Μέχρι και 2 βαθμούς Κελσίου, σε σχέση με τα επίπεδα της προβιομηχανικής περιόδου, αναμένεται να αυξηθεί η θερμοκρασία της Γης, σε περίπτωση που δεν πετύχει ο στόχος της Παγκόσμιας Συμφωνίας για το Κλίμα, κάτι που θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με οδυνηρές οικονομικές συνέπειες.

Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο «Environmental Research Letters», η οποία διεξήχθη από το Εθνικό Ωκεανογραφικό Κέντρο του Ηνωμένου Βασιλείου (NOC) και αναμεταδίδεται από το Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα μπορούσε να κοστίσει 14 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε παγκόσμιο επίπεδο έως το 2100.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι πολλές χώρες με υψηλά-μεσαία εισοδήματα, όπως η Κίνα θα υποστούν τη μεγαλύτερη αύξηση του κόστους εξαιτίας των πλημμυρών, ενώ οι χώρες με τις υψηλότερες εισοδηματικές εισροές θα υποστούν μικρότερες συνέπειες, χάρη στα υπάρχοντα υψηλά επίπεδα υποδομών προστασίας.

Η δρ. Σβετλάνα Γιεβρέγιεβα από την NOC, είναι ο κύριος συγγραφέας της μελέτης. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «περισσότεροι από 600 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε παράκτιες περιοχές, σε απόσταση μικρότερη από 10 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσας. Σε μία υπερθέρμανση του κλίματος, η παγκόσμια στάθμη της θάλασσας θα αυξηθεί λόγω της τήξης χερσαίων παγετώνων και πάγων, γεγονός που αποτελεί μία από τις πλέον επιζήμιες πτυχές της αλλαγής του κλίματος στον πλανήτη μας».

Η επιστημονική ομάδα διερεύνησε το ρυθμό και τις συνέπειες της παγκόσμιας και περιφερειακής αύξησης της στάθμης της θάλασσας με περιορισμένη αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 ºC και 2 ºC και τις συνέκρινε με τις προβολές της στάθμης της θάλασσας.

Χρησιμοποιώντας ομάδες εισοδήματος της Παγκόσμιας Τράπεζας (χώρες υψηλού, ανώτερου μεσαίου, κατώτερου μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος), αξιολόγησαν έπειτα τον αντίκτυπο της αύξησης της στάθμης της θάλασσας στις παράκτιες περιοχές.

Ο κ. Γιεβρέγιεβα δήλωσε σχετικά: «Βρήκαμε ότι με μια τροχιά ανόδου της θερμοκρασίας 1,5 ° C, μέχρι το 2100 η μέση στάθμη της θάλασσας θα έχει αυξηθεί κατά 0,52μ.. Αλλά, αν ο στόχος των 2 ° C χαθεί, θα δούμε μια μέση άνοδο της στάθμης της θάλασσας της τάξης των 0,86 μ., και στη χειρότερη περίπτωση, μέση άνοδο που θα φθάσει το 1,8 μ.».

«Εάν η αύξηση της θερμοκρασίας δεν μετριαστεί και ακολουθήσει τις προβολές αύξησης της στάθμης της θάλασσας, το παγκόσμιο ετήσιο κόστος πλημμυρών, χωρίς μέτρα προσαρμογής θα αυξηθεί στα 14 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, για μια μέση αύξηση της στάθμης της θάλασσας κατά 0,86μ., ενώ μπορεί να φθάσει και στα 27 τρισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο για άνοδο 1,8 μ. Αυτό θα ισοδυναμούσε με το 2,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2100», επισήμανε σχετικά.

«Μικρά νησιωτικά νησιά όπως οι Μαλδίβες θα επηρεαστούν πολύ εύκολα και οι πιέσεις στους φυσικούς τους πόρους και το περιβάλλον θα γίνουν ακόμα μεγαλύτερες», τόνισε η επικεφαλής της έρευνας και καταληκτικά ανέφερε: «Τα αποτελέσματα αυτά δίνουν έμφαση στην προσπάθεια να καταβληθούν ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες για την άμβλυνση των αυξανόμενων παγκόσμιων θερμοκρασιών».

πηγη: newsbeast.gr

Τετάρτη 11 Ιούλη, 9.00 πμ Κινητοποίηση στο ΣΤΕΑΤ (ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΤΑΞΕΩΝ)- Πινδάρου 4, Αθήνα – Στάση εργασίας έως 12πμ.

Θα ακολουθήσει κινητοποίηση στο Υπ. Εργασίας (σταδίου 29) όπου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση του Σωματείου με εκπροσώπους του Υπουργείου για τις αναδρομικές ασφαλιστικές εισφορές που μετατρέπουν σε ανασφάλιστους όσους δεν μπορούν να τις πληρώσουν & για το δελτίο παροχής υπηρεσιών.

Ακολουθεί ανακοίνωση του Σωματείου Τεχνικών Μισθωτών:

Παλεύουμε για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με ριζικές αυξήσεις στους μισθούς

Με την ψήφιση των δεκάδων αντιλαϊκών προαπαιτούμενων για την 4η αξιολόγηση και την συμφωνία για το χρέος η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μόνο για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια δεν μπορεί να μας πείσει. Η επίθεση κυβέρνησης – Κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – Εργοδοσίας απέναντι στον κόσμο της εργασίας δεν πρόκειται να σταματήσει. Το νέο τσεκούρωμα στις συντάξεις, η νέα μείωση του αφορολόγητου, τα ματωμένα και διαρκώς αυξανόμενα πρωτογενή πλεονάσματα, οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί, η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας που υποθηκεύεται και ξεπουλιέται και τα υπόλοιπα αντιλαϊκά μέτρα αποδεικνύουν την κοροϊδία της κυβέρνησης και διαφόρων επιτελείων, περί «τέλους των μνημονίων», «αντίμετρων», «ενίσχυσης της κοινωνικής προστασίας» κλπ. Η πραγματικότητα είναι ότι πρόκειται συνολικά για βάρβαρη συνέχιση του μνημονιακού μεσαίωνα σε βάθος δεκαετιών! Οι διακηρύξεις για μια καλύτερη «μεταμνημονιακή» περίοδο από τον Αύγουστο του 2018, η απόλυτη σύμπλευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τις απαιτήσεις του ΣΕΒ, των «επενδυτών» και της ΕΕ, επιβεβαιώνει ότι η «δίκαιη ανάπτυξη» όχι μόνο δεν φέρνει ανάκτηση απωλειών για τους εργαζόμενους, αλλά προϋποθέτει ένταση της επίθεσης.

