Παναγιώτης Μαυροειδής

Η επικίνδυνη ανάδυση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δε σχετίζεται μόνο με τις εξελίξεις στο προσφυγικό και τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας». Έχει ιστορικό βάθος και σταθμούς. Δεν είναι ανεξάρτητη από τις μεταβολές στην ευρύτερη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη, αλλά  και τις επιδιώξεις των κυρίαρχων αστικών ρευμάτων.

Μετά την αντιφασιστική νίκη στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το φασιστικό ρεύμα,  στην προσπάθεια ανασυγκρότησής του έβρισκε μπροστά του δύο μεγάλα αγκάθια. Το πρώτο σχετιζόταν με τον δοσιλογισμό, δηλαδή την ανοιχτή συνεργασία των φασιστών σε κάθε χώρα με τους εισβολείς της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας.  Το δεύτερο εμπόδιο ήταν το στίγμα του ολοκαυτώματος.

Το ρεύμα του ‘’ιστορικού αναθεωρητισμού’’, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με την προσπάθεια εξάλειψης  αυτών των στιγμάτων. Πάνω από μισό αιώνα ο αστικός κόσμος και όχι μόνο η ακροδεξιά, μέσα από την από-ενοχοποίηση του ναζισμού και των ναζιστών και με στόχο την επαν-ενσωμάτωσή τους στην πολιτική ζωή, επιδιώκει να στεριώσει αυτό που εισπράττουμε σήμερα ως ‘’θεωρία των δύο άκρων’’ ή δίδυμη καταγγελία  των ‘’εγκλημάτων ναζισμού και κομμουνισμού’’ ή ‘’του Χίτλερ και του Στάλιν’’. Τα αστικά κόμματα αποκτούν έτσι,  ένα απεχθή μεν,  αλλά καθόλα χρήσιμο σύμμαχο.

Τα φασιστικά ρεύματα έχουν ωστόσο  και αυτοτελή  προτάγματα. Οι υπερ-συντηρητικές αναζητήσεις  για  ισχυρή εξουσία και «έθνος φρούριο» έναντι του «εκφυλισμού της δημοκρατίας» και των εξωτερικών κινδύνων,  κλειστή κοινωνία έναντι όλων των απειλών και  καθαρή ταυτότητα ως προϋπόθεση συνοχής, αναβίωναν ιδιαίτερα στο μεταίχμιο των μεγάλων οικονομικών και πολιτικών αλλαγών.

Το τρίπτυχο ‘’μετανάστευση, ανασφάλεια, ανεργία’’, ήταν πάντα η βασική τροφή της άκρας δεξιάς. Η ατζέντα αυτή ωστόσο εξελίσσεται και επεκτείνεται σε  θέματα όπως η καταδίκη της διαφθοράς και των πολιτικών γενικά, η ανάγκη να μπει τέρμα στην παρακμή των αξιών, η διαφύλαξη της εθνικής πολιτισμικής ταυτότητας, η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης.

Ειδικά, μετά την δεκαετία του 1970, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο.

Οι   ρυθμοί ανάπτυξης  του καπιταλιστικού κόσμου επιβραδύνονται,  δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες ζώνες ανεργίας, αλλά και ανασφαλούς ή μισής  μίζερης εργασίας. Στο φόντο της αντιδραστικής απάντησης στην κρίση, τα μικροαστικά στρώματα κατακρημνίζονται χωρίς να προλεταριοποιούνται, ωθούμενα κυριολεκτικά στο βυθό.

Οι θεσμοί της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, απογυμνώνονται από το περίβλημα του αδέκαστου διαχειριστή και φανερώνουν μια εικόνα διαφθοράς, στην υπηρεσία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων σε κάθε χώρα.

Η αναπτυσσόμενη διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, καθώς και οι περιφερειακές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, δυναμιτίζουν το ρόλο της πλειονότητας των εθνικών κρατών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τα πεδία της έστω δυνητικής λαϊκής επίδρασης στην πορεία τους.

Η πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης, μαζί με την συντριβή των μικροαστικών στρωμάτων και των αγροτικών πληθυσμών, διαλύει τις παλιές ταυτότητες.  Το μήνυμα, βοηθούσης και της αστικής προπαγανδιστικής μηχανής που συμπληρώνει τεχνητά και ότι ακόμη δεν έχει επιτευχθεί υλικά, είναι σαφές:  «Δεν ανήκεις σε μια τάξη, δεν έχεις ταξικά αδέλφια. Δεν υπάρχει πολιτική οικογένεια, πολιτικό ρεύμα που να σε αντιπροσωπεύει, ειδικά από άποψη προοπτικής. Και δεν υπάρχει σύστημα αξιών και ιδεών με κανονικότητες και «νόμους» που να μπορεί να συγκροτήσει μια άλλη αφήγηση, ένα άλλο δρόμο, μια άλλη ζωή με ένα διαφορετικό και ανθρώπινο νόημα».

Είναι το πλέον κατάλληλο έδαφος για  την επιστροφή σε συντηρητικές  εκδοχές του «ανήκειν». Υπερτιμάται  ή ένταξη σε ένα έθνος κράτος. Ή ακόμη πιο περιοριστικά η ένταξη σε μια περιοχή  ή σε διαφορετικές  εθνότητες στο πλαίσιο κυρίαρχων κρατών.

Με ανάλογο τρόπο φουντώνει ο θρησκευτικός ριζοσπαστισμός, που κάθε άλλο παρά περιορίζεται στον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και η  καταφυγή στον προστατευτικό θεσμό της οικογένειας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αριστερά στην Ευρώπη, αντί να θέσει στο κέντρο της προσοχής της την ενότητα της εργατικής τάξης, μέσα από μια ανάπλαση μορφών οργάνωσης, στόχων και πρακτικών διεκδίκησης, συγκρότησης συλλογικού πολιτισμού, διάβασε τη νέα πραγματικότητα ανάποδα: ‘’Δεν υπάρχει εργατική τάξη ή στο βαθμό που υπάρχει πρέπει κυρίως να δούμε το ζήτημα των συμμαχιών της με άλλα στρώματα’’. Αντί του προτάγματος της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας σε απελευθερωτική βάση, διεκδίκησε να αποδείξει την διαχειριστική της ικανότητα στο παρόν σύστημα.

Ταυτόχρονα, όταν όλη η Ευρώπη ορίζεται εργασιακά από μια οδηγία Μπολκεστάιν ή όταν οι προϋπολογισμοί των κρατών και συνεπώς και άρα οι συντάξεις και οι δαπάνες για δαπάνες και υγεία, καθορίζονται από την ΕΕ, συμμέτοχος ποιας δημοκρατίας είναι ένας πολίτης; Και όμως!  Η  κυρίαρχη αριστερά  δεν βρέθηκε απέναντι σε αυτά. Αντίθετα, αποκτούσε όλο και περισσότερο μια ευρωκεντρική διάσταση, υπερασπιστική της ολοκλήρωσης, που την βάφτιζε ‘’αντικειμενικά προοδευτική’’, τρέχοντας παράλληλα να συμπληρώνει τις κυβερνήσεις που θα εφάρμοζαν με παραλλαγές τις αντιδραστικές πολιτικές της. 

Δόθηκε έτσι  χώρος στην ακροδεξιά ρητορεία. Αξίζει κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη του πολιτικού λόγου του Εθνικού Μετώπου  της Λεπέν: ‘’Υπάρχουν όντως σήμερα στη Γαλλία δύο στρατόπεδα, εκείνο της κατοχής και το δικό μας της απελευθέρωσης’’, έγραφε ένα κάλεσμα  του 2002 προς  τους εργάτες αναφερόμενο στην άθλια πραγματικότητα που είχε διαμορφώσει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Γαλλική αριστερά όμως (και όχι μόνο), απλώς κοιμόταν….

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 13/12/15

Η δράση για τα άμεσα προβλήματα, η επεξεργασία ενός ρεαλιστικού και διεκδικητικού προγραμματικού πλαισίου και η κατάκτηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός πλατιού Εργατικού Λαϊκού Κινήματος, ενός Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου ανθρώπων με ελεύθερη σκέψη που θα είναι διεκδικητικό, μαχητικό, με αγωνιστική πειθαρχία και θα ανοίγει δρόμους για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Αυτός ήταν ο άξονας της παρέμβασης του Βασίλη Καλαματιανού στην πολιτική εκδήλωση που διοργάνωσε η συντακτική επιτροπή του KOMMON στις 11 Νοέμβρη στην αίθουσα Αντωνιάδου της ΑΣΟΕΕ.

Στην εκδήλωση, που συντόνισε ο πανεπιστημιακός (και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών) Γιώργος Μανιάτης, μίλησαν ο Θανάσης Σκαμνάκης (από τη συντακτική επιτροπή του ΚΟΜΜΟΝ), ο Βασίλης Καλαματιανός (πρώην μέλος ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ), ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (επικεφαλής της ΛΑΕ) και ο Αγγελος Χάγιος (στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Με αρκετή καθυστέρηση, ο Εργατικός Αγώνας παρουσιάζει σήμερα την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση. Δημοσιεύουμε τη γραπτή παρέμβαση του Βασίλη Καλαματιανού αλλά και το βίντεο όλης της συζήτησης.

Η μεγάλη προσπάθεια θα ξεκινήσει από την εργατική τάξη

Επιτρέψτε μου, πριν αναφερθώ στα προβλήματα, που βάζει το υπό συζήτηση θέμα, να κάνω κάτι που δεν συνηθίζω, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αναγκαίο. Είναι αναγκαίο, γιατί σήμερα δεν εκφράζω, όπως γινόταν για δεκάδες χρόνια, τις θέσεις του ΚΚΕ.

Γνωρίζετε τη δημόσια πολιτική μου διαφοροποίηση με το άρθρο για το Δημοψήφισμα. Αυτό πέρα από προσωπική στάση αρχών ήταν και μία ενέργεια υπεράσπισης της τιμής και της ιστορίας του ΚΚΕ και του Κομμουνιστικού Κινήματος.

Αυτή η διαφοροποίηση ολοκληρώθηκε στη συνέχεια και τώρα συμπορεύομαι-συνοδοιπορώ με την Κίνηση Κομουνιστών-Εργατικός Αγώνας

Αγαπητοί σύντροφοι.

Είναι πολύ καλή η πρωτοβουλία για τη σημερινή συνάντηση και εκδήλωση, θάναι χρήσιμο να ακολουθήσουν και άλλες με διάφορες μορφές και περιεχόμενο.

Θεωρώ ταυτόχρονα σημαντικό και ως ένα βαθμό απαραίτητο να καταθέσει ο καθένας τη σκέψη του, ευθέως και με σαφήνεια, τι πάμε να κάνουμε, για να δούμε το πώς. Βεβαίως και παραταξιακές φιλοδοξίες και επιδιώξεις θα υπάρχουν, αλλά αν π.χ. στόχος είναι τις 50 χιλιάδες ψήφους να τις κάνουμε 80 ή το 2,90% να γίνει 3,5% ή 4% , ή πως θα μοιράζονται αυτά τα ποσοστά μαζί με το ΚΚΕ δηλαδή το 9%-10%, λέω με σαφήνεια ότι αυτό είναι λάθος, δεν μας ενδιαφέρει. Να σημειώσω ακόμη ότι οι εκλογές δεν προηγούνται, έπονται και είναι καταγραφή άλλων δραστηριοτήτων.

Τα 5 χρόνια οικονομικής κρίσης και τα μνημόνια, το ένα συνέχεια του άλλου, εντείνουν την επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού, οδηγούν σε πρωτόγνωρα άσχημες καταστάσεις ανεργίας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει νέα πολιτικά χαρακτηριστικά και είμαστε υποχρεωμένοι να τα προσεγγίσουμε, αν θέλουμε να εκτιμήσουμε το διαμορφούμενο συσχετισμό των ταξικών και πολιτικών δυνάμεων.

Υπάρχει πλήρης ιδεολογική και πολιτική στήριξη της αστικής τάξηςαπό το σύνολο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και δυνάμεων. Την ίδια περίοδο τμήματά της αποκομίζουν τεράστια οφέλη και καλύτερες προοπτικές. Ας δούμε σε κοινωνικό επίπεδο.

Κατά προσέγγιση, αλλά βάσιμα, μπορούμε να πούμε, ένα 10% θησαυρίζει, άλλο ένα 10% βελτιώνει τη θέση του, άρα ένα 20% κερδίζει και στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις και μέσα, και έχουν πολλά, αυτή την κατάσταση, την πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ , την πολύμορφη επίθεση στο λαό, όχι μόνο οικονομική αλλά και ιδεολογική και πολιτική στο όνομα ανάγκης εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμίσεων.

Έχει επίσημα καταγραφεί ότι ένα 40% του πληθυσμού στα όρια της φτώχειας και κάτω, σε καταστάσεις εξαθλίωσης.

Απομένει ένα 40% κρίσιμο ποσοστό, χάνει, μειώνονται τα οικονομικά του αλλά ταλαντεύεται, σχετικά με την προοπτική, υπερασπίζονται και μαχητικά, συντεχνιακά κεκτημένα και κατακτήσεις χρόνων.

