Προσοχή στα πρώτα σημάδια που εμφανίζει ο καρκίνος του προστάτη – Ποια είναι
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ο καρκίνος του προστάτη είναι η πιο κοινή μορφή καρκίνου στους άνδρες μετά τον καρκίνο του δέρματος. Η επιστημονική κοινότητα έχει ενδιαφερθεί για τον καθορισμό του ρόλου της διατροφής στην ανάπτυξη της ασθένειας, ωστόσο, οι μελέτες στον τομέα αυτό είναι σχετικά καινούργιες.
Όταν η ειδική εξέταση αίματος δείξει υψηλά επίπεδα του προστατικού αντιγόνου (PSA), τότε συνήθως οι γιατροί ζητούν τη διενέργεια βιοψίας με βοήθεια υπερήχων, μια διαδικασία που γίνεται με βελόνες μέσω των οποίων λαμβάνονται δείγματα από τον προστάτη.
Τι είναι ο προστάτης και πώς δημιουργείται το πρόβλημα
Ο προστάτης είναι ένας αδένας του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος. Ο προστάτης παράγει και αποθηκεύει ένα συστατικό του σπέρματος και βρίσκεται στην πύελο, κάτω από την ουροδόχο κύστη και μπροστά από το ορθό. Ο προστάτης περιβάλλει τμήμα της ουρήθρας, του σωλήνα που αδειάζει τα ούρα από την ουροδόχο κύστη. Ένας υγιής προστάτης είναι περίπου στο μέγεθος ενός καρυδιού. Λόγω της θέσης του προστάτη, η ροή των ούρων μπορεί να επιβραδυνθεί ή να διακοπεί εάν ο προστάτης αυξηθεί πολύ σε μέγεθος.
Καρκίνος του προστάτη: Πρώιμα συμπτώματα
- Δυσκολία στην ούρηση.
- Δυσκολία στην έναρξη της ροής των ούρων ή/και στην διακοπή της ροής των ούρων.
- Ανάγκη συχνής ούρησης, ιδιαίτερα τη νύχτα.
- Ασθενής ροή των ούρων.
- Ροή των ούρων που ξεκινά και σταματά.
- Πόνος, ή κάψιμο κατά την ούρηση.
- Δυσκολία στύσης.
- Αίμα στο σπέρμα, ή στα ούρα.
- Συχνοί πόνοι στο κάτω μέρος της πλάτης, τους γοφούς, ή τους μηρούς.
Αυτά μπορεί να είναι συμπτώματα του καρκίνου, αλλά πιο συχνά είναι συμπτώματα μη-καρκινικών παθήσεων. Εάν έχετε αυτά τα συμπτώματα είναι πολύ σημαντικό να ενημερώσετε άμεσα το γιατρό σας και να κάνετε τις εξετάσεις που εκείνος θα σας συστήσει.
Τι άλλες παθήσεις του προστάτη μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα όπως αυτά;
Καθώς οι άνδρες γερνούν, ο προστάτης τους μπορούν να μεγαλώσει και να μπλοκάρει τη ροή των ούρων ή να παρεμποδίσει τη σεξουαλική λειτουργία. Αυτή η κοινή πάθηση, που ονομάζεται καλοήθης υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ), δεν είναι καρκίνος, αλλά μπορεί να προκαλέσει πολλά από τα ίδια συμπτώματα, όπως ο καρκίνος του προστάτη. Αν και η ΚΥΠ δεν αποτελεί απειλή για τη ζωή του ατόμου, μπορεί να απαιτεί θεραπεία με φάρμακα, ή χειρουργική επέμβαση για να εκμηδενιστούν τα συμπτώματα. Μία μόλυνση, ή φλεγμονή του προστάτη, που ονομάζεται προστατίτιδα, μπορεί επίσης να προκαλέσει πολλά από τα ίδια συμπτώματα, όπως ο καρκίνος του προστάτη.
Μπορεί ο καρκίνος του προστάτη να εντοπιστεί, προτού ένας άνδρας έχει συμπτώματα;
Ναι. Δύο εξετάσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση του καρκίνου του προστάτη, ακόμα και όταν δεν υπάρχει κανένα απολύτως σύμπτωμα.
- Η μία είναι η δακτυλική εξέταση, στην οποία ένας γιατρός αισθάνεται τον προστάτη μέσω του ορθού για να εντοπίσει τυχόν σκληρές, ή παραμορφωμένες περιοχές στον προστατικό αδένα.
- Η άλλη είναι ένα τεστ αίματος που χρησιμοποιείται για την ανίχνευση μιας ουσίας που παράγεται από τον προστάτη και ονομάζεται ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA).
Μαζί, αυτές οι δύο εξετάσεις μπορούν να ανιχνεύσουν πολλούς “σιωπηρούς” καρκίνους του προστάτη, που δεν έχουν προκαλέσει ακόμα συμπτώματα. Γι' αυτό και είναι πολύ σημαντικό οι άνδρες άνω των 50 ετών να κάνουν τακτικά αυτές τις εξετάσεις. Αν ο καρκίνος του προστάτη εντοπιστεί εγκαίρως, προτού τα καρκινικά κύτταρα κάνουν μετάσταση, τότε οι πιθανότητες μακροχρόνιας επιβίωσης μετά τη διάγνωση είναι πολύ μεγάλες.
medicinenet.com
πηγη: iatropedia.gr
Θανάσης Κανιάρης
Κατά την υποκειμενική μου άποψη, ο κόσμος ολόκληρος - και όχι μόνο η μικρή, λιλιπούτεια Ελλάδα - ζει σήμερα ένα σύγχρονο μεσαίωνα. Δεν είναι τόσο, ότι ο καπιταλισμός - μετά τις δραματικές αλλαγές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες - κυριαρχεί απ' άκρου σε άκρο του πλανήτη. Ότι η "οικονομία της αγοράς" έχει γίνει σήμερα αποδεκτή για όλους, ως ο μηχανισμός ρύθμισης των οικονομικών σχέσεων, όσο ότι έχουν εκμηδενιστεί και εξουδετερωθεί τα πολιτικά κινήματα που στον ένα η στον άλλο βαθμό εξέφραζαν την αντίθεση τους στην καπιταλιστική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας και οικονομίας.
Τρεις κατά τη γνώμη ήταν οι λόγοι της ανάσχεσης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας τον αιώνα που πέρασε:
α) η ύπαρξη μίας ισχυρής σοσιαλιστικής κοινότητας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου η ΕΣΣΔ κατείχε ειδικό βάρος.
β) τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε Ασία και Αφρική, τα οποία άλλαξαν ριζικά τον χάρτη του σύγχρονου κόσμου
γ) η εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο, ειδικά στη Δ. Ευρώπη, των εργατικών κομμάτων νέου τύπου, στα πρότυπα της οικοδόμησης του μπολσεβικικού κόμματος της Ρωσίας, τις αρχές του οποίου είχε επεξεργαστεί ο ίδιος ο Λένιν.
Κοιτώντας σήμερα προς τα πίσω - και ενώ τα κόμματα νέου τύπου αναπαύονται στο μουσείο της ιστορίας - προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι τα κόμματα αυτά ήταν όντος επαναστατικά και αποτελούσαν πηγή κινδύνου για την καπιταλιστική εξουσία. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που τα υπονόμευσαν ρίχνοντας στη Δ. Ευρώπη με το σχέδιο Μάρσαλ δισεκατομμύρια δολάρια ( βλέπε άρθρο Μαρίνας Πετράκη στην Καθημερινή με τίτλο "ο πολιτιστικός ψυχρός πόλεμος". Όσο και αν ψάξει κανείς στην ελληνική αρθρογραφία αντίστοιχα άρθρα δεν θα βρει και είναι περίεργο πως φιλοξένησε ένα τέτοιο άρθρο μια κατεξοχήν συντηρητική εφημερίδα.
