Του ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ**

Η άρνηση πληρωμής δημόσιου χρέους είναι έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο ,ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των 200 τελευταίων περίπου ετών, έχουν προσφύγει σε αυτή, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις.Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, πού αρνήθηκαν στην πορεία την 'βοήθεια'' του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μεγάλο ποσοστότου δημόσιου χρέους τους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των 'προγραμμάτων αρωγής' καθώς και οι υπάρχουσες δυνατότητες στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του παγκόσμιου πολέμου, που προκάλεσε-επέβαλε η ίδια, και την μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

-Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, προκαλώντας τη διαρκή αύξηση τωνεμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Εξαιτίας της εισροής ξένων κεφαλαίων και των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων,δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος που θεωρήθηκε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκ εη τεράστια έκταση του προβλήματος. Ητότε κυβέρνηση της Αργεντινής, αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από τοδολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, ωσότου επέλθει ισορροπία, προτίμησε τον δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ, με στόχο τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο–δολαρίου με αναλογία ανταλλαγής 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ. Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής αυτής της νομισματικής ισοτιμίας), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999) και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού. Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και την μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το 'πάγωμα' των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο τον Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που τον διαδέχθηκε στην προεδρία,προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμεν ακαι εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23%, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δις δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, εκτινάσσοντας τον πληθωρισμό και την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα,πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα,ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχ επαραμείνει στα επίπεδα προ κρίσης. Εξαιτίας όμως της 'γενναίας' υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων(κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε απότην ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που λειτούργησε ως τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.

Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά απ όπερίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ,κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα, δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού,αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μία ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών ,αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με μία έκπτωση 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας). Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του, αλλά μετά από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμήτου υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους.Τ ον Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενηη χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δις δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ. Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της ευρωζώνης το επανακατέστησε ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμήτην κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας απότους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστοτου 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώραςσε μία παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίοκεφάλαιο-'γύπα', που αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύταταμε κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικόδημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου  70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχισε δολάρια.

-Ο Ισημερινός-Εκουαδόρ, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Ραφαέλ Κορέα, πρώην Υπουργού Οικονομικών και προέδρου της χώρας, που επέστρεψε στην εξουσία το 2007, κάλεσε το ΔΝΤ για επαναδιαπραγμάτευσητου χρέους. Δεν προέβη σε άρνηση πληρωμής του χρέους αμέσως, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου με τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας με τη συμμετοχή ενός ανώτερου κληρικού και τη συνεργασία Μη-κυβερνητικήςΟργάνωσης, ξένων οικονομολόγων καινομικών αυξημένου κύρους. Έπειτα απόσχεδόν ένα έτος εργασίας, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου συνέστησε στην κυβέρνηση του Ισημερινού να κηρύξε ιστάση πληρωμών για τα 3,2 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, που αφορούσαν σταλεγόμενα «διεθνή ομόλογα» (Global Bonds), πουέληγαν το 2012, το 2015 και το 2030 και ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης αναδιάρθρωσης χρέους το 2000, μετά τη στάση πληρωμών του 1999. Ο Κορέα, ακολουθώντας τη σύσταση της επιτροπής και επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις, κήρυξε στάση πληρωμών τον Δεκέμβριο του 2008, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που υποστήριξε την επιλογή του και αναγνώρισετο δικαίωμα της χώρας να μην αποπληρώσει χρέη που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Οι ρίζες της κρίσης χρέους του Ισημερινού, ανάγοντα ιστην περίοδο 1976-1979, όταν το τότε δικτατορικό καθεστώς της χώρας συνομολόγησε χρέος 3,4 δισ. δολαρίων, που τα 2/3 του κατευθύνθηκαν στη χρηματοδότηση στρατιωτικών εξοπλισμών. Μόνο το 2007 ο Ισημερινός, πλήρωνε περισσότερα από 1,75 δισ. δολάρια για την εξυπηρέτηση του χρέους, περισσότερααπό όσα η κυβέρνηση δαπάνησε για τηn υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την κατοικία, την αστική ανάπτυξη και το περιβάλλον μαζί. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα: όπως το ότι εκπρόσωποι των τραπεζών Smith Barney (ανήκει σήμερα στηCitigroup) και JP Morgan προχώρησαν σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000, χωρίς την έγκριση τηςχώρας, χρεώνοντας επιτόκια 10% και 12% καιότι υπήρξαν παρατυπίες στην έκδοση ομολόγων, που έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με αυτούς τους κανονισμούς της πανίσχυρης Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Ακόμη οι συμφωνίες έκδοσης ομολόγων, δεν ήταν σύννομες μετο Σύνταγμα της χώρας και οι ανάδοχοι της έκδοσης είχαν ασυλία έναντι των οποιωνδήποτε ζημιών που είχαν σχέση μετην έκδοση των «διεθνών ομολόγων»,απαλλάσσοντάς τους από την οποιαδήποτε έκθεση σε κίνδυνο. Η απόφαση στην αρχήπροκάλεσε κάποιες αναταράξεις στιςδιεθνείς αγορές, χωρίς όμως ιδιαίτερησυνέχεια, όπως σε άλλες κρίσεις ομολόγων,π.χ. αυτήν του Μεξικού το 1994. Η στάση πληρωμών του Κορέα, συνοδεύθηκε από αναδιάρθρωση χρέους (το Εκουαδόρ θα πληρώσει 35 σεντς για κάθε δολάριο) κα ιβέβαια από μια ριζική αναθεώρηση του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, με έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Ο Ισημερινός αποκλείσθηκε από τις αγορές, σύναψε ωστόσο διμερείς συμφωνίεςδ ανεισμού με την Κίνα ύψους 3 δισ.δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου και τη χρηματοδότηση ενός υδροηλεκτρικού έργου. Τα οξύτατα προβλήματα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού δεν έχουν επιλυθεί, αλλά η oικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 4,5% τα δύο πρώτα έτη της διακυβέρνησης Κορέα με ανάλογη συνέχεια παρά τη διεθνήοικονομική ύφεση-κρίση.

-Με τη συμφωνία για το γερμανικό δημόσιοχ ρέος, που υπογράφηκε και από την Ελλάδα,στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953, 32 χώρες και οι ΗΠΑ δέχθηκαν τη διαγραφή-απομείωση της ονομαστικής αξίας του διακρατικού δημόσιου χρέουςκατά 63%. Το υπόλοιπο χρέος διευθετήθηκε με ευνοϊκούς όρους βάσει της ίδιας συμφωνίας (πληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής, καθορισμός "πλαφόν" στα ποσά που κατέληγαν για την εξυπηρέτησή του με ρήτρες ανάπτυξης, χαριστικά επιτόκια 0%-0,5%), που η Γερμανία αποπλήρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον συμφωνήθηκε η αναστολή αποπληρωμής των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα (κατοχικό υποχρεωτικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις), μέχρι την επανένωση της Γερμανίας, καιείναι απαιτητές εντόκως, από τηνημερομηνία δημιουργίας τους, εδώ και26 περίπου έτη.......

*Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικώνεπιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησηςεπιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική,2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσηςστα οικονομικά και διοίκηση μονάδωνυγείας) – Αναλυτής ΠληροφοριακώνΣυστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμαειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα),μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου ΕρευνώνΚοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής, email : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., website : www.kallinikosnikolakopoulos.blοgspot.com

**(Αναδημοσίευση από το 10οφύλλο 22/7/2016 της εφημερίδας 'Έξοδος133')

Ο Δ. Κουτσούμπας βρίσκει πάντα τρόπους να μας εκπλήσσει δυσάρεστα.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αγνοώντας τις μνημονιακές περιστάσεις και την περισσή υποκρισία του θεάματος, παρευρέθη πανευτυχής στη δεξίωση που έδωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκ. Παυλόπουλος, έμπιστος ακόλουθος του Τσίπρα, την Κυριακή το βράδυ, για τα 42 χρόνια της δήθεν “αποκατάστασης της δημοκρατίας”, όπως προπαγανδιστικά είπαν.

Ο Δ. Κουτσούμπας έλαμπε στην εθιμοτυπική φωτογραφία παραταγμένος στη σειρά, βάσει κομματικής δύναμης, μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όλους τους μνημονιακούς πολιτικούς αρχηγούς να χαίρονται την απαθανάτιση της εξαίσιας στιγμής.

Τι δουλειά, άραγε, είχε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε αυτήν την κακόγουστη και επιδεικτική προεδρο-κυβερνητικο-μνημονιακή επικοινωνιακή φιέστα, στην οποία περίσσευε η υποκρισία, το ψεύδος, το πολιτικό εμπόριο, η ευτέλεια και η πολιτική απάτη;

Η φιέστα του Προεδρικού Μεγάρου συνιστούσε μια μεγάλη πρόκληση στο κοινό αίσθημα ή τουλάχιστον στα αισθήματα όσων διαθέτουν, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, στοιχειώδη μνήμη και επίγνωση.

Χρειάζεται απύθμενο θράσος, απεριόριστη υποκρισία και έσχατη περιφρόνηση στα θύματα της αμερικανονατοϊκής χούντας, για να φτάσουμε στο σημείο να τιμούν την “αποκατάσταση της δημοκρατίας” (!) εκείνοι ακριβώς που έχουν διασύρει τη δημοκρατία, που έχουν μετατρέψει το Σύνταγμα σε κουρελόχαρτο, τη Βουλή σε όργανο πραξικοπημάτων, τη λαϊκή εντολή σε σκουπιδόχαρτο, τη χώρα σε προτεκτοράτο και το λαό σε άθυρμα φτωχοποίησης και εξαθλίωσης.

Δεν υπήρχε τίποτα το πιο απωθητικό από το θλιβερό θέαμα των πρωτεργατών της μνημονιακής καταστροφής και της αντιδημοκρατικής εκτροπής να προκαλούν περιχαρείς με την δήθεν “λιτή δεξίωση” τους πολίτες, εκδηλώνοντας με ένα απίστευτο κυνισμό την παχυδερμία τους απέναντι στην καταστροφή που έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν και την αναισθησία τους απέναντι στα θύματα τους.

Τι δουλειά, λοιπόν, είχε ο Δ. Κουτσούμπας σε αυτήν την κακόγουστη τελετή περιφρόνησης της κοινωνίας; Σε αυτήν την μακάβρια δεξίωση που έστελνε από τα πράγματα το αναιδές μήνυμα πως συνεχίζουμε ακάθεκτοι το δρόμο της εθνικής και κοινωνικής μνημονιακής λεηλασίας.