Είναι κρίσιμο όχι μόνο σαν ποσοστό που διεκδικείται και επιδιώκει να προσεταιριστεί η άρχουσα τάξη αλλά και γιατί η ένταξή του σ’ ένα πλατύ μέτωπο πάλης θα διαμορφώσει άλλα δεδομένα και ποιοτικά.

Επόμενο είναι κρίσιμο ζήτημα ή επεξεργασία αιτημάτων και στόχων που να ενώνουν και να οδηγούν στην κοινή δράση.

Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο , είναι όμως απαραίτητο, χρειάζεται ασφαλώς μεγάλη, συνεχής και επίμονη ιδεολογικό-πολιτική διαφώτιση, να ξεπερνιέται το «εγώ» και να προωθείται το «εμείς». Ασφαλώς θα υπάρχει και το ιδιαίτερο και η διεκδίκησή του.

Η μεγάλη προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από την εργατική τάξη. Ως πότε θα γίνονται για το ίδιο πρόβλημα την ίδια ημέρα και ώρα 5-6 διαφορετικές εργατικές συγκεντρώσεις;

Για να ξεπερασθούν οι δυσκολίες που βάζει η εργατική αριστοκρατία και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, που εκφράζεται κυρίως από την ΓΣΕΕ, απαιτείται η ενότητα δράσης των άλλων δυνάμεων.

Σε πολιτικό επίπεδο η κατάσταση δεν είναι καλύτερη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα το Σεπτέμβρη καταγράφηκε βέβαια το θετικό ότι τα παλαιά κυβερνητικά κόμματα δεν ανακάμπτουν. Ωστόσο, το πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με το στρατόπεδο του μονοπωλιακού κεφαλαίου της χώρας, του ευρωπαϊκού και αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η εκλογική του επιτυχία και ο σχηματισμός κυβέρνησης που υλοποιεί τα αντιλαϊκά μέτρα του μνημονίου, που συμφώνησε, έχουν μετατοπίσει το πολιτικό σκηνικό σε πιο συντηρητική κατεύθυνση.

Για την Κομμουνιστική Αριστερά στο σύνολό της είναι πολύ άσχημο, δε φτάνει το 10% του εκλογικού σώματος.

Ταυτόχρονα πρέπει με θάρρος και στα πλαίσια μιας απαραίτητης αυτοκριτικής να διαπιστώσουμε ότι είναι αποτέλεσμα σοβαρών αδυναμιών στο επίπεδο της ιδεολογίας, της επεξεργασίας στρατηγικής με βάση το επίπεδο ανάπτυξης της χώρας, στα πλαίσια της ΕΕ και της ανάλογης τακτικής.

Όταν αγνοείται, υποβαθμίζεται ή παρακάμπτεται η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση της χώρας, όταν διαχέονται αντιλήψεις ότι μπορεί να αλλάξει ο χαρακτήρας της ΕΕ ή να μετατοπίζεται χρονικά η διαμόρφωση κινήματος για αποδέσμευση τώρα, τότε δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα αποτελέσματα.

Έχω αναφέρει δημόσια, για ανακατατάξεις και την ανάγκη να αλλάξουν θέσεις, σκέψεις και πρακτικές, κυρίως οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά. Σήμερα οφείλω να διευκρινίσω ότι οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά αυτό που ονομάζουμε Κομμουνιστική Αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι και τη ΛΑΕ, ανεξάρτητα μεγέθους.

Για το Μέτωπο. Γίνεται πολλή κουβέντα και μια ευρύτερη απαίτηση για δημιουργία Μετώπου. Από πολλούς κατανοείται με απλουστευτικό τρόπο, σαν εκλογική συνεργασία. Η προώθηση αυτού του στόχου είναι αναγκαία, αλλά καθόλου απλή. Υπάρχουν δυνάμεις που το θέλουν υπό την ηγεμονία τους ή χωρίς ένα επεξεργασμένο πρόγραμμα επιστημονικά τεκμηριωμένο, κοινής αποδοχής με αρχή μέση και τέλος. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ξεκινώντας τη δράση για τα άμεσα προβλήματα, δουλεύοντας και ζυμώνοντας το προγραμματικό πλαίσιο, δημιουργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης, μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός πλατιού Εργατικού Λαϊκού Κινήματος Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου, ανθρώπων με ελεύθερη σκέψη, διεκδικητικό, μαχητικό, με αγωνιστική πειθαρχία, που θα ανοίγει δρόμους για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Κίνημα καθοδηγούμενο και όχι διοικούμενο, μόνο με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να αναπτυχθεί, διαφορετικά δεν θα υπάρξει. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

ΤΟ ΕΡΓΟ Ο ''ΚΑΛΟΣ'' ΚΑΙ Ο ''ΚΑΚΟΣ'', ΧΩΡΙΣ ''ΑΣΧΗΜΟ'' ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ  

ΣΤΟΧΟΣ Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΠΕΙΝΑΣ  

Ένα βρώμικο παιχνίδι του ''καλού'' και του ''κακού'', χωρίς ''άσχημο'', παίζουν ''θεσμοί'' και κυβέρνηση σε βάρος των συνταξιούχων και όλων των ασφαλισμένων.  

Στόχος αυτής τη φαρσοκωμωδίας, στην πλάτη του ελληνικού λαού, είναι να εθίσουν σιγά – σιγά του πολίτες ότι έρχονται συντάξεις πλήρους εξαθλίωσης, ώστε στο τέλος, μάλλον Γενάρη ή Φλεβάρη, να είναι ''έτοιμη'' η κοινωνία να αποδεχθεί ως θείο δώρο ότι ''καλύτερο'' της προσφερθεί, έστω και αν η εξαθλίωση έχει μετατραπεί σε σύνταξη βαριάς πενίας!!!  

Στο πλαίσιο αυτό διακινούνται κάθε λογής σενάρια που στόχο έχουν να εθίσουν στο μοιραίο και τη λαιμητόμο και βεβαίως να σταθμίσουν αντιδράσεις.  

Ένα μεγάλο αγωνιστικό κοινωνικό μέτωπο είναι πριν απ' όλα απαραίτητο τούτες τις ώρες, το οποίο όχι μόνο μπορεί να αντισταθεί αλλά και να σαρώσει σχέδια και σενάρια των πιστωτών και τις κυβέρνησης για το σφαγιασμό της σύνταξης και του ασφαλιστικού μας συστήματος.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

Στη συνέχεια η Iskra αναδημοσιεύει ρεπορτάζ από εφημερίδες και ιστοσελίδες κύρια αναφορά στην ''Αγορά'', που αφορούν σενάρια του ΔΝΤ για την σφαγή των συντάξεων.  

Τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και στις κύριες συντάξεις επαναφέρει το ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις για το ασφαλιστικό, απειλώντας ουσιαστικά με τη σκληρή αυτή στάση να τινάξει στον αέρα την αξιολόγηση της οικονομίας.  

Η απαίτηση αυτή του ΔΝΤ ετέθη εκ νέου τώρα στις επαφές της τρόικας με τα στελέχη τόσο του υπουργείο Οικονομικών όσο και του υπουργείου Εργασίας, συνδέοντας ευθέως τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος με τη συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους. Με βάση τη ρήτρα αυτή, οι συντάξεις θα συνδεθούν ευθέως με τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων. Οι ασφαλιστικοί οργανισμοί θα είναι υποχρεωμένοι να προσαρμόζουν τις συνταξιοδοτικές παροχές στο ύψος των εσόδων του και όταν δεν μπορούν να ανταποκριθούν, θα προχωρήσουν σε μείωση τους.  

Το ΔΝΤ πιστεύει ότι η δέσμευση της κυβέρνησης για μείωση κατ' έτος της δημόσιας δαπάνης για συντάξεις κατά 1% του ΑΕΠ, δηλαδή κατά 1,8 δις ευρώ, δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των ταμείων. Θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό θα δημιουργούνται νέα χρέη στα ταμεία, που στη συνέχεια θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος.  

Οι δανειστές, με κύριο εκφραστή των πιέσεων την εκπρόσωπο του ΔΝΤ Ντέλια Βελκουλέσκου, θεωρούν ότι παρά τις έως σήμερα σημαντικές μειώσεις συντάξεων, τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και τη γενικότερη αποδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης από το 2010 και μετά, τα προβλήματα των ταμείων δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά. Γι' αυτόν τον λόγο ασκείται πίεση να ''θυσιαστούν'' οι συντάξεις στο όνομα της βιωσιμότητας του χρέους και της ''ελάφρυνσης'' των δημοσιονομικών μεγεθών της χώρας.  

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση εκτιμά ότι η εξεύρεση νέων πηγών χρηματοδότησης – όπως μέρος των εσόδων του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων ή τα έσοδα από τυχερά παιχνίδια, φορολογικά πρόστιμα κ.α- θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη στήριξη των θνησιγενών ασφαλιστικών ταμείων και της μακροχρόνιας βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος, δίνοντας λύση με προοπτική στο ''καυτό'' πρόβλημα.  

Τα ''αποκαλυπτήρια'' της ελληνικής πρότασης για τη συνολική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, αλλά και η επίσημη θέση των εκπροσώπων των δανειστών θα γίνουν το α' δεκαήμερο του Ιανουαρίου.  

Παρά τις δεσμεύσεις του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου ότι δεν θα υπάρξουν μειώσεις στις συντάξεις, αυτή τη στιγμή πιέσεις των δανειστώ δημιουργούν ένα δυσοίωνο σκηνικό.  

Τρία σενάρια – φωτιά βρίσκονται στο τραπέζι για τη χορήγηση της κατώτατης σύνταξης, που σήμερα δίδεται ύστερα από 15 χρόνια εργασίας. Συγκεκριμένα:  

1) Τη σταδιακή αύξηση του ελάχιστου χρόνου ασφάλισης για τη λήψη τόσο της κατώτατης όσο και της βασικής – εγγυημένης από το κράτος - σύνταξης, στις 6.000 ημέρες (20ετία) από τις 4.500 ημέρες (15ετία). Εφόσον ''κλείδωσε'' στην 20ετία (ή στις 6.000 ημέρες), θα υποχρεωθούν να ασφαλίζονται ''περισσότεροι για περισσότερο χρόνο'', αυξάνοντας τα συνολικά έσοδα των ταμείων. Η αύξηση του ελάχιστα απαιτούμενου χρόνου ασφάλισης θεωρείται από την πλευρά των δανειστών αναγκαία για ''να αυξηθεί η συμμετοχή στην απασχόληση και στην ασφάλιση'', ενώ, ταυτόχρονα, εξυπηρετεί τον στόχο της καταπολέμησης της ανασφάλιστης εργασίας.  

Επίσης, η αύξηση των χρόνων ασφάλισης θα περιορίσει τον αριθμό των συνταξιοδοτούμενων με την κατώτατη σύνταξη (η οποία ενσωματώνει μεγάλο μέρος παροχής χωρίς αντίστοιχη καταβολή εισφορών) και θα είναι σύμφωνη με τη δέσμευση που έχει αναληφθεί για περιορισμό των μη ανταποδοτικών παροχών και στενότερη σύνδεση των συντάξεων με τις εισφορές. Στο πλαίσιο αυτό θέμα της κατάργησης του ''μπόνους'' των 220 ευρώ που δίδεται στις κατώτατες συντάξεις του πρώην ΤΕΒΕ (με 15 έτη ασφάλισης προκύπτει κατώτατη σύνταξη 768 ευρώ, έναντι 488,65 ευρώ του ΟΑΕΕ).  

2) Τη δραστική μείωση της κατώτατης σύνταξης -με 15 έτη ασφάλισης – στα 384 ευρώ, δηλαδή στο ύψος της εθνικής σύνταξης, χωρίς αναλογικό τμήμα αναπλήρωσης για τα 15 χρόνια. Εφόσον το μέτρο αυτό εφαρμοστεί και στους ήδη συνταξιούχους, οι μειώσεις των αποδοχών τους θα είναι δραματικές.  

3) Τη χορήγηση εθνικής σύνταξης με αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια. Την πρόταση απορρίπτει η ελληνική κυβέρνηση.  

Δεδομένη και από τις δύο πλευρές (τρόικα και κυβέρνηση) θεωρείται η μείωση των επικουρικών συντάξεων, με τη διαπραγμάτευση να αφορά στο ύψος των επερχόμενων περικοπών, προκειμένου να υλοποιηθεί η δέσμευση γα μη χρηματοδότηση του ΕΤΕΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό ή το Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Γενεών (ΑΚΑΓΕ).  

Η κυβέρνηση θα επιδιώξει να γίνει αποδεκτή η χρηματοδότηση του ΕΤΕΑ από τα έσοδα από τόκους αποθεματικών, ομολόγων και μετοχών, τα έσοδα από ενοίκια ακινήτων και από επιστροφές συντάξεων.  

Το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει κλιμακωτές μειώσεις στις επικουρικές από 2% έως 30%, που θα επιβληθούν, σύμφωνα με τους υπολογισμού, σε περισσότερους από 800.000 δικαιούχους που λαμβάνουν επικουρικές συντάξεις άνω των 150 ευρώ.

