Γνωρίζει "μια πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη", η οποία απειλεί "ήδη υποβαθμισμένα" οικοσυστήματα και είδη που κινδυνεύουν

Η Μεσόγειος "οδεύει προς την εξουθένωση": γνωρίζει "μια πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη", η οποία απειλεί "ήδη υποβαθμισμένα" οικοσυστήματα και είδη που κινδυνεύουν, προειδοποιεί σήμερα το γαλλικό παράρτημα της περιβαλλοντικής οργάνωσης Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF-France).

Αυτή η ημίκλειστη θάλασσα, η οποία φιλοξενεί μεταξύ του 4% και του 18% των γνωστών θαλάσσιων ειδών, που κατανέμονται σε μια επιφάνεια που καλύπτει λιγότερο από το 1% των ωκεανών του κόσμου, αντιμετωπίζει μια "χωρίς προηγούμενο" αύξηση των ερευνών για πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Τα συμβόλαια για πετρελαϊκές έρευνες στη θάλασσα "αφορούν σήμερα περισσότερο από το 20% της Μεσογείου και ενδέχεται σύντομα να επεκταθούν στο διπλάσιο αυτής της επιφάνειας", εκτιμά σε έκθεσή της η WWF.

"Πρόκειται για τεράστιο μέγεθος, κυρίως όταν ξέρει κανείς τους σεισμικούς κινδύνους της περιοχής", υπογραμμίζει ο Πασκάλ Κανφέν, γενικός διευθυντής της WWF-Γαλλία. Σύμφωνα με τον ίδιο, "ο πολλαπλασιασμός και η αύξηση του μεγέθους των οικονομικών δραστηριοτήτων στη ζώνη αυτή" θέτουν τη Μεσόγειο "στην οδό προς την εξουθένωση".

Τα σχέδια για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και οι εξορυκτικές δραστηριότητες επεκτείνονται εδώ και πολλά χρόνια σε όλη τη Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση, "η πετρελαϊκή παραγωγή στη θάλασσα ενδέχεται να αυξηθεί κατά 60% από το 2010 έως το 2020 στην περιοχή της Μεσογείου, περνώντας από 700.000 βαρέλια ημερησίως σε 1,12 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως".

Τα πετρελαϊκά αποθέματα της Μεσογείου αντιπροσωπεύουν το 4,6% των αποθεμάτων του πλανήτη, υπενθυμίζεται στην έκθεση.

Όσο για την παραγωγή αερίου στη θάλασσα, "θα μπορούσε να πενταπλασιαστεί μεταξύ του 2010 και του 2030, περνώντας από τους 55 εκατ. τόνους ετησίως στους 250 εκατ. τόνους ετησίως" σε όλη τη Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τη μκο, εκτός από τις έρευνες για πετρέλαιο και αέριο, όλοι οι παραδοσιακοί τομείς της θαλάσσιας οικονομίας, όπως οι μεταφορές, ο τουρισμός, οι υδατοκαλλιέργειες, "αναπτύσσονται με εκθετικούς ρυθμούς και αναμένεται ότι θα συνεχίσουν την ανάπτυξή τους στη διάρκεια των 20 επόμενων ετών, με εξαίρεση την επαγγελματική αλιεία".

 

Πεντακόσια εκατομμύρια τουρίστες το 2030

Οι θαλάσσιες μεταφορές αναμένεται ότι θα διπλασιαστούν έως το 2030. Και "οι αφίξεις διεθνών τουριστών στη Μεσόγειο αναμένεται να αυξηθούν κατά 60% μεταξύ του 2015 και του 2030 για να φθάσουν το όριο των 500 εκατομμυρίων το 2030".

Η μκο, η οποία αναλύει τη θαλάσσια οικονομία των οκτώ μεσογειακών χωρών της Ευρωπαϊκης Ένωσης (Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Κροατία, Κύπρος, Μάλτα, Σλοβενία), προβλέπει επίσης "μια επέκταση" της μεταλλευτικής εκμετάλλευσης.

"Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί έναν αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των τομέων για μια περιορισμένη επιφάνεια και για περιορισμένους θαλάσσιους πόρους", κάτι που επιφέρει "νέες συνέπειες σε οικοσυστήματα που βρίσκονται ήδη υπό πίεση", υπογραμμίζει η WWF, η οποία προβλέπει συγκρούσεις ανάμεσα στην ανάπτυξη προγραμμάτων έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων και την τουριστική ανάπτυξη, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή για παράδειγμα στην Κροατία και στις Βαλεαρίδες.

Τη στιγμή που "το 90% των αποθεμάτων των ψαριών πλήττεται από την υπεραλιεία", η WWF αναμένει επίσης "μια οπισθοχώρηση" της επαγγελματικής αλιείας στην περιοχή της Μεσογείου. Η ανάπτυξη δραστηριοτήτων όπως η μεταλλευτική εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού και η εξόρυξη υδρογονανθράκων" είναι σαφές ότι θα συμβάλουν στην επιδείνωση" της κατάστασης.

Η μκο, η οποία αντιτίθεται "σε κάθε νέα εκμετάλλευση για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη θάλασσα", ζητεί κυρίως να δημιουργηθούν προστατευμένες θαλάσσιες περιοχές πέραν των χωρικών υδάτων, να ρυθμισθεί η θαλάσσια κυκλοφορία και να δημιουργηθούν μέσα για να αποφεύγονται οι συγκρούσεις με κήτη.

Σύμφωνα με τη WWF, η ΕΕ, η οποία έχει θέσει ως στόχο να επανέλθουν τα ευρωπαϊκά θαλάσσια ύδατα σε μια "καλή οικολογική κατάσταση" το αργότερο μεχρι το 2020, έχει να διαδραματισει "έναν κρίσιμο ρόλο".

Η ΕΕ οφείλει να υπερασπιστεί "ένα όραμα που λαμβάνει υπόψη τη βιοποικιλότητα και τα οικοσυστήματα σε εθνικό επίπεδο καθώς και στην κλίμακα της μεσογειακής λεκάνης", υπογραμμίζει η θαλασσοπόρος Ιζαμπέλ Οτισιέ, πρόεδρος της WWF-France. "Χωρίς αυτό, θα είναι αδύνατο να επιτευχθούν οι περιβαλλοντικοί στόχοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αν δεν διακυβεύονται ήδη".

πηγη: protothema.gr

Μικρή αναδρομή στην πολιτική πραγματικών ή… φανταστικών συμμαχιών και συμμάχων του ΣΥΡΙΖΑ και των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η εξα­ε­τία της κρί­σης προ­σφέ­ρει εξαι­ρε­τι­κά πλού­σια βάση δε­δο­μέ­νων για τις αντι­φά­σεις μέσα από τις οποί­ες τα κέ­ντρα του πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου κα­πι­τα­λι­σμού επι­χεί­ρη­σαν να χτί­σουν μια νέα ισορ­ρο­πία επι­βί­ω­σης και ανα­ζω­ο­γό­νη­σης του συ­στή­μα­τος. Ιδιαί­τε­ρα η ελ­λη­νι­κή «σκηνή» της διε­θνούς κρί­σης απο­τέ­λε­σε συ­μπυ­κνω­μέ­νο πεδίο δια­σταύ­ρω­σης, αντι­πα­ρά­θε­σης και συ­ναί­νε­σης σχε­δόν όλων των ση­μα­ντι­κών πόλων του κα­πι­τα­λι­στι­κού μας σύ­μπα­ντος. Ε.Ε., ΗΠΑ, FED, ΕΚΤ, ΔΝΤ, G8, G20, ακόμη και η Κίνα, η Ρωσία, το Ισ­ρα­ήλ ή οι BRICS έπαι­ξαν κά­ποιο, μι­κρό­τε­ρο ή με­γα­λύ­τε­ρο, ρόλο στην ελ­λη­νι­κή πε­ρι­πέ­τεια. Φυ­σι­κά, δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία για το ποιοι ήταν και πα­ρα­μέ­νουν οι πρω­τα­γω­νι­στές. Τους εί­δα­με και τους ξα­να­βλέ­που­με σή­με­ρα να εναλ­λάσ­σο­νται σε ρό­λους κακού, καλού και ου­δέ­τε­ρου μπά­τσου, με τα­χύ­τη­τα και επι­νοη­τι­κό­τη­τα που προ­κα­λούν αλη­θι­νό vertigo στο εγ­χώ­ριο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τόσο ως αντι­πο­λί­τευ­ση με προ­ο­πτι­κή εξου­σί­ας όσο και ως κυ­βέρ­νη­ση, ανή­γα­γε την πα­θο­λο­γία του vertigo σε… στρα­τη­γι­κή. Με επι­κίν­δυ­νη αφέ­λεια και, κυ­ρί­ως, με ένα τρο­μα­κτι­κό κενό ανά­λυ­σης  απο­λυ­το­ποιού­σε κάθε φορά τις επι­μέ­ρους αντι­θέ­σεις των δια­χει­ρι­στών της ελ­λη­νι­κής κρί­σης, καλ­λιερ­γώ­ντας αφε­λείς προσ­δο­κί­ες για εκ των ένδον ανα­τρο­πή του ακραί­ου νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου σχε­δί­ου που εφαρ­μό­ζε­ται στην Ελ­λά­δα. Θα έλεγε κα­νείς ότι βα­σι­κός οδη­γός της τα­κτι­κής της ηγε­σί­ας του ήταν η λαϊκή θυ­μο­σο­φία «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Η οποία, ενί­ο­τε είναι σωστή, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι ο οιο­νεί «σύμ­μα­χός» σου είναι πράγ­μα­τι εχθρός του εχθρού σου και η με­τα­ξύ τους αντί­θε­ση έχει αξιο­ποι­ή­σι­μο βάθος, έντα­ση, διάρ­κεια. Φυ­σι­κά, υπάρ­χει και δεύ­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση σω­στής αξιο­ποί­η­σης των αντι­θέ­σε­ων στο μπλοκ των αντι­πά­λων: να έχεις πρό­θε­ση και σχέ­διο ανα­τρο­πής. Αλ­λιώς, γί­νε­σαι απλώς μέρος τους, αγό­με­νος και φε­ρό­με­νος από την αυλή του ενός στην αυλή του άλλου.

Το ΔΝΤ «είναι φίλος μας»…

Όμως, αυτά που εί­δα­με και ακού­σα­με τα τρία τε­λευ­ταία χρό­νια, από τις εκλο­γές του 2012 και εντεύ­θεν, συ­νι­στούν επι­κίν­δυ­νες φαι­δρό­τη­τες. Εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος δε, μπο­ρού­με να συ­μπε­ρά­νου­με ότι έμει­νε ο κίν­δυ­νος και εξη­φα­νί­σθη η φαι­δρό­τη­τα.

Η ενα­γώ­νια ανα­ζή­τη­ση «συμ­μά­χων» στο μπλοκ των δα­νει­στών από την ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ξε­κί­νη­σε τον Οκτώ­βριο του 2012, όταν ο επι­κε­φα­λής οι­κο­νο­μο­λό­γος του ΔΝΤ Ολι­βιέ Μπλαν­σάρ απο­κά­λυ­ψε ότι τα υφε­σια­κά απο­τε­λέ­σμα­τα του πρώ­του μνη­μο­νί­ου υπο­λο­γί­στη­καν με λάθος δη­μο­σιο­νο­μι­κό πολ­λα­πλα­σια­στή. Η «ομο­λο­γία» αυτή εκλή­φθη­κε ως σήμα εν­δε­χό­με­νης στρο­φής και απο­στα­σιο­ποί­η­σής του ΔΝΤ από την ακραία λι­τό­τη­τα, σε συ­νάρ­τη­ση με τη διαρ­κή πίεσή του προς τους Ευ­ρω­παί­ους δα­νει­στές για ανα­διάρ­θρω­ση του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους. Ωστό­σο, η στα­θε­ρά λάθος ανά­γνω­ση και ερ­μη­νεία της κρι­τι­κής του ΔΝΤ προς τους Ευ­ρω­παί­ους δα­νει­στές οδή­γη­σε σε εντυ­πω­σια­κές πα­λι­νω­δί­ες την ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ιδιαί­τε­ρα στη διάρ­κεια της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Σε μια κο­ρύ­φω­ση του «έρωτα» προς το ΔΝΤ, δυο μέρες πριν από το δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου, η διαρ­ροή της έκ­θε­σης του Τα­μεί­ου, με την εκτί­μη­ση ότι το ελ­λη­νι­κό χρέος δεν είναι βιώ­σι­μο χωρίς κού­ρε­μα του­λά­χι­στον 30%, προ­βλή­θη­κε ως δι­καί­ω­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής θέσης, και μά­λι­στα με διάγ­γελ­μα του πρω­θυ­πουρ­γού. Λίγες μέρες μετά, στην ψυ­χρο­λου­σία της ευ­ρω­παϊ­κής Συ­νό­δου Κο­ρυ­φής που κα­τέ­λη­ξε στο τρίτο μνη­μό­νιο, το ΔΝΤ επέ­στρε­ψε στο στρα­τό­πε­δο του «εχθρού». Και ενώ τις πα­ρα­μο­νές των Χρι­στου­γέν­νων ο Α. Τσί­πρας ξι­φουλ­κού­σε με άρθρο του στους Financial Times (21/12/2015) κατά του ΔΝΤ και υπέρ της έξω­σής του από το τρίτο μνη­μό­νιο, στο Eurogroup της πε­ρα­σμέ­νης Πέμ­πτης ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών συ­ναι­νού­σε στην πλήρη συμ­με­το­χή του ΔΝΤ, με τις γνω­στές πα­ρε­νέρ­γειες στη δια­πραγ­μά­τευ­ση της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης, που κατά τα φαι­νό­με­να θα συρ­θεί για μήνες.