Σήμερα, οι τρεις αυτοί παράγοντες, οι τρεις μοχλοί που οδηγούσαν ανοδικά τις ανθρώπινες κοινωνίες έχουν εξαλειφθεί, δεν υπάρχουν.
Στο γιατί, κατ' άλλους κατέρρευσαν ή κατ' άλλους υπονομεύθηκαν οι σοσιαλιστικές κοινωνίες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, έχουν ειπωθεί πολλά και δεν έχει νόημα να επανέλθουμε. Αυτό που κρατάμε είναι ότι οι κοινωνίες αυτές, είναι πλέον καπιταλιστικές, και εφαρμόζουν μάλιστα ένα άγριο τρόπο πρωταρχικής κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, κάτι που καταδεικνύουν και οι μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που επικρατούν σ' αυτές.
Όσο για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, γνωρίζαμε από τη θεωρία τουλάχιστον ότι δεν οδηγούν απ' ευθείας στο σοσιαλισμό. Μα όπου αυτό έγινε (Λ.Δ του Κογκό, Αιθιοπία, Αγκόλα, Νότια Υεμένη, Νικαράγουα, Αφγανιστάν), παντού η Δύση χρηματοδοτούσε αντιπολιτευόμενες τρομοκρατικές οργανώσεις, που δεν τους επέτρεπαν να σηκώσουν κεφάλι και να αναπτυχθούν οικονομικά και κοινωνικά. Εκεί όπου η επανάσταση επικράτησε, ήταν στο Βιετνάμ και στην Κούβα. Το μεν Βιετνάμ σήμερα έχει ιδιωτικοποιήσει περισσότερο από 100 τομείς της οικονομίας του, ενώ η Κούβα, κάτω από την αφόρητη πίεση του διεθνούς αποκλεισμού, κυριολεκτικά μόνη, έχει αρχίσει με δειλούς ρυθμούς, να ιδιωτικοποιεί τομείς της οικονομικής της δραστηριότητας, π.χ. τουρισμός). Ποιος μπορει να την κατηγορήσει για τις επιλογές αυτές.
Όπως ήδη επισημάναμε, σήμερα ζούμε στον αστερισμό της εκμηδένισης των επαναστατικών κομμάτων νέου τύπου. Και το χειρότερο όλων, τα κόμματα αυτά, όσα υπάρχουν έχουν χειραγωγηθεί από την ιμπεριαλιστική ιδεολογία. Δύο παραδείγματα. Όλες οι αριστερές οργανώσεις φωνάζουν σήμερα "αλληλεγγύη στους πρόσφυγες", καταγγέλλουν τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, και τις πολιτικές κατά των μειονοτήτων. Τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ πάνε και έρχονται και όλοι είναι ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους. Και γεννάται το ερώτημα. Κανείς δεν έχει διερωτηθεί, ότι τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την ανάγκη προστασίας των μειονοτήτων, τα καταγγέλλει μετ' επιτάσεως και ο διεθνής ιμπεριαλισμός; Κανείς δεν έχει προβληματιστεί για την ταύτιση αυτή;
Αυτό τι σημαίνει, ότι ο αριστερός, ο κάθε δημοκράτης πολίτης, δεν θα πρέπει να καταδικάζει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τους διωγμούς κατά των μειονοτήτων; Σε καμία περίπτωση. Μόνο που η καταδίκη αυτή, δεν είναι παρά το πρώτο βήμα. Το ποιο ουσιαστικό είναι να καταδείξει τις αιτίες που γεννούν το ρατσισμό, την ξενοφοβία, και τα πογκρόμ κατά των μειονοτήτων και το ακόμα πιο ουσιαστικό, η δημιουργία μετώπου που θα αντιμετωπίζει τις αιτίες του προβλήματος. Και ερχόμαστε στο επίδικο. Χωρίς κίνημα καταγγελίας και καταδίκης του ιμπεριαλισμού, χωρίς αντιιμπεριαλιστικό αγώνα για να σπάσουν οι αλυσίδες με τις οποίες τρεις - τέσσερις ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν αλυσοδέσει τον πλανήτη και τον λεηλατούν, στην καλύτερη περίπτωση όσοι καταγγέλλουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία, υποβιβάζουν τους εαυτούς τους, ως την χριστιανική αγαθοεργία και στη χειρότερη χειραγωγούνται από την ιμπεριαλιστική ιδεολογία.
Το άλλο παράδειγμα ταύτισης με τον ιμπεριαλισμό, αφορά την αναγνώριση της διαφορετικότητας... Όλοι πολιτικοί αστέρες, ηθοποιοί του Χόλυγουντ, διάσημες τηλεπερσώνες, όσοι τέλος πάντων, σέβονται τον εαυτό τους και τις αξίες της - καπιταλιστικής - κοινωνίας, θεωρούν χρέος τους να συμμετάσχουν σε pride parade.
Ερώτημα. Ποιος και με τι κριτήρια έχει κατατάξει την αναγνώριση των ομοφυλοφίλων και της "διαφορετικότητας" στο υπ’ αριθμό ένα κοινωνικό πρόβλημα του πλανήτη; Το γεγονός, ότι το "κίνημα" αυτό καθοδηγείται από τις ελίτ του πλανήτη, από ανθρώπους που ευθύνονται για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, τη διάλυση ολόκληρων κρατών, και την καταδίκη εκατομμυρίων παιδιών στην πείνα και τη δίψα, κανένα δεν προβληματίζει; Η αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας και της διαφορετικότητας εν τέλει είναι υπερταξικό πρόβλημα και δεν υπάρχει διαφορετική προσέγγιση από την πλευρά της κυρίαρχης αστικής τάξης και διαφορετική από την πλευρά της εργατικής τάξης; Όσο και αν κάποιοι χαρακτηρίσουν τον αρθρογράφο γραφικό, πιστεύει ότι τη σφραγίδα πάνω σε αυτό το κοινωνικό πρόβλημα την έχει βάλει η ιμπεριαλιστική ιδεολογία.
Επειδή ίσως έχουμε ξεφύγει από την ουσία του άρθρου, καταλήγουμε.
Ζούμε σήμερα στην τρομακτική εποχή, όπου οι πολιτικές - προσοχή όχι οι λαϊκές - αντιστάσεις έχουν αμβλυνθεί. Λες και μια πανίσχυρη μηχανή υποτάσσει την πολιτική θέληση των κομμάτων, παραποιεί τις αρχές τους και τις αξίες τους και τα οδηγεί στην υποταγή και την ενσωμάτωση. Κυριολεκτικά ζούμε στην εποχή της μονοσήμαντης σκέψης και της μοναδικής αλήθειας - ο καπιταλισμός είναι κυρίαρχος και αιώνιος - που κανένας πολιτικός φορέας δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει, γιατί έχει μετατραπεί σε υποχείριο της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας.
Αυτές είναι οι υποκειμενικές μου απόψεις.
Αν και σε όσους καταφέραν να διαβάσουν το άρθρο μάλλον τους μαύρισα την καρδιά, τους εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.