Η κυβέρνηση με πομπώδης ανακοινώσεις προσπαθεί να πείσει πως επανέρχονται οι συλλογικές συμβάσεις, όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Η κυβέρνηση θεσμοθετεί νέα εμπόδια για την υπογραφή των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας . Η καθολικότητα των συλλογικών συμβάσεων θα γίνεται μόνο αν συμφωνούν οι εργοδότες, ενώ η επαναφορά του κατώτατου μισθού παραπέμπεται σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον. Ταυτόχρονα ο ΣΕΒ και οι άλλοι εργοδοτικοί φορείς, απαιτούν εδώ και τώρα την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων και του κατώτατου μισθού. Την ίδια ώρα, τα εργασιακά δικαιώματα μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν και η εργοδοτική αυθαιρεσία ολοένα και αυξάνεται. Μισθοί πείνας, ωράρια λάστιχο είναι το σήμα κατατεθέν της εργοδοσίας, η οποία προσπαθεί να καταστρατηγήσει κάθε δικαίωμα.

Οι τεχνικοί δεν θα μπορούσε να είμαστε έξω από όλη αυτή την επίθεση. Οι καταγγελίες που γίνονται στο σωματείο για την κατάσταση στους χώρους εργασίας είναι ενδεικτικές. Απολύσεις, μη καταβολή δεδουλευμένων και αποζημιώσεων, εξαντλητικά ωράρια και απλήρωτες υπερωρίες, μειώσεις μισθών ενώ και η εγκυμοσύνη και η μητρότητα βρίσκονται στο στόχαστρο της εργοδοσίας. Οι επισφαλείς μορφές εργασίας, με κορυφαία το μπλοκάκι ως υποχρεωτική μορφή δήθεν «συνεργασίας» με τους εργοδότες διαμορφώνουν ένα εργασιακό περιβάλλον ανασφάλειας και τρομοκρατίας. Ο εργαζόμενος καλείται να θυσιάσει όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από την εξαρτημένη σχέση εργασίας (άδειες, δώρα, επιδόματα, προστασία από ομαδικές απολύσεις κ.ά.). Στο ασφαλιστικό, ο νόμος Κατρούγκαλου, αφού «νομιμοποίησε» το μπλοκάκι, έφερε νέες απώλειες καθώς πολλοί εργοδότες αρνήθηκαν να αναλάβουν τη συμμετοχή τους στην ασφάλιση, και μετακύλησαν στις πλάτες μας την εργοδοτική εισφορά. Την ίδια ώρα οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες μέσα από «κώδικες δεοντολογίας» προσπαθούν να βάλουν εμπόδια σε συνδικαλιστικές, πολιτικές ελευθερίες των εργαζομένων και να διαμορφώσουν ένα πειθήνιο μοντέλο εργαζόμενου.

Μάχη για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας – Διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας!

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνιτών δίνει με σταθερό τρόπο και επίμονα μάχες για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων, με αγώνες για την κατάργηση του δελτίου παροχής υπηρεσιών, για την αναγνώριση της εξαρτημένης σχέσης εργασίας ανεξάρτητα από τον τρόπο αμοιβής, ενάντια στις απολύσεις, ενάντια στον εργοδοτικό δεσποτισμό και αυθαιρεσία, για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας, για να πληρώσει η εργοδοσία το κόστος της ασφάλισης και τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα.

Το Σωματείο ιεράρχησε ως βασικό το ζήτημα της υπογραφής ΣΣΕ και είχε καταφέρει να υπογράψει με τους εργοδοτικούς φορείς του κλάδου, αποτελώντας βασικό σταθμό για τους εργαζόμενους τεχνικούς. Θέτοντας ως βασική επιδίωξη την εργασιακή κάλυψη των εργαζόμενων τεχνικών, ανεξάρτητα από τη μορφή εργασίας (δελτίο παροχής υπηρεσιών ή κανονική πρόσληψη), ήρθε η ώρα να βγούμε στο προσκήνιο διεκδικώντας με μαζικούς όρους, την υπογραφή αξιοπρεπούς συλλογικής σύμβασης εργασίας στον κλάδο.

Η διεκδίκηση για συλλογική σύμβαση εργασίας δεν είναι μια μάχη που το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών θα δώσει μόνο του. Σε μια σειρά κλάδους και επιχειρήσεις, ταξικά και αγωνιστικά σωματεία παλεύουν για την υπογραφή αξιοπρεπών συλλογικών συμβάσεων, με αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Βασική προϋπόθεση είναι ο συντονισμός της πάλης μας με τα σωματεία του κλάδου και κάθε σωματείου που παλεύει σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση.

Με κριτήριο τις ανάγκες μας, διεκδικούμε την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης για τον κλάδο που να αποτελεί πραγματική ασπίδα και θωράκιση για τους εργαζόμενους, να κατοχυρώνει τα δικαιώματά μας, ενάντια στην επίθεση Κυβέρνησης – ΕΕ- Κεφαλαίου.

Διεκδικούμε συλλογική σύμβαση εργασίας που να κατοχυρώνει:

• Ριζικές αυξήσεις στους μισθούς. Άμεση κάλυψη όλων των απωλειών από τα μνημόνια. Επαναφορά επιδομάτων και ωριμάνσεων που θα σημάνει σημαντικές αυξήσεις στο μισθό.

• Κατάργηση του δελτίου παροχής υπηρεσιών και όλων των μορφών της ελαστικής εργασίας. Κανονικές προσλήψεις με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

• Μόνιμη, σταθερή δουλειά για όλους. Απαγόρευση των απολύσεων, διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας.

• Καμία απόλυση εγκύου εργαζόμενης. Το δικαίωμα στη μητρότητα είναι αδιαπραγμάτευτο. Πλήρη κατοχύρωση των εργαζόμενων μητέρων με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, εξασφαλίζοντας πλήρη προστασία μαζί με όλες τις άδειες και τα επιδόματα.

• Μείωση των ωρών εργασίας, κόντρα στην εντατικοποίηση που προτάσσει το κεφάλαιο. Τα κέρδη της εργοδοσίας χτίζονται στα δεκάωρα. 35ωρο, 7ωρο, 5ήμερο.

• Κατάργηση του υποκατώτατου μισθού για τους νέους εργαζόμενους

• Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες για όλους τους εργαζόμενους

Παλεύουμε για καθολική ισχύ και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας που να δεσμεύει όλες τις εταιρείες του κλάδου.

Μακριά από λογικές ανάθεσης και ατομικής διαπραγμάτευσης, αγωνιζόμαστε συλλογικά

Οι εργαζόμενοι τεχνικοί μέσα από το σωματείο μας πρέπει να χαράξουμε έναν άλλο, αγωνιστικό δρόμο, χωρίς να περιμένουμε κάποιο «σωτήρα», σπάζοντας την απραξία και οργανώνοντας τη δική μας αντίσταση!

