Dave Zirin | μετάφραση Πάνος Πέτρου

αναδημοσίευση από thenation.com

Σε άρθρο που γράφτηκε πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Dave Zirin αναδεικνύει την «άλλη μεριά» πίσω από την ιστορία της ομάδας προσφύγων στην Ολυμπιάδα του Ρίο, αυτήν της υποκρισίας της ΔΟΕ. Σε μια Ολυ­μπιά­δα όπου υπάρ­χουν ελά­χι­στες «όμορ­φες ιστο­ρί­ες», υπάρ­χει μία από την οποία έχουν αρ­πα­χτεί οι δη­μο­σιο­γρά­φοι και οι λά­τρεις των Ολυ­μπια­κών, λες και είναι σω­σί­βια λέμ­βος στο μο­λυ­σμέ­νο Κόλπο Γκουα­να­μπά­ρα. Πρό­κει­ται για την ιστο­ρία της πρώ­της Ολυ­μπια­κής Ομά­δας Προ­σφύ­γων στην ιστο­ρία, και αναμ­φί­βο­λα οι προ­σω­πι­κές δια­δρο­μές αυτών των αν­θρώ­πων είναι εντυ­πω­σια­κές. Οι 10 αθλη­τές-τριες θα πα­ρε­λά­σουν στην τε­λε­τή έναρ­ξης χωρίς εθνι­κή ση­μαία. Θα ανε­μί­σει μόνο η Ολυ­μπια­κή ση­μαία και οι 10 συμ­με­τέ­χο­ντες -η νε­ό­τε­ρη των οποί­ων είναι 13 ετών- θα εκ­προ­σω­πή­σουν τον εκρη­κτι­κά αυ­ξα­νό­με­νο προ­σφυ­γι­κό πλη­θυ­σμό όλου του πλα­νή­τη, που αυτήν τη στιγ­μή εκτι­μά­ται πως φτά­νει τα 60 εκα­τομ­μύ­ρια άτομα. Κο­λυμ­βη­τές-τριες από τη Συρία, αθλη­τές τζού­ντο από την Λαϊκή Δη­μο­κρα­τία του Κον­γκό και δρο­μείς από το Νότιο Σου­δάν. Πρό­κει­ται για ζω­ντα­νές απο­δεί­ξεις της ικα­νό­τη­τας ενός αν­θρώ­που να αντέ­χει και να ξε­περ­νά δυ­σκο­λί­ες. Θα ακού­σε­τε αρ­κε­τές φορές, για πα­ρά­δειγ­μα, την ιστο­ρία της Γιούσ­ρα Μαρ­ντί­νι από τη Συρία, η οποία κο­λύ­μπη­σε για 3μιση ώρες, κα­θο­δη­γώ­ντας μια μικρή βάρκα με 20 πρό­σφυ­γες. Είναι 18 ετών. «Δεν μι­λά­με την ίδια γλώσ­σα. Εί­μα­στε όλοι από δια­φο­ρε­τι­κές χώρες. Αλλά η Ολυ­μπια­κή ση­μαία μας ένωσε και τώρα εκ­προ­σω­πού­με 60 εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους από όλο τον κόσμο», είπε στην πρώτη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου στο Ρίο. «Θέ­λου­με να δεί­ξου­με σε όλους ότι μπο­ρού­με να κά­νου­με το οτι­δή­πο­τε. Καλοί αθλη­τές. Καλοί άν­θρω­ποι… οι πρό­σφυ­γες είναι κα­νο­νι­κοί άν­θρω­ποι που έπρε­πε να εγκα­τα­λεί­ψουν τις πα­τρί­δες τους. Όχι επει­δή το ήθε­λαν, όχι γιατί ήθε­λαν να γί­νουν πρό­σφυ­γες ή να δρα­πε­τεύ­σουν ή να απο­κτή­σουν δράμα στις ζωές τους. Έπρε­πε να φύ­γουν». Κατά την άφιξή τους στο Ολυ­μπια­κό χωριό, συ­νά­ντη­σαν ένα «εκ­στα­τι­κό κα­λω­σό­ρι­σμα» και αγκα­λιά­στη­καν από εκα­το­ντά­δες άλ­λους αθλη­τές. Να πε­ρι­μέ­νε­τε αντί­στοι­χες αντι­δρά­σεις τη στιγ­μή που θα μπουν στο Στά­διο Μα­ρα­κα­νά για την τε­λε­τή έναρ­ξης. Κι όμως, υπάρ­χει μια πα­ρα­φω­νία σε αυτήν την ιστο­ρία. Εγώ την εντό­πι­σα πρώτη φορά όταν διά­βα­ζα μια από τις λυ­πη­ρές ιστο­ρί­ες αυτών των γεν­ναί­ων αθλη­τών και ξαφ­νι­κά εμ­φα­νί­στη­κε στην οθόνη μου αυτή η φράση του προ­έ­δρου της Διε­θνούς Ολυ­μπια­κής Επι­τρο­πής, Τόμας Μπαχ: «Αυτοί οι πρό­σφυ­γες δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν ομάδα, δεν έχουν ση­μαία, δεν έχουν εθνι­κό ύμνο. Θα τους προ­σφέ­ρου­με ένα σπίτι στο Ολυ­μπια­κό Χωριό μαζί με όλους τους άλ­λους αθλη­τές του πλα­νή­τη. Ο Ολυ­μπια­κός ύμνος θα παί­ξει προς τιμήν τους και η Ολυ­μπια­κή ση­μαία θα τους οδη­γή­σει στο Ολυ­μπια­κό Στά­διο. Θα είναι ένα σύμ­βο­λο ελ­πί­δας για όλους τους πρό­σφυ­γες του πλα­νή­τη, και θα κάνει τον κόσμο πιο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νο για το μέ­γε­θος της κρί­σης. Θα είναι επί­σης ένα σήμα στην διε­θνή κοι­νό­τη­τα ότι οι πρό­σφυ­γες είναι συ­νάν­θρω­ποί μας και πλού­τος για την κοι­νω­νία. Αυτοί οι πρό­σφυ­γες αθλη­τές θα δεί­ξουν στον κόσμο ότι παρά τις αδια­νό­η­τες τρα­γω­δί­ες τις οποί­ες αντι­με­τώ­πι­σαν, ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να συμ­βά­λει στην κοι­νω­νία με το τα­λέ­ντο του, τις ικα­νό­τη­τες του και την δύ­να­μη του αν­θρω­πί­νου πνεύ­μα­τος». Ο Τόμας Μπαχ είναι ένας άν­θρω­πος που ξέρει πολύ καλά ότι η Ολυ­μπιά­δα περ­νά­ει ζόρια: Οι κά­τοι­κοι πολ­λών υπο­ψή­φιων να φι­λο­ξε­νή­σουν επό­με­νους αγώ­νες πό­λε­ων έχουν δη­λώ­σει φω­να­χτά ότι δεν θέ­λουν να έχουν καμία σχέση με την τε­ρά­στια κοι­νω­νι­κή ανα­στά­τω­ση που φέρ­νουν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώ­νες. Ένας από τους λό­γους που ανα­φέ­ρουν οι δια­δη­λω­τές από τη Βο­στώ­νη ως την Κρα­κο­βία είναι ότι η άφιξη των Αγώ­νων ση­μαί­νει εκτο­πι­σμό των φτω­χών και ευά­λω­των πο­λι­τών. Αυτός ο εκτο­πι­σμός προ­κα­λεί αυτό που ο ΟΗΕ απο­κα­λεί «εσω­τε­ρι­κά εκτο­πι­σμέ­νο πρό­σω­πο». Κάθε Ολυ­μπιά­δα προ­κα­λεί τέ­τοιους «εσω­τε­ρι­κούς πρό­σφυ­γες», με απο­κο­ρύ­φω­μα το 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο στο Πε­κί­νο το 2008. Είτε στην Ατλά­ντα είτε στη Σεούλ, η Ολυ­μπιά­δα είναι κάτι που προ­κα­λεί αστέ­γους εξαι­τί­ας των απαι­τή­σε­ων της ΔΟΕ. Το Ρίο απέ­κτη­σε 77.000 εσω­τε­ρι­κούς πρό­σφυ­γες από την στιγ­μή που ανέ­λα­βε τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες το 2009. Οι πιο διά­ση­μες εξώ­σεις έγι­ναν ελά­χι­στα μέτρα από το χώρο των Αγώ­νων, στην κοι­νό­τη­τα Vila Autódromo, όπου μόλις αυτήν την εβδο­μά­δα ολο­κλη­ρώ­θη­κε ο εκτο­πι­σμός και των τε­λευ­ταί­ων κα­τοί­κων που επέ­με­ναν να μεί­νουν στις εστί­ες τους. Καθώς γνώ­ρι­σα πολ­λές από τις οι­κο­γέ­νειες της Vila Autódromo που αντι­με­τώ­πι­σαν βία και άκου­σα τις ιστο­ρί­ες τους, βρί­σκω την πρώτη φράση του Μπαχ ορια­κά πα­ρα­νοϊ­κή. Δια­βά­στε την ξανά: «Αυτοί οι πρό­σφυ­γες δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν ομάδα, δεν έχουν ση­μαία, δεν έχουν εθνι­κό ύμνο. Θα τους προ­σφέ­ρου­με ένα σπίτι στο Ολυ­μπια­κό Χωριό». Προ­σφέ­ρε­ται ένα προ­σω­ρι­νό σπίτι σε 10 αν­θρώ­πους, ενώ εκα­το­ντά­δες οι­κο­γέ­νειες εκ­διώ­κο­νται από τα πραγ­μα­τι­κά τους σπί­τια. Οι ιστο­ρί­ες από την Vila Autódromo μπο­ρεί να μην προ­κα­λέ­σουν την ίδια έμπνευ­ση στους δη­μο­σιο­γρά­φους, αλλά δεν είναι λι­γό­τε­ρο τρο­μα­κτι­κές: Μαρ­τυ­ρί­ες ηλι­κιω­μέ­νων αν­θρώ­πων να δέ­χο­νται απει­λές, πόρ­τες να σπάνε από την αστυ­νο­μία που ει­σβά­λει ένο­πλη, γεί­το­νες να απο­μα­κρύ­νο­νται με τη βία ο ένας από τον άλλο. Δεν είναι μια «όμορ­φη ιστο­ρία», αλλά η γεν­ναιό­τη­τα των κα­τοί­κων της κοι­νό­τη­τας είναι εξί­σου ζω­ντα­νή από­δει­ξη της δύ­να­μης του αν­θρω­πί­νου πνεύ­μα­τος και καλά θα κά­νε­τε να πι­στέ­ψε­τε ότι είναι κι αυτή μια ιστο­ρία των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων. Δεν ξε­χά­σω ποτέ τη γνω­ρι­μία μου με την Σά­ντρα το Μάη. Μια από τις λίγες που αρ­νή­θη­κε είτε να εκ­φο­βι­στεί είτε να εξα­γο­ρα­στεί, η Σά­ντρα μου είπε πως κρα­τού­σε τη θέση της γιατί «είναι ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει ένας χώρος όπου να μπο­ρούν να ζουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι άν­θρω­ποι στο Ρίο». Συ­μπλή­ρω­σε, «θα έπρε­πε να δί­νουν Ολυ­μπια­κά με­τάλ­λια για το πέ­ταγ­μα αν­θρώ­πων έξω από τα σπί­τια τους». Όλοι έχου­με ακού­σει τη φράση «greenwashing» (ΣτΜ: «πρά­σι­νο ξέ­πλυ­μα» σε ελεύ­θε­ρη από­δο­ση), όταν μια εται­ρία ή κυ­βέρ­νη­ση που είναι εχθρι­κή απέ­να­ντι στα πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά ζη­τή­μα­τα στή­νει μια ψεύ­τι­κη «βι­τρί­να» για να κερ­δί­σει δη­μό­σια συ­μπά­θεια που κα­νο­νι­κά δεν αξί­ζει. Δεν ξέρω αν υπάρ­χει λέξη «refugee-washing», αλλά ίσως θα έπρε­πε να υπάρ­χει.

Πηγή: rproject.gr

Τη δύσκολη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί για την πλειοψηφία των εργαζομένων και συνταξιούχων της χώρας θα επιδεινώσουν τα μέτρα που θα αποφασιστούν στη διαπραγμάτευση κυβέρνησης και θεσμών το φθινόπωρο. Μετά τις ανατροπές στο ασφαλιστικό και τα φορολογικά, τον επόμενο μήνα μπαίνουν στη διαπραγμάτευση πλην των εργασιακών και μέτρα που αφορούν σοβαρές αντιλαϊκές ανατροπές στην πρόνοια, δηλαδή αλλαγές που θα επιβαρύνουν τους εργαζόμενους με τις μεγαλύτερες ανάγκες.

Όπως κάθε φορά η κυβέρνηση ισχυρίζεται και θα ισχυριστεί ότι δεν πρόκειται να παρθούν αποφάσεις που θα επιβαρύνουν το λαό, τουλάχιστον το φτωχότερο τμήμα του, υπάρχει όμως η διαπραγμάτευση, στην οποία πέρα από το τι θέλει και τι δηλώνει η κυβέρνηση θα παίξουν ρόλο οι δεσμεύσεις που ήδη έχει αναλάβει και οι απαιτήσεις των δανειστών, οι οποίες θα μπουν στο τραπέζι.

Για την καλύτερη ενημέρωση των αναγνωστών του Εργατικού Αγώνα δημοσιεύουμε σήμερα δύο άρθρα της εφημερίδας «Καθημερινή». Το πρώτο αφορά στις υποδείξεις της παγκόσμιας τράπεζας για τις περικοπές στην πρόνοια με τίτλο «Μαχαίρι στις δαπάνες της κοινωνικής πρόνοιας». Το δεύτερο αφορά στις απαιτήσεις των δανειστών για τη γενικότερη αναδιάρθρωση των κοινωνικών παροχών στην κατεύθυνση της ουσιαστικής μείωση τους, με τίτλο «Τρύπα ως 900 εκατ. βλέπει η τρόικα το ’17».

Το πρώτο:

Παγκόσμια Τράπεζα: Κόψτε φοροαπαλλαγές και επιδόματα

Έστειλε λίστα στην Αθήνα και προτείνει κατάργηση άνω των 100 παροχών

της Ρούλας Σαλούρου.

Νέο «ψαλίδι» σε όλο το φάσμα των φοροαπαλλαγών και κυρίως σε αυτές που ισχύουν για ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, κατάργηση του επιδόματος θέρμανσης και «μαχαίρι» σε παροχές ανταποδοτικού τύπου, για τις οποίες έχουν καταβληθεί εισφορές, προβλέπει η λίστα που έχει ήδη παραδώσει στην ηγεσία του υπουργείου Εργασίας η Παγκόσμια Τράπεζα.

Ως γνωστόν, η τελευταία, μέσω του 2ου μνημονίου, έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στην αναδιάρθρωση του προνοιακού συστήματος στη χώρα μας. Συνεπώς, οι προτάσεις της έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Η λίστα περιλαμβάνει στα υπό «αναδιάρθρωση επιδόματα», μεταξύ άλλων, περισσότερες από 100 παροχές που δίνονται σε είδος ή σε χρήμα σε ασφαλισμένους ή ανέργους.

Όπως προαναφέρθηκε, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στις εκπτώσεις φόρων (φοροαπαλλαγές) από τις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, με στόχο την εξοικονόμηση περίπου 100-120 εκατ. ευρώ. Επίσης, στο επίδομα θέρμανσης, καθώς διαπιστώθηκε ότι, βάσει των κριτηρίων που εφαρμόζονται, ενδέχεται οι δικαιούχοι να μην είναι πάντα αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη ένα τέτοιο μέτρο. Το καλό είναι ότι η Τράπεζα δεν επιμένει σε περικοπές στα οικογενειακά επιδόματα.