Κυριακή 13 Δεκέμβρη 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Την οργισμένη αντίδραση της Ρωσίας προκάλεσε η πρωτοβουλία των Αμερικάνων να αλλάξουν ένα θεμελιώδες άρθρο του καταστατικού του ΔΝΤ, βάσει του οποίου ως τώρα ο διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός διέκοπτε με τη μία τη χρηματοδότηση σε μία χώρα αν σταματούσε να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της απέναντι σε επίσημους πιστωτές (δηλαδή κράτη και οργανισμούς σε αντιδιαστολή με τους ιδιώτες πιστωτές). Ο συγκεκριμένος όρος έθετε μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ των πιστωτών απαγορεύοντας επί της ουσίας την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που διακρατούν κράτη ή θεσμοί.

Σε αυτό το πλαίσιο, το γενναίο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων τον Μάρτιο του 2012 δε συνοδεύτηκε από κούρεμα των ομολόγων ή των χρεών της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και των κρατών μελών της ευρωζώνης.

Η απόφαση του ΔΝΤ ωστόσο, όπως ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο Τύπου του, Τζέρεμι Ράις, στην πράξη δεν αφορά όλα τα κράτη αλλά μόνο ένα, τη …Ρωσία! Η αλλαγή του καταστατικού του ΔΝΤ ήρθε να εξασφαλίσει τη συνέχιση της χρηματοδότησης της Ουκρανίας μετά την πολιτικά υποκινούμενη απόφασή του Κιέβου να αρνηθεί την αποπληρωμή του χρέους ύψους 3 δισ. δολ. που είχε αναλάβει από τη Ρωσία το Δεκέμβριο του 2012 ο πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς λίγο πριν ξεσπάσει το φασιστικό κίνημα του Μεϊντάν κι ενώ η μάχη της Μόσχας να αποτρέψει την υπαγωγή της Ουκρανίας στην ΕΕ βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Γι’ αυτό το λόγο δάνεισε την Ουκρανία με προνομιακό επιτόκιο ύψους 5%, όταν στην πράξη η χώρα ήταν εκτός αγορών. (Αν είχε βγει ή την είχαν βγάλει είναι άλλο θέμα…)

Η απόφαση του πρωθυπουργού Αρσένι Γιατσενούκ να μη δεχθεί τη διευθέτηση που πρότεινε η Μόσχα για 3ετή αποπληρωμή και να συμπεριλαμβάνει το ρωσικό δάνειο στα χρέη που επέβαλε 20% κούρεμα και 4ετή επιμήκυνση της λήξης τους, δεν εντάσσεται σε μια συνολική απόφαση μονομερούς – κυριαρχικής παύσης πληρωμών, που θα άξιζε αναγνώρισης, ακόμη κι αν ζημιωνόταν η Ρωσία. Μάρτυρας, το γεγονός ότι το πρόσφατο δάνειο των ΗΠΑ, παρότι δεν ήταν διακρατικό καθώς δόθηκε μέσω της USAID, ούτε που διανοήθηκε το Κίεβο να το κουρέψει. Πρόκειται επομένως για μια πράξη εκδικητική, υπαγορευμένη από την Ουάσινγκτον, που έρχεται να τιμωρήσει τη Ρωσία για την βοήθεια που παρείχε στο προηγούμενο καθεστώς και τη στήριξη που προσφέρει σήμερα στις ρωσόφωνες ανατολικές επαρχίες.

Η απόφαση αυτή ωστόσο του ΔΝΤ καταρρακώνει παραπέρα το κύρος του, που ούτως ή άλλως βρίσκεται στα Τάρταρα, καθώς αποδεικνύει ότι είναι μακρύ χέρι των Αμερικανών, που ως αποστολή του δεν έχει μόνο να διευκολύνει την επίθεση του κεφαλαίου. Στόχος του επίσης είναι να υπηρετεί και να προάγει τα αμερικανικά συμφέροντα στο πλαίσιο του παγκόσμιου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

*Πηγή: prin.gr

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2015

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ:

1. Για τις εορτές των Χριστουγέννων 2015, παρέχεται έκτακτη οικονομική ενίσχυση υπό τη μορφή βοηθήματος από τον προϋπολογισμό του Οίκου Ναύτου 2015 (Κ.Α.Ε. 0652), στις κατά τις διατάξεις της επόμενης παραγράφου της παρούσας κατηγορίες ανέργων ναυτικών. Το ύψος αυτής καθορίζεται σε:

α) τριακόσια πενήντα (350,00) ευρώ, για τους άγαμους ή άγαμες ναυτικούς και

β) τετρακόσια (400,00) ευρώ, για τους έγγαμους ή έγγαμες ή τους έχοντες προστατευόμενα τέκνα.

2. Την οικονομική ενίσχυση της παραγράφου 1, δικαιούνται να λάβουν οι ναυτικοί που πληρούν αθροιστικά τις εξής προϋποθέσεις:

α) Έχουν συνολική θαλάσσια υπηρεσία μεγαλύτερη από πέντε (5) χρόνια, από την οποία δώδεκα (12) μήνες τουλάχιστον μέσα στην τελευταία, πριν από την 25η Δεκεμβρίου 2015 τριετία, ή είκοσι τέσσερις (24) μήνες συνολική θαλάσσια υπηρεσία κατά την τελευταία, πριν από την 25η Δεκεμβρίου 2015, πενταετία.

β) Έχει μεσολαβήσει, από την τελευταία απόλυση τους και μέχρι την 25η Δεκεμβρίου 2015, χρονικό διάστημα όχι μικρότερο από τριάντα (30) ημέρες και μέχρι δεκαοκτώ (18) μήνες (δηλαδή ανεργία από 25-06-2014 έως 25-11-2015).

γ) Είναι εγγεγραμμένοι στους καταλόγους ανέργων του Γραφείου Ευρέσεως Ναυτικής Εργασίας (Γ.Ε.Ν.Ε.) και έχουν κάρτα ανεργίας.

δ) Δεν παίρνουν σύνταξη ή δώρο από την πλοιοκτήτρια εταιρεία ή βοήθημα οποιασδήποτε άλλης μορφής, κατά το χρόνο της καταβολής και δεν προστατεύονται από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ή άλλον δημόσιο ασφαλιστικό φορέα. Τα επιδόματα ανεργίας και μητρότητας του άρθρου 19 παρ. 2 του Π.δ. 894/1981 (Α' 226) και του Π.δ. 228/1998 (Α' 176), όπως ισχύει σήμερα, δεν θεωρούνται βοήθημα άλλης μορφής.

ε) Δεν έχουν επιδοθεί σε άλλη βιοποριστική απασχόληση μετά την αναγραφομένη στο ναυτικό τους φυλλάδιο τελευταία απόλυση ή την αναγραφομένη στο διαβατήριο τους ημερομηνία εισόδου στη χώρα. Η συνδρομή των προϋποθέσεων των περιπτώσεων α' και β', ελέγχεται από το ναυτικό φυλλάδιο ή το διαβατήριο του δικαιούχου ναυτικού.

3. Την οικονομική ενίσχυση της παραγράφου 1, δικαιούνται να λάβουν επίσης οι κατωτέρω κατηγορίες ανέργων ναυτικών:

α) Ναυτικοί που δεν μπορούν να εργασθούν γιατί πάσχουν από χρόνια νοσήματα, εφόσον έχουν πάνω από πέντε (5) χρόνια θαλάσσια υπηρεσία. Απαιτείται προσκόμιση τελευταίου εκκαθαριστικού της εφορίας.

β) Ναυτικοί άνεργοι εγγεγραμμένοι στο Γ.Ε.Ν.Ε. που απολύθηκαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων μετά την 25η Ιουνίου 2015, εφόσον έχουν τουλάχιστον δύο (2) χρόνια συνολική θαλάσσια υπηρεσία.

γ) Ναυτικοί άνεργοι εγγεγραμμένοι στο Γ.Ε.Ν.Ε., που επιδοτήθηκαν κατά τις διατάξεις του Π.δ. 228/1998 (Α' 176), όπως αυτό τροποποιήθηκε και ισχύει σήμερα, για ένα τετράμηνο τουλάχιστον μετά την 1η Ιανουαρίου 2015 και δεν ναυτολογήθηκαν από τότε περισσότερο από ένα (1) μήνα.

δ) Ναυτικοί χανσενικοί που νοσηλεύονται σε Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων ή παραμένουν στο σπίτι τους.

4. Για τον υπολογισμό της αναφερόμενης στις παραγράφους 2 και 3 συνολικής θαλάσσιας υπηρεσίας, υπολογίζεται η υπηρεσία που έχει αποκτηθεί,

α) σε πλοία με Ελληνική σημαία,

β) σε πλοία με ξένη σημαία, συμβεβλημένα με το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (Ν.Α.Τ.),

γ) σε πλοία με ξένη σημαία μη συμβεβλημένα με το Ν.Α.Τ., εφόσον έχει εξαγορασθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, χωρίς να θίγονται διατάξεις των ενωσιακών κανονισμών για το συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης των Κρατών - Μελών της Ε.Ε.

Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο ναυτικός νοσηλεύθηκε σε κλινική ή νοσοκομείο, με δαπάνες του οικείου ασφαλιστικού φορέα ή του πλοιοκτήτη, υπολογίζεται ως θαλάσσια υπηρεσία για το σκοπό της παρούσας απόφασης.

Κατά τον υπολογισμό της θαλάσσιας υπηρεσίας και της ανεργίας, ο μήνας υπολογίζεται σε τριάντα (30) ημέρες, όπως ορίζει η περίπτωση 18 του άρθρου 1 του Π.δ. 894/1981 (Α' 226), ως τελευταία δε απόλυση, λογίζεται η ημερομηνία μέχρι την οποία ο ναυτικός δικαιούται να λάβει αποζημίωση ή μισθό κατά τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου, που κυρώθηκε με το N. 3816 /1958 (Α' 32) και τον Κανονισμό για την εφαρμογή απαιτήσεων της Σύμβασης Ναυτικής Εργασίας, 2006 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, που εγκρίθηκε με την αριθ. 3522.2/08/2014 κοινή υπουργική απόφαση. (Β'1671).

Ναυτολόγηση μέχρι τριάντα (30) ημέρες, δεν θεωρείται ότι διακόπτει το απαιτούμενο διάστημα ανεργίας.

5. Για το χαρακτηρισμό ως χρόνιου του νοσήματος των ναυτικών της περίπτωσης α' της παραγράφου 3, αρμόδιοι είναι οι εξής:

α) οι Μονάδες Υγείας του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας (Π.Ε.Δ.Υ.), που λειτουργεί στις Διοικήσεις Υγειονομικών Περιφερειών (Δ.Υ.Πε.) της Χώρας και εν γένει οι Φορείς Παροχών Υπηρεσιών Υγείας της Δ.Υ. Πε.

β) οι ιατροί του πλησιέστερου στην κατοικία του δικαιούχου Δημοσίου Νοσοκομείου ή Κέντρου Υγείας.

Οι Γνωστοποιήσεις Αποτελέσματος Πιστοποίησης Ποσοστού Αναπηρίας που εκδίδονται για κάθε νόμιμη χρήση από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕ.Π.Α.) γίνονται υποχρεωτικά δεκτές και είναι δεσμευτικές.

6. Η οικονομική ενίσχυση της παραγράφου 1 καταβάλλεται, από τη δημοσίευση της υπουργικής απόφασης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και έως την 29η Δεκεμβρίου 2015, στους δικαιούχους, με την προσέλευση τους στον Οίκο Ναύτου Πειραιά ή στις Λιμενικές Αρχές που έχουν ορισθεί σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία για την παροχή της προβλεπόμενης προστασίας.

7. Η καταβολή της οικονομικής ενίσχυσης, πλην της περίπτωσης δ' της παραγράφου 3, καταχωρείται από την Αρχή που την καταβάλλει, με ειδική πράξη στο φυλλάδιο του ναυτικού και ο δικαιούχος υπογράφει σχετική απόδειξη.

Εάν ο δικαιούχος δεν γνωρίζει να υπογράφει, η καταβολή γίνεται ενώπιον δύο μαρτύρων, που υπογράφουν την απόδειξη, αντί του δικαιούχου.

8. Η παρούσα ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσης της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΑΝΕΡΓΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩ ΕΟΡΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2015

1. Το Ναυτικό Φυλλάδιο (Ν.Φ)

2. ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ( Αριθμός IBAN)

3. Αριθμός ΑΜΚΑ ( Αντικαθιστά την απαιτούμενη Υπεύθυνη Δήλωση περί μη ασφάλισης σε άλλο Ασφαλιστικό Φορέα ̈)

4. Βιβλιάριο Ασθενείας Οίκου Ναύτου του άνεργου ναυτικού.

5. Φωτοτυπία Κάρτας ανεργίας του Γ.Ε.Ν.Ε

6. Φωτοτυπία της σελίδας των ατομικών στοιχείων του Ν.Φ και της σελίδας με την τελευταία απόλυση.