Ο Άρης δεν χρειάζεται αποκατάσταση, ο Περισσός την είχε ανάγκη
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ο Άρης ήταν εξαρχής καχύποπτος απέναντι στους αστούς πολιτικούς και στους Άγγλους «συμμάχους» αντίθετα με την τότε ηγεσία του ΚΚΕ
Το ΚΚΕ, στο πλαίσιο της πρόσφατης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του για το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ - περίοδος 1918-1949 προχώρησε στην «κομματική αποκατάσταση» του Άρη Βελουχιώτη, μετά την «πολιτική αποκατάστασή» του στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στις 16 Ιούλη του 2011. Τι εκφράζει αυτή η απόφαση;
Η τότε απόφαση, 66 χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρούσε ότι ο Άρης «είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη συμφωνία της Βάρκιζας». Ωστόσο, συνέχιζε η απόφαση, αυτή η ορθή διαφωνία του «δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας», ενώ «η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας».
Το ΚΚΕ σήμερα -73 χρόνια μετά το θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ- θεωρεί ότι «η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής» κατά τη διάρκεια της κατοχής καθώς και μετά την απελευθέρωση, το Δεκέμβρη και τη συμφωνία της Βάρκιζας, οπότε «δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του», «η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Άρης Βελουχιώτης». Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι αν χρειάζεται αποκατάσταση αυτός που πρωτοστάτησε στην ένοπλη πάλη του λαού μας απέναντι στην τριπλή κατοχή από τον Φλεβάρη του 1942, αυτός που έγινε ψυχή και σύμβολο του αντάρτικου στη Ρούμελη και σ’ όλη τη χώρα, αυτός που αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, αυτός που καταδιώχθηκε ανελέητα από το μεταβαρκιζιανό κράτος των δοσίλογων της Δεξιάς και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού στις 15 Ιουνίου 1945;
Ο Άρης δεν χρειάζεται καμία αποκατάσταση. Μακριά από μας κάθε αντίληψη θεοποίησης των επαναστατών ηγετών. Κι ο Άρης Βελουχιώτης έφερε το μεγαλείο, τις αντιφάσεις και τις ανεπάρκειες του κινήματος που τον ανέδειξε, ήταν σάρκα από τη σάρκα του ΚΚΕ, η δράση του κινήθηκε στο πλαίσιο της γραμμής του, κινήθηκε όμως στα όριά της, προσπάθησε να την «ερμηνεύσει» και να την εφαρμόσει με επαναστατικό τρόπο. Κατάλαβε από νωρίς τη σημασία του αντάρτικου όχι μόνο στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, αλλά και για την πλήρη απελευθέρωση του λαού, ήταν εξαρχής καχύποπτος απέναντι στους αστούς πολιτικούς και στους Άγγλους «συμμάχους» αντίθετα με την τότε ηγεσία του ΚΚΕ. Στη σύσκεψη των καπεταναίων του ΕΛΑΣ στη Λαμία στις 17 Νοέμβρη 1944 προσπάθησε να προετοιμάσει τον ΕΛΑΣ για αποφασιστική σύγκρουση με τους Άγγλους, σε αντίθεση πάλι με την επίσημη γραμμή. Υπέγραψε τη συμφωνία της Βάρκιζας, κάτι για το οποίο μετάνιωσε, αλλά αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα κάνοντας μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναζωπύρωσης του αντάρτικου, ενώ το ΚΚΕ τον αποκήρυξε, τον απομόνωσε («ούτε ψωμί ούτε νερό για τον Άρη») και η διαγραφή του δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη, από τραγική σύμπτωση, την επομένη του θανάτου του.
Με τις δύο αποφάσεις (του 2011 και την τωρινή) η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθεί να αποκαταστήσει τον εαυτό της και όχι τον Άρη. Η τελευταία απόφαση (της 23ης Ιούνη 2018) εξάγει - μεταξύ άλλων- το συμπέρασμα για την «ανάγκη τήρησης των αρχών της συλλογικότητας, της σταθερής προσήλωσης στις αρχές λειτουργίας του». Η κομματική πειθαρχία δεν μπορεί να είναι όμως το απαράβατο όριο για τη δράση ενός κομμουνιστή. Κατ’ αρχάς είναι αναγκαία η προϋπόθεση της ελεύθερης εσωοργανωτικής συζήτησης και ζύμωσης για το σύνολο των μελών, προϋπόθεση απαγορευμένη για το ΚΚΕ, τότε και τώρα (και όχι μόνο για το ΚΚΕ). Και στην ιδανική περίπτωση όμως (περιεχομένου και λειτουργίας) τα επαναστατικά κόμματα κι οι κομμουνιστικές πρωτοπορίες δεν είναι παρά μέσα - αναγκαία και αναντικατάστατα μέσα - για το σκοπό της επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Αυτός ο σκοπός είναι αυτός στον οποίο οι επαναστάτες είναι υπόλογοι. Σε κρίσιμες στιγμές για το λαϊκό κίνημα -και όχι αβασάνιστα και ανεύθυνα-, όταν έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια εσωκομματικού διαλόγου, οι κομμουνιστές μπορούν να απευθύνονται στους εργαζόμενους και το λαό κατευθείαν. Αυτό το δικαίωμα καμιά κομματική πειθαρχία και κανένας «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» δεν μπορούν να το καταργήσουν. Αυτό το δικαίωμα άσκησε ο Άρης, ως τελευταία λύση, κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να είναι πηγή έμπνευσης για τους επαναστάτες του σήμερα.
Μπάμπης Συριόπουλος, μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ, εφημερίδα ΠΡΙΝ 8/7/2017
πηγη: narnet.gr
Ξοδεύουμε το 40% του εισοδήματος για να κρατήσουμε το σπίτι μας!
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η κοσμοθεωρία του Έλληνα εδώ και 70 χρόνια, δηλαδή το χτίσιμο και η διατήρηση ενός σπιτιού έχει γίνει εφιάλτης τα μνημονιακά χρόνια, αφού το βάρος της ιδιοκατοίκησης είναι πλέον δυσβάσταχτο.
Η πολιτική της υπερφορολόγησης της ακίνητης περιουσίας των πολιτών, έχει καταστροφικές συνέπειες και για την αγοραστική δύναμη του Έλληνα, κάτι που αποτυπώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στα στοιχεία που δημοσίευσε αυτή την εβδομάδα η Eurostat.
Σύμφωνα με την Καθημερινή, αριθμός των Ελλήνων που είναι υπερβολικά επιβαρυμένος με δαπάνες στέγασης είναι τετραπλάσιος του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Συγκεκριμένα, το 2016, στην Ελλάδα το ποσοστό των νοικοκυριών τα οποία δαπανούν περισσότερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για την κάλυψη αναγκών στέγασης, ανήλθε σε 40,5%, τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος δεν ξεπερνάει το 11,1%.
Η εικόνα είναι σχεδόν αμετάβλητη την τελευταία τριετία, καθώς το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό είχε ανέλθει σε 40,9%, έναντι 11,3% του μέσου όρου της Ε.Ε. και το 2014 σε 40,7% (11,5% στην Ε.Ε.). Ως δαπάνες στέγασης λογίζονται ο φόρος ή το τέλος που συνδυάζεται με την κατοχή ακινήτου και όλα τα έξοδα για τη συντήρηση και τη διαμονή σε αυτό, όπως π.χ. θέρμανση, ηλεκτρικό ρεύμα, ύδρευση, τηλέφωνο κτλ.