Να παλέψουμε με τις δικές μας ανάγκες, ενάντια στην κυβέρνηση, την ΕΕ, την εργοδοσία

Για την κατάργηση των μνημονίων και όλου του αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου

Για δουλειά-μισθό-ζωή με αξιοπρέπεια

πηγη: iskra.gr

Μέχρι η Ελλάδα να οδηγηθεί στην πλήρη δημοσιονομική ελευθερία θα υπόκειται σε ελέγχους πάνω σε «γνωστές-άγνωστες» μεταρρυθμίσεις

Έτοιμο είναι το κείμενο του προγράμματος αυξημένης εποπτείας (Enhanced Surveillance) στο οποίο θα υπαχθεί η χώρα μετά τις 20 Αυγούστου και θα φέρει την υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης.

Είναι ένα κείμενο-πλαίσιο με βάση τα τελευταία εδάφια που έχουν ανταλλάξει Αθήνα-Βρυξέλλες μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το οποίο θα συζητηθεί στο Eurogroup της επόμενης Πέμπτης 12 Ιουλίου και εν συνεχεία θα δοθεί στη δημοσιότητα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ενσωματώνει είκοσι βασικές μεταμνημονιακές δεσμεύσεις, όπως π.χ. οι περικοπές σε συντάξεις και η μείωση του αφορολόγητου, η μείωση των «κόκκινων» δανείων, η αναβάθμιση του ηλεκτρονικού συστήματος συλλογής των φόρων, αλλά και «ρήτρες» ότι καμία μεταρρύθμιση δεν θα αναστραφεί χωρίς την έγκριση των τεσσάρων δανειστών (E.E., ΔΝΤ, ESM, ΕΚΤ) που θα συνεχίσουν το εποπτεύουν το ελληνικό πρόγραμμα.

Θα υπάρχουν τριμηνιαίες αξιολογήσεις και εξαμηνιαίες αναλύσεις της προόδου της ελληνικής οικονομίας, όχι όμως με τη μορφή που γνωρίζουμε τα τελευταία οχτώ χρόνια.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν θα λαμβάνει χρήματα-δάνεια από τον ESM, παρά μόνο από τις αγορές, δεν θα έχει και σκληρά προαπαιτούμενα για να υλοποιήσει.

Από την άλλη όμως υπάρχει και το «αγκάθι» των μεταρρυθμίσεων που έχουν συνδεθεί με την επιστροφή των κερδών των κεντρικών τραπεζών και της ΕΚΤ από τις αγοραπωλησίες ελληνικών ομολόγων και θα πρέπει να επιδείξει συνέπεια.

Στο κρας τεστ του Δεκεμβρίου 2018 «κληρώνει» για τα πρώτα 600 εκατ. ευρώ από αυτά τα κέρδη.

Γεγονός είναι πάντως ότι η έξοδος από το Μνημόνιο δεν θα σημάνει την πλήρη απεξάρτηση της χώρας από τους πιστωτές.

Αυτό θα συνέβαινε μόνο με την αποπληρωμή του 75% των δανείων που έχει λάβει από τις χώρες της ευρωζώνης αρχικά και εν συνεχεία από τον EFSF και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).

Μέχρι η Ελλάδα να οδηγηθεί στην πλήρη δημοσιονομική ελευθερία θα υπόκειται σε ελέγχους πάνω σε «γνωστές-άγνωστες» μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είναι:

1. Μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων από 1ης Ιανουαρίου 2019.

2. Μείωση αφορολογήτου ποσού από 1ης Ιανουαρίου 2020.

3. Εξίσωση των αντικειμενικών τιμών των ακινήτων με τις εμπορικές τιμές.

4. Περιορισμός των «κόκκινων» δανείων στα 60 δισ. από 92,4 δισ. που είναι σήμερα.

5. Πλήρης γεωγραφική κάλυψη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

6. Εφαρμογή σχεδίου δράσης για τα αφερέγγυα νοικοκυριά με στόχο την εξάλειψη των καθυστερημένων περιπτώσεων, συμπεριλαμβανομένης της διαδικασίας εκκρεμών αιτήσεων, μέχρι τα τέλη του 2021.

7. Πώληση μεριδίων που διατηρεί το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στις συστημικές τράπεζες.

8. Αναβάθμιση του ηλεκτρονικού συστήματος συλλογής των φόρων.

9. Μηδενισμός των ληξιπροθέσμων χρεών και αποφυγή συσσώρευσης νέων από οργανισμούς, υπουργεία και φορείς του Δημοσίου που πραγματοποιούν συναλλαγές με ιδιώτες προμηθευτές.

10. Επανεξέταση των επιδομάτων αναπηρίας και εκσυγχρονισμός του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας.

11. Σταδιακή χαλάρωση των ελέγχων κεφαλαίου (capital controls).

12. Σχέδιο δράσης για την αδήλωτη εργασία.

13. Αδειες «fast track» για επενδύσεις.

14. Ολοκλήρωση κτηματολογίου (δασικές χάρτες, κτηματολογικό γραφείο κ.λπ.).

15. Αγορά ενέργειας.

16. Ιδιωτικοποιήσεις: ΔΕΣΦΑ, ΕΛΠΕ, Μαρίνα του Αλίμου, Εγνατία, ΔΕΠΑ Εμπορίου, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, περιφερειακά λιμάνια Αλεξανδρούπολης, Καβάλας, Ηγουμενίτσας, Κέρκυρας, Δίκτυο ΔΕΠΑ, μεταφορά σταδίου ΟΑΚΑ στο υπερταμείο, αναδιάρθρωση ΕΤΑΔ.

17. Εκσυγχρονισμός δημόσιας διοίκησης.

18. Διορισμός γενικών διευθυντών και όλων των γενικών διευθυντών σύμφωνα με τον νόμο 4369/2016.

19. Εφαρμογή 3ου κύκλου αξιολόγησης/ κινητικότητας στο Δημόσιο.

20. Ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού (ψηφιακό οργανόγραμμα για όλους τους δημόσιους φορείς και σύνδεση με την Αρχή Ενιαίας Πληρωμής).

*Πηγή: bankingnews.gr/ – Μάριος Χριστοδούλου

-του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Ο κ. Τσίπρας αποκάλεσε «πολιτικό απατεώνα» τον πρόεδρο της ΝΔ και τον κατηγόρησε ότι ζήτησε από τη Γερμανική κυβέρνηση να παρέμβει ώστε να προχωρήσουν οι περικοπές των συντάξεων.

Ο κ. Μητσοτάκης χαρακτήρισε «χυδαίο ψεύτη» τον πρωθυπουργό και ισχυρίστηκε ότι τις μειώσεις των συντάξεων τις ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Τη σκυτάλη πήρε η κ. Γεννηματά που κατήγγειλε τους δύο αρχηγούς ότι επιλέγουν την «πόλωση και τον διχασμό» και τους κάλεσε να ψηφίσουν την πρόταση νόμου του κόμματος της, ώστε να μην περικοπούν οι συντάξεις..