7. Φωτοτυπίες των σελίδων του Ν.Φ που εμφανίζουν τη θαλάσσια υπηρεσία του ναυτικού η οποία προσμετρείται για  την καταβολή της έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης εφόσον δεν είναι καταχωρημένη στη μηχανογραφική μερίδα της Υπηρεσίας Ναυτικών Μητρώων.

8. Το Βιβλιάριο Ασθενείας Ο.Ν. συζύγου ή παιδιού ή οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο από το οποίο να προκύπτει η σημερινή οικογενειακή κατάσταση.

9. Το Διαβατήριο (εφόσον χρησιμοποιήθηκε )

10. Φωτοτυπία από το Ναυτικό Φυλλάδιο της σελίδας που έχουν καταχωρηθεί οι πληρωμές της τακτικής ανεργίας (στην περίπτωση που το επίδομα δεν καταβάλλεται στην Τράπεζα).

11. Οποιοδήποτε άλλο δικαιολογητικό ζητηθεί, ανά περίπτωση , από τον αρμόδιο υπάλληλο Ο.Ν.

Επιχείρηση κλοπής και λεηλασίας οργανώθηκε στο Ε/Γ- Ο/Γ πλοίο «Παναγία Τήνου» το οποίο είναι κατασχεμένο πάνω από ένα χρόνο και βρίσκεται στο κεντρικό λιμάνι του Πειραιά.

Φορτηγό αυτοκίνητο είχε τοποθετηθεί μπροστά στο καταπέλτη του πλοίου το πρωί του Σαββάτου 12/12/2015, και ταυτόχρονα συνεργείο άγνωστων ατόμων άρχισε να ξηλώνει ότι πολύτιμο αντικείμενο αξίας και να επιχειρεί να το μεταφέρει στο μεγάλο φορτηγό αυτοκίνητο.

Η παράνομη και εξοργιστική αυτή κίνηση έγινε αντιληπτή από τα μέλη του Προεδρείου της ΠΕΝΕΝ Νίκο Κροκίδη και Αποστόλη Μπανάσιο. Η παρέμβαση τους σταμάτησε προσωρινά την μεταφόρτωση. Στη φάση αυτή προσπαθούσαν να αφαιρέσουν το αυτόματο και κυλιόμενο καροτσάκι για τους αναπήρους που ήταν εγκατεστημένο στο πλοίο.!! 

Παράλληλα το κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ κατήγγειλε το γεγονός στο πρώτο Λιμενικό φυλάκιο του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά. Ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε ανάλογη παρέμβαση στο Υπουργείο Ναυτιλίας και το ΝΑΤ.

Οι υπηρεσίες του Λιμεναρχείου ζητούσαν απ´ το κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ έγγραφη γνωστοποίηση ότι το πλοίο δεν ανήκει στο πλοιοκτήτη Β. Βεντούρη...

Όπως είναι γνωστό ο συγκεκριμένος πλοιοκτήτης οφείλει εκατομμύρια ευρώ στους ναυτικούς, στο ΝΑΤ και στο ελληνικό δημόσιο...

Προφανώς το Υπουργείο Ναυτιλίας και ο κ. Δρίτσας αλλά και το Λιμεναρχείο κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και στόχος τους είναι μόνο να καλύπτουν και να ανέχονται τις εφοπλιστικές παρανομίες..

Όπως πληροφορηθήκαμε το πλοίο από μέρα σε μέρα αναμένεται να περάσει στην ευθύνη, στη φύλαξη και διαχείριση του ΝΑΤ προκειμένου να προχωρήσει ο πλειστηριασμός του.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αποδεικνύει για πολλοστή φορά τον πλημμελή ρόλο των υπηρεσιών  του Υπουργείου Ναυτιλίας αλλά και την επικίνδυνη και τυχοδιωκτική νοοτροπία διαφόρων εφοπλιστών που πέρασαν απ´ την Ακτοπλοΐα και τώρα πλιατσικολογούν στα κουφάρια των πρώην πλοίων τους και επιδιώκουν την αρπαγή περιουσιακών στοιχείων που πλέον ανήκουν στους Ναυτικούς που άφησαν πίσω απλήρωτους και στο ελληνικό δημόσιο!

Του Γιώργου Μητραλιά

Εδώ και 3-4 χρόνια, δεν περνάει μέρα χωρίς να ακούσουμε κάποιον υπεύθυνο του Σύριζα να μας καθησυχάζει και να διαλαλεί ότι στην Ευρώπη όλα βαίνουν καλώς και πάντως καλύτερα από πριν, ότι το «καλό παράδειγμα» του Σύριζα ακολουθούν ανερχόμενες δυνάμεις άλλων χωρών, ότι διευρύνονται οι ρωγμές που άνοιξε ο Σύριζα στις νεοφιλελεύθερη πανευρωπαϊκή παντοδυναμία, κλπ. κλπ. Αν όλη αυτή η ακατάσχετη μπουρδολογία δεν είχε πρακτικό αντίκρισμα θα μπορούσε να προκαλέσει μόνο γέλια. Επειδή όμως η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη και μάλλον εφιαλτική, όσο ποτέ άλλοτε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η αντίδραση δεν μπορεί παρά να είναι οργή, αγανάκτηση … και απελπισία. Γιατί; Μα, επειδή όλη αυτή η χαζοχαρούμενη αερολογία έχει χειροπιαστές καταστροφικές συνέπειες, επειδή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ήδη διαφαινόμενη σαρωτική επικράτηση της πιο μαύρης, ρατσιστικής και συχνά νεοφασιστικής και νεοναζιστικής άκρας δεξιάς σχεδόν παντού στη Γηραιά μας ήπειρο. Και μάλιστα, χωρίς μάχη, με ό,τι απομένει από την αριστερά να σφυρίζει περίπου αδιάφορα, και να τυρβάζει περί άλλα, δηλαδή να θριαμβολογεί ανέξοδα ενώ το ευρωπαϊκό μας σπίτι έχει ήδη πιάσει φωτιά και αρχίζει να λαμπαδιάζει!…

Δυστυχώς, η ευρωπαϊκή πραγματικότητα είναι διαμετρικά αντίθετη από εκείνη που μας περιγράφει ο Σύριζα και η κυβέρνησή του. H προ πολλού γκρίζα Ευρώπη γίνεται όλο και πιο μαύρη, ή μάλλον φαιά όπως η πανούκλα του (νεο)φασισμού! Και ιδού ευθύς αμέσως ένα σύντομο πανόραμα αυτής της εφιαλτικής πραγματικότητας που μόνο τυφλοί και εθελοτυφλούντες αδυνατούν να διακρίνουν. Φυσικά, λόγω και επικαιρότητας, αρχίζουμε από τη Γαλλία, όπου το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λε Πεν δεν περίμενε βέβαια τις τελευταίες τρομοκρατικές σφαγές αμάχων για να γίνει πρώτο σε δύναμη πολιτικό κόμμα της χώρας. Αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό και το ζητούμενο, τουλάχιστον από πέρυσι, είναι πλέον η έκταση της σαρωτικής προέλασής του: 35%; 40%; 50%; Ακόμα και αυτό το 50% δεν είναι πια –δυστυχώς- εξωπραγματικό καθώς το Εθνικό Μέτωπο δεν έχει αντίπαλο. Και όταν μιλάμε για αντίπαλο, δεν αναφερόμαστε πρωτίστως ούτε στη σχεδόν ομογάλακτη σαρκοζική Δεξιά, ούτε στη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία των Ολάντ και Βαλς, που ανέκαθεν διακρινόταν για την εγκληματικά κοντόφθαλμη αντιμετώπιση του Εθνικού Μετώπου ως χρήσιμου εργαλείου για την αποδυνάμωση της παραδοσιακής δεξιάς προκειμένου οι διάφοροι Ολάντ να μπορούν εκλέγονται επωφελούμενοι από τη διαίρεση της δεξιάς. Εφαρμόζοντας το γαλλικό γνωμικό «να σκουπίζεις μπροστά από τη πόρτα σου πριν σκουπίσεις τα σπίτια των άλλων», μιλάμε για την πέραν της σοσιαλδημοκρατίας γαλλική αριστερά που τα “κατάφερε” τόσο καλά ώστε να είναι πλέον ουσιαστικά ανύπαρκτη και να περνάει τη μεγαλύτερη κρίση της στα τελευταία 120-130 χρόνια!

Εδώ δεν πρόκειται να κάνουμε τον (οικτρό) απολογισμό δεκαετιών δεξιόστροφων πολιτικών και υποταγής στη σοσιαλδημοκρατία αυτής της γαλλικής αριστεράς. Περιοριζόμαστε να αναφέρουμε το τελευταίο και νιοστό της αμάρτημα μόλις πριν από ένα μήνα, δηλαδή το γεγονός ότι οι βουλευτές του ΚΚ Γαλλίας υπερψήφισαν την επιβολή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, δηλαδή του στρατιωτικού νόμου, που αμέσως χρησιμοποιήθηκε από τις αρχές αποκλειστικά και μόνο ενάντια σε εκατοντάδες (Γάλλους και ξένους) ακτιβιστές του οικολογικού κινήματος προκειμένου να μην γίνουν οι κινητοποιήσεις με την ευκαιρία της διεθνούς συνάντησης κορυφής για τη κλιματική αλλαγή στο Παρίσι! Συμπέρασμα: Όταν οι κομμουνιστές βουλευτές υπερψηφίζουν ένα πάγιο αίτημα του Εθνικού Μετώπου, που στρέφεται μάλιστα ενάντια στις στοιχειώδεις ελευθερίες των πολιτών, δεν είναι να απορούμε γιατί οι ψηφοφόροι –αλλά και τα μέλη- αυτής της αριστεράς την εγκαταλείπουν μαζικά και προσχωρούν συν γυναιξί και τέκνοις στο κόμμα της Κας Λε Πεν…

Μήπως όμως η Γαλλία είναι η εξαίρεση του κανόνα; Μήπως αλλού τα πράγματα είναι καλύτερα; Δυστυχώς, όχι. Αν κρίνουμε μάλιστα από αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στην Ιταλία, είναι σε αυτή τη τόσο γειτονική μας χώρα που τα τεκταινόμενα προκαλούν το μεγαλύτερο φόβο. Στη χώρα λοιπόν όπου η αριστερά δεν εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο εδώ και χρόνια (!), το μόνο κόμμα που καλπάζει και τριπλασιάζει –σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις- τις δυνάμεις του είναι η Λέγκα του Ρέντσο Σαλβίνι, μπροστά στον οποίο η Μαρίν Λε Πεν μοιάζει με φιλήσυχη νοικοκυρά. Αυτή λοιπόν η Λέγκα, που δεν είναι πια «του Βορρά» αλλά ολάκερης της Ιταλίας συμπεριλαμβανομένου και του φτωχού Νότου όπου αυξάνει θεαματικά τα ποσοστά της, έχει κάνει «σημαία» της τα πογκρόμ κατά των μεταναστών, ενώ ο ηγέτης της Σαλβίνι συνηθίζει να επαίρεται, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, για τις δολοφονικές του διαθέσεις ενάντια στους Ρομά, τους καταυλισμούς των οποίων αρέσκεται να πυρπολεί με τα ίδια του τα χέρια!…

Μήπως όμως, όλα αυτά είναι θλιβερό «προνόμιο» του ταλαίπωρου ευρωπαϊκού Νότου και αλλού τα πράγματα είναι καλύτερα; Δυστυχώς, και πάλι όχι. Ειδικά στη Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, τα «πράγματα» είναι σίγουρα ακόμα χειρότερα. Στη μεγάλη –από κάθε άποψη- ευρωπαϊκή χώρα που είναι η Πολωνία, οι πρόσφατες εκλογές είδαν τη σαρωτική νίκη της ρατσιστικής αντιευρωπαΪκής άκρας δεξιάς επί της σκληρής νεοφιλελεύθερης δεξιάς! Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στη Τσέχικη Δημοκρατία και στη Σλοβακία, ενώ στην Ουγγαρία η σκληρή ρατσιστική κυβερνητική πλειοψηφία ροκανίζεται σταδιακά από το νεοναζιστικό κόμμα που ξεπερνάει πια το 20% των ψήφων. Και όλα αυτά χωρίς να αναφερόμαστε σε –καθόλα ευρωπαϊκές- χώρες όπως Ουκρανία και η Ρωσία όπου σαρώνει ο πιο αγριανθρωπικός σωβινισμός και οι ρατσιστές και λοιποί νοσταλγοί του Τρίτου Ράϊχ τυγχάνουν της προστασίας των κυβερνητών, ενώ ο αντιφασισμός είναι πια …ποινικό αδίκημα!…

Και στον ευρωπαϊκό βορρά, στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή δύση, εκεί όπου η κρίση δεν είναι τόσο έντονη και η ανεργία περίπου «ασήμαντη» σε σύγκριση με τη δική μας; Δυστυχώς, και εκεί, δηλαδή στη Γερμανία και στη Δανία, στη Σουηδία και στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στην Αυστρία και εν μέρει στη Βρετανία, η ρατσιστική και απομονωτική άκρα δεξιά είναι παντού η ανερχόμενη δύναμη τόσο στις κάλπες όσο και στους δρόμους. Και παντού, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ραγδαία άνοδος των μεν ακροδεξιών συνδυάζεται με την ακόμα πιο θεαματική πτώση ή ακόμα και εξαφάνιση των κάθε λογής αριστερών!…