Κανένα πρωτόκολλο, καμιά τυπική υποχρέωση, καμιά θεσμική νομιμότητα δεν επέβαλε στον Δ. Κουτσούμπα να προσθέσει θλιβερά την παρουσία του στο Προεδρικό Μέγαρο σε μια δεξίωση υποκρισίας και υπόσχεσης μνημονιακής συνέχειας, δίνοντας την αίσθηση εθνικής συνοχής, εθνικής συνεύρεσης, αν όχι και συναίνεσης, σε εκείνους που την αξιοποιούν θαυμάσια για να θρυμματίσουν κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Για τον Δ. Κουτσούμπα η παρουσία του στη “δεξίωση” δεν ήταν καθόλου υποχρεωτική.

Ήταν επιλογή του και επιλογή, ίσως, όλης της ηγεσίας του ΚΚΕ, ερήμην των μελών και των φίλων του ΚΚΕ, που μάλλον είδαν με απώθηση, αν όχι με αποστροφή και αηδία, την εικόνα μιας γιορτής εμπαιγμού των πολιτών και μιας "γιορτής" αλαζονίας και αναίδειας του μνημονιακού κατεστημένου, η οποία είχε ως κομπάρσο της, σε ρόλο πολιτικού της άλλοθι, τον Δ. Κουτσούμπα. Κάτι πάει στραβά, μα πολύ στραβά, στο βασίλειο... του ΚΚΕ. Εκτός, εκτός και αν...

N.Z.

ΥΓ: Οι δηλώσεις Κουτσούμπα μετά το πέρας της φιέστας δεν αποτελούν άλλοθι για την συνειδητή εξωραϊστική παρουσία του στο μνημονιακό πάρτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η συμμετοχή έχει σημασία και όχι τα λόγια για την κάλυψή της. Και για να δώσουμε μια πληρέστερη εικόνα οφείλουμε να διευκρινίσουμε πως υπάρχουν αριστεροί, οι οποίοι για πολιτικούς λόγους δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους, παρά τις προσκλήσεις σε τέτοιου είδους δεξιώσεις και σε "καλύτερους" καιρούς.

πηγη: iskra.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ-ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΘΕΣΜΙΚΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Ο Αλ. Τσίπρας, για πρώτη φορά απ' όσο γνωρίζω, χρησιμοποίησε τον ειδικά προστατευμένο και θωρακισμένο από τα ΜΑΤ προαύλιο χώρο της Βουλής για να πραγματοποιήσει μια κακόγουστηκυβερνητική και κομματικήεπικοινωνιακήφιέστα υπό τον τίτλο της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Η χρήση του προαυλίου της Βουλής για να πραγματοποιηθεί μια κυβερνητική-κομματική συγκέντρωση επικοινωνιακής χρήσης δεν θυμάμαι να έχει προηγούμενο, αντίθετα δημιουργεί προηγούμενο για ανάλογα αιτήματα και από άλλα κόμματα και προφανώς ο χώρος επελέγη γιατί η Βουλή έχει σιδηρά φύλαξη και πολιορκείται από τα ΜΑΤ, απρόσιτη στην ελεύθερη λαϊκή πρόσβαση την οποία τρέμει η κυβέρνηση.

Στελέχη της Αριστεράς έλεγαν στην Iskra, σχολιάζοντας την ομιλία του Αλ. Τσίπρα, ότι ο πρωθυπουργός που έχει προδώσει τις δεσμεύσεις του και τη λαϊκή εντολή.

Ο πρωθυπουργός που έχει κάνει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο.

Ο πρωθυπουργός που έχει ακυρώσει στην πράξη τη Βουλή και την έχει μετατρέψει σε εκτελεστικό μνημονιακό όργανο.

Ο πρωθυπουργός που έχει αναγορεύσει το τρίτο μνημόνιο σε υπερΣύνταγμα και υπέρτατο Δίκαιο.

Ο πρωθυπουργός που έχει παραδώσει τον εθνικό πλούτο σε ξένα χέρια και την ιδιωτική περιουσία στα ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Ο πρωθυπουργός της καταλήστευσης των συντάξεων, της φορολεηλασίας των μικρομεσαίων στρωμάτων και του ξεπουλήματος της χώρας.

Αυτός ο πρωθυπουργός, που έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια το περήφανο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, τολμάει να επικαλείται ξανά την προσφυγή σε δημοψηφισματικές πρακτικές και την ώρα που εφαρμόζει νέες μνημονιακές συνταγές διάλυσης κάθε ίχνους εργασιακών κατακτήσεων και εγκαθίδρυσης δουλεμπορίου, ανακαλύπτει τη Συνταγματική Αναθεώρηση ως όχημα αποπροσανατολισμού, αντιδραστικής μετάλλαξης του πολιτεύματος σε Προεδρική Δημοκρατία και νέας αντιδημοκρατικής εκτροπής.

Ο νεομνημονιακός Τσίπρας και ο νεομνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που επιδιώκουν είναι ένα μνημονιακό Σύνταγμα. Ο ελληνικός λαός δεν θα το επιτρέψει. Σύντομα η λαϊκή οργή και οι λαϊκοί αγώνες θα οδηγήσουν τη χώρα σε μια βαθιά αντιμνημονιακή ανατροπή που θα κάνει παρελθόν την κυβέρνηση Τσίπρα και όλο το μνημονιακό συνονθύλευμα των συνενόχων που την Κυριακή το βράδυ στο Προεδρικό Μέγαρο, πάνω στα ερείπια της Δημοκρατίας, γιόρταζε την δήθεν αποκατάστασή της.

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει επίκαιρο ρεπορτάζ με τα βασικά σημεία της ομιλίας Τσίπρα από διάφορες ιστοσελίδες:

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Στην ομιλία του, ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «42 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ο κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει, έχοντας χαρίσει μια ανεκτίμητη μακρά περίοδο κοινωνικής ειρήνης αλλά και ένα κράτος με παθογένειες».

Κατά την άποψή του «η οικονομική κρίση ήταν τελικά το αποτέλεσμα της ήττας της μεταπολίτευσης» και «όχι της κατίσχυσής της, όπως ισχυρίζεται σήμερα το παλιό πολιτικό σύστημα, σε αγαστή συνεργασία και συμμαχία με την τεχνοκρατική ελίτ».

«Το ζητούμενο σήμερα για παραγωγική ανασυγκρότηση προϋποθέτει την θεσμική και πολιτική ανασυγκρότηση της χώρας», συμπλήρωσε, υποστηρίζοντας: «Ο μόνος τρόπος για να βγούμε από την κρίση είναι να τελειώνουμε με το παλιό, με αυτά που μας έφτασαν ως εδώ. Να αλλάξουμε αυτό το κράτος». Ενώ επανέλαβε το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές που ήταν «να τελειώνουμε με το παλιό», πριν ζητήσει τη συνδρομή όλων στην αναθεωρητική διαδικασία.

«Από εδώ, το ναό της Δημοκρατίας, σας καλώ όλες και όλους σε έναν ευρύ διάλογο για ένα νέο Σύνταγμα που θα σηματοδοτήσει την νέα μεταπολίτευση», είπε. «Για το Σύνταγμα που θα οδηγήσει σε μια νέα Ελλάδα. Την Ελλάδα του 2021».

«Στη πραγματικότητα, σήμερα απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους τους πολίτες για μια επανάσταση της δημοκρατίας», υποστήριξε ο πρωθυπουργός: «Από το Λαό με το Λαό, για το Λαό να ορίσουμε το Νέο μας Σύνταγμα. Για πρώτη φορά. Να αποφασίσουμε, όλοι μαζί ποια Ελλάδα θέλουμε».

Στο πλαίσιο αυτό ανέφερε ότι θα γίνει διάλογος με ευρύτερες διαστάσεις και «τον Σεπτέμβριο θα ανακοινωθεί η σύνθεση οργανωτικής επιτροπής για την διεξαγωγή μιας ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε πανεθνική κλίμακα».

«Στόχος μας, σε πρώτη φάση, να διοργανωθούν συζητήσεις για την αναθεώρηση σε όλους τους δήμους της χώρας με τη συμμετοχή επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, κινήσεων πολιτών και συλλογικοτήτων αλλά και μεμονωμένων πολιτών», συμπλήρωσε: «Μέσα από την δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας όλοι οι πολίτες θα έχουν την δυνατότητα να καταθέσουν τις προτάσεις τους. Σε δεύτερη φάση τα συμπεράσματα από την δημόσια αυτή συζήτηση θέλουμε να συγκεντρωθούν με την διοργάνωση 13 συνελεύσεων σε κάθε Περιφέρεια».

Και όλα αυτά με στόχο την Άνοιξη του 2017, η Οργανωτική Επιτροπή να συγκεντρώσει τα αποτελέσματα του διαλόγου και να παραδώσει την έκθεσή της σε όλα τα κόμματα.

Αναφερόμενος στις επιμέρους προτάσεις υπέδειξε ως πρώτο μέτρο των προτάσεών του τη συνταγματική καθιέρωση της απλής αναλογικής. Ταυτόχρονα πρότεινε την άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το εκλογικό σώμα, μόνον εφόσον δεν συμπληρωθεί η αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 της Βουλής. Και παράλληλα ζήτησε να ανοίξει η συζήτηση για τις αρμοδιότητες του Ανώτατου Άρχοντα, προτείνοντας μια λελογισμένη αύξηση των αρμοδιοτήτων του.

Εισηγήθηκε ακόμη τη δυνατότητα δημοψηφισμάτων για κρίσιμα ζητήματα με λαϊκή πρωτοβουλία. Όπως επίσης και την υποχρέωση πρωθυπουργός, εκτός των υπηρεσιακών, να ορίζεται αποκλειστικά αιρετός από το λαό, δηλαδή μόνο εν ενεργεία Βουλευτής. Ενώ μάλλον για το θεαθήναι, αφού γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή, πρότεινε θεσμοθέτηση θητειών για τους βουλευτές με ανώτατο όριο τις δύο συνεχόμενες κοινοβουλευτικές περιόδους ή για οκτώ συνεχόμενα έτη. Για τους βουλευτές είπε ακόμη ότι «είναι αναγκαίο να καταργηθεί το ακατανόητο προνόμιο της ασυλίας» και τα μέλη της Εθνικής Αντιπροσωπείας «να αντιμετωπίζονται ποινικά όπως κάθε πολίτης».