Η παράσταση που στήθηκε στη Βουλή στη συζήτηση για την οικονομία, «ντυμένη» με σκληρές φραστικές αντιπαραθέσεις και εκφράσεις, αποτυπώνει σε όλο το μεγαλείο της, την αγυρτεία ενός πολιτικού συστήματος που ενώ, εδώ και οκτώ χρόνια ψηφίζει και επιβάλει νόμους που μειώνουν μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα, με τους ίδιους πάνω – κάτω πρωταγωνιστές, εμφανίζεται σήμερα να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του λαού!

Οι Τσίπρας, Μητσοτάκης, Γεννηματά, Καμμένος και Θεοδωράκης, ψήφισαν όλοι μαζί το τρίτο μνημόνιο που δέσμευσε τη χώρα, να επιβάλλει μείωση της κρατικής χρηματοδότησης προς το ασφαλιστικό σύστημα, κατά 1% του ΑΕΠ (1,8 δις. ευρώ) από το 2016 και μετά.

Το τρίτο μνημόνιο, ο νόμος 4336/2015 με τον τίτλο: «Συνταξιοδοτικές διατάξεις − Κύρωση του Σχεδίου Σύμβασης Οικονομικής Ενίσχυσης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και ρυθμίσεις για την υλοποίηση της Συμφωνίας Χρηματοδότησης», ψηφίστηκε, κατά πλειοψηφία, από τη Βουλή και έθεσε την οριστική ταφόπλακα στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας!

Με «πυξίδα» του τρίτο μνημόνιο ήρθε ο νόμος Κατρούγκαλου, ο οποίος αφού αντέγραψε όλη τη φιλοσοφία και τη δομή του νόμου 3863/2010 (του πρώτου μνημονίου) του ΠΑΣΟΚ και όλες τις αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου (η κ. Γεννηματά θα θυμάται), ήρθε για να πετσοκόψει συντάξεις και να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης.

Όλοι αυτοί που σήμερα έδωσαν μια παράσταση για το «θεαθήναι» στη Βουλή, έχουν ενστερνιστεί την πολιτική τριών μνημονίων. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων έχουν επιβάλλει 12 περικοπές στις συντάξεις χωρίς ποτέ κάποια από αυτές να καταργήσει έστω και μια αντιασφαλιστική παράγραφο από τους νόμους των προηγούμενων.

Τώρα μπροστά στη νέα σφαγή, είτε έρθει με μικρή ή μεγάλη καθυστέρηση, ο καθένας από το πόσοστο του, μοιράζουν υποσχέσεις στο λαό και ανταλλάσουν κατηγορίες και χαρακτηρισμούς. Στήνουν μια κάλπικη αντιπαράθεση για το ποιος έκοψε περισσότερο τις συντάξεις.

Η πραγματικότητα είναι ότι την τελευταία οκταετία, ξεπερνούν τα 62 δισ. ευρώ οι συνολικές μνημονικές απώλειες για τους συνταξιούχους. Με τη νέα περικοπή της προσωπικής διαφοράς το 2019 και τη μείωση του αφορολογήτου, οι συντάξεις και τα εισοδήματα των απόμαχων της δουλειά θα μετατραπούν σε φιλοδωρήματα.

Η «έξοδος» από τα μνημόνια και η έναρξη της μεταμνημονιακής εποχής, θα βρει τους συνταξιούχους φτωχότερους, με τα χειρότερα όμως δυστυχώς να έπονται…

πηγη: imerodromos.gr

Το ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε ως πολιτικο-στρατιωτικός βραχίονας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, ενισχύθηκε μετά τον τερματισμό του και συνεχίζει να ενισχύεται ποικιλοτρόπως, έχοντας ήδη επεκταθεί και στην ανατολική Ευρώπη.

Η χώρα μας έχει πληρώσει με ακριβό τίμημα την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, με αποκορύφωμα τη αμερικανοκίνητη επτάχρονη στρατιωτική δικτατορία και την εισβολή στην Κύπρο το 1974 με τη σιωπηλή νατοϊκή έγκριση, που έως και σήμερα το βόρειο μέρος του νησιού παραμένει κατεχόμενο. Παρόλ' αυτά, η Ελλάδα συγκαταλέγεται σήμερα μεταξύ των πρώτων σε δαπάνες για τη συμμετοχή της σε αυτήν την πολεμική μηχανή, ενώ, συνάμα, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, τόσο με τη διαρκώς αναπαραγόμενη κρίση των σχέσεων με τη γειτονική, επίσης νατοϊκή, Τουρκία, όσο και με την κατευθυνόμενη από το ΝΑΤΟ στρατηγική συμμαχία με το κράτος-τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ. Τους κινδύνους για την ειρήνη στην περιοχή μας ενισχύει η επέκτασή του στη δυτική Βαλκανική, στην οποία αποβλέπει και η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Τσίπρα και Ζάεφ.

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ αποτελεί μια ακόμη πρόκληση για τον λαό μας, που έχει διεξάγει μεγαλειώδεις αγώνες ενάντια στους εξοπλισμούς και τις νατοϊκές επεμβάσεις, για την αποχώρηση της Ελλάδας από τη συμμαχία των πολεμοκάπηλων, για να ξηλωθούν οι βάσεις των Αμερικανών ιμπεριαλιστών.
Ο Πανελλαδικός Αντιπολεμικός Κινηματικός Συντονισμός καλεί σε συμμετοχή στις αντινατοϊκές - αντιπολεμικές εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις αυτών των ημερών, με αποκορύφωμα τη συγκέντρωση της Τετάρτης 11/7 ώρα 18.30 στα Προπύλαια και της πορείας που θα ακολουθήσει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία.

πηγη: kommon.gr

Η μανούβρα του Ε/Γ-Ο/Γ πλοίου Διαγόρας της Blue Star Ferries στο λιμάνι της Χίου!

Δείτε το εντυπωσικά βίντεο μέσα από τον φακό ενός Drone.

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Ο αφελληνισμός των ελληνικών τραπεζών, που έγινε βίαια τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων τις οποίες πλήρωσαν αδρά φορολογούμενοι και ασφαλιστικά ταμεία, αποτελεί την αφετηρία διαμόρφωσης νέων στρατηγικών από τους νέους μετόχους και τα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών (ξένοι στην πλειοψηφία τους).

Στις στρατηγικές των νέων διοικήσεων, που ελέγχονται από τους δανειστές, είναι οι εύκολες λύσεις, μέσω της «εθελουσίας» ή τις απόσχισης τμημάτων τραπεζών (σ.σ.: που ουσιαστικά αποτελούν ομαδικές απολύσεις), αλλά και η επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας μέσω  «φθηνών» εργαζομένων.