Η ΕΚΤ «προ­πύρ­γιο αντι-λι­τό­τη­τας»

Εξί­σου εντυ­πω­σια­κές πι­ρου­έ­τες χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τον τρόπο που αντι­λαμ­βα­νό­ταν κατά και­ρούς  η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το ρόλο της ΕΚΤ. Τρεις μέρες πριν τις εκλο­γές της 25 Γε­νά­ρη 2015 που έφε­ραν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση, το ηγε­τι­κό του επι­τε­λείο επε­φύ­λασ­σε δι­θυ­ραμ­βι­κή υπο­δο­χή στην ανα­κοί­νω­ση του προ­γράμ­μα­τος πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης του Ντρά­γκι. Οι δια­τυ­πώ­σεις της σχε­τι­κής ανα­κοί­νω­σης (22/1/2015) είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές: «Ο κ. Ντρά­γκι με τη ση­με­ρι­νή ανα­κοί­νω­ση του προ­γράμ­μα­τος αγο­ράς ομο­λό­γων απά­ντη­σε στις ακραί­ες πε­ριο­ρι­στι­κές πο­λι­τι­κές τασ­σό­με­νος υπέρ της πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης, δια­φο­ρο­ποιού­με­νος από τις ακραί­ες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες φωνές στις οποί­ες δυ­στυ­χώς συ­γκα­τα­λέ­γε­ται και ο κ. Σα­μα­ράς… Η ελ­πί­δα έρ­χε­ται, η Ελ­λά­δα γυ­ρί­ζει σε­λί­δα. η Ευ­ρώ­πη προ­χω­ρά». Σε λι­γό­τε­ρο από δύο εβδο­μά­δες ο Ντρά­γκι προ­χώ­ρη­σε πράγ­μα­τι στο επό­με­νο βήμα. Στις 4/2/2015, με την από­φα­ση της ΕΚΤ να στα­μα­τή­σει να δέ­χε­ται τα ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα ως ενέ­χυ­ρα, εγκαι­νί­α­σε την τρο­μο­κρα­τία του ELA που κα­τέ­λη­ξε στα capital control και στο τρίτο μνη­μό­νιο…

Μερ­κε­λι­σμός vs κεϊν­σια­νι­σμός

Μια αντί­στοι­χη τε­θλα­σμέ­νη πο­ρεία δια­νύ­θη­κε πάνω στο όχημα του «Μερ­κε­λι­σμού». Από τη θε­α­μα­τι­κή εκλο­γι­κή επί­δο­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2012 μέχρι και την πρώτη του εκλο­γι­κή νίκη, στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2014, στη ρη­το­ρι­κή της ηγε­σί­ας του προ­βλή­θη­κε ως κυ­ρί­αρ­χο, πα­νευ­ρω­παϊ­κό, αν όχι και πα­γκό­σμιο δί­λημ­μα το «μερ­κε­λι­σμός ή κεϊν­σια­νι­σμός». Σε μια συμ­βο­λι­κής αξίας ομι­λία στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Τέξας, το Νο­έμ­βριο του 2013, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας έδωσε στο δί­λημ­μα αυτό και γε­ω­πο­λι­τι­κή διά­στα­ση, εξαί­ρο­ντας την «κεϊν­σια­νή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης των ΗΠΑ» ως αντί­πα­λο δέος στον ακραίο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό της γερ­μα­νι­κής ηγε­σί­ας. Η ρη­το­ρι­κή της επί­θε­σης στο «μερ­κε­λι­σμό» είχε, βε­βαί­ως, σαθρό υπό­βα­θρο, μια και απέ­κρυ­πτε το γε­γο­νός ότι η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη λι­τό­τη­τα δεν ήταν η από­κλι­ση από κά­ποια ευ­ρω­παϊ­κή κα­νο­νι­κό­τη­τα, αλλά δο­μι­κό στοι­χείο της Ευ­ρω­ζώ­νης από την εποχή του Μά­α­στρι­χτ. Συν τοις άλ­λοις, απο­δεί­χτη­κε ότι οι φα­ντα­σια­κοί αντί­πα­λοι της Μέρ­κελ και οιο­νεί σύμ­μα­χοι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η αμε­ρι­κα­νι­κή ηγε­σία, την κρί­σι­μη στιγ­μή έριξε όλο το βάρος της στον εγκλω­βι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης στο τρίτο μνη­μό­νιο, για να υλο­ποι­η­θεί η δια­τυ­πω­μέ­νη από το 2013 αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία του Β. Σόι­μπλε.

Το σκη­νι­κό επα­να­λαμ­βά­νε­ται συ­νε­χώς, με τε­λευ­ταίο πε­ρι­στα­τι­κό την απαί­τη­ση Τζακ Λιου να απο­δε­χθεί η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ το «απε­χθές» ΔΝΤ στο νέο πρό­γραμ­μα. Όσο για το «μερ­κε­λι­σμό», αυτός έχει κυ­ριο­λε­κτι­κά εξα­φα­νι­στεί. Στη θέση του δια­τυ­πώ­νε­ται -όλο και πιο δειλά πια- κρι­τι­κή στον «σοϊ­μπλι­σμό». Συχνά το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, όταν κα­ταγ­γέλ­λο­νται οι «ακραί­οι κύ­κλοι» της Ε.Ε., ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών εμ­φα­νί­ζε­ται πε­ρί­που σαν ο πιο απο­μο­νω­μέ­νος πο­λι­τι­κός στην Ε.Ε., μο­να­χι­κός εκ­φρα­στής της ακραί­ας λι­τό­τη­τας, του Grexit και όλων των δει­νών της Ευ­ρώ­πης. Κι αυτό, σε πεί­σμα των συλ­λο­γι­κών απο­φά­σε­ων του Eurogroup που σχε­δόν πάντα επι­κυ­ρώ­νουν τους σχε­δια­σμούς του.

Οι καλοί σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες

Θα μπο­ρού­σε να απα­ριθ­μή­σει κα­νείς δε­κά­δες πε­ρι­στα­τι­κά «ανα­κά­λυ­ψης» δυ­νη­τι­κών συμ­μά­χων της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ σε μια «Ευ­ρώ­πη που αλ­λά­ζει». Ο «Ολα­ντρέ­ου» του 2014, έγινε σύμ­μα­χος Φραν­σουά, το ίδιο και ο Ρέν­τσι, πα­ρό­τι και οι δυο αξιο­ποί­η­σαν την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για να απο­σπά­σουν κά­ποιας μορ­φής δη­μο­σιο­νο­μι­κή χα­λά­ρω­ση για τις πα­ρα­παί­ου­σες οι­κο­νο­μί­ες τους. Ο κα­ταγ­γελ­λό­με­νος ως φε­ρέ­φω­νο της ευ­ρω­παϊ­κής Δε­ξιάς σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της Μάρ­τιν Σουλτς, επι­στρα­τεύ­ε­ται σαν δί­αυ­λος κά­ποιας εκ­κο­λα­πτό­με­νης με­γά­λης συμ­μα­χί­ας με τους ημι­θα­νείς σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες, ή ως υπο­στη­ρι­κτής «εκ­δη­μο­κρα­τι­σμού» του μνη­μο­νί­ου διά της εμπλο­κής του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου. Ο αντί­πα­λος στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2014 Γιούν­κερ, ο άν­θρω­πος που υλο­ποί­η­σε το «πρα­ξι­κό­πη­μα» της 13ης Ιου­λί­ου, εκ­θειά­ζε­ται σαν γεν­ναιό­δω­ρος σύμ­μα­χος που «προι­κο­δό­τη­σε» το τρίτο μνη­μό­νιο με το υπο­τι­θέ­με­νο πα­κέ­το των 35 δισ. ευρώ, αν και δεν πρό­κει­ται για τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο από τους πό­ρους του ΕΣΠΑ και της ΚΑΠ.

Τρο­μα­κτι­κό κενό κα­τα­νό­η­σης

Για να εί­μα­στε δί­καιοι, ανά­λο­γες αυ­τα­πά­τες και αντί­στοι­χες δια­ψεύ­σεις πήραν και όσοι επέν­δυαν στην πι­θα­νή συμ­μα­χία της Κίνας, της Ρω­σί­ας ή και του Ισ­ρα­ήλ -η τε­λευ­ταία επι­κίν­δυ­να εδραιω­μέ­νη πλέ­ον-, αν και απο­δεί­χθη­κε ότι ο πα­γκό­σμιος κα­πι­τα­λι­σμός με τους επι­μέ­ρους πό­λους του και τις επι­μέ­ρους εντά­σεις, αντι­θέ­σεις και συ­γκρού­σεις του, ακόμη και θερ­μές (βλέπε Ου­κρα­νία), δου­λεύ­ει όλο και πιο πολύ ως ενιαίο, κλει­στό σύ­στη­μα, με ισχυ­ρά ανα­κλα­στι­κά αυ­το­συ­ντή­ρη­σης. Οι ηγε­μο­νι­σμοί, οι δια­γκω­νι­σμοί και οι αντα­γω­νι­σμοί είναι μέρος αυτού του συ­στή­μα­τος, που τεί­νει σε μια πο­λι­τι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, για την ακρί­βεια σε έναν πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο ολο­κλη­ρω­τι­σμό. Το πρό­βλη­μα είναι ότι η Αρι­στε­ρά, και ιδιαί­τε­ρα το δια­νοη­τι­κό δυ­να­μι­κό της, έχει τόσο τρο­μα­κτι­κά κενά ανά­λυ­σης και κα­τα­νό­η­σης αυτού του συ­στή­μα­τος, ώστε από επί­δο­ξος ανα­τρο­πέ­ας του να εξε­λίσ­σε­ται, στην «κα­λύ­τε­ρη» πε­ρί­πτω­ση, σε θλι­βε­ρή συ­νι­στώ­σα του.

πηγη: rproject.gr

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Δύσκολο προμηνύεται το Νέο Έτος. Το 2015 έκλεισε με τον δήθεν ανατροπέα Τσίπρα να εφαρμόζει Μνημόνιο. Το 2016 ανοίγει με τον Μητσοτάκη, αυθεντικό προϊόν των μηχανισμών εξουσίας που μας οδήγησαν στα Μνημόνια, να τον αντιπολιτεύεται. Οι δύο μονομάχοι θα συγκρούονται σε μια Βουλή που δεν έχει προηγούμενο για το χαμηλό της επίπεδο. Αλλά οι πραγματικές τους δυσκολίες θα προκύψουν κυρίως γιατί η Ελλάδα έχει χαθεί στην έρημο των Μνημονίων χωρίς πυξίδα. Ο κ. Τσίπρας ήδη βρήκε μπροστά του όρος δύσβατο. Ο κ. Μητσοτάκης δεν φαίνεται να γνωρίζει καμία οδό διαφυγής.