Ενδεικτικό του παραλογισμού της εφαρμοζόμενης πολιτικής γύρω από το ακίνητο, είναι ότι η αμέσως επόμενη χώρα στην Ε.Ε., με τη μεγαλύτερη δηλαδή οικονομική επιβάρυνση, είναι η Βουλγαρία, πλην όμως με ποσοστό 20,5%, δηλαδή το μισό σε σχέση με την Ελλάδα. Την τρίτη χειρότερη επίδοση σημείωσε η Γερμανία, όπου το αντίστοιχο ποσοστό του πληθυσμού ανέρχεται σε 16%, ενώ την καλύτερη εικόνα καταγράφουν η Μάλτα (μόλις 1%) και η Κύπρος με 3%.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2010, δηλαδή στην αρχή της οικονομικής κρίσης, το ποσοστό των Ελλήνων που ήταν υπέρμετρα επιβαρυμένο οικονομικά ως προς το ακίνητό του, διαμορφωνόταν σε 18,1% έναντι 10,8% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
πηγη: iskra.gr
Ξεκίνησε ταξίδια το πρώτο πλοίο που παράγει μόνο του το καύσιμό του!
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Το πρώτο πλοίο, που ταξιδεύει με καύσιμο το υδρογόνο, πραγματοποιεί ένα μεγάλο ταξίδι διάρκειας 6 ετών ανά τον κόσμο.
Η πρωτοποριακή, αυτή, αποστολή έχει ονομαστεί «Energy Observer» (μεταφ. «Ενεργειακός Παρατηρητής»), από το δεύτερο χρόνο υποστηρίζεται από την ιαπωνική Toyota και στο πλαίσιο του ταξιδιού του κατέπλευσε, την Παρασκευή 6/7, στη Βενετία.
Το σημαντικό πείραμα, που στοχεύει στην διάδοση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, υλοποιείται σε ένα παλιό ιστιοφόρο, τύπου καταμαράν, κατασκευής 1983, στον Καναδά.
Αρχικά είχε μήκος 24,38 μέτρα αλλά μετά από τέσσερις επιμηκύνσεις έχει μήκος 30,5 μέτρα, πλάτος 12,80 μέτρα και αναπτύσσει ταχύτητα 8-10 κόμβων.
Μετά από εκτεταμένες μετασκευές, που έγιναν στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας, το σκάφος έχει γίνει το πρώτο στον κόσμο, που παράγει με αυτόνομα μέσα το καύσιμό του (υδρογόνο), με τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και χωρίς εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
Συγκεκριμένα, για τη διαδικασία παραγωγής του υδρογόνου χρησιμοποιείται ένα μείγμα ηλιακής, αιολικής και κυματοειδούς ενέργειας. Με αυτή την ενέργεια, ένας ηλεκτρολύτης διαχωρίζει το νερό σε υδρογόνο και οξυγόνο. Ακολούθως, το υδρογόνο συμπιέζεται στα 350- 700 bar και αποθηκεύεται σε 8 δεξαμενές ενέργειας κατασκευασμένες από αλουμίνιο και ίνες άνθρακα, έτοιμο για χρήση σε στοίβες όταν χρειάζεται.
Το πρόγραμμα «Energy Observer» ξεκίνησε, το 2017, το ταξίδι του από τη Γαλλία σε μια προσπάθεια να επιδείξει μεγάλα δίκτυα πράσινης ενέργειας.
Φέτος, το ταξίδι του πλοίου επικεντρώνεται στη Μεσόγειο και το 2019 θα προχωρήσει στη βόρεια Ευρώπη με στόχο να φθάσει, εγκαίρως, στο Τόκυο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2020.
@ Μήπως η εξέλιξη και η ανάπτυξη τέτοιων τεχνολογιών είναι η λύση για να σωθεί ο πλανήτης;
πηγη: pireas2day.blogspot.com
ΕΡΓΑΝΗ: Και τον Ιούνιο 2018, κυρίαρχες οι ευέλικτες σχέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης τόσο στο δημόσιο τομέα (π.χ., επικουρικοί, συμβασιούχοι, ατομικές συμβάσεις κτλ.), όσο φυσικά και στον ιδιωτικό τομέα, όπου παραμένουν κυρίαρχες.
Τελευταίο «φωτεινό» παράδειγμα τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη» για τα στοιχεία της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα για τον Ιούνιο 2018. Το υπουργείο Εργασίας, στο γνωστό μοτίβο της κομπορρημοσύνης για το «success story» στο θέμα των προσλήψεων, αναφέρει στο σχετικό συνοδευτικό δελτίο Τύπου για τα στοιχεία: «Την υψηλότερη επίδοση από το 2001 έως σήμερα για το διάστημα Ιανουάριος- Ιούνιος κατέγραψε το Πληροφοριακό Σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ», καθώς το ισοζύγιο προσλήψεων- αποχωρήσεων ήταν θετικό κατά 298.171 θέσεις εργασίας, σύμφωνα με τις ροές μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα».
Ωστόσο, μια μελέτη στα στοιχεία θα διαπιστώσει την κυριαρχία των ελαστικών σχέσεων εργασίας (εκ περιτροπής εργασία, μερική απασχόληση), που άμεσα σημαίνει και μισθούς – μπουρμπουάρ. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το «Εργάνη»:
– Τον Ιούνιο 2018, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας επικρατούν στις νέες συμβάσεις με… 51,48% (μερική απασχόληση: 38,74% – εκ περιτροπής εργασία: 12,74%).
– Το εξάμηνο Ιανουάριος – Ιούνιος 2018, και πάλι επικρατούν έναντι των νέων συμβάσεων εργασίας με πλήρη απασχόληση, με 51,78% (μερική απασχόληση: 39,50% – εκ περιτροπής εργασία: 12,28%).
ΕΔΩ τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ για το εξάμηνο Ιανουάριος – Ιούνιος 2018.
πηγη: ergasianet.gr
Η στιγμή που αποκολλήθηκε γιγάντιο κομμάτι παγετώνα στη Γροιλανδία
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Αμερικανοί επιστήμονες που βρίσκονται σε ερευνητική αποστολή στη Γροιλανδία είχαν τη μοναδική ευκαιρία και την τύχη να καταγράψουν τη στιγμή όπου ένα γιγάντιο κομμάτι του παγετώνα Χέλχεϊμ αποκολλήθηκε από το κυρίως «σώμα» του παγετώνα.
Το κομμάτι που έμοιαζε σαν τεράστιο τείχος από πάγο, αφού αποκολλήθηκε, στη συνέχεια βυθίστηκε στα νερά του βόρειου παγωμένου ωκεανού. Το μήκος του κομματιού ήταν 6 χλμ. ενώ οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης που βρίσκονταν επί τόπου αρχικά νόμιζαν πως επρόκειτο για δεκάδες μηχανές που λειτουργούσαν ταυτόχρονα.
Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες του φαινομένου, χρειάστηκαν περίπου 30 λεπτά μέχρι την οριστική αποκόλληση του κομματιού από τον κυρίως παγετώνα, ενώ σχεδόν αμέσως το κομμάτι που αποκολλήθηκε άρχισε να βυθίζεται στην θάλασσα.