Θύματα αυτών των στρατηγικών επιλογών των τραπεζών σχεδιάζεται να είναι και πάλι οι εργαζόμενοι στις τράπεζες, δεδομένου ότι – σύμφωνα με πληροφορίες που διοχετεύονται στον τύπο από κορυφαία τραπεζικά στελέχη – επιδιώκεται οι θέσεις εργασίας να μειωθούν περαιτέρω κατά 5.000 έως 10.000 στα επόμενα δύο με τρία χρόνια. Η προσπάθεια δηλαδή να αυξήσουν την κερδοφορία τους οι τράπεζες, εστιάζεται στη μείωση των θέσεων εργασίας και όχι σε στρατηγικές ανάπτυξης με αύξηση των χρηματοδοτήσεων και στήριξη της πραγματικής οικονομίας.

Ο τραπεζικός κλάδος έχει πληρώσει πολύ ακριβά την οικονομική κρίση. Από τα τέλη του 2011 μέχρι τα τέλη του 2017 τα καταστήματα των τραπεζών μειώθηκαν κατά 1.679 και έγινε μείωση του προσωπικού κατά 18.251 εργαζόμενους, ενώ η περαιτέρω μείωση (καταστημάτων και εργαζομένων) και το 2018 συνεχίζεται, κάτι που δεν έχει συμβεί σε τέτοια έκταση σε καμία χώρα της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή η εξοικονόμηση δαπανών προσωπικού έχει ανέλθει συνολικά στα 1,4 δισ.

Παρόλα αυτά γίνονται ξανά στόχος οι εργαζόμενοι – αυτή τη φορά και με απειλές απολύσεων με την δικαιολογία ότι «τα νούμερα… δεν βγαίνουν». Πίσω από τα νούμερα όμως υπάρχουν οι άνθρωποι και προφανώς για κάποιους δεν παίζει κανέναν ρόλο ακόμα κι αν θυσιαστούν μερικές χιλιάδες ακόμη, ενώ.. η ανάπτυξη μπορεί να περιμένει…

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

του Σπύρου Αλεξίου

Πρόβα «αποστασίας» στο ποδόσφαιρο…

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να συνδέσουμε όλες αυτές τις ψηφίδες, με κέντρο το ποδόσφαιρο, όχι μόνο λόγω ημερών αλλά κυρίως γιατί μοιάζει με καθρέφτη, ειδικά στην Ελλάδα:

Τετάρτη 25 Ιούνη και η Σούπερ Λίγκα, ο συνεταιρισμός των ιδιοκτητών ποδοσφαιρικών ομάδων, έχει προγραμματισμένη εκλογή νέου προέδρου. Στο ποδόσφαιρο τα τελευταία τρία χρόνια κυριαρχεί, με την ενορχήστρωση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η συμμαχία Σαββίδη – Μελισσανίδη. Για πρόεδρο της Λίγκας η πλευρά Μελισσανίδη προκρίνει τον δικηγόρο Π. Καϊμακάμη ενώ ο «αντιπολιτευόμενος» Μαρινάκης εμφανίζει έναν άλλο (εξίσου αδέκαστο…) θεράποντα της Θέμιδας, τον Ευ. Μπαταγιάννη.

Το αποτέλεσμα προκαλεί έκπληξη: Εκλέγεται άνετα ο εκλεκτός του Ολυμπιακού με τη στήριξη των ομάδων που ελέγχει ο …Σαββίδης, ο οποίος τρία χρόνια τώρα μαζί με τον Μελισσανίδη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ σκιζόταν για …«εξυγίανση» κατά της παντοκρατορίας του Μαρινάκη! Ο εκλεκτός του Μελισσανίδη δεν θέτει καν υποψηφιότητα!

Το θέμα πέρασε στα ψιλά, καμιά πλευρά δεν επεδίωξε θόρυβο καθώς ούτε η συμμαχία με τον «διάβολο» μπορεί εύκολα να δικαιολογηθεί από τη μια πλευρά ούτε η ήττα από την άλλη. Το σίγουρο είναι πως αν κάποιος νομίζει πως μιλάμε απλά για αλλαγή στις λυκοφιλίες των ολιγαρχών που ελέγχουν τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες, με κριτήρια τύπου «τι σφύριξε ο ρέφερι», πλανάται πλάνην οικτρά.

Σενάρια αποστασίας στην πολιτική…

Τρίτη 24 Ιούνη και το Μέγαρο Μαξίμου γυρίζει το πολιτικό ρολόι 53 χρόνια πίσω καθώς με ανακοίνωσή του αναφέρει: «Συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, λειτουργώντας για λογαριασμό Μητσοτάκη απεργάζονται εδώ και καιρό σχέδιο νέας αποστασίας». Σαν έτοιμα από καιρό άλλα κυβερνητικά στελέχη κάνουν λόγο  για «Ιουλιανά», ο Π. Καμμένος έφτασε στο σημείο να μιλήσει για επιχείρηση κατάλυσης του πολιτεύματος. Από το Λονδίνο ο  Τσίπρας μίλησε για «ανόητες προσπάθειες για πτώση της κυβέρνησης». Αφορμή η «ανεξαρτητοποίηση» του βουλευτή των ΑΝΕΛ Λαζαρίδη που αφήνει την κυβέρνηση με μόλις 152 βουλευτές αλλά και η διάλυση των ΑΝΕΛ!

Η αντίδραση των κυβερνητικών δεν προκαλεί έκπληξη καθώς είναι και αναμενόμενη και τετριμμένη. Δεν υπήρξε κυβέρνηση υπό κατάρρευση που δεν έχει καταγγείλει «σκοτεινά κέντρα» ενώ και η αναφορά σε… πειραιώτικα επιχειρηματικά συμφέροντα, δηλαδή στον Μαρινάκη, δεν εκπλήσσει. Αντίθετα έκπληξη προκαλεί η αναφορά σε… θεσσαλονικιώτικα συμφέροντα, δηλαδή στον Σαββίδη! Ο μέχρι πρότινος αγαπημένος επιχειρηματίας του ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίον ως και ο επικοινωνιακός εγκέφαλος της κυβέρνησης Θ. Καρτερός έφτασε να γράφει ύμνους στην Αυγή, καταγγέλλεται ως εγκέφαλος αποστασίας χωρίς εξηγήσεις.  Στο Μαξίμου δεν είναι τρελοί, κάτι βλέπουν!