Ο ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ Κ. ΤΣΙΠΡΑ

Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι αποκαλυπτικά. Οι λιανικές πωλήσεις υποχώρησαν τον Οκτώβριο κατά 3,9% σε ετήσια βάση. Ακόμη χειρότερα, οι εξαγωγές το Νοέμβριο μειώθηκαν κατά 9,8% και η συνολική μείωσή τους για το ενδεκάμηνο του 2015 ήταν της τάξης του 5,5%. Όσοι ψάχνουν για θετικά σημάδια ίσως αναθαρρήσουν με την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής το Νοέμβριο κατά 1,8% σε ετήσια βάση. Αν κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά όμως θα διαπιστώσουν ότι ήταν πολύ μικρότερη από το 3,3% της αντίστοιχης αύξησης του Νοεμβρίου 2014. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας δυναμισμός στη βιομηχανία. Καθόλου παράδοξο ότι το επίσημο ποσοστό ανεργίας τον Οκτώβριο παραμένει στο τεράστιο 24,5%.

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε βαθιά υφεσιακή καταστολή που θα γίνει χειρότερη με το Τρίτο Μνημόνιο, καθώς η αύξηση των φόρων θα μειώσει την κατανάλωση και το πρωτογενές πλεόνασμα θα μειώσει τη δημόσια ζήτηση. Πρόκειται για απόλυτο παραλογισμό, ο οποίος πηγάζει από την πίεση των δανειστών για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Πάνω απ’ όλα όμως πηγάζει από την πρόθεση να παραμείνει η χώρα στην αποτυχημένη ΟΝΕ πάση θυσία.

Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να πιστεύει ότι υπάρχει τρόπος για να αλλάξουν τα πράγματα. Θα τηρήσει τους όρους του Μνημονίου, θα περάσει την αξιολόγηση και θα λάβει τις νέες δόσεις δανείων. Παράλληλα θα διαπραγματευτεί «σκληρά» με τους δανειστές για επιμέρους βελτιώσεις των μέτρων, αλλά κυρίως για να εκμεταλλευτεί τις διαφορές μεταξύ τους και να πετύχει ελάφρυνση του χρέους. Η οικονομία θα επιστρέψει στην ανάπτυξη προς το τέλος του 2016, το κράτος θα βγει στις αγορές για δανεισμό και θα ληφθούν φιλολαϊκά μέτρα που θα αναπληρώσουν τις δημοσκοπικές απώλειες. Θα παραμείνει έτσι στην εξουσία, που είναι και ο πραγματικός του στόχος.

Το σκεπτικό είναι παιδαριώδες. Δεν υπάρχει καμία προοπτική δυναμικής ανάπτυξης το επόμενο διάστημα: η κατανάλωση θα μειωθεί, οι δημόσιες δαπάνες θα μειωθούν, οι εξαγωγές υποχωρούν και όσο για τις επενδύσεις, οι προοπτικές αύξησής τους με το τραπεζικό σύστημα σε ξένα χέρια και κατάφορτο με προβληματικά δάνεια είναι αμελητέες. Αν προσθέσουμε την εξαιρετικά επισφαλή κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, με την κρίση της Κίνας και τη γενικευμένη αδυναμία της Ευρώπης, το σκηνικό είναι καταθλιπτικό.

Μόνο δύο παράγοντες είναι σχετικά ευνοϊκοί για τη χώρα μας. Ο πρώτος είναι η κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου κάτω από τα 35 δολάρια. Ο δεύτερος είναι η προοπτική σημαντικής αύξησης του τουρισμού, που μπορεί να βελτιώσει την απασχόληση και το εισόδημα από την άνοιξη και μετά. Τίποτε άλλο.

Στην πράξη ο κ. Τσίπρας θα σέρνεται από δυσκολία σε δυσκολία προσπαθώντας να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Δεν πρόκειται να κάνει ουσιαστικές τομές πουθενά στην άρρωστη ελληνική πραγματικότητα, πόσο μάλλον φιλολαϊκές παρεμβάσεις. Οι πρόσφατες προτάσεις για το ασφαλιστικό είναι χαρακτηριστικές γιατί δεν περιέχουν καμία δομημένη πρόταση μεταρρύθμισης. Είναι μια σειρά μέτρων χωρίς αρχή, μέση και τέλος με στόχο τη μνημονιακή μείωση των δαπανών – κατά 1,8 δισ. το 2016 – χωρίς όμως να υποστεί η κυβέρνηση μεγάλη δημοσκοπική ζημία, όπως θα γινόταν με την άμεση μείωση των κυρίων συντάξεων. Πρόκειται για κανονικό τετραγωνισμό του εκλογικού κύκλου και θα δούμε τι θα απαντήσουν οι δανειστές.

ΟΙ ΑΣΤΟΧΕΣ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ» ΤΟΥ Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Αυτό θα είναι το πεδίο στο οποίο θα παρέμβει ο κ. Μητσοτάκης με τις «μεταρρυθμίσεις» του. Έχοντας τη δημοσκοπική στήριξη σχετικά νεότερων ηλικιακά στρωμάτων με υψηλό εισόδημα, θα επιδιώξει να προβάλλει έναν τεχνοκρατικό αέρα «προόδου» και φυσικά Ευρωπαϊσμού. Σύντομα όμως θα διαπιστώσει ότι οι «μεταρρυθμίσεις» δε μπορούν να ικανοποιήσουν ταυτόχρονα όλα τα ισχυρά συμφέροντα μέσα στη ΝΔ, αλλά και δε συνιστούν αποτελεσματικό εκλογικό μήνυμα συνολικά για το κόμμα του. Πάνω απ’ όλα, οι «μεταρρυθμίσεις» δεν προσφέρουν καμία διαφυγή από την έρημο στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Ο κ. Μητσοτάκης πρεσβεύει λάθος οικονομικά, τη λάθος στιγμή, στον λάθος τόπο.

Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως τόνωση της εγχβώριας ζήτησης, καθώς από την πλευρά της προσφοράς τα Μνημόνια έχουν ήδη συντρίψει το μισθολογικό κόστος και τις συνθήκες εργασίας. Περαιτέρω «μεταρρυθμίσεις» με στόχο τα φαρμακεία, τα κομμωτήρια, τα ταξί και τα περίπτερα, ή ο περιώνυμος περιορισμός του Δημοσίου, θα έχουν ελάχιστη επίπτωση στην ανάπτυξη. Απαιτείται πλήρης αντιστροφή της μνημονιακής λογικής, με τόνωση των μισθών, τόνωση των δημοσίων επενδύσεων και επανίδρυση του Κράτους Πρόνοιας. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί πεδίο για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα στραφούν κατά του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών, ενώ θα κάνουν θαρραλέα τομή εξορθολογισμού στη δημόσια διοίκηση.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΟΝΕ

Η αντιστροφή της μνημονιακής πορείας είναι παντελώς ανέφικτη χωρίς στάση πληρωμών στο χρέος και έξοδο από την ΟΝΕ. Αυτή παραμένει η μόνη πραγματική εναλλακτική πρόταση για τη χώρα που θα ανοίξει παράλληλα πεδίο κοινωνικής αλλαγής. Σύσσωμο το ελληνικό κατεστημένο και το πολιτικό του σύστημα την έχει πολεμήσει με λύσσα για να διαφυλάξει τα προνόμιά του, με οποιοδήποτε κόστος για τη χώρα. Τελευταίος προσήλυτος ο κ. Τσίπρας και το προσωποπαγές κόμμα του.

Δυστυχώς για το κατεστημένο, η πραγματικότητα συνεχώς επαναφέρει το θέμα της εξόδου από την ΟΝΕ, όπως δείχνουν οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Ο ελληνικός λαός κατανοεί ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει «παράλληλο πρόγραμμα» και ότι το Τρίτο Μνημόνιο ολοκληρώνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια φτωχή, περιθωριακή χώρα γερόντων με ασήμαντη γεωπολιτική ισχύ. Οι κενές «μεταρρυθμίσεις» του κ. Μητσοτάκη θα γεννήσουν αντίδραση από τη μισθωτή εργασία, τους μικρομεσαίους και τα λαϊκά στρώματα. Το πρόβλημα είναι ότι ο λαός δεν έχει πειστεί ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να υλοποιήσουν τον άλλο δρόμο και σε μεγάλο βαθμό δεν έχει άδικο.

Ο πραγματικός νικητής των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν η αποχή που έχει μάλλον αυξηθεί μετά τα τελευταία μέτρα Τσίπρα. Τεράστια στρώματα θέλουν μια πραγματικά διαφορετική πορεία για τη χώρα που θα αλλάζει τις κοινωνικές ισορροπίες και προοπτικές, χωρίς να την απομονώνει διεθνώς. Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος, αλλά απολύτως εφικτός. Χρειάζονται όμως καινούργιες πολιτικές δυνάμεις και καινούργιοι τρόποι για να γίνει πραγματικότητα.

Όσοι ένιωσαν βαθιά την ελπίδα του περυσινού Γενάρη έχουν εθνική και κοινωνική ευθύνη να κάνουν βήματα στην κατεύθυνση αυτή. Οι παλιές δυνάμεις έχουν παταγωδώς αποτύχει. Η ελπίδα, όπως πάντα, είναι οι ανήσυχοι, οι ανικανοποίητοι, οι ασυμβίβαστοι. Είναι εδώ, δεν έχουν φύγει.

*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.gr

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ΣΥΡΙΖΑ  

Οι σεισμικές δονήσεις στο πολιτικό σκηνικό και οι άνωθεν παρεμβάσεις των συστημικών κέντρων για τη διαμόρφωση του, δίνουν και παίρνουν στην ''αποικία''.  

Αμέσως μετά τις εκλογές, μεθυσμένος από τον ''θρίαμβο'', ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για κυβέρνηση με ορίζοντα τετραετίας.

Σήμερα μια τέτοια εκτίμηση θα έμοιαζε μόνο με ανέκδοτο.  

Τέσσερις, περίπου, μήνες μετά τις εκλογές, η νεομνημονημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝ.ΕΛ κατάφερε το ακατόρθωτο: να έχει σπαταλήσει το εκλογικό της κεφάλαιο, η απήχηση της στην κοινωνία να έχει καταρρεύσει και αντίθετα να συναντά παντού τη γενική κατακραυγή. Ίσως, δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για ένα ένα τέτοιο επίτευγμα κατάρρευσης.  

Μοναδικό ''στήριγμα'', που απέμενε στην κυβέρνηση, ήταν πως η δική της κοινωνική κατάρρευση ήταν μικρότερη εκείνη της ΝΔ και επομένως, θα μπορούσε, ίσως, να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στο πολιτικό μνημονιακό τόξο και να εμφανίζεται σχετικά αναντικατάστατη και αδιαφιλονίκητη στα εξωτερικά και εγχώρια κέντρα.  

Τα χαρτιά αυτά, μάλλον, τα χάνουν ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας μετά την εκλογή Μητσοτάκη στη ΝΔ και την ισχυρή παρέμβαση των πολιτικοοικονομικών κατεστημένων δυνάμεων, που συσπειρώθηκαν αθόρυβα σε αυτήν την εκλογή και στο πρόσωπο του Κυρ. Μητσοτάκη.  

Στην ελληνική δημόσια ζωή, εξόχως, υποτελή, πλήρως παραδομένη, με πρόσωπα μαριονέτες, χωρίς οντότητα και εμβέλεια,  ανίκανοι ακόμα να διαχειρισθούν και την καταστροφή, εισβάλλει αιφνιδίως στη θέση του αρχηγού της ΝΔ μια απόλυτης δουλοπρεπής μετριότητα, όπως ο Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος, όμως, περιβάλλεται με τον ''φωτοστέφανο'' του νέου, του ''κεντρώου'' του ''μεταρρυθμιστή'', του ανθρώπου που μπορεί να κάνει το άνοιγμα προς το λεγόμενο ''Κέντρο'' (άλλο και τούτο!), χωρίς να προκαλέσει ρήγμα προς τα δεξιά του!  

Έτσι, με ένα αστραπιαίο και σχεδιασμένο επικοινωνιακό βομβαρδισμό, με συστηματικές πιέσεις ισχυρών κατεστημένων κέντρων και μια σειρά από στημένες ''καλοπληρωμένες'' δημοσκοπήσεις, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη εμφανίζεται αιφνιδίως να παίρνει κεφάλι απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και να ''τρομοκρατεί'', διεμβολίζοντας το συνοθύλευμα των ''ανύπαρκτων'' κομμάτων του ''κέντρου'' με τα διάφορα προσωνύμια και τις βαρύγδουπες ετικέτες: Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων και άλλα φαιδρά παρόμοια.  

Η κρίση όλων αυτών των σχηματισμών του Κέντρου λαμβάνει τώρα ''σχιζοφρενικές'' διαστάσεις, με διαγραφές (βλ. Γρηγοράκος), έκρηξη προσωπικών φιλοδοξιών, αποστασιοποιήσεις, αναθέματα, δήθεν ανοίγματα και βροχή υποκριτικών προτάσεων για μεταξύ τους συνενώσεις (βλ. Και πρόταση Φώφης Γεννηματά για κοινή συνδιάσκεψη!)  

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, φαίνεται πως το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, με τους ΑΝ.ΕΛ να οδηγούνται στην εξαφάνιση.  

Η κυβέρνηση Τσίπρα, σε πλήρη κοινωνική αποδόμηση, εμφανιζόμενη σε ελεύθερη πτώση, δημοσκοπικά να βρίσκεται πίσω από τη ΝΔ και με συνεχείς τις πιέσεις από Ε.Ε και ΔΝΤ για πολύ σκληρότερα μέτρα στο ασφαλιστικό και την κάλυψη μεγαλύτερων δημοσιονομικών κενών, βλέπει το μέλλον της να σιγοσβήνει.

Και το κυριότερο: η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα, που αρκετά σημάδια δείχνουν ότι μπορεί να προσλάβει στο άμεσο μέλλον γιγαντιαίες διαστάσεις, όχι μόνο από τον κόσμο της μισθωτής εργασίας αλλά κυρίως από τον κόσμο των επαγγελματιών και της αγροτιάς.  

Στο πλαίσιο αυτό δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ τρώει γρήγορα, αν δεν έφαγε, κιόλας, τα ψωμιά της.  

Κυβερνητικοί κύκλοι που βρίσκονται στον σκληρό πυρήνα γύρω από τον Τσίπρα, αναγνωρίζουν ευθέως τώρα ότι δεν μπορούν να περάσουν με τίποτα, λόγω θυελλωδών κοινωνικών αντιδράσεων, που θα  έχουν κοινοβουλευτικές προεκτάσεις, τα επώδυνα μέτρα του ασφαλιστικού και  τα μέτρα σε βάρος των αγροτών.  

Οι ίδιοι κύκλοι συζητάνε δύο εναλλακτικές εκδοχές για την επιβίωση της κυβέρνησης.

Η μια είναι να επιδιωχθεί διεύρυνση της κυβέρνησης, κυρίως προς το Κεντρώο συνοθύλευμα (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Λεβέντης) ή και προς τη ΝΔ.

Η άλλη εκδοχή είναι η ''ηρωική'' προσφυγή στις κάλπες, ίσως μετά και από μια κρίση με το ''κουαρτέτο'', με ένα νέο, λίγο πιο αναλογικό,εκλογικόνόμο και με στόχο ένα είδος ''Πορτογαλικού'' μοντέλου.

Οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα θα είναι ραγδαίες.  

Ήδη, ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με δημοσιεύματα, βολιδοσκόπησε τον ''θεσμικό'' Δημ. Κουτσούμπα στη συνάντηση τους για το ενδεχόμενο συναίνεσης ή ανοχής του απέναντι σε ένα κάπως πιο αναλογικό εκλογικό σύστημα, προκειμένου αυτό να συγκεντρώσει 200 βουλευτές, με συνέπεια ο νέος εκλογικός νόμος να εφαρμοσθεί στις αμέσως επόμενες εκλογές.  

Το ζητούμενο, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι να μην συγκεντρώσει η ΝΔ, αν είναι πρώτο κόμμα, αυτοδυναμία, να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα κόμματα στη Βουλή, με περιορισμό του ορίου του 3% (πχ 2%), έτσι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ είτε με τη στήριξη ή ανοχή ή και συμμετοχή των άλλων δυνάμεων, να γίνει το κομματικό επίκεντρο του σχηματισμού μια ''αντιδεξιάς'' κυβέρνησης, με σημείο αναφοράς ένα πιο ''ελαστικό'', αν είναι δυνατόν (που δεν είναι!), μνημόνιο.

ΕΜΠΟΔΙΟ Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Το εμπόδιο γι' αυτούς τους σχεδιασμούς του Τσίπρα και των αλληλοσφαζόμενων κυβερνητικών και κομματικών ομάδων γύρω του αλλά και το μέγα εμπόδιο για τους σχεδιασμούς του κατεστημένου, είναι ένα και μόνο: η Λαϊκή Ενότητα!  

Αν η Λαϊκή Ενότητα εμφανισθεί να έχει τη δυναμική που πράγματι έχει στην κοινωνία, τότε το παιχνίδι για τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη και το μνημονιακό κατεστημένο είναι χαμένο.

Η Λαϊκή Ενότητα με ανοδική πορεία θα έχει αλματώδη συνέχεια!  

Γι' αυτό, μαζί με την καθήλωση των κοινωνικών αγωνιστικών αντιδράσεων, πρώτος στόχος του συστήματος είναι να εμφανίζει καθηλωμένη τη ΛΑ.Ε.  

Με μια καθηλωμένη ΛΑ.Ε, θεωρούν οι κυρίαρχοι κύκλοι ότι πιέζουν το κίνημα, του αφαιρούν την άμεση πολιτική αιχμή του, εμποδίζουν την πολιτική συμπαράταξη των ευρύτερων δυνατών αριστερών προοδευτικών δυνάμεων και ενθαρρύνουν το ΚΚΕ όχι μόνο να συνεχίζει τον διασπαστικό ρόλο του αλλά και να παίζει την τακτική του ''Δούρειου Ίππου''.  

Αυτήν την επιδίωξη υπηρετούν πρώτα απ' όλα οι ''στημένες'' και ''εξαγορασμένες'' δημοσκοπήσεις, οι οποίες έχουν μια τριπλή εντολή: τη ΛΑ.Ε χαμηλά, τον Μητσοτάκη ψηλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός πλήρους κατάρρευσης, τραυματισμένο αλλά ζωντανό στο παιχνίδι!  

Οι δημοσκοπήσεις, όμως, και τα συστημικά κέντρα παίζουν τον βρώμικο ρόλο τους. Οι λαοί, όμως, καθορίζουν το μέλλον τους.  

Και είναι στο χέρι του ελληνικού λαού να διατρανώσει ένα νέο και νικηφόρο τώρα, όχι στην υποδούλωση, τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση του ιδίου και κυρίως της νέας γενιάς.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Με στόχο το συντονισμό της δράσης των ταξικών δυνάμεων στο μαζικό κίνημα ενόψει των αγώνων που έρχονται η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει κάλεσμα στα «κόμματα και τις οργανώσεις της μαχόμενης αριστεράς» και συγκεκριμένα: την ΚΕ του ΚΚΕ, το Πολιτικό Συμβούλιο της ΛΑΕ, το ΕΕΚ, το ΚΚΕ μ-λ, το Μ-Λ ΚΚΕ, την ΟΚΔΕ, την Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, την Ένωση Δικαίων, την Κίνηση Κομμουνιστών-Εργατικός Αγώνας, τον Σύλλογο Κορδάτο, το Ξεκίνημα και την νεολαιίστικη οργάνωση Kill Tina. Η επιστολή μιλά για «κοινή δράση στο μέτωπο του ασφαλιστικού, με συγκεκριμένο περιεχόμενο και σκοπό την ανατροπή της αντιασφαλιστικής επίθεσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».  Αναλυτικά η επιστολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η παρακάτω:

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Κ.Σ.Ε. ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αγαπητοί-ές σύντροφοι-ισσες,

Η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι η «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» που προωθείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «κουαρτέτο» ΕΕ-ΕΚΤ-ΕΜΣ-ΔΝΤ, στο πλαίσιο των τριών μνημονίων και των αντίστοιχων δανειακών συμβάσεων, επιχειρεί να επιφέρει μια βαθύτερη και ποιοτική αντιδραστική τομή υπέρ του κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης του, με μακροπρόθεσμες καταστροφικές επιπτώσεις για τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την εργασία, το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, την υγεία και γενικότερα τη ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κόμματά τους, οι εργοδοτικές ενώσεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, οι παρατάξεις τους στους εργασιακούς χώρους κ.α., παρά τις επιμέρους διαφορές τους, συνασπίζονται στην κατεύθυνση της επιβολής της ουσίας αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης. Η ναζιστική Χρυσή Αυγή, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες της, ουσιαστικά ευθυγραμμίζεται με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Εκτιμούμε ότι η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, οι γραφειοκρατικές ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να οργανώσουν και να κλιμακώσουν ένα νικηφόρο αγώνα.

Εκτιμούμε, όμως ότι, κάτω από προϋποθέσεις, το εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη να μπλοκάρει αυτήν την επίθεση (όπως το έχει καταφέρει και στο παρελθόν) και να την ανατρέψει: Με στήριξη των αγώνων που ξεσπούν και ξεπερνούν τον «εθιμοτυπικό» χαρακτήρα και τη γραφειοκρατία. Με άμεση πολύμορφη κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, ξεκινώντας από απεργίες με στόχο να μην τολμήσει η κυβέρνηση να το καταθέσει. Με αγώνα και απεργίες διαρκείας ακόμα κι αν το φέρει ή το περάσει στη Βουλή, για να αναγκαστεί να το αποσύρει υποχωρώντας στον πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Για όλους αυτούς τους λόγους, σας καλούμε να κάνουμε ένα σοβαρό βήμα πολιτικού συντονισμού για την κοινή δράση των δυνάμεών μας στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα ενάντια στην αντιδραστική «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και των ΕΕ-ΕΚΤ-ΕΜΣ-ΔΝΤ. Θεωρούμε αυτή την κοινή δράση στο συγκεκριμένο ζήτημα όχι μόνο απολύτως αναγκαία για τη νίκη, αλλά και εφικτή, παρά τις υπαρκτές διαφορές μας.

Από αυτή τη σκοπιά, προτείνουμε την κοινή υποστήριξη των ενωτικών, δυναμικών και ανένδοτων αγώνων των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα ενάντια στο ξεπούλημα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Ως πλαίσιο συζήτησης για τον πολιτικό συντονισμό κοινής δράσης προτείνουμε τις παρακάτω πολιτικές κατευθύνσεις και διεκδικήσεις:

1. Αποφασιστική πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής τομής που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΣΕΒ. Καμία συναίνεση, καμία ανοχή στην κατακρεούργηση των λαϊκών δικαιωμάτων .
2. Καθολική, δημόσια, υποχρεωτική ασφάλιση και δημόσια, δωρεάν, υποχρεωτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους-ες, χωρίς εξαιρέσεις και προϋποθέσεις, που να αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων, νεολαίας και λαού. Κατάργηση όλων των παλιών και νέων αντιασφαλιστικών και αντεργατικών νόμων, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που τους επιβάλλουν.
3. Κατώτερη σύνταξη για όλους, σύμφωνα με τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής μας για αξιοπρεπή ζωή, ίση με τον κατώτερο μισθό. Ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με μείωση των κερδών του κεφαλαίου. Κατάργηση των περικοπών που έχουν γίνει από το 2009 σε μισθούς και συντάξεις. Επαναφορά της 13^ης και 14^ης σύνταξης και μισθού.
4. Αποφασιστική μείωση των ανώτατων ηλικιακών ορίων και των χρόνων συνταξιοδότησης. Υποστήριξη των διεκδικήσεων των ταξικών συνδικάτων για παραπέρα μείωση στα όρια γυναικών και εργαζομένων σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.
5. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε άνεργο και για όλες τις μορφές ελαστικής απασχόλησης, μαθητείας κ.λπ. Η ανεργία να μετράει σαν χρόνος ασφάλισης. Δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και με ασφάλιση, με γενική ριζική μείωση του εβδομαδιαίου και ημερήσιου χρόνου εργασίας. Κατάργηση της μαύρης εργασίας -με αυστηρές ποινές στους εργοδότες, κατάργηση όλων των μορφών ευέλικτης και ελαστικής εργασίας. Ενιαίες σχέσεις και αμοιβές στην ίδια εργασία, χωρίς καμιά διάκριση σε βάρος των γυναικών, των νέων και μεταναστών.
6. Προστασία των ασφαλιστικών, επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των αυτοαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων αγροτών, όχι στη λεηλασία που προωθείται.
7. Αποφασιστική μείωση των εργατικών εισφορών μέχρι που το κόστος της ασφάλισης να βαρύνει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους.
8. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν οι τράπεζες, οι εργοδότες και το κράτος, τα 70 δισ. ευρώ που λεηλατήθηκαν έως το 2010, τα δεκάδες δισ. που χάθηκαν με τα δομημένα ομόλογα και το «κούρεμα» του PSI, αλλά και τα δισ. που αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.Απόσυρση των Ταμείων από κάθε λογής «τζόγο». Να περάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία στα χέρια των εργαζομένων.
9. Για να χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα, άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφή του δημόσιου χρέους.

Η πάλη για τα αιτήματα αυτά μπορεί να ανοίξει έναν άλλο δρόμο για τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία. Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρωενωσιακά σύμφωνα πανευρωπαϊκής λιτότητας και αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων», για να απελευθερωθεί ο λαός από τους εκβιασμούς και τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Στη βάση της πλήρους αυτοτέλειας κάθε πολιτικής δύναμης, προτείνουμε τις εξής κοινές ενέργειες των δυνάμεών μας στο εργατικό και λαϊκό κίνημα:

1. Συντονισμός στα συνδικάτα και τις μαζικές οργανώσεις, στις απεργίες, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.
2. Συμβολή στις διαδικασίες και αποφάσεις των συνελεύσεων των συνδικάτων για να περάσουν οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.
3. Συμβολή στη δημιουργία ενιαίου κέντρου αγώνα ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων ενάντια στην αντιδραστική ασφαλιστική μεταρρύθμιση σε διάκριση από τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.α.
4. Σεβασμός στην αυτοτέλεια του ενιαίου κέντρου αγώνα και των μαζικών οργάνων του ταξικού συνδικαλιστικού και μαζικού κινήματος.

Για τα παραπάνω, σας καλούμε σε συνάντηση αντιπροσωπειών μας, από την οποία προτείνουμε να εκδοθεί κοινό δελτίο Τύπου.

Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 2016

Η Κ.Σ.Ε. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τζώτζης Βασίλης

Έχει επανέλθει -από αναπάντεχα έως προβοκατόρικα- στο αστικό ειδησεογραφικό προσκήνιο η είδηση για τα πιθανά -μάλλον απίθανα- σενάρια περί «εισβολής» στο Νομισματοκοπείο του κράτους, τις ταραγμένες εκείνες ημέρες του Δημοψηφίσματος. Αφορμή έχει σταθεί η συνέντευξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιάννη Στουρνάρα στον ΣΚΑΙ.

Γιατί τέτοια εμμονή σε αυτή την είδηση;

Η είδηση μοιάζει να έρχεται και να επανέρχεται, η επίκληση μιας τέτοιας εικόνας είναι πολύ συχνότερη του αναμενομένου από τα αστικά επιτελεία. Γιατί όμως;

Η αστική τάξη της χώρας κατάλαβε κάτι σημαντικό από το Δημοψήφισμα του Ιουλίου, πως ΔΕΝ είναι ανεκτό ούτε να περνά από το μυαλό των «από κάτω» ότι μπορούν να αμφισβητούν τις στρατηγικές της επιλογές. Το μαζικό ΟΧΙ άνοιγε ένα ΡΗΓΜΑ, μια χαραμάδα από την οποία πέρασε μια ακτίδα φωτός, ικανή να γονιμοποιήσει διαδικασίες πέρα και έξω από τα κυρίαρχα σχέδια. Αυτό το ρήγμα έπρεπε να κλείσει πάση θυσία, να μην συνειδητοποιηθεί ούτε στοιχειωδώς πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία, χωρίς Μνημόνια – Χρέος σε ρήξη με Ευρώ – Ε.Ε..

Η εικόνα της «εφόδου» στο Νομισματοκοπείο του Κράτους ήταν/είναι η μόνη η οποία -σε μαζική κλίμακα- εγχαράχθηκε ως συγκεκριμένη -υλική- ενέργεια μαζών που παλεύουν για το δίκαιό τους. Όσο και αν μας αρέσει να μιλάμε στην αριστερά για τη θεωρία, για τα προγράμματα, για την Τακτική και τη Στρατηγική η ΜΟΝΗ ΕΙΚΟΝΑ που έδειχνε συγκεκριμένα και κατανοητά στους απλούς ανθρώπους το δρόμο για την αναμέτρηση με την κοινωνική βαρβαρότητα ήταν αυτή ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ. Αυτό είναι που θέλουν να γελοιοποιήσουν οι απολογητές του συστήματος, οι όψιμοι υπερασπιστές των θεσμών και της Δημοκρατίας. Να «πνιγεί στην κούνια» μια αλυσίδα εικόνων – σκέψεων – παραστάσεων ικανών να αναδυθούν στο λαϊκό υποσυνείδητο, γονιμοποιώντας -υπό όρους- ταξικά ένστικτα και διαθέσεις.

Ναι, ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι εφόρμησαν στα χειμερινά ανάκτορα και στους ουρανούς. Μοιάζει όμως αυτή η έφοδος τόσο μακριά χρονικά και χωρικά, φανταζόμαστε τόσο ώριμες τις συνθήκες του τότε που σχεδόν αυτόματα θεωρούμε την επανάσταση ως Λογική – Γραμμική συνέχεια και ΟΧΙ ως ΤΟΜΗ. Ας προβληματιστούμε αν πρέπει να υπερασπίσουμε τις δικές μας -αναγκαίες- εξορμήσεις στο σήμερα -στο 2016-, στο Νομισματοκοπείο και αλλού. Αν πρέπει να σηκώσουμε το γάντι που προκλητικά μας πέταξαν;

Θέλουμε να καταλάβουμε το νομισματοκοπείο;

ΝΑΙ, ΦΥΣΙΚΑ και ΘΕΛΟΥΜΕ και ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ! Θέλουμε και πρέπει να καταλάβουμε όχι μόνο τον κουμπαρά της κυρίαρχης τάξης, αλλά και τις τράπεζες, τα ΜΜΕ και τις μεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, τα νευραλγικά κέντρα κινητοποίησης του κατασταλτικού μηχανισμού κλπ. Στην Ιστορία υπάρχουν στιγμές (Επαναστατική κατάσταση) όπου μπορεί να ανατραπεί η βασική σχέση της Εξουσίας, αυτή του μονοπωλίου της βίας.

Φυσικά τον Ιούλιο του 2015 τις ημέρες του Δημοψηφίσματος ΔΕΝ υπήρξαν τέτοιες δυνατότητες. ΔΕΝ πρόκειται όμως να υπάρξουν ΠΟΤΕ αν μας «κόβονται τα πόδια» και μας «λούζει κρύος ιδρώτας» από την αναφορά και μόνο εικόνων κοινωνικής όξυνσης. ΔΕΝ είμαστε μύστες κάποιου ένοχου πόθου, ούτε κοκκινίζουμε ντροπαλά όταν μιλάμε για τους στρατηγικούς μας σκοπούς ή για τις μεθόδους με τις οποίες αυτοί θα επιτευχθούν. Παλεύουμε για μια κοινωνία όπου ΔΕΝ θα υπάρχει εκμετάλλευση, ο πλούτος θα ανήκει στους πραγματικούς του παραγωγούς, η χλιδή και ο πλουτισμός θα απαγορεύεται γιατί πολύ απλά ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΡΩΕΙ!!! Να το ξαναπούμε; Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε θα κοπούν τα Πάρτι σε τουριστικά θέρετρα, σε κότερα και επαύλεις, οι Σαμπάνιες και το χαβιάρι για τους λίγους και η ακραία εξαθλίωση από την άλλη πλευρά της πυραμίδας. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ!

Την ώρα που κρίνονται τα προαιώνια δικαιώματα της αστικής τάξης στην εκμετάλλευση και στο θησαυρισμό, ΔΕΝ υπάρχει χώρος για Τηλεοπτική μετάβαση στο Σοσιαλισμό με απανωτές συνεντεύξεις. ΟΥΤΕ δικαστικός δρόμος προς την αταξική κοινωνία. Ο αδυσώπητοι νόμοι του κοινωνικού αγώνα έχουν τη δική τους λογική και αλίμονο αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε αυτή τη μάχη ως το τέλος. Οι συγκεκριμένες και άψογα σχεδιασμένες ενέργειες του παράκεντρου της εξουσίας ,το οποίο φαίνεται να έδρασε υπό το φόβο των λαϊκών αντιδράσεων από τη μετατροπή του περήφανου «ΟΧΙ» σε ένα ιταμό «ΝΑΙ», αποδεικνύει πως η λαϊκή βούληση και η Δημοκρατία είναι σεβαστές μόνο στην περίπτωση που ΔΕΝ αμφισβητούν τα ιερά και τα όσια των Καπιταλιστών.

Υστερόγραφο «Μαρξισμός και ΕΞΕΓΕΡΣΗ»

«… Και για να αντικρίσουμε την εξέγερση μαρξιστικά, δηλαδή σαν τέχνη, πρέπει ταυτόχρονα, χωρίς να χάνουμε ούτε λεπτό, να οργανώσουμε το επιτελείο των εξεγερμένων τμημάτων, να κατανείμουμε τις δυνάμεις, να κινήσουμε τα πιστά συντάγματα στα πιο σπουδαία σημεία, να κυκλώσουμε την Αλεξαντρίνκα, να καταλάβουμε την Πετροπάβλοβα, να συλλάβουμε το Γενικό Επιτελείο και την Κυβέρνηση, να στείλουμε ενάντια στους ευέλπιδες και στην «άγρια μεραρχία» τμήματα έτοιμα να πέσουν, παρά να αφήσουν τον εχθρό να κινηθεί προς τα κέντρα της πόλης. Πρέπει να κινητοποιήσουμε τους ένοπλους εργάτες, να τους καλέσουμε σε αποφασιστική, ύστατη μάχη, να καταλάβουμε αμέσως το τηλεγραφικό και τηλεφωνικό κέντρο, να εγκαταστήσουμε το δικό μας επιτελείο της εξέγερσης κοντά στο τηλεφωνικό κέντρο, να συνδέσουμε τηλεφωνικά το επιτελείο με όλα τα εργοστάσια, με όλα τα συντάγματα, με όλα τα σημεία του ένοπλου αγώνα κτλ…»

Β.Ι. Λένιν στις 13 – 14 Σεπτεμβρίου του 1917

πηγη: pandiera.gr

Εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα στους δρόμους

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Η εργατική τάξη της χώρας διαδηλώνει για το ασφαλιστικό – έκτρωμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, που στην τελική του μορφή, δεν θα είναι αυτό που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά πολύ χειρότερο. Το ΔΝΤ έχει ήδη υποβάλει τις εντάσεις του, καθώς απαιτεί άμεση μείωση συντάξεων και για τους σημερινούς συνταξιούχους, αλλά και μείωση της αποκαλούμενης εθνικής σύνταξης που η κυβέρνηση την έχει προσδιορίσει στα 384 ευρώ. Ο διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός θεωρεί το ποσό αυτό υπερβολικό…

Με αίτημα την κατάργηση του ασφαλιστικού και της εξοντωτικής φορολογίας κινητοποιούνται οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς, οι οποίοι έχουν ήδη βγάλει τα τρακτέρ στους δρόμους και δηλώνουν αποφασισμένοι, τις επόμενες ημέρες, να αποκλείσουν βασικές αρτηρίες της εθνικής οδού Αθήνας–Ειδομένης.

Με επίκεντρο πάντα το ασφαλιστικό, δυναμικές κινητοποιήσεις πραγματοποίησαν τα άλλοτε εύπορα μεσοστρώματα των μηχανικών, των δικηγόρων, των φαρμακοποιών, τα οποία έχουν ήδη αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει ότι το εκρηκτικό κοκτέιλ των φορολογικών και ασφαλιστικών μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, τους οδηγεί σε οικονομικό αφανισμό και στη δυναμική είσοδο των μεγάλων εταιριών στις περιοχές δράσης τους.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη, η αμφισβήτηση της «μνημονιακής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ προσλαμβάνει μαζικά χαρακτηριστικά. Όλες οι κοινωνικές τάξεις και τα ενδιάμεσα μικροαστικά στρώματα, έχουν πάρει θέση μάχης. Η αστική τάξη –με παραφωνίες– εξέφρασε τη θέληση της «να βάλει πλάτη» προκειμένου να περάσει το ασφαλιστικό. Έχει μείνει όμως δραματικά μόνη, καθώς, λόγω της αγριότητας των «μνημονιακών» μέτρων, έχει υπονομευτεί το έδαφος για τη δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών με τα ενδιάμεσα στρώματα και την εργατική αριστοκρατία. Απέναντι της έχει, όχι μόνο την εργατική τάξη, αλλά και παραδοσιακούς της συμμάχους, όπως τα άλλοτε οικονομικά εύπορα μεσοστρώματα των μηχανικών, των δικηγόρων, των λογιστών, των φαρμακοποιών κλπ. Η κοινωνική πόλωση οξύνεται, το ίδιο και η ταξική πάλη.

Την κρίσιμη αυτή περίοδο το ευρισκόμενο σε βαθιά κρίση, αστικό πολιτικό σύστημα, εμφανίζει στοιχεία διάλυσης και παρακμής. Τα κόμματα δορυφόροι του συστήματος ( Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Ένωση Κεντρώων, ΠΑΣΟΚ) απειλούνται με εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη, είτε γιατί βαρύνονται για την άσκηση των εγκληματικών πολιτικών σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ), είτε γιατί έχει γίνει αντιληπτός ο ρόλος τους σαν υποστυλώματα του σάπιου αστικού συστήματος (Ένωση Κεντρώων, Ποτάμι).

Οι δύο κύριες εκφράσεις αυτού του συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, αδυνατούν να διαχειριστούν την λαϊκή αγανάκτηση και το νέο κύμα κινητοποιήσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγους μήνες μετά την λαϊκή ετυμηγορία, βρίσκεται σε φάση συρρίκνωσης, καθώς καλείται να υλοποιήσει σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές που τον φέρουν σε αντίθεση και σύγκρουση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΝΔ από την άλλη, παρά τα κύματα ενθουσιασμού που προκάλεσε στην αστική τάξη η εκλογή του ακραιφνούς νεοφιλελεύθερου «Κούλη» στη θέση του Προέδρου του κόμματος –γόνος πολιτικής οικογένειας που διατηρεί ισχυρές διασυνδέσεις με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό– βρίσκεται επίσης σε βαθιά κρίση. Η εκλογική της επιρροή από 3 εκατ. ψηφοφόρους που διατηρούσε πριν από την οικονομική κρίση και τη μνημονική λαίλαπα που ακολούθησε, έχει περιοριστεί σήμερα στο μισό. Στις τελευταίες εκλογές μόλις και μετά βίας ξεπέρασε το 1,5 εκατ. ψήφους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό είναι και το κατώτατο όριο. Από την άλλη, αυτή η «περίεργη» συμπόρευση της νεοφιλελεύθερης έκφρασης της με την άκρα δεξιά στη διαδικασία για την προεδρική εκλογή, απλώς καταδεικνύει την κρίση πολιτικής ταυτότητας του κόμματος–αγκυροβόλιο της άρχουσας τάξης της χώρας.

Κοντολογίς το αστικό πολιτικό σύστημα, είναι βαθιά διαιρεμένο και κατακερματισμένο, με έντονα τα στοιχεία της φθοράς πάνω του και αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι σε θέση να διατηρήσει ενιαία στάση απέναντι στο εργατικό κίνημα. Το μόνο που τους σώζει, είναι, ότι και ο χώρος της εργατικής αντιπολίτευσης, αντιμετωπίζει σήμερα πρόβλημα πολιτικής έκφρασης.

Σήμερα και όχι αύριο απαιτείται αποφασιστική δράση. Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για την οικοδόμηση πολιτικών συμμαχιών από την εργατική τάξη. Η δημιουργία του πολιτικού–κοινωνικού μετώπου πάλης με κορμό την εργατική τάξη, η οποία είναι και η πολυπληθέστερη τάξη της ελληνικής κοινωνίας, με σταθερούς (φτωχά μικρομεσαία στρώματα της πόλης και του χωρίου) και ασταθείς (τα πρώην εύπορα μεσοστρώματα που απειλούνται με αφανισμό από τις κυβερνητικές επιλογές) συμμάχους, είναι σήμερα επίκαιρη, ρεαλιστική και αναγκαία.

Οι αυθόρμητοι εν πολλοίς αγώνες των εργατοϋπαλλήλων, των αγροτών και των μεσαίων στρωμάτων, είναι αναγκαίο να πολιτικοποιηθούν στη βάση ενός μίνιμουμ προγράμματος που δίνει απαντήσεις στα άμεσα καυτά προβλήματα του σήμερα, ενώ θα διεκδικεί βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία. Θα ήταν πολύ ελπιδοφόρο, αν οι τάξεις και τα στρώματα που κινητοποιούνται τις ημέρες αυτές με αιχμή το ασφαλιστικό, προχωρούσαν στη συγκρότηση ενιαίου κέντρου οργάνωσης και καθοδήγησης των αγώνων. Θα ήταν επίσης μια τεράστια επιτυχία, αν η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας που δοκιμάζεται σήμερα από τις «μνημονιακές» πολιτικές, συγκροτήσει κοινό μέτωπο ενάντια στην αστική τάξη και το διεθνή ιμπεριαλισμό που οργανώνει και καθοδηγεί την επίθεση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Η Ελλάδα του αύριο, που θα έχει την σφραγίδα του εργατικού λαϊκού κινήματος, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα του σήμερα και του χθες. Είναι υπερώριμες οι συνθήκες για να γυρίσουμε σελίδα, να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς με τις αιτίες που οδήγησαν στη σημερινή τραγωδία τον ελληνικό λαό.

Στην προμετωπίδα του μίνιμουμ αυτού προγράμματος θα πρέπει να τεθεί το αίτημα της άμεσης αποδέσμευσης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ότι η διεκδίκηση και των μικρότερων προοδευτικών αλλαγών, ακόμα και η ίδια η σοσιαλιστική προοπτική, συνδέονται άμεσα με την πάλη για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Της οικονομικής ανεξαρτησίας η οποία προϋποθέτει την ρήξη, σύγκρουση, αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Της πολιτικοστρατιωτικής ανεξαρτησίας, η οποία προϋποθέτει την ρήξη, σύγκρουση, αποχώρηση από τον πολεμοχαρή, ιμπεριαλιστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ. Αν σήμερα προτάσσουμε το θέμα της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό γίνεται επειδή την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της «μνημονιακής» λεηλασίας που ακολούθησε, ωρίμασε πιο γρήγορα το αίτημα αυτό.

Συνεπείς στην μαρξιστική–λενινιστική θεωρία, συμμεριζόμαστε απόλυτα την άποψη του Στρατηγού, του μεγάλου Φρειδερίκου Ένγκελς, ότι οι κοινωνίες καταπιάνονται με προβλήματα που έχουν ήδη ωριμάσει και είναι έτοιμα προς επίλυση!

πηγη: ergatikosagwnas.gr

200 ΔΙΣ. ΟΙ ΟΦΕΙΛΕΣ + 100 ΔΙΣ. ΤΑ ΔΙΑΦΥΓΟΝΤΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ

ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ - ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΥ

Του ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ*

Είναι μύθος και χοντροκομμένο ψέμα τα περί προβληματικών Ταμείων, και ότι δήθεν δεν αρκούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Τα Ταμεία έχουν τεράστια περιουσία, αμύθητα πλούτη, και οι θεσμοθετημένες εισφορές είναι υπεραρκετές, για να καλύψουν στο ακέραιο όλες τις παροχές, τόσο τις μη ανταποδοτικές όσο και τις ανταποδοτικές.

Η διαπίστωση αυτή στηρίζεται σε δυο παραδοχές, και σε ομολογίες του κ. Κατρούγκαλου. Στην παραδοχή του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, και πως οι συντάξεις που χορηγεί, βασίζονται, οι μεν ανταποδοτικές, στις ασφαλιστικές εισφορές και τα αποθεματικά τους, ενώ οι κοινωνικές (μη ανταποδοτικές) στις εισφορές και στη συμμετοχή του κράτους.

Ανταποδοτικές συντάξεις: Κατά βάση, είναι οι συντάξεις γήρατος (όχι όλες) καθώς σχετίζονται άμεσα με τις ασφαλιστικές εισφορές και ηλικιακά όρια και αποτελούν το 30 – 40% του συνολικού αριθμού των συνταξιούχων.

Στοιχεία που καθορίζουν τις εισφορές και τις συντάξεις, είναι οι αποδοχές των εργαζομένων. Oι εισφορές καθορίζονται σε 20% των αποδοχών, και η σύνταξη, με 35 χρόνια ασφάλιση (ΙΚΑ), αναλογεί σε 70% του μισθού. Παράδειγμα:

Εισφορές: Έστω ένας μισθωτός έχει αποδοχές 1.500 ευρώ. Οι μηνιαίες εισφορές θα είναι 1.500 Χ 20% = 300 ευρώ. Οι ετήσιες 300 Χ 14 = 4.200 ευρώ. Ενώ οι συνολικές 4.200 Χ 35 έτη = 147.000 ευρώ.

Απόδοση εισφορών: Με την αξιοποίηση (για 60 χρόνια) των αποθεματικών, έστω με μια μικρή απόδοση, τα ποσά αυτά, διπλασιάζονται έως και τριπλασιάζονται και ξεπερνούν κατά πολύ τις 300.000 ευρώ.

Σύνταξη: Η μηνιαία σύνταξη (χωρίς τα χαράτσια) θα είναι 1.050 ευρώ. Τα ετήσια ποσά (με τα δώρα) 1.050 Χ 14 = 14.700 ευρώ. Ενώ, χωρίς τα δώρα 1.050 Χ 12 = 12.600 ευρώ. Είναι εμφανές, πως τα ποσά αυτά χωρούν, περί τα 25 χρόνια.

Μη ανταποδοτικές (κοινωνικές) συντάξεις: Είναι η μεγάλη πλειοψηφία των συντάξεων, οι οποίες χορηγούνται με κοινωνικά κριτήρια, και δεν σχετίζονται άμεσα με τις εισφορές και τα όρια ηλικίας. Σε αυτές κατατάσσονται, καταρχήν, οι αναπηρίας, οι θανάτου, και αρκετές από τις γήρατος, όπως των γυναικών, των μητέρων ανηλίκων, και ορισμένων ειδικών κατηγοριών, που, έως το 2021, έχουν χαμηλότερα όρια ηλικίας, καθώς και οι αμειβόμενες με τα κατώτατα όρια. Λόγος που καθιστά το κράτος υπόχρεο να συμμετέχει με ασφαλιστικές εισφορές, κατά 50% των συνολικών εισφορών σύμφωνα με το νόμο, ( 20% + 10% = 30% των αποδοχών) .

Επίσης, όλες οι συντάξεις του ΟΓΑ (παρά το ότι έγινε Ταμείο), καθώς, και τα διάφορα επιδόματα που χορηγούν τα ασφαλιστικά Ταμεία, βαρύνουν επίσης, ξεχωριστά τον κρατικό προϋπολογισμό.

Δημοσίων Υπαλλήλων: Οι συντάξεις των δημοσίων Υπάλληλων, καθώς και των βουλευτών, δημαρχών, κοινοταρχών, λοιπών κρατικών λειτουργών, κλπ., καταβάλλονται από το Γ.Λ.Κ. και δεν λογίζονται στα ασφαλιστικά Ταμεία, βαρύνουν αποκλειστικά τον κρατικό προϋπολογισμό. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι καταβάλουν τις αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές, συνεπώς, οι συντάξεις τους, κρίνονται κατά τον ίδιο παραπάνω τρόπο.

Έμμεσα ασφαλισμένοι: Οι παροχές της κοινωνικής ασφάλισης δεν περιορίζονται μόνο στους άμεσα ασφαλισμένους και στις συντάξεις. Με αντίστοιχες επιπλέον εισφορές που καταβάλλονται, επεκτείνονται, στην ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, για την ανεργία, την κατοικία, και ψυχαγωγία. Επεκτείνεται επίσης, και στους έμμεσα ασφαλισμένους, δηλαδή τις οικογένειες των πρώτων. Μόνο στο ΙΚΑ, οι άμεσα και έμμεσα ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι, ξεπερνούν τα 7.000.000.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Από το Σύνταγμα και τους νόμους το κράτος σήμερα, κατέχει την πλήρη αρμοδιότητα και ευθύνη, για την εύρυθμη λειτουργία των Ταμείων, και την υποχρέωση καταβολής των αντίστοιχων εισφορών που οι νόμοι καθορίζουν. Όλα τα αναγκαία μέτρα για την είσπραξη των καθορισμένων εισφορών. Την αξιοποίηση των αποθεματικών – με τον καλύτερο τρόπο – για να ανταποκριθούν, όταν και όπου γίνεται απαιτητό, προκειμένου να καταβληθούν οι προβλεπόμενες από τα Ταμεία παροχές. Ευθύνεται για την τήρηση της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας, και την ένταξη όλων των εργαζομένων στη ασφάλιση.

ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

Στο ερώτημα, εάν υπάρχουν αποθεματικά και πως αυτά αποκτήθηκαν, απαντάμε μόνο με μια εικόνα, όσο χίλιες λέξεις. Μια εικόνα, που απεικονίζει τους ασφαλισμένους και τις συντάξεις του μεγαλύτερου Ταμείου (ΙΚΑ) από το 1940 έως και σήμερα:

Εξέλιξη ασφαλιστικών μεγεθών του ΙΚΑ ΤΕΑΜ 1940 – 2014

Η διαφορά μεταξύ ασφαλισμένων και συντάξεων είναι οφθαλμοφανής, αντιληπτή στον πλέον δύσπιστο και στον ποιο κακόπιστο ακόμα. Τα τεράστια πραγματικά πλεονάσματα των Ταμείων είναι γεγονός.

Τα αποθεματικά των Ταμείων έγιναν πλούτος της χώρας: Το Ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι ‘’σύστημα των εγγυημένων παροχών” κατά το σύνταγμα και το νόμο, δηλαδή, το δημόσιο εγγυάται όλες τις παροχές των Ταμείων. Αυτό όμως, του δίνεται και η δυνατότητα να χρησιμοποιεί και τα αποθεματικά τους, όπως και τα χρησιμοποίησε.

Οι αδιάθετοι πόροι της περιόδου αυτής, από το 1950 και μετά, ήταν σε μεγάλο βαθμό τα αποθεματικά των Ταμείων, και πως οποιαδήποτε επένδυση έγινε (δημόσια ή ιδιωτική) ήταν κατά μεγάλο μέρος με χρήματα των ασφαλιστικών Ταμείων. Συνεπώς, τα αποθεματικά επενδυθήκαν, έγιναν πλούτος, είναι εδώ. Είναι ο δημόσιος και ιδιωτικός πλούτος της χώρας, από τον οποίο το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στα Ταμεία, και ήρθε η στιγμή να επιστραφεί.

Αποτίμηση των αποθετικών:

Σε δυο περιόδους διακρίνονται τα αποθεματικά των Ταμείων. Στην πρώτη, που αξιοποιήθηκαν για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου και υπολογίζονται περί τα 120 δις ευρώ, και στη δεύτερη, αυτά που εγγράφονται στο λογαριασμό των Ταμείων. Από τα εγγεγραμμένα λοιπόν, έχουν απομείνει περί τα 20 δις ευρώ. Είναι πολύ περισσότερα, καθόσον το δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα να χρησιμοποιεί και αυτά.

Συνεπώς, θα πρέπει να προστεθούν, και αυτά του PSI περί τα 20 δις ευρώ. Άλλα 12 δις ευρώ οφειλές του δημοσίου, καθώς και άλλα 10 δις ευρώ από εργοδοτικές εισφορές, όπως και 13 δις ευρώ οφειλές άλλων ιδιωτών. Σύνολο, 195 δις ευρώ. Πάνω σε αυτά πρέπει να προστεθούν και άλλα 100 δις ευρώ, καθώς, περί τα 10 δις ευρώ, «χάνονται» κάθε χρόνο, λόγο του εργασιακού μεσαίωνα που επικρατεί.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Τα αποθεματικά και τα χρέη προς τα Ταμεία, κατοχυρώνονται και με νόμο. Στην απαίτηση λοιπόν για την επαρκεί χρηματοδότηση των Ταμείων, το δημόσιο απαντά ως εξής: Αν εξελιχτούν δυσμενώς οι προβλέψεις του συνόλου των οικονομικών μεγεθών, που επηρεάζουν το αναλογιστικό έλλειμμα του ΙΚΑ ΤΕΑΜ, το κράτος εξασφαλίζει τους απαιτούμενους επιπλέον χρηματοδοτικούς πόρους, για την πλεονασματική λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος………… άρθρο 4 παράγραφος 4 Νόμος 3029/2002.Να επισημανθεί, πως το κράτος έως τότε, ούτε τις θεσμοθετημένες εισφορές του κατέβαλε στα Ταμεία.

Με την επισήμανση αυτή το δημόσιο αναγνωρίζει το χρέος προς τα Ταμεία, διατηρεί όμως το δικαίωμα για τον τρόπο που θα ανταποκριθεί, αφού αναλαμβάνει, και την ρητή δέσμευση ότι θα καλύπτει όλες τις παροχές των Ταμείων. Με βάση τη δέσμευση αυτή,το κράτος έως και το 2009 κάλυπτε την διαφορά μεταξύ εισφορών και παροχών, σε ποσά περί τα 17 δις ευρώ τότε, δηλαδή λιγότερα και από αυτά που αντιστοιχούσαν στις θεσμοθετημένες εισφορές του.

Από το 2010 και μετά, με την βιαία επιβολή του μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού, το κράτος συμπεριφέρεται ως «μπαταχξής». Ακλουθώντας τυφλά τις εντολές τις τρόικα, οι «κρατικές επιχορηγήσεις» για όλους των φορείς κοινωνικής ασφάλισης (συντάξεις – υγεία – ανεργία – Νοσοκομεία ) μειωθηκαν: Για το έτος 2013 στα 13,8 δις ευρώ. Για το έτος 2014 στα 12,0 δις ευρώ. Για το έτος 2015 στα 11,25 δις ευρώ. Ενώ στα πλαίσια του 3^ου μνημονίου, το 2016 - 2017– 2018, θα μειωθούν ακόμα παρά κάτω, κατά 2,8 δις λιγότερα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΣΡΟΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΡΟΩΝ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Χωρίς να υποτιμούνται στρεβλότητες και στις παροχές, όμως το βασικό πρόβλημα είναι οι εισροές, και αν κανείς θέλει να συμβάλει πραγματικά στη διάσωση της κοινωνικής ασφάλισης από εδώ πρέπει να ξεκινήσει.

α) Το μεγάλο πρόβλημα είναι τα μνημόνια που υπαγορεύουν, την διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, μέσω απόσυρσης του κράτους από αυτή.

β) Η οικονομική πολιτική λιτότητας, που καθορίζεται επίσης από τα μνημόνια, όπως η μείωση του κατωτάτου μισθού, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, και η ακραία εκμετάλλευση των εργαζομένων. Είναι το μνημόνιο, που επιβάλλει την τρομοκρατία στους εργασιακούς χώρους, τον αφανισμό των συλλογικών συμβάσεων, την έξαρση του εργοδοτικού εκτροχιασμού με την καταπάτηση στοιχειωδών νομίμων δικαιωμάτων σε θέματα αμοιβών, ωραρίων εργασίας, αδειών, κλπ. Ασφαλίζουν όσες ημέρες(4ωρα) και για όσα ποσά θέλουν.

γ) Είναι οι «μαύρες» και «γκρίζες» ζώνες στην εργασία, όπως αυτή της «αδήλωτης εργασίας», οι εργολαβίες, η ενοικίαση προσωπικού κλπ. Ο αποχαρακτηρισμός της μισθωτής εργασίας, όπως αυτή με «δελτίο παροχής» η το «εργόσιμο» σε επιχειρήσεις. Καθώς, και η έξοδος από το ΙΚΑ ΤΕΑΜ, μεγάλων επιχειρήσεων του πρωτογενή Τομέα.

δ) Είναι το μνημόνιο που επέβαλε την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 3,9%, με ετήσια ζημία των ασφαλιστικών ταμείων περί τα 900 εκ ευρώ.

ε) Είναι η τεχνολογική εξέλιξη που εκτοπίζει θέσεις εργασίας, και ως μοναδικό φάρμακο είναι η μείωση του χρόνου εργασίας, καθώς το ρολόι σταμάτησε στο 1984.

ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ

Στην συνέντευξη τύπου για το ασφαλιστικό 8/1/ 2016, όπως ο ίδιος παραδέχεται και ομολογεί: …….φταίει λέει το κράτος που πήρε τα 100 δις αποθεματικά των Ταμείων …… ξανά φταίει λέει το κράτος, με το PSI που ουσιαστικά εξανέμισε… και τα 38 δις από τα εναπομείναντα.…… φταίει λέει το εργασιακό περιβάλλον, αφού το ¼ του πληθυσμού δεν καταβάλει εισφορές !!.

Δημόσια αναγνώριση λοιπόν, και με τον ποιο επίσημο τρόπο, πως τα προβλήματα των Ταμείων δεν είναι οι παροχές αλλά οι οφειλές σε αυτά. Επί της ουσίας φταίει ο ίδιος, αφού ως καθ ύλην αρμόδιος, δεν λαμβάνει κανένα μέτρο, για τις αιτίες, που ο ίδιος παραδέχεται και αναγνωρίζει.

Αντί αυτά, και με πλαστά επιχειρήματα, περί προβληματικών Ταμείων και της ανεργίας, προχωρεί σε νέο, και ποιό οδυνηρό γύρο, οριζόντιων περικοπών μικρών και μεγάλων συντάξεων 20% - 30%.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΒΑΡΟΣ

Δεν είναι βάρος η κοινωνικοί ασφάλιση, καθόσον, οι θεσμοθετημένες εισφορές καλύπτουν πλήρως όλες τις παροχές. Είναι δημόσιος πλούτος, γιατί λόγω των ασφαλιστικών εισφορών υπάρχει σήμερα η Ελλάδα. Αναπτύχτηκε με τα αποθεματικά (120 δις). Σώθηκε – κατά την επίσημη εκδοχή – με το PSI (20δις). Ζει και αναπνέει από τα 30 δις ευρώ των εισφορών που κάθε χρόνο ανακυκλώνονται.

Και ο καπιταλισμός, θέλει την κοινωνική ασφάλιση γιατί θέλει κέρδος. Θέλει τις εισφορές των Ταμείων για ανάπτυξη, να χορηγούν συντάξεις για να ξανά καταναλώνονται.

Αυτός που δεν θέλει και αδιαφορεί, είναι ο νεοφιλελευθερισμός, γατί τίποτα δεν παράγει, παρά τρώει μόνο τα έτοιμα. Τρώει τις συντάξεις- αφαιρούνται πόροι από την οικονομία – κλείνουν επιχειρήσεις – αυξάνεται η ανεργία.

Κ. Γ. Κατρούγκαλε & κ. Τ. Πετρόπουλε: Η ανεργία, δεν είναι η αιτία, είναι αποτέλεσμα. Είναι αποτέλεσμα - της δικής σας ανυπαρξίας – όπως και οι ίδιοι ομολογείτε. Δεν φταίει το αίμα - όταν βάζετε μαχαίρι.

Βγάλτε το μαχαίρι από τις συντάξεις - για να σταματήσει η ανεργία.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΔΕΝ ΒΑΡΟΣ - ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

*Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2016

πηγη: iskra.gr

ΣΑΡΩΝΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Ε.Ε.

Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΩΝ ΥΠΕΡ ΤΟΥ BREXIT, ΡΑΓΔΑΙΑ ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-Ε.Ε. ΔΙΑΘΕΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Καταρρέει με γρήγορους ρυθμούς στη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών η εικόνα της Ε.Ε. και ειδικά του ευρώ. Αυτό προκύπτει από πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση της εταιρείας ORB, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιοποίησε σήμερα το διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της εν λόγω έρευνας, περισσότεροι Έλληνες επιθυμούν την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, παρά την παραμονή στην ευρωζώνη. Συγκεκριμένα, το 44% των πολιτών στη χώρα μας φέρεται να επιθυμεί την έξοδο από το ευρώ και μόνο το 43% τη διατήρησή του, ενώ το 12% δηλώνει αδιάφορο για τη μία ή την άλλη εξέλιξη.

Το εντυπωσιακό αυτό εύρημα της πανευρωπαϊκής δημοσκόπησης υπερβαίνει κατά πολύ τα ούτως ή άλλως υψηλά ποσοστά (της τάξης του 30% και πάνω) που έδιναν στο αντι-ευρώ ρεύμα ανάλογες δημοσκοπήσεις που οργανώθηκαν πολύ πρόσφατα για λογαριασμό ελληνικών ΜΜΕ, όπως ΤΟ ΒΗΜΑ. Παρά την εκστρατεία ιδεολογικής τρομοκρατίας στην οποία συνεχίζει να επιδίδεται το “λόμπι των μνημονίων”, η πολύ σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ο ελληνικός λαός μέσα στη νομισματική φυλακή της ευρωζώνης αποδεικνύεται ο καλύτερος πολιτικός “δάσκαλος”. Επιβεβαιώνεται ότι η αντιμνημονιακή Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να φοβηθεί την επιλογή της ρήξης με την ευρωζώνη και την Ε.Ε., αντίθετα οφείλει να την υπερασπιστεί με σταθερότητα και πειστικότητα, ως ουσιώδη κρίκο, στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου, ριζοσπαστικού προγράμματος.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα ευρήματα της έρευνας για τη Βρετανία, η οποία βαδίζει – ενδεχομένως τον Ιούνιο αυτού του χρόνου – στο δημοψήφισμα που έχει προαναγγείλει ο Κάμερον για την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ε.Ε. Αν γινόταν αύριο το πρωί το δημοψήφισμα, το 43% των Βρετανών θα ψήφιζαν ΟΧΙ, έναντι 36% που θα ψήφιζαν ΝΑΙ, ενώ το 21% δεν έχει καταλήξει ακόμη στην απόφασή του. Εάν αφαιρέσει κανείς τους αναποφάσιστους, το ΟΧΙ επικρατεί με 54% έναντι 46% του ΝΑΙ. Πέρυσι τέτοιον καιρό, τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 51% και 49%.

Ενδεχόμενη αποχώρηση της Βρετανίας θα ισοδυναμούσε με το τέλος της Ε.Ε. τουλάχιστον όπως την ξέρουμε μέχρι σήμερα. Θα άνοιγε ταυτόχρονα το κουτί της Πανδώρας για το ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση είναι πολύ πιθανό ότι οι πάντα ισχυροί Σκωτσέζοι αυτονομιστές θα επανέφεραν το θέμα της αποχώρησής τους από τη Βρετανία.

Μεγάλη αύξηση εμφανίζουν οι αντι-Ε.Ε. διαθέσεις και στην Ιταλία, όπου το ποσοστό εκείνων που επιθυμούν την έξοδο από την Ε.Ε. ανέρχεται σε 42%, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα ήταν μόλις 25%. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, το 47% των πολιτών, πρακτικά ένας στους δύο, προτιμά το εθνικό νόμισμα έναντι του ευρώ. Το αντίστοιχο ποσοστό επίσης βρίσκεται σε αύξηση τον τελευταίο χρόνο. Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: όσο πιο γερμανική γίνεται η Ευρώπη της λιτότητας και της ανεργίας, τόσο πιο απωθητική διαγράφεται στα μάτια ενός διαρκώς διευρυνόμενου και δυνητικά πλειοψηφικού τμήματος των Ευρωπαίων πολιτών.

                     ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ In.gr: ΖΗΜΙΩΘΗΚΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΛΕΕΙ ΤΟ 60%                      

ΔΙΕΥΡΥΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ  

Η εθελοντική ψηφοφορία σε μια ιστοσελίδα ασφαλώς δεν είναι δημοσκόπηση, ούτε πολύ περισσότερο έγκυρη έρευνα της κοινής γνώμης.  

Ωστόσο, η ηλεκτρονική ψηφοφορία που διεξάγει ανάμεσα στους αναγνώστες του τοin.gr, με την ευκαιρία των 14 χρόνων της υιοθέτησης από τη χώρα μας, υπό άκρως αντιδημοκρατικές συνθήκες, χωρίς καμία συζήτηση και ερήμην του λαού, του ευρώ και με ερωτήματα αν ωφελήθηκε ή ζημιώθηκε η χώρας μας από την ένταξη στην ευρωζώνη, έχει τη δική της πολιτική σημασία.  

Πολύ περισσότερο που το in.gr είναι μια ιστοσελίδα που ούτε καθ' υποψία δεν μπορεί να ενταχθεί στο “άθλιο” εκείνο “λόμπι της δραχμής”, που επανέφερε στο προσκήνιο, λέγοντας ότι καιροφυλακτεί, ο Αλέξης Παπαχελάς (Αλέξης και αυτός!) από τις στήλες της Καθημερινής των Φώτων.  

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα αποτελέσματα της επίκαιρης και έξυπνης αυτής, ως προς το θέμα της, ψηφοφορίας του in.gr, το 60%, περίπου, όσων ψήφισαν, ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα ζημιώθηκε (48%) ή μάλλον ζημιώθηκε (13%) από το ευρώ, ενώ μόνο το 40% περίπου ισχυρίζεται ότι ωφελήθηκε (28,7%) ή μάλλον ωφελήθηκε (8,9%)! 

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Όλα τα δεδομένα, έρευνες, επαφές, συζητήσεις μέσα στην ελληνική κοινωνία καταδεικνύουν ότι συνεχώς διογκώνεται, παρά τη συνεχιζόμενη τρομοκρατία, το λαϊκό ρεύμα που στρέφεται κατά του ευρώ.  

Πολιτικοί παρατηρητές δεν αποκλείουν αυτό το ρεύμα να καταστεί όχι απλώς πολύ υπολογίσιμο, αλλά και πλειοψηφικό στο επόμενο διάστημα, παρότι ο κύριος εκφραστής του, στη βάση ενός προοδευτικού προγράμματος, η ΛΑ.Ε είναι εκτός Βουλής και αντιμετωπίζει την οργανωμένη αποσιώπηση των μέσων ενημέρωσης του κατεστημένου.  

Οι ίδιοι πολιτικοί παρατηρητές δεν αποκλείουν, κάτω από το βάρος των συνεχών αντιλαϊκών μέτρων, που σαρώνουν τελευταία και το σύνολο, σχεδόν, των μικρομεσαίων στρωμάτων, έκρηξη των λαϊκών αισθημάτων κατά της παραμονής της χώρας στο ευρώ και επομένως ραγδαίες πολιτικές ανακατατάξεις και εξελίξεις.

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016

πηγη: iskra.gr

Η ''αδικαιολόγητη'' απουσία του ΠΑΜΕ από το συλλαλητήριο του Σαββάτου (16/1/16) ενάντια στο αντιασφαλιστικό κυβερνητικό έκτρωμα, μπορεί να μην εξέπληξε και από πολλούς να θεωρήθηκε ότι ήταν στο πλαίσιο της συνήθους αντιενωτικής διασπαστικής πρακτικής του ΚΚΕ.  

Και όμως ήταν κάτι πολύ χειρότερο.  

Το ΠΑΜΕ είχε ψηφίσει με χέρια και πόδια στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ υπέρ της κινητοποίησης του Σαββάτου. Μάλιστα, υπερθεμάτιζε υπέρ αυτής.    

Ακόμα και όταν οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ ρωτήθηκαν: μα, είστε σύμφωνοι και θα ρθείτε στην κινητοποίηση, οι ερωτώντες περίπου χλευάστηκαν για την ασέβεια τους από την ηγεσία του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ.  

Φαίνεται, όμως, πως άλλο το ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ και άλλο το ΠΑΜΕ γενικώς και άλλο το ΚΚΕ, το οποίο, όπως ξέρετε, δεν έχει στόχο απλώς να ακυρωθεί το αντιασφαλιστικό έκτρωμα ή να ακυρωθεί το μνημόνιο και να ηττηθεί το μνημονιακό μπλοκ αλλά κάτι πολύ παραπάνω απ' αυτά τα ''μικρά'' και άκρως αποπροσανατολιστικά!  

Το ΚΚΕ έχει ως στόχο, φυσικά όχι άμεσο, κάτι που θα ήταν επικίνδυνο, τη σοσιαλιστική επανάσταση. Και για να επιτευχθεί αυτή η επανάσταση, το ΚΚΕ θα πρέπει να κάνει επί χρόνια και αδιαλείπτως κοινή δράση με τον εαυτό του, έως ότου ωριμάσουν οι συνθήκες για την πραγματοποίηση της!  

Γι' αυτούς, ίσως, τους λόγους ή και για άλλους, που δεν γνωρίζουμε, το ΚΚΕ έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την δέσμευση του ΠΑΜΕ (ή όπως αλλιώς λέγεται. Συνεννοούμαστε!) στην ΑΔΕΔΥ και δια του Πολιτικού του Γραφείου, όπως λένε, έλαβε απόφαση να μην κατέβει το ΠΑΜΕ το Σάββατο (16/1/16) στο συλλαλητήριο για τις συντάξεις.  

Οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι το ΚΚΕ έλαβε απόφαση να κάνει το ΠΑΜΕ μόνο του, τη δική του διαδήλωση ενάντια στην κυβερνητική αντιασφαλιστική πρόταση, το άλλο Σάββατο (23/1) και όχι αυτό το καταραμένο στις (16/1).  

Η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται πως δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να μολύνει τις δυνάμεις της με άσχημες συναναστροφές τύπου ΛΑ.Ε ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή κάποιων ''ρεφορμιστικών'' συνδικάτων.  

Αν πρόκειται, όμως, να συναντήσει ο Δ. Κουτσούμπας τους δήμιους του ελληνικού λαού, αυτούς που πριν λίγες μέρες έριχναν δακρυγόντα στους συνταξιούχους, αυτούς που φέρνουν και στηρίζουν τα μνημόνια και τα αντιασφαλιστικά εκτρώματα, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος ή ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τότε δεν υπάρχουν ζητήματα ''μόλυνσης'' ή κίνδυνος αποπροσανατολισμού του λαού από τη λύση της σοσιαλιστικής επανάστασης ''εδώ και κάποτε''.  

Τότε, γι' αυτές τις συναντήσεις ο Δ. Κουτσούμπας θυμάται τους ''θεσμούς'', το δικό του ''θεσμικό'' ρόλο και βαπτίζει αυτές τις συναντήσεις ''θεσμικές συναντήσεις'' (βλ. αστικές συναντήσεις), όπως έκανε με αυτήν που είχε με τον Αλέξη Τσίπρα.  

''Θεσμικές'' συναντήσεις, μάλιστα, για τις οποίες ο Δ. Κουτσούμπας αποκρύπτει επιμελώς το τι συζητήθηκε (πχ εκλογικός νόμος), ενώ βγαίνοντας, αναφέρεται στις λαϊκές κινητοποιήσεις, θέτοντας γι' αυτές ουδέτερους και ασαφείς στόχους, όπως να πετύχουν ''ουσιαστικές αλλαγές σε θετική κατεύθυνση''!!!  

Εύγε σύντροφε Δημ. Κουτσούμπα, το σύστημα σε καλωσορίζει στις ''θεσμικές'' του συναναστροφές, σε υποδέχεται, σε θεωρεί βασικό ''θεσμικό'' συνομιλητή και όσο διασπάς την ενωτική δυναμική των εργατικών λαϊκών αγώνων τόσο περισσότερο θα σε θεωρεί υπεύθυνο ηγέτη και το ΚΚΕ σοβαρό κόμμα!

ΣΠΥΡΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016

πηγη: iskra.gr