Περικοπές σε όλο το φάσμα των φοροαπαλλαγών, με κυρίαρχες αυτές που ισχύουν για ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, κατάργηση του επιδόματος θέρμανσης και «μαχαίρι» σε παροχές ανταποδοτικού τύπου για τις οποίες έχουν καταβληθεί εισφορές, περιλαμβάνει η λίστα που έχει ήδη παραδώσει στην ηγεσία του υπουργείου Εργασίας η Παγκόσμια Τράπεζα. Με στόχο τη μείωση των «ήδη περιορισμένων», όπως και το μνημόνιο αναγνωρίζει, δαπανών για κοινωνική πρόνοια στην Ελλάδα, σε μια περίοδο που οι δικαιούχοι τέτοιων παροχών αυξάνονται με δραματικό ρυθμό, τα συναρμόδια υπουργεία Εργασίας και Οικονομικών αναζητούν κεφάλαια, που ενδεχομένως να αγγίξουν και το 1 δισ. ευρώ, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί από τον Ιανουάριο του 2017 η καθολική εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης (KEA).

Πρόκειται για μια παραλλαγή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (EEE), η δεύτερη φάση του οποίου αναμένεται να ξεκινήσει σε 30 δήμους της χώρας εντός του Αυγούστου. Η μεταρρύθμιση της πρόνοιας έρχεται αμέσως μετά την ασφαλιστική μεταρρύθμιση και αναμένεται να βάλει φωτιά στη διαπραγμάτευση του φθινοπώρου, καθώς θα συζητείται με τους εκπροσώπους των δανειστών παράλληλα με τις αλλαγές στα εργασιακά.

100 παροχές

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Κ», η Παγκόσμια Τράπεζα, που μέσω του 2ου μνημονίου έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στην αναδιάρθρωση του προνοιακού συστήματος στη χώρα μας, περιλαμβάνει στα υπό «αναδιάρθρωση επιδόματα», μεταξύ άλλων, πάνω από 100 παροχές που δίνονται σε είδος ή σε χρήμα σε ασφαλισμένους ή και ανέργους, εκ των οποίων οι περισσότερες είναι ανταποδοτικού χαρακτήρα (π.χ. επιδότηση κατασκηνώσεων για ανέργους), ενώ κάποιες ήδη έχουν κοπεί (δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα σε ανέργους).

Στη λίστα με τις υποδείξεις υπάρχουν ακόμη και οι εκπτώσεις φόρων (φοροαπαλλαγές) από τις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, με στόχο την εξοικονόμηση περίπου 100 με 120 εκατ. ευρώ. Ήδη, στο υπουργείο Οικονομικών «μετράνε» τις πιθανές αποδόσεις ενός τέτοιου ενδεχομένου, εξετάζοντας παράλληλα ποιοι από τους δικαιούχους των συγκεκριμένων φοροαπαλλαγών έχουν υψηλά εισοδήματα που δικαιολογούν πιθανή χρήση ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών εκτός εθνικού συστήματος υγείας και ποιοι κάνουν εκτεταμένη χρήση λόγω χρόνιων ή σοβαρών ασθενειών.

Στο στόχαστρο της Παγκόσμιας Τράπεζας έχει μπει και το επίδομα θέρμανσης καθώς διαπιστώθηκε ότι, βάσει των κριτηρίων που εφαρμόζονται, ενδέχεται οι δικαιούχοι να μην είναι πάντα αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη ενός τέτοιου μέτρου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Παγκόσμια Τράπεζα δεν επιμένει σε περικοπές στα οικογενειακά επιδόματα, καθώς διαπιστώνει ότι η συνολική δαπάνη υπολείπεται των πραγματικών αναγκών ενός σύγχρονου και στοχοθετημένου συστήματος στήριξης των παιδιών. Να σημειωθεί ότι η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας και η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν σχεδιάζονται μειώσεις σε επιδόματα που λαμβάνουν άτομα με ειδικές ανάγκες καθώς και στα οικογενειακά επιδόματα, παρότι οι εκπρόσωποι των δανειστών και κυρίως το ΔΝΤ έχουν θέσει ανοιχτά το θέμα της περικοπής τους.

Στο συμπληρωματικό μνημόνιο του Ιουνίου γίνεται εκτενής αναφορά, ενώ και κατά τη διάρκεια της πρώτης αξιολόγησης είχε τεθεί από τους δανειστές αίτημα να συμπεριληφθούν στα εισοδηματικά κριτήρια, βάσει των οποίων καταβάλλεται το ΚΕΑ κατά τη β΄ πιλοτική φάση, τα αναπηρικά, μη ανταποδοτικού χαρακτήρα επιδόματα που δίνονται στα άτομα με αναπηρία. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι επισημαίνουν πως οι δανειστές έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει πως το κόστος για την πληρωμή των αναπηρικών επιδομάτων, περίπου 700 εκατ. ευρώ τον χρόνο, είναι σημαντικά υψηλό και εκτιμούν ότι αναμένεται να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο κατά τη δεύτερη αξιολόγηση.

Η διαπραγμάτευση του Σεπτεμβρίου θεωρείται δύσκολη, καθώς για την εφαρμογή του Κοινωνικού Επιδόματος Αλληλεγγύης στο σύνολο των δικαιούχων ατόμων που διαβιώνουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, εκτιμάται ότι θα απαιτηθούν κεφάλαια που ξεπερνούν το 1 δισ. ευρώ. Υπάρχουν βέβαια και άλλα δύο σενάρια που εξετάζονται στο οικονομικό επιτελείο, σε συνεργασία με τους δανειστές. Σύμφωνα με το δεύτερο, και εφόσον αποφασιστεί να καλυφθούν οι ανάγκες του 80% των ατόμων που έχουν ανάγκη, θα απαιτηθούν κεφάλαια ύψους 750 εκατ. ευρώ, ενώ βάσει του τρίτου σεναρίου, και υπό την προϋπόθεση ότι θα αποφασιστεί η κάλυψη μικρότερου ποσοστού δικαιούχων, θα χρειαστεί η εξοικονόμηση 550 εκατ. ευρώ.

Τα συναρμόδια υπουργεία, πάντως, αναζητούν περίπου 900 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 270 εκατ. αφορούν κεφάλαια που και σήμερα δαπανώνται για την εφαρμογή του προγράμματος ενάντια στην ανθρωπιστική κρίση.

Ενώ τα υπ. Εργασίας και Οικονομικών αναζητούν κεφάλαια 1 δισ. ευρώ για τη χρηματοδότηση του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης το 2017.

Και το δεύτερο:

«Τρύπα» έως 900 εκατ. βλέπει η τρόικα το ’17

του Σωτήρη Νίκα.

Μπορεί το ζήτημα της αλλαγής των στόχων του πρωτογενούς πλεονάσματος να έχει αναδειχθεί ως η αιτία των συνεχόμενων παρατάσεων στην κατάθεση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, αλλά αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Κ», η τρόικα θεωρεί ότι με τις ελληνικές προτάσεις η δράση του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), που συμπεριλαμβάνεται στο Μεσοπρόθεσμο, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί για το 2017, κυρίως, αλλά και για τα επόμενα χρόνια. Και στο πλαίσιο αυτό προκύπτει μια «τρύπα» στον προϋπολογισμό του επόμενου έτους που μπορεί να φθάσει έως και τα 900 εκατ. ευρώ.

Όπως αναφέρουν στελέχη με γνώση των συζητήσεων που έχουν γίνει τον τελευταίο μήνα μεταξύ οικονομικού επιτελείου και δανειστών, η ελληνική πλευρά έχει ξεκαθαρίσει ότι το ΚΕΑ θα περιλαμβάνεται στο επικαιροποιημένο Μεσοπρόθεσμο, καθώς αποτελεί κυβερνητική πολιτική στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της κρίσης. Επισημαίνουν δε ότι το υπουργείο Οικονομικών έχει προσδιορίσει ως πηγές χρηματοδότησης του ΚΕΑ τις εξής:

1. Περικοπή δαπανών του υπουργείου Εθνικής Άμυνας κατά 250 εκατ. ευρώ.

2. Εξοικονόμηση δαπανών από τη δράση της επισκόπησης δαπανών (spending review) σε όλο τον δημόσιο τομέα. Πρόκειται για μια δράση που θα ξεκινήσει πιλοτικά από τον Σεπτέμβριο στα υπουργεία Οικονομικών, Οικονομίας και Πολιτισμού, ενώ θα επεκταθεί στα υπόλοιπα υπουργεία και στους φορείς της γενικής κυβέρνησης εντός του 2017. Στόχος είναι να έχει ολοκληρωθεί έως και τον Ιούλιο του επόμενου έτους, ώστε τα όποια οφέλη προκύψουν να εγγραφούν στον προϋπολογισμό του 2018. Οι φορείς του Δημοσίου θα κληθούν να εντοπίσουν έως και 10% των δαπανών τους που θα μπορούσαν να μη γίνουν. Κάτι που εάν συμβεί, μπορεί να οδηγήσει σε εξοικονόμηση της τάξης των 400-500 εκατ. ευρώ.

3. Μεταφορές κονδυλίων από διάφορους κωδικούς, όπου διαπιστώνεται ότι υπάρχει η δυνατότητα και το περιθώριο για να υλοποιηθεί η κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης.

Ωστόσο, η τρόικα έχει ήδη αντιδράσει αρνητικά στο σχέδιο αυτό, αμφισβητώντας την ικανότητα χρηματοδότησης του ΚΕΑ με αυτούς τους τρόπους. Αρχικά δεν θεωρούν αξιόπιστο το μέτρο της περικοπής των δαπανών του υπουργείου Άμυνας. Η μη ανταπόκριση του συγκεκριμένου υπουργείου σε αντίστοιχες δεσμεύσεις για τα προηγούμενα έτη είναι νωπή στις μνήμες των εκπροσώπων των θεσμών και για τον λόγο αυτό δεν εμπιστεύονται το υπουργείο Αμυνας ότι θα μπορούσε να προχωρήσει στις απαραίτητες περικοπές για να εξευρεθούν πόροι για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής.

Spending review

Επιπλέον, βλέπουν με προβληματισμό το μέτρο του spending review. Όχι γιατί θεωρούν ότι δεν μπορεί να προκύψει εξοικονόμηση από τη διαδικασία της επισκόπησης των δαπανών, αλλά επειδή η όποια εξοικονόμηση θα αποτυπωθεί στον προϋπολογισμό του 2018. Κατ’ επέκταση, η χρηματοδότηση του ΚΕΑ για το 2017 δεν μπορεί να στηριχθεί στο spending review, ενώ και για το 2018 θα πρέπει να ξεκινήσει η δράση για να διαπιστωθεί εάν μπορεί η κυβέρνηση να υπολογίζει σε σημαντική εξοικονόμηση.

Με αυτά τα δεδομένα, η τρόικα ζητεί τη λήψη μέτρων άμεσης απόδοσης για τον προϋπολογισμό. Και προτείνει την περικοπή γενικότερα επιδομάτων που υπάρχουν, αλλά και φοροαπαλλαγών («κοστίζουν» στον προϋπολογισμό συνολικά περί τα 950 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο), ειδικά στον τομέα της υγείας. Στο στόχαστρο των δανειστών βρίσκονται κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα, όπως για παράδειγμα η επιδότηση για τις καλοκαιρινές διακοπές. Το σκεπτικό πίσω από τις προτάσεις αυτές είναι ότι θα πρέπει να υπάρξει εν γένει αναδιάρθρωση του συστήματος παροχών που υπάρχουν στο Δημόσιο ανεξαρτήτως της μορφής που αυτά δίνονται (απευθείας, μέσω απαλλαγών κ.λπ.).

Η «κόντρα» αυτή για το ΚΕΑ και τον τρόπο χρηματοδότησής του αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην επίτευξη συμφωνίας για το επικαιροποιημένο Μεσοπρόθεσμο. Εμπόδιο που έρχεται να προστεθεί στο μεγάλο «αγκάθι» της μείωσης των στόχων του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2019 και το 2020 που επιδιώκει η Αθήνα και δεν θέλουν οι δανειστές. Το αποτέλεσμα αυτών των δύο παραγόντων είναι η δήλωση του υπουργού Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτου ότι το Μεσοπρόθεσμο θα κατατεθεί μετά τη λήξη της δεύτερης αξιολόγησης.

Πέραν αυτών, όμως, υπάρχουν και μικρότερα προβλήματα στην κατάρτιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Για παράδειγμα, σύμφωνα με πληροφορίες, στο εσωτερικό της τρόικας δεν υπάρχει συμφωνία για τις μακροοικονομικές προβλέψεις.

Επίσης, οικονομικό επιτελείο και θεσμοί δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία ούτε για την αποδοτικότητα των εσόδων, καθώς όσο δεν είναι σαφές το πώς θα κινηθεί η οικονομία, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ασφάλεια η εισπραξιμότητα των φόρων (σχέση εσόδων ως ποσοστό του ΑΕΠ). Είναι ξεκάθαρο ότι από Σεπτέμβριο οι δύο πλευρές θα έχουν έντονες διαπραγματεύσεις για να κλείσουν όλα τα ανοιχτά ζητήματα.

Αμφισβητεί τη δυνατότητα χρηματοδότησης του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης σύμφωνα με τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Πηγή: kathimerini.gr

1200 ΕΝΤΟΛΕΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΓΓΔΕ, 600 ΚΑΤΑΣΧΕΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑΜΕΙΑ.

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η "ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ" (ΔΙΑΓΡΑΦΗ) ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΧΡΕΩΝ

Το προβλημα των ιδιωτικών χρεών είναι το μεγαλύτερο απο τα προβλήματα της χώρας, μεγαλύτερο και από εκείνο του δημόσιου χρέους.

Το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται με ημίμετρα και ασπιρίνες αλλά με μια "επαναστατική" τομή.

Αυτή την ώρα είναι αναγκαία μια "σεισάχθεια" (διαγραφή), πρώτα απ' όλα στα χρέη των αδύναμων νοικοκυριών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και επαγγελματιών και της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Για να πραγματοποιηθεί και να στηριχτεί αυτή η γενικευμένη διαγραφή ιδιωτικών χρεών είναι προϋπόθεση να συνδεθεί με το πέρασμα της ελληνικής οικονομίας σε εθνικό νομισμα (βλέπε αναλυτικότερα εδώ).

Στη συνέχια η iskra παραθέτει αποκαλυπτικό ρεπορταζ του ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΑ αναφορικά με το κύμα κατασχέσεων αυτής της περιόδου:

Αντιμέτωπη με τη δυσάρεστη πραγματικότητα της αδυναμίας χιλιάδων μικροεπιχειρηματιών και επαγγελματιών να ανταποκριθούν σε παλιές και νέες οικονομικές υποχρεώσεις προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες βρίσκεται η κυβέρνηση, η οποία πιέζεται διπλά από τους δανειστές και την αγορά να δώσει διαφορετικές λύσεις στο πρόβλημα της υπερχρέωσης και των ληξιπρόθεσμων οφειλών, που ξεπερνούν πλέον τα 215 δισ. ευρώ.

Στις επικείμενες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές η κυβέρνηση καλλιεργεί την προσδοκία ότι θα επαναφέρει στο τραπέζι την πρόταση για αναβίωση ενός συστήματος γενναίας ρύθμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών, ωστόσο θεωρείται απίθανο να αναβιώσουν λύσεις όπως οι 100 δόσεις, καθώς οι πιστωτές εμμένουν στην εξάλειψη «χαριστικών ρυθμίσεων» παρά τη διαπιστωμένη αδυναμία ενός μεγάλου αριθμού οφειλετών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Ελλείψει ενός συνολικού συστήματος ρύθμισης του ιδιωτικού χρέους ώστε να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και με βάση το εισόδημα τα «κόκκινα» τραπεζικά χρέη και οι οφειλές προς το Δημόσιο, εκατομμύρια πολίτες και επαγγελματίες αντιμετωπίζουν πλέον τον κίνδυνο να βρεθούν εκτεθειμένοι τους επόμενους μήνες σε μαζικούς πλειστηριασμούς και κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων, τα οποία αποτελούν πλέον βασικά «όπλα» για το Δημόσιο και τις τράπεζες ώστε να ανακτήσουν μέρος των απλήρωτων χρεών.