Όσο τέλος, για τις χώρες της Ιβηρικής, που οι θριαμβολόγοι μας αρέσκονται να παρουσιάζουν ως ατμομηχανές της (ανύπαρκτης) ευρωπαϊκής στροφής προς τα αριστερά, η κατάστασή τους είναι τουλάχιστον αρκετά αντιφατική και σίγουρα όχι τόσο ρόδινη όσο μας την περιγράφουν. Στη Πορτογαλία, η νέα κυβέρνηση δεν είναι «της αριστεράς», όπως μας λένε, αλλά της σοσιαλδημοκρατίας, που κυβερνάει μόνη της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το πρόγραμμά της που παραμένει, στις γενικές του κατευθύνσεις, προσκολλημένο στη λιτότητα. Εξάλλου, στην Ισπανία, που εξακολουθεί –ευτυχώς- να αποτελεί τη μεγάλη κινηματική όαση της Ευρώπης, το δίδυμο Ιγκλέσιας-Ερεχόν που μονοπωλεί την ηγεσία του Podemos έχει ήδη κάνει τα πάντα για να κόψει τα φτερά αυτού του κόμματος που ξεκίνησε με άλλα όνειρα και άλλη δυναμική. Συνέπεια αυτής της καταστροφικής πορείας, είναι ότι η ισπανική δεξιά, που βρισκόταν πέρυσι τέτοιο καιρό λίγο πριν την κατάρρευσή της, ολοκληρώνει σήμερα την ανάρρωσή της και ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία. Πώς συμβαίνει αυτό; Απλούστατα, χάρη στην απρόσμενη επιτυχία του κόμματος των Πολιτών (Ciudadanos), που το ισπανικό κατεστημένο έβγαλε κυριολεκτικά από το μανίκι του όταν διαπίστωσε ότι η μεν παραδοσιακή δεξιά του κ. Ραχόϊ είναι ανεπανόρθωτα φθαρμένη, το δε κόμμα των Podemosαπειλεί να εκφράσει το μεγαλύτερο μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας. Ωστόσο, όποιες κι αν είναι οι –σίγουρα τεράστιες- δυνατότητες του ισπανικού κατεστημένου, το πείραμα των Ciudadanos δεν θα είχε τη σημερινή του πρωτοφανή επιτυχία αν η ηγεσία των Podemos δεν είχε κάνει, τους τελευταίους 15 μήνες, τα πάντα για να τη διευκολύνει…

Όμως, πέρα και πίσω από όλα αυτά, το μεγάλο γεγονός που ανοίγει λεωφόρους στην άκρα δεξιά είναι η απογοήτευση που προκαλεί σε δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες που δεν βολεύονται ούτε με τις πολιτικές λιτότητας ούτε με τη διαφθορά των παραδοσιακών νεοφιλελεύθερων κυβερνητικών κομμάτων, η προδοσία των ελπίδων που είχαν επενδύσει στην Ελλάδα του Σύριζα και στην Ισπανία των Podemos. Στις 21 Αυγούστου όταν κάναμε ήδη λόγο για τις «εγκληματικές ευθύνες του κ. Τσίπρα» στις «διεθνείς καταστροφικές συνέπειες της προαναγγελθείσας συνθηκολόγησης του Σύριζα» [1], λίγοι καταλάβαιναν για τι ακριβώς επρόκειτο. Σήμερα που αυτές οι «διεθνείς καταστροφικές συνέπειες» εμφανίζονται σε όλη την εφιαλτική τους μεγαλοπρέπεια, ποιος άραγε θα τολμούσε να αμφισβητήσει τις «εγκληματικές ευθύνες» που έχει ο κ. Τσίπρας αλλά και όλη η ηγεσία του Σύριζα στην εξάλειψη της τελευταίας ελπίδας και συνάμα του τελευταίου αναχώματος που υπήρχε στην Ευρώπη ενάντια στην ακροδεξιά παλίρροια;

Συμπέρασμα: ο εκ των ουκ άνευ όρος για να αντιμετωπιστεί –έστω και τώρα- το ευρωπαϊκό ακροδεξιό τσουνάμι είναι να σταματήσει πάραυτα η ευρωπαϊκή αριστερά να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες μιλώντας για ανύπαρκτες αριστερές επιτυχίες, και να αναγνωρίσει τη κρισιμότητα των ημερών και την φοβερή απειλή που μας χτυπάει τη πόρτα. Όμως, αυτό –φυσικά- δεν αρκεί αν δεν βγουν αμέσως τα απαραίτητα (αντιφασιστικά και αντισυστημικά) καθήκοντα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Δηλαδή, οι κινηματικές και άλλες πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν αμέσως και ενωτικά για να δοθεί σε δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες που θέλουν να αντισταθούν, το σινιάλο ότι υπάρχει ακόμα μια αριστερά που δεν το βάζει κάτω και τους καλεί στον αντιφασιστικό αγώνα!…

Σημειώσεις

[1]. Βλέπε: http://www.contra-xreos.gr/arthra/900-2015-08-21-15-05-57.html

Πηγή : contra-xreos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής
Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008, στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου, ο 15χρονος μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, έπεφτε νεκρός μετά από πυροβολισμό ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας.

Ξαφνικά, σα να έπιασε φωτιά σε ένα κάμπο γεμάτο ξηρασία αλλά και κατάφορτο με συσσωρευμένο καύσιμο υλικό, μια νεολαιίστικη έκρηξη συγκλόνισε την Ελλάδα από άκρη ως άκρη. Οι λέξεις οργή, εξέγερση, θυμός, κράτος, επανάσταση, μπήκαν ξανά στη συζήτηση. Τα πράγματα έφτασαν στο παραπέντε της κήρυξης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και αυτό παρά το γεγονός ότι όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και τα επίσημα συνδικάτα, είδαν τα εξεγερτικά γεγονότα με εχθρότητα ή –στην καλύτερη περίπτωση- με επιφύλαξη και φόβο για ‘’το ανεξέλεγκτο και αδιέξοδο της βίας’’

Από τότε, έχουν έρθει τα πάνω κάτω, μένοντας ίδια μόνο στην τελευταία τους ανάλυση.
Ήταν άραγε εκείνος ο Δεκέμβρης απλά μια έκρηξη τυφλής βίας που έσβησε; Διαψεύστηκαν ίσως όσοι αναζήτησαν σε αυτόν το ιστορικό νόημα μιας εξέγερσης που διατηρούν ως φαντασίωση;
Δικαιούται κανείς να φωτογραφίζει από όποια γωνία θέλει τον άγριο Δεκέμβρη του 2008, δεν θα καταφέρει ωστόσο να τον αποσπάσει ούτε από το «παρελθόν» που τον επώασε, ούτε κυρίως από το «μέλλον» που προεικόνισε απελπιστικά ορθά.

Οι φωτιές δεν ανάβουν έτσι ξαφνικά. Στο διάστημα 1977-79, τα πανεπιστήμια φλέγονταν ενάντια στο νόμο 815. Το 1980 η Αθήνα καιγόταν θρηνώντας τους δολοφονημένους Κουμή και Κανελλοπούλου. Το 1985 ο «Γρηγορόπουλος» είχε και πάλι δολοφονηθεί στο πρόσωπο του Μ. Καλτεζά, έχοντας και τότε πυρπολήσει την Αθήνα. Στη διετία 1987-88 τα πανεπιστήμια καταλαμβάνονταν με τις πρώτες «υποψίες» για το θανατηφόρο «εκσυγχρονισμό» που έφερναν οι ΕΟΚικές οδηγίες, Το 1991 ένα τεράστιο κύμα καταλήψεων σε σχολεία και πανεπιστήμια, ήρθε αντιμέτωπο με τη δολοφονία Τεμπονέρα. Στη διετία 1998-1999 οι μαθητές προχωρούσαν κατά κύματα σε καταλήψεις και διαδηλώσεις. Το 1999 , με αφορμή την επίσκεψη Κλίντον, χιλιάδες ανθρώπων συγκρούστηκαν με την αστυνομία, ενώ το 2006 ήταν η χρονιά μαζικότατων αγώνων με αφορμή το «άρθρο 16» για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Όλα αυτά δεν γράφονται μόνο για να υπογραμμιστεί το γεγονός ότι αγωνιστικές και συγκρουσιακές πρακτικές στην Ελλάδα, ειδικά στο χώρο της νεολαίας, έχουν μακρά παράδοση. Ίσως μεγαλύτερη αξία έχει η επισήμανση ότι στο πλαίσιο και χάρη στην ύπαρξη αυτής της εμπειρίας με μαζικούς όρους, ωρίμασε και η συνείδηση πως «αυτές οι μορφές δε φτάνουν». Όπως και νάναι, κανείς δεν πανηγυρίζει για τους «αγώνες», όσο θα χαιρόταν για μια αληθινή νίκη, απέναντι σε ένα σύστημα που αποδεικνύεται άδικο, άτεγκτο, δολοφονικό. Η μορφή του Δεκέμβρη, ότι και να επισημάνει κανείς για τα πολιτικά του όρια, ανέστησε τη συγκρουσιακή πρακτική και διεκδίκησε μια φιλοσοφία επαναστατικής ρήξης και νίκης, σπάζοντας παράλληλα την αίσθηση αήττητου για το κράτος.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη, έκφρασε τη βαθειά πεποίθηση της νεολαίας ότι το μέλλον της είναι ήδη λεηλατημένο. Με αυτή την έννοια, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πρωταγωνιστές ήταν ακριβώς οι «απόβλητοι» του κύκλου της καπιταλιστικής κρίσης που έκαψε την Ελλάδα στα χρόνια μετά το Δεκέμβρη: Νέοι, άνεργοι, παιδιά μεταναστών, επισφαλώς εργαζόμενοι. Αυτοί δηλαδή τους οποίους τα μνημόνια που ακολούθησαν, τους «περιποιήθηκαν» με ακόμη σκληρότερο τρόπο, μειώνοντας για παράδειγμα το βασικό μισθό των νέων όχι 22% αλλά 32%.

Δεν ήταν ωστόσο και δεν είναι μόνο η στενά οικονομική πλευρά. Η κραυγή του Νοέμβρη ήταν πραγματικά ιδιαίτερα νεολαιίστικη: ήταν μια απόρριψη της μετατροπής της ήττας της εργατικής τάξης των προηγούμενων γενιών σε μια επένδυση (ανύπαρκτης, αλλά υποχρεωτικής) επιτυχίας των νέων παιδιών μέσα από ένα αμόκ υποχρεώσεων χωρίς αντίκρισμα αλλά με κόστος στο νόημα ζωής. Όποιος δε βλέπει τον ιδιαίτερο ρόλο της νεολαίας, όχι απλά ως χωριστή συμβολή στην ανατρεπτική πάλη, αλλά και ειδικότερα ως δημιουργική συνιστώσα μετασχηματισμού μιας ανεπαρκούς γραμμής που επαγγέλλεται κατά τα άλλα την επανάσταση, μάλλον φοβάται την ίδια την επανάσταση.
Όλα τα πολιτικά κόμματα, και ιδιαιτέρως η κοινοβουλευτική αριστερά, επεσήμαναν την «απουσία πολιτικών στόχων» του Δεκέμβρη. Αυτή όμως η έλλειψη έχει ένα διπλό χαρακτήρα.

Οπωσδήποτε, αντανακλά την απουσία επαναστατικής εργατικής πολιτικής που να συνέχει τη συνολική δράση κατά του συστήματος και να τη συνδέει με την καθολική αναδιοργάνωση των κοινωνικών σχέσεων σε επαναστατική και κομμουνιστική κατεύθυνση. Ποικίλα αναρχικά ρεύματα, όχι μόνο δεν μπορούν να υπερβούν αυτή την αδυναμία, αλλά αιχμαλωτίζονται σε μια φαντασιακή «συνεχούς επαναστατικής δράσης» αντι-κρατισμού και «κατά των αφεντικών», χωρίς στόχο επανάστασης και σε πλήρη αφαίρεση από τον καπιταλισμό ως όλο, τις αστικές κυβερνήσεις και το πολιτικό σύστημα.

Από την άλλη, αυτή η «έλλειψη» αιτημάτων «συγκεκριμένης» μορφής περιέχει την απόρριψη των αυταπατών των αέναων μεταρρυθμίσεων που η ρεφορμιστική αριστερά θεωρεί ως «σκαλοπάτια», αλλά και την τάση μαζικού αγκαλιάσματος του προτάγματος της ρήξης και της επαναστατικής τομής, ως αυτοτελούς προϋπόθεσης για να αλλάξει η ζωή. Το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό την πλευρά αυτή την εξέφρασε ο αντεξουσιαστικός και αναρχικός χώρος, την ίδια ώρα που η τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, δήλωνε ότι «με την πραγματική λαϊκή εξέγερση, δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», οφείλει να προβληματίσει το σύνολο των ρευμάτων της αριστεράς και ιδιαίτερα την αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά.