πηγη: newsbeast.gr
Έκφραση και αναβάθμιση της επιθετικότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού θα αποτελέσει η Σύνοδος του ΝΑΤΟ που θα διεξαχθεί στις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Αναμένονται επικίνδυνες αποφάσεις στο φόντο του εντεινόμενου στρατιωτικού, πολιτικού, οικονομικού ανταγωνισμού, με κύριους αντιπάλους πλέον Ρωσία και Κίνα και όχι τους τζιχαντιστές, όπως διακηρυσσόταν την προηγούμενη δεκαπενταετία.
Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Σύνοδος 11-12 Ιουλίου στις Βρυξέλες
Επιθετική συμμαχία από την ίδρυσή του το ΝΑΤΟ
Η Βορειοατλαντική Συμμαχία, γνωστή ως ΝΑΤΟ, είναι στρατιωτική επιθετική συμμαχία χωρών της Δύσης, που έχει ως σκοπό την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους και την απόκρουση ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ. Η συμμαχία υπογράφτηκε τον Απρίλιο του 1949 στην Ουάσινγκτον από 12 χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Το 1955 προσχώρησε στη συμμαχία η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ). Η προσχώρηση της τελευταίας στο ΝΑΤΟ προκάλεσε ως αντίδραση τη σύναψη του Συμφώνου της Βαρσοβίας από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα το ΝΑΤΟ αριθμεί 29 χώρες-μέλη.
Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949, όταν είχαν εκλείψει οι προσδοκίες και αυταπάτες για διατήρηση της Αντιαξονικής Συμμαχίας και είχε προηγηθεί η κατανομή των σφαιρών επιρροής μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, σύμφωνα με τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς του πολέμου. Η ίδρυση σηματοδότησε την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την εγκαινίαση συστηματικής επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά της ΕΣΣΔ και των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και εναντίον χωρών που επιχειρούσαν να αποτινάξουν τον αποικιακό ζυγό ή και να ακολουθήσουν μια πορεία προς την προοδευτική ή και ριζοσπαστική μετεξέλιξη. Ο επιθετικός χαρακτήρας του ΝΑΤΟ πιστοποιείται και από τον χρόνο ίδρυσής του (1949), χρόνος που αναιρεί την επιχειρηματολογία της προστασίας από τις βλέψεις του «σοσιαλιστικού» στρατοπέδου. Απεναντίας, το Σύμφωνο Βαρσοβίας ιδρύθηκε το 1953 ως απάντηση στην ίδρυση και την αποστολή του ΝΑΤΟ. Η επιθετικότητα του ΝΑΤΟ εντείνεται, αφού παρά τη διάλυση του Συμφώνου Βαρσοβίας, όχι μόνον δεν αυτοδιαλύθηκε αλλά αύξησε τα μέλη και τις δραστηριότητές του. Οι περισσότερες από τις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες εντάχτηκαν στο ΝΑΤΟ. Στην επικείμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ προβλέπεται εντατικοποίηση της επιθετικής πολιτικής του.
Το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, στον οποίο οξύνονται επικίνδυνα και συμπυκνώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις
Η δομική κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που παρά τις συγκυριακές ανακάμψεις αναπαράγεται, οξύνει την επιθετικότητα του καπιταλισμού και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Η εσωτερική αδυναμία των καπιταλιστικών χωρών, και δη των ηγετικών, οδηγεί σε αλλαγή των οικονομικών, και σε δεύτερο στάδιο των πολιτικών και στρατιωτικών συσχετισμών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η οικονομική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ κλονίζεται, λιγότερο η πολιτική επιρροή της. Διατηρεί όμως σαφή στρατιωτική υπεροπλία. Η Κίνα διεκδικεί σε βραχύ χρονικό ορίζοντα την πρωτιά στην παγκόσμια οικονομία. Η Ρωσία αναδεικνύεται σε οικονομική και κυρίως σε στρατιωτική υπερδύναμη, στον τομέα, δηλαδή, που η υπεροχή των ΗΠΑ αποτελούσε «ταμπού» της γεωπολιτικής στρατηγικής. Απ’ τις αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις (BRICS) απειλούνται και οι ιμπεριαλισμοί της Ευρώπης, όπως και από τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ. Οι ριζικές αναδιατάξεις συσχετισμών στον καπιταλισμό (αγορών, πρώτων υλών, σφαιρών επιρροής) οδηγούν σε έκρηξη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Ο πόλεμος ως έσχατη έκφραση της επίλυσης των ανταγωνισμών τους προσεγγίζει. Μέχρι στιγμής οι πόλεμοι στους οποίους εμπλέκονται διεξάγονται δι’ αντιπροσώπων. Ήδη όμως σε μια περίπτωση φτάσαμε στα πρόθυρα άμεσης αναμέτρησης. Πρόσφατος είναι ο βομβαρδισμός με πυραύλους των ΗΠΑ και συμμετοχή Άγγλων και Γάλλων συμμάχων τους στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Άσαντ, όπου υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις. Εντείνεται σε βαθμό παροξυσμού η κούρσα όλο και πιο προηγμένων εξοπλισμών, βάσεων, στρατιωτικής παρουσίας ή και άμεσων στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών (Λιβύη, Συρία). Σ’ αυτήν πρωταγωνιστούν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το ΝΑΤΟ αλλά και άλλοι ιμπεριαλισμοί (γαλλικός, αγγλικός, ρωσικός) προωθώντας έναν πολεμικό Αρμαγεδδώνα γαι την ανθρωπότητα.
Έκφραση και αναβάθμιση της επιθετικότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού με αιχμή το ΝΑΤΟ θα αποτελέσει η Σύνοδος Κορυφής, που θα διεξαχθεί στις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Η Σύνοδος Κορυφής θα επιχειρήσει να συγκεράσει τη «Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που διακήρυξε ο Τραμπ τον Δεκέμβριο του 2017, με το νέο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας που εξήγγειλε ο υπουργός Εξωτερικών Γκάμπριελ επίσης τον Δεκέμβριο του 2017. Η σύνοδος θα κινηθεί με βάση την εκτίμηση ότι ένας σκληρός στρατιωτικός, πολιτικός, οικονομικός ανταγωνισμός βρίσκεται σε εξέλιξη στον κόσμο, στον οποίο με βάση το αμερικάνικο δόγμα -στο οποίο προσαρμόζονται και οι Ευρωπαίοι- κύριος εχθρός είναι η Ρωσία και η Κίνα και όχι πλέον η τρομοκρατική απειλή των τζιχαντιστών, όπως διακηρυσσόταν την προηγούμενη δεκαπενταετία. Μάλιστα, ο υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Κόλμπι, δήλωσε ωμά ότι «θα εστιάσουμε στη προετοιμασία για πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων».
Ήδη σε προηγούμενες συνόδους του ΝΑΤΟ έχουν ληφθεί αποφάσεις για την περικύκλωση της Ρωσίας απο ξηρά, αέρα και θάλασσα, με εκστρατευτικό σώμα πολλών χιλιάδων ανδρών με μόνιμη παρουσία στην Αν. Ευρώπη και σε χώρες της Βαλτικής. Επίσης, από τις δύο νέες διοικήσεις του ΝΑΤΟ καθορίστηκε ως κύριος στόχος η συνοριογραμμή με τη Ρωσία, τα Δ. Βαλκάνια, την Α. Μεσόγειο, τη Β. Αφρική, αλλά και κάθε χώρα που βρίσκεται υπό την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας.