Ηδη σήμερα σε καθημερινή βάση φεύγουν από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων πάνω από 1.200 ηλεκτρονικές εντολές κατάσχεσης τραπεζικών καταθέσεων, ενώ από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών αποστέλλονται άλλα 600 κατασχετήρια.

Πάνω από 4 εκατομμύρια φορολογούμενοι έχουν σήμερα ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία, άλλοι 300.000 οφειλέτες συνωστίζονται στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ περίπου 3 εκατομμύρια φάκελοι δανείων στις τράπεζες έχουν «κοκκινίσει», με τη μεγάλη πλειονότητα να είναι στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια.

Κι όλα αυτά ενώ διαπιστώνεται ότι η δυνατότητα καταβολής πολλαπλών δόσεων για να εξυπηρετηθούν ταυτόχρονα τα δάνεια, οι φορολογικές υποχρεώσεις και οι ασφαλιστικές εισφορές έχει περιοριστεί αισθητά και είναι πλέον θέμα χρόνου να αρχίσουν να «σκάνε» μαζικά ακόμη και οι ρυθμισμένες οφειλές, καθώς υπάρχει επικάλυψη δόσεων με νέες υποχρεώσεις.

Η επελαύνουσα ύφεση και η διαρκής συμπίεση των εισοδημάτων, μαζί με την αύξηση των φόρων, συμβάλλουν στη δημιουργία ενός ολοένα επιδεινούμενου περιβάλλοντος για την εξυπηρέτηση των χρεών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ουρές από νέα «κόκκινα» χρέη.

Από τα τελευταία στοιχεία προκύπτει ότι ήδη δύο στους τρεις που είχαν καταφύγει σε ρύθμιση χρεών στα ασφαλιστικά ταμεία έχουν τεθεί εκτός (περίπου 98.000 σε σύνολο 147.308 ρυθμίσεων), ενώ ειδικά για τη ρύθμιση των 100 δόσεων, το διάστημα Απριλίου - Ιουνίου 2016, ένας στους δύο οφειλέτες σε σύνολο 75.451 απεντάχθηκε.

Τον Ιούλιο, παράλληλα, δημιουργήθηκαν νέα ληξιπρόθεσμα χρέη 1,2 δισ. ευρώ στις εφορίες, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό στα 90 δισ. ευρώ, ενώ σύμφωνα με το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών, οι συνολικές ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις που έχουν υπαχθεί προς είσπραξη αυξήθηκαν στα 16,6 δισ. ευρώ και ξεπερνούν πλέον τα 25 δισ. ευρώ στο σύνολό τους.

Την ίδια στιγμή, στις τράπεζες τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και «ανοίγματα» δεν έχουν σταματήσει να αυξάνουν και ξεπερνούν πλέον, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, τα 108 δισ. ευρώ, με τις τράπεζες να προετοιμάζουν το έδαφος για ρυθμίσεις στη βάση του νέου Κώδικα Δεοντολογίας, αλλά και μπαράζ πλειστηριασμών.

Οι εκπρόσωποι των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ κ.ά.) ζητούν να δοθεί δεύτερη ευκαιρία για τη ρύθμιση χρεών και να επιτραπεί η δημιουργία ακατάσχετων λογαριασμών για τις επιχειρήσεις, ωστόσο όλα δείχνουν ότι μέχρι η κυβέρνηση και οι πιστωτές να καταλήξουν πλέον σε ένα σχέδιο κοινής αποδοχής για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, θα πρέπει να θεωρείται όνειρο θερινής νυκτός η επαναφορά ουσιαστικών διευκολύνσεων και το βάρος θα πέφτει σε πλειστηριασμούς και κατασχέσεις.

*Πηγή: efsyn.gr (Βασίλης Γεώργας)

του Δημήτρ Γρηγορόπουλου

H ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παρά την προσχώ­ρησή της σε μιαν εκ­δοχή της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης δι­αχείρισης επιχειρεί να διατηρεί μια γέφυρα με την πάλαι ποτέ αριστε­ρή ταυτότητά της. Εγχείρημα εξαι­ρετικά δύσκολο, αφού η μνημονιακή πολιτική του δεν έχει απλώς ακυρώ­σει τις αριστερές αφετηρίες του, αλ­λά και το πρόγραμμα ήπιου νεοφιλε­λευθερισμού της ΔΕΘ, που απλώς επιχειρούσε να ανασχέσει πτυχές της ακραίας φτώχειας.

Η ανάσχεση της ακραίας φτώχειας διατηρείται ως στόχος σε μια προσπάθεια σύναψης σταθερών πολιτικών δεσμών με τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, τα οποία μαζικά προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ με την προσδοκία όμως μιας άλλης πολιτικής. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ζει με τον εφιάλτη της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ, που επήλθε ως αποτέλε­σμα της απεμπόλησης του προοδευ­τικού προγράμματός του. Όπως συ­νέβη και με άλλα σοσιαλδημοκρα­τικά, αλλά και ευρωκομμουνιστικά κόμματα, που προσχώρησαν στον αστερισμό της νεοφιλελεύεθρης πο­λιτικής, η πλειοψηφία της κοινωνι­κής βάσης αλλά και τμήμα της ηγεσί­ας του ΠΑΣΟΚ προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ, που με περισσή δημαγω­γία αυτοπροβλήθηκε στις απογοη­τευμένες μάζες του ΠΑΣΟΚ ως το νεκραναστημένο συνεπές ΠΑΣΟΚ, που θα δικαίωνε τις ελπίδες τους.

Τώρα που και ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε τις προσδοκίες των προοδευτικών μαζών, που σχετικά πρόσφατα εντά­χτηκαν στις τάξεις του, πώς θα μπο­ρέσει να αποτρέψει ή να περιορίσει την αποστοίχισή του; Επειδή η λιτό­τητα είναι μια αναστρέψιμη πολιτική όχι μόνο στη χειμαζόμενη χώρα μας, αλλά συνολικά στην ΕΕ, μοναδική επιτρεπτή δυνατότητα για τον ΣΥ­ΡΙΖΑ παραμένει η νεοφιλελεύθερη πολιτική πρόνοιας που εφαρμόζεται στην ΕΕ, δηλαδή το δίχτυ προστασί­ας της ακραίας φτώχειας. Όπως ομο­λογεί και ο όρος, το πρόγραμμα αυτό δεν καλύπτει τα φτωχευμένα στρώ­ματα, αλλά μόνον το πιο ακραίο τμή­μα τους. Στην Ελλάδα που οι κάτω του ορίου φτώχειας αποτελούν περί­που το 1/3 του πληθυσμού και αυ­τοί που προσεγγίζουν το όριο αυτό αποτελούν το άλλο ένα τρίτο, το πρό­γραμμα ακραίας φτώχειας, θα καλύ­πτει στην καλύτερη περίπτωση μερι­κές εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιω­μένους όχι σε όλες τις βασικές ανά­γκες τους αλλά σε μερικές απ’ αυτές. Αυτή η αλήθεια επιβεβαιώνεται απ’ τα ελάχιστα κονδύλια που διατέθη­καν γι’ αυτά τα προγράμματα και που ανήλθαν στο «αστρονομικό» ποσό των 110 εκατ.!

Ωστόσο, η θρασύτα­τη δημαγωγία του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί λαθραία να καλλιεργήσει την εντύ­πωση ότι παρά τις δυσκολίες και πι­έσεις, σε αντίθεση με τις προηγού­μενες μνημονιακές κυβερνήσεις, προστατεύει γενικά τους φτωχούς, ενώ απλώς καλύπτει ορισμένες ανά­γκες της πιο ακραίας φτώχειας. Άλ­λο εφεύρημα της συριζαϊκής προ­παγάνδας είναι η «δίκαιη» κατανο­μή των βαρών. Σύμφωνα μ’ αυτήν την αντίληψη επιβάλλονται βάρη και στους οικονομικά ασθενείς και στους ισχυρούς, αλλά με «ταξικό» πρόση­μο. Δηλαδή, λιγότερα πληρώνουν οι ασθενέστεροι και περισσότερα οι οι­κονομικά εύρωστοι. Η φτωχοποίηση όμως πλήττει όλο και πιο ανισόμε­τρα τους οικονομικά ασθενέστερους, αφού σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής (10/7/16) το 80% των φορολογουμένων έχει εισόδημα κά­τω των 1.000 ευρώ το μήνα (μικτά), ενώ προβλέπεται περαιτέρω φτω­χοποίηση έως το 2018… Η απεγνω­σμένη προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ απ’ το ιδεολόγημα της προστασίας των φτωχών και της δίκαιης λιτότητας, περνάει στο κλασικό ρεφορμιστικό επιχείρημα του εξελικτικισμού:

«Και σήμερα εφαρμόζουμε κατά το δυνα­τόν το πρόγραμμά μας, όταν όμως η οικονομία μας περάσει τον κάβο (υποτίθεται απ’ το 2017) θα ξεδιπλώ­σουμε όλες τις πτυχές του προγράμ­ματός μας». Όμως στον ολοκληρω­τικό καπιταλισμό και δη για τις ανι­σόμετρα αναπτυσσόμενες χώρες, η υπερεκμετάλλευση της εργατικής τά­ξης θα είναι όρος της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Εκτός τούτου, ο ΣΥΡΙ­ΖΑ εκλέχτηκε, για να δώσει άμεσες λύσεις. Ακόμη και στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 έκλεινε κουτο­πόνηρα το μάτι στον ψηφοφόρο, επι­νοώντας το «παράλληλο» πρόγραμ­μα που όπως δηλώνει και ο όρος, θα εφαρμοζόταν παράλληλα και θα αντιστάθμιζε τις επιπτώσεις του μνη­μονίου. Τέλος, σε πρόσφατη συνέ­ντευξή του ο Αλ. Τσίπρας στο ΣΚΑΪ επισημοποίησε την ιδεολογική πο­λιτική στροφή και την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνοντας ότι: «Σή­μερα αριστερό και προοδευτικό είναι ό,τι μπορεί να δώσει προοπτική ανά­καμψης της οικονομίας και δημιουρ­γίας θέσεων εργασίας». Σε μια νεό­κοπη θεωρία της σύγκλισης, ο Αλ. Τσίπρας αναγορεύει την καπιταλιστι­κή διαχείριση σε αριστερή πολιτική, αρκεί να αναπτύσσει την οικονομία, έστω με υπερεκμετάλλευση, εκπόνη­ση της δημόσιας περιουσίας, κατα­στροφή του περιβάλλοντος και πο­λέμους, και να δημιουργεί θέσεις ερ­γασίας, έστω ολιγόμηνης διάρκειας, ανασφάλιστης πενιχρής αμοιβής και υπερεκμεταλλευόμενης. Μπορεί θε­ωρητικά το σχήμα του Αλ. Τσίπρα να αυτογελοιοποιείται, προπαγανδιστι­κά όμως μπορεί να αποδώσει, αφού δημαγωγικά απευθύνεται και «ενο­ποιεί» αριστερούς και δεξιούς…

πηγη: prin.gr

Ένα εντυπωσιακό φαινόμενο είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν όσοι έμειναν άγρυπνοι χθες το βράδυ σε όλη την χώρα καθώς όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος,  στην καρδιά του καλοκαιριού γίνεται η κορύφωσή της βροχής από «πεφταστέρια», οι διάττοντες Περσείδες!

Οι Περσείδες ήταν οι πιο θεαματικές της τελευταίας δεκαετίας, καθώς στην πορεία της Γης βρέθηκαν πολύ περισσότερα μετέωρα-καμικάζι λόγω της βαρυτικής επίδρασης του Δία, που εξέτρεψε τα σωματίδια (μετεωροειδή) πλησιέστερα προς την τροχιά της Γης.

Η έξαρση των μετεώρων ξεκίνησε στις 02.00  και διήρκησε ως τις 07.00. Όσοι είχαν την υπομονή να μείνουν ξύπνιοι, στις 3 τα ξημερώματα έδυσε και η Σελήνη, οπότε ο ουρανός ήταν σκοτεινότερος και η παρατήρηση των διαττόντων ακόμα καλύτερη.

ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΑΔΙΚΟΥΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ''ΧΑΡΙΣΜΑ'' ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ      

Μπορεί η είδηση για την απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου του ΟΛΠ στους Κινέζους να μονοπώλησε αυτή την εδομάδα το ενδιαφέρον, όμως πολλοί είναι εκείνοι που συνεχίζουν να μιλούν για τον "εργασιακό μεσαίωνα" της Cosco που προκάλεσε σειρά αντιδράσεων αλλά και απεργιών.

Οι εργαζόμενοι στην Cosco υπογράφουν ατομικές συμβάσεις εργασίας, οι μέρες εργασίας του εργαζόμενου δεν ξεπερνούν τις 12 το μήνα, ο καθαρός μισθός των εργαζομένων δεν ξεπερνά τα 700 ευρώ το μήνα, ενώ οι οι ώρες εργασίας ημερησίως μπορεί να ξεπεράσουν και τις 15.

Επίσης σύμφωνα με τη σύμβαση ανάμεσα στον εργαζόμενο και στην εταιρεία «ο εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο, από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ».

Σύμφωνα με τη σύμβαση «κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασίας που τυχόν ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κλπ.)» δεν πληρώνεται, αφού η απλήρωτη αυτή αμοιβή θεωρείται ότι περιλαμβάνεται στο συμφωνημένο μηνιάτικο των 660 -700 ευρώ και ότι πληρώθηκε.

Οι υπερωρίες επίσης δεν πληρώνονται αφού σύμφωνα με τη σύμβαση «η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας» Δεν υπάρχει ασθενοφόρο σε ένα χώρο όπου δουλεύουν περισσότεροι από 1000 εργαζόμενοι με αυξημένη επικινδυνότητα για σοβαρό τραυματισμό και μάλιστα όσοι τραυματίζονται μεταφέρονται με ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο ώστε να μην καταχωρηθεί ως εργατικό ατύχημα.

Μάλιστα το 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωση του τόνιζε για τις συνθήκες εργασίας στο λιμάνι:

"Ο Πρωθυπουργός (σ.σ Α. Σαμαράς) στις αλλεπάλληλες επισκέψεις του στο χώρο της COSCO, παρουσίαζε μια εικόνα τεχνητού παραδείσου, με χιλιάδες θέσεις εργασίας που πρόκειται να δημιουργηθούν, καθώς και για επενδύσεις με τεράστιες αναπτυξιακές προοπτικές για τη χώρα.

Η αλήθεια είναι, ότι ούτε οι χιλιάδες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν, ούτε οι επενδύσεις της COSCO είχαν προστιθέμενη αξία, για την ελληνική οικονομία.

Η κινητοποίηση των εργαζομένων στην προβλήτα της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, αναδεικνύει ένα ακόμα ζήτημα, αυτό των άθλιων συνθηκών εργασίας που έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα, εδώ και πολλά χρόνια.

Ταυτόχρονα, η διατύπωση αιτημάτων, όπως, η υποχρέωση της εταιρίας να δηλώνει τα εργατικά ατυχήματα, ή η κατάργηση της 16ωρης εργασίας, αναδεικνύουν την επικράτηση συνθηκών απασχόλησης που παραπέμπουν σε χώρες του τρίτου κόσμου.

