Σιωπηρά, και χωρίς πολλή δημοσιότητα, αφού δεν λείπουν οι αντιδράσεις εντός αλλά και εκτός κυβέρνησης, πήρε μπροστά και επίσημα χθες ο διαγωνισμός για την πώληση του 51% των μετοχών του ΟΛΠ.

Αργά το βράδυ, και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η πεντάωρη συνεδρίαση του κυβερνητικού συμβουλίου, το περίφημο «mail» με τις αλλαγές στους όρους του διαγωνισμού απεστάλη από το ΤΑΙΠΕΔ προς τους τρείς προεπιλεγέντες επενδυτές. 

Παραλήπτες, ήταν η κινέζικη Cosco, η ολλανδική APM Terminals (θυγατρική της δανέζικης Maersk), και οι φιλιππινέζοι της International Container Terminal Services (ICTS). 

Οι υπόλοιποι δύο όμιλοι που είχαν προκριθεί στην τελική φάση του διαγωνισμού, η νεοζηλανδικών συμφερόντων Utilico, και η αμερικανική Ports America, τυπικά έχουν αποσυρθεί από τη διαδικασία.

Στην ουσία, η αποστολή των επιστολών σηματοδοτεί πως η κυβέρνηση ενέκρινε «σιωπηρά» την εισήγηση του ΤΑΙΠΕΔ της Τρίτης (σσ: παραχώρηση του ΟΛΠ σε δύο φάσεις, πρώτα το 51%, μετά το υπόλοιπο 16,7%, κ.οκ.), και πως έπειτα από μήνες δημιουργικής ασάφειας, και μπόλικα μπρος-πίσω, ο διαγωνισμός επανεκκινεί ξανά. 

Η επιστολή προς τους επενδυτές περιγράφει τις αλλαγές που επήλθαν στους όρους του διαγωνισμού καθώς και τα χρονοδιαγράμματα για την κατάθεση δεσμευτικών προσφορών στις αρχές του φθινοπώρου.

Φιλοδοξία για ολοκλήρωση διαπραγμάτευσης

Στο ΤΑΙΠΕΔ φιλοδοξούν ότι μέχρι τότε θα έχει ολοκληρωθεί και η διαπραγμάτευση με τους υποψηφίους σχετικά με τη νέα σύμβαση παραχώρησης (master concession) που θα υπογράψει ο OΛΠ με το ελληνικό Δημόσιο. Σε κάθε περίπτωση, ο απώτερος στόχος είναι η συμφωνία να έχει ολοκληρωθεί μέσα στο πορώτο τρίμηνο του 2016.

Τι λένε τα mail

Στις επιστολές αναφέρεται πως το ΤΑΙΠΕΔ θα πωλήσει αρχικά το 51% αντί για το 67,7% που προέβλεπε αρχικά η προκήρυξη του διαγωνισμού. Το υπόλοιπο 16,7% θα διατεθεί σταδιακά στον πλειοδότη εντός μίας πενταετίας, ανάλογα με συγκεκριμένες επενδύσεις που θα πρέπει να υλοποιήσει. Ετσι το Δημόσιο διατηρεί σημαντικό ποσοστό του ΟΛΠ και θα το πουλήσει σε βάθος χρόνου, επωφελούμενο από τις υπεραξίες που θα δημιουργηθούν με την ανάπτυξη του λιμανιού. 

Επισημαίνεται πως η σημερινή σύμβαση παραχώρησης μεταξύ ΟΛΠ και Δημοσίου, που λήγει το 2052, προβλέπει πως ο οργανισμός διαχειρίζεται τις υποδομές του λιμανιού με εισφορά 2% επί των ετησίων εσόδων. Η συγκεκριμένη σύμβαση πρόκειται να αναμορφωθεί μέχρι το φθινόπωρο οπότε και θα υποβληθούν οι δεσμευτικές προσφορές.

Ταμείο και κυβέρνηση επισημαίνουν με κάθε ευκαιρία πως δεν πωλούνται οι υποδομές του λιμανιού καθώς αυτές παραμένουν στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου. Πωλείται πλειοψηφικό πακέτο του ΟΛΠ ο οποίος δεν έχει την ιδιοκτησία των υποδομών, παρά μόνο τη διαχείριση με βάση πολυετή σύμβαση παραχώρησης με το Δημόσιο, η οποία και θα αναμορφωθεί.

Γιατί κρατά χαμηλούς τόνους

Οπως είναι σαφές πως ο διαγωνισμός για το λιμάνι προχωρά κανονικά, άλλο τόσο σαφές είναι πως η κυβέρνηση δεν θέλει αυτό να γίνει με πολλά “ταρατζούμ”, παρά σιωπηρά. Δεν είναι τυχαίο ότι στέλεχος της κυβέρνησης που ερωτήθηκε χθες για το αν το θέμα ΟΛΠ συζητήθηκε στο κυβερνητικό συμβούλιο, απέφυγε να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες παραπέμποντας στην προχθεσινή απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ. «Δεν έγινε αυτή καθ’ αυτή συζήτηση για τον ΟΛΠ. Ισχύει ωστόσο η απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Η προσπάθεια του Μαξίμου να κρατηθούν χαμηλά οι τόνοι είναι πασιφανής. Μπορεί κάποιες ιδιωτικοποιήσεις να μην αποτελούν πλέον κόκκινη γραμμή για τη κυβέρνηση, το Μαξίμου ωστόσο γνωρίζει ότι για να προχωρήσουν δεν χρειάζεται και πολύ δημοσιότητα.

Υπενθυμίζεται ότι χθες το απόγευμα, συναντήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου με τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παπά, ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης που έχει εκφράσει πάρα πολλές φορές την αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, ότι οι λιμενεργάτες (ΟΜΥΛΕ) ετοιμάζουν νέο κύκλο κινητοποιήσεων, και ότι αρκετοί υπουργοί, αν και έχουν σταματήσει τις δημόσιες τοποθετήσεις, είναι καταφανδόν εναντίον της παραχώρησης του λιμανιού.

ΠΗΓΗ: piraeuspress.gr

Του Γιάννη Καλαϊτζή

Του Μιχάλη Κουντούρη

Του Πέτρου Ζερβού

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ WIND

Συνάδελφοι,

Σας επισυνάπτουμε το ψήφισμα του Σωματείου μας σχετικά με το εργατικό ατύχημα στα ΕΛ.ΠΕ. Υπάρχει επείγουσα έκκληση για αίμα. Το όνομα του εργαζόμενου είναι Ντελιλάι Ραμαντάν του Ζάλο, νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Θριάσιου Νοσοκομείου και έχει ανάγκη από αίμα και πλάσμα. Οι εργαζόμενοι μπορούν να δώσουν αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο αναφέροντας τα στοιχεία του. Σωματεία και φορείς που διαθέτουν και μπορούν να προσφέρουν φιάλες αίματος, μπορούν να έρθουν σε επαφή με τη Μονάδα Αιμοδοσίας του νοσοκομείου στο τηλέφωνο 213.2028.737.

Σας καλούμε να συνδράμετε στην προσπάθεια αυτή.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛ.ΠΕ.

Την Παρασκευή 8 Μαΐου κατά τη διάρκεια εργασιών σε μονάδα των ΕΛΠΕ σημειώθηκε έκρηξη και ακολούθησε πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά 6 εργαζόμενοι, οι 3 εκ των οποίων είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες εργατικών ατυχημάτων που προκύπτουν από τη μη τήρηση κανόνων υγιεινής και ασφάλειας από τους εργοδότες με σκοπό την εκμηδένιση του κόστους. Αξίζει να τονιστεί και ο ρόλος των εργολαβιών που οι εταιρίες, όπως τα ΕΛΠΕ, χρησιμοποιούν επί μονίμου βάσεως για την εκτέλεση εργασιών από εργαζόμενους χωρίς εκπαίδευση και μέσα προστασίας, οι οποίοι εργάζονται πάνω από 12 ώρες σε άθλιες και άκρως επικίνδυνες εργασιακές συνθήκες.

Μπροστά στο κέρδος η ανθρώπινη ζωή είναι αμελητέα για τα αφεντικά ενώ το κράτος τους καλύπτει με κάθε τρόπο. Στα πλαίσια αυτής της λογικής ήταν και το εργατικό ατύχημα που συνέβη σήμερα, ως αποτέλεσμα της εγκληματικής ασυδοσίας των εργοδοτών αλλά και της ολιγωρίας των κρατικών μηχανισμών, οι οποίοι οφείλουν να ελέγχουν τους όρους και τις συνθήκες εργασίας και να επιβάλλουν την τήρηση των κανόνων.

Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους τραυματίες εργαζομένους στα ΕΛΠΕ και ευχόμαστε την ταχεία ανάρρωσή τους. Επίσης καταγγέλλουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία και την κρατική αδράνεια που συντέλεσαν και συντελούν σε εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα και στηρίζουμε τους εργαζομένους των ΕΛΠΕ οι οποίοι ως απάντηση των παραπάνω προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις.

Το Διοικητικό Συμβούλιο
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Γράφει ο v.ariaditis

Σαν σήμερα πριν 110 χρόνια ήρθε στη ζωή ο Μάρκος Βαμβακάρης θεμελιωτής του Ρεμπέτικου και ακρογωνιαίος λίθος του λαϊκού μας τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 10 Μάιου το 1905 στην Άνω Χώρα της Σύρου από φτωχή οικογένεια καθολικών και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Δομένικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη. Από μικρός αναγκάζεται να κάνει διάφορες δουλειές: (κλωστοϋφαντουργός ,εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης, λούστρος) για να βιοποριστεί αυτός και η οικογένειά του. Το 1917 σε ηλικία 12 ετών λαθρεπιβάτης στο πλοίο της γραμμής φτάνει στον Πειραιά όπου για να επιβιώσει κάνει τις δουλειές του ανθρακεργάτη, του χαμάλη, του εκδορέα στα σφαγεία.

Έρχεται σε επαφή με τους τεκέδες, συναναστρέφεται τον κόσμο τους και μυείται στους κώδικες και στον τρόπο της ζωής τους. Εκεί συναρπάζεται από τον ήχο του μπουζουκιού και σε διάστημα έξι μηνών όπως λέει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του μαθαίνει το όργανο και αρχίζει να γράφει δικά του τραγούδια.

Το 1933, o Μάρκος Βαμβακάρης κυκλοφόρησε την πρώτη ηχογράφηση με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» στην Odeon και το 1934 μαζί με το Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά και τον Στράτο Παγιουμτζή δημιουργούν την ξακουστή «Τετράδα του Πειραιά» της οποίας όλα τα μέλη έχουν μια εξέχουσα θέση στο ρεμπέτικο τραγούδι με πολλά γνωστά τραγούδια ο καθένας. Η θρυλική τετράς γίνεται γνωστή και η φήμη του Βαμβακάρη εδραιώνεται μεταξύ των ανθρώπων του ρεμπέτικου και των θαμώνων στα στέκια όπου παίζεται το είδος αυτό της λαϊκής μας μουσικής.

Το 1935 επισκέφτηκε την Σύρο ύστερα από είκοσι σχεδόν χρόνια για να παίξει σε μαγαζί της περιοχής και γράφει την «Φραγκοσυριανή»,το πιο γνωστό και πολυτραγουδισμένο του τραγούδι που θα γίνει επιτυχία εικοσιπέντε χρόνια αργότερα με την φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

To 1935 εγκαταλείπει τους τεκέδες και εμφανίζεται αποκλειστικά στα λαϊκά κέντρα, ενώ στην κομπανία έρχεται να προστεθεί και ο Κ. Σκαρβέλης. Η περίοδος αυτή είναι η πιο παραγωγική του και συνεργάζεται με μια σειρά μεγάλα ονόματα της εποχής όπως: Οι Γ. Παπαϊώάννου,Σ. Κερομύτης, Σ. Χασκίλ.Ρ. Αμπατζή Σ. Καρίβαλη.

«Αναρχικό» και κριτικό πνεύμα απέναντι στην κρατούσα κοινωνική και πολιτική τάξη της εποχής του, δεν θα διστάσει να τους συμπεριλάβει στα τραγούδια του με σκωπτικό και καταγγελτικό τρόπο για τα πεπραγμένα τους:

«Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν,
τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν»

Κι άλλες φορές γέννημα θρέμμα των αδικημένων και των βασανισμένων της κοινωνίας που τέμνεται στα δύο, θα εξυμνήσει την φτωχολογιά από την οποία και προέρχεται :

«Κι εγώ φτωχός γεννήθηκα , τον κόσμο έχω γυρίσει,
μέσα απ τα φύλλα της καρδιάς κι εγώ έχω μαρτυρήσει»