Την ίδια στιγμή, ο Δεκέμβρης απέδειξε ότι το επαναστατικό πρόταγμα δεν ταυτίζεται με τη θεολογική, μεταφυσική μορφή που του προσδίδει ο κομμουνιστικός ρεφορμισμός, αλλά αντίθετα, μπορεί να νοηματοδοτήσει εκρηκτικά την άμεση δράση. Όσο είναι αληθινό πως η επαναστατική συνείδηση που οφείλει με τη δράση της να διαμορφώνει η πρωτοπορία, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι «δρώντας, μαθαίνουμε και συνειδητοποιούμε».

Αυθόρμητο, βία και επανάσταση
Η Αριστερά δεν πήρε το μήνυμα

Συνηθισμένη είναι και κριτική που στήνει στο εδώλιο τον «αυθόρμητο» χαρακτήρα του Δεκέμβρη. Χίλιες δυο σωστές επισημάνσεις γίνονται, που ωστόσο δεν πρέπει να κρύψουν την πλήρη ανυποληψία των υπαρχουσών μορφών «οργανωμένης» έκφρασης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η αυθόρμητη και ημιτελής εκ νέου ανακάλυψη μορφών οργάνωσης, πλούτου πρακτικών και δράσης τις καυτές μέρες του Δεκέμβρη, αποτελούν μια εμβρυακή ψηλάφηση της συνειδητής ανάγκης για την οργάνωση του λαού και της επαναστατικής πάλης, πέρα και έξω από τις συνήθεις διαδρομές του κοινοβουλευτισμού. Και εδώ, οφείλουμε να σκάψουμε βαθύτερα… Στο κάτω κάτω θα πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι από το 2004 έως σήμερα, δύο εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τη στάση του εκλογέα και μετατοπίστηκαν προς την αποχή.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η αριστερά δεν πήρε το μήνυμα, το «αίτημα» του Δεκέμβρη για άλλη απάντηση στο ζήτημα της οργάνωσης και της επαναστατικής δράσης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, ούτε και όταν τέθηκε για δεύτερη φορά με μαζικούς όρους, με «ειρηνική» μορφή μέσω του κινήματος των «πλατειών» λίγα χρόνια αργότερα.
Αυτό αποδεικνύει επώδυνα ότι η πολιτική απόσταση από το Δεκέμβρη δεν είχε να κάνει κυρίως με το άρωμα «βίας» που αυτός περιείχε, αλλά αντανακλά μια βαθύτερη κληρονομημένη ενσωμάτωση της ρεφορμιστικής αριστεράς σε ένα αστικό κοινοβουλευτισμό που σαπίζει, βυθιζόμενη η ίδια στο τέλμα του.
Ο Δεκέμβρης ήταν πράγματι βίαιος, χωρίς φυσικά να έχει σχέση με την αστική πολιτική και οικονομική βία της καθημερινής ζωής σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Εκεί ‘’δε μιλάμε για βία, αλλά για βιασμό’’.

Βλέποντας ωστόσο αυτοκριτικά την έκβαση της κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης που σηματοδότησαν τα «μνημονιακά» χρόνια, πρέπει να παραδεχτούμε πως δεν προετοιμαστήκαμε για αυτήν, πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά.

Το ποιος και πόσο θα ματώσει, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με ανευθυνότητα, συνθήματα ή ξόρκια αποφυγής της βίας. Το 99% της κοινωνίας, σε αντίθεση με την άρχουσα κοινωνικά, πολιτικά, στρατιωτικά ολιγαρχία, ούτε έχει ανάγκη, ούτε θέλει τη βία και τα αίματα. Όλα όμως εξαρτώνται από την αδυσώπητη λογική του συσχετισμού. Από το εύρος, το βάθος και τη διάταξη του δικού μας ‘’στρατοπέδου’’, του εργατικού κοινωνικού μπλοκ της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και επανάστασης, απέναντι στο αστικό μπλοκ και την δικτατορία των αγορών.

Και για αυτό είναι μεγαλύτερη η συζήτηση που πρέπει να γίνει μέσα στην κομμουνιστική αριστερά.

πηγη: pandiera.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Πρώτον: Τον Γενάρη του 2013, ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με την ηγεσία του ΔΝΤ στις ΗΠΑ και αμέσως μετά δήλωσε:

«(...) το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο "κούρεμα" χρέους (...) Δεν ζητάμε να μας συμπαθήσουν στο Βερολίνο. Αναζητούμε συμμάχους, αλλά η πολιτική της Γερμανίας είναι καταστροφική. Εδώ (στις ΗΠΑ), μπορούμε να βρούμε συμμάχους για να αποτρέψουμε καταστροφικές πολιτικές».

Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας «φλέρταραν» με το ΔΝΤ. Ήταν τότε που εμφάνιζαν το ΔΝΤ σαν τον… «καλύτερο φίλο του ανθρώπου». Ήταν τότε που ανάμεσα στη Σκύλλα (ΔΝΤ) και στη Χάρυβδη (ΕΕ) έκαναν επιλογή υπέρ της πρώτης.

Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Δεύτερον: Στις 12 Ιουλίου 2015, στην περίφημη συνεδρίαση των… «17 ωρών», όταν ο κ.Τσίπρας ξεπούλησε τα πάντα, ο πρωθυπουργός θέτοντας τον τόπο σε τροχιά τρίτου Μνημονίου, υπέγραψε τα εξής:

«Τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ που ζητούν χρηματοπιστωτική συνδρομή από τον ΕΜΣ αναμένεται να απευθύνουν, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα και στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου η Ευρωομάδα να συμφωνήσει σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Επομένως, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016».

Τα παραπάνω, η δέσμευση δηλαδή της κυβέρνησης Τσίπρα ότι θα ζητήσει την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα και πέραν του Μαρτίου του 2016 έγιναν νόμος του ελληνικού κράτους.

Ήταν στον νόμο 4334 με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Μ.Σ.)» (ΦΕΚ Α' 80/16-07-2015) που πέρασε από την ελληνική Βουλή - αυτολεξεί – η απόφαση της 12^ης Ιουλίου.

Ήταν εκεί που ο κ.Τσίπρας νομοθέτησε την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Τρίτον: Ο κ.Τσίπρας, παραμονές του δημοψηφίσματος, έστειλε την περίφημη επιστολή προς τον Ντάισελμπλουμ και προς το Διοικητικό Συμβούλιο του ESM με την οποία αιτήθηκε νέο δάνειο – και στην ουσία νέο Μνημόνιο - για την Ελλάδα.

Στην επιστολή του ο κ.Τσίπρας τόνιζε ότι το αίτημά του υποβλήθηκε για να υπάρξει «στήριξη» της ελληνικής οικονομίας βάσει των όρων «της συνθήκης του ESM».

Μόνο που όποιος έχει διαβάσει έστω και… μισή φορά την συνθήκη του ESM γνωρίζει ότι δεν υπάρχει σελίδα της συγκεκριμένης συνθήκης που να μην μνημονεύεται ότι όποιος σπεύδει στην αγκαλιά του ESM καταλήγει, ταυτόχρονα, στα νύχια του ΔΝΤ.

Για παράδειγμα, τόσο στο προοίμιο όσο και στις διατάξεις της συνθήκης σύστασης του ESM αναφέρεται ότι: 

• «Ο ESM θα συνεργάζεται πολύ στενά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για την παροχή οικονομικής βοήθειας. Σε κάθε περίπτωση, η ενεργός συμμετοχή του ΔΝΤ θα επιδιωχθεί, τόσο σε τεχνικό όσο και οικονομικό επίπεδο. Ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης που ζητά οικονομική ενίσχυση από τον ESM αναμένεται να απευθύνει ένα παρόμοιο αίτημα προς το ΔΝΤ»(προοίμιο, παράγραφος 6).

• Είναι τέτοια η σχέση του ESM με το ΔΝΤ σε βαθμό που ήδη από το προοίμιο της συνθήκης τα κράτη – μέλη της ΕΕ «αποδέχονται καθεστώς προνομιακού πιστωτή του ΔΝΤ πάνω από τον ESM» (προοίμιο, παράγραφος 10).

• Στο άρθρο 13 της συνθήκης αναφέρεται ότι η εκτίμηση επί του αιτήματος μιας χώρας να ενταχθεί στον ESM«διενεργείται από κοινού με το ΔΝΤ» (παράγραφος 1,β).

• Στη συνέχεια προστίθεται ότι «εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτειστην Ευρωπαϊκή Επιτροπή - σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ- να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣΜνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ)όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής» (παράγραφος 3).

• Πάλι στο άρθρο 13 σημειώνεται ότι «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή - όπου αυτό είναι δυνατόν από κοινού με το ΔΝΤ, και σε συνεργασία με την ΕΚΤ - είναι αρμόδια για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τους όρους οικονομικής πολιτικής που συνδέονται με την οικονομική βοήθεια…» (παράγραφος 7).

• Στο άρθρο 33 τονίζεται με έμφαση: «Ο ESM δικαιούται, για την επέκταση των σκοπών του, να συνεργαστεί, εντός των όρων της παρούσας συνθήκης, με το ΔΝΤ…».

Αυτά ζήτησε ο κ.Τσίπρας. Αυτά υπέγραψε ο κ.Τσίπρας. Αυτά ψήφισε ο κ.Τσίπρας.

Κι όλα αυτά σημαίνουν την εσαεί παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Ερώτηση:

Όταν αιτείτο, όταν υπέγραφε κι όταν ψήφιζε, ο κ.Τσίπρας δεν ήξερε ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Όταν κατά την πρώτη 7μηνη διακυβέρνησή του ο κ.Τσίπρας μάζευε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου όλα τα αποθεματικά από τα ταμεία των κρατικών φορέων για να πληρώνει τοκογλυφικά και δόσεις στο ΔΝΤ, δεν το ήξερε ότι το ΔΝΤ ήταν κακό πράγμα;

Όταν ο κ.Τσίπρας, πριν γίνει πρωθυπουργός και αφότου έγινε πρωθυπουργός, εμφάνιζε το ΔΝΤ σαν τον «αρωγό» της Ελλάδας στο θέμα του χρέους, όταν καθημερινά τα βαποράκια της «πρώτη φορά Αριστεράς» πουλούσαν την προπαγάνδα για το «καλό» ΔΝΤ έναντι του κακού Σόιμπλε, τότε που καλούσαν τον λαό ανάμεσα στην Σκύλλα του ΔΝΤ και στην Χάρυβδη της ΕΕ να εναποθέσει τις ελπίδες του στην… «νεράιδα» του ΔΝΤ, δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Και κάτι επιπλέον: Ακόμα κι αν το ΔΝΤ, για τους δικούς του λόγους και στο πλαίσιο των αντιθέσεων με τον ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό, φύγει από την Ελλάδα, η χώρα μας, ο λαός μας, δεμένος στο άρμα των Μνημονίων του Γιούνκερ, της Κομισιόν και της εγχώριας χρηματιστικής ολιγαρχίας, θα περνάει καλά; Αυτό ισχυρίζεται ο «αριστερός» Τσίπρας;

Συμπέρασμα:

Κάθε φορά που νέα, σκληρά, αντιλαϊκά μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, η κυβέρνηση ανασύρει το παραμύθι της… «σκληρής διαπραγμάτευσης».

Κάθε φορά που τα έχει ξεπουλήσει όλα παριστάνει την «αντιστασιακή» στην προσπάθειά να αποκοιμίσει το λαό με αυταπάτες και με ψευδαισθήσεις.

Κάθε φορά που ξεφτιλίζει την έννοια «Αριστερά» μασκαρεύεται και κορδώνεται, υποδύεται την προστάτιδα των συμφερόντων του λαού για να κερδίσει χρόνο ώστε κατόπιν να σερβίρει σαν «τετελεσμένο γεγονός» και σαν προϊόν «σκληρής διαπραγμάτευσης», τι; Την ικανοποίηση των συμφερόντων των δυναστών του λαού!

Τέτοιο παραμύθι είναι και η «αντιΔΝΤ» στάση του κ.Τσίπρα. Ένα ακόμα.  

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015

του Paul Walsh

Δεξιοί διαδηλωτές ανεμίζουν γαλλικές και ισραηλινές σημαίες και υψώνουν πρόχειρα πανό με συνθήματα που αναφέρονται (στην καθαρότητα) του αίματος και του γερμανικού λαού. Απέναντί τους, πίσω από μεταλλικά κιγκλιδώματα, αντιφασίστες φωνάζουν: «Kein Mensch ist illegal! Bleiberecht überall!» «Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος! Δικαίωμα παραμονής για όλους!».

Μια ομάδα αστυνομικών και είκοσι μέτρα ασφάλτου χωρίζουν τις δύο πλευρές.

Βερολίνο, Νοέμβρης 2015

Εκείνοι που ζητούν άσυλο βρίσκουν μια διαιρεμένη Γερμανία. Η Willkommenskultur[1], η «φιλόξενη κουλτούρα», υποδέχτηκε το πρώτο κύμα των νεοεισερχομένων, καθώς πολλοί Γερμανοί άνοιξαν τα σπίτια τους στους πρόσφυγες σε μια ένδειξη εγκάρδιας αλληλεγγύης. Όμως, παράλληλα, σιγοκαίει μια φλόγα μισαλλοδοξίας που τροφοδοτείται από την άνοδο της άκρας δεξιάς, τους χειρισμούς της κυβέρνησης για την κατάσταση και τις εκπομπές των μέσων ενημέρωσης.