Και, πάνω από όλα, όπως συμπλήρωσε, «είναι ανάγκη να τροποποιηθεί ριζικά η διάταξη που ρυθμίζει τα περί της ευθύνης των υπουργών». Ο κ. Τσίπρας πρότεινε ακόμη τη δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω των 500.000 υπογραφών για εθνικά θέματα. Ενώ μίλησε για υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα οποιασδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του Κράτους.

Ενδεικτική, πάντως, της ατολμίας των προτάσεων του, αλλά και της προσπάθειας να «στρογγυλεύει» τις θέσεις του υπήρξαν οι αόριστες αναφορές στο ζήτημα των σχέσεων Κράτους - Εκκλησίας. «Είναι ώριμο το αίτημα για τη ρητή κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του Κράτους με διατήρηση όμως για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους της αναγνώρισης της Ορθοδοξίας ως κρατούσας Θρησκείας», ανέφερε χρησιμοποιώντας όσο πιο «στρογγυλοποιημένες» εκφράσεις μπορούσε.

Σε έναν ακόμη πιο γενικόλογο ισχυρισμό υποστήριξε ότι «πρέπει το Σύνταγμα να εγγυάται ότι τα αγαθά του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας θα παραμείνουν υπό δημόσιο έλεγχο», χωρίς να πει πώς και κυρίως να παραδεχθεί ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα τα έχουν ιδιωτικοποιήσει πολύ πριν επέλθει το πλήρωμα του χρόνου για να πραγματοποιηθεί η συνταγματική αναθεώρηση.

«Σήμερα δεν ήρθαμε εδώ για να κλείσουμε τις προτάσεις μας. Αλλά για να ανοίξουμε έναν πολύ ουσιαστικό και γόνιμο διάλογο με τους πολίτες», συνέχισε επιχειρώντας να δικαιολογήσει τις γενικόλογες διακηρύξεις. «Καλούμε τους ενεργούς πολίτες, τις νέες και τους νέους, να ανοίξουν αυτοί το δρόμο. Να διεκδικήσουν και να απαιτήσουν μια καλύτερη Ελλάδα», είπε.

πηγη: iskra.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Η σημερινή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και η προσωρινή αδυναμία των λαών να ορθώσουν ριζικές απαντήσεις, ξαναφέρνει από χίλιους δυο δρόμους τη συζήτηση για την ανάγκη μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, ενός κοινωνικού συστήματος σοσιαλιστικού. Η ανθρωπότητα ψάχνει να βρει το δρόμο της. Για τον ίδιο λόγο επανέρχεται συχνά η συζήτηση για τις επαναστατικές αλλαγές που γνώρισε ο 20ός αιώνας και για την κατάληξή τους, με κορυφαία την περίπτωση της ΕΣΣΔ.

Από επιστημονική άποψη η συζήτηση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να κλείσει. Ωστόσο, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουν τα βασικά στοιχεία της ιστορικής αυτής εμπειρίας για να συμπεριληφθούν κριτικά στα μελλοντικά εγχειρήματα οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας, πιο δίκαιης. Σε κάθε περίπτωση η μελέτη οφείλει να είναι ψύχραιμη, επιστημονική, χωρίς ωραιοποίηση, ούτε δαιμονοποίηση προσώπων, περιόδων ή καταστάσεων. Αντίθετα, χρειάζεται διαλεκτική προσέγγιση.

Στις αναζητήσεις αυτές έχουν συμβάλει οι Κουβανοί κομμουνιστές και πρωτίστως ο Φιδέλ Κάστρο. Η ανάλυσή τους παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί μιλούν από τη θέση εκείνων που ακόμη και σήμερα, 26 χρόνια μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, παρόλες τις δυσκολίες, αντέχουν και μάλιστα μόνοι τους. Βέβαια ούτε αυτή η άποψη μπορεί να διεκδικεί το αλάθητο.

Πρόσφατα, σε αυτή τη γραμμή σκέψης δημοσιεύθηκε μια σειρά έξι άρθρων του Κουβανού Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες, ο οποίος είναι ερευνητής στο Κουβανικό Κέντρο Ερευνών για την Παγκόσμια Οικονομία και υπήρξε επίσης υπουργός Οικονομικών της χώρας του. Μερικές από τις επισημάνσεις του αξίζουν, κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερης προσοχής, χωρίς φυσικά να εξαντλούν το θέμα.

Επιλογές που σημάδεψαν

Εννοείται ότι ο συγγραφέας εξαίρει το τιτάνιο έργο της οχτωβριανής επανάστασης, τις σημαντικές κοινωνικές προόδους που επέφερε. Σημειώνει επίσης τις τεράστιες αντικειμενικές δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει ειδικά την πρώτη περίοδο.

Ένα από τα πρώτα ζητήματα που εντοπίζει, είναι το γεγονός ότι τα έκτακτα μέτρα που ελήφθησαν και οι μέθοδες που χρησιμοποιήθηκαν στις συνθήκες εμφυλίου πολέμου, της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και των καταστροφών που συνέβησαν στη χώρα, έτειναν να γίνουν μόνιμα, πράγμα εντελώς προβληματικό. Την ίδια περίοδο, τη δεκαετία του 1920, συνέπεια κατά κάποιο τρόπο των παραπάνω, έγινε η κολλεκτιβοποίηση της γης με βίαιο τρόπο, ενώ στο ΚΚ σημειώθηκε ουσιαστικά διάσπαση, ακριβώς όπως το είχε φοβηθεί και προβλέψει ο Λένιν στα τελευταία του γράμματα προς την κεντρική επιτροπή, που αποτέλεσαν την πολιτική του διαθήκη. Η αντιμετώπιση των απόψεων του Τρότσκι και άλλων ηγετικών μορφών των μπολσεβίκων, σημειώνει ο Κουβανός ερευνητής, έγινε με κατασταλτικές μεθόδους ενώ επρόκειτο για μια νόμιμη εσωκομματική συζήτηση.

Γενικότερα την περίοδο αυτή άρχισαν να σημειώνονται σοβαρές παραβιάσεις της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Οδηγήθηκαν στη φυσική εξόντωση ηγετικά στελέχη του ΚΚ και του Κόκκινου στρατού με κατηγορίες για προδοσία, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπόρεσαν να αποδειχθούν. Όλα αυτά, υποστηρίζει ορθά ο Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες, υπονόμευσαν το σοσιαλιστικό σύστημα και έπληξαν τις ιδέες του σοσιαλισμού.           

Η περίοδος ηγεσίας του Στάλιν

Για την περίοδο των δεκαετιών 1930 και 1940, όταν επικεφαλής της ΕΣΣΔ και του ΚΚ ήταν ο Στάλιν, ο συγγραφέας εξαίρει τις πολύ σημαντικές επιτυχίες που επιτεύχθηκαν σε όλους τους τομείς, ειδικά στον οικονομικό και στον αμυντικό με την αντιμετώπιση του φασισμού και ναζισμού. Υπογραμμίζει παράλληλα τα σοβαρά, προβληματικά στοιχεία της πολιτικής αυτής της περιόδου οι συνέπειες των οποίων φάνηκαν με ιδιαίτερη ένταση στη συνέχεια.

Παραθέτει αυτούσια μια τοποθέτηση του Φιδέλ Κάστρο για το ζήτημα: “Ο Στάλιν διέπραξε, επιπλέον, σοβαρά λάθη. Είναι γνωστή η κατάχρηση εξουσίας και άλλες αυθαιρεσίες. Ωστόσο είχε και αρετές. Η βιομηχανοποίηση της ΕΣΣΔ και η μεταφορά και ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας στη Σιβηρία υπήρξαν παράγοντες αποφασιστικοί σε εκείνη την πάλη του κόσμου ενάντια στο ναζισμό”.

Σε άλλη, παρόμοια τοποθέτηση  Φιδέλ Κάστρο είχε σημειώσει επίσης ότι: “Εγώ βαθιά μέσα μου ήμουν πιο επικριτικός (σε σχέση με τον Τσε) απέναντι στον Στάλιν για ορισμένα από τα λάθη του. Το μεγάλο φταίξιμο για το γεγονός ότι εκείνη η χώρα είχε υποστεί εισβολή το 1941 από εκατομμύρια Γερμανούς στρατιώτες... Ο Στάλιν διέπραξε πολιτικά λάθη και τακτικά λάθη, δε μιλάω για τα λάθη του εσωτερικού, που είναι γνωστά, την κατάχρηση εξουσίας, την καταστολή και τα χαρακτηριστικά του, την προσωπολατρία του... Είχε όραμα αλλά και ορισμένες αρετές, αλλά μεθόδους αυταρχικές, βάρβαρες, καταπιεστικές”.

Οι περιορισμένες αλλαγές του Χρουτσόφ

Με την πολιτική αλλαγή που επήλθε μετά το θάνατο του Στάλιν, επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστούν από τη σοβιετική ηγεσία μια σειρά προβλήματα που είχαν εμφανιστεί. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ροντρίγκες, τα όποια μέτρα ελήφθησαν επί ηγεσίας Χρουτσόφ παρέμειναν ημιτελή. Δεν αντιμετωπίστηκαν οι βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων και δεν υπήρξε μια συνεπής αντιμετώπιση της γραφειοκρατικής αντίληψης και πρακτικής. Πολύ περισσότερο, δεν δημιουργήθηκαν μηχανισμοί για να εξασφαλιστεί η πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων στη διακυβέρνηση του κράτους. Πάντως, τα όποια δημοκρατικά ανοίγματα και η ανοιχτή συζήτηση στη σοβιετική κοινωνία περιορίστηκαν αρκετά μετά το 1965.

Οικονομία της αγοράς

Στο τομέα της οικονομίας επιχειρήθηκε να ξεπεραστεί ο υπερβολικός διοικητικός συγκεντρωτισμός. Αυτό όμως έγινε με την προσφυγή σε μεθόδους της οικονομίας της αγοράς. Μέχρι τότε επικρατούσε ο λεπτομερής σχεδιασμός από το κέντρο, ακόμη και για τις λεπτομέρειες σε επίπεδο επιχειρήσεων. Το μοντέλο αυτό, ιδίως μετά τον πόλεμο, είχε γίνει αναποτελεσματικό.