Η μεταξική δικτατορία θέλοντας να χειραγωγήσει τα μουσικά πράγματα της εποχής και να τα προσαρμόσει στην «Εθνική Πολιτισμική Ταυτότητα» του καθεστώτος, επιβάλλει λογοκρισία στο είδος του τραγουδιού και κυνηγά τους δημιουργούς του. Τα βιώματα και η αναφορά στην παρέκκλιση που έχουν μέσα τα τραγούδια του Μάρκου : τεκέδες μαγκιά, ουσίες, γυναίκες, αλλά και η παθητική διαμαρτυρία απέναντι στην καθεστωτική καταπίεση κηρύσσονται παράνομες και «αλλότριες» συνήθειες και απαγορεύονται.

Από το 1940 και όλη την διάρκεια της κατοχής γράφει τραγούδια που αναφέρονται στην επιστράτευση και στα πολεμικά γεγονότα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Αυτή την εποχή επηρεασμένος από τις θηριωδίες των ναζιστών αλλά και την ηρωική αντίσταση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ γράφει όπως μαρτυρά και ο ίδιος στις αφηγήσεις του τα τραγούδια: «Στην Κοκκινιά την κόκκινη» και το «Χαϊδάρι». Τα τραγούδια αυτά δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ αλλά οι στίχοι του δεύτερου διασώθηκαν από την δημοσίευση τους στο περιοδικό (Ελληνικό Τραγούδι τευχ, 24 1947) και θα γίνει γνωστό στο κοινό από το γιό του Στέλιο μετά την μεταπολίτευση.

«Τρέξε μανούλα να με δεις τρέξε για να με σώσεις
Κι απ το Χαϊδάρι μάνα μου να μ απελευθερώσεις»

To καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η κατοχή συμβάλλουν αποκλειστικά στην ανέχεια και την φτώχεια που έχει περιπέσει και την οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει με περιοδείες με το μπουζούκι του ανά την Ελλάδα,. Μετά τον πόλεμο επανέρχεται στην δισκογραφία αλλά το 1952 τα προβλήματα υγείας καθώς και η στροφή των εταιριών στους μουσικούς επηρεασμούς του Ανατολίτικου θα τον θέσουν στο περιθώριο. Εξαίρεση αποτελεί η συμβολή του Βασίλη Τσιτσάνη που σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της Coloumbia φέρνει ξανά τον Μάρκο στην επιφάνεια με την ηχογράφηση έξι νέων τραγούδιων καθώς και την επανεκτέλεση παλαιότερων με τη φωνή του Γ.Μπιθικώτση, της Κ. Γκρέη, και του Σ. Διονυσίου που θα συμβάλουν στo να επανέρθει από την αφάνεια ο δημιουργός και τα τραγούδια του. Είναι η εποχή που μπαίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα αναβίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού, και θα προλάβει να ζήσει συγκινητικές στιγμές από την αποδοχή του κόσμου στις επανεμφανίσεις του στο πάλκο στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 με αποκορύφωμα την μεγάλη συναυλία στο «Κεντρικόν» που οργάνωσε ο «Σύλλογος Κρητικών Φοιτητών»

Κοινωνικό και βιωματικό το περιεχόμενο των τραγουδιών του Μάρκου και συνολικά του ρεμπέτικου τραγουδιού, αντλεί το περιεχόμενό του από την καθημερινότητα του κόσμου,που οι κοινωνικές αντιθέσεις έχουν θέσει στην περιφέρεια –περιθώριο του αστικού κόσμου και της κουλτούρας του. Τεκέδες, χασίσι, μάγκες με μπέσα και αξιοπρέπεια, βιοπορισμός , επαγγέλματα, καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, αλλά και έρωτες,πάθη και προσδοκίες, που μέσα από την ανάμνηση των ήχων της παιδικής μνήμης, (των παραδοσιακών δημοτικών τραγουδιών και οργάνων) και «ντυμένα» με τη φόρμα του μπουζουκιού από την φαντασία και τα χρυσά δάχτυλα του Πατριάρχη του λαϊκού μας τραγουδιού Μάρκου Βαμβακάρη,αγγίζουν την καρδιά και τις αισθήσεις των καταπιεσμένων και απόκληρων των αστικών κέντρων, για να γίνουν η βάση ενός λαϊκού πολιτισμού με αντοχές και παρακαταθήκη για το μέλλον.

πηγη: pandiera.gr