Ιστορίες 2 +1 πόλεων…

Η Θεσσαλονίκη εδώ και μήνες αποτελεί το κέντρο ενός ανερχόμενου εθνικιστικού ρεύματος, με θολή πολιτική συγκρότηση και προοπτική. Πολλοί μνηστήρες προσπαθούν να ψαρέψουν, από τη ΝΔ και την ΧΑ μέχρι τον Καρατζαφέρη, τον Φράγκο και τον Βελόπουλο. Στην πόλη οργανώνονται και δρουν φασιστικές συμμορίες, η τοπική Εκκλησία στηρίζει όπως και οι «επενδυτές». Είναι κοινό μυστικό πως τα εθνικιστικά συλλαλητήρια είχαν τη στήριξη του Σαββίδη ενώ αξίζει να προσέξουμε μια λεπτομέρεια: Στις φασιστικές αυτές συμμορίες κάνουν όλο και πιο έντονα την εμφάνισή τους οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ. Ο εμπρησμός της καταληψης «Libertatia» στις 21/1 αποδόθηκε από τον Μπουτάρη σε «εσωτερικές αντιπαραθέσεις οπαδών του ΠΑΟΚ». Η προφανής σκοπιμότητα του Μπουτάρη δεν αναιρεί το γεγονός της παρουσίας του πυρήνα γνωστού ακροδεξιού συνδέσμου της ομάδας, του ίδιου πυρήνα που στις 18/2 πρωταγωνίστησε στην επίθεση κατά των φιλάθλων της «Προοδευτικής Έκρηξης Τούμπας», μιας ερασιτεχνικής ομάδας με αντιφασιστικό  προσανατολισμό. Γνωστές «προσωπικότητες» του χώρου ήταν στον ξυλοδαρμό του Μπουτάρη αλλά και σε άλλα επεισόδια ενώ και οι - απόλυτα ελεγχόμενες από τον Σαββίδη - αθλητικές «εφημερίδες» της πόλης είναι πλημμυρισμένες από εθνικιστικό δηλητήριο και αντικυβερνητικές αναφορές.

510 χιλιόμετρα νοτιότερα, στον Πειραιά, ο έτερος «εγκέφαλος» της «αποστασίας», Β. Μαρινάκης, δίνει βραβεία στον ..εαυτό του! Βραβεύτηκε «για τη συνεισφορά του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στον Δήμο Πειραιά» από την ... πασίγνωστη «Ένωση Νέων Αυτοδιοικητικών Ελλάδος».  Παγκοσμίως άγνωστη αυτή η  «Ένωση», στην ημερίδα της όμως  απηύθυναν χαιρετισμό ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης και  η Δήμαρχος Μάνδρας - Ειδυλλίας Ιωάννα Κριεκούκη, ενώ ομιλητές ήταν: ο Άγγελος Κότιος, Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιά και ο Βασίλης Κορκίδης Πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας.  Ο πρόεδρος της Ένωσης κ. Καλαντζής σημείωσε: «μιας και θεωρούμε ότι ο ευεργετισμός υπάρχει στην πόλη του Πειραιά και με την εκκλησία και με την πλατεία Αλεξάνδρας και με διάφορες άλλες δράσεις που γίνονται και δεν τις ξέρει ο κόσμος, πιστεύω ότι ο κύριος Μαρινάκης, δεν θα είμαι υπερβολικός αν πω, ότι είναι ο σύγχρονος Αβέρωφ, ο σύγχρονος Τοσίτσας και ο σύγχρονος Ζάππας»!!!

Λίγες ώρες αργότερα ο άγιος αυτός άνθρωπος θα γνώριζε την αποθέωση και στο «Παγκόσμιο Συνέδριο Συνδέσμων Θύρας 7» ενώ και τα ελεγχόμενα από αυτόν ΜΜΕ, πολιτικά και αθλητικά,  «τραγουδούν»  καθημερινά το «Μακεδονία ξακουστή», έχουν εξαφανίσει τις επιθέσεις κατά του Σαββίδη, εχθρός πια μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Μελισσανίδης. Είναι προφανές πως η σύγχρονη μίξη Αβέρωφ, Τοσίτσα και Ζάππα οργανώνει τις κοινωνικές του συμμαχίες με έμφαση στο «κοινωνικό πρόσωπο», ξέροντας πως μπορεί να «καθάρισε» με τις ποδοσφαιρικές δίκες αλλά η κυβέρνηση κρατάει στο μανίκι μπροστά στις εκλογές σαν επικοινωνιακό άσσο διώξεις εναντίον του. 

Ξέρει επίσης πολύ καλά το έλλειμμά του, είναι ίσως το πιο αντιπαθητικό δημόσιο πρόσωπο ενώ η προσπάθειά του να μετατρέψει σε ασπίδα τους οπαδούς του Ολυμπιακού συνάντησε την παγερή αδιαφορία της μεγάλης πλειοψηφίας τους. Φαίνεται να έχει αποκαταστήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον Σαββίδη σε αντικυβερνητική βάση. Κοινό χαρακτηριστικό και στις δύο πόλεις: για διαφορετικούς λόγους κι από διαφορετικές κατευθύνσεις, οι ολιγάρχες που τις ελέγχουν διοχετεύουν την κοινωνική οργή για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης στους δρόμους του εθνικισμού, της «Κοινωνικής Συμμαχίας» αλλά και του τυφλού οπαδισμού.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε μια άλλη πόλη, στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου ο εκεί ολιγάρχης  Δ. Μελισσανίδης μένει πιστός στην κυβέρνηση, με το αζημείωτο φυσικά: Στην πόλη εξακολουθεί να τα σκιάζει όλα η φοβέρα και το κράτος απουσιάζει, νόμος είναι το δίκιο του ολιγάρχη. Οδηγούμαστε ακόμα και σε κατεδαφίσεις κτηρίων των υπηρεσιών καθαριότητας του Δήμου ώστε να μην ενοχλείται η …Αγιά Σοφιά! Στα κρατικά μέσα μόνο ο ύμνος της ΑΕΚ λείπει , το πιο συχνό τρέιλερ είναι για το αφιέρωμα στην «ομάδα – μοντέλο της ΑΕΚ ‘93 –‘94»,  πρόεδρος της οποίας ήταν, φυσικά, ο Μελισσανίδης! Εννοείται πως ειδήσεις όπως η κατρακύλα της μετοχής της Aegean ή το κλίμα τρομοκρατίας στη Νέα Φιλαδέλφεια απλά δεν υπάρχουν για την «κρατική» ΕΡΤ.

Από το ποδόσφαιρο λοιπόν ξεκινά η … «αποστασία»;

Θα μπορούσαμε να ξεμπερδέψουμε, σχετικά εύκολα, με τις αστειότητες του ΣΥΡΙΖΑ περί αποστασίας. Στην ιστορία των αστικών πολιτικών κομμάτων οι μετεγγραφές βουλευτών και η αλλαγή συμμαχιών συναγωνίζονται τις αντίστοιχες στο ποδόσφαιρο. Άλλωστε την ίδια ώρα που τα κυβερνητικά φερέφωνα έσκουζαν για την «αποστασία», ο Σκουρλέτης κυνικά δήλωνε πως «υπάρχουν εφεδρείες» και πριν περάσουν λίγες μέρες ο Δανέλλης του Ποταμιού δήλωνε παρών για να ακολουθήσει ολόκληρο το ρυάκι του Θεοδωράκη που «αποστάτησε» από το ΚΙΝ.ΑΛ. με βασικές πολιτικές αιτιάσεις την «εμμονή για εκλογές» και τη «μη αναγνώριση των θετικών σημείων της συμφωνίας των Πρεσπών». Από κοντά και ο Μίχαλος, ο πιο καθαρός εκφραστής του κεφαλαίου που διαγράφηκε από τη ΝΔ. Ε, τι άλλο να πουν οι άνθρωποι;