Αυτό είναι άραγε το όραμα του πρωθυπουργού και των συγκυβερνώντων κομμάτων Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., για το μέλλον των πολιτών αυτής της χώρας;

Αυτές τις συνθήκες θέλουν να επιβάλλουν και να επεκτείνουν ως εργασιακό πρότυπο στο σύνολο του λιμανιού του Πειραιά, αλλά και στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, με την απόφασή τους να προχωρήσουν στην πλήρη ιδιωτικοποίησή τους;"  

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  

Μπορεί οι επενδύσεις των Κινέζων στην Ελλάδα θα έγιναν δεκάδες φορές πρωτοσέλιδα ωστόσο πολλοί λίγοι γνωρίζουν πόσα χρήματα εισπράττουν οι Κινέζοι από τις ελληνικές ναυτιλιακές εταιρίες.

Ετσι την στιγμή που η Cosco έχει επενδύσει κάποια εκατομμύρια ευρώ στο λιμάνι, οι έλληνες εφοπλιστές έχουν δώσει πάνω από 20 δισ. δολάρια στα κινεζικά ναυπηγεία.

Οι παραγγελίες για ναυπηγήσεις πλοίων των ελληνικών ναυτιλιακών εταιριών στα λιμάνια της Κίνας και της Ιαπωνίας καθώς και οι επισκευές που κάνουν εκεί ανέρχονται σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, το 2013 δόθηκαν συνολικά σε κινεζικά ναυπηγεία 142 παραγγελίες για κατασκευή πλοίων ελληνικών συμφερόντων συνολικής μεταφορικής ικανότητας 15,1 εκατ. τόνων, ενώ για το 2014 έγιναν νέες παραγγελίες για πλοία συνολικής αξίας 3,1 δισ. ευρώ.

Ετσι σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν, οι Έλληνες ήταν στο τέλος του 2013, οι δεύτεροι, μετά τους ίδιους τους Κινέζους, καλύτεροι πελάτες των κινέζικων ναυπηγείων σε ό,τι αφορά τη χωρητικότητα. 

πηγη: iskra.gr

Κάθε μέρα που περνάει αποφασίζονται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ νέες περικοπές στις συντάξεις.

Αυτή τη φορά, με εγκύκλιο του αρμόδιου υφυπουργού Τ. Πετρόπουλου προβλέπεται ότι η εισφορά 6% υπέρ του ΕΟΠΥΥ (μια εισφορά που δεν καταλήγει στον ΕΟΠΥΥ και που η αύξησή της από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ από την 1-9-2015 αφαιρεί ετησίως από τις τσέπες των συνταξιούχων 878 εκατομμύρια ευρώ!) θα επιβάλλεται στο άθροισμα όλων των κύριων συντάξεων με αποτέλεσμα χιλιάδες συνταξιούχοι να δουν κι άλλες δραματικές μειώσεις στο ήδη συρρικνωμένο εισόδημά τους. Επίσης οι προσωρινές κύριες συντάξεις, που δίνονται για ένα με δύο χρόνια μέχρι να δοθούν οι οριστικές, μειώνονται κατά 30%.

Αυτά αποφασίστηκαν αμέσως μετά τις περικοπές του Αυγούστου στις επικουρικές, για μια σειρά ταμεία, όπως ΤΕΑΔΥ, ΤΑΔΚΥ, ΤΕΑΠΟΚΑ, Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, Αστυνομικών, μετά την κατάργηση του ΕΚΑΣ, την μείωση του μερίσματος του ΜΤΠΥ κατά 40% και την περαιτέρω μείωση του εφάπαξ (συνολικά μέχρι σήμερα φτάνει στο 60%).

Παράλληλα, προετοιμάζονται και άλλες, μεγαλύτερες μειώσεις από τον Σεπτέμβριο στα επικουρικά ταμεία για εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους όπως του ΙΚΑ, των Εμποροϋπαλλήλων, των Τραπεζών, των ΔΕΚΟ κ.ά.

Είναι απορίας άξιον πώς ο αρμόδιος υπουργός Εργασίας Γιώργος Κατρούγκαλος, σε σημερινή ανακοίνωση του υπουργείου του, αναφέρει ότι καμιά περικοπή δεν γίνεται στις κύριες συντάξεις. Ντροπή κύριε Κατρούγκαλε, με τα ψέματά σας. Μπορεί να κοροϊδέψατε για λίγους μήνες πολλούς, αλλά όλους δεν μπορείτε να τους κοροϊδεύετε για πάντα, όταν ήδη οι μειώσεις της κυβέρνησης σας έχουν περάσει στις συντάξεις τους και στην καθημερινή ζωή τους!

Το «κούρεμα» των συντάξεων, μάλιστα, δεν θα σταματήσει με την εφαρμογή και αυτών των νέων, επώδυνων μέτρων. Από τη συνεχιζόμενη κατάρρευση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων, εξ αιτίας -και- των μνημονιακών πολιτικών της λιτότητας και της ανεργίας, θεωρείται δεδομένο ότι θα υποστούν και νέο «πετσόκομμα» στο άμεσο μέλλον, που θα έχει ως αποτέλεσμα οι κατώτερες συντάξεις να πέσουν κάτω και από το επίπεδο των 300 ευρώ μηνιαία.

Οι πολιτικές της βάρβαρης λιτότητας, που εφαρμόζει η κυβέρνηση Τσίπρα με τη στήριξη των υπόλοιπων μνημονιακών κομμάτων, οδηγούν τους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους σε εξαθλίωση και την ελληνική οικονομία σε βαθύτατη ύφεση.

Η μοναδική λύση είναι η ενίσχυση του εισοδήματος των συνταξιούχων και των εργαζομένων με το σταμάτημα της λιτότητας και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτό προϋποθέτει την κατάργηση των μνημονίων, την έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, όπου θα συνοδεύεται με την προώθηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου προς όφελος του λαού και της χώρας και όχι των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

πηγη: iskra.gr

H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ και η αντιπαράθεση των αστικών κέντρων γύρω από αυτήν: ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

Σταύρος Μαυρουδέας*

Πρόσφατα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης (IEO) του ΔΝΤ κατόρθωσε, μετά πολλών βασάνων, να εκπονήσει την έκθεση αξιολόγησης των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής (ΠΟΠ) που εφάρμοσε ή εφαρμόζει ακόμη (στην περίπτωση της Ελλάδας) η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε χώρες της ευρωζώνης (ΕΖ).

Για την ακρίβεια, όσον αφορά την Ελλάδα, το ΙΕΟ εξετάζει μόνο το 1ο ΠΟΠ που επισήμως έχει θεωρηθεί ως αποτυχημένο, διακόπηκε πριν ολοκληρωθεί για να συνεχισθεί αμέσως με το 2ο ΠΟΠ και σήμερα με το 3ο που συνομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς αξιολογεί το περιεχόμενο και τις διαδικασίες εκπόνησης και εφαρμογής ενός προγράμματος που ρητά έπεσε έξω.

Βέβαια, επί της ουσίας, το 2ο και το 3ο ΠΟΠ αποτελούν συνέχεια (με μη ουσιώδεις αναπροσαρμογές) της στρατηγικής και των μέτρων του 1ου. Και μόνον αυτό – δηλαδή να αξιολογείς ένα ρητά αποτυχημένο πρόγραμμα το οποίο συνεχίζεται μερικά τροποποιημένο και αφήνοντας στην άκρη την εξίσου αποτυχημένη εξέλιξη των διαδόχων του – αποτελεί καταφανή γελοιότητα.

Φυσικά αυτό προφανώς δεν διαφεύγει από τους έγκριτους αξιολογητές του ΙΕΟ ούτε από το ΔΝΤ που τους ανέθεσε το σχετικό πόνημα (επίσης προφανώς έναντι αδράς αμοιβής). Συνεπώς άλλος είναι ο στόχος του εν λόγω πονήματος και όχι η ουσιαστική συζήτηση για ένα πρόγραμμα που έχει καταστρέψει την χώρα μας και τον λαό της (και αντίστοιχα άλλες χώρες και λαούς).

H έκθεση του ΙΕΟ και η αντιπαράθεση των αστικών κέντρων στην χώρα μας και στο εξωτερικό γύρω από αυτήν αποτελούν ένα κραυγαλέο υπόδειγμα θεσμικής υποκρισίας. Στόχος της έκθεσης δεν είναι η εξέταση του προβλήματος αλλά η δικαίωση κάποιων επιλογών, η εκ των υστέρων κριτική σε κάποιες άλλες και κυρίως το κέρδισμα πόντων του μεγάλου αφεντικού του ΔΝΤ (των ΗΠΑ) στην αντιπαράθεση τους με την ΕΕ. Κατ’ αντιστοιχία τα κόμματα της ελληνικής ολιγαρχίας (τυπικοί εκπρόσωποι της λογικής της που τρέχει πίσω από ξένους πάτρωνες και ταυτόχρονα η μία συμμορία της σκυλοκαβγαδίζει με την άλλη) ακολουθούν ασθμαίνοντα την αντιπαράθεση αυτή ρίχνοντας το ένα στο άλλο τις κοινές ευθύνες τους και προσπαθώντας το καθένα να πλασαριστεί σαν πιστός υπηρέτης του ισχυρότερου αφεντικού.

Το ΔΝΤ, ο ρόλος του και οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό του

Για να κατανοηθεί καλύτερα η εν λόγω έκθεση και οι αντιπαραθέσεις γύρω από αυτήν χρειάζονται ορισμένες διευκρινήσεις όσον αφορά το ΔΝΤ.

Πρώτον, το ΔΝΤ είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός που εκφράζει τα συμφέροντα των κορυφών του ιμπεριαλιστικού συστήματος (μέσα από το οποίο οργανώνεται το διεθνές σύστημα του καπιταλισμού). Εδώ χρειάζεται μία υπόμνηση προς πολλούς «αριστερούς» κεϋνσιανούληδες και ιδιαίτερα προς αυτούς που αφενός καταγγέλλουν το σύστημα αυτό αλλά αφετέρου επαγγέλλονται την ανέφικτη μεταρρύθμισή του (και όπου όχι σπάνια το κάνουν με το οικονομικό και πολιτικό προσωπικό τους αζημίωτο). Το ΔΝΤ – έστω και χωρίς το bancor – ήταν έμπνευση του Κέυνς. Το πώς λειτούργησε και λειτουργεί – και που γι’ αυτό δικαιολογημένα έχει καταγραφεί στην δημόσια συζήτηση ως φόβητρο και αρχάγγελος καταστροφών – δεν είναι άσχετο με τις ιδέες του εμπνευστή του. Το ΔΝΤ λειτουργεί περίπου σαν εταιρεία όπου την διεύθυνση έχουν οι μεγάλοι μέτοχοι. Εν προκειμένω δηλαδή οι ΗΠΑ, δευτερευόντως η ΕΕ και ακολουθούν οι Νεο-αναδυόμενες Οικονομίες (ΝΑΟ).

Μάλιστα, στην περίοδο της παγκόσμιας κρίσης του 2007-8 και της συνακόλουθης κρίσης της ΕΖ, οι τελευταίες αύξησαν την συμμετοχή τους και η ΕΕ καθυστερούσε θρασύτατα να τους παραχωρήσει τις θέσεις που τους αναλογούσαν (και αντίστοιχα να μειώσει τις δικές της). Αυτός είναι ένας – μεταξύ άλλων – λόγος για τον οποίο εκπρόσωποι των ΝΑΟ έχουν κατά καιρούς αντιδράσει οξύτατα στα πρόσφατα ευρωπαϊκά προγράμματα του ΔΝΤ.

Μέσα σε αυτό τον «εταιρικό» ιμπεριαλιστικό οργανισμό – όπως και τον δίδυμο του, την Παγκόσμια Τράπεζα –διαγκωνίζονται για τα συμφέροντα, τους ανταγωνισμούς και τις μεταξύ τους ισορροπίες οι βασικοί παίκτες του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Και φυσικά όλο αυτό το παιχνίδι γίνεται στις πλάτες λαών και χωρών. Το παιχνίδι αυτό έχει βέβαια και κανόνες.

Έτσι την θέση του διευθύνοντος συμβούλου παίρνει συνήθως ένας ευρωπαίος αλλά της επιλογής των ΗΠΑ – όπως το αντίστροφο γίνεται στην Παγκόσμια Τράπεζα (ξανά όμως με την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ). Αξίζει να επισημανθεί άλλο ένα στοιχείο της λειτουργίας του ΔΝΤ. Όπως στις εταιρείες, στο διοικητικό του συμβούλιο οι συζητήσεις είναι πιο «πολιτικές», εκφράζοντας πιο «πλουραλιστικά» τις πλευρές και τις απόψεις του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Με άλλα λόγια, οι «μικρομέτοχοι» έχουν κάποιο λόγο. Αντίθετα, στο επίπεδο του προσωπικού και της διεύθυνσης αποτυπώνονται πολύ πιο αυστηρά οι επιλογές των κυρίαρχων «μετόχων». Αυτό στην περίπτωση των πρόσφατων ευρωπαϊκών προγραμμάτων έχει μία ιδιαίτερη σημασία καθώς μία σειρά κρίσιμες επιλογές και τροποποιήσεις κανονισμών ουσιαστικά πέρασαν «κάτω από το τραπέζι» (μέσω επιλογών του προσωπικού και της διεύθυνσης και παρακάμπτοντας, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία το διοικητικό συμβούλιο).

Δεύτερον, σε κάθε ιδιαίτερη ιστορική περίοδο το ΔΝΤ διαμορφώνει και εκφράζει την κυρίαρχη αστική προσέγγιση για την διεθνή οικονομία. Και φυσικά μέσα από αυτές αποτυπώνονται και οι ισορροπίες και οι συσχετισμού μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Έτσι στην τρέχουσα περίοδο ακολουθεί την λεγόμενη «Προσέγγιση της Ουάσιγκτον» και του διάδοχου της («μετα-Προσέγγιση της Ουάσιγκτον») [βλέπε «Μεταρρύθμιση, μεταρρύθμιση της μεταρρύθμισης ή αναπαλαίωση; Η Συναίνεση της Ουάσιγκτον και η κριτική της»].

Ουσιαστικά οι προσεγγίσεις αυτές – που επί της ουσίας δεν διαφέρουν – είναι ένα μίγμα ήπιου νεοφιλελευθερισμού (καθώς οι ιδεοληπτικές ακρότητες του τελευταίου είναι καλές για να στραβώνουν φοιτητές σε πανεπιστήμια και να τις παπαγαλίζουν πολιτικοί και αργυρώνητοι κονδυλοφόροι αλλά καταστροφικές σε επίπεδο πολιτικής) και του συντηρητικού Νέου Κεϋνσιανισμού (που καταλαβαίνει καλύτερα πότε το σύστημα πρέπει να βάλει και λίγο νερό στο κρασί του γιατί αλλιώς κινδυνεύει να ανατιναχθεί). Τόσο ο προηγούμενος (Ο.Μπλανσαρ) όσο και ο τωρινός (M.Ομπστφελντ) επιστημονικός διευθυντής του ΔΝΤ είναι τυπικοί εκπρόσωποι τους.