Καθώς οι διαιρέσεις βαθαίνουν, οι πολίτες ανησυχούν με την αύξηση των ακροδεξιών κινητοποιήσεων και την αδράνεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα από τη ρίζα του.

Όμως, αυτή δεν είναι προσφυγική κρίση.

Η ακροδεξιά σε άνοδο

Η Pegida είναι ένα αρκτικόλεξο που σημαίνει Ευρωπαίοι Πατριώτες Ενάντια στην Ισλαμοποίηση της Δύσης (Patriotische Europäer Gegen die Islamisierung des Abendlandes). Είναι μια έννοια που κλιμακώνεται όπως το ξεκίνημα της Σίλικον Βάλεϊ[2] . Αν αλλάξετε το πρώτο γράμμα, έχετε τη Legida στη Λειψία, τη Bärgida στο Βερολίνο και το εύστοχο όνομα Thügida στη Θουριγγία. Στο Ντίσελντορφ έχετε τη Düdida, η οποία, σε περίπτωση που επαναληφθεί, φτιάχνει μια πιασάρικη μελωδία: Ντιντιντά-Ντινταντιντιντά.

Οι διαδηλώσεις της Pegida στην ανατολικογερμανική πόλη Δρέσδη κορυφώθηκαν στις αρχές του έτους όταν 25.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στις 12 Ιανουαρίου με πανό που έγραφαν «Χθες το Παρίσι, αύριο το Βερολίνο» αναφερόμενοι στις επιθέσεις κατά του Charlie Hebdo[3] . Αλλά μόλις εξαπλώθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες του ηγέτη της Λουτζ Μπάχμαν με μουστάκι όπως του Χίτλερ, η Pegida έχασε την ορμή της.

Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (Alternative für Deutschland ή AFD) είναι άλλος ένας ακροδεξιός υποψήφιος. Ο ηγέτης της, ο Μπγιορν Χόκε, υποσχέθηκε πρόσφατα «χίλια χρόνια Γερμανίας!» αν και παραμένει αδιευκρίνιστο πώς η προοπτική μιας χιλιετίας από οτιδήποτε θα μπορούσε να διεγείρει ένα ολόκληρο έθνος.

Η πιο ακραία ακροδεξιά ομάδα είναι το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (Nationaldemokratische Partei Deutschlands ή NPD), το οποίο η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε χωρίς επιτυχία να το απαγορεύσει το 2003 και το 2011.

Αν και θεωρείται «μια απειλή για τη συνταγματική τάξη», το κόμμα, επειδή έχει έδρες στην τοπική κυβέρνηση, εισπράττει τα χρήματα των φορολογουμένων τα οποία του επιτρέπουν να οργανώνει και να διεξάγει, για παράδειγμα, ένα συνέδριο του κόμματος. Στις ΗΠΑ, το ισοδύναμο αυτής της ενέργειας θα ήταν αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρηματοδοτούσε την Κου Κλουξ Κλαν και της έδινε μια ζεστή φιλόξενη γωνιά για να ράβει τις κουκούλες της.

Αλλά αυτό δεν είναι προσφυγική κρίση. Είναι κρίση ρατσισμού.

Η εκήγηση για την άνοδο των δεξιών λαϊκιστών

Εμφανιζόμενη, κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ως ο απόβλητος του πολιτικού κατεστημένου που διασύρεται από τον Lügenpresse (τον «Τύπο που λέει ψέματα»), η Pegida κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντελώς λαϊκίστικο σκηνικό γεμάτο μύθους, θεωρίες συνωμοσίας και παράνοια, αλλά με χαρακτηριστικά έντονου πατριωτισμού.

Αυτή η λαϊκίστικη διάθεση είναι μεταδοτική ακριβώς λόγω της απλότητας της: «εμείς ή αυτοί», «ο λαός εναντίον της ελίτ». Όταν οι υποστηρικτές της Pegida τραγουδούν το «Wir sind das Volk!» («Είμαστε ο λαός!», ένα δημοφιλές σύνθημα διαμαρτυρίας από την Ανατολική Γερμανία του 1980), ρίχνουν στάχτη στα μάτια της ελίτ.

Ο πολιτικός θεωρητικός Μπένχαμιν Αρντίτι[4] υποστηρίζει ότι οι λαϊκιστές μοιάζουν με έναν αγενή επισκέπτη σ’ ένα πάρτι που πίνει πάρα πολύ, φλερτάρει με τη γυναίκα σου, αλλά δεν δίνει δεκάρα για «όλες αυτές τις ανοησίες της πολιτικής ορθότητας» για την αλήθεια. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους αριστερούς λαϊκιστές και στους αντιπάλους τους: ένας «αγενής επισκέπτης» από τη δεξιά μπορεί να κάψει το σπίτι σας συθέμελα μετά την αποχώρησή του.

Σε όλη την Ευρώπη βλέπουμε ότι οι λαϊκιστικές ηγέτες δεν χρειάζεται να πάρουν την εξουσία για να αλλάξουν πολιτική. Το μόνο που χρειάζονται είναι να φέρουν την πολιτική προς το μέρος τους και να παρασύρουν όλους τους άλλους. Όπως σημειώνει ο Κας Μούντε[5], ειδικός σε θέματα ακροδεξιού λαϊκισμού:

«Δεν χρειάζεται να πείσουν τους ψηφοφόρους (να πάρουν) μια νέα πολιτική θέση. Πρέπει να τους προσελκύσουν με ένα νέο ζήτημα: (αυτό πρέπει να είναι) μακριά από τα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, όπως η (μη)απασχόληση, και να στρέφεται προς τα κοινωνικοπολιτιστικά ζητήματα όπως η μετανάστευση».

Τα λαϊκίστικα ακροδεξιά κόμματα, όπως αυτά στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Σουηδία, την Ολλανδία και τη Γαλλία παρασύρουν τις κοινωνίες προς τα δεξιά, κλειδώνοντας την πολιτική σε ατελείωτες συζητήσεις σχετικά με την «ψυχή του έθνους» και αχρηστεύοντας την ικανότητα που απαιτείται για την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος.

Ζούμε, επίσης, σε έναν κόσμο ο οποίος σε μεγάλο βαθμό έχει χάσει τη δημόσια εμπιστοσύνη στους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν εμπιστευόμαστε τις ιστορίες που λένε, αλλά δεν έχουμε νέες ιστορίες για να τις αντικαταστήσουμε. Όπως παρατήρησε η Χάννα Αρέντ[6]: «Αν όλοι σας λένε διαρκώς ψέματα, το αποτέλεσμα δεν είναι ότι πιστεύετε τα ψέματα, αλλά ότι κανείς δεν πιστεύει σε τίποτα πια».

Αυτό είναι το γόνιμο έδαφος για τη μετάδοση του μηνύματος που απευθύνεται στους «εξωτερικούς εχθρούς» - κι εκείνο που μετατρέπεται σε δράση.

Αυτή τη χρονιά σε ολόκληρη τη Γερμανία υπήρξαν πάνω από 500 βίαιες επιθέσεις εναντίον προσφύγων και τόπων διαμονής των προσφύγων. Και η βία δεν περιορίζεται στους πρόσφυγες. Οι δημοσιογράφοι δέχθηκαν επιθέσεις και τους στάλθηκαν νεκρολογίες που περιείχαν τα δικά τους ονόματα. Τον Οκτώβριο, η πολιτικός από την Κολωνία Ενριέτε Ρέκερ μαχαιρώθηκε στο λαιμό από έναν οπαδό της ακροδεξιάς.

Αυτή δεν είναι προσφυγική κρίση. Είναι κρίση μίσους.

Κυβέρνηση και Τύπος

«Συνεχώς αλλάζουμε, ποτέ δεν μετακινούμαστε». Αυτή είναι η απάντηση της κυβέρνησης. Τον Σεπτέμβριο, η Άνγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε ότι οι πύλες της Γερμανίας ήταν ανοικτές, σε αντίθεση με την Ουγγαρία, όπου απλώθηκαν συρματοπλέγματα με ξυράφια και ορθώθηκαν τείχη. Αυτή η πολιτική ανοικτών θυρών έχει προκαλέσει διασπάσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης συνασπισμού, ιδιαίτερα μεταξύ του CDU της Μέρκελ και του αδελφού κόμματος από τη νότια Γερμανία, του CSU, το οποίο θέλει πολύ αυστηρότερους ελέγχους.

Αλλά ο ισχυρισμός ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός της Γερμανίας είναι «φιλικός προς τους πρόσφυγες» είναι αμφίβολος, δεδομένης της ιστορίας του CDU/CSU σχετικά με την πολιτική για τους πρόσφυγες. Οι προτεινόμενες αλλαγές στο προσφυγικό δίκαιο σημαίνουν ότι οι πρόσφυγες θα πληρώνονται σε είδος, αντί για μετρητά, και εκείνοι που απορρίφθηκε η αίτηση τους για άσυλο και δεν εγκαταλείπουν οικειοθελώς τη Γερμανία θα υποστούν οικονομικές κυρώσεις. Η απαίτηση να πληρώσει πρόστιμο ένας πρόσφυγας που δεν έχει χρήματα, ή ακόμα και ένας πρόσφυγας με χρήματα, φαίνεται περίεργο, σα να τιμωρείς ένα ψάρι επειδή είναι βρεμένο.

Τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ δεν γλυτώνουν την κριτική. Για παράδειγμα, το BBC, το Reuters και ο Guardian διασπείρουν όλα την ίδια ιστορία, που προέρχεται από τη δεξιά γερμανική φυλλάδα Bild: ότι φέτος αναμένονται στη Γερμανία 1,5 εκατομμύριο αιτούντες άσυλο. Αλλά τα στοιχεία από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων δείχνουν ότι από τον Ιανουάριο ως τον Οκτώβριο του 2015 υπήρχαν μόνο 331.226 αρχικές αιτήσεις ασύλου, το 53% από αυτές ήταν από Σύριους.

Περιέργως, μόλις το «λαβράκι» της Bild, αναδημοσιεύθηκε από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο Γερμανός αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Γκέοργκ Στρόιτερ αρνήθηκε οποιαδήποτε γνώση της έκθεσης πάνω στην οποία η Bild βάσισε την ιστορία της, λέγοντας: «Κανείς δεν γνωρίζει αυτό το έγγραφο».

Αυτό δεν είναι προσφυγική κρίση. Είναι κρίση πληροφόρησης.

Οι οργανώσεις της βάσης καλύπτουν το κενό

Σε αυτό το περιβάλλον ανόδου της μισαλλοδοξίας και με το κράτος ανίκανο ή απρόθυμο να ασχοληθεί με το ζήτημα των προσφύγων, οι οργανώσεις της βάσης έχουν αναβαθμιστεί. Στο Μοαμπίτ[7] στο Δυτικό Βερολίνο, όπου βρίσκεται το κέντρο καταγραφής προσφύγων, βασιλεύει το χάος. Υπάρχουν ατελείωτες ουρές για την καταχώριση, έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού για την εξυπηρέτηση των αιτούντων καθώς και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης για τους ασθενείς.

Καθώς μεγαλώνει η απογοήτευση, ξεσπούν μάχες ανάμεσα στις διάφορες εθνοτικές ομάδες. Οι φρουροί ασφαλείας έχουν κατηγορηθεί ότι ξυλοκοπούν τους πρόσφυγες κι ένας φύλακας καταγράφηκε από κάμερα να φωνάζει πως οι αιτούντες άσυλο πρέπει να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Κάποιοι κατηγορούν τις αρχές ότι προσποιούνται ανικανότητα για να αποθαρρύνουν νέες αφίξεις. Όπως το έθεσαν οι ίδιοι οι πρόσφυγες: «Πρώτα μας καλωσόρισαν, ύστερα (μας άφησαν) να παγώσουμε μέχρι θανάτου».

Οι εθελοντές που εργάζονται για το «Moabit hilft» («Το Μόαμπιτ βοηθάει») παρέχουν τροφή, ένδυση, ιατρική περίθαλψη, παρέχουν μεταφραστές και υποστήριξη στους εισερχόμενους πρόσφυγες, οι οποίοι μιλούν ελάχιστα ή καθόλου γερμανικά. Αυτούς τους πρόσφυγες που έχουν υποστεί μακρά, γεμάτα άγχος ταξίδια, συχνά ταξιδεύουν από υπερπλήρεις προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο, την Ιορδανία, την Τουρκία ή το Ιράκ, χώρες που στεγάζουν την συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων από τη σύγκρουση της Συρίας.

Στις 17 Οκτωβρίου το «Moabit hilft» διοργάνωσε διαδήλωση για να υπογραμμίσει την αυξανόμενη ανικανότητα των αρχών του Βερολίνου, με τίτλο «Es reicht!» «Φτάνει πια!».