 Άλλωστε, για ποια «αποστασία» μιλάμε; Ανέφερε κι ο Μαρξ  τον όρο, εννοούσε φυσικά ανθρώπους που με τη στάση τους αλλάζουν ταξική θέση. Θα ήταν το ανέκδοτο του αιώνα ο ισχυρισμός πως ο Δ. Καμμένος ή ο Σ. Δανέλλης μεταπηδούν από την εργατική τάξη στην αστική ή το αντίστροφο.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι πρόβες αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού. Οι πρόβες αυτές έχουν πολλούς αριθμητές: Επιλογές των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε μια περιοχή που βράζει, επιχειρηματικά συμφέροντα, πολιτικές και προσωπικές στρατηγικές. Έχουν όμως έναν παρανομαστή: Την παρατεταμένη κρίση, όχι μόνο στην Ελλάδα, και την κοινωνική οργή που υπάρχει και ψάχνει τρόπους να εκφραστεί. Η κυβέρνηση έχει κάνει την ξεκάθαρη επιλογή να ταυτιστεί πλήρως με τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Δύσης, με αυτήν την επιλογή θα ζήσει και θα πεθάνει. Στην επιλογή της αυτή συμπορεύεται και με εκπροσώπους του κεφαλαίου σαν τον Μελισσανίδη ή τον Γιαννακόπουλο, έχει και εσωτερικές κόντρες όπως με τον Μαρινάκη ή τον Αλαφούζο, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Σε αυτήν την πορεία θα αλλάξουν και οι συμμαχίες, όπως στην περίπτωση του Σαββίδη. Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά το γεγονός πως η κυβέρνηση δεν τήρησε την αθλητική της «υπόσχεση» που την εξέφρασε θαυμάσια ο Τσίπρας από τη Σταυρούπολη: «ήρθε ο καιρός να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα».  Το πρόβλημα είναι πως η πλήρης ταύτιση με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Δύσης, με αποκορύφωμα τη συμφωνία για τη Μακεδονία που συμβάλλει στη μετατροπή των Βαλκανίων σε νατοϊκή βάση, αντικειμενικά οδηγεί σε αντιπαλότητα με το «ορθόδοξο» ιμπεριαλιστικό κέντρο. Ε, έχει κι αυτό τους εκπροσώπους του στην ιδιαίτερα ευαίσθητη αυτή περιοχή.

Το παραμύθι λοιπόν των «κέντρων» που απεργάζονται την πτώση της «λαοπρόβλητης κυβέρνησης» δεν έχει καν πλάκα. Αντίθετα, προκαλεί οργή καθώς συμπληρώνεται κι από κραυγές για «εκτροπή» και ανάγκη «αντιφασιστικού μετώπου» με κορμό …την κυβέρνηση! Την ίδια στιγμή που η ίδια καταπατά κάθε δημοκρατικό δικαίωμα, συναγελάζεται με τους φασίστες στα Καστελλόριζα και μετατρέπει την Λευκίμμη σε πόλη που έχει δεχτεί ξένη εισβολή.  Αν εννοεί δε πως πρέπει να διαλέξουμε «καλούς» και «κακούς» ολιγάρχες, γρήγορα θα συνειδητοποιήσει τη ματαιοπονία της. Το κακό είναι πως η οργή και η απογοήτευση δεν στρέφεται προς τα αριστερά. Aλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση.

Ας ξαναγυρίσουμε στα σοβαρά, στο …ποδόσφαιρο

Το ποδόσφαιρο, το κορυφαίο κοινωνικό γεγονός στον κόσμο, φυσικά και ήταν πάντα πεδίο σύγκρουσης πολιτικών και  οικονομικών συμφερόντων. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι ή υπηρέτης αφεντάδων ή αφελής. Ειδικά στην Ελλάδα δεν αξίζει ιδιαίτερα να παρακολουθείς το άθλημα. Αξίζει όμως να παρακολουθείς όλο το παρασκήνιό του καθώς βγαίνουν εξαιρετικά συμπεράσματα μιας και αποτελεί συστατικό στοιχείο στη διαπλοκή εξουσίας, πολιτικών δυνάμεων, οικονομικών παραγόντων και ΜΜΕ.

Οι εξελίξεις λοιπόν προοιωνίζουν ανήσυχους καιρούς, ας μην προτρέξουμε να καθορίσουμε την κατεύθυνση. Το σίγουρο είναι πως ο μόνος τρόπος είναι οι θεατές να μπουν στο γήπεδο και να διακόψουν αυτό το στημένο παιγνίδι. Αυτό όμως θέλει δουλειά πολλή, δεν γίνεται αυθόρμητα.  Στην Ελλάδα έγινε μια φορά, 17 Ιούνη του 1964, από κοινού Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί διέκοψαν το, καταφανέστατα, στημένο παιχνίδι. Αυθόρμητα; Όχι ακριβώς, είχαν προηγηθεί ατελείωτες νύχτες ζυμώσεων στην Ομόνοια, χιλιάδες πηγαδάκια. Δουλειά πολλή…

Viva Uruguay…

Επίλογος με  Μουντιάλ, για ποδόσφαιρο άλλωστε μιλάμε…

 Ο Όσκαρ Ταμπάρες, ο συγκινητικός προπονητής της Ουρουγουάης δηλώνει: «Το ποδόσφαιρο οφείλει να βοηθάει τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους στην ένταξή τους στην κοινωνία, να συνεισφέρει στην ισότητα των ευκαιριών, να αποτελέσει οδηγό για τις κυβερνητικές πολιτικές, να καταπολεμήσει την αδράνεια».

Ο ηγέτης της ομάδας, ο Έντισον Καβάνι, τα λέει πιο καθαρά: «Για μένα ηγέτης ήταν ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Εμ. Μακρόν δεν ξέρει τι σημάνει η λέξη λαός»! Ο Έντισον Καβάνι αγωνίζεται στην Παρί Σεν Ζερμαίν…

Μικρά χαμόγελα στην δύσκολη εποχή που ζούμε και στη δυσκολότερη που έρχεται. Πώς το είχε πει ο ιταλός δημοσιογράφος Πάολο Κόντο; «Αν έπρεπε να διασχίσω την Κόλαση, ποιους θα ήθελα να έχω δίπλα μου; Δυο Ουρουγουανούς κεντρικούς αμυντικούς».

Vamos companieros λοιπόν...

