η χρονιά και βλέπουμε να τελειώνουν τα λεφτά από όλους τους κωδικούς», έλεγε η Αθ. Γραμματικοπούλου.

Οριακά

Το πρόβλημα παραδέχεται, μιλώντας στην «Εφ.Συν.», ο διοικητής της Πρώτης Υγειονομικής Περιφέρειας Αγγελος Παπαδόπουλος. «Είμαστε οριακά. Εχουμε σημαντικές ελλείψεις».

Σ’ αυτή τη δύσκολη συνθήκη, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας απαντά με πίστωση, δηλαδή εικονική αύξηση του προϋπολογισμού που δεν συνοδεύεται από ρευστό.

«Προκειμένου -όπως αναφέρει σε προχθεσινή της ανακοίνωση- να αντιμετωπίσει την έλλειψη συγκεκριμένων φαρμάκων που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε νοσοκομεία της χώρας, ενέκρινε την αύξηση του ορίου δαπανών των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, ιδιαιτέρως αυτών που παρέχουν φαρμακευτικά σκευάσματα σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού (αντιρετροϊκά, ογκολογικά, αυξητική ορμόνη κτλ.).

Στόχος του υπουργείου Υγείας είναι με την παραπάνω ενέργεια να διασφαλιστεί η κανονικότητα στην παροχή φαρμάκων, η κάλυψη των αναγκών των ευαίσθητων ομάδων και η εύρυθμη λειτουργία των νοσοκομείων», προσθέτει.

«Χρειάζεται να γίνει άμεση επιχορήγηση για να λυθεί το πρόβλημα. Η αύξηση του ορίου δαπανών, δηλαδή η πίστωση, δεν επαρκεί, διότι είναι άυλο χρήμα», σημειώνει ο Ηλ. Σιώρας.

Μόνο ο «Ευαγγελισμός», για να βγάλει τη χρονιά και να πληρώσει και τα χρωστούμενα των προηγούμενων ετών, αναφέρει ο κ. Σιώρας, χρειάζεται τουλάχιστον 20 εκατομμύρια ευρώ για τα φάρμακα.

Για την πρώτη ΥΠΕ, αναφέρει ο Αγγ. Παπαδόπουλος, η αύξηση του ορίου δαπανών μεταφράζεται σε 17,5 εκατομμύρια ευρώ. «Είναι μια πρώτη αύξηση που θα αντιμετωπίσει, δεν θα λύσει το πρόβλημα».

Ο Αγγ. Παπαδόπουλος εκφράζει την αγωνία του, καθώς το ποσό της πίστωσης αυτής δεν αρκεί για να βγει ο χρόνος, χρειάζεται επιπλέον αύξηση του ορίου δαπανών τουλάχιστον 6 εκατομμυρίων ευρώ.

«Κάθε μέρα παρακολουθούμε το πρόβλημα, δίνοντας επιπλέον βάρος σε αντιρετροϊκά, αιμοροφιλικά και ογκολογικά φάρμακα. Εκτιμώ ότι το ποσό αυτό φτάνει για μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου», λέει χαρακτηριστικά.

πηγη: efsyn.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Αντικατεστάθη ο γενικός γραμματεύς της φιλοσοβιετικής ομάδος του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Κώστας Κολιγιάννης. Νέος γενικός γραμματεύς εξελέγη ο Χαρίλαος Φλωράκης»

Το Βήμα, 20/12/1972, σ. 1

Bουδαπέστη 11 Δεκεμβρίου του 1972. Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ βρίσκεται στην τρίτη ημέρα των εργασιών της, που ξεκίνησαν στις 9 και τέλειωσαν στις 13 του μήνα. Γύρω στις 7 το απόγευμα έχει ολοκληρωθεί στο μεγαλύτερο μέρος της η συζήτηση του πρώτου θέματος με τον γενικό τίτλο «Θέμα πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ».

Η απόφαση που έχει ληφθεί ομόφωνα, σε τρία μέρη, ύστερα από διεξοδική συζήτηση, είναι σύντομη και, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά, συνοψίζεται στα παρακάτω:

Πρώτο μέρος: «Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε., αφού άκουσε και συζήτησε την εισήγηση που παρουσίασε εκ μέρους του Π.Γ. ο σ. Γκρόζος και άκουσε και το κλείσιμο πάνω στο πρώτο θέμα: “Ζήτημα Πρώτου Γραμματέα”, αποφασίζει: να απαλλάξει το σ. Κολιγιάννη απ' τα καθήκοντα του Πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. και μέλους του Π.Γ., καθώς και από κάθε δουλειά του μέλους της Κ.Ε. μέχρι το συνέδριο».

Δεύτερο μέρος: «Η απόφαση της 17ης Ολομέλειας πάνω στο πρώτο θέμα “Ζήτημα του Πρώτου Γραμματέα” να ανακοινωθεί και να συζητηθεί σε όλο το κόμμα με ειδικό εσωκομματικό γράμμα, που θα συνταχθεί με βάση την εισήγηση και το κλείσιμο. Η απόφαση να ανακοινωθεί και στα αδελφά κόμματα».

Τρίτο μέρος: «Η 17η Ολομέλεια συγκροτεί επιτροπή από τους συντρόφους Κώστα Λουλέ, Κώστα Γάτσο και Αλέκο Λιακόπουλο που θα ανακοινώσει την απόφαση στο σ. Κ. Κολιγιάννη, που τον άφορα, και θα διαβιβάσει την ομόφωνη γνώμη της ολομέλειας ότι προς το συμφέρον του κόμματος επιβάλλεται να δεχτεί η δημόσια ανακοίνωση για το ζήτημά του να εμφανιστεί σαν παραίτηση για λόγους υγείας.

»Η τέτοιου είδους δημόσια εμφάνιση του θέματος δεν του στερεί το δικαίωμα να υπερασπίσει τις απόψεις του στο συνέδριο» («Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Απόρρητο, μόνο για εσωκομματική χρήση», έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ, 1974, σ. 246-7 και 461-3).

Ο ΦΛΩΡΑΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Ώρα 19.07. Στο βήμα ανεβαίνει ο πρόεδρος της Κ.Ε. Απόστολος Γκρόζος και εισηγείται τα παρακάτω:

«Λοιπόν, σύντροφοι, ύστερα από την επιψήφιση και την έγκριση της απόφασης απ’ την ολομέλεια, τώρα μπαίνει το ζήτημα... ο Κολιγιάννης παραιτήθηκε. Είτε έτσι είτε αλλιώς, χηρεύει η θέση του γραμματέως, του πρώτου γραμματέως. Επειδή όμως δεν υπάρχει δεύτερος και τρίτος, μπαίνει το ζήτημα γραμματέως.

»Το Π.Γ. έχει τη γνώμη, αποφάσισε να προτείνει στην ολομέλεια να εκλεγεί ως γραμματέας της Κ.Ε. ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης. Το Π.Γ. έχει τη γνώμη ότι δεν θα 'ναι σωστό να τον ονομάσουμε είτε αναπληρωματικό είτε προσωρινό κ.λπ., αλλά να βγει γραμματέας, όχι πρώτος, φυσικά, όπως ήτανε, αλλά γραμματέας του κόμματος από αυτή τη στιγμή να θεωρείται ο σ. Φλωράκης. Αυτή την πρόταση κάνει το Π.Γ. στην ολομέλεια και παρακαλώ το προεδρείο να την βάλει σε ψηφοφορία».

Στη συνέχεια τον λόγο ζητεί ο Χαρίλαος Φλωράκης. Η ώρα είναι 19.09. Η παρέμβασή του είναι σύντομη κι έχει ως εξής:

«Σύντροφοι, έχω συναίσθηση των δυνατοτήτων μου, δηλαδή το τι σηκώνουν οι πλάτες μου. Η συναίσθηση αυτή μου λέει ότι όχι μονάχα για γραμματέας, αλλά σας λέω, χωρίς -πώς να πω;- χωρίς να δείξω κάποια επίφαση μετριοφροσύνης ακόμα οι φιλοδοξίες μου δεν ήταν ούτε μέλος του Π.Γ.

»Σας διαβεβαιώνω ότι με πολύ δέος άκουσα και στο Π.Γ. και τώρα την πρόταση για τη δουλειά αυτή. Πολύ περισσότερο γιατί είναι σε στιγμές που..., δύσκολες για το κόμμα μας, πολλές είναι οι δυσκολίες, εδώ και από τη συζήτηση φάνηκε και πολλά είναι τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουμε. Βασανίστηκα πάρα πολύ αυτές τις μέρες, από τη μέρα εκείνη που είχε αποφασίσει το Π.Γ. για να κάνει αυτή την πρόταση.

»Εκείνο που βάρυνε, πώς το λένε, να μην προβάλω αντίρρηση, να θέσω δηλαδή πάλι με αυτή την έννοια στην κρίση εδώ της Ολομέλειας, είναι το γεγονός ότι πάμε για συνέδριο όπου θα βγει Κ.Ε. και θα αναδείξει την καθοδήγηση του κόμματος, και φυσικά η Κ.Ε. θα βγάλει και το γραμματέα της.

»Μ’ αυτή την έννοια δεν επιμένω κι εγώ στο..., πώς το λένε, στον τίτλο του προσωρινού ή αν θέλετε του αναπληρωτού γραμματέα, γιατί τον εαυτό μου θα τον θεωρώ, ανεξάρτητα απ’ αυτό που καθορίζεται απ’ το καταστατικό αλλά και μέσα μου, μέχρι το συνέδριο. Αυτά ήθελα να πω».

Ακολουθεί συζήτηση που θα κρατήσει ώς τις 19.50. Το αντικείμενο της συζήτησης δεν αφορά το πρόσωπο του Χαρίλαου Φλωράκη, αλλά αν θα εκλεγεί γενικά ως γραμματέας της Κ.Ε. ή ως Πρώτος Γραμματέας, με τον τίτλο δηλαδή που μέχρι την καθαίρεσή του κατείχε ο Κώστας Κολιγιάννης.

Τελικά, ομόφωνα η Κ.Ε. αποφασίζει να εκλέξει τον Χαρίλαο Φλωράκη στη θέση του Πρώτου Γραμματέα (όπ.π., σ. 250-8). Πρόκειται για μια επιλογή που ήθελε να δείξει προς τα έξω πως η Κ.Ε. δεν είχε επιλέξει μια μεταβατική ή προσωρινή λύση, αλλά ότι στο κόμμα επήλθε πλήρης και ολοκληρωμένη αλλαγή ηγέτη.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ

Ο Κώστας Κολιγιάννης δεν παραβρέθηκε στη 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. και ουσιαστικά είχε δηλώσει παραίτηση από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα και του μέλους του Π.Γ. με σημείωμα που έστειλε στα μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ στις 7 Δεκεμβρίου 1972, δύο δηλαδή ημέρες πριν ξεκινήσει τις εργασίες της η Ολομέλεια.