Επιχειρήθηκε λοιπόν να ξεπεραστεί με την εισαγωγή κριτηρίων της αγοράς σε επίπεδο επιχειρήσεων. Στην αρχή συνδυαζόταν με τη γραφειοκρατική αντίληψη διαχείρισης της οικονομίας. Όπως εμφατικά επισημαίνει ο Ροντρίγκες, δεν υπήρξε καμιά αλλαγή στην κατεύθυνση της ενθάρρυνσης των εργαζομένων να συμμετέχουν στη λήψη των οικονομικών αποφάσεων, ζήτημα που είναι κομβικό για τη σοσιαλιστική οικονομία. Σταδιακά και μέσα στις δεκαετίες που ακολούθησαν, και ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κυριάρχησε η αντίληψη ότι η οικονομία της αγοράς αποτελεί τη λύση στα προβλήματα.

Επιδράσεις στην κοινωνική συνείδηση

Ο Κουβανός ερευνητής εξετάζει ακόμη τις επιπτώσεις στην κοινωνική συνείδηση. Γιατί σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού επικράτησαν τα ψευδοκαταναλωτικά κριτήρια της Δύσης; Γιατί είχε τέτοια επίδραση η προπαγάνδα της;

Η απάντηση που δίνει είναι ότι το γεγονός πως α. η συμμετοχή των εργαζομένων στις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις ήταν πολύ περιορισμένη, β. είχε υπάρξει διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα στην ηγεσία και στο λαό, γ. τα ηγετικά στρώματα απολάμβαναν προνόμια, δ. δεν μπορούσαν να αποτελέσουν παράδειγμα για την κοινωνία, όλα αυτά διευκόλυναν την επίδραση της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και γέννησαν την απάθεια στον πληθυσμό.

Εν είδει συμπεράσματος

Συμπερασματικά ο Ροντρίγκες εκτιμά ότι η αυταρχική επιβολή μιας διευθυντικής ελίτ που αποκόπηκε από το λαό και γραφειοκρατικοποιήθηκε ήδη από τη δεκαετία του 1920, αποτέλεσε μια βασική αιτία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης (χωρίς να παραβλέπονται οι αναμφίβολες κατακτήσεις της ΕΣΣΔ και οι τεράστιες δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει η επανάσταση). Η γραφειοκρατική ελίτ ήταν που οδήγησε επίσης σε οικονομικές επιλογές στην κατεύθυνση της οικονομίας της αγοράς, πράγμα που είχε επισημάνει ο Τσε τη δεκαετία του 1960. Αυτοί οι δυο αλληλένδετοι παράγοντες έθρεψαν σταδιακά και γιγάντωσαν τη διαφθορά και την παραοικονομία.

Το επιστέγασμα όλων αυτών ήρθε το 1989-1991, όταν έγινε παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων και γκρεμίστηκαν οι κατακτήσεις του λαού. Το βιοτικό του επίπεδο κατακρημνίστηκε, αν και αυτό είχε αρχίσει νωρίτερα (τη δεκαετία του 1980) ως συνέπεια των αλλαγών στην κατεύθυνση της οικονομίας της αγοράς.

Τις ολέθριες συνέπειες τις βιώνει όλη η ανθρωπότητα αφού ο ιμπεριαλισμός ισχυροποιήθηκε και αποδυναμώθηκαν τα επαναστατικά κινήματα. Ωστόσο αυτό, είναι ιστορικά προσωρινό. Οι λαοί θα βρουν και θα ανοίξουν καινούργιους δρόμους, όπως γινόταν πάντοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μας το θυμίζει και ο βραζιλιάνος συγγραφέας Ζορζέ Αμάντο στο μυθιστόρημά του Ανταρσία, το οποίο γράφτηκε την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν κυριαρχούσε ο φασισμός και πλησίαζε ο παγκόσμιος πόλεμος: “Πρόσεξε: σ' όλα τα μέρη, σ' ολόκληρο τον κόσμο, υψώνονται οι δυνάμεις του σκότους, ο πόλεμος κατά του λαού, ο δεσποτισμός. Όμως, όπως αποδεικνύεται σ' αυτόν το μύθο, πάντα είναι δυνατό να σπείρεις ένα σπόρο, ν' ανάψεις μια ελπίδα”.

πηγη: kordatos.org

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Άρθρο 1

Αρμοδιότητα σύναψης επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Η περίπτωση 5 του άρθρου 3 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 37 παρ. 1 του ν. 4024/2011, αντικαθίσταται ως εξής: «Οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις συνάπτονται από συνδικαλιστικές οργανώσεις της επιχείρησης που καλύπτουν τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από την κατηγορία, τη θέση ή την ειδικότητά τους και εφόσον αυτές ελλείπουν από τις αντίστοιχες πρωτοβάθμιες κλαδικές οργανώσεις και τον εργοδότη.

Άρθρο 2

Ικανότητα για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

α. Το πρώτο εδάφιο του στοιχείου α της παραγράφου 1 του άρθρου 6 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 37 παρ. 3 του ν. 4024/2011, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής: «1. Ικανότητα για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας έχουν: α. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις εργαζομένων και εργοδοτών, όλων των βαθμίδων, στο πεδίο της δραστηριότητάς τους».

β. Η παράγραφος 3 του ίδιου άρθρου 6 του ν. 1876/1990, όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 4 του ν. 4024/2011, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής: «Για τη νομιμοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων εφαρμόζονται οι σχετικές διατάξεις των καταστατικών τους».

Άρθρο 3

Ισχύς συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Το άρθρο 7 του ν. 1876/1990, καταργείται και αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Οι όροι ατομικών συμβάσεων εργασίας, που αποκλίνουν από ρυθμίσεις συλλογικών συμβάσεων, είναι επικρατέστεροι, εφόσον παρέχουν μεγαλύτερη προστασία στους εργαζόμενους.

β. Όροι εργασίας συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που είναι ευνοϊκότεροι για τους εργαζόμενους, υπερισχύουν των νόμων

γ. Οι κανονιστικοί όροι της σ.σ.ε. έχουν άμεση και αναγκαστική ισχύ».

Άρθρο 4

Δέσμευση.

Το άρθρο 8 του ν. 1876/1990, όπως ισχύει μετά και την αντικατάσταση του πρώτου εδαφίου της παρ. 1 με την υποπερ. ΙΑ 11 εδ. 1, 2^α του ν. 4093/2012, αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Οι εθνικές γενικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας καθορίζουν τους ελάχιστους μισθολογικούς και λοιπούς όρους εργασίας, που ισχύουν για τους εργαζόμενους όλης της χώρας.

β. Οι κλαδικές, οι επιχειρησιακές και οι εθνικές ή τοπικές ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν επιτρέπεται να περιέχουν δυσμενέστερους όρους εργασίας, για τους εργαζόμενους, από τους όρους της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Στους εργαζόμενους αυτούς περιλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στο Δημόσιο στα Ν.Π.Δ.Δ. και στους ΟΤΑ.

γ. Οι υπόλοιπες συλλογικές συμβάσεις εργασίας όλων των κατηγοριών και βαθμίδων, δεσμεύουν όλους τους εργαζόμενους και όλους τους εργοδότες, που εμπίπτουν στο πεδίο ισχύος της κάθε συλλογικής σύμβασης, ανεξάρτητα αν είναι μέλη ή όχι των συνδικαλιστικών οργάνων ή οργανώσεων, που συνήψαν τη συγκεκριμένη συλλογική σύμβαση εργασίας».

Άρθρο 5

Συρροή.

Το άρθρο 10 του ν. 1876/1990, όπως ισχύει μετά και την προσθήκη εδαφίου με το άρθρο 37 παρ. 5 του ν. 4024/2011, αντικαθίσταται ως εξής:

«α. Αν μια σχέση εργασίας ρυθμίζεται από περισσότερες ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, εφαρμόζεται η πιο ευνοϊκή για τον εργαζόμενο.

β. Κλαδική ή επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας, υπερισχύει, σε περίπτωση συρροής, με ομοιοεπαγγλεματική συλλογική σύμβασης εργασίας, εκτός εάν η ομοιοεπαγγελματική είναι ευνοϊκότερη για τους εργαζόμενους».

Άρθρο 6

Χρόνος ισχύος της συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Οι όροι των συλλογικών συμβάσεων εργασίας εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι την υπογραφή νέας αντίστοιχης συλλογικής σύμβασης εργασίας, χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Καμιά σ.σ.ε. δεν μπορεί σε κάθε περίπτωση να έχει διάρκεια μικρότερη του έτους. Κατά τα λοιπά ισχύουν οι περιπτώσεις 2 και 3 του ν. 1876/90.

Άρθρο 7

Διαιτησία.

Σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων ή αποτυχίας της μεσολάβησης, οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, για τον καθορισμό όλων των όρων παροχής εργασίας.

Άρθρο 8

Επαναφορά σε ισχύ συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Όροι συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ήταν σε ισχύ στις 29.2.2012 (ημερομηνία δημοσίευσης της Π.Υ.Σ. 6/2012), εφόσον αυτές έχουν λήξει, επανέρχονται σε ισχύ, από την έναρξη ισχύος της παρούσας.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Άρθρο 9

Επαναφορά κατώτατου μισθού και ημερομισθίου.

Από την έναρξη ισχύος της παρούσας το κατώτατο όριο του μηνιαίου μισθού του νεοπροσλαμβανόμενου άγαμου εργατοτεχνίτη ανέρχεται στο ποσό των 751 ευρώ και του ημερομισθίου στο ποσό των 33.57 ευρώ, μικτά, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012, το άρθρο 103 του ν. 4172/2013, καθώς επίσης και κάθε άλλη αντίθετη, στην προηγούμενη παράγραφο, διάταξη, τυπικού ή ουσιαστικού νόμου ή συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης, καταργείται. Για όσους έχουν προϋπηρεσία αναγνωρίζονται 3 τριετίες για τους υπαλλήλους και 6 τριετίες για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο κατά τα ποσοστά που ίσχυαν πριν την εφαρμογή των παραπάνω νόμων.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Άρθρο 10

Επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού και της 13^ης και 14^ης σύνταξης.

α. Οι συνταξιούχοι όλων των ασφαλιστικών φορέων κύριας και επικουρικής ασφάλισης λαμβάνουν επιδόματα Πάσχα και άδειας, ανερχόμενα το καθένα στο μισό της μηνιαίας χορηγούμενης σύνταξης. Επίσης οι πιο πάνω συνταξιούχοι δικαιούνται επίδομα Χριστουγέννων, ανερχόμενο στο ποσό της μηνιαίας χορηγούμενης σύνταξης.