Χονδρικά η προσέγγιση αυτή διευκολύνει την διεθνή οικονομική ισχύ και παρέμβαση των δυτικών ιμπεριαλισμών (και προνομιακά των ΗΠΑ) και εξαναγκάζει τις ατυχείς χώρες που πέφτουν στα δίχτυα του ΔΝΤ να αναπροσαρμοσθούν βιαίως ανάλογα. Τα πρόσφατα ευρωπαϊκά προγράμματα του ΔΝΤ ακολουθούν πιστά την λογική αυτή. Από την άλλη όμως, το ΔΝΤ όπως και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν είναι ιδεολόγοι. Αυτά είναι για τους «παπάδες» του συστήματος και για την κοινή γνώμη. Είναι πρακτικά προσανατολισμένοι σε προβλήματα, πολιτικές και συσχετισμούς. Γι’ αυτό και ποτέ τα προγράμματα του ΔΝΤ δεν διατυπώνουν με σαφήνεια την θεωρία και την αναλυτική δομή που κρύβεται πίσω τους. Αυτό είναι πασίγνωστο (μάλιστα η ίδια η έκθεση του ΙΕΟ και τα συνοδευτικά της κείμενα το αναφέρουν) αλλά εξίσου παραγνωρισμένο.

Ο λόγος που αποκρύπτεται η θεωρητική βάση και η αναλυτική δομή – ενώ υπάρχουν – είναι διπλός. Κατ’ αρχήν δεν χρειάζεται να μπαίνουν ενδεχομένως απωθητικές ιδεολογικές ταμπέλες. Επιπλέον, επειδή συχνά-πυκνά χρειάζεται να γίνουν μικρο-ρυθμίσεις που δεν είναι συνεπείς με την θεωρία και την ανάλυση, η ρητή θεωρητική προσήλωση δεν είναι βολική.

Τρίτον, υπάρχει μία συστηματική προσπάθεια του ΔΝ – μετά ιδιαίτερα την αποτυχία της Αργεντινής – να κάνει λιγότερο απεχθή την εικόνα του. Ξεκινώντας με τον πολυπράγμονα Ντ.Στρως-Καν (και συνυπολογίζοντας τις πολιτικές φιλοδοξίες του) και συνεχίζοντας με την Κ.Λαγκάρντ το ΔΝΤ προσπαθεί να δείξει ότι έχει αλλάξει και δεν είναι στυγνά νεοσυντηρητικό και αντιλαϊκό.

Η κίνηση αυτή βέβαια αποτελεί μία κραυγαλέα υποκρισία. Το ΔΝΤ παραμένει ένας βαθύτατα αντιλαϊκός ιμπεριαλιστικός οργανισμός. Στην ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει στο πολιτικο-οικονομικό παράδειγμα που διαμορφώνει και επιβάλλει. Οι όποιες αλλαγές έχουν γίνει είναι είτε επειδή ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός είναι πρακτικά ατελέσφορος και συνεπώς πρέπει να μπολιασθεί με ελεγχόμενες δόσεις συντηρητικού Κεϋνσιανισμού (π.χ. η συζήτηση για αντι-κυκλικούς αυτόματους σταθεροποιητές της οικονομίας εφόσον η ύφεση που επιτείνουν τα προγράμματα του ΔΝΤ ξεφύγει από τον έλεγχο καθώς και η χρήση κεφαλαιακών περιορισμών [capital controls]) είτε είναι εντελώς διακοσμητικές και ανούσιες (π.χ. οι κλαυθμυρισμοί για τις εισοδηματικές ανισότητες και την ανάγκη πολιτικών κοινωνικής προστασίας).

Τέταρτον, στο ζήτημα της κρίσης της ΕΖ και της ΕΕ οι δύο βασικοί «μέτοχοι» του ΔΝΤ έχουν διαφορετικά και εν μέρει ανταγωνιστικά συμφέροντα. Το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης του 2007-8, καθώς στην αρχή εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ, πυροδότησε τις φιλοδοξίες του ευρω-ιερατείου για παγκόσμια ηγεμονία. Αυτό βέβαια πολύ σύντομα αποδείχθηκε φρούδα ελπίδα καθώς η κρίση πτωτικής τάσης της κερδοφορίας εκδηλώθηκε και στην ΕΕ.

Ακολούθως, και μέσα στη εσπευσμένη εγκατάλειψη των νεοφιλελεύθερων συνταγών και την χρησιμοποίηση δεξιών Κεϋνσιανών πολιτικών (δηλαδή αντικυκλικής χαλαρής νομισματικής και επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής) από όλους τους μεγάλους πόλους του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος (προεξαρχόντων των ΗΠΑ), η ΕΕ προσπάθησε να κάνει την «πονηρή» (βλέπε «ΕΕ και Ελλάδα: καπιταλιστική κρίση και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί»).

Χρησιμοποίησε τέτοιες πολιτικές πολύ λιγότερο και για μικρότερο χρονικό διάστημα από τους υπόλοιπους εκτιμώντας ότι οι αντικυκλικές πολιτικές δεν λύνουν την κρίση υπερσυσσώρευσης αλλά απλά την ετεροχρονίζουν και την κάνουν οξύτερη. Αυτό είναι ορθό αλλά υπολόγιζε χωρίς τους ανταγωνιστές της, που δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την ΕΕ να «πάρει κεφάλι» σε βάρος τους. Συγκεκριμένα, η ΕΕ στόχευε να εκμεταλλευθεί τις «φούσκες» των ανταγωνιστών της (πουλώντας κυρίως τα γερμανικά προϊόντα) και ταυτόχρονα να αποφύγει η ίδια το επώδυνο σπάσιμο τους. Έτσι όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου τότε η ΕΕ θα αναδεικνυόταν ως ο βασικός πυλώνας σταθερότητας του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος (και αντίστοιχα το ευρώ θα ενισχυόταν έναντι του δολαρίου στο ρόλο του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα).

Συμπληρωματικό στοιχείο της στρατηγικής αυτής είναι το «νοικοκύρεμα του οίκου» της, δηλαδή η ένταξη των ευάλωτων οικονομιών του ευρω-Νότου σε οικονομικούς ζουρλομανδύες. Απώτερη στόχευση της κίνησης αυτής είναι η μετατροπή της ευρω-περιφέρειας σε «τριτοκοσμική» ζώνη (δηλαδή οικονομίες φθηνών μισθών, περιουσιακών στοιχείων και χαμηλής τεχνολογικής εξειδίκευσης) που θα δίνει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στις πολυεθνικές εταιρείες της ΕΕ.

Φυσικά τα ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν άφησαν την ΕΕ να παίξει το παιχνίδι αυτό και αντίθετα μάλιστα κατόρθωσαν η ΕΕ να είναι ο «μεγάλος ασθενής» της παγκόσμιας κρίσης (με σοβαρότατα δομικά προβλήματα, χαμηλότερο ρυθμό μεγέθυνσης, οξύτατα προβλήματα χρέους και μόχλευσης κλπ.).

Κεντρικό στοιχείο ιδιαίτερα της αμερικανικής αντίδρασης είναι η επιβολή ανάλογων με τις δικές τους χαλαρών πολιτικών στην ΕΕ (κυρίως με την μορφή της διαγραφής χρεών και της ποσοτικής χαλάρωσης μέσω της ΕΚΤ). Φυσικά κάτι τέτοιο θάβει τελεσίδικα τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της ΕΕ (βλέπε «Ευρωπαϊκή Ένωση: Ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση και κρίση»).

Ιδιαίτερα στην περίπτωση των χωρών της ευρω-περιφέρειας και μάλιστα αυτών που μπήκαν σε ΠΟΠ οι ΗΠΑ πιέζουν συστηματικά για διαγραφή ή έστω αναδιάρθρωση του χρέους – φυσικά όχι από αλληλεγγύη στην ευρω-περιφέρεια αλλά για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.

Βέβαια, οι ΗΠΑ δεν έριξαν την πρόταση της διαγραφής ή αναδιάρθρωσης του χρέους από την αρχή στο τραπέζι – όπως επανειλημμένα επισημαίνεται και στην έκθεση και τα κείμενα του ΙΕΟ – καθώς τότε φοβόντουσαν τα προβλήματα που θα αντιμετώπιζαν και οι ίδιες. Από την στιγμή όμως που κυρίως το ελληνικό χρέος πέρασε σε κρατικά χέρια της ΕΕ και θεώρησαν ότι η δική τους οικονομία ανοσοποιήθηκε εντελώς σε ενδεχόμενες επιπτώσεις του, ξαφνικά ανακάλυψαν ότι χωρίς κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους τα ΠΟΠ δεν είναι ρεαλιστικά.

Πέμπτον, αποτέλεσμα αυτών των ισορροπιών μεταξύ των «μεγαλομετόχων» του ΔΝΤ είναι η συμμετοχή του τελευταίου στα ΠΟΠ της ΕΖ. Συγκεκριμένα, η ΕΕ αποφάσισε ότι πρέπει να συμμετέχει τον ΔΝΤ για δύο λόγους.

Ο βασικός λόγος είναι πολιτικός: εφόσον ούτως ή άλλως οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν στην Ευρώπη τότε είναι προτιμότερο να εμπλακούν και θεσμικά και να γίνουν συνυπεύθυνοι παρά να παίζουν ανεξέλεγκτα από έξω. Ιδιαίτερα η δέσμευση κεφαλαίων του ΔΝΤ – δηλαδή και δικών τους χρημάτων – θεωρήθηκε ότι θα τους δέσμευε περισσότερο.

Ο δεύτερος λόγος είναι τεχνικός: η ΕΕ χρειαζόταν κατεπειγόντως την τεχνική εμπειρία του ΔΝΤ καθώς η ίδια δεν διέθετε και καθώς αν το ΔΝΤ δεν συμμετείχε με δάνεια αλλά ήταν απλά τεχνικός σύμβουλος θα ήταν πιο ανεξέλεγκτο παίκτης. Από την άλλη και οι ΗΠΑ αποφάσισαν να συμμετέχει το ΔΝΤ γιατί σε εκείνη την φάση δεν διακινδύνευαν να κάνουν ανεξέλεγκτες κινήσεις και επίσης προτιμούσαν να έχουν μία θεσμοποιημένη εμπλοκή στα ευρωπαϊκά πράγματα. Σήμερα όμως φαίνεται ότι πολλά από αυτά έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ νιώθουν πιο σίγουρες και ταυτόχρονα πιο πιεσμένες να εκβιάσουν την ΕΕ. Έτσι το χαρτί της αναδιάρθρωσης χρέους ξαφνικά ανασύρθηκε και πετιέται ολοένα και πιο πιεστικά στο τραπέζι.

Τελευταίο σημείο. Οι ΝΑΟ είναι οι γκρινιάρηδες κομπάρσοι αλλά και ενδεχομένως οι ριγμένοι «μικρομέτοχοι» του παιχνιδιού αυτού μέσα στο ΔΝΤ. Ενώ έχουν αυξήσει την συμμετοχή τους στα κεφάλαια του ΔΝΤ, υπέστησαν την προσβολή της μη απόδοσης των ανάλογων διοικητικών θέσεων και ταυτόχρονα βλέπουν τεράστια κεφάλαια του ΔΝΤ να διακινδυνεύονται στο μπορντέλο της ΕΕ. Γι’ αυτό σε διάφορες φάσεις εκπρόσωποι των χωρών αυτών άσκησαν οξύτατη κριτική στα ΠΟΠ αι στους χειρισμούς του ΔΝΤ. Γι’ αυτό και πολλές κρίσιμες διαδικαστικές τροποποιήσεις (όπως η απάλυνση του κριτηρίου της βιωσιμότητας του χρέους της δανειζόμενης χώρας και ο συνυπολογισμός των «ευρύτερων συστημικών κινδύνων») και επιλογές πέρασαν «κάτω από το τραπέζι». Δηλαδή δεν συζητήθηκαν σε επίπεδο διοικητικού συμβουλίου αλλά αποφασίσθηκαν σε επίπεδο διεύθυνσης (πράγμα για το οποίο η έκθεση του ΙΕΟ κλαυθμηρίζει λελογισμένα εκ των υστέρων).

Η έκθεση του ΙΕΟ και τα συμπαρομαρτούντα της

Κατ’ αρχήν πρέπει να ξεκαθαρισθεί ότι το IEO είναι τόσο ανεξάρτητο όσο και ο πάπας της Ρώμης κινέζος. Όπως όλοι σχεδόν αυτοί οι δήθεν ανεξάρτητοι οργανισμοί αποτελεί ένα φύλλο συκής για τον οργανισμό τον οποίο αξιολογεί. Συνεπώς τα πονήματά του προσπαθούν να αποκρυσταλλώνουν προσεκτικά τους συσχετισμούς δύναμης. Τους αποτυπώνουν προσεκτικά γιατί, όπως κάθε γραφειοκρατικός οργανισμός, πρέπει να προφυλάσσει την συνέχεια και την εσωτερική συνοχή του. Συνεπώς οι ανταγωνισμοί μπορεί να φθάνουν μέχρι ανακτορικά προνουντσιαμέντα αλλά δεν μπορεί να παίρνουν την μορφή εμφύλιων συρράξεων (εκτός οριακών καταστάσεων). Αντίστοιχα οι αξιολογητές τέτοιων οργανισμών σπάνια προβαίνουν σε αιχμηρές θέσεις καθώς κάτι τέτοιο θα τους στερούσε προνομιούχες θέσεις. Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται και στην επιστημονική ποιότητα των σχετικών κειμένων που είναι επιεικώς αμφίβολη.

Η συγκεκριμένη έκθεση πλαισιώνεται από αρκετά κείμενα υποδομής (background papers) που εξετάζουν επιμέρους θέματα χωρίς απαραίτητα να εντάσσονται εξ ολοκλήρου στην έκθεση. Παρουσιάσθηκε επίσης σε μία υψηλού επιπέδου συμβουλευτική επιτροπή (High Level Advisory Panel) που την έκανε κατά βάση αποδεκτή. Τέλος δόθηκε στην εσωτερική ιεραρχία του ΔΝΤ αλλά επέσυρε και τις αντιδράσεις της ΕΕ.

Επί της ουσίας τόσο η έκθεση όσο και τα κείμενα αυτά είναι τυπικά δείγματα βαθύτατα πληκτικής γραφειοκρατικής γραφής. Με εξαίρεση ελάχιστα κείμενα υποδομής – που παρεμπιπτόντως είναι υπερ-συντηρητικά – όλα χαρακτηρίζονται από την απουσία ενός στιβαρού επιχειρήματος και της συνακόλουθης τεκμηρίωσής της. Αντιθέτως, πλατειάζουν προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στα διαφορετικά συμφέροντα που υπάρχουν μέσα στο ΔΝΤ και να εκφράσουν κυρίως την κυρίαρχη άποψη (αυτή των ΗΠΑ) χωρίς όμως να θίξουν υπερβολικά τις άλλες πλευρές.

Πριν συζητήσουμε για την έκθεση αυτή καθ’ αυτή χρειάζεται να επισημανθεί ότι σε όλη την έκθεση και τα συμπαρομαρτούντα της την τιμητική έχει το ελληνικό ΠΟΠ. Δικαιολογημένα άλλωστε καθώς αποτελεί την πιο κραυγαλέα αποτυχία της τρόικα.

Η έκθεση περισσότερο ασχολείται με μία σειρά διαδικαστικά ζητήματα (αν καλώς το ΔΝΤ ενεπλάκη στην κρίση της ΕΖ, αν τηρήθηκαν οι κανόνες του ΔΝΤ για τα προγράμματα, αν υπήρχε διαφάνεια στις διαδικασίες του ΔΝΤ, αν το ΔΝΤ ήταν ο «μικρός συνεταίρος» (junior partner) που σερνόταν πίσω από τις επιλογές της ΕΕ κλπ.) παρά με την ουσία του προγράμματος (αν είναι αποτελεσματικό). Πίσω από αυτή την ηθελημένα κοντόφθαλμη οπτική – που είχε προκαθορισθεί από την επιλογή να εξετασθεί μόνο το 1ο ΠΟΠ – κρύβεται η στόχευση της έκθεσης στο να παίξει ένα συγκρατημένο παιχνίδι θέσεων μέσα στους συσχετισμούς και τις ισορροπίες του ΔΝΤ αλλά και στους ανταγωνισμούς ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΟ (λελογισμένα προς όφελος των πρώτων).