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Τι θα λέγατε, αν στο γνωστό εισιτήριο των 1,40 ευρώ για τα μέσα μαζικής μεταφοράς ξαφνικά εμφανιζόταν η εξής ανάλυση:

Κόστος μεταφοράς: 0,70

Κόστος οχημάτων: 0,10

Κόστος αμαξοστασίου: 0,20

Κόστος συντήρησης: 0,25

Λοιπά τέλη: 0,15

Πιθανότατα να μην σας απασχολούσε καθόλου, αν το εισιτήριο παρέμενε στην ίδια τιμή.  Αλλά ακόμη και αν σας απασχολούσε, το πιθανότερο είναι να μαθαίνατε ότι βάσει Οδηγίας της Ε.Ε., επιβάλλεται για λόγους διαφάνειας η ακριβής ανάλυση των χρεώσεων της αξίας του εισιτηρίου σας . Πάντως είναι βέβαιο ότι δύσκολα θα ενημερωνόσασταν ότι  η περίφημη «διαφάνεια» δεν οφείλεται σε σεβασμό στον καταναλωτή, αλλά στο γεγονός  ότι πλέον  με το εισιτήριο σας πληρώνονται πέντε διαφορετικές επιχειρήσεις, γιατί η δημόσια επιχείρηση  που μέχρι τότε σας εξυπηρετούσε χωρίστηκε αναγκαστικά (βάσει Οδηγίας της Ε.Ε)  σε τέσσερις επιχειρήσεις: μία που έχει στην ιδιοκτησία της τα οχήματα, μια δεύτερη που εκτελεί τις μεταφορές, μια τρίτη που ανέλαβε τα αμαξοστάσια και μια τέταρτη που επισκευάζει και συντηρεί τα οχήματα. Και επειδή όλες αυτές είναι δύσκολο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, δημιουργήθηκε  και μία πέμπτη για να τις συντονίζει και να είναι πιο….ευέλικτη, την οποία επίσης εσείς πληρώνετε.

Βεβαίως, δημιουργείται το εύλογο ερώτημα, γιατί να νοιάζει εμάς τους καταναλωτές η τύχη μιας δημόσιας επιχείρησης, αν εξυπηρετούνται οι ανάγκες μας και η τιμή του εισιτηρίου παραμένει ίδια. Γιατί, απλούστατα, είναι ελάχιστες οι πιθανότητες η τιμή του να μην αυξηθεί σταδιακά, όταν από το ίδιο εισιτήριο θα πρέπει, όχι μόνο να συντηρηθούν, αλλά και να βγάζουν κέρδος, πέντε διαφορετικές επιχειρήσεις.

Αυτό το μοντέλο, παρότι φανταστικό για τις αστικές συγκοινωνίες, εφαρμόζεται ήδη «με επιτυχία» εδώ και μια δεκαετία στην ηλεκτρική ενέργεια με  γνωστά αποτελέσματα: Εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος και καταφεύγουν σε ρυθμίσεις και χιλιάδες νοικοκυριά  μένουν χωρίς  ηλεκτρικό ρεύμα λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών. Το φαινόμενο αυτό αποδίδεται αποκλειστικά στην οικονομική κρίση και τη δραματική μείωση των εισοδημάτων των νοικοκυριών. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εφαρμογή του νέου μοντέλου και στις (σταδιακές) αυξήσεις  της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος που επέφερε. Παράδειγμα: το 2008 ένα νοικοκυριό πλήρωνε για ηλεκτρικό ρεύμα 1233 ΩΧΒ, το ποσό των 114,00 ευρώ, χωρίς Φ.Π.Α. Σήμερα πληρώνει για τις ίδιες ΩΧΒ το ποσό των 190,89 ευρώ χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στο ποσό αυτό ο Φ.Π.Α. που σημειωτέον ο συντελεστής του έχει αυξηθεί από 9% σε 13%.

Πώς έγιναν αυτές οι αυξήσεις; Θυμίζουμε ότι το 2009 είδαμε για πρώτη φορά στους λογαριασμούς της  ΔΕΗ (εκτός από τις χρεώσεις για δημοτικά τέλη, Τ.Α.Π και ΕΡΤ που πάντοτε αναφέρονταν χωριστά ως συνεισπραττόμενες  χρεώσεις υπέρ τρίτων) τη χρέωση για ηλεκτρικό ρεύμα να αναλύεται σε χρέωση για «ΔΙΚΤΥΟ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ», «ΔΙΚΤΥΟ ΔΙΑΝΟΜΗΣ», «ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ» «ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΑΠΕ» και «ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣ». Οι χρεώσεις αυτές, οι οποίες έχουν πλέον μετονομασθεί σε «ρυθμιζόμενες χρεώσεις», δηλαδή χρεώσεις για «ΑΔΜΗΕ» (Σύστημα μεταφοράς), «ΔΕΔΔΗΕ» (Δίκτυο Διανομής), «ΥΚΩ» (Υπηρεσίες Κοινής Ωφελείας», «ΕΤΜΕΑΡ» και «ΛΟΙΠΕΣ ΧΡΕΩΣΕΙΣ», σταδιακά αυξήθηκαν και έφθασαν τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος στο ύψος που έχουν σήμερα.

Οι χρεώσεις αυτές οφείλονται στο γεγονός ότι «άνοιξε» η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και  το δίκτυο ηλεκτροδότησης της χώρας που ανήκε αποκλειστικά στη ΔΕΗ (η οποία λειτουργούσε ως δημόσια επιχείρηση μέχρι το 1999), χωρίστηκε σε τέσσερις τομείς: Στον τομέα της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, στον οποίο εισήλθαν ιδιώτες (οι γνωστές ΑΠΕ), οι οποίοι μάλιστα πουλάνε την ηλεκτρική ενέργεια που παράγουν με εγγυημένες τιμές, στο δίκτυο μεταφοράς (σήμερα ΑΔΜΗΕ) και στο δίκτυο διανομής (σήμερα ΔΕΔΔΗΕ), ενώ επίσης εισήλθαν ιδιώτες   ως προμηθευτές  μεταξύ των οποίων και οι γνωστές λόγω σκανδάλου εταιρείες “ENERGA” και “HELLAS POWER”. Παράλληλα δημιουργήθηκε η ΡΑΕ (ρυθμιστική αρχή ενέργειας) για να  ρυθμίζει την «αγορά»  που δημιουργήθηκε με το νέο μοντέλο και εν συνεχεία ο ΛΑΓΗΕ (Λειτουργός της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας), ενώ αναμένεται και η ίδρυση μιας νέας εταιρείας (Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας) με απόσχιση τμήματος του ΛΑΓΗΕ.

Εν ολίγοις, ενώ η «πίτα» της κατανάλωσης  παραμένει  η ίδια, οι διεκδικητές της συνεχώς πληθαίνουν. Πώς λοιπόν θα «εξυπηρετηθούν» όλοι αυτοί, αν δεν αυξηθεί η τιμή που πληρώνει ο καταναλωτής;

Δίκτυο Ενεργών Καταναλωτών

ΠΗΓΗ: iskra.gr