β. Επαναχορηγούνται τα επιδόματα εορτών Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας, που καταργήθηκαν και αφορούν υπαλλήλους, μισθωτούς και λειτουργούς του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ν.Π.Ι.Δ., ΟΤΑ καθώς και τα μόνιμα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, της ΕΛ.ΑΣ, του πυροσβεστικού και λιμενικού σώματος.

Το επίδομα Χριστουγέννων ανέρχεται στο ύψος των μηνιαίων αποδοχών και τα επιδόματα Πάσχα και άδειας στο ύψος του μισού των μηνιαίων αποδοχών, το καθένα.

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Άρθρο 11

Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας.

α. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που προβλέπει καθιέρωση μερικής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα. Από την έναρξη ισχύος του παρόντος, οι υφιστάμενες σχέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης μετατρέπονται, αυτοδικαίως, σε συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, πλήρους απασχόλησης.

β. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που θεσμοθετεί την εκ περιτροπής εργασία.

γ. Καταργείται κάθε διάταξη νόμου, που αναφέρεται στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

δ. Καταργούνται οι διατάξεις νόμων, που αναφέρονται στις εταιρίες προσωρινής απασχόλησης (ενοικίασης εργαζομένων). Από την έναρξη ισχύος της παρούσας, οι εργαζόμενοι των πιο πάνω εταιριών, που απασχολούνται σε άλλους (έμμεσους εργοδότες), θεωρείται, αυτοδικαίως, ότι συνδέονται, με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με τους έμμεσους αυτούς εργοδότες.

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

Άρθρο 12

Καταργούμενες διατάξεις.

Κάθε διάταξη νόμου ή κανονιστικής πράξης της Διοίκησης, αντίθετη προς τις διατάξεις της παρούσας, καταργείται, με την επιφύλαξη ευνοϊκότερων, για τους εργαζόμενους, διατάξεων, που περιέχονται σε νόμο, κανονιστική πράξη της διοίκησης, συλλογική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση, οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν.

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ

Άρθρο 13

Έναρξη ισχύος.

Η ισχύς της παρούσας, εάν δεν ορίζεται διαφορετικά, στις επιμέρους διατάξεις της, αρχίζει από τη δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Αθήνα Ιούνιος 2016

Οι προτείνοντες

πηγη: 902.gr

Είμαι βέβαιη πως όλοι μας τους έχουμε γνωρίσει-αναγνωρίσει κάποια στιγμή του εργασιακού μας βίου. Ανεξαρτήτως κλάδου και τομέα. Οι συνδικαλιστές με το θράσος των χιλίων πιθήκων. Οι συνδικαλιστές που καθημερινά σχεδόν δίνουν εξετάσεις στα ποικιλόμορφα συμφέροντα που εξυπηρετούν με ζήλο, είτε σε κυβέρνηση είτε σε εργοδότες. Οι συνδικαλιστές που τα παχιά λόγα τα έχουν καραμέλα στο στόμα τους και από πίσω, με κλειστές συνήθως τις πόρτες τους, απαιτούν την απόλυση πραγματικών συνδικαλιστών από χώρους δουλειάς “τι την θέλετε αυτή την ..π#$%#%$#$%, απολύστε την, μας δημιουργεί πρόβλημα”. Οι συνδικαλιστές που στο όνομα αγώνα και της εκπροσώπησης που υποτίιθεται πως κάνουν, απαιτούν από τοτυς εργοδότες προσλήψεις των δικών τους “πελατών”. Στην ουσία, στην πραγματικότητα οι συνδικαλιστές αυτοί δρουν και πράττουν με γνώμονα μόνο το δικό τους συμφέρον, της επιβίωσης, της πλουτελούς επιβίωσης τους.

Με την κρίση στα ΜΜΕ, οι συνδικαλιστές του δικού μας χώρου, έχουν αποθρασυνθεί ακόμη περισσότερο. Τους γνωρίζετε έτσι κι αλλιώς. Συνήθως έχουν μια, δυο ή και τρεις δουλειές παράλληλα, χρησιμοποιούν το γραφείο του συνδικαλισμού για να στέλνουν τα κομμάτια τους στις τρεις δουλειές που έχουν σε ραδιόφωνο, εφημερίδα, site, ε, έχουν κι ένα γραφείο Τύπου να τους βρίσκεται στο βιογραφικό τους. Μπορεί το όνομά τους να αναφέρεται σε μυστήριες λίστες “μυστικών κονδυλίων” πολυεθνικών ή υπουργείων.
 Είναι αυτοί που έχουν καλές σχέσεις με υπουργούς, βουλευτές, επιχειρηματίες. Κι αν ένας επιχειρηματίας στείλει  non paper εναντίον άλλου ανταγωνιστή, χωρίς να αλλάξουν ούτε κόμμα το στέλνουν για δημοσίευση. Είναι αυτοί που γενικά δεν ανησυχούν, είναι ψύχραιμοι, παχύδερμοι δηλαδή, κάνουν πως ακούν ενώ στην πραγματικότητα στέφτονται που θα πιούν το ποτό τους και με ποιόν-ποιά.
Είναι αυτοί με αταραξία θα κατηγορήσουν τους αγωνιστές του κλάδου ότι δεν έχουν προτάσεις, αυτοί που το ψέμα είναι η αρχή και το τέλος των συνδικαλιστικών παρεμβάσεων τους. Είναι αυτοί που αν τους κατηγορήσεις στα μούτρα ότι δρουν ενάντια στον κλάδο και εξυπηρετούν τα αφεντικά και μόνο αυτά, θα σε κοιτάξουν με οίκτο. Μπορεί και να γελάσουν.
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν είναι πως η ικανότητα, το ταλέντο του “θράσους των χιλίων πιθήκων” δεν είναι επίκτητο. Μεταβιβάζεται από τα αφεντικά και τα συμφέροντα όταν οι αυτοί θα έχουν κάνει τη δουλειά τους και θα τους πετάξουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Θα τους πετάξουν έξω μόλις αποκαλυφθούν. Όσοι το ξέρουν ήδη αυτό, φροντίζουν πιο εντατικά να μαζέψουν το παντεσπάνι τους από τις μυστικές λίστες…

αναδημοσίευση από http://mediatvnews.gr

ΠΗΓΗ: peiratikoreportaz.blogspot.gr

Πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιούλη 2016 η συνεδρίαση του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά προκειμένου να συζητήσει τις τρέχουσες εξελίξεις και τα προβλήματα των εργαζομένων σε συνδυασμό με τις επιχειρούμενες αλλαγές που προωθεί η αντιλαϊκή – αντεργατική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε συνεργασία με τους δανειστές στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου για τις εργασιακές σχέσεις καθώς και τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Στο πεδίο αυτών των εξελίξεων οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού Ταξική Εργατική Συσπείρωση – Ε.Κ.Πειραιά επισήμαναν την ανάγκη το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα να προβούν σε συνδυασμένες και συντονισμένες μορφές ενημέρωσης και πληροφόρησης των εργαζομένων και ταυτόχρονα να σχεδιασθεί, να οργανωθεί μια πλατειά εκστρατεία στους χώρους δουλειάς από τα πρωτοβάθμια σωματεία με σκοπό την κινητοποίηση και την ανάπτυξη πολύμορφων δράσεων και αγώνων για να αποτραπούν δυσμενείς εξελίξεις – όπως έγινε με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο – για τους εργαζόμενους και ευρύτερα για τα λαϊκά στρώματα.

Ο αγώνας αυτός για να έχει αποτελεσματικότητα και επιτυχία πρέπει να εξασφαλίζει όρους μαζικής συσπείρωσης, ενότητας, αλληλεγγύης και δράσης.

Να εξασφαλίζει την συμμαχία της εργατικής τάξης με άλλα λαϊκά στρώματα στην κατεύθυνση αμφισβήτησης της νεομνημονιακής πολιτικής, σύγκρουσης και ρήξης με τα επιχειρούμενα μέτρα ενώ η οργάνωση αυτού του αγώνα να ξεκινήσει άμεσα.

Στο επίκεντρο αυτής της πάλης πρέπει να βρεθούν οι παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές, η απόκρουση της επίθεσης του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου αλλά και η εναλλακτική που πρέπει και οφείλει να προβάλει το εργατικό κίνημα ως διέξοδο από την κοινή επίθεση δανειστών – κυβέρνησης και μεγάλου κεφαλαίου.

Στην κατεύθυνση αυτή οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού μας κατήγγειλαν και καταδίκασαν τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ να συμπτύξει κοινό μέτωπο με τον ΣΕΒ και άλλες εργοδοτικές ενώσεις με στόχο δήθεν να διασφαλίσει και να προστατεύσει τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων!!!

Πρόκειται για κινήσεις και πρωτοβουλίες της γνωστής κυβερνητικο- εργοδοτικής πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και των Παναγόπουλου – Κιουτσιούκη οι οποίοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν σύγχυση, να καλλιεργήσουν αυταπάτες και αποπροσανατολισμό και τελικά να διευκολύνουν την υλοποίηση του νέου αντεργατικού πακέτου της κυβέρνησης και της τρόικα!!

Η εργατική τάξη και τα συνδικάτα πρέπει να αποδοκιμάσουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτές τις αθλιότητες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ που αντί να επιδιώξει ως όφειλε μια μαχητική αγωνιστική συσπείρωση των εργαζομένων, προσπαθεί σε συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο να βάλει πλάτη για να περάσουν τα μέτρα που διακαώς επιθυμούν για το λοκ άουτ, την συντριβή σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα των κατώτερων μισθών, τις ομαδικές απολύσεις, το χτύπημα και την υπονόμευση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ο ρόλος της ΓΣΕΕ είναι ξεκάθαρος τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα γι’ αυτό δεν πρέπει να υπάρχουν κανενός είδους ψευδαισθήσεις!

Για το παραπάνω ζήτημα οι εκπρόσωποι του Συνδυασμού κατέθεσαν πρόταση στο ΕΚΠ να καταδικασθεί η πρωτοβουλία αυτή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και για τον σκοπό αυτόν να εκδοθεί σχετικό ψήφισμα του ΕΚΠ.

Η πρότασή μας αυτή έγινε ομόφωνα αποδεκτή από την Διοίκηση του ΕΚΠ. Επίσης στην συνεδρίαση έγινε εκτενής συζήτηση σχετικά με την πρόταση οργανώσεων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ (Σωματεία – Ομοσπονδίες – Ε.Κ) για συνυπογραφή σχεδίου νόμου για τις ΣΣΕ και τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων.