Έτσι, στα διαδικαστικά ζητήματα η έκθεση κατ’ αρχήν γκρινιάζει για το ότι το ΙΕΟ δεν είχε πλήρη και ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία. Αυτό όμως είναι περισσότερο φύλλο συκής παρά κάτι ουσιαστικό. Ακολούθως, επισημαίνει ότι πολλές αποφάσεις ελήφθησαν σε επίπεδο διεύθυνσης και όχι διοικητικού συμβουλίου και καλεί σε μεγαλύτερη διαφάνεια και υποχρέωση λογοδοσίας για το μέλλον (ιδιαίτερα αναφέρεται στην απάλυνση του όρου για της βιωσιμότητα του χρέους και στην μετέπειτα σιωπηρή ελαστικοποίηση του). Αυτό είναι κυρίως για να διασκεδαστούν οι γκρίνιες των ΝΑΟ.

Επίσης, ζητά λιγότερες πολιτικές επιρροές επάνω σε τεχνικές αποφάσεις για το μέλλον. Αυτό είναι ένα πάρθιο βέλος προς την ΕΕ καθώς έμμεσα δείχνεται, σε πολλά σημεία της έκθεσης και των συνοδευτικών κειμένων, ότι μία σειρά προβληματικές τεχνικές επιλογές (π.χ. καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους, πάρα πολλές δομικές μεταρρυθμίσεις) οφείλονται σε αυτή. Μάλιστα η σύνοψη των συμπερασμάτων της συμβουλευτικής Επιτροπής (High Level Advisory Panel) στην οποία παρουσιάσθηκε η έκθεση είναι ακόμη πιο επιθετική απέναντι στους Ευρωπαίους υποστηρίζοντας ότι η ισχυρή θέση τους μέσα στο ΔΝΤ επηρέασε πολιτικά τις επιλογές του τελευταίου στα ΠΟΠ.

Ακόμη, γκρινιάζει για την αποτυχία του ΔΝΤ να προβλέψει την κρίση της ΕΖ. Φυσικά το κάνει μετριασμένα καθώς λέει ότι είχε μεν διαγνώσει τα αίτια αλλά δεν τα επεσήμανε δεόντως. Και βέβαια αποδίδει την «αβλεψία» αυτή σε κακό group thinking (που εμμέσως πλην σαφώς προέρχεται από την ΕΕ και την ιδέα ότι η ΕΖ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις ισοζυγίου πληρωμών).

Όμως, παρά τις γκρίνιες αυτές, η έκθεση εν τέλει αποφαίνεται ότι το ΔΝΤ δεν ήταν «μικρός» αλλά ισότιμος συνεταίρος της ΕΕ και επίσης ότι το ΔΝΤ αρίστευσε στην δράση του μέσα στα ΠΟΠ της ΕΖ (παρά κάποια μικροζητήματα). Συγκεφαλαιώνοντας, στα διαδικαστικά ζητήματα η έκθεση του ΙΕΟ χαϊδεύει ανούσια τους ΝΑΟ, ρίχνει κάμποσα πάρθια βέλη στην ΕΕ και παίζει το παιχνίδι των ΗΠΑ (που θέλουν τώρα να αυξήσουν την πίεση στην ΕΕ όσον αφορά το ζήτημα του χρέους και τη γενικότερη οικονομική πολιτική της τελευταίας).

Όσον αφορά τα ουσιαστικά ζητήματα των ΠΟΠ (δηλαδή την θεωρητική προσέγγιση, τον τεχνικό σχεδιασμό και τα αποτελέσματα τους) η έκθεση αφενός είναι βαθύτατα νεοσυντηρητική και αφετέρου επιδίδεται σε προσεγμένα μισόλογα (πάντα παίζοντας με ισορροπίες και συσχετισμούς).

Κατ’ αρχήν επαναλαμβάνει τις γνωστές ανούσιες νεοσυντηρητικές διαγνώσεις της κρίσης (για την ελληνική περίπτωση βλέπε «Η ελληνική τραγωδία: ανταγωνιστικές ερμηνείες της ελληνικής κρίσης»). Η μόνη – ήδη γνωστή – πινελιά οικονομικής ετεροδοξίας που προσθέτει είναι ότι η εσφαλμένη αντίληψη ότι δεν μπορούσαν να υπάρξουν κρίσεις ισοζυγίου πληρωμών στην ΕΖ (λόγω απότομων διακοπών (sudden stops) στην χρηματοδότηση από τις διεθνείς αγορές) προέρχεται  από την προσκόλληση στη νεοκλασσική ποσοτική θεωρία του χρήματος (που κρυπτογραφικά παρουσιάζεται με το υπόδειγμα Meade για το πως αυτή υποτίθεται ότι λειτουργεί μέσα σε μία νομισματική ένωση).

Αυτή η πινελιά συμπληρώνεται με αναφορές στην παραγνώριση του δεσμού μεταξύ κινδύνου χρεωκοπίας τραπεζών και χωρών, του κατακερματισμού του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος ανά κράτη και στην ελλειπή γνώση του TARGET (δηλαδή του συστήματος πληρωμών της ΕΖ).

Κατά τα άλλα η ελληνική κρίση, τυπικά, αποδίδεται σε δημοσιονομικές υπερβάσεις και μάλιστα λόγω υπερβολικής αύξησης των μισθών. Φυσικά, αυτό που έπεται από αυτήν την νεοσυντηρητική ενσυνείδητη ανοησία είναι ότι η γενική κατεύθυνση των ΠΟΠ (δηλαδή η λιτότητα) είναι ορθή. Αυτό που κλαυθμηρίζεται είναι ότι αυτή έπρεπε να είχε γίνει πριν την κρίση (όταν τα οικονομικά δεδομένα ήταν καλύτερα και οι ρυθμοί μεγέθυνσης καλύτεροι). Βέβαια στην ελληνική περίπτωση – και όχι μόνον – αυτό είναι μία καταφανής ηλιθιότητα γιατί αν δεν υπήρχε η δημοσιονομική υπερεπέκταση της περιόδου εκείνης – που μπούκωσε με υπερκέρδη τον ιδιωτικό τομέα (βλέπε για παράδειγμα Ολυμπιάδα 2004) – τότε δεν θα υπήρχαν και αυτοί οι ρυθμοί μεγέθυνσης. Και φυσικά το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση Καραμανλή και την πρώτη φάση της κρίσης.

Μία άλλη απαλή πινελιά που προστίθεται είναι ότι όταν η κρίση – στην ελληνική περίπτωση που έχει την τιμητική της – ξέφυγε δεν ενεργοποιήθηκαν αυτόματοι σταθεροποιητές (δηλαδή χαλαρότερη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική). Θα άξιζε να μας πουν οι εμβριθείς μελετητές του ΙΕΟ πως μπορεί αυτό να γίνει σε ένα προ-κυκλικό και εξαιρετικά εμπροσθοβαρές πρόγραμμα και με μία νομισματική πολιτική που καθορίζεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο από την ΕΚΤ.

Από εκεί και πέρα η έκθεση επιδίδεται σε ατελείωτες κουτοπονηριές για το ζήτημα του κουρέματος του ελληνικού χρέους. Ενώ αναγνωρίζει ότι χωρίς αυτό το ΠΟΠ γινόταν εξαιρετικά μη-ρεαλιστικό από την άλλη – και ενώ ρίχνει έμμεσα ευθύνες στην ΕΕ που ρητά δεν το ήθελε – εν τέλει αναγνωρίζει ότι όλοι (και οι ΗΠΑ) συμφώνησαν στο να μην υπάρξει.

Επίσης δεν λέει λέξη για την γελοιότητα της αναδιάρθρωσης (PSI) που ενώ ξελάσπωσε ουσιαστικά τους ιδιώτες δανειστές (μεταφέροντας τα δάνεια στα κράτη της ΕΕ) ταυτόχρονα γονάτισε την ελληνική οικονομία (ξεπατώνοντας τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες αλλά και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα) με μηδαμινό καθαρό αποτέλεσμα από το κούρεμα αυτό καθ’ αυτό (όπως καταγράφηκε στον αμέσως επακολουθήσαντα προϋπολογισμό).

Το μόνο που μηρυκάζει η έκθεση είναι ότι το ΔΝΤ, εφόσον συμφώνησε αρχικά να μην γίνει αναδιάρθρωση χρέους, θα έπρεπε να πιέσει αργότερα για να γίνει ενωρίτερα από ότι τελικά έγινε. Και μόνη η διατύπωση δηλώνει την υποκρισία του επιχειρήματος. Πίσω από αυτές τις κουτοπονηριές η έκθεση παίζει το παιχνίδι των ΗΠΑ που τώρα – αλλά όχι τότε – θέλουν να εκβιάσουν την ΕΕ στο ζήτημα του χρέους.

Η έκθεση είναι πιο διεξοδική στο ότι ιδιαίτερα το ελληνικό ΠΟΠ είναι υπεραισιόδοξες προβλέψεις και ήταν αρκετά ανελαστικό. Χαρακτηριστικά αναφέρεται το ζήτημα της υποτίμησης των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών καθώς και της καθυστερημένης αναθεώρησης των στόχων (μόνο στην 5η αξιολόγηση το 2011). Το ερώτημα είναι οι ειδήμονες του ΔΝΤ (την τεχνική επάρκεια των οποίων η έκθεση επαινεί σε πάμπολλα σημεία) δεν έβλεπαν ενωρίτερα αυτό που ήταν καταφανές;

Προφανώς ναι, αλλά οι πολιτικές επιλογές (και του ΔΝΤ) ήταν διαφορετικές τότε. Γι’ αυτό και ακόμη και στην έκθεση λέγεται ότι η αρχική εκκίνηση του ΠΟΠ ήταν εντυπωσιακά επιτυχής αλλά στην συνέχεια – για όχι ιδιαίτερα ευκρινείς λόγους – κόλλησε στην λάσπη. Και εδώ αρχίζει το πέταγμα της ευθύνης στην ΕΕ και στο ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα που δεν ήταν επαρκώς αιμοβόρο στην εφαρμογή του προγράμματος (αυτό κατ΄ ευφημισμόν λέγεται «ιδιοκτησία του προγράμματος»).

Η έκθεση, μεταξύ άλλων, έχει μία ενδιαφέρουσα γκρίνια του ΔΝΤ ότι η ΕΕ είναι αυτή που επέβαλε μία πολύ μεγάλη, πολύ λεπτομερή και μη-ρεαλιστική λίστα προαπαιτούμενων στην Ελλάδα και ότι το ΔΝΤ θα προτιμούσε κάτι πιο λιτό και ταυτόχρονα πιο λειτουργικό (καθώς υποστηρίζεται ότι ο μεγάλος αριθμός μέτρων μπέρδευε). Μάλλον πρόκειται για άλλο ένα φύλλο συκή του ΔΝΤ. Από την μία γκρινιάζει για «ανεπαρκή ιδιοκτησία» του προγράμματος (που πως αλλιώς θα αντιμετωπισθεί αν όχι με λεπτομερή δέσμευση και εποπτεία) και ρίχνει ευθύνες στην ελληνική ολιγαρχία. Αφετέρου το ΔΝΤ – στα πλαίσια της πρόσφατης προσπάθειας ανακαίνισης της εικόνας του -δοκιμάζει να βγάλει από επάνω του το άγος των αντιλαϊκών πολιτικών και της προ-κυκλικότητας (που ως γνωστόν περνούν κατ’ εξοχήν μέσω των προαπαιτουμένων [conditionality] των προγραμμάτων του).

Εν παρόδω – για να ευλογήσει τα γένια του ΔΝΤ αλλά ταυτόχρονα επιτείνοντας το ερώτημα του γιατί δεν έκανε κάτι στα επόμενα ελληνικά ΠΟΠ – η έκθεση επικαλείται ότι ήδη από το 2013 σχετική εμπιστευτική εσωτερική αξιολόγηση του ΔΝΤ είχε αναγνωρίσει τα περισσότερα από τα προαναφερθέντα προβλήματα (και ότι η ΕΕ είχε αντιδράσει άκομψα).

Τελικά, η έκθεση ενώ βγάζει ως επιτυχημένα τα ΠΟΠ της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας αποφαίνεται σεμνά και βιαστικά ότι «δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο» για το ελληνικό πρόγραμμα. Κοινώς η έκθεση ώδινεν όρος και έτεκεν μυν.

Ο σκυλοκαβγάς της ελληνικής ολιγαρχίας και των κομμάτων της

Αν η έκθεση του ΙΕΟ αποτελεί ένα υπόδειγμα υποκρισίας και ίντριγκας μέσα σε ένα από τα βασικά ανάκτορα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, η διαχείριση της από την ελληνική αστική τάξη και τα κόμματα της δεν υπολείπεται σε υποκρισία. Μόνο που πρόκειται για την υποκρισία και τους σκυλοκαβγάδες των παρακατιανών των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κέντρων που τσακώνονται για κάποιο κόκκαλο που θα παραπέσει από το τραπέζι των αφεντικών.

Πρακτικά η ελληνική αστική τάξη είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας της. Από την στιγμή που η ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» της που θα την αναβάθμιζε μέσα στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα μετατράπηκε σε καταστροφή για την χώρα (όπως και οι προηγούμενες «μεγάλες ιδέες» της), προσπαθεί να σώσει το τομάρι της θυσιάζοντας τον λαό αυτής της χώρας. Συναίνεσε στα ΠΟΠ θεωρώντας ότι μπορεί να έχασε την ευκαιρία της αναβάθμισης (και να μετατράπηκε σε καπιταλισμό υπό εποπτεία, δηλαδή να υποβαθμίζεται στον διεθνή καταμερισμό εργασίας) αλλά τουλάχιστον θα σώσει τον εαυτό της θυσιάζοντας τους εργαζόμενους της Ελλάδας.

Όμως, καθώς τα ΠΟΠ καρκινοβατούν, οι ξένοι πάτρωνες (που βλέπουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα να κινδυνεύουν) απαιτούν να συμμετάσχει πλέον στα κόστη και η ελληνική ολιγαρχία. Έτσι, έχει χάσει πλέον την κορωνίδα της (τις τράπεζες).

Έχει επίσης η ίδια, ήδη από πριν την κρίση (λόγω λαιμαργίας, εθισμού στις σίγουρες «αρπαχτές» και απαρέσκειες σε επίφοβες δεσμεύσεις), αδυνατίσει την μεταποίηση και τον πρωτογενή τομέα. Αργά αλλά σταθερά χάνει έδαφος και στην υποτιθέμενη «νέα βαριά βιομηχανία», τον τουρισμό (και την ελπίδα της να γίνουμε μία χώρα γεμάτη ξενοδοχεία με έλληνες ξενοδόχους που τρέφονται από ενισχύσεις του δημοσίου και της ΕΕ, ξένους τουρίστες και του έλληνες εργαζόμενους σαν «ευλύγιστα», κακοπληρωμένα και ανασφάλιστα γκαρσόνια).

Ακόμη και το ιερό δισκοπότηρο της, η χρυσοπληρωμένη και μονίμως φοροδιαφεύγουσα ναυτιλία (με τα βασικά της πόδια και χρήματα στο εξωτερικό και χρησιμοποιούσα την Ελλάδα κυρίως σαν πολιτικό απάγκιο), καλείται να κάνει το αδιανόητο για τους «καπετάνιους» της: να περάσει από το ταμείο.