Στη σύνοδο των Βρυξελλών επιδιώκεται ο στρατιωτικός συντονισμός ΕΕ και ΝΑΤΟ, η συμπληρωματική και όχι ανταγωνιστική προς τις ΗΠΑ, περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της ΕΕ. Στα πλαίσια της στρατιωτικής σύμφυσης της ΕΕ με το ΝΑΤΟ, δημιουργείται, με πρόταση Μακρόν, η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επεμβάσεων», που συγκροτήθηκε από εννέα χώρες.
Βασικός, αν όχι κορυφαίος στόχος της συνόδου, είναι η «στρατιωτική κινητικότητα». Η κινητικότητα προβλέπει δημιουργία δυνάμεων άμεσης επέμβασης σε περιοχές κρίσης, νέα φονικά οπλικά συστήματα, αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, πλήρη ελευθερία κίνησης, εκπαίδευσης, ασκήσεων αυτών των δυνάμεων στις χώρες τις ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Πρώτιστο ενδιαφέρον των ΗΠΑ και εν μέρει των δυτικών συμμάχων τους αποτελεί η ματαίωση του «Δρόμου του Μεταξιού», που συνδέει άμεσα την Κίνα με Κεντρική Ασία, Ευρώπη και Αφρική. Αυτός ο γιγάντιος εμπορικός δρόμος επιφέρει σοβαρά πλήγματα κατά των ΗΠΑ και των δυτικών ιμπεριαλιστών. Οι ΗΠΑ επιχειρούν με την οικονομική, πολιτική και, κυρίως, με τη στρατιωτική υπεροπλία τους να αποτρέψουν τη δημιουργία ή να περιορίσουν τουλάχιστον τον «Δρόμο του Μεταξιού». Δεν είναι τυχαίο ότι η Κίνα ως αντίδραση προχωρεί σε ριζική ενίσχυση και εκσυγχρονισμό του οπλοστασίου της (βλ. αεροπλανοφόρα).
Το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, στον οποίο οξύνονται επικίνδυνα και συμπυκνώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Με επίκεντρο τη Συρία έχει δημιουργηθεί ένα εύφλεκτο πολεμικό τόξο από Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Λίβανο, Ισραήλ, Παλαιστίνη, Αίγυπτο ως τη Λιβύη. Ο βασικός άξονας σύγκρουσης περιλαμβάνει, από τη μια τις αμερικανονατοϊκές δυνάμεις και τους συμμάχους τους (Ισραήλ, Ελλάδα, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο) και απ’ την άλλη τη συμμαχία Ιράν-Ρωσίας-Συρίας και καιροσκοπικά της Τουρκίας, ενώ στηρίζεται και από την Κίνα, που διασφαλίζει διόδους για τον «Δρόμο του Μεταξιού». Ο συσχετισμός είναι εις βάρος των ΗΠΑ και της Δύσης, που εντείνουν την πολιτική και στρατιωτική πίεση. Ο τελευταίος βομβαρδισμός της Συρίας από αεροπλανοφόρα του ΝΑΤΟ είναι ενδεικτικός της αυξανόμενης επιθετικότητάς του. Απ’ την άλλη, επιχειρούν να πείσουν (ΗΠΑ και ΕΕ) την Τουρκία ν’ απαγκιστρωθεί από τη Ρωσία, με οικονομικά και στρατιωτικά ανταλλάγματα. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να επιτρέψουν στην Τουρκία να συμμαχήσει με τη Ρωσία. Η ΕΕ την εκβιάζει οικονομικά, αφού αποτελεί τον πρώτο οικονομικό εταίρο της και την αιμοδοτεί με κολοσσιαία ποσά για τους πρόσφυγες (3 δισ. πρόσφατα), ενώ οι ΗΠΑ για να παραχωρήσουν εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας (F35), απαιτούν η Τουρκία να μην εφοδιαστεί με πυραύλους S400 από τη Ρωσία.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ ενισχύουν τον κύριο σύμμαχό τους στη Μ. Ανατολή, το Ισραήλ, για να οξύνει την αντιπαράθεσή του με Συρία και Ιράν. Γι’ αυτό το Ισραήλ έχει αυξήσει τις πυραυλικές επιθέσεις σε Ιρανικούς στόχους εγκατεστημένους στη Συρία. Μάλιστα, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά, σε αντίθεση με Αγγλία και Γαλλία. Η στάση αυτή ενθαρρύνει την επιθετικότητα του Ισραήλ, που απειλεί το Ιράν με πυρηνικό βομβαρδισμό, αν δεν εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμά του.
Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, του πανίσχυρου 6ου στόλου και γενικότερα του ΝΑΤΟ έχει συγκροτηθεί στρατιωτική συμμαχία Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου. Αυτή η συμμαχία αποβλέπει στα οικονομικά και γεωστρατηγικά οφέλη των μελών της, αποτελεί άξονα κατά της Τουρκίας, εκτελεί στρατιωτικές αποστολές στην περιοχή στα πλαίσια των στρατιωτικών στόχων του ΝΑΤΟ. Με πρόσχημα την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών έχει ενισχυθεί η στρατιωτική παρουσία των Αμερικανονατοϊκών και στο Αιγαίο, ενώ υπάρχει παρουσία και της Frontex. Στρατιωτικές αποστολές μελών του ΝΑΤΟ παραμένουν στη Λιβύη, στην οποία δεν έχει σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση.
Η υποταγή στο ΝΑΤΟ κρύβει κινδύνους
Απειλή εμπλοκής σε τυχοδιωκτισμούς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου
Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων σε ευρεία έκταση της νοτιοανατολικής Μεσογείου θεωρούνται από την ελληνική αστική τάξη και τους πολιτικούς της «χρυσή ευκαιρία» για να λύσουν τα προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού και να διευθετήσουν ευνοϊκά για τη χώρα τις οξυμένες αντιθέσεις με τη Τουρκία. Η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο των ΗΠΑ και της ΕΕ, αφήνει και κάποια ψιχία για το ελληνικό κεφάλαιο, που οι Λάτσηδες και οι Βαρδινογιάννηδες με τη λογική της Ψωρωκώσταινας τα θεωρούν ικανοποιητικά. Αδιαφορούν, φυσικά, και για το γεγονός ότι η εκμετάλλευση ενεργειακών αποθεμάτων από τον ιμπεριαλισμό, κατά κανόνα, οδηγεί σε πολέμους.
Η πλήρης ενσωμάτωση της ελληνικής πολιτικής στα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού και οι αντιθέσεις της Τουρκίας με ΕΕ και ΝΑΤΟ, δημιουργούν στην αστική τάξη την πεποίθηση ότι η στρατηγική και οικονομική θέση της στη δυτική συμμαχία θα αναβαθμιστεί σημαντικά. Γι’ αυτό, το ελληνικό κεφάλαιο με αμοραλισμό και αυταπάτες μετατρέπει απερίσκεπτα τη χώρα σε «καλό στρατιώτη Ράιαν» για τους βάρβαρους πολεμικούς στόχους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Επιπλέον, συνδράμει τις οικονομικές και πολιτικές βλέψεις τους, όπως η ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων. Για να υπηρετήσουν τα δικά τους και όχι τα λαϊκά συμφέροντα οι Έλληνες αστοί προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, ενώ συνεργάζονται χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς με τον σφαγέα των Παλαιστινίων, το Ισραήλ, και τους δικτάτορες της Αιγύπτου.