Στην παρέμβασή τους τα μέλη του Δ.Σ του Συνδυασμού μας επικρότησαν την πρωτοβουλία για την συλλογή υπογραφών από πλευράς σειράς συνδικαλιστικών οργανώσεων και συμφώνησαν με το περιεχόμενο του σχετικού κειμένου.

Είναι σαφές (όπως διευκρίνισαν εκπρόσωποι του Συνδυασμού μας) ότι το όποιο κείμενο ή σχέδιο νόμου από μόνο του, ανεξάρτητα από τον βαθμό απήχησης, υποδοχής, υπογραφής, κ.λπ, δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστική πίεση εάν ταυτόχρονα δεν οργανωθεί στους χώρους δουλειάς με όρους ταξικής αναμέτρησης και αποφασιστικής πάλης έως το τέλος ο αγώνας ενάντια στα νέα αντεργατικά μέτρα κυβέρνησης και τρόικα.

Ταυτόχρονα επισήμαναν ότι η μάχη που καλείται να δώσει το επόμενο διάστημα η εργατική τάξη δεν μπορεί και δεν θα είναι επιτυχής και αποτελεσματική εάν γίνει με όρους της μιας ή της άλλης παράταξης, εάν τα συνδικάτα στον αγώνα αυτόν μπούνε για πολλοστή φορά πολυδιασπασμένα, ή και αυτήν την φορά επικρατήσουν οι μικροκομματικές και παραταξιακές σκοπιμότητες και πολύ περισσότερο εάν και αυτή την φορά το κίνημα πορευθεί με τον ίδιο τρόπο που κινητοποιήθηκε για το αντιασφαλιστικό έκτρωμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Για τον σκοπό αυτόν – τόνισαν – ότι επιβάλλεται οι αγώνες στο κρίσιμο επόμενο διάστημα να οργανωθούν με όρους κοινής και συντονισμένης πάλης. Επικεφαλείς αυτών των κινητοποιήσεων πρέπει να είναι οι φορείς και οι θεσμοί των συνδικάτων (χωρίς αποκλεισμούς και καπελώματα), να επιδιωχθεί η πιο πλατιά συμπόρευση του κινήματος έχοντας όμως ξεκάθαρο προσανατολισμό και περιεχόμενο ο αγώνας αυτόςπου πρέπει να στρέφεται ευθέως ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, στα εργασιακά αλλά και τα γενικότερα προβλήματα που εφαρμόζονται στα πλαίσια των μνημονίων από το 2010.

Πρέπει επίσης να τεθεί ως κεντρικό αίτημα και στόχος των συνδικάτων η διαγραφή του χρέους που αποτελεί την μοναδική ρεαλιστική προοπτική για να βγει η χώρα, ο λαός και οι εργαζόμενοι από την πολιτική της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού όπως τον επιβάλουν οι τοκογλύφοι δανειστές της ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ και την οποία εκτελούν πιστά και με απόλυτη συνέπεια από το 2010 οι πολιτικές δυνάμεις Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και οι σύμμαχες δυνάμεις που συμπορεύονται στον μονόδρομο της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ.

Σε αυτήν την κατεύθυνση επισήμαναν οι εκπρόσωποι της Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης το Εργατικό Κέντρο πρέπει το επόμενο διάστημα να αναλάβει μεγάλης εμβέλειας πρωτοβουλίες για την ευρύτερη συσπείρωση των εργαζομένων, να γίνει το κέντρο αντίστασης, πάλης, αλληλεγγύης και συντονισμού του αγώνα για να μην περάσουν τα νέα αντεργατικά μέτρα.

Εάν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που αποτελούν την πρώτη δύναμη στο ΕΚΠ θέλουν να πορευθούν σε μια τέτοια πορεία, η συμπόρευση αυτή θα έχει θετικά αποτελέσματα για το εργατικό κίνημα, εάν όχι, θα κριθούν με τον πιο αυστηρό τρόπο από τους εργαζόμενους του Πειραιά. Σε κάθε περίπτωση ουδεμία παρέκκλιση από το συμφωνημένο πλαίσιο δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από τις δικές μας δυνάμεις.

Σε μια τέτοια πορεία οι δυνάμεις του Συνδυασμού μας θα συμβάλουν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Για τον σκοπό αυτόν πρέπει να γίνει ενδοπαραταξιακή σύσκεψη στην οποία θα συζητηθούν και θα αναληφθούν συγκεκριμένες δράσεις, πρωτοβουλίες, αγώνες, κινητοποιήσεις με επίκεντρο το ΕΚΠ.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλούμε και τις άλλες δυνάμεις του Ε.Κ.Π να παλέψουμε.

Έπειτα από διαλογική συζήτηση στην ψηφοφορία που ακολούθησε έγινε αποδεκτό το πλαίσιο που πρότεινε ο Συνδυασμός μας.

Επιβάλλεται το αμέσως επόμενο διάστημα να υλοποιηθούν οι σχετικές αποφάσεις που λήφθηκαν ομόφωνα στην τελευταία συνεδρίαση του ΕΚΠ.  

Πειραιάς 25/7/2016

Για την Ταξική Εργατική Συσπείρωση ΕΚΠ

Νταλακογεώργος Αντώνης

Τράκας Ελευθέριος

Κροκίδης Νικόλαος

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Το πραξικόπημα στην Τουρκία και η άγρια καταστολή του αποτελούν ισχυρό κρίκο στην αλυσίδα των φαινομένων βίας, που προσιδιάζουν στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Το καθεστώς Ερντογάν έχει εξαπολύσει πογκρόμ όχι μόνο κατά των πραξικοπηματιών, αλλά εναντίον ευρύτερων τμημάτων του κρατικού μηχανισμού, που είναι καταγεγραμμένα απ’ τις μυστικές υπηρεσίες ως μη νομιμόφρονα έναντι του καθεστώτος Ερντογάν (δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, δικαστικοί, εκπαιδευτικοί). Ήδη στην Τουρκία κηρύχτηκε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, τρίμηνης υποτίθεται διάρκειας, για να πληγούν χωρίς φραγμούς οι εθνωτικές και θρησκευτικές μειονότητες (Κούρδοι, κυρίως, και Αλεβίτες), αλλά και οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Η φυσική εξόντωση αγνώστου αριθμού αντιπάλων του καθεστώτος είναι επί θύραις, αφού ο Ερντογάν δήλωσε ότι είναι υπέρ της επανόδου της θανατικής ποινής.

Η σαρωτική βία του Ερντογάν έχει θορυβήσει ΗΠΑ και ΕΕ, που νουθετούν την Τουρκία να σεβαστεί τις δημοκρατικές διαδικασίες, κυρίως για να περισώσουν κάποια απ’ τα ερείσματά τους.

Η έξαρση της βίας και της καταστολής δεν εκδηλώνεται μόνο σε περιφερειακές καπιταλιστικές χώρες (Τουρκία, Αίγυπτος, Ισραήλ) με ισχνή αστικοδημοκρατική παράδοση, που ενισχύεται από χρόνια πολιτικά, κοινωνικά, εθνικά, θρησκευτικά προβλήματα. Αποτελεί έκφανση της διαρθρωτικής και όχι κυκλικής κρίσης κερδοφορίας (μείωση ή αναιμική άνοδος του ποσοστού κέρδους) του κεφαλαίου γενικά. Η κρίση ηγεμονίας της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης μετά τη θριαμβική δεκαετία του 1990-2000 έχει ακρωτηριάσει το ηγεμονικό αφήγημα άρθρωσης του αστικού συμφέροντος με το εργατολαϊκό. Το κέντρο βάρους της αστικής πολιτικής έχει πλέον μετατοπιστεί δυναμικά και κυριαρχικά απ’ την περιφρούρηση του αστικού κράτους στην τρέχουσα διακυβέρνηση. Απ’ τον υπερσυγκεντρωτισμό της εκτελεστικής εξουσίας εις βάρος της νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας ως τον σφαγισμό των πολιτικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απ’ την αστυνομοκρατία, το εκτεταμένο ηλεκτρονικό φακέλωμα και τη χειραγώγηση των ΜΜΕ ως τις προκλητικές διακρίσεις εις βάρος των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων. Με κορύφωση τη έξαρση της ωμής βίας κατά των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων και την παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία, τις φασιστοειδείς απειλές του Τραμπ για αποκλεισμό όλων των Μουσουλμάνων και των Μεξικανών απ’ τις ΗΠΑ, την κατάργηση του ασύλου στην ΕΕ, που οδηγεί εκατομμύρια κατατρεγμένους στον εγκλεισμό και πολλές χιλιάδες στο θάνατο…

Έκφραση της βιαιότητας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός, στο κέντρο και την περιφέρεια, καταφεύγει όλο και συχνότερα σε μορφές ακραίας και υπεραντιδραστικής βίας: Στο πραξικόπημα, τη στρατιωτική δικτατορία, την αντιδραστική λαϊκή ή και ένοπλη εξέγερση, την ένοπλη επέμβαση σε έθνη-κράτη, την εθνικιστική, ρατσιστική και θρησκευτική βία. Το πραξικόπημα παραμένει όπλο επιβολής της εξουσίας του κεφαλαίου. Από αστούς δημοσιολόγους προβλήθηκε με προχειρότητα η άποψη ότι η τουρκική περίπτωση αποδεικνύει ότι στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες είναι αδύνατη η επικράτηση πραξικοπήματος, αφού η κοινωνική δικτύωση εξασφαλίζει τη μαζική λαϊκή παρέμβαση, αλλά και την αντίδραση τμημάτων του σύνθετου κρατικού μηχανισμού, που δεν έχουν μυηθεί στη συνωμοσία. Ωστόσο, η δικτύωση που έχει ευρύτατη συμβολή στην εξέγερση της πλατείας Ταχρίρ, δεν απέτρεψε την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης Μόρσι και την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του Σίσι. Αλλά και στην Τουρκία, αν και πολλά ερωτήματα μένει να απαντηθούν, φαίνεται ότι δεν αποτέλεσε η λαϊκή εξέγερση τον κυρίαρχο παράγοντα αποτυχίας του πραξικοπήματος, αλλά η μη προσχώρηση στην οργάνωση σύσσωμης ή τουλάχιστον της πλειοψηφίας της στρατιωτικής ηγεσίας, ώστε διά της πειθαρχίας στη στρατιωτική ιεραρχία να εξασφαλίζεται η συμμετοχή και αποδοχή του πραξικοπήματος απ’ το στράτευμα στο σύνολό του, όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί στην Τουρκία με στρατιωτικά κινήματα εμπνεόμενα απ’ την κεμαλική παράδοση. Αβάσιμη είναι και η αντίληψη ότι η «προχειρότητα» του κινήματος οφείλεται στο ότι δεν σκοπούσε στην εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας αλλά ότι επρόκειτο για προνουντσιαμέντο, για «διάβημα» κινήματος στρατιωτικών στην κυβέρνηση, ώστε ν’ αλλάξει την πολιτική της (βλ. κίνημα στο Γουδί 1909).