Μέσα σ’ αυτή την ζοφερή κατάσταση η ελληνική αστική τάξη προσπαθεί να διασώσει το τομάρι της γλύφοντας τους ξένους πάτρωνες και αλληλοσπαρασσόμενη στο εσωτερικό της. Και πάντα βέβαια επιδιώκοντας να φορτώσει την ζημιά στους εργαζόμενους. Γνωρίζει πολύ καλά ότι το πρόγραμμα προσαρμογής είναι εξαιρετικά μη-ρεαλιστικό. Ταυτόχρονα όμως δεν διανοείται να πάει κόντρα στις επιλογές των ξένων πατρώνων. Προτιμά να παίζει σε κάποιες από τις μεταξύ τους αντιθέσεις (πάντα σεμνά μήπως και της θυμώσουν). Έτσι στον εντεινόμενο ανταγωνισμό ΗΠΑ και ΕΕ κοιτάζει δίβουλη μία από την μία και μία από την άλλη προσπαθώντας να διασώσει τα συμφέροντα της. Θα ήθελε μία χαλάρωση των φιλόδοξων στόχων του προγράμματος και μία αναδιάρθρωση του χρέους καθώς αυτά θα απάλυναν την πίεση να πληρώσει και αυτή για την κρίση. Ταυτόχρονα όμως φοβάται να εκφρασθεί ανοικτά υπέρ της αμερικανικής πλευράς καθώς κάτι τέτοιο θα θύμωνε την Γερμανία.

Από την άλλη τρέμει αρκετές από τις δομικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί το ΔΝΤ. Φυσικά όχι αυτές που φορτώνουν βάρη στις πλάτες της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων, αλλά εκείνες που σπάνε θεσμικά προνόμια της και ιδιαίτερα το σύστημα της διαπλοκής (κράτος – τράπεζες – επιχειρήσεις) που οχύρωνε και ευνοούσε τους έλληνες καπιταλιστές έναντι των ξένων ανταγωνιστών τους.

Μέσα σ’ αυτό το ασαφές πλαίσιο κινούνται και οι πολιτικοί υπάλληλοι της ελληνικής ολιγαρχίας.

Ο νεο-μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ χοροπηδά ότι η νεοφιλελεύθερη και άκρως αντιλαϊκή έκθεση του Γραφείου τον δικαιώνει και ότι τώρα πρέπει να υπάρξει κάποια ελεημοσύνη στο ζήτημα του χρέους, υπονοώντας ότι για χάρη της μπορεί να περάσει το νέο κύμα αντιλαϊκών αλλαγών που απαιτεί η τρόικα.

Επίσης δοκιμάζει να ξαναφορέσει λίγο την αντι-μνημονιακή λεοντή καταγγέλλοντας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τυφλή αποδοχή των ΠΟΠ. Φυσικά κρύβοντας ότι ο ίδιος έχει υπογράψει τα προγράμματα αυτά και αποδεικνύεται σε έναν από τους πιο πειθήνιους και βολικούς διαχειριστές τους. Επίσης ξεχνώντας ότι η έκθεση και το ΔΝΤ επιμένουν περισσότερο απ’ όλους σε βάρβαρες – ιδιαίτερα για τα λαϊκά στρώματα – δομικές μεταρρυθμίσεις.

Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάζει να χρησιμοποιήσει την έκθεση του ΙΕΟ σαν δική του αντι-μνημονιακή λεοντή στο εσωτερικό αν και η έκθεση είναι μνημονιακή με την βαθύτερη έννοια του όρου. Επίσης, γνέφει φιλικά προς τις ΗΠΑ – από τις οποίες εξαρτάται με πολυποίκιλους δεσμούς – ελπίζοντας σε κάποια βοήθεια στο ζήτημα του χρέους και στην αμφίβολη δική του πολιτική επιβίωση. Δεν κάνει όμως την έκθεση και σημαία στα όργανα της ΕΕ γιατί κάτι τέτοιο θα θύμωνε την τελευταία.

Από την άλλη η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (και ανάλογα οι λοιποί συνοδοιπόροι του ευρω-νενεκισμού) ποιούν τη νήσσα καθώς η έκθεση δείχνει ότι οι κυβερνήσεις τους σύρθηκαν πειθήνια στα κελεύσματα των ξένων πατρώνων χωρίς να διαπραγματεύονται ούτε αμελητέα ζητήματα. Και αντίθετα φωνασκούν για τις υπαρκτές ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ (με τους τυχοδιωκτισμούς του) στην επιδείνωση της οικονομίας και για το 3ο ΠΟΠ. Ιδιαίτερα η ΝΔ προσπαθεί να αναδείξει τον εαυτό της σαν τον πιο συνεπή και αξιόπιστο διαχειριστή των όποιων επιλογών κάνουν οι ξένοι πάτρωνες.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα από όλους αυτούς τους σκυλοκαβγάδες τόσο των ξένων πατρώνων όσο και της ελληνικής ολιγαρχίας. Ο μόνος δρόμος φιλολαϊκής διεξόδου περνά μέσα από την αποδέσμευση από την ΕΕ.

*Τμήμα Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

πηγη: pandiera.gr

Με την επιστροφή από τις διακοπές η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να εκπληρώσει μια ακόμη μνημονιακή υποχρέωση, να φέρει στη βουλή και να ψηφίσει μέτρα που θα επιφέρουν μεγάλες ανατροπές στα εργασιακά. Μετά τα πρόσφατα μνημονιακά νομοθετήματα που έπληξαν κυρίως τις συντάξεις και απογείωσαν τους φόρους έρχονται και οι αντεργατικές ρυθμίσεις.

Θέλει να τελειώσει ότι έχει απομείνει από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και αν είναι δυνατόν ουσιαστικά οι επιχειρησιακές συμβάσεις μεταξύ εργοδότη και εργαζομένων να υποκαταστήσουν ολοκληρωτικά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να επιτραπεί το λοκ άουτ, να δυσχερανθεί η προκήρυξη απεργιών, να καταργηθούν διατάξεις που ισχύουν για τη διευκόλυνση της συνδικαλιστικής δράσης, αξιοποιώντας και την καταστρατήγηση σε πολλές περιπτώσεις των διατάξεων αυτών και την αξιοποίηση τους από τις εργοδοτικές ηγεσίες.

Είναι ενδεικτικές οι απαιτήσεις των δανειστών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Έγιναν επίσης γνωστές οι απαιτήσεις του ΣΕΒ για κατάργηση όλων των επιδομάτων, του 13ου και 14^ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, τον ουσιαστικό περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία και στη συνδικαλιστική δράση κλπ.

Η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι θα υπάρξουν αντεργατικές παρεμβάσεις, παράλληλα όμως καλλιεργεί την εντύπωση ότι θα αντισταθεί, δεν θα δεχθεί τέτοια μέτρα, αντίθετα θα προσπαθήσει ώστε να υπάρξουν ορισμένες λειτουργικές παρεμβάσεις που δεν θα θίγουν ουσιαστικά εργασιακά δικαιώματα και το συνδικαλιστικό κίνημα. Η αξιοπιστία των λεγομένων της είναι όμως γνωστή, η κατάργηση των μνημονίων έγινε τρίτο μνημόνιο που ψήφισε μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και την Ένωση Κεντρώων για να μην ξεχνιόμαστε, η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 € πήγε στο χρονοντούλαπο, όπως και οι δεσμεύσεις για επαναφορά των συντάξεων. Και μόνο τα πρόσφατα μέτρα που ψήφισε αν αναλογιστεί κανείς, όταν διατείνονταν ως την τελευταία στιγμή ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις, δεν θα επιβληθούν φόροι, θα ελαφρυνθεί ο ΕΝΦΙΑ αντιλαμβάνεται πού πηγαίνει το πράγμα.

Αυτά θα έχουν μπροστά τους οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους επόμενους δύο- τρεις μήνες από την πλευρά της κυβέρνησης, της άρχουσας τάξης, των Βρυξελλών και του Βερολίνου, του ΔΝΤ.

Από την πλευρά τώρα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και γενικότερα του λαϊκού κινήματος σε ένα ζήτημα, όπως οι ανατροπές στα εργασιακά, που είναι γνωστό και αναμένεται πολύ καιρό τι υπάρχει;

Επιπρόσθετα είναι γνωστή σε όλους η δύσκολη κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος, της αναξιοπιστίας και του εκφυλισμού στον οποίον έχει οδηγηθεί. Οι κινητοποιήσεις για την αποτροπή της ψήφισης του νόμου για τα συνταξιοδοτικά και τα φορολογικά και οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς έφεραν στην επιφάνεια ολόκληρη τη νοσηρή κατάσταση που επικρατεί, το απόστημα που πρέπει επιτέλους να σπάσει και αυτό απαιτεί σύγκρουση με όλες τις αδυναμίες και με όλα τα προβλήματα, σύγκρουση με τις αστικοποιημένες συνδικαλιστικές δυνάμεις και την πολιτική εξουσία, απαιτεί αναγνώριση και παραδοχή όλων των λαθών και των αδυναμιών από την πλευρά των ταξικών, αγωνιστικών δυνάμεων και άμεση διόρθωση τους. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για απώλεια χρόνου και ευκαιριών γιατί οι συνέπειες θα είναι πολύ μεγάλες. Ή θα υπάρξει ανοιχτή σύγκρουση με τις αστικοποιημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες με σαφή στόχο την υπονόμευση και την απαξίωση τους, την ανάπτυξη των αγώνων εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής που τη στηρίζει ουσιαστικά το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων και οι « εταίροι» για την ουσιαστική υπεράσπιση των εργαζομένων ειδάλλως το τέλμα θα σπρώχνει το κίνημα όλο και πιο κάτω.

Πρέπει να μπει τέρμα στην τακτική των ισορροπιών και των συμβιβασμών, των δραστηριοτήτων χαμηλής έντασης, να αναληφθεί το απαιτούμενο ρίσκο χωρίς να πρυτανεύει η διαφύλαξη των κεκτημένων και να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την ουσιαστική συσπείρωση και κινητοποίηση της εργατικής τάξης και των συνδικάτων για την υπεράσπιση των εργαζομένων και την προοπτική. Με μικρομπαλώματα και οριακές προσαρμογές, ανάλογα με την πίεση που οι εργαζόμενοι ασκούν, δεν υπάρχει θετική εξέλιξη. Απαιτείται συνολική αναπροσαρμογή της πολιτικής στο συνδικαλιστικό κίνημα και της τακτικής που εφαρμόζεται, των μορφών και των στόχων, ιδιαίτερα στο σημερινό δύσκολο κοινωνικό οικονομικό και πολιτικό σκηνικό και με δεδομένα τα προβλήματα του συνδικαλιστικού κινήματος.

Κινείται κάτι σε αυτή την κατεύθυνση;

Δεν βλέπουμε κάτι ουσιαστικό, κάτι που μπορεί να ξεκολλήσει τα πράγματα. Ίσως το χουνέρι του κύκλου κινητοποιήσεων προ τριμήνου τώρα να μην επαναληφθεί, αλλά κάτι ελπιδοφόρο μέχρι στιγμής δεν φαίνεται.

Επειδή η σημαντικότερη πολιτική δύναμη με βαρύνοντα λόγο στα συνδικάτα και στους εργαζόμενους από όλες τις δυνάμεις της αριστεράς είναι το ΚΚΕ και η στάση του θα κρίνει τις εξελίξεις, και με δεδομένη τη σχέση μας μαζί του και την αγωνία μας για την πορεία του θα ασχοληθούμε με τη δραστηριότητα του ενόψει των επόμενων κινητοποιήσεων. Στις 22 Ιουλίου ένας αριθμός Εργατικών κέντρων, Ομοσπονδιών και σωματείων, της επιρροής του ΠΑΜΕ κατά βάση, πήραν την πρωτοβουλία να απευθυνθούν σε συνδικάτα, σε συνδικαλιστές και εργαζόμενους με «κάλεσμα συμπόρευσης και αγώνα για να διαμορφώσουμε τους όρους αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος ενιαία, κατά κλάδο και πανελλαδικά. Να αγωνιστούμε μαχητικά, ανυποχώρητα, κανένας να μην δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας, χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα».

• Το κάλεσμα προχωρά σε ορισμένες επισημάνσεις και στόχους για το επόμενο διάστημα, όπως: Να δυναμώσει η ενότητα των γραμμών της εργατικής τάξης, η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, να συγκεντρώσουμε και να προετοιμάσουμε δυνάμεις για να μπουν μπροστά, με κοινή δράση να ξεπεραστούν απόψεις που δεν δίνουν διέξοδο κ.λπ. Όλα αυτά καλά είναι και πολύ περισσότερες διαπιστώσεις μπορούν και πρέπει να γίνουν. Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα πραγματοποιηθούν, με ποιο τρόπο, τι πρέπει να αλλάξουν οι συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς στην τακτική και τη γενικότερη πολιτική τους στο συνδικαλιστικό κίνημα. Χωρίς μια τέτοια ανοιχτή στους εργαζόμενους συζήτηση, χωρίς μια αποτίμηση της μέχρι σήμερα τακτικής και δράσης και τις απαιτούμενες αναπροσαρμογές δεν μπορεί να υπάρξει θετική εξέλιξη. Οι περιγραφές, η παράθεση καλών προθέσεων, τα πολλά πρέπει έστω και σε σωστή κατεύθυνση καταντούν ευχολόγια αν δεν συνδέονται έμπρακτα με την αναγκαία τακτική και τα αντίστοιχα μέτρα και πρωτοβουλίες.
• Με τη δράση του το κίνημα, με πρωτοβουλίες και σχέδιο, με τις μεγάλες απεργίες, τα συλλαλητήρια, τα μπλόκα κ.λπ. έμεινε όρθιο, ζωντανό και μαχητικό και είχε επιτυχίες, όπως η αποκάλυψη της αντιλαϊκής πολιτικής στα μάτια του λαού, η αποτυχία της κυβέρνησης να νομιμοποιήσει τα μέτρα στη λαϊκή συνείδηση, το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα και η εργοδοσία δεν έκαναν τους εργαζόμενους συνένοχους τους, ενίσχυσαν τα βήματα της ενότητας και της συμμαχία εργατών και λαϊκών στρωμάτων και δημιούργησαν προϋποθέσεις για τη συνέχεια, αναφέρει το κάλεσμα. Είναι όμως γνωστό ότι στα χρόνια των μνημονίων παρά τα σκαμπανεβάσματα του κινήματος και των αγώνων η εργατική τάξη έδωσε σε πολλές περιπτώσεις βροντερό παρών. Παρόλα αυτά η αστική τάξη καταφέρει να υλοποιήσει όλα τα σχέδια της, την αγανάκτηση και τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων καταφέρνει να τις καπηλευτεί και να τις υποτάξει ο ΣΥΡΙΖΑ, να τους δώσει ρεφορμιστική κατεύθυνση και να αναρριχηθεί στην κυβέρνηση. Ουσιαστικά οι δυνατότητες για ένα ισχυρό ταξικό κίνημα εξανεμίστηκαν και μια μεγάλη ευκαιρία για το εργατικό κίνημα χάθηκε τουλάχιστον μέχρι στιγμής και για όλα αυτά οι ευθύνες συνδικαλιστικών και πολιτικών ηγεσιών είναι μεγάλες. Παρόλα αυτά το κάλεσμα εμφανίζει τον απολογισμό θετικό.
• Προτείνεται ένα πλαίσιο αιτημάτων, το οποίο ουσιαστικά περιέχει μόνο ζωτικά οικονομικά αιτήματα που πρέπει το συνδικαλιστικό κίνημα να διεκδικήσει. Υπάρχουν όμως ορισμένα ζητήματα σχετικά με το πλαίσιο των αιτημάτων.

