Ανακοίνωση της ΑΤΕ-ΕΚΑ: Το ιστορικό κτίριο του ΕΚΑ γίνεται ξενοδοχείο!! Να δοθεί λύση στο πρόβλημα στέγασης των σωματείων

Αντιμέτωπο με τις επιπτώσεις της τουριστικοποίησης του κέντρου της Αθήνας βρίσκεται το Εργατικό Κέντρο τα Αθήνας (ΕΚΑ) και κυρίως τα πρωτοβάθμια σωματεία μέλη του που στεγάζονται στο κτίριο της 3ης Σεπτεμβρίου.

Οι ιδιοκτήτες του κτιρίου απαιτούν να φύγει από το κτίριο το ΕΚΑ προκειμένου να γίνει ξενοδοχείο, παρότι το ΕΚΑ δίνει 6100 ευρώ ενοίκιο.
Με απόφαση της πλειοψηφίας της εκτελεστικής επιτροπής του ΕΚΑ , η στέγασή του θα μεταφερθεί σε νέο χώρο που καλύπτει τις ανάγκες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, αλλά δεν μπορεί να καλύψει τα σωματεία που στεγάζονταν μέχρι σήμερα. Ο χώρος είναι μικρότερος από τον υπάρχοντα, με λιγότερα γραφεία, και αίθουσες. Έτσι δεκάδες σωματεία θα πεταχτούν στο δρόμο.
Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι αρκετά σωματεία που νοίκιαζαν γραφεία (καθώς η εκτελεστική επιτροπή δεν τους έδινε την δυνατότητα στέγασης στο ΕΚΑ!) έχουν μείνει άστεγα τα τελευταία χρόνια, λόγω του τουριστικοποίησης, του Airbnb, των ακριβών ενοικίων και των υπέρογκων εξόδων στέγασης. Και παρότι υπήρχαν κλειστές αίθουσες στο κτίριο του ΕΚΑ δεν παραχωρούνταν σε σωματεία. Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι εδώ και χρόνια δινόταν μια «μάχη συσχετισμών» για τον έλεγχο των χώρων του κτιρίου.

Η κυβέρνηση της ΝΔ όφειλε να παραχωρήσει νέο κτίριο στο ΕΚΑ, καθώς πολλά κτίρια που είναι κενά και αναξιοποίητα στο κέντρο της Αθήνας ανήκουν στη ΔΥΠΑ και στον ΕΦΚΑ, υπάρχουν χάρη στις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζόμενων. Παρότι η λύση αυτή ήταν εφικτή η κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε πρόταση. Αντίθετα, θέλει να παραχωρήσει τα κλειστά δημόσια κτίρια σε ομίλους και ιδιώτες για να τα κάνουν ξενοδοχεία στον βωμό της τουριστικοποίησης. Το τεράστιο διαθέσιμο απόθεμα κτιρίων στην Αθήνα αντί να διατίθεται για τη στέγαση των κοινωνικών αναγκών έχει γίνει βορά στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τα ενοίκια γίνονται απλησίαστα στις γειτονιές της Αθήνας, αφού η συγκέντρωση της στέγης σε μεγάλες εταιρείες μέσα και από τις πλατφόρμες τύπου Airbnb, φουντώνει.
Ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται η επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ, όπως και όλων προηγούμενων, να χτυπήσουν τα πρωτοβάθμια σωματεία και την δράση τους, όπως εξάλλου απέδειξε με την ψήφιση των νόμων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη.

Ειδικά, η εκπαραθύρωση των σωματείων από τις έδρες τους με αφορμή τη γιγάντωση της φούσκας του real estate γίνεται όπως φαίνεται ιδανική ευκαιρία για την κυβέρνηση των εργοδοτών να πλήξει το συνδικαλισμό. Δεν έχουμε ξεχάσει την εξοργιστική έξωση πριν από ένα χρόνο, του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ) από την ιστορική έδρα του, με την οποία η υπουργός πολιτισμού Λίνα Μενδώνη της κυβέρνησης ΝΔ, εκτός από το ότι εξασφάλισε ακόμα ένα «φιλέτο» για τους επιχειρηματικούς φίλους-συνεταίρους της κυβέρνησης, ταυτόχρονα θέλησε να πλήξει έναν δυναμικό και ανεξάρτητο συνδικαλιστικό φορέα, όπως ο ΣΕΑ.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η ηγεσία του ΕΚΑ επιδόθηκε σε κλειστές συναντήσεις με την Υπ. Εργασίας Ν. Κεραμέως και στελέχη της κυβέρνησης για τις οποίες ως ΑΤΕ-ΕΚΑ δεν είχαμε καμία ενημέρωση (δείτε και εδώ). Η λύση στην οποία συμφώνησαν οι παρατάξεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ με την κυβέρνηση δηλαδή η επιδότηση του ΕΚΑ από το Υπουργείο Εργασίας με ενοίκιο 8000 ευρώ τον μήνα για την ενοικίαση του συγκεκριμένου κτιρίου δεν αποτελεί πραγματική λύση. Για αυτό η ηγεσία του ΕΚΑ όφειλε να καλέσει τα σωματεία μέλη του ΕΚΑ να συζητήσουν και να οργανώσουν από κοινού τον αγώνα για το πρόβλημα της στέγασης. Με βάση αυτές τις εξελίξεις το Εργατικό Κέντρο Αθήνας πρέπει να απαιτήσει από την κυβέρνηση της ΝΔ μια λύση που να καλύπτει τις ανάγκες όλων (χωρίς εξαιρέσεις) των πρωτοβάθμιων σωματείων που έχουν πρόβλημα στέγασης. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να προχωρήσει σε κατάληψη δημόσιου κτιρίου (του ΕΦΚΑ ή της ΔΥΠΑ που πληρώνει η εργατική τάξη με τις κρατήσεις στον μισθό της) ώστε να καλυφτούν αυτές οι ανάγκες.