Στον σύγχρονο υπεραντιδραστικό και υπεροργανωμένο κρατικό καπιταλισμό, ένα κίνημα αυτού του είδους με μαθηματική ακρίβεια θα έχει εξασφαλισμένη την αποτυχία του και την εξόντωση των πρωτεργατών του. Το δυστύχημα για τους λαούς είναι ότι στο εποικοδόμημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού οι προοδευτικές, συστημικές βέβαια, εναλλακτικές όπως η σοσιαλδημοκρατία του ‘45-’75, έχουν σχεδόν εκλείψει. Τα νεοφιλελεύθερα κόμματα εναλλάσσονται με σοσιαλφιλελεύθερα και σχετικά συμπληρώματα, εναλλακτικά στον Άσαντ προωθούν τον ISIS και την Αλ Νούσρα στον Μόρσι, τον Σίσι, στην Τουρκία το στρατιωτικό πραξικόπημα αντί της υπεραυταρχικής δημοκρατίας του Ερντογάν και τούμπαλιν. Στη χώρα μας αριστεροί σχηματισμοί και ορισμένοι διανοούμενοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν για τη «νίκη της δημοκρατίας», που προοιωνίζεται δήθεν προοδευτικές πολιτικές εξελίξεις. Στην ίδια λογική με έναν στρεβλό διεθνισμό νομιμοποιούν το καθεστώς Ερντογάν θεωρώντας την Τουρκία δημοκρατική κοινοβουλευτική χώρα. Μάλιστα αιτιώνται για εθνικιστικό αντιτουρκισμό τις αριστερές δυνάμεις, που αμφοτεροβαρώς καταγγέλλουν και το πραξικόπημα και την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ερντογάν και τάσσονται υπέρ της παροχής άσυλου στους 8 διαφυγόντες τούρκους αξιωματικούς.

Οι λαϊκές μισοαυθόρμητες εξεγέρσεις είναι διαχρονικό φαινόμενο, εμφανίζεται όμως με αύξουσα συχνότητα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, λόγω της αφόρητης όξυνσης των αντιθέσεων, της χρεοκοπίας των κομματικών και θεσμικών δυνατοτήτων του συστήματος και της αδυναμίας της επαναστατικής αριστεράς σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές να ηγεμονεύσει σ’ αυτά τα κινήματα. Κινήματα όμως και εξεγέρσεις εμφανίζονται και σε αντιδραστική κατεύθυνση. Ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός στο σύγχρονο καπιταλισμό προκρίνει και επιδιώκει την αδρανοποίηση και αποπολιτικοποίηση των μαζών περιορίζοντας την πολιτική τους παρέμβαση στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Ο κίνδυνος όμως ή και ύπαρξη ριζοσπαστικών και προοδευτικών κινημάτων ακόμη και οι ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ωθούν τις αστικές δυνάμεις να ενισχύουν αντιδραστικά κινήματα στη βάση αντικειμενικών προβλημάτων, εναντίον προοδευτικών κινημάτων ή και καθεστώτων ή εναντίον και υπέρ αστικών και ιμπεριαλιστικών πολιτικών, που και οι μεν και οι δε βλάπτουν τα λαϊκά συμφέροντα. Χαρακτηριστικές εξεγέρσεις εναντίον προοδευτικών καθεστώτων εκδηλώθηκαν στη Χιλή του Αλιέντε (κινήματα κατσαρόλας) στη Νικαράγουα με τους Κόντρας εναντίον των Σαντινίστας, στη Βενεζουέλα εναντίον της μπολιβαριανής δημοκρατίας. Απ’ την άλλη, στην Ουκρανία η φιλο-ΕΕ αστική τάξη ενίσχυσε φασιστικές δυνάμεις, για να ανατραπεί το φιλορωσικό καθεστώς. Στη Συρία με όργανο κυρίως τους ακραίους ισλαμιστές του ISIS και της Αλ Νούσρα και την ενίσχυση ΗΠΑ, ΕΕ, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, επιδιώχθηκε η ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος Άσαντ. Στην Τουρκία, κατά των πραξικοπηματιών εξεγέρθηκαν λαϊκές μάζες, που στην ενδοκαθεστωτική πάλη δεν διεκδίκησαν δικά τους αυτόνομα συμφέροντα, οικονομικά, δημοκρατικά, εθνωτικά, αλλά υπερασπίστηκαν την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ερντογάν. Στην ταξικά και διεθνιστικά προσανατολισμένη ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση εύστοχα υπογραμμίζεται: «Η επικράτηση Ερντογάν[…] δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ενίσχυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των εργατικών λαϊκών ελευθεριών και σε αποτροπή του πολέμου κατά του κουρδικού λαού ή των τουρκικών υποϊμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Συρία[…]». Η τοποθέτηση αυτή είναι διαμετρικά αντίθετη απ’ την εκτίμηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των λοιπών αστικών δυνάμεων, που στηρίζουν το καθεστώς Ερντογάν και χαιρετίζουν τη νίκη του.

Δυστυχώς, θετικά τοποθετήθηκαν υπέρ του Ερντογάν και αριστερές δυνάμεις για τη «σωτηρία της τουρκικής δημοκρατίας» χωρίς πολιτικό και ταξικό πρόσημο και καθορισμό! Επιπλέον, εμφανίζουν την αντιδραστικού χαρακτήρα λαϊκή εξέγερση ως εξέγερση περίπου προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων (κεμαλιστών, σοσιαλδημοκρατών, αριστερών, φιλοκουρδικών και προοδευτικών δυνάμεων) στις οποίες συμμετείχαν και οπαδοί του Ερντογάν! Η λαϊκή εξέγερση υπήρξε αντιδραστική αντικειμενικά όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα της, της στήριξης και αντιδραστικού ερντογανικού καθεστώτος που στρέφεται προς ακόμη αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Εκτός αυτού, όπως προκύπτει απ’ τα video και τις πληροφορίες η πλειοψηφία των εξεγερμένων δεν προέρχεται βέβαια από προοδευτικούς χώρους, αλλά απ’ το φανατικό ισλαμικό ρεύμα, που χειραγωγεί ο Ερντογάν και οι ιμάμηδες. Τα τζαμιά καλούσαν συνεχώς τους πιστούς να κατέβουν στο δρόμο και αποτέλεσαν τα κέντρα της εξέγερσης υπέρ του Ερντογάν. Το «Αλλάχ ου Άκμπαρ» αποτέλεσε τη σημαία της λαϊκής εξέγερσης… Ο θεοσεβούμενος όμως Ερντογάν διέπραξε μέγιστο ανοσιούργημα κατά των νεκρών αντιπάλων του. Ως νέος Κρέων απαγόρεψε τη θρησκευτική ταφή τους…

πηγη: prin.gr

Δεκατρία δισεκατομμύρια και όχι εννιά δισεκατομμύρια άνθρωποι θα απομυζούν το 2100 έναν φτωχότερο και πιο μολυσμένο πλανήτη! Ο ένας στους τρεις κατοίκους της Γης θα είναι Αφρικανός και η Νιγηρία θα είναι η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου. 

Μέχρι πρόσφατα οι περισσότεροι ειδικοί πίστευαν πως η περιβόητη “πληθυσμιακή βόμβα” ήταν στην ουσία ένας Μαλθουσιανός μύθος που θα αφοπλίζονταν οριστικά κάπου στα μέσα του αιώνα που διανύουμε.
Εκτιμούσαν πως ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταματούσε να αυξάνεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, θα σταθεροποιούνταν και κατόπιν θα άρχιζε αργά αλλά σταθερά να μειώνεται.

Ωστόσο ανατροπή στις μέχρι τώρα εκτιμήσεις και προβλέψεις για το μέγεθος του πληθυσμού της Γης φέρνει μια μια νέα έρευνα ειδικών, η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την επερχόμενη πληθυσμιακή έκρηξη. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της νέας έρευνας, τα οποία δημοσιεύθηκαν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2014 στην επιθεώρηση Science, ο παγκόσμιος πληθυσμός όχι μόνον δε θα σταθεροποιηθεί στα μέσα του 21ου αιώνα, αλλά θα συνεχίσει να αυξάνεται εκρηκτικά φτάνοντας τα 13 δισεκατομμύρια ως το 2100 και έπεται συνέχεια.

Έως πρόσφατα οι ειδικοί δημογράφοι του ΟΗΕ προέβλεπαν πως ο πληθυσμός της Γης, που σήμερα αριθμεί 7,1 δισεκατομμύρια, θα αυξάνονταν με χαμηλότερους ρυθμούς κατά τις επόμενες δεκαετίες και θα κορυφώνονταν γύρω στα 9,4 δισεκατομμύρια κάπου μεταξύ του 2050-2075 και κατόπιν θα μειώνονταν στα 9 δισεκατομμύρια γύρω στο 2100. Άρα η λεγόμενη “πληθυσμιακή βόμβα” ουσιαστικά θα αφοπλίζονταν. Όμως η νέα έρευνα, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, προβλέπει πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.

Αντίθετα η δημογραφική έκρηξη θα συνεχιστεί, κυρίως στην υποσαχάριο Αφρική, και ο παγκόσμιος πληθυσμός θα κυμαίνεται το 2100 κάπου μεταξύ 11-13 δισεκατομμύρια, με επικρατέστερο σενάριο τα 12 δισεκατομμύρια. Το συμπέρασμα είναι πως το 2100 θα κατοικούν τουλάχιστον 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι περισσότεροι απ' όσοι προβλέπονταν ως πρόσφατα με ότι σημαίνει αυτό  στους τομείς του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, της ενέργειας, της οικονομίας, της κοινωνίας  και της γεωπολιτικής, καθώς, όπως έχει αποδείξει ως τώρα η Ιστορία, περισσότεροι άνθρωποι σπάνια δημιουργούν λιγότερα προβλήματα.   