Θα γίνει ανοιχτή συζήτηση για το πλαίσιο των αιτημάτων, υπάρχει δυνατότητα να προστεθούν και άλλα αιτήματα ή να τροποποιηθούν κάποια και με ποια διαδικασία θα γίνουν αυτό; Με απεύθυνση σε ορισμένα επιλεγμένα σωματεία και η συζήτηση να γίνει ξεχωριστά με το καθένα ή θα προτιμηθεί ανοιχτή συζήτηση εκατοντάδων σωματείων και πλήθος συνδικαλιστών και εργαζόμενων και αυτή να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα;

Το πλαίσιο των αιτημάτων έχει ένα ουσιαστικό έλλειμμα. Λείπουν εντελώς πολιτικά αιτήματα τα οποία προβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, απέκτησαν σοβαρή επιρροή στη συνείδηση των εργαζομένων και δίνουν περιεχόμενο και προσανατολισμό στο κίνημα. Μπορεί κανείς, εντελώς πρόχειρα, να αναφέρει το ζήτημα της διαγραφής του δημόσιου χρέους, το τεράστιο ζήτημα με τις τράπεζες κ. ά, κυρίως όμως το θέμα του αγώνα εναντίον της ευρωενωσιακής πολιτικής και της ΕΕ. Ίσως δεν θα πρέπει να τεθεί ανοιχτά στα συνδικάτα ως αίτημα η αποδέσμευση της χώρας, αν θεωρηθεί ανώριμος στόχος, αλλά ο αγώνας εναντίον της ΕΕ για την ακύρωση της πολιτικής της είναι τεράστιο ζήτημα και δεν μπορεί να παρακαμφθεί, ούτε η ζύμωση σχετικά με τις ολέθριες επιπτώσεις που έχει την παρουσία της χώρας στην ΕΕ Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, όπως δείχνουν διάφορες δημοσκοπήσεις και το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος, φαίνεται ότι ισχυρότατο τμήμα του λαού συμφωνεί με την αποδέσμευση, μεγαλύτερο ακόμη και από αυτό που βλέπει θετικά την έξοδο από την ευρωζώνη. Δεν υπάρχει επομένως κίνδυνος η συμπερίληψη πολιτικών αιτημάτων και κυρίως του αγώνα εναντίον της ΕΕ και της πολιτικής της να δημιουργήσει τάσεις αποσυσπείρωσης, αντίθετα θα νοηματοδοτήσει τα οικονομικά αιτήματα που προβάλλονται και θα δώσει περιεχόμενο ριζοσπαστικό και ταξικό στο κίνημα.

• Να σημειώσουμε επί πλέον ότι για να αναπτυχθεί και να προχωρήσει μια πλατιά συσπείρωση συνδικάτων και εργαζομένων δεν φτάνει η συμφωνία πάνω σε ορισμένα αιτήματα. Τα μέγιστα θα συμβάλει η προβολή ενός αγωνιστικού σχεδίου που θα θέτει εκτός από τα αιτήματα τα μέσα και την τακτική, τα επόμενα βήματα, τέτοιο που να δίνει ουσιαστικές απαντήσεις στα ερωτήματα των εργαζομένων που κάθε μέρα αντιμετωπίζουμε. Γιατί να γίνει αυτό και με αυτό τον τρόπο, πώς να συνδεθεί μια δράση με μια άλλη, μετά από αυτή την κινητοποίηση τι θα επακολουθήσει κ.λπ.

Ο εργαζόμενος κόσμος δεν αρκείται σε εκκλήσεις να αγωνιστούμε, να απαιτήσουμε 751 € κατώτατο μισθό, να επανέλθουν οι συντάξεις στα προηγούμενα επίπεδα κ.λπ., θέλει να ξέρει τη συνέχεια και την κλιμάκωση των αγώνων, που κατευθύνονται, αν σε τελική ανάλυση υπάρχει προοπτική. θέλει να συζητήσει το αγωνιστικό σχέδιο, να ξέρει η συνέχεια, να πει για όλα τα ζητήματα την άποψη του. Μόνο έτσι θα πειστεί πλατιά, θα κινητοποιηθεί, θα πάρει μέρος.

Εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα μια πλατιά συσπείρωση και κινητοποίηση των εργαζομένων δεν μπορούν να τη δώσουν τοπικές πρωτοβουλίες, κλαδικές εκκλήσεις και επιμέρους προσπάθειες και μάλιστα σε βάση ατομική ή με κάποια επιλεγμένα σωματεία. Απαιτείται πανελλαδική πρωτοβουλία με διακριτό χαρακτήρα, δημοκρατικά οργανωμένη, χωρίς ηγεμονισμούς, με πλατιά ανοιχτή συζήτηση για όλα, τα αιτήματα, την τακτική, τις επιδιώξεις και να δοθούν εχέγγυα ισότιμης συνεργασίας με σεβασμό στην αυτοτέλεια και την ιδιαιτερότητα καθενός. Μόνο τότε μπορούν να πεισθούν πλατιά εργαζόμενοι και σωματεία.

Πλατιά συσπείρωση εργαζομένων και σωματείων με παράκαμψη των συνδικαλιστικών και πολιτικών ηγεσιών που τοποθετούνται από ταξική και φιλολαϊκή σκοπιά στα προβλήματα και ακόμη περισσότερο ενάντια τους δεν πρόκειται να υπάρξει. Στις αναπτυγμένες κοινωνίες οι εργαζόμενοι, το μεγαλύτερο τμήμα του λαού και το πιο πολιτικοποιημένο είναι οργανωμένο σε συνδικάτα, σε πολιτικά κόμματα, ή ψηφίζει και ακολουθεί κάποιο κόμμα. Το γεγονός αυτό κάνει τη μαζική συσπείρωση γύρω από το ΚΚΕ και τα συνδικάτα της επιρροής του εξαιρετικά δύσκολη έως απίθανη. Μεγάλη λαϊκή συσπείρωση που να επηρεάσει ουσιαστικά τις εξελίξεις μπορεί να επιτευχθεί μόνο ως συσπείρωση σε ενιαίο μέτωπο σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο με όλα τα χαρακτηριστικά που πριν περιγράψαμε.

Το ΠΑΜΕ ή ορισμένα συνδικάτα να απευθυνθούν στα πρωτοβάθμια σωματεία πανελλαδικά και στους εργαζόμενους για κοινή δράση και στην πορεία για τη διαμόρφωση συσπείρωσης με πιο μόνιμα χαρακτηριστικά πάνω σε μια ορισμένη συμφωνημένη βάση. Πρωτίστως να απευθυνθεί σε συνδικαλιστικές δυνάμεις που είναι σε αγωνιστική γραμμή και τέτοιες πέραν του ΠΑΜΕ είναι η Συσπείρωση Σωματείων, δυνάμεις της επιρροής της ΛΑΕ, αλλά και πλήθος σωματείων που δείχνουν διάθεση για αγώνες έστω και ως ένα βαθμό. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να κλιμακωθεί σε κάθε γωνιά της χώρας.

Μέσα από αυτές τις ζυμώσεις, χωρίς αποκλεισμούς εκ των προτέρων με πολιτικά και άλλα κριτήρια, μέσα από τους μαζικούς αγώνες θα σφυρηλατηθεί η ενότητα. Σε τελική ανάλυση επίμονα να προταθεί συσπείρωση και κοινή δράση σε ταξική βάση και καθένας ας πάρει τις ευθύνες του. Η συζήτηση, η συμφωνία και κοινή δράση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς είναι ένας σοβαρός παράγοντας που μπορεί να συμβάλει καταλυτικά. Δεν μας διαφεύγουν οι αδυναμίες αυτών των σχηματισμών και οι παλινωδίες τους, ούτε τις υποτιμούμε καθόλου, γνωρίζουμε τα όρια τους, όπως και τις δυσκολίες που έχει το εγχείρημα αυτό και τους πιθανούς κινδύνους. Άλλος δρόμος όμως δεν υπάρχει.

Τ.   Κ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΟΙ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ  

Ασφυκτικές πιέσεις ακόμα και για μείωση του κατώτατου μισθού δέχεται από τους δανειστές η κυβέρνηση εν όψει της αξιολόγησης του Σεπτεμβρίου. Εν μέσω θερινής ραστώνης, το ΔΝΤ -κατά πρώτο λόγο- δεν σταματά να εστιάζει την κριτική του στη μειωμένη ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και να επιμένει ότι ο σημερινός κατώτατος μισθός θεωρείται υψηλός. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ένα ''καυτό'' φθινόπωρο περιμένει την κυβέρνηση με τα εργασιακά να αποτελούν τη ''μητέρα'' των μαχών.  

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επανειλημμένως έχει στείλει το μήνυμα ότι ο εθνικός κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι ''υψηλός'' ως ποσοστό του μέσου εισοδήματος της χώρας σε σχέση με το τι ισχύει σε άλλες χώρες- μέλη της Ε.Ε και γι' αυτό οι εμπειρογνώμονες του ίδιου οργανισμού έχουν προτείνει τη μείωση του δείκτη μισθών ακόμα και κατά 2% .

Δεν είναι, όμως, μόνο το ΔΝΤ. Σύμφωνα με πληροφορίες, και η πλειοψηφία της επιτροπής σοφών φέρεται να υπερασπίζεται τη θέση των δανειστών ότι ο κατώτατος μισθός πρέπει να καθορίζεται από την κυβέρνηση και όχι από τους κοινωνικούς εταίρους, όπως είναι η προσδοκία της ηγεσία του υπουργείου Εργασίας. Επίσης, η πλειοψηφία των μελών της επιτροπής εμφανίζεται να τάσσεται υπέρ της διατήρησης των χαμηλότερων αποδοχών κατά 12,8% από τον κατώτατο μισθό των 586,08 ευρώ για όσους δεν έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους, δηλαδή 510,96.  

Και μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να θέτει θέμα επιστροφής των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αλλά το συμπληρωματικό μνημόνιο, το οποία έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση, προβλέπει την πλήρη εφαρμογή όλης της νομοθεσίας που θεσπίστηκε την περίοδο 2010-2013, σύμφωνα με την οποία οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερισχύουν των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, ενώ ο εθνικός κατώτατος μισθός θα καθορίζεται από την κυβέρνηση και όχι από τους κοινωνικούς εταίρους μέσα από συλλογικές διαπραγματεύσεις.  

Με άλλα λόγια, το ''μέτωπο'' που επιχειρεί να συστήσει το υπουργείο Εργασίας με τη ΓΣΕΕ και τους εργοδοτικούς φορείς για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων σε εθνικό αλλά και κλαδικό επίπεδο φαίνεται πως έρχεται σε αντίθεση με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η ίδια η κυβέρνηση. Να επισημανθεί ότι βασική φιλοσοφία του γαλλικού εργασιακού νόμου (βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές) είναι να φέρει τις διαπραγματεύσεις πιο κοντά στις επιχειρήσεις και όχι στο επίπεδο των επαγγελματικών κλάδων, όπως ισχύσει σήμερα.  

Επιπλέον, το μνημόνιο προβλέπει τη σύσταση ειδικού μηχανισμού αναπροσαρμογής (εννοείται προς τα πάνω) του κατώτατου μισθού ετησίως και με την έναρξη την 1/1/2017! Το ύψος του νομοθετημένου ημερομισθίου θα πρέπει να καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τις προοπτικές της για ανάπτυξη από την όψη της παραγωγικότητας, των τιμών και της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού ανεργίας, των εισοδημάτων και των μισθών.  

Με αυτά τα δεδομένα, θεωρείται βέβαιο ότι οι κατώτατες αποδοχές θα δεχθούν ισχυρό πλήγμα, ενδεχομένως εμμέσως με την κατάργηση των τριετιών και των επιδομάτων που ακόμα μπορούν να προστεθούν σε αυτές ή ακόμα και με την κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού, ενδεχόμενο που δεν είναι πιθανόν αυτή τη στιγμή.  

Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που ο ακαθάριστος ελάχιστος μισθός μειώθηκε το 2015 σε σχέση με το 2008 κατά 14%. Αντιθέτως, στην Πορτογαλία αυξήθηκε κατά 19% (από 497 σε 589 ευρώ), ενώ στην Ιρλανδία παρέμεινε αμετάβλητος, στα 1462 ευρώ.  

Αυτό σημαίνει ότι μια νέα μείωση στους μισθούς θα οδηγούσε σε ακόμα περισσότερη φτώχεια, ύφεση, μείωση της κατανάλωσης και έκρηξη των ''κόκκινων'' δανείων.  

Εκτός από τις επιχειρησιακές συμβάσεις και των κατώτατο μισθό, ''καίνε'' οι ομαδικές απολύσεις και το ζήτημα του συνδικαλιστικού νόμου.  

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ  

Δεδομένες θεωρούνται οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, όπως, για παράδειγμα,στο κεφάλαιο των συνδικαλιστικών αδειών και ποιος τελικά θα τις πληρώνει, αλλά και στη δυνατότητα του εργοδότη να απολύει για σπουδαίο λόγο συνδικαλιστές.  

Οι πιστωτές επιμένουν στη δυνατότητα του εργοδότη για μη αποδοχή και μη πληρωμή όλων των εργαζομένων του σε περίπτωση απεργίας, όταν αυτή, για παράδειγμα, συνοδεύεται από κατάληψη εργοστασίου ή από παρεμπόδιση προσέλευσης στην εργασία (lock out).  

1) Αλλαγή του τρόπου λήψης αποφάσεων για την πραγματοποίηση απεργιών.  

2) Αύξηση του χρόνου προειδοποίησης για απεργία στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.  

3) Μείωση των ημερών συνδικαλιστικής άδειας, περιορισμό των αμειβόμενων αδειών στις απολύτως απαραίτητες, καθώς και περιορισμός των προσώπων που δικαιούνται άδειες.  

4) Δραστική μείωση των ημερών αδικαιολόγητης απουσίας συνδικαλιστική και ευθυγράμμιση με τα ισχύονται για κάθε εργαζόμενο.  

5) Περιορισμός των συνδικαλιστών που απολαμβάνουν προστασία, κατάργηση της δυνατότητας παροχής προστασίας μέσω του καταστατικού των συνδικαλιστικών οργανώσειων και μείωση του αριθμού των προστατευόμενων ιδρυτικών μελών μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης.  

ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ  

Ο γόρδιος δεσμός των ομαδικών απολύσεων θα λυθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που αναμένεται να τοποθετηθεί τον Σεπτέμβριο για το ισχύον καθεστώς στην Ελλάδα.  

Στην εισήγηση του, ο γενικός εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είχε κρίνει ασύμβατη με το κοινοτικό δίκαιο τη δυνατότητα που παρέχει η ελληνική νομοθεσία στον εκάστοτε υπουργό Εργασίας να αρνείται σε επιχειρήσεις τη διενέργεια ομαδικών απολύσεων.    

Η απόφαση που αναμένεται το επόμενο διάστημα εκτιμάται ότι θα βγάλει την κυβέρνηση από τη δύσκολη θέση, καθώς οι ομαδικές απολύσεις αποτελούν ένα από τα πλέον δύσκολα, ανοικτά θέματα μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και δανειστών.  

Και αυτό γιατί αρνητική θέση του γενικού εισαγγελέα του Ευρωδικαστηρίου (ΔΕΕ) θα πρέπει να γίνει αποδεκτή από την ελληνική κυβέρνηση.  

Σήμερα η νομοθεσία προβλέπει τα εξής:  

1)Κανένας περιορισμός σε επιχειρήσεις με έως και 20 άτομα .

2) Έως 6 εργαζόμενοι τον μήνα για επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις που απασχολούν από 20 έως 150 άτομα.  

3)το 5% του προσωπικού (και έως 30 εργαζόμενοι μηνιαίως) για επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις που απασχολούν πάνω από 150 εργαζόμενους.  

Σε περίπτωση, λοιπόν, που περάσει η πρόταση του γενικού εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, τότε οι επιχειρήσεις θα μπορούν να απολύουν πολύ περισσότερους εργαζόμενους (από του 30 ανα μήνα ή το 5% του συνόλου του προσωπικού μιας επιχείρησης) που προβλέπει σημερινή νομοθεσία.

πηγη: iskra.gr