Μετά την απόφαση της αντικατάστασής του, μια κομματική επιτροπή τον επισκέφθηκε και του ζήτησε η καθαίρεσή του να εμφανιστεί ως παραίτηση για λόγους υγείας. Η αντίδρασή του αποτυπώνεται στη σύντομη έκθεση του Αλέκου Λιακόπουλου, που κατατέθηκε και συμπεριλήφθηκε στα πρακτικά της 17ης Ολομέλειας (όπ.π., σ. 480):

«ΕΚΘΕΣΗ

Στις 8.00 της 12.XII. 1972, ύστέρα από απόφαση της 17ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ οι παρακάτω σύντροφοι: Κώστας Λουλές, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Γάτσος Κώστας και Λιακόπουλος Αλέκος, μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ επισκεφτήκαμε στο σπίτι του το σ. Κώστα Κολιγιάννη για να του ανακοινώσουμε την απόφαση της Κ.Ε. με την οποία απαλλάσσεται των καθηκόντων του Α' Γραμματέα της Κ.Ε. και του μέλους του Π.Γ.

Επίσης ότι Απαλλάσσεται από κάθε δουλειά του μέλους της Κ.Ε. και ότι αυτή η απόφαση θα ανακοινωθεί εσωκομματικά.

Σύμφωνα με υπόδειξη της ολομέλειας έγινε πρόταση στο σ. Κ. Κολιγιάννη να δεχτεί να διατυπωθεί η απόφαση της ολομέλειας που θα ανακοινωθεί δημόσια ως εξής: Η 17η Ολομέλεια απαλλάσσει τον σ. Κ. Κολιγιάννη από τα καθήκοντα του Α' Γραμματέα της Κ.Ε. και του μέλους του Π.Γ. λόγω υγείας.

Ο σ. Κ. Κολιγιάννης μάς είπε να περάσουμε το απόγευμα να μας απαντήσει. Στις 17.00 η ώρα της ίδιας μέρας οι σύντροφοι Κ. Γάτσος και Α. Λιακόπουλος (ο σ. Κ. Λουλές έφυγε εν τω μεταξύ για το Παρίσι) ξαναπήγαμε στο σπίτι τού σ. Κ. Κολιγιάννη, όπου μας ανακοίνωσε ότι δέχεται να διατυπωθεί η απόφαση που θα δημοσιευτεί σύμφωνα με την πρόταση της 17ης Ολομέλειας, δηλαδή ότι ο σ. Κ. Κολιγιάννης απαλλάσσεται των καθηκόντων του Α' Γραμματέα της Κ.Ε., του μέλους του Π.Γ. και του μέλους της Κ.Ε. του ΚΚΕ λόγω υγείας. (Λεπτομέρειες για τη συζήτηση που έγινε ανάμεσα στους τρεις συντρόφους και στο σ. Κ. Κολιγιάννη βρίσκονται στις μαγνητοφωνημένες ταινίες των υλικών της 17ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ).

12 Δεκέμβρη 1972

Λιακόπουλος Αλέκος».

Ύστερα απ’ αυτή την εξέλιξη, στη δημοσιότητα δόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση του προεδρείου της Ολομέλειας:

«Στις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη συνήλθε η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Η Ολομέλεια συζήτησε την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και ψήφισε σχετική απόφαση. Συζήτησε επίσης την αίτηση του συντρόφου Κώστα Κολιγιάννη Πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. να απαλλαγεί για λόγους υγείας από τα καθήκοντα του Πρώτου Γραμματέα και του μέλους του Πολιτικού Γραφείου. Η ολομέλεια έκανε δεχτή την αίτηση του σ. Κ. Κολιγιάννη. Η ολομέλεια εξέλεξε Πρώτο Γραμματέα της Κ.Ε. τον σύντροφο Χαρίλαο Φλωράκη-Γιώτη. Όλες οι αποφάσεις της ολομέλειας πάρθηκαν ομόφωνα» (όπ.π., σ. 460-1).

Πριν δούμε αναλυτικά πώς φτάσαμε στην αλλαγή ηγεσίας, υποσημειώνουμε ότι καμιά από τις παραπάνω αποφάσεις, ούτε καν η τελευταία που δόθηκε τότε στη δημοσιότητα, δεν έχει συμπεριληφθεί στον δέκατο τόμο των επίσημων κειμένων του ΚΚΕ που κυκλοφόρησε το 2009 από τον εκδοτικό οίκο του κόμματος («Σύγχρονη Εποχή»).

ΤΟ ΚΚΕ ΣΕ ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ

Για να μπορέσει ο αναγνώστης να κατανοήσει πώς το ΚΚΕ έφτασε στην 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. και στην αντικατάσταση του Κ. Κολιγιάννη, απαραίτητη είναι μια σύντομη ιστορική αναδρομή στο (πρόσφατο, τότε) παρελθόν του.

Τον Μάρτιο του 1956, με επέμβαση του ΚΚΣΕ και πέντε ακόμη κομμουνιστικών κομμάτων (Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Πολωνίας, Ουγγαρίας και Τσεχοσλοβακίας), ο Νίκος Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από γ.γ. της Κ.Ε. και από μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ.

Ενα χρόνο αργότερα, στην 7η Ολομέλεια της Κ.Ε., διαγράφηκε από μέλος του ΚΚΕ και χαρακτηρίστηκε ύποπτος για συνεργασία με τον ταξικό εχθρό.

Στη συνέχεια οδηγήθηκε στην εξορία - αρχικά στο Μποροβιτσί της ΕΣΣΔ και κατόπιν, μετά το 1962, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας.

Η μέθοδος της διαγραφής από το κόμμα και των διώξεων εφαρμόστηκε και σε βάρος των λεγόμενων οπαδών του, όσων δηλαδή αντιτάχθηκαν στην καθαίρεση και τη διαγραφή του.

Η υπόθεση Ζαχαριάδη ήταν η πρώτη μεγάλη διάσπαση του ΚΚΕ που, για ιστορικούς λόγους, δεν μορφοποιήθηκε οργανωτικά.

Στην πολιτική προσφυγιά, δηλαδή στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, ήταν φανερή. Στην Ελλάδα, λόγω του ότι το ΚΚΕ ήταν στην παρανομία, η διάσπαση ήταν περισσότερο σιωπηρή. Το ρήγμα που σημειώθηκε στο κόμμα ήταν βαθύ και δύσκολα μπορούσε να γεφυρωθεί.

Μετά τον Ζαχαριάδη, στην ηγεσία του ΚΚΕ κυριάρχησαν δύο ηγετικές φυσιογνωμίες: ο Κώστας Κολιγιάννης, από τη θέση του πρώτου γραμματέα της Κ.Ε., και ο Μήτσος Παρτσαλίδης, ως ο δεύτερος στην ηγεσία αλλά και ο κορυφαίος πολιτικός νους του κόμματος. Μπροστά στον Παρτσαλίδη ο Κολιγιάννης πολιτικά υστερούσε κατά πολύ, κάτι που ήταν ιδιαίτερα εμφανές σε όλα τα επίπεδα.

Στην 8η Ολομέλεια της Κ.Ε. το 1958 πάρθηκε η απόφαση να διαλυθούν οι κομματικές οργανώσεις.

Οι παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ στην Ελλάδα διαλύθηκαν μέσα στις οργανώσεις της ΕΔΑ. Εκεί εντάχθηκαν τα μέλη του κόμματος που μπορούσαν να δουλέψουν νόμιμα.

Στην πολιτική προσφυγιά, τα κομματικά μέλη εντάχθηκαν στις οργανώσεις των αντίστοιχων αδελφών κομμάτων. Αραιά και πού συγκαλούνταν ορισμένα αχτίφ στελεχών, κυρίως στην Τασκένδη και στην Τσεχοσλοβακία. Έτσι το ΚΚΕ, το πιο οργανωμένο κόμμα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, μετατράπηκε σε κόμμα που είχε μόνο ηγεσία και οπαδούς. Δηλαδή ήταν ένα κόμμα υπό διάλυση.

Την κατάσταση αυτή επιχείρησε να διορθώσει ο Κολιγιάννης μετά το 1963, μ’ έναν ενδιάμεσο τρόπο. Ο τρόπος αυτός, που αρχικά ξεκίνησε ως προβληματισμός στο Π.Γ. και στη συνέχεια έγινε αντικείμενο οξύτατων συζητήσεων στην Κ.Ε., προέβλεπε τη δημιουργία οργανωτικών σχημάτων που δεν αποτελούσαν κομματικές οργανώσεις αλλά δεν ήταν και η προηγούμενη κατάσταση ανυπαρξίας οργανώσεων.

Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε να ανασυγκροτηθεί παράνομο καθοδηγητικό κέντρο στην Ελλάδα από τα μέλη της Κ.Ε. που δούλευαν στην ΕΔΑ.

Ταυτόχρονα, στις συνοικίες και σε παραγωγικούς τομείς επιχειρήθηκε να δημιουργηθούν τα λεγόμενα «κομματικά στηρίγματα». Δηλαδή, ολιγομελείς ομάδες κομματικών μελών με στόχο την προώθηση της γραμμής του κόμματος και την καθοδήγηση του μαζικού κινήματος.

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ '68

Η επιλογή δημιουργίας κομματικών στηριγμάτων προκάλεσε ρήγμα στην Κ.Ε., που συχνά έφτανε ως τα πρόθυρα της διάσπασης. Η τελευταία ήρθε τελικά στη 12η Ολομέλεια, τον Φεβρουάριο του 1968.

Δηλαδή, μέσα στην καρδιά της χούντας και όταν πια το κόμμα είχε λύσει το οργανωτικό του πρόβλημα, καθώς τον Ιούνιο του 1967 η 11η Ολομέλεια της Κ.Ε. του κόμματος είχε αποφασίσει την ανασύσταση των παράνομων κομματικών οργανώσεων. Προφανώς, το ρήγμα μέσα στην Κ.Ε. ήταν πολύ βαθύτερο από τη διάσταση απόψεων πάνω στο οργανωτικό ζήτημα.

Από τη διάσπαση του 1968 το ΚΚΕ βγήκε τριχοτομημένο. Ένα τμήμα του, υπό τον Κ. Κολιγιάννη, παρέμεινε ως ΚΚΕ. Ένα άλλο τμήμα του, με επικεφαλής τον Μήτσο Παρτσαλίδη και άλλα μέλη της Κ.Ε., δημιούργησε το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ένα τρίτο μέρος στελεχών, που δεν πήγε ούτε με τους μεν ούτε με τους δε (Μανώλης Γλέζος κ.ά.), αποκλήθηκαν το «χάος».

Κατ’ άλλους γιατί ήταν στη μέση (δηλαδή στον αέρα) και δεν πατούσαν πουθενά και κατά ορισμένες μαρτυρίες (π.χ. του Ηλία Ηλιού) γιατί θεωρούσαν ότι στο κόμμα επικρατεί το χάος και μέσα από το χάος θα έρθει η αναγέννησή του, κατά τον ίδιο τρόπο που ο Θεός από το χάος έφτιαξε τον κόσμο.

Η διάσπαση του ΚΚΕ φανέρωσε τις μεγάλες αδυναμίες του Κολιγιάννη και κυρίως την ανεπάρκειά του να λειτουργήσει ως ο ηγέτης που είχε ανάγκη το κόμμα.

Ο Κολιγιάννης, πέρα από τις περιορισμένες πολιτικές δυνατότητές του (και μια σειρά σοβαρά αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του), είχε και το μειονέκτημα ότι δεν ήταν καθόλου δημοφιλής μέσα στις τάξεις των κομμουνιστών και των αριστερών γενικά και ειδικότερα στις τάξεις των ηγετικών στελεχών.

Επιπλέον, είχε πρωταγωνιστήσει σε όλες τις αμαρτωλές στιγμές του παρελθόντος, τις οποίες το κόμμα έπρεπε να αφήσει πίσω του.

Η παρουσία του στην ηγεσία ήταν σοβαρό εμπόδιο για όλους εκείνους που θα ήθελαν να πλησιάσουν το ΚΚΕ και κυρίως για τα παλιά και έμπειρα στελέχη που κατά καιρούς είχαν τεθεί στο περιθώριο.

Ο ίδιος φαίνεται πως είχε αντιληφθεί το πρόβλημα της μη αποδοχής του από τους απλούς κομμουνιστές και τα ηγετικά στελέχη, αλλά το ερμήνευε ως προσπάθεια υπονόμευσής του.

Επ’ ουδενί, βεβαίως, ήθελε να αποχωρήσει από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα. Γι’ αυτό, από ένα σημείο και μετά άρχισε να ενεργεί όλο και πιο συγκεντρωτικά. Οι ολομέλειες της Κ.Ε. μετά την 12η Ολομέλεια του 1968 συγκαλούνταν όλο και πιο σπάνια. Το χρονικό διάστημα που χώριζε τη μία από την άλλη έφτανε μέχρι και τους 16 μήνες.

Αρχικά η εξουσία συγκεντρώθηκε στο Π.Γ. και στη συνέχεια, όπως καταγγέλθηκε στη 17η Ολομέλεια, το Π.Γ. παρακάμφθηκε και τα κομματικά ζητήματα τα έλυνε, όπως νόμιζε, ο ίδιος ο Κολιγιάννης, συμβουλευόμενος έναν μικρό κύκλο στελεχών που εμπιστευόταν. Η κατάσταση αυτή τον έφερε σε ρήξη με το Π.Γ.

Αξίζει να σημειώσουμε πως η Κ.Ε. του ΚΚΕ, αμέσως μετά το 8ο Συνέδριο του 1961, είχε εκλέξει στο Π.Γ. τα παρακάτω μέλη της: Κ. Κολιγιάννης, Απόστολος Γκρόζος, Μήτσος Παρτσαλίδης, Ζήσης Ζωγράφος, Πάνος Δημητρίου, Λεωνίδας Στρίγκος, Παναγιώτης Μαυρομάτης. Αναπληρωματικό μέλος εξελέγη ο Τάκης Υφαντής.

Επίσης, στη Γραμματεία της Κ.Ε. εξελέγησαν οι Κ. Κολιγιάννης, Μ. Παρτσαλίδης και Π. Δημητρίου. Μετά τη 12η Ολομέλεια του 1968, οι Παρτσαλίδης, Δημητρίου και Ζωγράφος βρέθηκαν εκτός ΚΚΕ κι έτσι στη Γραμματεία ο Κολιγιάννης έμεινε εντελώς μόνος του. Δεν υπήρχε αναπληρωτής.

Το Π.Γ. της Κ.Ε. συμπληρώθηκε στη 12η Ολομέλεια με τον Τάκη Υφαντή, που έγινε τακτικό μέλος, τον Γρηγόρη Φαράκο και τον Νίκο Καλούδη, ενώ αναπληρωματικό μέλος του Π.Γ. εκλέχτηκε ο Γεράσιμος Στεφανάτος.

Στη 13η Ολομέλεια της Κ.Ε. (1969) ο Κώστας Τσολάκης εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του Π.Γ. και στη 16η (1972) τακτικό.

Στην ίδια Ολομέλεια (16η) στο Π.Γ. πέρασαν οι Χαρίλαος Φλωράκης, Κώστας Λουλές και Αντώνης Αμπατιέλος (βλ. «Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τ. 10ος, Αθήνα 2009, σ. 106, 281 και 644).

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΗΓΕΤΗ

Τα μέλη του Π.Γ., αναπληρωματικά και τακτικά, που βρίσκονταν στην έδρα της Κ.Ε. (Βουδαπέστη) από τη 12η μέχρι τη 17η Ολομέλεια και γνώριζαν τη λειτουργία της κομματικής ηγεσίας ήταν οι Κώστας Κολιγιάννης, Απόστολος Γκρόζος, Τάκης Υφαντής, Κώστας Τσολάκης, Παναγιώτης Μαυρομάτης και Γεράσιμος Στεφανάτος.

Οι υπόλοιποι βρίσκονταν είτε για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα και τη Δυτική Ευρώπη είτε στις φυλακές και τις εξορίες. Ο Κολιγιάννης είχε καταφέρει να έρθει σε σύγκρουση με όλα τα μέλη του Π.Γ. που είχε δίπλα του. Σιγά σιγά, επίσης, αρνητικό κλίμα διαμορφωνόταν γι’ αυτόν και στην Κ.Ε., όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς αν διαβάσει τα πρακτικά των ολομελειών της. Ετσι φαίνεται πως άρχισαν οι συζητήσεις για την αντικατάστασή του από κάποιο άλλο στέλεχος.

Για τις σχετικές ζυμώσεις έχουν ειπωθεί πολλά και κυρίως ότι προς αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκαν δραστήρια οι Σοβιετικοί, οι οποίοι τάχα πρότειναν κατά καιρούς στον Ηλία Ηλιού, στον Μανώλη Γλέζο ή στον Μίκη Θεοδωράκη να είναι οι αντικαταστάτες του Κολιγιάννη, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν.

Ο γράφων διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις ότι έγιναν ποτέ από τους Σοβιετικούς ευθείες προτάσεις στους προαναφερόμενους.

Το ΚΚΣΕ αναμφισβήτητα ενδιαφερόταν για την κατάσταση του ΚΚΕ και γενικότερα του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, ύστερα όμως από το χάος που είχε προκαλέσει με την παρέμβασή του στην υπόθεση Ζαχαριάδη ουδέποτε -όπως δείχνουν τα γεγονότα- θα τολμούσε να πράξει κάτι ανάλογο. Πολύ περισσότερο μετά τη διάσπαση του 1968 και όσα επακολούθησαν.

Το σίγουρο είναι ότι το ΚΚΣΕ είχε πλήρη ενημέρωση της κατάστασης στο ΚΚΕ. Σίγουρα ενημερωνόταν από μέλη της ηγεσίας του και κυρίως από τα μέλη του Π.Γ. που είχαν έρθει σε ρήξη με τον Κολιγιάννη.

Αλλά δεν σταματούσε εκεί. Από τα σοβιετικά αρχεία που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας φαίνεται καθαρά πως η σοβιετική πρεσβεία στην Αθήνα συγκέντρωνε πληροφορίες για την κατάσταση του κόμματος και της Αριστεράς γενικότερα συνομιλώντας τακτικά με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος που ήταν ελεύθερα. Το 1972, π.χ., ο Σοβιετικός πρεσβευτής στην Αθήνα Κ. Ντ. Λεβίτσκιν είχε συνομιλίες γι’ αυτά τα θέματα με τον Ηλία Ηλιού, τον Λεωνίδα Κύρκο, τον Μανώλη Γλέζο, τη Μίνα Γιάννου και άλλους.

Απ’ όλες αυτές τις συζητήσεις φαίνεται καθαρά πως ο Κολιγιάννης δεν έχει καμία απήχηση στον κόσμο του κόμματος και της Αριστεράς («Οι σχέσεις ΚΚΕ και Κ.Κ. Σοβιετικής Ενωσης στο διάστημα 1953-1977», εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη 1999, σ. 233-253).

Η πληροφόρηση αυτή του ΚΚΣΕ προφανώς έφτανε και στους ηγέτες του ΚΚΕ. Κοντά στον νου κι η γνώση, ότι στην ηγεσία του κόμματος έπρεπε να επιλεγεί ένα στέλεχος με ηγετικές ικανότητες και δίχως παλιές αμαρτίες, δηλαδή συμμετοχή στις εσωκομματικές συγκρούσεις του παρελθόντος.

Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις, ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν μια ιδανική περίπτωση. Μαζί με τον Διαμαντή (που σκοτώθηκε στον εμφύλιο) θεωρούνταν ο πιο πετυχημένος στρατιωτικός ηγέτης του ΔΣΕ. Μέλος της Κ.Ε. από το 1949, είχε έρθει παράνομα στην Ελλάδα το 1954, είχε συλληφθεί, δικαστεί, φυλακιστεί και εξοριστεί και δεν είχε λάβει μέρος σε καμία εσωκομματική σύγκρουση.

Επίσης, το 1966, που είχε απελευθερωθεί για ένα μικρό διάστημα, είχε διατελέσει Β' οργανωτικός γραμματέας της ΕΔΑ αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις και για τα ηγετικά του προσόντα και για τον ανθρώπινο χαρακτήρα του. Εξίσου ιδανική περίπτωση ήταν και ο Κώστας Λουλές, αν εξαιρέσει κανείς το προχωρημένο της ηλικίας του.

Από τις αρχές του 1972, Φλωράκης και Λουλές είχαν αφεθεί ελεύθεροι (μαζί με δεκάδες άλλους) από την εξορία της Λέρου και ζούσαν στην Αθήνα με περιοριστικούς όρους. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς διέφυγαν στο εξωτερικό. Η απόδρασή τους σηματοδοτεί χρονικά και την έναρξη των διεργασιών αντικατάστασης του Κολιγιάννη.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ-ΚΚΣΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ

Στο διάστημα μεταξύ 30 Οκτωβρίου και 10 Νοεμβρίου 1972 πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα συνάντηση υψηλού επιπέδου ανάμεσα στο Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ και στην ηγεσία του ΚΚΣΕ.

Η συνάντηση αυτή είχε αποφασιστεί από το ΚΚΕ από τον Απρίλιο του 1972, με σκοπό την ανταλλαγή γνώμης με τους Σοβιετικούς για το προετοιμαζόμενο 9ο Συνέδριο του ελληνικού κόμματος. Έγινε όμως έξι μήνες αργότερα.

Σύμφωνα με δημοσιευμένη μαρτυρία του Χ. Φλωράκη, επικεφαλής της αντιπροσωπείας του σοβιετικού κόμματος ήταν ο Μιχαήλ Σουσλόφ, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ και ο δεύτερος τη τάξει στην ηγεσία του.

Επίσης συμμετείχαν οι Πονομαριόφ και Ζαγκλάντιν, μέλη της Κ.Ε., και ο Κ. Σεμενκόφ από το τμήμα διεθνών σχέσεων. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο Κολιγιάννης, συμμετείχαν δε τα μέλη του Π.Γ. Λ. Στρίγκος, Τ. Υφαντής, Κ. Τσολάκης και Χ. Φλωράκης (Αννα Παναγιωταρέα: «Κι σέν’ πώς σ’ λεν; Χαρίλαος Φλωράκης», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2001, σ. 257-8).

Στη συνάντηση, συζητήθηκε η κατάσταση στην Ελλάδα και φυσικά τα ζητήματα που απασχολούσαν το ΚΚΕ.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης στη δημοσιευμένη μαρτυρία του αναφέρει ως αντικείμενο συζήτησης μόνο τα ζητήματα που είχαν να κάνουν με την κατάσταση στην Ελλάδα και με κάποιες επιπτώσεις της διάσπασης του ’68.

Όμως τα προβλήματα του ΚΚΕ συζητήθηκαν εκτενώς, αν κρίνει κανείς απ’ όσα είπε στην εισήγησή του στη 17η Ολομέλεια ο Απόστολος Γκρόζος κι απ’ όσα αναφέρει ο Κολιγιάννης στο σημείωμα που ο ίδιος έστειλε στο ίδιο σώμα.

Απ’ αυτά τα ντοκουμέντα προκύπτει ότι τρία μέλη του Π.Γ., οι Κ. Τσολάκης, Τ. Υφαντής και Λ. Στρίγκος, έθεσαν ενώπιον των Σοβιετικών θέμα Κολιγιάννη, δίχως να ζητούν ρητά την αντικατάστασή του.

Ο ίδιος ο Κολιγιάννης χαρακτήρισε αυτή τη στάση φραξιονιστική κι απείλησε με αποχώρηση από τη συνάντηση. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με τον Γκρόζο, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Σουσλόφ που απάντησε έκπληκτος:

«Ήρθατε εδώ σαν αντιπροσωπεία, και σαν τέτοια σας δεχτήκαμε. Καμιά φορά στην ιστορία των σχέσεών μας με τ’ άλλα κόμματα δεν συναντήσαμε τέτοια περίπτωση. Ένα μέλος της αντιπροσωπείας να σηκώνεται να φύγει από δω».

Επίσης, ο Κ. Κολιγιάννης απείλησε με κυρώσεις τα τρία μέλη του Π.Γ. που του άσκησαν κριτική στη συνάντηση.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης, που ήταν παρών στις συναντήσεις αυτές, έχει πει στον γράφοντα πως ο Κολιγιάννης αναγνώρισε ενώπιον της αντιπροσωπείας του ΚΚΣΕ πως έπρεπε να αντικατασταθεί από τη θέση του Α' γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Κι όταν ρωτήθηκε από τον Σουσλόφ ποιον προτείνει για αντικαταστάτη του, απάντησε: «Τον Γρηγόρη Φαράκο».

Για να λάβει, βεβαίως, από τον Σοβιετικό ηγέτη την εξής απάντηση: «Εμείς δεν έχουμε αντίρρηση με την πρόταση αυτή. Δικό σας είναι το ζήτημα κι εσείς θα το λύσετε. Αλλά πού να τον βρούμε τον σ. Φαράκο. Είναι φυλακή».

Ήταν φανερό πως ο Κολιγιάννης πρότεινε τον Φαράκο για αντικαταστάτη του γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν. Αν η πρότασή του γινόταν αποδεκτή, ο ίδιος θα παρέμενε επί της ουσίας στο τιμόνι του κόμματος.

Μετά τις συναντήσεις με το ΚΚΣΕ, στις 11 Νοεμβρίου του 1972, η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ επέστρεψε στη Βουδαπέστη. Μέχρι τη 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. μεσολάβησε σχεδόν ένας μήνας.

Τη σύγκληση της Ολομέλειας αποφάσισε το Π.Γ. που συνεδρίασε στις 1-2 Δεκεμβρίου του 1972. Στη συνεδρίασή του, το Π.Γ. αποφάσισε να θέσει θέμα στην Κ.Ε. για απαλλαγή του Κολιγιάννη από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα (ουσιαστικά για την καθαίρεσή του).

Ο ίδιος πάλι, διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρχαν περιθώρια γι’ αυτόν, υπέβαλε την παραίτησή του. Έτσι η αντικατάστασή του στην Ολομέλεια προέκυψε εκ των πραγμάτων ως φυσική συνέπεια. Κανείς δεν τον ήθελε, κι εκείνος δεν μπορούσε πια να μείνει.

Μιλώντας στη 17η Ολομέλεια ο Χ. Φλωράκης - ανάμεσα σε άλλα - είχε πει τούτο:

«Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν σοβαρά κενά στο ρόλο και στη λειτουργία της Κ.Ε. και του Π.Γ. Πρέπει να 'χει βάση… ότι υπάρχει κάποια αντίληψη ότι το Π.Γ. είναι το κόμμα. Αν αυτό είναι σωστό, σύντροφοι, και όπως φαίνεται λίγο-πολύ υπήρχε και η αντίληψη στο Π.Γ. ότι το Π.Γ. είναι ο γραμματέας, τότε η λογική λέει, πώς τους λένε αυτούς τους επαγωγικούς συλλογισμούς, κόμμα ίσον γραμματέας. Πρέπει, λέω, να υπάρχει αυτή η αντίληψη, γιατί αλλιώς πώς εξηγείται ότι όλα οφείλονται στον Κολιγιάννη και περνούσαν, πώς γίνονταν αυτές οι παραβιάσεις;».

*Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*    

Το τελευταίο διάστημα, σημαντικά γεγονότα στη Λ. Αμερική, τη Μ. Ανατολή και την Ευρώπη -για να μείνουμε στις πιο σημαντικές «εστίες» των εξελίξεων- διαμορφώνουν μια συγκυρία δύσκολη και πιεστική για το κίνημα και την Αριστερά: δεξιά αντεπίθεση στη Λ. Αμερική (ανατροπές από τα δεξιά στην Αργεντινή και τη Βενεζουέλα), στρατιωτικός νόμος και κράτος «έκτακτης ανάγκης» στο Παρίσι, η άνοδος της άκρας δεξιάς όχι μόνο στην κεντρική αλλά και στη δυτική και νότια Ευρώπη, σε μια Ευρώπη της λιτότητας, του αυταρχισμού και του ρατσισμού, στήριξη από το πορτογαλικό Μπλόκο της Αριστεράς και το πορτογαλικό Κ.Κ. μιας σοσιαλφιλελεύθερης κυβέρνησης, διαφαινόμενη όχι απλώς εκλογική αλλά και πολιτική ήττα του PODEMOS στην Ισπανία, δυναμική μετατροπής του διαρκούς πολέμου στη Συρία σε περιφερειακή και διεθνή σύγκρουση με το δράμα των προσφύγων να κορυφώνεται και τα τύμπανα του πολέμου να χτυπούν όλο και πιο δυνατά.  

Στο εσω­τε­ρι­κό, η μνη­μο­νια­κή στρο­φή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η υλο­ποί­η­ση του σκλη­ρού τρί­του μνη­μο­νί­ου, δια­μορ­φώ­νουν μια κα­τά­στα­ση δύ­σκο­λη για τη Ρι­ζο­σπα­στι­κή - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα, αλλά και για την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση, που κάνει «ασκή­σεις πα­τι­νάζ σε λεπτό στρώ­μα πάγου».  

ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ''ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΗΤΤΑ''  

Αναμ­φί­βο­λα, πρό­κει­ται για μια δυ­σμε­νή εξέ­λι­ξη στη συ­γκυ­ρία και το συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων. Αναμ­φί­βο­λα, ο «δε­ξιός» άνε­μος είναι ισχυ­ρός. Αναμ­φί­βο­λα, βιώ­νου­με απο­τυ­χί­ες και υπο­χω­ρή­σεις ση­μα­ντι­κές. Όμως, η εκτί­μη­ση δεν θα είναι ολο­κλη­ρω­μέ­νη αν δεν εξε­τά­σου­με, ταυ­τό­χρο­να και σε συν­δυα­σμό, την κα­τά­στα­ση του αντι­πά­λου, των δυ­νά­με­ων του κα­πι­τα­λι­σμού και του ιμπε­ρια­λι­σμού. Η βα­σι­κή δια­πί­στω­ση είναι ότι οι δυ­νά­μεις του συ­στή­μα­τος βιώ­νουν ένα στρα­τη­γι­κό αδιέ­ξο­δο: 8 χρό­νια ύστε­ρα από το ξέ­σπα­σμα της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, όχι μόνο δεν έχουν συ­γκε­ντρω­θεί οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις αλλά δεν υπάρ­χει καν η «γε­νι­κή φόρ­μου­λα» για την έξοδο απ’ αυτήν. Το σύ­στη­μα ξέρει να βγαί­νει από τις κρί­σεις του με μα­ζι­κές κα­τα­στρο­φές ζω­ντα­νής και νε­κρής ερ­γα­σί­ας, αλλά οι κα­τα­στρο­φές που επέ­φε­ραν η ύφεση ή οι­κο­νο­μι­κή επι­βρά­δυν­ση και η σκλη­ρή λι­τό­τη­τα απο­δεί­χτη­κε ότι δεν είναι αρ­κε­τές για την έξοδο από την κρίση. Το δε­δο­μέ­νο αυτό έχει τε­ρά­στιες συ­νέ­πειες: εγκα­θι­στά μια διαρ­κή ρευ­στό­τη­τα, μια διαρ­κή κρίση ηγε­μο­νί­ας, μια μό­νι­μη αδυ­να­μία να επι­βλη­θεί η κα­πι­τα­λι­στι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή «τάξη». Η κρίση περ­νά­ει έτσι από την οι­κο­νο­μι­κή βάση στο πο­λι­τι­κό, θε­σμι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό εποι­κο­δό­μη­μα, στις επι­μέ­ρους χώρες, στην Ευ­ρω­ζώ­νη, στις ισορ­ρο­πί­ες και τη στα­θε­ρό­τη­τα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης.  

Η πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία που δια­μορ­φώ­νε­ται πάνω στην πε­ποί­θη­ση ότι βιώ­νου­με ένα «ιστο­ρι­κό δράμα», μια ορι­στι­κή και συ­ντρι­πτι­κή ήττα, δεν είναι μόνο πολύ απαι­σιό­δο­ξη για τις προ­ο­πτι­κές ανα­σύ­ντα­ξης και αντε­πί­θε­σης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς, αλλά και πολύ αι­σιό­δο­ξη για την κα­τά­στα­ση του αντι­πά­λου. Από στρα­τη­γι­κή άποψη, εί­μα­στε σε μια κα­τά­στα­ση δι­πλής αδυ­να­μί­ας των αντί­πα­λων στρα­το­πέ­δων της τα­ξι­κής πάλης πα­γκό­σμια. Οι υπο­χω­ρή­σεις και οι ήττες για τις οποί­ες μι­λή­σα­με λει­τουρ­γούν σε αυτό το πλαί­σιο, γι’ αυτό δεν έχουν ούτε ορι­στι­κό ούτε συ­ντρι­πτι­κό χα­ρα­κτή­ρα.  

Η εκτί­μη­ση αυτή έχει θε­με­λιώ­δη ση­μα­σία.  

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ – ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Αν έτσι έχουν τα πράγ­μα­τα, τότε το άμεσο, κρί­σι­μο, κε­ντρι­κό και εντε­λώς «υπαρ­ξια­κής» ση­μα­σί­ας πο­λι­τι­κό κα­θή­κον για τις δυ­νά­μεις της Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς είναι να εφαρ­μό­σει κα­τε­πει­γό­ντως ένα σχέ­διο ανα­σύ­ντα­ξης, πο­λι­τι­κής και κι­νη­μα­τι­κής. Οι πο­λι­τι­κές επι­λο­γές που, συ­νει­δη­τά ή διά της πα­ρα­λεί­ψε­ως, ευ­νο­ούν τη δια­σπο­ρά και την κα­τά­τμη­ση των δυ­νά­με­ων, η πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία του «τάιμ άουτ» για να ερευ­νή­σου­με εις βάθος τα αίτια της ήττας, να ανα­στο­χα­στού­με και να επα­να­προσ­διο­ρι­στού­με, είναι ενά­ντια σε αυτό το κε­ντρι­κό κα­θή­κον. Σε ένα τέ­τοιο έδα­φος η πο­λι­τι­κή απο­γο­ή­τευ­ση θα γε­νι­κευ­τεί, διά­φο­ρες «σχο­λές» και εκλο­γι­κεύ­σεις που θα ευ­νο­ούν τον πο­λι­τι­κό ανα­χω­ρη­τι­σμό θα αν­θή­σουν, και η «συ­ντρι­πτι­κή ήττα» θα απο­δει­χτεί αυ­το­ε­πι­βε­βαιού­με­νη προ­φη­τεία.  

Έχου­με υπο­στεί αναμ­φί­βο­λα μια ση­μα­ντι­κή ήττα. Όμως, θα ήταν τε­ρά­στιο λάθος, με εν­δε­χο­μέ­νως ανυ­πο­λό­γι­στες και μα­κρο­χρό­νιες συ­νέ­πειες, αν χα­ρί­ζα­με «οι­κειο­θε­λώς» στον αντί­πα­λο μια νίκη που ακόμη δεν έχει πε­τύ­χει και μόνο τα δικά μας λάθη μπο­ρούν να του χα­ρί­σουν: τη νίκη να ολο­κλη­ρώ­σει αδια­τά­ρα­κτα την υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος και να μας κα­θη­λώ­σει ξανά στο πο­λι­τι­κό πε­ρι­θώ­ριο, σε μια κα­τά­στα­ση αδυ­να­μί­ας να κά­νου­με πραγ­μα­τι­κά κε­ντρι­κή - μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή πο­λι­τι­κή με αντί­κρι­σμα στο συ­νο­λι­κό συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων. Αυτό το με­τε­ρί­ζι, της κε­ντρι­κής - μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής, δεν πρέ­πει να το πα­ρα­δώ­σου­με αμα­χη­τί με βάση τη θε­ω­ρία ότι έχου­με ητ­τη­θεί «ορι­στι­κά» και «συ­ντρι­πτι­κά». Η επι­στρο­φή σε έναν «κι­νη­μα­τι­σμό» των διε­σπαρ­μέ­νων αντι­στά­σε­ων που δεν εντάσ­σο­νται (στην πράξη και όχι με δια­κη­ρύ­ξεις καλών προ­θέ­σε­ων) σε ένα συ­νο­λι­κό σχέ­διο μάχης με τα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα, σε μια προ­ο­πτι­κή πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, ση­μαί­νει επι­στρο­φή στα «μο­λυ­βέ­νια χρό­νια» της πο­λι­τι­κής πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης. Οι δια­λυ­τι­κές της συ­νέ­πειες θα είναι δια­λυ­τι­κές και εκ­φυ­λι­στι­κές σε μα­κρο­χρό­νια βάση.  

ΜΑΖΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ  

Η μάχη μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ήταν μά­ταιη, η συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ και η μάχη των εκλο­γών (ανε­ξάρ­τη­τα από την εκλο­γι­κή ήττα γης ΛΑΕ) δεν ήταν αμε­λη­τέα γε­γο­νό­τα. Αντί­θε­τα, οι μάχες αυτές ήταν σω­τή­ριες για τις δυ­να­τό­τη­τες ανα­σύ­ντα­ξης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς - χωρίς αυτές η ήττα θα ήταν πράγ­μα­τι συ­ντρι­πτι­κή, με εκτε­τα­μέ­να φαι­νό­με­να εκ­φυ­λι­σμού, πα­ραί­τη­σης και απο­στρά­τευ­σης. Έχει τε­ρά­στια ση­μα­σία και δεν είναι κα­θό­λου μικρό γε­γο­νός ότι στην «προ­δο­σία» του Τσί­πρα και της ηγε­τι­κής του ομά­δας υπήρ­ξε άμεση και μα­ζι­κή απά­ντη­ση. Μια ματιά στη μα­ζι­κό­τη­τα και τη χρο­νι­κή αμε­σό­τη­τα των απα­ντή­σε­ων που υπήρ­ξαν σε με­γά­λες ιστο­ρι­κές προ­δο­σί­ες, πεί­θει ότι δεν είναι κα­θό­λου δε­δο­μέ­νες και εύ­κο­λες – ας ανα­λο­γι­στού­με την προ­δο­σία της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, τη Βάρ­κι­ζα ή πιο πρό­σφα­τα το «βρό­μι­κο ’89»…  

Με αυτή την πο­λι­τι­κή «προί­κα», οι εν­θαρ­ρυ­ντι­κές τά­σεις ανα­σύ­ντα­ξης του κι­νή­μα­τος, η συ­σπεί­ρω­ση με­ρι­κών χι­λιά­δων αγω­νι­στών/στριών πα­νελ­λα­δι­κά στις τά­ξεις της ΛΑΕ, η βα­σι­κά θε­τι­κή απο­τί­μη­ση της πρό­σφα­της Πα­νελ­λα­δι­κής της Συ­νά­ντη­σης και η δρο­μο­λό­γη­ση των δια­δι­κα­σιών της Ιδρυ­τι­κής της Συν­διά­σκε­ψης, απο­τε­λούν τις πο­λύ­τι­μες αρ­χι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την (ανα)συ­γκρό­τη­ση μιας Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς που θα είναι όχι απλώς ανά­χω­μα στις συ­στη­μι­κές πιέ­σεις, όχι απλώς χώρος επού­λω­σης των πλη­γών της ήττας, αλλά πάνω απ’ όλα ερ­γα­λείο για να κά­νου­με μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή: «συλ­λο­γι­κός ορ­γα­νω­τής» της κε­ντρι­κής πο­λι­τι­κής μάχης για την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας και «πο­λι­τι­κό επι­τε­λείο» για την εκ­πό­νη­ση ενός σχε­δί­ου πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής και την υλο­ποί­η­ση ενός με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος για το σο­σια­λι­σμό.

Η απα­ραί­τη­τη αυ­το­κρι­τι­κή και ανα­ζή­τη­ση των αι­τιών της ήττας και των υπο­χω­ρή­σε­ων μόνο στο πλαί­σιο μιας τέ­τοιας προ­σπά­θειας, στο πλαί­σιο της μάχης να ανα­συ­στή­σου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να κά­νου­με κε­ντρι­κή - μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, μπο­ρεί να είναι γό­νι­μη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή, κι όχι συ­νώ­νυ­μη των ποι­κί­λων μορ­φών του πο­λι­τι­κού ανα­χω­ρη­τι­σμού.  

Θέ­λου­με τη ΛΑΕ ένα πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο «ανοι­χτό και υπό κα­τα­σκευή», πο­λι­τι­κό χώρο σύ­γκλι­σης, συ­νύ­παρ­ξης και συ­νερ­γα­σί­ας για τις δυ­νά­μεις της αντι­μνη­μο­νια­κής Ρι­ζο­σπα­στι­κής και Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Με πλήρη σε­βα­σμό στις ανά­γκες όλων των τά­σε­ων και ρευ­μά­των να «αφο­μοιώ­σουν» τις εξε­λί­ξεις, πρέ­πει ωστό­σο να το­νί­σου­με ότι ήρθε η ώρα των με­γά­λων απο­φά­σε­ων για μια τέ­τοια συ­στρά­τευ­ση.  

Η Ελ­λά­δα, «αδύ­να­μος κρί­κος» της κρί­σης χθες και σή­με­ρα, «προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο» της πάλης για την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας έως πρό­σφα­τα, μπο­ρεί να γίνει το «προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο» της ανα­σύ­ντα­ξης της μα­ζι­κής Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς τώρα και στο μέλ­λον. Η κρίση ηγε­μο­νί­ας της άρ­χου­σας τάξης και η κρίση και αστά­θεια του πο­λι­τι­κού της συ­στή­μα­τος, που πολύ πρώ­ι­μα με­τα­σχη­μα­τί­ζο­νται σε αστά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και οι τε­ρά­στιες «πο­σό­τη­τες» οργής που συσ­σω­ρεύ­ο­νται κάτω από το λεπτό στρώ­μα πάγου όπου εξε­λίσ­σο­νται οι κυ­βερ­νη­τι­κές μα­νού­βρες, μας τρο­φο­δο­τούν με όλο το ανα­γκαίο υλικό.

*Πηγή: rproject.gr

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΙΓΓΛΕΣΗ*  

Ένα μεγάλο έγκλημα εθνικής μειοδοσίας συντελέστηκε το τελευταίο διάστημα στο όνομα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Ξένα hedge funds αγόρασαν σε εξευτελιστικές τιμές τις τέσσερις ελληνικές συστημικές τράπεζες. Έναντι περίπου 5,3 δις ευρώ τα hedge funds αγόρασαν ουσιαστικά το ενεργητικό των τραπεζών, το οποίο μόνο από τα χορηγηθέντα δάνεια στον ιδιωτικό τομέα ανέρχεται σε 204 δις. ευρώ.

Το έγκλημα που σχεδιάστηκε από τους δανειστές και υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση, εκτός από τον αφελληνισμό του πιστωτικού συστήματος, παραχώρησε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής οικονομίας σε ξένα συμφέροντα. Σημειώνουμε ότι τα δάνεια των 204 δις. αντιπροσωπεύουν το 115% του ΑΕΠ της χώρας. Ακόμη κι’ αν παραμείνουν οι σημερινές διοικήσεις των τραπεζών, αυτές θα είναι υποχρεωμένες να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των νέων, αλλοδαπών, ιδιοκτητών τους, που ελέγχουν τώρα την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση συμμορφούμενη με τις απαιτήσεις των δανειστών, που ήθελαν ιδιωτικές τράπεζες, δε συμμετείχε μέσω του ΤΧΣ (ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) στην πρώτη φάση (βιβλίο προσφορών) της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης όπου έλαβαν μέρος μόνο θεσμικοί και επιλέξιμοι επενδυτές! Έτσι το ΤΧΣ, δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο, περιορίστηκε σε μειοψηφικό ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών. Παράλληλα μη συμμετέχοντας στην ανακεφαλαιοποίηση ή συμμετέχοντας σε δύο τράπεζες με ομολογίες , το Δημόσιο απώλεσε ουσιαστικά 24,4 δις. που είχαν δοθεί κατά την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση του 2013.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Ας παραθέσουμε όμως τα γεγονότα αναλυτικά. Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν τρείς φορές τα τρία τελευταία χρόνια. Οι λόγοι για τους οποίους οι τράπεζες χρειάζονται συνεχώς νέα κεφάλαια για να μη χρεοκοπήσουν και όχι για να δώσουν ρευστότητα στην αγορά είναι: α) το κούρεμα (PSI) των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου που κατείχαν το 2012, β) η αύξηση των μη εξυπηρετούμενων «κόκκινων» δανείων (βλέπε πίνακα) λόγω της ύφεσης στην οικονομία από τις μνημονιακές πολιτικές και γ) η απόσυρση των καταθέσεων λόγω της φορολογικής επιδρομής και της ανασφάλειας που αισθάνονται οι πολίτες.

Η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση έγινε το 2013, με κεφάλαια κατά κύριο λόγο από το ΤΧΣ. Με τα 24,4 δις., όπως προαναφέραμε, τα οποία αύξησαν ισόποσα το Δημόσιο Χρέος της χώρας, το μερίδιο του ΤΧΣ στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών διαμορφώθηκε ως εξής: Εθνική Τράπεζα 84,35%, Τράπεζα Πειραιώς 81,01%, Alpha Bank 83,71% και Eurobank 93,55%.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση έγινε το 2014 και σ’ αυτή συμμετείχαν μόνο ιδιώτες επενδυτές με κεφάλαια 8,3 δις. Έτσι το μερίδιο του ΤΧΣ στο μετοχικό κεφάλαιο περιορίστηκε ως ακολούθως: Εθνική Τράπεζα 57,2%, Τράπεζα Πειραιώς 67,3%, Alpha Bank 69,9% και Eurobank 35,4%. Μετά τη δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση οι τρείς από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες παρέμειναν κρατικές.

Το τελειωτικό χτύπημα στο τραπεζικό σύστημα το έδωσε τον Ιούνιο του 2015 η ΕΚΤ σταματώντας την παροχή ρευστότητας (ELA) και αναγκάζοντας την κυβέρνηση να επιβάλλει τα capital controls. Αφού για πολιτικούς λόγους, προκειμένου να εκβιαστεί η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο, η ΕΚΤ κατέστρεψε το πιστωτικό σύστημα της χώρας, στη συνέχεια έκανε stress tests για να διαπιστώσει τις ανάγκες των τραπεζών σε νέα κεφάλαια. Σύμφωνα με το δυσμενές σενάριο της ΕΚΤ οι τέσσερις ελληνικές τράπεζες χρειαζόντουσαν κεφάλαια περίπου 14,3 δις. τα οποία επιμερίζονται ως εξής: Εθνική 4,6 δις. Πειραιώς 4,9 δις. Alpha 2,7 δις. και Eurobank 2,1 δις.

Όλες οι τράπεζες άνοιξαν Βιβλίο προσφορών (Book – building) που μπορούσαν να συμμετέχουν μόνο ξένα funds αλλά όχι το ΤΧΣ. Οι ξένοι προσέφεραν περί τα 5,3 δις. και για τις τέσσερις τράπεζες. Παράλληλα μέσω υποχρεωτικών ανταλλαγών τραπεζικών ομολόγων με μετοχές αντλήθηκαν άλλα 2,7 δις. Η Alpha Bank και η Eurobank κάλυψαν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις από τα stress tests, ενώ η Εθνική Τράπεζα και η Πειραιώς θα χρειαστούν επιπλέον περί τα 5,4 δις. που θα δοθούν από το ΤΧΣ.

ΟΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειώσουμε ότι οι τράπεζες εξαγοράστηκαν από τα ξένα funds σε εξευτελιστικές τιμές. Η τιμή διάθεσης της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση (2013) έγινε στα 4,29 ευρώ, στη δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση (2014) στα 2,2 ευρώ και τώρα, χαμηλότερα κατά 99%, στα μόλις 0,02 ευρώ. Αντίστοιχα η τιμή διάθεσης της μετοχής της Τράπεζας Πειραιώς στην πρώτη και δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση έγινε στα 1,7 ευρώ και τώρα στην τρίτη, χαμηλότερα κατά 99,8%, στα 0,003 ευρώ. Στην Alpha Bank η τιμή διάθεσης της μετοχής το 2013 έγινε στα 0,44 ευρώ, το 2014 στα 0,65 και τώρα, χαμηλότερα κατά 93,8%, στα 0,04 ευρώ. Τέλος στην Eurobank η τιμή διάθεσης της μετοχής στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση έγινε στο 1,5 ευρώ, στη δεύτερη στα 0,31 και τώρα, χαμηλότερα κατά 96,7%, στα 0,01 ευρώ.

Στις δύο τράπεζες (Εθνική – Πειραιώς) το ΤΧΣ θα συμμετάσχει στην ανακεφαλαιοποίησή τους με 5,4 δις. αλλά το ποσό αυτό θα δοθεί κατά 75% έναντι μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos) και μόνο κατά 25% έναντι μετοχών. Σύμφωνα με την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (2-11-15) οι μετατρέψιμες ομολογίες συνιστούν άμεσες, μη εξασφαλισμένες και μειωμένης κατάταξης επενδύσεις, σε περίπτωση ειδικής εκκαθάρισης του πιστωτικού ιδρύματος. Οι ομολογίες θα μετατραπούν σε μετοχές μετά από επτά χρόνια και στο διάστημα αυτό θα αποδίδουν τόκο 8% ετησίως αλλά…το πιστωτικό ίδρυμα έχει την επιλογή να καταβάλει τον τόκο όχι σε μετρητά αλλά σε νεοεκδιδόμενες μετοχές. Έτσι, το Δημόσιο θα συνεισφέρει στην ανακεφαλαιοποίηση αλλά τις μετοχές που αντιστοιχούν στο μερίδιό του θα τις πάρει μετά μια επταετία και πιθανόν ένα μικρό ποσοστό μετοχών κάθε χρόνο έναντι του τόκου των κεφαλαίων που διέθεσε. Είναι σαφές ότι όλα σχεδιάστηκαν ώστε οι τράπεζες, παρά την κρατική συμμετοχή, να παραμείνουν ιδιωτικές.

Με όλες αυτές τις μεθοδεύσεις, μετά την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, το ποσοστό του ΤΧΣ υπολογίζεται ότι θα περιοριστεί στην Εθνική περίπου στο 35%, στην Πειραιώς στο 23%, στην Alpha στο 11% και στην Eurobank στο 2,3%. Οι τράπεζες είναι πια ιδιωτικές όπως ήθελαν διακαώς οι δανειστές.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν χρειαζόταν να γίνει αν η Ελλάδα είχε εξέλθει από την Ευρωζώνη και διέθετε το δικό της εθνικό νόμισμα. Οι τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιούντο με δραχμές και η συντριπτική πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου θα ανήκε στο Δημόσιο. Αλλά και εντός της Ευρωζώνης η κυβέρνηση όφειλε να επιλέξει μια διαφορετική πολιτική για να διασφαλίσει το εθνικό συμφέρον. Το ΤΧΣ έπρεπε να συμμετάσχει από την πρώτη φάση της ανακεφαλαιοποίησης με το ποσοστό που κατείχε, δανειζόμενο επιπλέον 3,1 δις. από τον ESM. Το ποσό αυτό θα αύξανε το Δημόσιο Χρέος των 315 δις. (30-9-15) μόλις κατά 1% ενώ οι ετήσιοι τόκοι θα ήταν μόνο 31 εκατ. (επιτόκιο ESM 1%). Με αυτό το μικρό κόστος θα διατηρείτο ο εθνικός έλεγχος του πιστωτικού συστήματος και θα διασφαλίζονταν τα 24,4 δις που είχαν δοθεί το 2013.

Παράλληλα θα επιτρέπετο στους μικροεπενδυτές, τα ασφαλιστικά Ταμεία και τ’ άλλα ΝΠΔΔ να συμμετάσχουν κατά το ποσοστό που κατείχαν στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, ώστε να μην υποστούν,με την εξαίρεση της Εθνικής, που άνοιξε Βιβλίο προσφορών και για τους έλληνες επενδυτές, μια συντριπτική εξαέρωση του χαρτοφυλακίου τους (dilution). Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης ότι έβαλε λιγότερα χρήματα στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, προσπαθούν να καλύψουν την ευθύνη της για τον αφελληνισμό του πιστωτικού συστήματος.

Τα hedge funds δεν πρόκειται να περιοριστούν απλά στον έλεγχο των τραπεζών, αλλά μέσω αυτών, επιδιώκοντας τη μεγιστοποίηση των κερδών τους, θα λεηλατήσουν ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία. Πρώτος στόχος τα «κόκκινα» δάνεια των επιχειρήσεων 36,5 δις. (βλέπε πίνακα) που θα πουληθούν σε distress funds (κεφάλαια γύπες) τη δραστηριοποίηση των οποίων στην ελληνική αγορά συμφώνησε η κυβέρνηση με τους δανειστές. Τα δάνεια αυτά θα αγοραστούν από τις τράπεζες στο 5-15% της ονομαστικής αξίας τους και στη συνέχεια τα distress funds θα εκποιήσουν τα πάγια στοιχεία των επιχειρήσεων (οικόπεδα, κτίρια, μηχανήματα κλπ.) προκειμένου να βγάλουν κέρδος. Τα δάνεια βιώσιμων, μεν αλλά με υψηλό δανεισμό, επιχειρήσεων θα αγοραστούν στο 40-50% της ονομαστικής αξίας τους και στη συνέχεια τα distress funds θα μετατρέψουν τις απαιτήσεις τους σε μετοχές καθιστάμενοι έτσι ιδιοκτήτες αυτών των επιχειρήσεων. Στη συνέχεια θα τις αναδιαρθρώσουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους (συρρίκνωση δραστηριοτήτων, απολύσεις προσωπικού κλπ.) προκειμένου να τις πουλήσουν σε πολυεθνικές εταιρείες που θέλουν να εξαλείψουν τον ανταγωνισμό και να μονοπωλήσουν την αγορά. Τα distress funds από τη φύση τους δεν είναι μακροχρόνιοι επενδυτές αλλά επιδιώκουν αρπαχτές με γρήγορα κέρδη.