Η Αφρική ενεργοποιεί την «Πληθυσμιακή Βόμβα»

Χρησιμοποιώντας μια νέα στατιστική μέθοδο, που θεωρείται και πιο ακριβής, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον απορρίπτουν ως αβέβαιες τις μέχρι τώρα προβλέψεις των ειδικών του ΟΗΕ, που εκτιμούσαν πως ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταθεροποιούνταν στα 9 δισεκατομμύρια και θα σταματούσε να αυξάνεται το αργότερο ως το 2100. Σύμφωνα με το δικό τους στατιστικό μοντέλο οι συντάκτες της νέας έρευνας συμπεραίνουν πως υπάρχουν 80% πιθανότητες ο παγκόσμιος πληθυσμός να είναι μεταξύ 11-13 δισεκατομμύρια το 2100 και να συνεχίσει να αυξάνεται κατά τον 22ο αιώνα έστω και με πιο αργούς ρυθμούς.

Σύμφωνα με τη νέα έρευνα η πληθυσμιακή έκρηξη θα προέλθει κυρίως από την Αφρική και ειδικά από το υποσαχάριο τμήμα της, που θα τετραπλασιάσει τον πληθυσμό της στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Συγκεκριμένα η Μαύρη Ήπειρος από το ένα δισεκατομμύριο κατοίκους που είναι σήμερα το 2100 θα φιλοξενεί έναν πληθυσμό μεταξύ 3,5 και 5,1 δισεκατομμυρίων και θα είναι τόσο πυκνοκατοικημένη, όσο και η σημερινή Κίνα! Μάλιστα οι ίδιοι ερευνητές θεωρούν πιθανό ο πληθυσμός της Νιγηρίας, που  σήμερα ανέρχεται στα 170 εκατομμύρια, να φτάσει ακόμη και το 1,5 δισεκατομμύριο κατοίκους (!) και να ξεπεράσει έτσι τον πληθυσμό της Ινδίας, ο οποίος θα κορυφωθεί το 2060 στο 1,7 δισεκατομμύρια και κατόπιν θ' αρχίσει να μειώνεται.

Όσο για τον πληθυσμό της Κίνας, που είναι σήμερα η πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη, αυτός θα κορυφωθεί το 2020 στο 1,4 δισεκατομμύρια και κατόπιν θα αρχίσει να μειώνεται πέφτοντας το 2100 στο ένα δισεκατομμύριο περίπου. Μια νέα δημογραφική τάξη πραγμάτων φαίνεται πως ανατέλλει στον πλανήτη Γη, που θα ανατρέψει τα πάντα, θα αλλάξει ριζικά το πρόσωπο του πλανήτη μας και θα φέρει την Αφρική και τους κατοίκους της στο επίκεντρο των μελλοντικών παγκόσμιων εξελίξεων.  

Ωστόσο ο John Wilmoth, επικεφαλής του Τμήματος του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό, θεωρεί πως η νέα έρευνα “δεν είναι προβλέψεις, αλλά προβολές για το τι πρόκειται να συμβεί αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις”. Με άλλα λόγια θεωρεί πως υπάρχουν ακόμη περιθώρια παρεμβάσεων ώστε να μην οδηγηθούμε σε πληθυσμιακή έκρηξη. Ο ίδιος βέβαια παραδέχεται πως η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάζει πολλές καινοτομίες ως προς την κλίμακα των υπολογισμών και αποτελεί “μια πολύ πιο πειστική ανάλυση της αβεβαιότητας, αν και μπορεί να απέχει από την μελλοντική πραγματικότητα κατά δύο δισεκατομμύρια”. Σε κάθε περίπτωση παραδέχεται πως ο παγκόσμιος πληθυσμός το 2100 θα είναι πολύ περισσότερος  απ' όσο τον υπολόγιζαν ως τώρα, κάτι που συνιστά αρνητική εξέλιξη επαναφέροντας το “ξεπερασμένο” ζήτημα του υπερπληθυσμού και πάλι στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας με τα παγκόσμια προβλήματα.  

Άλλωστε στην εποχή μας πάνω από το 90% της παγκόσμιας πληθυσμιακής αύξησης συντελείται στα φτωχότερα 2/3 του πλανήτη: μια πραγματική «δημογραφική βόμβα» (D-Bomb) που απειλεί με αποσταθεροποίηση όχι μόνον τις φτωχότερες περιοχές του νοτίου ημισφαιρίου αλλά και τις πλούσιες περιοχές του γερασμένου Βορρά, που κατακλύζονται από αλλεπάλληλα κύματα   μεταναστών και προσφύγων. Για μια ακόμη φορά ο δημογραφικός χάρτης του πλανήτη μας αλλάζει: ενώ ο πληθυσμός πολλών χωρών του φτωχού Νότου συνεχίζει να αυξάνεται αλματωδώς, σχεδόν όλες οι χώρες του πλούσιου Βορρά μαστίζονται από υπογεννητικότητα και αυξανόμενη γήρανση. Ειδικότερα η γήρανση του πληθυσμού προβάλει ως η μεγαλύτερη πρόκληση του 21ου αιώνα.

Αποτελεί το υπέρτατο πολιτικό και οικονομικό ζήτημα του νέου αιώνα, όχι μόνον για τις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά και για τις αναπτυσσόμενες, οι οποίες, αργά ή γρήγορα, θα γεράσουν με τη σειρά τους. Μια Νέα Γκρίζα Παγκόσμια Τάξη γεννιέται και αποτελεί παρενέργεια της πρωτοφανούς πληθυσμιακής έκρηξης του ανθρώπινου είδους κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και η οποία προβλέπεται να συνεχιστεί και στο μεγαλύτερο τμήμα του 21ου αιώνα. Η γήρανση αποτελεί απλώς το άλλο πρόσωπο του υπερπληθυσμού, με εξαίρεση φυσικά την υποσαχάριο Αφρική που θα συνεχίσει να έχει περισσότερους νέους απ' ότι γέρους ως τα τέλη 2100, την εποχή δηλαδή που ο υπόλοιπος κόσμος θα έχει μεταβληθεί σ' ένα απέραντο γηροκομείο.

Παραπομπές
Περιοδικό Science, Experts Be Damned: World Population Will Continue to Rise, 18.9.2014 (http://news.sciencemag.org/economics/2014/09/experts-be-damned-world-population-will-continue-rise) # Wolfgang Lutz, Global Environmental Change,  International Institute for Applied Systems Analysis (IIASA) Vienna #  Γιώργος Στάμκος, Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου, εκδ. Άγνωστο 2004 # The Economist, Ο Κόσμος του 2050, κεφ. John Parker, Όχι Ακριβώς Μοίρα # Paul Kennendy, Προετοιμασία για τον 21ο Αιώνα, 1994 # Thomas Malthus,  Δοκίμιο για τις Αρχές του Πληθυσμού (An Essay on the Principle of Population) # Chamie Joseph, The New Population Order, UN Population Division 2000 # Carl Haub, How Many People Have Ever Lived on Earth?, Population Today.

* Ο Γιώργος Στάμκος (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.) είναι συγγραφέας και δημιουργός του ΖΕΝΙΘ (www.zenithmag.wordpress.com)

πηγη: tvxs.gr

Μισό δισ. ευρώ μειώθηκε το εισόδημα των Ελλήνων και μισό δισ. αυξήθηκαν οι φόροι - Ο απόλυτος δημοσιονομικός παραλογισμός - Συνεχίζει ακάθεκτος τη φτωχοποίηση του λαού μέχρι να υπάρξει απόλυτος εξευτελισμός της ποιότητας ζωής

Το μοντέλο της φτωχοποίησης του λαού συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Ο κ. Τσίπρας και η παρέα του συνεχίζουν να υπηρετούν την εσωτερική υποτίμηση παρά την πανθομολογούμενη αποτυχία αυτής της μεθοδολογίας.

Ο κ. Τσίπρας, με τις ευλογίες των δανειστών συνεχίζει την εσωτερική υποτίμηση μέχρι να υπάρξει απόλυτος εξευτελισμός της κοινωνίας.

Κι όλα αυτά βεβαίως γίνονται χωρίς καμία απολύτως αντίδραση από τα διάφορα αντιμνημονιακά κινήματα που έσφυζαν από αντίδραση με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Τούτο, είναι και από τα βασικά επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν ότι όσο ο κ. Τσίπρας ελέγχει τα δήθεν επαναστατικά και ριζοσπαστικά κινήματα, τόσο οι δανειστές θα παρατείνουν την παραμονή του στην εξουσία.

Προσέξτε λοιπόν τι αναφέρουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ:

Κατά 500 εκατ. ευρώ ή 1,8% μειώθηκε το α’ τρίμηνο εφέτος το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά και διαμορφώθηκε σε 26,4 δισ. ευρώ από 26,9 δισ. ευρώ το α’ τρίμηνο πέρσι.

Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τους τριμηνιαίους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς θεσμικών τομέων της ΕΛΣΤΑΤ και συνάδουν με τα στοιχεία για τους τριμηνιαίους λογαριασμούς της Γενικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με τα οποία:

Το α΄ τρίμηνο εφέτος οι φόροι στο εισόδημα και στην περιουσία αυξήθηκαν κατά 490 εκατ. ευρώ, σε 3,719 δισ. ευρώ από 3,229 δισ. ευρώ (αποτελούν εφέτος το 19,7% των συνολικών εσόδων από 18,9% το α’ τρίμηνο πέρσι.

Παράλληλα, η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά, μειώθηκε κατά 2,7%, από 29,7 δισ. ευρώ σε 28,9 δισ. ευρώ. Ενώ, το ποσοστό αποταμίευσης ήταν -9,4% το πρώτο τρίμηνο του 2016 σε σχέση με -0,4% το πρώτο τρίμηνο του 2015.

Σύμφωνα επίσης με τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς θεσμικών τομέων, το α’ τρίμηνο εφέτος οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου του τομέα των μη χρηματοοικονομικών εταιρειών αυξήθηκαν κατά 28,6% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2015, από 2,361 δισ. ευρώ σε 3,037 δισ. ευρώ. Το ποσοστό των επενδύσεων του τομέα που ορίζεται ως οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου προς την ακαθάριστη προστιθέμενη αξία, ήταν 24,8% εφέτος σε σχέση με 18,8% πέρυσι.

Η εικόνα της πραγματικής οικονομίας είναι εξόχως θλιβερή αφού όπως μπορείτε να αντιληφτείτε δεν υπάρχει καμία απολύτως αποταμίευση από το μέσο Έλληνα πολίτη και καταρρίπτεται πλήρως το επιχείρημα των διαφόρων φωστήρων του οικονομικού επιτελείου, ότι «ακόμα υπάρχει… λίπος στην αγορά».