Η βεβαιότητα προνομιακής μεταχείρισης της χώρας από ΕΕ και ΝΑΤΟ, έναντι της Τουρκίας, είναι αυθαίρετη και ανιστόρητη. Οι αντιθέσεις της Δύσης με τη Τουρκία, λόγω κοινών συμφερόντων, οικονομικών κυρίως, μάλλον τείνουν προς σχετική άμβλυνση παρά σε όξυνση. Όποτε η άρχουσα τάξη πόνταρε αλόγιστα στις υπερδυνάμεις, η χώρα γνώρισε εθνικές καταστροφές. Το 1922 και το 1974 είναι εύγλωττα…
Αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα φραγμός σε ΝΑΤΟ και ΕΕ
Εκτός απ’τους προαναφερθέντες στόχους, η επικείμενη Σύνοδος των Βρυξελλών θα θέσει κι άλλα ζητήματα, καθόλου αμελητέα, που υπηρετούν τον αμερικάνικο και γερμανικό ιμπεριαλισμό, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ: Θα ανατεθεί στην Τουρκία η διοίκηση της Δύναμης Ταχείας Επέμβασης Υψηλής Ετοιμότητας, η οποία θ’ αρχίσει να λειτουργεί το 2021 και θα παρεμβαίνει ταχύτατα, όπου απαιτείται στην περιοχή. Θα διασφαλιστεί η προστασία των εξορύξεων στα κοιτάσματα της περιοχής και η δημιουργία-προστασία ενεργειακών κόμβων και δρόμων,προς όφελος κατ’ εξοχήν του δυτικού ιμπεριαλισμού.
Προωθείται η δημιουργία νέων και η αναβάθμιση παλιών νατοϊκών βάσεων σε νευραλγικές περιοχές Ελλάδας και Κύπρου (και αλλού). Σχεδιάζεται η αναβάθμιση ιδιαίτερα της Σούδας, για να φιλοξενεί τα πιο σύγχρονα αεροπλανοφόρα. Προωθείται η μεταφορά και εγκατάσταση «ειδικών όπλων» στον Άραξο. Στο Άκτιο της Πρέβεζας δημιουργείται βάση για ιπτάμενα ραντάρ (AWACS). Παραχωρείται στο ΝΑΤΟ το αεροδρόμιο και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και έπεται συνέχεια…
Άμεσος και σοβαρός στόχος της Συνόδου είναι η προώθηση της Ευρωατλαντικής ένταξης των Βαλκανίων. Σ’αυτή τη στόχευση πρωταγωνιστεί η ελληνική αστική τάξη σε ρόλο πολιτικού «μεταπράτη». Με όπλο τη διευθέτηση των διαφορών των βαλκανικών χωρών και την οικονομική τους ανάπτυξη με την ένταξή τους στην ΕΕ, επιχειρεί να πρωταγωνιστήσει στην πρόσδεση αυτών των χωρών στο φιλοπόλεμο άρμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αποβλέποντας πρώτιστα στα δικά της συμφέροντα.
Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η αναβάθμιση και ο επείγων χαρακτήρας των πολεμοκάπηλων στόχων της Συνόδου μόνο με την αποφασιστική αντίδραση του λαϊκού αντιπολεμικού κινήματος μπορούν να ανακοπούν και να ματαιωθούν.
πηγη: prin.gr
Η νέα Δεξιά αναστατώνει ολόκληρη την Ευρώπη
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2015, η ανθρωπότητα συγκλονιζόταν από το άψυχο κορμί του τρίχρονου Σύρου Αϊλάν Κουρντί, στην ακτή της Αλικαρνασσού. Στη δραματική κορύφωση της προσφυγικής κρίσης, η Aγκελα Μέρκελ εμφανιζόταν ως ηρωίδα των ευρωπαϊκών αξιών με την απόφασή της να ανοίξει τα γερμανικά σύνορα και να δεχτεί 890.000 μετανάστες. Τρία χρόνια αργότερα, μια άλλη, εξασθενημένη Μέρκελ συνθηκολόγησε δύο φορές μέσα σε τέσσερις ημέρες. Την πρώτη φορά, στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών που, όπως δήλωσε ο επικεφαλής των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, Φιλίπ Λαμπέρ, ουσιαστικά ενταφιάζει την πολιτική ασύλου. Η στιγμή της αλήθειας ήρθε τη Δευτέρα, όταν η Γερμανίδα καγκελάριος υπέκυψε στις απαιτήσεις του κυβερνητικού της εταίρου, του Βαυαρού υπουργού Εσωτερικών Χορστ Ζεεχόφερ, για στρατόπεδα επαναπροώθησης προσφύγων στα γερμανοαυστριακά σύνορα.
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι το μεταναστευτικό αποσταθεροποιεί την Ευρώπη όταν το ίδιο το πρόβλημα βρίσκεται σε ύφεση. Σε σύγκριση με το 2015, οι μεταναστευτικές ροές είναι φέτος μειωμένες κατά 90%, ενώ στη Γερμανία το ποσοστό των μεταναστών είναι της τάξης του 1%. Για μια σφύζουσα οικονομία με σχεδόν μηδενική ανεργία (3,5%), η διαχείριση του μεταναστευτικού θα έπρεπε να είναι σχετικά εύκολη. Ωστόσο, τα δαιμόνια της ξενοφοβίας και του εθνικισμού έχουν απελευθερωθεί από καιρό και καμία στατιστική δεν είναι ικανή να τα ξανακλείσει στο μπουκάλι τους.
Κατά κάποιον τρόπο παρακολουθούμε τη δεύτερη πράξη του δράματος που θα μπορούσε να περιγραφεί ως η σταδιακή αποδιάρθρωση του φιλελεύθερου Κέντρου. Στην πρώτη πράξη, μετά την κρίση του 2008, κλονίστηκαν τα ιστορικά κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας, λόγω των πολιτικών λιτότητας και της συγκυβέρνησης με τις συντηρητικές δυνάμεις. Το γερμανικό SPD βυθίστηκε στα χαμηλότερα επίπεδα από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα σχεδόν διαλύθηκε εκ δεξιών από τον Μακρόν και εξ αριστερών από τον Μελανσόν, ενώ η Ελλάδα χάρισε μια καινούργια λέξη-φόβητρο στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο, την «ΠΑΣΟΚοποίηση». Στη δεύτερη φάση, που βρίσκεται σε εξέλιξη, η παραδοσιακά φιλελεύθερη Κεντροδεξιά αμφισβητείται από μια σκληρή, εθνικιστική Δεξιά, που ενδύεται τη λεοντή της «αντισυστημικότητας» και ξιφουλκεί εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Στη Γαλλία, η ακροδεξιά Λεπέν υπερσκέλισε τον γκωλικό Φιγιόν, ενώ στην Ιταλία ο ξενοφοβικός Σαλβίνι υπερίσχυσε του Μπερλουσκόνι. Στη Γερμανία, ο Ζεεχόφερ φιλοδοξεί όχι μόνο να αμυνθεί αποτελεσματικά απέναντι στην ακροδεξιά AfD, αλλά και να αυξήσει το ειδικό βάρος του κόμματός του, του βαυαρικού CSU. Μάλιστα, οι New York Times έγραφαν ότι ενδεχομένως θα προσπαθήσει να το μετατρέψει σε πανεθνική δύναμη –κατά το πρότυπο της ιταλικής Λέγκας του Βορρά, του Σαλβίνι, που έγινε Λέγκα σκέτη– διεκδικώντας την ηγεμονία από το CDU της Μέρκελ.