Μετά τα επιχειρηματικά δάνεια θα ακολουθήσουν τα επαγγελματικά, τα αγροτικά, τα στεγαστικά και τα καταναλωτικά. Το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής οικονομίας θα περάσει στα χέρια ξένων, απρόσωπων, κεφαλαίων, στερώντας τη χώρα από οποιαδήποτε προοπτική μελλοντικής ανάπτυξης.

Η Ελλάδα έχοντας χάσει τη νομισματική αυτονομία της ενταγμένη μέσα στην Ευρωζώνη και έχοντας χάσει τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματός της, με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση, έχει απωλέσει την εθνική κυριαρχία της και έχει γίνει αποικία του διεθνούς κεφαλαίου, δηλαδή των περίφημων αγορών.

*Πηγή: greekattack.wordpress.com

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

Σχόλιο της Επιτροπής Διεθνών
του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Πρόσφατα, μια σειρά οργανώσεις της Επαναστατικής Αριστεράς της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης εξέδωσαν «κοινή ανακοίνωση ενάντια στις δικτατορίες, στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στον Da’esh (ISIS), στην κρατική καταστολή και στον ρατσισμό». Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, όπως αποτυπώνεται και σε πρόσφατη ανακοίνωση του γραφείου της ΠΕ του για τη Συρία, τις πολεμικές εξελίξεις και το ρόλο της ΕΕ, έχει θέσει το στόχο της δημιουργίας ενός διεθνιστικού αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού δικτύου στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, με την πρωτοπόρα συμβολή των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Απ’ αυτή τη σκοπιά, θεωρούμε υποχρέωσή μας να παρέμβουμε στη συζήτηση που έχει ανοίξει με αφορμή τις εξελίξεις στη Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή, και στην οποία τοποθετείται η κοινή ανακοίνωση σειράς αριστερών οργανώσεων (SWP, NPA, κ.α.), καθώς εκτιμούμε ότι η ανακοίνωση αυτή διέπεται από μια τριπλή υποτίμηση που έχει πολιτικές συνέπειες στην ανάλυση της κατάστασης, αλλά και τον προσανατολισμό του κινήματος.

Πρώτον, στην ανακοίνωση τονίζεται ότι το ISIS είναι δημιούργημα των διεθνών και περιφερειακών ιμπεριαλιστικών επιθέσεων και υποβαθμίζεται πλήρως η οικονομική και πολιτική στήριξη και συμβολή του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, της Τουρκίας και των υπεραντιδραστικών σκοταδιστικών αραβικών μοναρχιών του Κόλπου στην τερατογένεση του “Ισλαμικού Κράτους”. Είναι καίριας σημασίας ζήτημα όμως το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτές όπλισαν, χρηματοδότησαν και αξιοποίησαν -και στο παρελθόν και σήμερα- πλήθος αντιδραστικών οργανώσεων με αναφορά στον ισλαμικό «Ιερό Πόλεμο». Απουσιάζει, επίσης, οποιαδήποτε αναφορά στον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» (ΕΣΣ), η υποστήριξη του οποίου δεν είναι άσχετη με την ανάδυση του ISIS.

Δεύτερον, στην ανακοίνωση παραβλέπεται η προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ από τις δυνάμεις του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Το ότι το καθεστώς Άσαντ είναι βαθειά αντιδημοκρατικό είναι κοινή παραδοχή, δεν χωρά αμφιβολία. Είναι ωστόσο κρίσιμο ζήτημα να διακρίνεται μια αναγκαία λαϊκή, κινηματική και προοδευτική αμφισβήτηση του καθεστώτος Άσαντ, και από την άλλη τα αντιδραστικά σχέδια ΗΠΑ και ΕΕ που επιχειρούν να το ανατρέψουν με ιμπεριαλιστική επέμβαση λόγω της ανοικτής συνεργασίας του Άσαντ με τους ανταγωνιστικούς ιμπεριαλισμούς της Ρωσίας και της Κίνας, το Ιράν κλπ. Η αντιγραφή του σεναρίου της Λιβύης στη Συρία όχι απλά δεν προμηνύει τίποτε προοδευτικό, αλλά αντίθετα δημιουργεί ακόμη πιο δυσμενείς συνθήκες για τους λαούς της περιοχής.

Τρίτον, από την ανακοίνωση λείπει (ακόμα και σαν λέξη) οποιαδήποτε αναφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ γίνεται μονάχα μια γενικόλογη αναφορά σε «χώρες της Ευρώπης» και την αυταρχική αντιδημοκρατική φυγή προς τα εμπρός του Φρανσουά Ολάντ και της γαλλικής κυβέρνησης και μια καταγγελία γενικά της «Ευρώπης-Φρούριο». Όμως, και μέσα από αυτές τις εξελίξεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση φανερώνει απροκάλυπτα για άλλη μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο, ως μια δύναμη αντιδραστική – αντιδημοκρατική, πολεμοκάπηλη – ιμπεριαλιστική, ρατσιστική, πεδίο επώασης φασιστικών, ακροδεξιών και εθνικιστικών δυνάμεων, ένα επιτελείο της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους και τους λαούς, το σφαγείο των Πολυεθνικών και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Με πρόσχημα τη δολοφονική επίθεση στο Παρίσι το Συμβούλιο των υπουργών Άμυνας της ΕΕ ενεργοποίησε πρόσφατα το άρθρο 42, παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ (Συνθήκη του Μάαστριχτ), που προωθεί την στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή –και την υποχρεωτική αλληλεγγύη των κρατών μελών της ΕΕ- με θεμελιακό τον ρόλο του ΝΑΤΟ. Αντίστοιχα, αντιδραστικά αντιδημοκρατικά μέτρα συμφωνήθηκαν και στη σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ. Κατά τη γνώμη μας, η παρασιώπηση του ρόλου της ΕΕ και η απουσία καταγγελίας της ως βασικού εταίρου και συνένοχου στα εγκλήματα που διεξάγονται με τις επεμβάσεις, τους βομβαρδισμούς, τους πνιγμούς των προσφύγων (π.χ. από τη frontex, δύναμη της ΕΕ), και τόσα άλλα, είναι σοβαρότατο λάθος και αδυνατίζει πλήρως το αναγκαίο περιεχόμενο ενός αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού και ταξικού διεθνιστικού κινήματος που έχουμε ανάγκη στις χώρες μας και συνολικά στην Ευρώπη και την περιοχή της Μεσογείου, δυσκολεύει τις δυνατότητες ενός διεθνιστικού αντιιμπεριαλιστικού – αντιπολεμικού συντονισμού και πρωτοβουλιών που είναι επείγουσες και αναγκαίες, ιδιαίτερα από την μαχόμενη και ανατρεπτική Αριστερά. Η ανάγκη ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ, με εργατικό αντικαπιταλιστικό και διεθνιστικό περιεχόμενο, είναι πλέον επιτακτική για τους λαούς και αποτελεί Λυδία λίθο για την πολιτική και τη φυσιογνωμία της Αριστεράς διεθνώς, ιδιαίτερα της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής.

Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για το αναγκαίο πλαίσιο, τους στόχους και το περιεχόμενο ενός αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που θα παλεύει ενάντια στην διαρκή τρομοκρατική επίθεση του κεφαλαίου, των οργανισμών (ΝΑΤΟ-ΕΕ) και των κυβερνήσεών του ενάντια στους λαούς, με πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης», ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής, κατάργηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και αυταρχική θωράκιση ενάντια στους εργαζόμενους και τους λαούς, ένταση του ρατσισμού, του φασισμού και της ξενοφοβίας, απαιτεί κοινές πρωτοβουλίες και πολιτικές θέσεις που να απαντούν συνολικά και ουσιαστικά στην επίθεση του αντιπάλου, δηλαδή του κεφαλαίου, της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, της Ρωσίας, του ιμπεριαλισμού συνολικά. Η ρεφορμιστική και διαχειριστική αριστερά, πολλά κόμματα της επίσημης ευρωπαϊκής αριστεράς ήδη στοιχήθηκαν ή ανέχθηκαν τις επεμβάσεις, τα «έκτακτα μέτρα» στις χώρες τους, συναίνεσαν στην κυρίαρχη πολιτική κυβερνήσεων και ΕΕ. Η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά πρέπει να μιλήσει και να δράσει ανοιχτά και καθαρά, κατονομάζοντας και στοχεύοντας τον αντίπαλο και την αιτία συνολικά.

Ο μόνος δρόμος είναι η αδελφοσύνη των λαών, η διεθνής αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο στην προοπτική της επανάστασης, του διεθνισμού και του σοσιαλισμού – κομμουνισμού της νέας εποχής.

Αθήνα, Δεκέμβρης 2015

πηγη: pandiera.gr

Ένα κομμάτι αναλυτών ισχυρίζεται ότι η Λεπέν οφείλει την νίκη της στις Ισλαμικές επιθέσεις. Κάτι που μάλλον δεν έχει βάση, αφενός αυξήθηκε εντυπωσιακά η δημοφιλία του Ολάντ, αλλά και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις ευρωεκλογές του 2014 ηΜαρί Λεπέν, τετραπλασίασε την δύναμή της σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές και πήρε το 1/3 των γαλλικών εδρών στο ευρωκοινοβούλιο. Σε αυτές τις περιφερειακές εκλογές, τριπλασίασε απλώς την δύναμή της σε σχέση με τις περιφερειακές εκλογές του 2010 (από 11% στο 31%).Φαίνεται ότι θα κερδίσει την περιοχή Νορ-Πα-ντε Καλέ, μια περιοχή που έχει περισσότερο πληθυσμό απόότι 12 χώρες της ΕΕ. Με την δικιά της υποψηφιότητα πήρε πάνω  από το 40% των ψήφων, σε μια βιομηχανική περιοχή που ιστορικά ήταν ένα προπύργιο των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων, και αυτό δείχνει προς τα πού γέρνει η ζυγαριά. Εδώ φαίνεται, ότι η άνοδος της Λεπέν είναι προϊόν της αποβιομηχάνισης που έφερε ανεργία, και βαθιών κοινωνικοπολιτικών διεργασιών. Η άνοδος λοιπόν του Εθνικού Μετώπου είναι ευθύγραμμη και πιθανώς μη αναστρέψιμη, αντιστρόφως ανάλογη από την «παρακμή» της γερμανοποιούμενης ευρωζώνης και Ε.Ε..

Στην πραγματικότητα η Ε.Ε., η ζώνη της υπερπαγκοσμιοποίησης του πλανήτη, με σκληρό πυρήνα της την ζώνη του ευρώ, αποτελεί το πιο ολοκληρωτικό σύστημα που γνώρισε η κεντρική Ευρώπη τον 20^ο και 21^ο αιώνα, μετά τον ναζισμό. Καταργεί κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, επιβάλει την ιμπεριαλιστική ισχύ του Βερολίνου, καταστρέφει και λεηλατεί λαούς, όπως ο ελληνικός. Απέναντι σε αυτό το σύστημα των πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, δεν αντιπαρατίθεται καμία αριστερά. Αντίθετα η ελληνική αριστερά μέσω του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, τι δεν πρέπει να κάνουν, να μην εμπιστευτούν την κοσμοπολίτικη και ευρωπαϊστική αριστεράτων καθυστερημένων ψευδαισθήσεων. Όλοι αυτοί, από την ελληνική αριστερά που κλαψουρίζουν σήμερα για την πρωτιά της Λεπέν,είναι οι ίδιοι που στήριξαν (κριτικά ή μη, εντός ή «εκτός») την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και έτσι συνέβαλλαν στην απαξίωση της αριστεράς στην γηραιά Ήπειρο και φυσικά στην νίκη της Λεπέν.

Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, η αριστερά στην Ήπειρο είναι ανύπαρκτη, γιατί έχει ρίξει λευκή πεσέτα απέναντι στο ευρώ, στην Ε.Ε., και στην παγκοσμιοποίηση. Συνεπώς η ευρωπαϊκή αριστερά δεν έχει καμία απάντηση απέναντι στην κρίση, στην φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων και στην χούντα του ευρώ και της Ε.Ε. . Όλα δείχνουν ότι δεν βαδίζουμε προς μια ενιαία και ανθούσα Ευρώπη, αλλά προς το αντίθετο και αυτό η ευρω-μανής αριστερά δεν θέλει να το καταλάβει.

Μπορεί πολλά από αυτά που λέει η Λεπέν για τους μετανάστες να μας φαίνονται «αποκρουστικά», αλλά οι Γάλλοι δεν έγιναν κατά εκατομμύρια ακροδεξιοί μέσα σε δύο-τρία χρόνια. Κανείς άλλος στην Γαλλία (πέρα από την «μικρή» ρεπουμπλικανική αριστερά) δεν είναι σε θέση να μιλήσει για μια άμεση πολιτική και οικονομική λύση και μια έξοδο από την παρούσα κρίση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Γάλλοι,   απέρριψαν για όλους τους λαούς της Ε.Ε.., το αίτημα που κατατέθηκε με το ευρωσύνταγμα το 2005για οριστική κατάργηση των εθνικών κρατών και κοινοβουλίων. Και αυτό είναι κάτι που τους το χρωστάμε.

Η πρωτιά της Λεπέν είναι ιστορική και πλέον σημαντική για τις εξελίξεις. Η Γαλλία είναι η νούμερο 2 χώρα στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. , την ζώνη του ευρώ, σε αντίθεση με την Μ. Βρετανία που είναι βέβαια η τρίτη μεγάλη χώρα της ένωσης, όμως δεν ήταν ποτέ στον στενό πυρήνα του ευρωπαϊκού σχεδίουκαι πάντα έρεπε στον «ευρωσκεπτικισμό».

Η Λεπέν, ακόμη και αν δεν καταφέρει (ή δεν θέλει) να διαλύσει την ζώνη του ευρώ, σίγουρα θα επιβραδύνεικαι θα αποδομήσει σε σημαντικό βαθμό την Ε.Ε.. Αναγκαστικά οΣαρκοζί, πιεσμένος από τα πράγματα, μιλάει εδώ και καιρό για επιστροφή εξουσιών σε εθνικό επίπεδο, για Ε.Ε., δύο ταχυτήτων, ώστε να μπορεί να λειτουργεί απέναντι στην γραφειοκρατία κλπ.

Όλο το οικονομικό πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου, αντιτίθεται στην «άγρια» παγκοσμιοποίηση, δηλαδή στην Ε.Ε., μέσα από έναν τριπλό άξονα:

α) Εθνική ανεξαρτησία-κυριαρχία, ελευθερία δράσης της Γαλλίας.

β) Έξοδος από το ευρώ για να αντιμετωπιστεί η ανεργία και η φτώχεια.

γ) Μέτρα προστασίας της γαλλικής οικονομίας και της βιομηχανίας της, απέναντι στο ελεύθερο εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση.

Πίσω από την Λεπέν μπορεί να εκφράζεται ένα κομμάτι του γαλλικού κεφαλαίου που αναφέρεται σε εθνικό επίπεδο. Όχι βέβαια το χρηματοπιστωτικό, ή το πολυεθνικό. Όμως με αυτό τον άξονα συντάσσονται εκ των πραγμάτων, η εργατική τάξη και η πλειοψηφία των εργαζόμενων της Γαλλίας.

Η προστασία της βιομηχανίας και της οικονομίας, έστω και αν γίνεται για την προστασία ενός τμήματος του κεφαλαίου, οδηγεί αναγκαστικά και σε προστασία της εργασίας. Αντίστοιχα, η παγκοσμιοποίηση καταστρέφει εθνικά κεφάλαια, ενισχύοντας πολυεθνικά, αλλά κυρίως κτυπάει τις δυνάμεις της εργασίας. Η έξοδος από το ευρώ και η ανάπτυξη, προδιαγράφει περισσότερα δημόσια έσοδα, ακόμη και αν μειωθούν φόροι, άρα μεγαλύτερη δυνατότητα για κοινωνική πολιτική.

Γενικά η Ζ.Ε., λειτούργησε με τέτοιο τρόπο, ώστε, όχι μόνο η περιφέρεια αλλά ακόμη και ή Γαλλία να βρίσκεται σήμερα σε άσκημη θέση. Το ευρώ λειτούργησε ως αλυσίδα για την Γαλλία κατά την διάρκεια της κρίσης. Στην πραγματικότητα, σήμερα, ή ίδια η ύπαρξη της ΟΝΕ είναι η αιτία για την συνέχεια της κρίσης στο Νότο, ή της στασιμότητας στην Γαλλία. Επίσης η ΟΝΕ επηρεάζει αρνητικά, και άλλες χώρες εντός της Ε.Ε., όπως η Μ. Βρετανία που δεν συμμετέχουν στο ευρώ.

Ή κρίση που δημιουργεί το ευρώ, διαμορφώνει μεταναστευτικό ρεύμα και εντός της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε.. Η Γαλλία πιέζεται από πολλά μεταναστευτικά ρεύματα εντός και εκτός Ε.Ε., από την περιφέρεια της ευρωζώνης, Ελλάδα κλπ, πιο πολύ από την Ισπανία. Όπως και στην Μ. Βρετανία, αρχίζουν να γίνονται λαϊκές σκέψεις για περιορισμό της μετανάστευσης, ακόμη και για χώρες από την ζώνη του ευρώ ή την Ε.Ε.. Ότι και να λέμε, αυτό το τεράστιο κύμα μετανάστευσης, εντός και εκτός Ε.Ε., κτυπάει σε κάθε εθνικό κράτος περισσότερο τους πιο φτωχούς και τα πιο λαϊκά στρώματα, μια που υποβαθμίζει σε δεύτερη δύναμη την ανειδίκευτη εργασία.

Όλα λοιπόν δουλεύουν για τη Λεπέν, κύρια η ΟΝΕ, η οποία θα επιδεινώνει την κατάσταση στην Γαλλία. Το Εθνικό Μέτωπο τρέφεται από την λαϊκή αντίθεση στην ΟΝΕ και στην παγκοσμιοποίηση. Ήδη ο ένας στους δύο εργάτες, ή ιδιωτικούς υπαλλήλους ψηφίζει Λεπέν. Για αυτό το επόμενο διάστημα θα ενισχύεται. Το ρήγμα που άνοιξε ο σεισμός των ευρωεκλογών, δεν κλείνει, αντίθετα θα διευρύνεται, όπως δείχνουν οι χθεσινές περιφερειακές εκλογές. Όλα δείχνουν ότι η Λεπέν θα διεκδικήσει με αξιώσεις, αν δεν κατακτήσει κιόλας την προεδρική εκλογή το 2017. Αν δεν κερδίσει το 2017, θα είναι σίγουρα πρόεδρος το 2022, αν άλλες δυνάμεις δεν έχουν οδηγήσει σε διάλυση την ευρωζώνη και την Ε.Ε..

Η αριστερά δικαίως περιθωριοποιείται, εκλογικά έπεσε στο 4%, καθώς με τις θέσεις που υποστήριζε για χρόνια για ευρώ-Ε.Ε., και όχι μόνο, οδηγήθηκε σε ταύτιση με την παγκοσμιοποίηση και τους σοσιαλδημοκράτες. Αντίσταση στην ακροδεξιά δεν γίνεται, μιξοκλαίγονταςμαζί με τους σοσιαλιστές, απέναντι στα λαϊκά στρώματα που εξεγείρονται ενάντια στο ευρώ, στην Ε.Ε. και στην παγκοσμιοποίηση που τα καταστρέφει. Αλλά, μόνο δημιουργώντας ένα παλλαϊκό μέτωπο μαζί με αυτά τα λαϊκά στρώματα για εθνική και λαϊκή κυριαρχία, για απελευθέρωση από το «ελεύθερο» εμπόριο των πολυεθνικών και των «ελευθεριών» της Ε.Ε., κάτι που απέχει έτη φωτός από την κοσμοπολίτική αριστερά της Ηπείρου. Οι ειδωλολάτρες (όπως τους αποκαλεί η Λεπέν) των Βρυξελών, ο Σαρκοζί, κ.α., θα πρέπει να πάρουν πίσω κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας, από τις Βρυξέλες για να λειτουργήσουν, αν μπορούν πλέον, ως ανάχωμα στη Λεπέν.

Οι αντίπαλοι της Λεπέν την απορρίπτουν και την καταγγέλλουν για ακρο-δεξιά. Οι ίδιοι όμως σηκώνουν το λάβαρο του ευρώ και της Ε.Ε., δηλαδή της υπερπαγκοσμιοποίησης, ή της «σκληρής» παγκοσμιοποίησης όπως την χαρακτηρίζει το Εθνικό Μέτωπο. Η «σκληρή» παγκοσμιοποίηση όμως καταργεί την δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία, και την παραδίδει στην νομενκλατούρα των Βρυξελών. Οι αντίπαλοιψευτοδημοκράτες, καθίστανται αναξιόπιστοι.

Δεν μπορούμε να πούμε αν το μέλλον του ευρώ θα κριθεί στην Γαλλία. Αν το Παρίσι γίνεται ο πολιτικά αδύναμος κρίκος της ΟΝΕ.. Πόσο η Λεπέν εννοεί αυτά που λέει για το ευρώ…. Όμως για να είμαστε ειλικρινείς και να βάλουμε την συζήτηση σε σωστή βάση, πέρα από στερεότυπα, δεν θα είναι καθόλου άσκημο για την χώρα μας να διαλυθεί η ζώνη του ευρώ, η και η Ε.Ε., από το Παρίσι, ακόμη και αν είναι η Λεπέν στο τιμόνι.Ίσως, λοιπόν πάλι, εμφανιστεί ο από μηχανής θεός των ελλήνων.

Υ.Γ.: Κατά πόσο η ελληνική αριστερά μπορεί να διδαχθεί από την Γαλλία, είναι ένα ζήτημα που μέχρι στιγμής, δεν επιτρέπει αισιόδοξη απάντηση.

πηγη: sxedio-b.gr