Εκατοντάδες Βερολινέζοι συγκεντρώθηκαν στην Alexanderplatz, κρατώντας αυτοσχέδιες πινακίδες με συνθήματα όπως: «Γερουσία του Βερολίνου: Κάνε τη δουλειά σου». Η εκπρόσωπος του «Moabit hilft» Ντιάνα Χένιγκες εξήγησε ότι το κέντρο προσφύγων δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τις υπάρχουσες ανεκτέλεστες περιπτώσεις, πόσο μάλλον να αναλάβει νέες περιπτώσεις. Χωρίς την υποστήριξη της οργάνωσης της, τα παιδιά κοιμούνται έξω στο πεζοδρόμιο. Ζωντανή μουσική από πρόσφυγες μουσικούς απλώθηκε στον αέρα και το μήνυμα της κοινότητας των προσφύγων ήταν σαφές: «δεν είμαστε εδώ για να παραπονεθούμε, θέλουμε απλά να ζήσουμε κάπου με ασφάλεια».

Επιπλέον, όσο σχηματίζονται ακροδεξιές ομάδες, η αντίσταση σε επίπεδο βάσης ενάντια στη μισαλλοδοξία έχει αυξηθεί. Όταν οι συμπαθούντες την Pegida στο Βερολίνο -με την επωνυμία Bärgida- άρχισαν να κάνουν πορείες, δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός τοπικών οργανώσεων Αντί- Bärgida για να της αντισταθεί.

Ο Μίκαελ Κοζίτσκι, εκτελεστικό μέλος της SAV (Σοσιαλιστικής Εναλλακτικής) και ένας από τους διοργανωτές της Αντί- Bärgida περιγράφει την αρχική αντίδραση στην Bärgida: «Οι άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν μόλις λίγοι τρελοί, σχεδόν κανείς δεν τους είδε ως κίνδυνο».

«Η Bärgida άρχισε να κινείται γύρω από το Regierungsviertel[8], τη συνοικία της κυβέρνησης. Αργότερα βάδισαν προς το Κέντρο Καταγραφής Προσφύγων στο Μόαμπιτ του Δυτικού Βερολίνου», εξηγεί ο Μίκαελ. «Τότε ο κόσμος αποφάσισε να δράσει».

Αν και η Αντί- Bärgida διαδηλώνει ενάντια στην ακροδεξιά κάθε βδομάδα, η απάντηση από την παραδοσιακή αριστερά και τα συνδικάτα ήταν απογοητευτική. Ο Μίκαελ Κοζίτσκι δηλώνει: «Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουν τα συνδικάτα ότι πρέπει να δράσουμε εναντίον αυτής της ρατσιστικής απειλής. Τώρα καίνε τα σπίτια των προσφύγων, αλλά την επόμενη φορά θα είναι τα κτίρια των συνδικάτων».

Στην πατρίδα της Pegida, τη Δρέσδη, μια συμμαχία ομάδων υπό την επωνυμία «Nazifrei! Dresden stellt sich quer» («Ελεύθερη από Ναζί! Η Δρέσδη δεν έχει καμία ανοχή») από το 2009 οργανώνει την αντίσταση εναντίον των ακροδεξιών ομάδων. Ο Σίλβιο Λανγκ, εκπρόσωπος της «Nazifrei! Dresden stellt sich quer», λέει:

«Η Σαξονία δεν είναι Γερμανία. Είμαστε το δεξιό κόμμα της Γερμανίας και υπάρχει τρομοκρατία εδώ ενάντια σε όποιον δεν είναι “Γερμανός”. Δεν υπάρχει πλέον ασφάλεια για τους ανθρώπους που δεν ταιριάζουν με αυτές τις [ακροδεξιές] ιδεολογίες. Και η κατάσταση θα χειροτερέψει γιατι η αστυνομία, το δικαστικό σώμα, η κυβέρνηση, δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα και την προέλευσή του». Ο Σίλβιο προσθέτει: «Θα πρέπει να πολεμήσουμε τον ρατσισμό με ό, τι έχουμε».

Η προσφυγική κρίση κι «εμείς»

Αυτό το καλοκαίρι, παρακολουθούσαμε ζωντανά στην τηλεόραση τους πρόσφυγες να βαδίζουν σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο αναζητώντας άσυλο, ένα βιβλικό κύμα ανθρώπων, αλλά χωρίς χριστιανικό καλωσόρισμα. Η ευρωπαϊκή απάντηση ήταν αργή, αποσπασματική, και απρόθυμη, με ορισμένα (κράτη) μέλη της ΕΕ να υψώνουν τείχη και απλώνουν συρματοπλέγματα με ξυράφια.

Το θέμα των προσφύγων χρησιμοποιείται από τις ακροδεξιές λαϊκίστικες ομάδες για να απεκτήσουν δύναμη και να επεκταθούν πέρα από τη μικρή βάση των υποστηρικτών τους, ιδιαίτερα στις λίγες χώρες που επιθυμούν να τους ανοίξουν τις πύλες τους, όπως η Σουηδία και η Γερμανία. Το θέμα χρησιμοποιείται επίσης από τις εγχώριες ελίτ για πολιτικούς σκοπούς.

Αλλά οι πολιτικοί ηγέτες κατανοούν τι συμβαίνει; Οδεύουμε προς μια διαιρεμένη Ευρώπη: εκείνους που θέλουν να βοηθήσουν, και εκείνους που θέλουν να μισούν, με την πλειοψηφία ανασφαλή και ανήσυχη. Οι από τη βάση πρωτοβουλίες των πολιτών δουλεύουν πάνω σ’ αυτούς τους διαχωρισμούς που αυξάνονται εξαιτίας της αποτυχίας της κυβέρνησης. Αλλά οι λαϊκές πρωτοβουλίες έχουν περιορισμένους πόρους και δε μπορούν να καταφέρουν πολλά.

Αυτή δεν είναι καθόλου μια προσφυγική κρίση. Είναι κρίση του ρατσισμού, του μίσους, της πληροφόρησης. Για τους Ευρωπαίους, είναι επίσης μια κρίση ταυτότητας. Όπως προειδοποιεί ο θεωρητικός Κας Μούντε: «Στην ουσία, η πολιτική για τους πρόσφυγες δεν αφορά τόσο το ποιοι είναι “αυτοί” όσο το ποιοι είμαστε “εμείς”».

Ίσως υπάρχει κάτι περισσότερο που χωρίζει τους μεν και τους δε από εμάς, από ό,τι χωρίζει εμάς από τους πρόσφυγες.

Ίσως δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε "εμείς" πια. Και αυτή είναι η πραγματική κρίση.

Ο Paul Walsh έχει μεταπτυχιακό τίτλο στις Ανατολικές Ευρωπαϊκές Σπουδές. Γράφει σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, τις οργανώσεις βάσης και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Πηγή: Roar magazine

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Ο όρος Willkommen Kultur (Φιλόξενη Κουλτούρα) αναφέρεται σε μια κίνηση που πρωτοεμφανίστηκε στην Αυστρία και εξαπλώθηκε στη Γερμανία και τις γύρω χώρες μετά την έξαρση της προσφυγικής κρίσης. Οι οπαδοί αυτής της κίνησης προσπαθούν κυρίως με εθελοντική προσφορά να βοηθήσουν στην ενσωμάτωση των προσφύγων στις τοπικές κοινωνίες.

[2] Η Σίλικον Βάλεϊ (Silicon Valley = «Κοιλάδα του πυριτίου») βρίσκεται στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο στη Βόρεια Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ο όρος αρχικά αναφερόταν στον μεγάλο αριθμό των καινοτόμων εταιρειών σχεδίασης μικροκυκλωμάτων (με βάση το πυρίτιο) και τους κατασκευαστές που υπήρχαν στην περιοχή, αλλά τελικά κατέληξε να αναφέρεται σε όλες τις υψηλής τεχνολογίας επιχειρήσεις που εδρεύουν εκεί. Σήμερα γενικά χρησιμοποιείται ως μετωνύμιο για τον τομέα υψηλής τεχνολογίας, με εταιρείες που δραστηριοποιούνται στις τεχνολογίες της Πληροφορικής και των Επικοινωνιών.

Ως εκκίνηση της δημιουργίας της κοιλάδας θεωρείται η εγκατάσταση στην περιοχή της εταιρείας Hewlett Packard. Σημαντικοί παράγοντες που οδήγησαν στη μεγέθυνση των οικονομικών και λοιπών μεγεθών της περιοχής θεωρούνται «η γειτνίαση με πανεπιστήμια που παρείχαν τη συνεχή ροή λαμπρών και φιλόδοξων επιστημόνων, η συνεχώς αναβαθμιζόμενη τεχνική υποδομή, και η παροχή επαγγελματικών υπηρεσιών από λογιστές, δικηγόρους και επενδυτές υψηλού ρίσκου (venture capitalists)».

[3] Αναφέρεται στην τρομοκρατική επίθεση που πραγματοποιήθηκε στις 7/1/2015 στα γραφεία του γαλλικού σατυρικού περιοδικού Charlie Hebdo στο Παρίσι με 12 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν δύο αστυνομικοί και 4 γνωστοί Γάλλοι σκιτσογράφοι.

Το Charlie Hebdo είχε δεχτεί επίθεση με βόμβες μολότοφ το 2011, αφού είχε δημοσιεύσει στο εξώφυλλό του σατιρικό σκίτσο του Μωάμεθ. Μια μέρα πριν την επίθεση, υπήρξαν αναρτήσεις του περιοδικού σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης που ειρωνεύονταν τον Αμπου Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ηγέτη του «Ισλαμικού Κράτους».

[4] Ο Μπένχαμιν Αρντίτι είναι Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

[5] Ο Cas Mudde είναι Ολλανδός πολιτικός επιστήμονας ο οποίος μελετά τον πολιτικό εξτρεμισμό και τον λαϊκισμό στην Ευρώπη.

[6] Η Χάνα Άρεντ (1906 - 1975) ήταν Γερμανοαμερικανίδα εβραϊκής καταγωγής πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος.

Γεννήθηκε από κοσμική Γερμανοεβραϊκή οικογένεια στην πόλη Λίντεν (Linden, κοντά στο Αννόβερο) και μεγάλωσε στο Καίνιξμπεργκ και στο Βερολίνο.

Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ υπό τον Μάρτιν Χάιντεγκερ με τον οποίο είχε μια μακροχρόνια και θυελλώδη ρομαντική ερωτική σχέση, για την οποία αργότερα τής ασκήθηκε κριτική εξαιτίας της υποστήριξης του Χάιντεγκερ προς το ναζιστικό κόμμα ενόσω ήταν πρύτανης στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.

Αργότερα μετέβη στην Χαϊδελβέργη όπου, υπό την επίβλεψη του υπαρξιστή φιλοσόφου Καρλ Γιάσπερς, συνέγραψε την διατριβή της σχετικά με την έννοια της αγάπης στην σκέψη του Αγίου Αυγουστίνου.

Παντρεύτηκε τον Γκύντερ Στερν, μετέπειτα γνωστό ως Günther Anders, το 1929 στο Βερολίνο (χώρισαν το 1937), και αργότερα τον μαρξιστή Heirich Blücher, ο οποίος υπήρξε για πολλά χρόνια σύντροφός της και επηρέασε καταλυτικά τον πολιτικό της στοχασμό.

Με την άνοδο του Ναζισμού κατέφυγε στη Γαλλία και, μετά την εισβολή των Γερμανών στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, όπου ασχολήθηκε με την πανεπιστημιακή διδασκαλία και την συγγραφή φιλοσοφικών δοκιμίων.

Έγραψε πολλά έργα πολιτικής φιλοσοφίας σχετικά με τον ολοκληρωτισμό και τον αντισημιτισμό καθώς και μελέτες για το εβραϊκό Ολοκαύτωμα, με γνωστότερο έργο το «The Origins of Totalitarianism» («Οι ρίζες του Ολοκληρωτισμού»).

[7] Το Moabit είναι μια περιοχή του Βερολίνου. Τα σύνορα του Moabit, ορίζονται από τρία κανάλια: το Σπρέε, το Βεστχάφεν και το κανάλι Βερολίνου-Σπαντάου. Το όνομα Moabit αναφέρεται επίσης στο Κεντρικό Ποινικό Δικαστήριο (Strafgericht) και το κέντρο κράτησης, το οποίο ασχολείται με όλες τις ποινικές υποθέσεις στο Βερολίνο.

[8] Ως «Regierungsviertel» (συνοικία της κυβέρνησης) στο Βερολίνο ορίζεται η περιοχή όπου έχουν την έδρα τους τα πιο σημαντικά θεσμικά όργανα της εκτελεστικής εξουσίας (ομοσπονδιακή κυβέρνηση) και της νομοθετικής (Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας). Στο επίκεντρο του «πολιτικού κέντρου» της πρωτεύουσας είναι το Reichstag, η έδρα του γερμανικού κοινοβούλιού και το σύμπλεγμα του Spreebogen με την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία και τα γραφεία των βουλευτών, τις αίθουσες συσκέψεων της Bundestag στο Paul Löbe House και στο Marie-Elisabeth Lueders-Haus του Βερολίνου.

πηγη: ergatikosagwnas.gr