Για εμάς το Εργατικό Κέντρο πρέπει να αποτελεί ένα ανοιχτό Εργατικό Κέντρο Αγώνα που όχι μόνο θα στεγάζει τα σωματεία μέλη του, αλλά θα είναι ανοιχτό σε όλη την εργατική τάξη της Αθήνας και όχι μόνο στο συνδικαλιστικό προσωπικό. Θέλουμε ένα Εργατικό Κέντρο ζωντανό κύτταρο εργατικής αντίστασης στην πόλη. Και αυτό τον χαρακτήρα δεν τον έχει σήμερα το ΕΚΑ, με ευθύνη πρώτα και κύρια των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού αλλά και της ηγεσίας της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ).

Ως ΑΤΕ-ΕΚΑ παλεύουμε για συνδικάτα ταξικά, δημοκρατικά, μαχητικά! Συνδικάτα με πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία από το κράτος, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, την Ευρωπαϊκή Ένωση, μακριά από λογικές «κοινωνικής ειρήνης» και «κοινωνικού εταίρου». Είμαστε ενάντια στην επιχειρηματική λειτουργία των συνδικάτων μέσω ΕΣΠΑ και ευρωπαϊκών προγραμμάτων και στην μετατροπή τους σε ΑΕ. Κατάργηση των νόμων Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Αχτσιόγλου. Όχι σε σωματεία κρατική καρικατούρα.

Σε μια περίοδο που οι ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών, η επίθεση στους μισθούς, και η τουριστικοποίηση κάνει την αγορά κατοικίας απροσπέλαστη και την μίσθωσή της δυσχερέστατη και πανάκριβη, το εργατικό κίνημα πρέπει πρώτα και κύρια να μπει μπροστά και να παλέψει μαζί με όλο τον λαό. Η αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης αποτελεί πρώτη προτεραιότητα!! Γιατί η στέγη και η αξιοπρεπής και ασφαλής διαβίωση είναι αναφαίρετο καθολικό κοινωνικό δικαίωμα.

Απαιτούμε: Γενναίο δημόσιο πρόγραμμα κοινωνικής και εργατικής κατοικίας. Αξιοποίηση του τεράστιου κτιριακού αποθέματος των δήμων, του δημοσίου, των ταμείων, των τραπεζών, της εκκλησίας για τη στέγαση των κατοίκων. Απόλυτη προστασία του δικαιώματος στη στέγη και διαγραφή των χρεών των λαϊκών οικογενειών. Κατάργηση των (ηλεκτρονικών) πλειστηριασμών λαϊκής κατοικίας και των εξώσεων ντόπιων και προσφύγων. Απαγόρευση των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Να παρθούν τώρα μέτρα ενάντια στην αχαλίνωτη αύξηση και την κερδοσκοπία στα ενοίκια.

Πηγή: pandiera.gr

Ο ορισμός της έννοιας προπαγάνδα γνωρίζει δόξες. Με επίκεντρο την παρουσία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, με την οποία το Μαξίμου σχεδίαζε το restart επιρροής στην κοινωνία, διεξάγεται η εκτεταμένη επιχείρηση μετάλλαξης λέξεων, παραποίησης στοιχείων, διασποράς ψευδών ειδήσεων. Το όχημα για τη μεταφορά της παραμένει σταθερό και πιστό στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι τα φίλια συστημικά μίντια.

Τι είναι λοιπόν προπαγάνδα; Είναι να καλπάζει η ακρίβεια στα ράφια των σούπερ μάρκετ, να λιγοστεύουν τα βασικά προϊόντα στο καλάθι του νοικοκυριού αλλά τα ΜΜΕ να διαλαλούν την πεποίθηση του πρωθυπουργού πως οι τιμές μειώθηκαν και ο πληθωρισμός πέφτει. Να κάνουν πρώτο θέμα την προσυμφωνημένη μείωση κατά 30 λεπτά στα διόδια της Αττικής οδού και να αυξάνονται οι τιμές στο ρεύμα αλλά αυτές να παρουσιάζονται ως «αναπροσαρμογή».

Προπαγάνδα είναι να ανακοινώνει η Eurostat πληθωρισμό στο 3,1%, ποσοστό φτώχειας 26,3%, ποσοστό 40% του εισοδήματος για ενοίκια, αδυναμία πρόσβασης σε ιατρικές εξετάσεις για το 49% φτωχών νοικοκυριών αλλά τα ΜΜΕ να σιωπούν. Επειδή το Μαξίμου δεν μπορεί να χαρακτηρίσει «εχθρό» του κράτους την Eurostat, όπως με μεγάλη ευκολία πράττει για διεθνή ΜΜΕ που σε αντίθεση με τα ελληνικά Μέσα αναδεικνύουν τη δεινή κοινωνική πραγματικότητα της χώρας, επιλέγει την παραπλάνηση. Βγάζει τους «επιχειρηματικούς δείκτες» και τα ΜΜΕ (ξανα)διαλαλούν την κατάκτηση επενδυτικών βαθμίδων.

Προπαγάνδα είναι να βάζουν λουκέτο 1.000 σχολικά τμήματα ανά την Ελλάδα, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να είναι σε απόγνωση και σε κινητοποιήσεις αλλά τα ΜΜΕ να παρουσιάζουν τις δέκα παρεμβάσεις στα σχολεία, να κάνουν πρωτοσέλιδο το «κινητό στη τσάντα».

Προπαγάνδα είναι να καταρρέει το ΕΣΥ καθημερινά σε όλη τη χώρα, να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν υπάρχουν γιατροί στα νησιά αλλά τα μίντια να προβάλλουν τα καραγκιοζιλίκια του Άδωνι Γεωργιάδη και να αναμασάνε πως επίκεινται εξαγγελίες Μητσοτάκη για αλλαγές στην υγεία.

Προπαγάνδα είναι να συνεχίζεται η φρενίτιδα ξεπουλήματος του φυσικού πλούτου της χώρας στο ενεργειακό κεφάλαιο για αιολικά και φωτοβολταϊκά, αλλά τα ΜΜΕ να μιλούν για αξιοποίηση των φυσικών πόρων και επενδυτικές ευκαιρίες τουριστικής ανάκαμψης.

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες 

ΣΕ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ο αγώνας των εργαζομένων βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Παρά τις διαβεβαιώσεις και αποφάσεις της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για δυο πλέον μήνες. Καταγγέλλουν πως τόσο ο βασικός μέτοχος όσο και η διοίκηση δεν έχουν παρουσιάσει κάποιο σχέδιο. Οι εργαζόμενοι του ραδιοσταθμού Στο Κόκκινο προσέφυγαν την περασμένη εβδομάδα στην Επιθεώρηση Εργασίας, όπου αναμένεται να γίνει τριμερής συνάντηση την ερχόμενη εβδομάδα.

Οι ΔΙΑΛΥΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιπτώσεις στα ΜΜΕ του, αλλά είναι πολιτικά ανήθικο να χρησιμοποιούνται οι απλήρωτοι εργαζόμενοι στις άγριες εσωκομματικές διαμάχες. Στον αγώνα των εργαζομένων εκφράστηκε ένα πλατύ κίνημα συμπαράστασης. Εκατοντάδες άνθρωποι του κινήματος, συνδικαλιστές, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες υπογράφουν κείμενο στήριξης. «Απέναντι στον οδοστρωτήρα της μονομερούς (μη) ενημέρωσης, το ραδιόφωνο Στο Κόκκινο, είναι απόλυτη ανάγκη να συνεχίσει να εκπέμπει, με όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες στις θέσεις τους και με σεβασμό των εργασιακών τους δικαιωμάτων», σημειώνεται.

ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΣΤΕΙΟ αν δεν έδειχνε το μέγεθος αποθράσυνσης τους. Ο πρόεδρος της ΕΡΤ Κ. Ζούλας, εκλεκτός του Μαξίμου για πέντε έτη, αποχωρεί από το ραδιομέγαρο και αναλαμβάνει διευθύνων σύμβουλος στο Σκάι του Γιάννη Αλαφούζου. Από το Νέο Φάληρο αναχωρεί για να εγκατασταθεί στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ ο δημοσιογράφος Γιάννης Παπαδόπουλος που έλεγε τα δελτία ειδήσεων στο Σκάι, επίσης εκλεκτός της κυβέρνησης της ΝΔ.

Πηγή: prin.gr

Η ακροδεξιά της Γερμανίας, την Κυριακή1 Σεπτεμβρίου, με το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), ήταν ο μεγάλος νικητής των περιφερειακών εκλογών, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο, στη Θουριγγία και Σαξονία.

Το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), με επικεφαλής τον Μπγιόρν Χόκε, κέρδισε τις εκλογές στη Θουριγγία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι οποίες του πιστώνουν 32,8% των ψήφων, μπροστά από το συντηρητικό Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα CDU (24,3%).

Στη γειτονική Σαξονία, το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα (της πρώην καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, προηγείται με μικρή διαφορά (31,9%), και εδώ ακολουθείται στενά από το AfD (30,6%). Οι Σοσιαλδημοκράτες του καγκελάριου Όλαφ Σολτς υπέστησαν άλλη μια εκλογική υποχώρηση, με αποτέλεσμα μεταξύ 6,1% και 7,4% και στα δύο ομόσπονδα κρατίδια. Με 5,1% των ψήφων στη Σαξονία (-3,5%), οι Πράσινοι θα παραμείνουν λίγο πάνω από το όριο του 5% που απαιτείται για να εκπροσωπηθούν στο περιφερειακό κοινοβούλιο- από την άλλη πλευρά, δεν θα έχουν πλέον κανέναν βουλευτή στη Θουριγγία, όπου συγκέντρωσαν μόλις 3,2% (-2%). Όσον αφορά το Κόμμα των Φιλελευθέρων Δημοκρατών (FDP), η πανωλεθρία του είναι ακόμη πιο πικρή: ήδη απόν από το Κοινοβούλιο της Σαξονίας από το 2014, αυτή τη φορά εκδιώχθηκε από το Κοινοβούλιο της Θουριγγίας, όπου έλαβε μόλις το 1% των ψήφων.

Επιπτώσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων

Οι εκλογές είναι πλήγμα για την αντιδημοφιλή κυβέρνηση συνασπισμού του καγκελάριου με τους Πράσινους και τους φιλελεύθερους του FDP, ένα χρόνο πριν από τις γενικές εκλογές του 2025.

Παρά τη νίκη, είναι απίθανο το κόμμα AfD να ηγηθεί κυβέρνησης , καθώς τα άλλα κόμματα έχουν δηλώσει ότι αρνούνται να συνεργαστούν σε συνασπισμό μαζί του.

Το AfD έχει λάβει «σαφή εντολή διακυβέρνησης», δήλωσε ο συν-επικεφαλής του κόμματος σε εθνικό επίπεδο, Τίνο Χρουπάλλα, λέγοντας ότι είναι έτοιμος «να συζητήσει με όλα τα κόμματα» για να βρεθεί η απόλυτη πλειοψηφία. «Οι ψηφοφόροι γνωρίζουν ότι δεν σχηματίζουμε συνασπισμό με το AfD», δήλωσε ο Κάρστεν Λίνεμαν, γενικός γραμματέας των Συντηρητικών, που θέλει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Οι Πράσινοι αποχωρούν από το κοινοβούλιο της Θουριγγίας και οι Φιλελεύθεροι του FDP δεν θα εκπροσωπούνται πλέον σε καμία από τις περιφερειακές συνελεύσεις. Η Θουριγγία και η Σαξονία, οι οποίες έχουν σημαντικά προνόμια στους τομείς της εκπαίδευσης και της ασφάλειας, θα μπορούσαν να κυβερνηθούν από ευρείες, ετερόκλητες συμμαχίες που συνδυάζουν τη δεξιά και την αριστερά.

Πολιτικές αναταράξεις

Οι εκλογές στα δύο αυτά κρατίδια διεξήχθησαν λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα μετά την δολοφονία τριών ανθρώπων με μαχαίρι, από ένα Σύρο στο Σόλινγκεν, στα δυτικά της χώρας, η οποία συγκλόνισε τη χώρα και αναζωπύρωσε μια έντονη συζήτηση για τη μετανάστευση. Οι ηγέτες του AfD προσπάθησαν να επωφεληθούν από το σοκ που προκάλεσε η πράξη, κατηγορώντας τις διαδοχικές ομοσπονδιακές κυβερνήσεις ότι έσπειραν «χάος».

Μετά από αυτή την επίθεση από το φερόμενο ως δράστη -που είναι ύποπτος για διασυνδέσεις με την τζιχαστική οργάνωση «Ισλαμικό κράτος»- η κυβέρνηση Σολτς ανακοίνωσε αυστηρότερους κανόνες για την οπλοφορία και τον έλεγχο της μετανάστευσης.

Το AfD, ένα κατά βάση ευρωσκεπτικιστικό κόμμα την εποχή της ίδρυσης του (το 2013), έγινε πιο ακραίο μετά τη μεγάλη μεταναστευτική κρίση του 2015, την πανδημία Covid-19 και στη συνέχεια τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος αποδυνάμωσε τη Γερμανία -την κορυφαία οικονομική δύναμη της Ευρώπης. Οι κυρώσεις στη Ρωσία προκάλεσαν μείωση ως ελαχιστοποίηση του εισαγόμενου αερίου, καταβαράθρωση της βιομηχανίας και εκτίναξη του πληθωρισμού στα ύψη.

Τους τελευταίους μήνες το AFD σημείωσε αρκετές εκλογικές επιτυχίες, πετυχαίνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει σημειώσει ποτέ, στις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Έχει κερδίσει τους πολίτες με τη σφοδρή αντιμεταναστευτική ρητορική του και τις εκκλήσεις του για τερματισμό των παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία, μια θέση που είναι πολύ δημοφιλής στις περιοχές της πρώην κομμουνιστικής ΓΛΔ όπου ο φόβος του πολέμου έχει βαθιές ρίζες. Σημειωτέον ότι η πρώην ΓΛΔ έχει αποδειχθεί γόνιμο έδαφος για το κόμματου AfD, λόγω των επίμονων ανισοτήτων μετά την επανένωση το 1990 και μιας βαθιάς δημογραφικής κρίσης που συνδέεται με την αποχώρηση των νέων προς άλλες περιοχές, κυρίως λόγω της άνισης οικονομικής μεταχείρισης των πρώην ανατολικογερμανικών πληθυσμών και φυσικών πόρων.

Άνοδος της Βάγκεκνεχτ

Ενώ το AfD είναι ο μεγάλος νικητής αυτών των δύο περιφερειακών εκλογών, ένα άλλο κόμμα έχει λόγο να είναι ικανοποιημένο από τα αποτελέσματα της Κυριακής: η Συμμαχία Σάρα Βάγκεκνεχτ (BSW). Το κόμμα αυτό, που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο από την πρώην επικεφαλής του αριστερού κόμματος Ντι Λίνκε, Σάρα Βάγκεκνεχτ η οποία είναι επίσης μέλος της Μπούντεσταγκ, και υπερασπίζεται ένα πρόγραμμα πολύ γενναιόδωρο, αλλά αποφασιστικά συντηρητικό σε κοινωνικά ζητήματα, κέρδισε το 11,8% των ψήφων στη Σαξονία και το 15,8% στη Θουριγγία.

Το κίνημα που ιδρύθηκε στη Γερμανία από τη Σάρα Βνγκενεχτ μοιράζεται τον ίδιο ευρωσκεπτικιστικό λαϊκισμό με εκείνον του Ζαν-Λυκ-Μελενσόν εξηγεί ο Έκχαρτ Ζέσσε καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Τσέμνιτζ, σε άρθρο του στη Le Monde (22 Σεπτεμβρίου 2018 ).

Παράλληλα το κόμμα BSW, με τη θεαματική επέλαση του , ξεπερνώντας το 10% και στα δύο ομόσπονδα κρατίδια, ετοιμάζεται να παίξει τον ρόλο του διαιτητή στον σχηματισμό των τοπικών κυβερνήσεων. Όπως και το AfD, το BSW κέρδισε τους ψηφοφόρους με τη σφοδρή αντιμεταναστευτική του στάση και το αίτημά του για τερματισμό των παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία, μια δημοφιλή θέση σε αυτές τις περιοχές της πρώην ΓΛΔ.

H Σ. Βάγκενκνεχτ εγκατέλειψε το Λίνκε στα τέλη του 2023, επειδή θεώρησε ότι αυτό το κόμμα της είχε γίνει η φωνή μιας «αριστεράς του lifestyle, αφοσιωμένης στη διαφορετικότητα και τα ανοιχτά σύνορα και ενάντια στον ρατσισμό και την κλιματική αλλαγή». Πρόκειται ασφαλώς για «έντιμους» σκοπούς, αλλά κατά την άποψή της «ενδιαφέρουν κυρίως μορφωμένους ανθρώπους στις μεγαλουπόλεις», με κίνδυνο «να δημιουργηθεί δυσαρέσκεια στους λιγότερο προνομιούχους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν την εντύπωση ότι δεν τους μιλάμε για τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας».

Στην αγροτική Θουριγγία, η οποία καλύπτεται από απέραντα δάση και δεν έχει μεγάλες μητροπόλεις, η προσέγγιση αυτή είναι πολύ δημοφιλής. Γεννημένη η ίδια στην Ιένα, την οικονομική πρωτεύουσα της περιοχής, η Σ. Βάγκεκνεχτ την έχει καταστήσει ένα από τα βασικά σημεία της εκστρατείας της. Και έχει σαφώς απήχηση, αν κρίνει κανείς από το χειροκρότημα που αποσπά, όταν αστειεύεται για τους «μοντέρνους ανθρώπους στις μεγάλες πόλεις που πίνουν γάλα βρώμης και ματσιάτο, ψωνίζουν από βιολογικά καταστήματα και οδηγούν ηλεκτρικά ποδήλατα», όπως έκανε στη συνάντηση που πραγματοποίησε στην Πλας ντ’ Άλτενμπουργκ στις 20 Αυγούστου μπροστά σε σχεδόν 400 άτομα. Παρών ήταν και ο σύζυγός της, Όσκαρ Λαφοντέν, πρώην πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (1995-1999), βραχύβιος υπουργός Οικονομικών υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ (1998-1999) και συνιδρυτής, το 2007, του Ντι Λίνκε, από το οποίο τελικά επίσης αποχώρησε.

Παράπλευρο θύμα το Λίνκε

Το κύριο παράπλευρο θύμα αυτής της ραγδαίας ανόδου είναι το Ντι Λίνκε, το κόμμα αυτό, το οποίο βρισκόταν σε βαθιά κρίση, κατέρρευσε κυριολεκτικά. Στη Σαξονία, το 4,5% του (-5,9%) δεν θα του επιτρέψει να παραμείνει εκπροσωπούμενο στο περιφερειακό κοινοβούλιο της Δρέσδης. Στη Θουριγγία, το μοναδικό από τα δεκαέξι ομόσπονδα κρατίδια της χώρας όπου κατείχε την εκτελεστική εξουσία, το Ντι Λίνκε έπεσε στο 13,1%, 18 μονάδες χαμηλότερα από το 2019, παρά τη δημοτικότητα του απερχόμενου υπουργού-προέδρου, Μπότο Ραμέλοουτου οποίου ο πραγματισμός είχε εκτιμηθεί ακόμη και από τους αντιπάλους του.

Πάντως στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, όταν το BSW κέρδισε το 6,2% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο και πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμά του στη Θουριγγία (15%), οι μετεκλογικές αναλύσεις έδειξαν ότι προσέλκυσε μια μεγάλη πλειοψηφία πρώην ψηφοφόρων του SPD και του ντι Λίνκε και απομείωσε το εκλογικό σώμα της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) και του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (FDP), αλλά πολύ λιγότερο εκείνο του AfD.

Η φιλορωσική τοποθέτηση

Παρά τις διαφορές τους, το AfD και το νέο κόμμα της Σ. Βάγκεκνεχτ, τα οποία κέρδισαν σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα την Κυριακή, έχουν ως κοινό σημείο ότι ζητούν τον τερματισμό της υποστήριξης προς το Κίεβο, στενότερους δεσμούς με τη Μόσχα και μια πολύ πιο σταθερή μεταναστευτική πολιτική και πολιτική μέτρων ασφαλείας.

Υπέρ της άρσης των κυρώσεων κατά της Μόσχας και της επανέναρξης των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου και κατά της εγκατάστασης αμερικανικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς στο γερμανικό έδαφος, που ανακοίνωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην τελευταία σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, η Σ. Βάγκενκνεχτ προειδοποίησε: «Θα συμμετέχουμε μόνο σε περιφερειακές κυβερνήσεις που παίρνουν σαφή θέση υπέρ της διπλωματίας και κατά του πολέμου», δήλωσε στα τέλη Ιουλίου. Θέτοντας αυτούς τους όρους, η γυναίκα που δεν είναι η ίδια υποψήφια -είναι μέλος της Μπούντεσταγκ και σκοπεύει να παραμείνει- ασκεί πίεση στο CDU, το οποίο, στη Θουριγγία όπως και στη Σαξονία, μπορεί να χρειαστεί να σχηματίσει συμμαχία με το BSW αν θέλει να ηγηθεί των επόμενων περιφερειακών κυβερνήσεων.

Τα εκλογικά σώματα επιλέγουν την ψήφο τους στη βάση του κόστους και της ποιότητας ζωής τους. Όταν αυτή η ποιότητα και το κόστος ζωής γίνονται αβάσταχτα, οι άνθρωποι στήνουν ευήκοον ους στους κομίζοντες εύκολες και δήθεν αποτελεσματικές λύσεις, χαρισματικών ανθρώπων ή δυνατών και πλουσίων συμμάχων. Όμως εδώ η κρίση είναι παγκόσμια και η Γερμανία, λόγω της υποταγής της στις προσδοκίες των ΗΠΑ και της Δύσης, έχει μποϋκοτάρει η ίδια τη βιομηχανία της με τις κυρώσεις στη Ρωσία στερώντας της την φτηνή ενέργεια.

Η καταιγίδα ήταν προβλέψιμη. Ξέσπασε το βράδυ της Δευτέρας 2.9.24 με την ανακοίνωση της Φολγκσβάγκεν για πιθανό κλείσιμο εργοστασίων στη Γερμανία. Ήταν ένα βαθύ πολιτισμικό σοκ για μια χώρα που για πάνω από έναν αιώνα έχει τοποθετήσει τη βιομηχανία στο επίκεντρο του κοινωνικού της μοντέλου.

Η χαλυβουργία Τύσσεν ετοιμάζει ένα τεράστιο σχέδιο αναδιάρθρωσης και, σύμφωνα με το Ρόιτερς, η αμερικανική κατασκευάστρια ηλεκτρονικών Ίντελ πρόκειται να παρουσιάσει στο διοικητικό της συμβούλιο σε λίγες εβδομάδες ένα σχέδιο περικοπής κόστους, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει στο πάγωμα ή στην εγκατάλειψη του γιγαντιαίου εργοστασιακού της σχεδίου στο Μαγδεμβούργο (Σαξονία). Μια επένδυση σχεδόν 30 δισεκατομμυρίων ευρώ, συμπεριλαμβανομένων 10 δισεκατομμυρίων ευρώ σε επιδοτήσεις, για την παραγωγή της τελευταίας γενιάς τσιπ.

Η Γερμανία βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της καταιγίδας, επειδή είναι το νευραλγικό κέντρο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, αλλά οι καμπάνες συναγερμού χτυπούν παντού. Στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, ο όμιλος Stellantis βρίσκεται αντιμέτωπος με την οργή της ιταλικής κυβέρνησης από τότε που ανακοίνωσε τον Ιούνιο ότι αναστέλλει τα σχέδιά του για την κατασκευή εργοστασίου μπαταριών στο Termoli, στα νότια της χώρας. Οι απανταχού κατασκευαστές αναδιπλώνουν τον καμβά εδώ και αρκετούς μήνες μπροστά στα σύννεφα που μαζεύονται.

Οι αιτίες είναι γνωστές και μπορούν να αποδοθούν στην παγκόσμια αταξία που δημιούργησαν η υγειονομική και γεωπολιτικές κρίσεις των τελευταίων ετών. Η πορεία προς το τέλος της πανδημίας προκάλεσε παγκόσμιο πληθωρισμό, ο οποίος αντιμετωπίστηκε με αύξηση των επιτοκίων. Αυτά έδωσαν έμπνευση στην οικονομία μέχρι το σημείο της ζήτησης. Αλλά έβλαψαν επίσης τους εθνικούς προϋπολογισμούς και τα περιθώρια ελιγμών τους. Ως αποτέλεσμα, η ανάπτυξη στην αγορά αυτοκινήτου σταμάτησε, συμπεριλαμβανομένου του τομέα των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Αλλά και οι πωλήσεις ηλεκτρικών αυτοκινήτων στη Γερμανία μειώθηκαν κατά 37% τον Ιούλιο μετά τον απότομο τερματισμό των επιδοτήσεων αγοράς. Σε αυτή την πτώση της ζήτησης προστίθενται η αύξηση του κόστους και ο ανταγωνισμός από την Κίνα.

Οι πιο ευάλωτοι αποδέκτες όλης αυτής της αναταραχής τελικά είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και ιδιαίτερα στις πιο ευάλωτες περιοχές όπως είναι η πρώην ΛΔΓ.

Μονάχα η συσπείρωση των εργαζομένων , η κατανόηση των σημερινών συνθηκών και η διεκδίκηση μέχρι τέλους των λύσεων υπέρ όλων και υπέρ του πλανήτη μπορεί να μας δώσει φως στο βάθος του τούνελ…

Πηγή : Διαδικτυακή Lemonde.fr

Πηγή: kommon.gr

Υπάρχει μια χαρακτηριστική σκηνή για τον ανθρωπότυπο του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια πολλές αλλά μία είναι πολύ ταιριαστή με όσα σήμερα λαμβάνουν χώρα. Θυμόμαστε όλοι (μάλλον) την περίφημη σκηνή κατά την οποία σε ένα συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η πλειοψηφία είχε ψηφίσει αντίθετα προς την επιθυμία του Αλέξη Τσίπρα. Ο αδιαμφισβήτητος τότε πρόεδρος (καθότι υποτίθεται ότι ήταν «άχαστος») κάλεσε τους συνέδρους να ξαναψηφίσουν αφού αναρωτηθούν αν όντως ήθελαν να διαφωνήσουν μαζί του. Η ψηφοφορία επαναλήφθηκε και το αποτέλεσμα τελικώς «διορθώθηκε».

Ή πάλι μπορούμε να θυμηθούμε το μένος της τότε ηγετικής ομάδας και των κολλητών τους «τρολ» κατά το καλοκαίρι του 2015, εναντίον όσων αρνήθηκαν να υπογράψουν μνημόνιο προδίδοντας το «Όχι» του ελληνικού λαού. Ή τις στενές φιλίες με τον Νετανιάχου, την αγωνία της τότε ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ότι είναι πιο φιλοαμερικανοί από τη δεξιά, τα τυχοδιωκτικά ανοίγματα στην καραμανλική δεξιά, τα «μπρος-πίσω» με τους ολιγάρχες και τόσα άλλα τα οποία είχαν ως μόνο σταθερό άξονα την ανάγκη ενός πολιτικού σχηματισμού να διασφαλίζει ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι από το εσωτερικό του θα διατηρούσαν την πρόσβασή τους στην κυβερνητική εξουσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα και με τη συμμετοχή όλης της ηγετικής του ομάδας (μηδενός εξαιρουμένου εξ όσων έμειναν το καλοκαίρι του 2015) μετασχηματίστηκε σε έναν συνδυασμό τυπικού εξωκοινοβουλευτικού αριστερισμού ως προς τη μικρόνοη εξουσιαστικότητα μιας χούφτας ανθρώπων χωρίς κοινωνική αντιστοίχηση και έρεισμα και τυπικού αστικού κόμματος ως προς την εξάρτησή του από την πρόσβαση στην κρατική εξουσία (και επομένως την απορρόφησή του από τα συμφέροντα και τις δυνάμεις που όντως την ασκούν).

Έτσι και εξαιτίας αυτών, μεταξύ άλλων ο Τσίπρας επέλεξε (προφανώς κατόπιν παροτρύνσεων) να τοποθετήσει τον Κασσελάκη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας ενώ όλοι μαζί του επέτρεψαν να είναι υποψήφιος. Και επιπλέον, εξαιτίας όλων των παραπάνω και της απέχθειας που αυτά εμπέδωσαν στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ (ή μάλλον σε αυτό το ευκαιριακό άθροισμα ανθρώπων με το οποίο επέλεξαν να αντικαταστήσουν τη βάση τους και στον ΣΥΡΙΖΑ) ο Κασσελάκης σε ένα μήνα πήρε το κόμμα από τους παλιότερους και νεότερους γραφειοκράτες του. Τόσο από εκείνους που θεωρούν ότι είναι επαρκώς επαναστάτες ώστε μπορούν και ένα μνημόνιο ακόμα να το βαφτίσουν αριστερό, όσο και από τους άλλους που νομίζουν ότι έχουν στο τσεπάκι τους τους παλαιούς ψηφοφόρους τους ΠΑΣΟΚ και επομένως ότι μπορούν να τους διαπραγματευτούν με όποιον θέλουν, όποτε θέλουν.

Η σημερινή κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η κρίση μιας ιδεολογίας (ή τέλος πάντων σπαραγμάτων μιας ιδεολογικής γραμμής) η οποία συγκολλήθηκε όπως- όπως το 2010-2012 και καταστράφηκε το 2015 φέρνοντας στο φως και γιγαντώνοντας τον παραγοντισμό και τον στείρο κυβερνητισμό όσων γλυκάθηκαν από την επαφή με την κυβερνητική εξουσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελευταία κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, η ιδεολογική και ουσιαστικώς προγραμματική σύγκρουση με τον Κασσελάκη από πλευράς των αμφισβητιών του είναι ανύπαρκτη. Και ποιος θα μπορούσε να την ασκήσει άλλωστε; Οι υπουργοί των μνημονίων θα μπορούσαν να τον εγκαλέσουν για δεξιά απόκλιση; Όσες και όσοι συνωθούνται στην πρεσβεία των ΗΠΑ θα μπορούσαν να τον κατηγορήσουν ότι είναι άνθρωπος των ΗΠΑ; Οι άνθρωποι που πέρασαν μνημόνιο μαζί με τον Μητσοτάκη μπορούν να μιλήσουν για αντί-μητσοτακισμό έστω; Ή πολύ περισσότερο όσοι τρέμουν στην ιδέα να ασχοληθούν με τα πραγματικά και στρατηγικά ζητήματα της εποχής επειδή θα πρέπει να αναμετρηθούν με τις ανεπάρκειές τους, με τις επιλογές τους και με τους φίλους τους στην ολιγαρχία;(πολυκεντρικός κόσμος, ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, πραγματική έξοδος από τη μνημονική πραγματικότητα, σύγκρουση με την ολιγαρχία και πολλά άλλα).

Ο τρόπος που αντιπολιτεύονται τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, μόνο καλό κάνει στον Κασσελάκη. Του επιτρέπουν να καταδεικνύει την υποκρισία του ηγετικού στελεχιακού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός δυναμικού που διακατέχεται από μόνο ένα άγχος: ποιος θα τους κάνει κυβέρνηση. Τα υπόλοιπα δε, ότι το άγχος είναι να πέσει ο Μητσοτάκης για το καλό του λαού ακούγονται από τα συγκεκριμένα χείλη περισσότερο ως σκετς από επιθεώρηση.

Αυτό που κάνει ο Κασσελάκης έξοχα (ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει καλά) είναι να ξεμπροστιάζει τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κασσελάκης δεν έχει ιδεολογική επάρκεια, κομματική αντίληψη, ικανότητα να συνθέσει προγραμματικό λόγο, ούτε καν ένα ιδιαιτέρως σημαντικό επικοινωνιακό χάρισμα. Ήρθε διόλου τυχαία «φυτεμένος» από συγκεκριμένα συμφέροντα. Αλλά μπορεί να κάνει ένα πράγμα: να βγάζει στη φόρα τα «άπλυτα» των αντιπάλων του μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν είναι ένας από αυτούς. Οι αντίπαλοί του δε, έχουν τόσα «άπλυτα», τόσους «σκελετούς στην ντουλάπα» ώστε είναι αδύνατον να κρυφτούν.

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι σχεδόν ίδιο στον πυρήνα του με το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Υποτίθεται ότι είναι κόμματα της αριστεράς/κεντροαριστεράς αλλά δεν έχουν αριστερούς ανθρώπους (κομμουνιστές, σοσιαλιστές) στο εσωτερικό τους και ειδικότερα στα ηγετικά τους κλιμάκια. Δεν έχουν πολύ περισσότερο τις οργανωμένες δυνάμεις οι οποίες θα μπορούσαν να βάλουν πραγματικά δύσκολα στις ηγεσίες των κομμάτων αυτών, να στρατεύσουν κόσμο στα εν λόγω κόμματα και να τους δώσουν εν τέλει ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική δυναμική. Για την ακρίβεια, η αντιπολίτευση στον Κασσελάκη (όπως και στον Ανδρουλάκη) περισσότερο φοβάται την πιθανότητα ενός ανοίγματος προς τα αριστερά από ό,τι επιθυμεί την ανατροπή του νυν προέδρου. Εξ αυτού του λόγου τα εν λόγω κόμματα δεν μπορούν να καταστούν ανταγωνιστικά στη ΝΔ όποιον και να βάλουν επικεφαλής. Για τον ίδιο επίσης λόγο είναι αρκετά πιθανό ακόμα και νέα κάλπη να στηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ ο νικητής να είναι και πάλι ο Κασσελάκης. Η αντιπάθεια των πολλών προς τη γραφειοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ υπερβαίνει (ακόμα τουλάχιστον) ακόμα και το ένστικτο επιβίωσης.

Πηγή: kosmodromio.gr