«Συντηρητική επανάσταση»
Ηδη, το CSU υψώνει τη σημαία μιας «συντηρητικής επανάστασης», αντιγράφοντας τη φρασεολογία της γερμανικής Ακροδεξιάς του Μεσοπολέμου, διακηρύσσει ότι «το Ισλάμ δεν έχει θέση στη Γερμανία» και τοποθετεί χριστιανικούς σταυρούς σε όλα τα δημόσια κτίρια της Βαυαρίας. Βρίσκεται δηλαδή στο ίδιο μήκος κύματος με την Ουγγαρία του Βίκτορ Ορμπαν και την Αυστρία του Σεμπάστιαν Κουρτς – θιασώτες μιας λευκής, χριστιανικής και κλειστής Ευρώπης. Ο Εμανουέλ Μακρόν προειδοποίησε για τη «λέπρα που διογκώνεται στην Ευρώπη, τον εθνικισμό που αναγεννάται, τα κλειστά σύνορα». Την ίδια στιγμή όμως, καυτηρίαζε και «εκείνους που δεν καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούμε να δεχθούμε όλο τον κόσμο», ενώ ο υπουργός Εσωτερικών Ζεράρ Κολόν δήλωνε ότι «η χώρα βουλιάζει από το κύμα των ανθρώπων που ζητούν άσυλο».
Εν τέλει, η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά λειτουργεί ως ο «λαγός» που παρασύρει σε αντιδραστικότερες κατευθύνσεις το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος: πίσω από την AfD τρέχει το CSU, πίσω από το CSU το CDU, πίσω από το CDU το SPD. Σε αυτό το κλίμα, όπου ο εθνικισμός αναδεικνύεται σε αναπόδραστο συστατικό κάθε επιτυχημένης εκλογικής στρατηγικής, αναρωτιέται κανείς τι μέλλον μπορεί να έχουν οι προτάσεις για μεταρρυθμίσεις της Ευρωζώνης και της ίδιας της Ε.Ε., με περισσότερη ενότητα και αλληλεγγύη, όπως εκείνες που μάταια, μέχρι τώρα, προσπαθεί να προωθήσει ο Εμανουέλ Μακρόν. Το παράθυρο ευκαιρίας φαίνεται να κλείνει και οι ευρωεκλογές της ερχόμενης άνοιξης προοιωνίζονται μεγάλης κλίμακας –και μάλλον όχι ευχάριστες– ανατροπές.
*Πηγή: Καθημερινή
Οι πολίτες αγοράζουν λιγότερα, τα σούπερ μάρκετ κερδίζουν περισσότερα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Μετά από οκτώ συνολικά χρόνια σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής εφαρμογής δημοσιονομικών μέτρων, ο τζίρος του κλάδου του οργανωμένου λιανεμπόριου τροφίμων (αλυσίδες σούπερ μάρκετ), αν και μικρότερος ως αποτέλεσμα του χαμηλού διαθέσιμου εισοδήματος εκ μέρους των καταναλωτών, παραμένει σχεδόν σταθερός, με τους κολοσσούς της αγοράς να αυξάνουν τα κέρδη τους. Μόνιμα θύματα, οι καταναλωτές και φυσικά, οι εργαζόμενοι των εταιρειών αυτών.
Το χρονικό
Από την αρχή των δημοσιονομικών προγραμμάτων λιτότητας, ο κλάδος των σούπερ μάρκετ στη χώρα μας σημαδεύθηκε από την πτώχευση της αλυσίδας «Ατλάντικ» και την αποχώρηση της γερμανικής εκπτωτικής αλυσίδας «Aldi». Στη συνέχεια, ακολούθησε η εξαγορά από τη «METRO AΕΒΕ» (συμφερόντων Παντελιάδη) του μέρους εκείνου του ομίλου «Βερόπουλος» που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Τέλος, επήλθε η οικονομική κατάρρευση της «Μαρινόπουλος» και η μεταβίβασή της στη «Σκλαβενίτης».
Στο μεταξύ, ωστόσο, πολλές μικρές και μεσαίες αλυσίδες έκλεισαν ή πέρασαν σε άλλα χέρια. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ειδικής έκδοσης «Πανόραμα των ελληνικών σούπερ μάρκετ», το 2009 στην Ελλάδα υπήρχαν 96 αλυσίδες σούπερ μάρκετ ενώ το 2016 είχαν ήδη υποχωρήσει στις 55. Περίπου δηλαδή οι μισές από τις υπάρχουσες απλά εξαφανίστηκαν από τον χάρτη του λιανικού εμπορίου τροφίμων.
Σήμερα
Το 2009, όταν ο τζίρος του κλάδου των σούπερ μάρκετ ήταν 13,15 δισ. ευρώ, οι δέκα μεγαλύτερες αλυσίδες συγκέντρωναν το 68,6% αυτού. Το 2016, με τον τζίρο της αγοράς να έχει υποχωρήσει στα 10,82 δισ. ευρώ, το μερίδιο των δέκα μεγαλύτερων αλυσίδων είχε αυξηθεί στο 78%.
Δηλαδή με τζίρο στα 13,15 δισ. €, το μερίδιο των μεγαλύτερων εταιρειών ήταν περίπου 9,3 δισ. € και με τζίρο στα 10,82 δισ. ήταν € 8,44 δισ. € αντίστοιχα. Οι εταιρείες του κλάδου δηλαδή διατήρησαν τον ίδιο σχεδόν τζίρο καταλαμβάνοντας μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα. Και μάλιστα, από το 2017, ο τζίρος σταμάτησε να έχει πτωτική πορεία και άρχισε να βαίνει αυξούμενος.
Επιπλέον, το πρώτο πεντάμηνο του 2018 σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2017, έκλεισε με αύξηση της αξίας πωλήσεων για τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ την ίδια ώρα που μέσα σε μία τριετία, έχουν κλείσει περισσότερα από 300 καταστήματα.
Στα στοιχεία αυτά, έχει ιδιαίτερη σημασία να συνοπολογισθούν και τα κέρδη από το «παράθυρο», όπως είναι η μετακύληση του κόστους της πλαστικής σακούλας στον καταναλωτή χωρίς οικονομικό αντίκρισμα στη μείωση των τιμών των προϊόντων.
Συνολικά
Συνολικά, παρατηρείται η τάση της συγκέντρωσης των καταστημάτων σούπερ μάρκετ στα «χέρια» των μεγάλων του κλάδου που παρά την ένδεια των καταναλωτών και την οικονομική κρίση, διατηρούν εις το ακέραιον τον τζίρο των συναλλαγών τους και τα κέρδη τους.
Την ίδια ώρα που σεβαστό ποσοστό των εργαζομένων στον κλάδο έχει να αντιμετωπίσει τα σοβαρότερα προβλήματα με τα οποία μπορούν να βρεθούν αντιμέτωποι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, όπως ελαστικές μορφές εργασίας, απλήρωτη εργασία ή απλήρωτες υπερωρίες και παράνομες απολύσεις.
Την ίδια ώρα που σημαντικό ποσοστό των καταναλωτών αγοράζει από τα σούπερ μάρκετ τα απολύτως απαραίτητα και αυτά, συχνά, χαμηλής και αμφιβόλου ποιότητας.
Την ίδια ώρα που τα μίνι μάρκετ της γειτονιάς κλείνουν το ένα μετά το άλλο, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν των όλο και περισσότερων οικονομικών επιβαρύνσεων.
Πρόκειται μάλλον για την ανάπτυξη που κάποιοι επαΐοντες ευαγγελίζονται…
Α.Μ.
πηγη: iskra.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή