Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Για το θέμα της εσωκομματικής δημοκρατίας, έχουν γραφεί αρκετά και σημαντικά όπως η ανάλυση του Εργατικού Αγώνα για το νέο καταστατικό και πολλά άλλα. Θα προσθέσω και εγώ κάποιες σκέψεις και κάποιες εμπειρίες από την εφαρμογή της στην κομματική ζωή.

Πριν από αυτό πρέπει να τονιστεί το αυτονόητο: η εσωκομματική δημοκρατία είναι απαραίτητη για την διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των μελών του κόμματος έτσι ώστε να αισθάνονται πρωταγωνιστές στο δικό τους κόμμα που παλεύει για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του ανθρώπου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ουσιαστική δημοκρατική συμμετοχή των μελών του.

Ο συγκεντρωτισμός για τον Λένιν δεν σημαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών και της ανεξαρτησίας των μελών του κόμματος και πειθαρχία για τον Λένιν δεν σημαίνει “κρύβουμε τις διαφορές που υπάρχουν στο κόμμα αλλά αντίθετα τις βάζουμε άφοβα για συζήτηση”.

Συμβαίνει όμως αυτό στην κομματική ζωή; Υλοποιείται δηλαδή η λενιστική έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας και του συγκεντρωτισμού; Σαφώς όχι.

Πρώτα-πρώτα, κάθε άποψη ή κριτική που διατυπώνεται προφορικά ή γραπτά χαρακτηρίζεται «εύκολα και απλά» ως πολεμική κατά του ΚΚΕ. Η ηγεσία βλέπει εχθρούς από παντού: από μέσα, από έξω. Όσοι εκφράζουν προβληματισμούς ονοματίζονται «όργανα του ταξικού εχθρού» που θέλουν να πλήξουν και να εξαφανίσουν το κόμμα της εργατικής τάξης που προβάλλει απειλητικά για το σύστημα.

Δεν αναγνωρίζεται καμμιά ανησυχία για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Ενός κόμματος που έπρεπε να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα πραγματικής δημοκρατίας και συντροφικών σχέσεων με κοινό όραμα την κατάργηση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε ένα κόμμα που δεν θα είχαν θέση οι μηχανισμοί ή οι διαδικασίες που βάζουν στην άλλη όχθη όποιους προβληματίζονται και ανησυχούν. Ούτε κείνες που θεωρούν «υπερασπιστές του κόμματος» αυτούς που έχουν συμφωνήσει πριν ακόμα ακούσουν την εισήγηση, τις θέσεις ή τις προτάσεις και είναι οι ίδιοι που προηγούμενα είχαν και πάλι συμφωνήσει σε εκ διαμέτρου αντίθετη εισήγηση.

Η κινδυνολογία ότι «παραμονεύει ο εχθρός» -εσωτερικός ή εξωτερικός- είναι στην ημερήσια διάταξη. Στόχος η καλλιέργεια μιας ιδιότυπης ψυχολογίας και   ενίσχυσης των αντανακλαστικών αυτοσυντήρησης και επαγρύπνησης μπροστά στον κίνδυνο να χτυπηθεί το κόμμα ή να υποχρεωθεί να αλλάξει πολιτική.

Η ελεύθερη έκφραση γνώμης περιορίζεται στα διαδικαστικά και επιτρέπονται διαφωνίες σχετικά με… το πρόγραμμα εξορμήσεων και άλλων πρακτικών θεμάτων. Όμως, η αμφισβήτηση της ορθότητας της γραμμής ή της «σοφίας» των καθοδηγητικών οργάνων δημιουργεί υποψίες για «οπορτουνιστικές» λογικές. Τότε ακολουθείται η διαδικασία της στόχευσης μέχρι της οριστικής περιθωριοποίησης, αν στο μεταξύ δεν έχει προκύψει συμμόρφωση.

Τα καθοδηγητικά όργανα, από το γραφείο των ΚΟΒ μέχρι το πολιτικό γραφείο, έχουν αποφασιστεί πριν τις εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλείται το όργανο να ψηφίσει την πρόταση και συνήθως ψηφίζεται ατόφια γιατί η μη ψήφισή της ερμηνεύεται ως «έλλειψη εμπιστοσύνης» στην καθοδήγηση και οι λίγοι τολμηροί χάνονται μπροστά στους πολλούς που δεν θέλουν να μπουν σε περιπέτειες.

Ωστόσο, για την εκλογή αντιπροσώπων στο συνέδριο, υπάρχουν και άλλα «φίλτρα» όπως οι συνδιασκέψεις. Εκεί είναι πολύ δύσκολο να προταθεί κάποιος που δεν έχει δείξει στοιχεία πλήρους συμμόρφωσης με την εκάστοτε γραμμή.

Με την μέθοδο αυτή εκλέγεται η ΚΕ και μετά το Πολιτικό Γραφείο, όπως ακριβώς είχαν προαποφασιστεί. Δηλαδή μοιράζονται τα διάφορα πόστα από πριν και ακολουθούν οι δήθεν δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλούνται τα κομματικά μέλη “ελεύθερα” να ψηφίσουν την πρόταση του καθοδηγητικού οργάνου. Με τον ίδιο τρόπο περνάνε και οι υποψηφιότητες για τα μαζικά όργανα, τη βουλή κλπ. Μερικές φορές δεν τις βάζουν ούτε σ’ αυτή την τυπική διαδικασία, όπως έγινε σε κάποιες περιοχές στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα πολλά παραδείγματα.

Στο σημείο αυτό τίθενται πολλά ερωτήματα: “Αυτό το κόμμα θέλουμε;”, “Ποιους σκοπούς εξυπηρετεί αυτός ο τρόπος λειτουργίας;”

Απάντηση υπάρχει: “Τους σκοπούς του μηχανισμού”.

Ισχυρό εργαλείο του μηχανισμού, είναι το νέο καταστατικό. Για το θέμα αυτό ο Εργατικός Αγώνας λέει: «Το νέο καταστατικό του ΚΚΕ που προέκυψε από το 19ο Συνέδριο επιφέρει ριζικές αλλαγές στον ίδιο τον χαρακτήρα του κόμματος, αφού αφαιρούνται σημαντικά στοιχεία στην φυσιογνωμία του, όπως αυτή ήταν προσδιορισμένη στο ισχύον καταστατικό που ενέκρινε το 15ο Συνέδριο και νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις του καταστατικού αυτού που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από την ηγετική ομάδα. Εξαφανίζει την διαλεκτική σχέση ηγεσίας- βάσης. Ενισχύει σε ακραίο βαθμό τις εξουσίες της ηγεσίας. Περιορίζει στον ελάχιστον βαθμό- αν δεν εξαφανίζει- τον έλεγχο της κομματικής βάσης πάνω στην ηγεσία καθιστώντας τον εντελώς τυπικό ζήτημα. Ευνουχίζει εντελώς την εσωκομματική δημοκρατία και διογκώνει στο μέγιστο τον συγκεντρωτισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η ηγεσία για το κόμμα αλλά το κόμμα για την ηγεσία».

Όμως και το καταστατικό να είναι δημοκρατικό, η εσωκομματική δημοκρατία δεν μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από αυτό ή από το σύνολο των οργανωτικών λειτουργιών, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαία και αυτά, αλλά είναι αναγκαία επίσης η ανάπτυξη και η διατήρηση μιας δημοκρατικής λειτουργίας που βασίζεται στην ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση στην οποία τα μέλη του κόμματος ενθαρρύνονται να διατυπώνουν τις σκέψεις τους.

Ευθύνες υπάρχουν, έστω και περιορισμένης κλίμακας και στη στάση εκείνων των κομματικών μελών που αντιμετωπίζουν το θέμα του περιορισμού της εσωκομματικής δημοκρατίας με παθητικότητα. Η παθητικότητα της βάσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι βοηθάει την ηγεσία να αποκτά τη συνήθεια να καθοδηγεί χωρίς αμφισβητήσεις.

Κλείνω με απόσπασμα από τον Λένιν για το θέμα αυτό:

«Ενότητα στη δράση, ελευθερία στη συζήτηση και την κριτική. Μόνο μια τέτοια πειθαρχία είναι αντάξια του δημοκρατικού κόμματος της πρωτοπορίας της τάξης». Και σε άλλο σημείο το «προλεταριάτο δεν αναγνωρίζει την ενότητα στη δράση χωρίς την ελεύθερη συζήτηση και κριτική».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ για την τοποθέτηση του πρώην συνδικαλιστή του, Ζ. Πεππέ, στην θέση εξωτερικού συμβούλου της Διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας, δίνει μία ακόμα αφορμή (στο μακρύ κατάλογο) για την διαπόμπευση του συνδικαλισμού.

Ο Ζ. Πεππέ, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν συνδικαλιστικός εκπρόσωπος στην ΓΣΣΕ, στην ΟΤΟΕ και στο Σωματείο της τράπεζας. Συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του Διευθυντή πριν ένα χρόνο, χωρίς να έχει δουλέψει στην τράπεζα σχεδόν ποτέ. Τώρα επιστρέφει θριαμβευτικά ως Σύμβουλος Διοίκησης με παχυλές αποδοχές & παροχές.

Στις τράπεζες (και όχι μόνο) είναι πολύ γνωστά, τα εκφυλιστικά φαινόμενα, όπου εκπρόσωποι της ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, κατέλαβαν υψηλές θέσεις με παχυλούς μισθούς, το απαράδεκτο φαινόμενο των εξωτερικών συνεργατών, των συνταξιούχων που επαναπροσλαμβάνονται, τα κομματικά ρουσφέτια. Πολλά και τρανταχτά είναι τα παραδείγματα (Πρωτόπαππας , Παναγόπουλος, Τσουκαλάς κ.α.).

Η νέα διοίκηση της Εθνικής -διορισμένη από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- φαίνεται πως ακολουθεί την ιδία τακτική.

Οι μαχόμενες δυνάμεις, πρέπει άμεσα να καταγγείλουν τέτοια εκφυλιστικά φαινόμενα, να ταχτούν απέναντι στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, παλιό και νέο.

Αποκαλυπτική για το θέμα είναι η ανακοίνωση της Πρότασης Προοπτικής:

Κύριε Πολυζώη, τελικά με ποια πλευρά πραγματικά είσαστε;

Οι συστάσεις είναι περιττές για τον κ. Πολυζώη Πεπέ. Τυπικό παράδειγμα συνδικαλιστή της τελευταίας 30ετίας. Η ‘συνδικαλιστική’ του δράση αξιοσημείωτη: ΣΥΕΤΕ, ΟΤΟΕ, ΓΣΕΕ κατέχοντας σημαντική θέση στην ιεραρχία των εν λόγω φορέων. Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, τελευταία τον βλέπαμε συχνά δίπλα στον Α. Τσίπρα. Μετά από πολλά χιλιόμετρα ‘αγώνων’ και ‘δράσεων’, αποσπασμένος για χρόνια στα συνδικαλιστικά γραφεία, απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του. Το 2015 τον βρίσκει με μια χρυσή μεταγραφή στο Γραφείο Διοίκησης ΕΤΕ.

Ενδιάμεσα, αποχωρεί από την Τράπεζα μέσω εθελούσιας με τη μέθοδο golden parachute –ήτοι ένα γερό πακέτο, αφότου έπαιξε καθοριστικό ρόλο με την ψήφο του στο να κουρευτούν τα εφάπαξ κατά 40% των υπόλοιπων συναδέλφων στην ΕΤΕ. Μετά την αλλαγή (στα χαρτιά βέβαια γιατί στη πραγματικότητα τίποτε δε φαίνεται να αλλάζει δραστικά) κυβέρνησης και διοίκησης στο 1ο τρίμηνο του 2015, ο κ. Π.Π. επιστρέφει θριαμβευτικά σαν εξωτερικός συνεργάτης με παχυλές αποδοχές & παροχές (αυτοκίνητο, ιδιαίτερος γραμματέας), όπως φημολογείται. Υποθέτουμε λοιπόν ότι θα έδωσε πίσω τα χρήματα από την εθελουσία, όπως οφείλει βάσει της εγκυκλίου, άλλωστε σε λίγους μήνες θα τα βγάλει με το παραπάνω. Να υποθέσουμε επίσης ότι θα παίρνει και μειωμένη σύνταξη, όπως ορίζει ο νόμος, για όσο διάστημα παρέχει τις υπηρεσίες του στην ΕΤΕ, ή θα αποποιηθεί της σύνταξης αφού ξαναβρήκε εργασία;

Μια στιγμή θα μας πείτε. Ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι που ακολουθεί αυτή τη διαδρομή; Γνωστά είναι τα ονόματα τα τελευταία χρόνια ανθρώπων που βρίσκουν το λιμάνι τους στην ζεστή αγκαλιά της ΕΤΕ στο λυκόφως της ‘σταδιοδρομίας’ τους. Μετά τους Πρωτόπαππα, Κουσελά, Τσουκαλά, που διατέλεσαν συνδικαλιστικά στελέχη περιωπής και μετά έγιναν υπουργοί, βουλευτές, διευθυντές κλπ, τους Παναγόπουλο, Κούκο που απόλαυσαν αρκετά χρόνια θητείες στα ΔΣ της Τράπεζας με ανάλογες απολαβές, από την ΠΑΣΚΕ, έχουμε και τους “αριστερούς” συνδικαλιστές να συμβάλλουν στον εκφυλισμό και την απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Αλήθεια, έχει ξεχάσει κανείς ότι ο κ. Πεπές έκανε δημόσια δήλωση τον Ιούλιο του 2014 για “ηθικό πλήγμα, εγκληματικό για το συνδικαλισμό η συνδιαλλαγή για προσλήψεις παιδιών συνδικαλιστών.”, με αφορμή και εμπλοκή συνδικαλιστή της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνική; Η επαναπρόσληψή του ως Σύμβουλου Διοίκησης της ΕΤΕ δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία; Δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι άτομα σαν τον κ. Π.Π. και επίσημα περνάνε στη μεριά του εργοδότη. Το κακό είναι που έχουμε πάθει όλοι μας ανοσία σε τέτοιου είδους εκφυλιστικά φαινόμενα.

Η νέα Διοίκηση της ΕΤΕ, που διόρισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, άραγε θα συνεχίσει την ίδια πολιτική των συμβούλων και υψηλόμισθων στελεχών που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια την Τράπεζα, εκτός κανονισμού εργασίας και πολλές θέσεις χωρίς να χρειάζονται, τη στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες εργαζόμενοι με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και μισθούς 400-800 ευρώ (ενοικιαζόμενοι, συμβασιούχοι, ειδικοί συνεργάτες, πρακτικάριοι κλπ.); Η δε παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνική, ΔΑΣ, γιατί είναι τόσο σιωπηλή για όλα αυτά τα ζητήματα; Μήπως τα αποδέχεται; Μήπως μας δουλεύει, όταν δήθεν στέλνει τελεσίγραφα στη νέα Διοίκηση για “Game Over “, και “μηδενική ανοχή στις αυθαιρεσίες”; Ή υπάρχουν και εξαιρέσεις, όταν πρόκειται για συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ;

Κύριε Πολυζώη έχετε τη συνείδησή σας καθαρή; Νοιώθετε δικαιωμένος; Από τη πλευρά μας, δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς σε ανθρώπους που εκμεταλλεύτηκαν και εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο ποσοστό εργαζομένων, ενώ η ανταμοιβή τους ηθική και υλική είναι αντιστρόφως ανάλογη των προσπαθειών τους. Στην τελική, ο λιτός βίος του κ. Βαρουφάκη δεν αφορά τα κομματικά στελέχη της κυβέρνησης;

Υ.Γ.: Η ειρωνεία είναι πως στον εσωτερικό κατάλογο αναγράφεται το όνομά του δύο φορές: μια σαν Αποχωρήσαντες ΕΤΕ με το όνομα Πολυζώης και την άλλη στη θέση που τοποθετήθηκε τώρα με το όνομα Ζώης. Τελικά, άδικα τον παρεξηγούμε, δεν είναι το ίδιο πρόσωπο!!!

Σ.Κ.

πηγη: pandiera.gr

Με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, η Εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε στη χώρα μας την Κυριακή 2 Μαΐου του 1893, επειδή η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη

Πρωτομαγιά ως Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης καθιερώθηκε με απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς, στις 20 Ιουλίου του 1889. Στην Ελλάδα η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε, μαζικά, λίγα χρόνια αργότερα, το 1893 με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε από τον τελευταίο στις 20 Ιουλίου του 1890, ενώ από τις 3 Ιουνίου του ιδίου έτους ο Καλλέργης εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής».

Ο Σταύρος Καλλέργης (δεξιά) ήταν ένας από τους προδρόμους του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και εκδότης του εντύπου «Σοσιαλιστής» |

Δύο χρόνια νωρίτερα, την Πρωτομαγιά του 1891, ο Καλλέργης και 12 Σοσιαλιστές φωτογραφήθηκαν όλοι μαζί και μ’ αυτή τη συμβολική χειρονομία θέλησαν να δείξουν τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη τους στην Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών.

Η απόφαση για τον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 πάρθηκε στη συνεδρίαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στις 21 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. «Απεφασίσθη [αναφέρεται στο πρακτικό της συνεδρίασης] όπως εκλεγή επιτροπή και επιδοθή αποκλειστικώς διά της εορτής της 1ης Μαΐου, γενομένης δε μυστικής ψηφοφορίας εξελέγησαν ως εξής: Καλλέργης, Νάγος, Συνοδινός και Χριστόπουλος».

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 Μαρτίου 1893, σε συνεδρίαση της επιτροπής ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχη την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν… και θα τιμηθή 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για τη γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη που φέρει τον τίτλο «Εγκόλπιον Εργάτου».

Ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχη την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν… και θα τιμηθή 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για τη γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη |

Εν τέλει, επειδή η 1η Μαΐου του 1893 έπεφτε ημέρα Σάββατο, οι διοργανωτές αποφάσισαν να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης την επομένη, 2 Μαΐου, που ήταν Κυριακή «όπου οι εργάται θα δυνηθώσι να λάβωσι μέρος εις αυτήν». Ετσι από τα μέσα Απριλίου ο «Σοσιαλιστής» ενημέρωσε για την εκδήλωση, δημοσιεύοντας ταυτόχρονα και το διεκδικητικό της πλαίσιο.

Εγραφε, για παράδειγμα, στο φύλλο αρ. 23: «Δύο Μαΐου, ημέρα Κυριακή 5 μ.μ. εις το Αρχαίον Στάδιον όπισθεν του Ζαππείου, εις την γέφυραν όπου είναι απέναντι εις τα αγγλικά μνημεία με Κυπαρίσσια. Ολοι οι σοσιαλισταί και οι υπό μισθών πάσχοντες θα συναθροισθώσι να υπογράψωσι ψήφισμα προς την Βουλή, διά του οποίου θα ζητήση πρώτον τας Κυριακάς όλα τα καταστήματα γενικώς να είναι κλειστά προς ανάπαυσιν των πολιτών. β’. τον περιορισμόν των εργάσιμων ωρών εις 8 καθ’ εκάστην κατ’ ανώτατον όριον και ολιγώτερον διά τας κοπιώδεις και ανθυγιεινάς εργασίας και διά τους παίδας και τας γυναίκας. γ’. απονομή συντάξεως εις τους εκ της εργασίας παθόντας και κατακτώντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των και εις τας οικογενείας τών εν τη εργασία φονευμένων».

Η προετοιμασία για τον πρωτομαγιάτικο γιορτασμό δεν περιοριζόταν στην κινητοποίηση των σοσιαλιστών της πρωτεύουσας και του Πειραιά αλλά και άλλων πόλεων, όπου υπήρχαν σχετικές οργανώσεις οι οποίες θα μπορούσαν να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο. Για τον λόγο αυτό από τον Καλλέργη και τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο στάλθηκαν σε οργανώσεις άλλων πόλεων επιστολές με τις σχετικές οδηγίες.

2 Μαΐου 1893

Οπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μαΐου του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5 μ.μ. οι Σοσιαλιστές της ομάδας Καλλέργη και εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο όπου και γιόρτασαν αγωνιστικά την Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης. Οι πληροφορίες στον Τύπο της εποχής παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση αναφορικά με τον αριθμό των συγκεντρωμένων, οπότε και δεν είναι εύκολο να αποφανθεί κάποιος σήμερα με ακρίβεια πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Ο «Σοσιαλιστής» του δεύτερου 15νθήμερου του Μαΐου 1893 κάνει λόγο για πάνω από 2 χιλιάδες συγκεντρωμένους. Διαβάζουμε: «Εις τας δύο Μαΐου ώρα 5 μ.μ. παρά το αρχαίον Στάδιον, τα μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και μέγα πλήθος εκ των πασχουσών εργατικών τάξεων των ευρισκομένων υπό τον ζυγόν του μισθού, ακολουθούντες τον διεθνή των πασχουσών τάξεων αγώνα, συνηθροίσθησαν προς διαμαρτύρησιν εναντίον του σημερινού αθλίου συστήματος, όπου δυστυχούν οι πολλοί κοπιωδώς εργαζόμενοι και ευτυχούν οι ολίγοι οκνηροί, πλούσιοι, μη εργαζόμενοι και απολαμβάνοντες τον ιδρώτα των πολλών εργαζομένων… συνήλθον πλέον των 2 χιλιάδων ατόμων…».

Ο «Σοσιαλιστής» έκανε λόγο για πάνω από 2 χιλιάδες συγκεντρωμένους |

Αντίθετα η «Εφημερίς» παρουσίασε ένα κοινό που δεν ήταν πάνω από 200 άτομα. «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Η «Εφημερίς» παρουσίασε ένα κοινό που δεν ήταν πάνω από 200 άτομα , ενώ η «Ακρόπολις» σημείωνε στο δικό της ρεπορτάζ στις 3 Μαΐου 1893: «Είχομεν χθες και συλλαλητήριον σοσιαλιστών εις το αρχαίον στάδιον. Συνήχθησαν πλείστοι εργατικοί...» |

Τέλος, η «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη σημείωνε στο δικό της ρεπορτάζ στις 3 Μαΐου 1893: «Είχομεν χθες και συλλαλητήριον σοσιαλιστών εις το αρχαίον στάδιον. Συνήχθησαν πλείστοι εργατικοί άνθρωποι και άλλοι Κύριοι εμφορούμενοι υπό των σοσιαλιστικών αρχών, φέροντες όλοι ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης των και ήκουσαν τον σοσιαλιστήν κ. Καλλέργην όστις υπεστήριξεν την αργίαν της Κυριακής διά τους εργάτας, τον περιορισμόν των εργασίμων ωρών εις οκτώ και την αλληλοβοήθειαν των εργατών. Εις το συλλαλητήριον επεκράτησε πλήρης τάξις».

Οπως ήδη αναφέρεται στα δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, ομιλητής στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 1893 ήταν ο Σταύρος Καλλέργης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Ο σκοπός της συναθροίσεώς μας ενταύθα είναι να υπογράψωμεν ψήφισμα διά να δοθεί εν καιρώ εις την Βουλή, το ψήφισμα δε έχει ως εξής: Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέρα Κυριακή και ώρα 5 μ.μ. εν τω αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και υπό μισθών πάσχοντες ψηφίσαμε:

• Α) Την Κυριακήν να κλειδώσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέρα, και οι πολίται ν’ αναπαύονται.
• Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέρα.
• Γ) Ν’ απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
• Δ) Το συμβούλιον του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλή».

Οντως η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίστηκε και στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα και το ψήφισμα κατατέθηκε στη Βουλή την 1η Δεκεμβρίου του 1893, γεγονός που στοίχισε τη σύλληψη του Καλλέργη και την καταδίκη του, να εκτίσει ποινή φυλάκισης 10 ημερών στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα των Συντακτών

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΟΜ.Υ.Λ.Ε.)

ΕΝΩΣΗ ΜΟΝΙΜΩΝ & ΔΟΚΙΜΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ Ο.Λ.Π.

Πειραιάς 12.5.15

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Η κυβέρνηση συνεχίζει το θατσερικό μοντέλο, ξεπουλήματος των Λιμανιών»

Το Δ/Σ ΟΜ.Υ.Λ.Ε μαζί με τα Δ.Σ των πρωτοβάθμιων συλλόγων, πραγματοποίησαν σήμερα 12/5/2015 μαζική παράσταση στο ΤΑΙΠΕΔ. Σύμφωνα με πληροφορίες το Δ.Σ/ ΤΑΙΠΕΔ θα εξέταζε το θέμα ιδιωτικοποίησης των Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ.

Δηλώσαμε την κατηγορηματική μας ΑΝΤΙΘΕΣΗ στο θέμα της ιδιωτικοποίησης των Λιμανιών και καλέσαμε το ΤΑΙΠΕΔ να αποσύρει τους «νεκρούς» νομικά και πολιτικά διαγωνισμούς πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου του Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ.

Είναι γνωστό, ότι όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε καθολική αντίθεση των παραγωγικών φορέων του Πειραιά – Θεσσαλονίκης, της τοπικής αυτοδιοίκησης και περιφερειακής αυτοδιοίκησης και των κομμάτων της σημερινής Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο εγχείρημα πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου.

Επισημάναμε το γεγονός ότι εκκρεμεί προσφυγή στο ΣτΕ από φορείς του Πειραιά και Θεσσαλονίκης, των Δικηγορικών Συλλόγων και εργαζόμενων.

Επίσης, επισημάναμε ότι η πώληση των μετοχών οδηγεί σε ιδιωτικό μονοπώλιο και μάλιστα στον Ο.Λ.Π με δεδομένη την παραχώρηση του Container Terminal στην Cosco – ΣΕΠ έχουμε να κάνουμε με ένα καραμπινάτο οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο.

Ο Πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, μας ενημέρωσε ότι η απόφαση συνέχισης των διαγωνισμών πώλησης των μετοχών Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ είναι θέμα Κυβερνητικής απόφασης που θα λάβει το Κυβερνητικό Συμβούλιο.

Η δική του εισήγηση είναι για τον Ο.Λ.Π , η μετατροπή του ποσοστού στο 51% ενώ για τον Ο.Λ.Θ να προχωρήσει σε δεύτερο χρόνο.

Καταγγέλλουμε την μεθόδευση της Κυβέρνησης – ΤΑΙΠΕΔ για το ξεπούλημα των Ο.Λ.Π - Ο.Λ.Θ επίσης καταγγέλλουμε την απόκρυψη από τον Ελληνικό Λαό της καταδίκης των χαριστικών φοροαπαλλαγών που συνεχίζει να απολαμβάνει η Cosco παρά την καταδικαστική απόφαση της Ε.Ε καθώς και τις ενστάσεις της Ε.Ε για την δημιουργία μονοπωλίων.

Όπως επίσης επιχειρηματολογήσαμε ότι το εγχείρημα της πώλησης των μετοχών δεν αποτελεί λιμενική πολιτική αλλά νεοφιλελεύθερο θατσερικό μοντέλο που ξεκίνησε η προηγούμενη Κυβέρνηση και συνεχίζει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

Καλούμε την Κυβέρνηση έστω και τώρα να εγκαταλείψει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ξεπουλήματος των Λιμανιών, να ακυρώσει τους διαγωνισμούς για Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ και να προχωρήσει στην ενίσχυση των Δημόσιων Λιμανιών με επενδύσεις, προσλήψεις και ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Οι εργαζόμενοι θα δώσουν αγωνιστική απάντηση στο εγχείρημα του ξεπουλήματος των Λιμανιών.

Η Κυβέρνηση έχει ακέραια την ευθύνη για την κατάσταση που θα δημιουργηθεί στα Λιμάνια.