Της ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ*

Η αβάσιμη, όπως δυστυχώς αποδείχθηκε, υπεραισιοδοξία της νέας ελληνικής Κυβέρνησης, την οδήγησε αμέσως  μετά την ανάληψη της εξουσίας, σε αδιέξοδο που δεν έχει λύση, εκτός  και αν αποφασίσει να συρρικνώσει το σύνολο των προεκλογικών της υποσχέσεών σε ένα οδυνηρό δίλημμα, επί του οποίου θα κληθούν να πάρουν θέση οι Έλληνες ψηφοφόροι[1].

Αναφέρομαι στην εγγενή αδυναμία ταυτόχρονης υλοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αφενός δηλαδή στον περιορισμό της προϊούσας εξαθλίωσης του λαού,  και  αφετέρου της παραμονής στην Ευρωζώνη. Είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες διαπραγματευτές υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους πειθούς, αλλά και εντυπωσιασμού των δανειστών και,  αντιθέτως, αντιμετώπισαν καταιγισμό   καταστάσεων πρωτοφανούς  αδιαλλαξίας, υποτιμητικής και συχνά προσβλητικής συμπεριφοράς των εταίρων μας, αλλά και παγερής αδιαφορίας για τα δεινά του ελληνικού λαού.

Οι «θεσμοί»,  όχι μόνον  αρνούνται να μετακινηθούν, έστω και χιλιοστό, από τις απάνθρωπες απαιτήσεις τους, αλλά και καθημερινά  τις  προσαυξάνουν, ενώ ταυτόχρονα  αρνούνται προκλητικά  να αναγνωρίσουν τις τεράστιες  ευθύνες τους από την επιβολή, στην Ελλάδα,  των παρανοϊκών μνημονίων, που την κατέστρεψαν[1].

Παράλληλα,  προκαλεί έκπληξη και το γεγονός  ότι οι «θεσμοί», με επικεφαλής τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ, όχι μόνο αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία  την προοπτική της  επίσημης χρεοκοπίας της Ελλάδας, αλλά επιπλέον  συνιστούν στον Έλληνα πρωθυπουργό να προσφύγει σε δημοψήφισμα, προκειμένου «ο λαός να επιλέξει  ανάμεσα στην εμβάθυνση της εξαθλίωσής του ή  στην έξοδο από την Ευρωζώνη».

Η στάση αυτή των «θεσμών», διαμετρικά αντίθετη από την αντίστοιχη στις Κάννες, το 2012[2], όταν η αναφορά στη δυνατότητα δημοψηφίσματος από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου οδήγησε σε άτακτη  εκθρόνισή   του, και  σε αντικατάστασή του από τον δοτό Λουκά Παπαδήμο,  χρήζει,  σαφέστατα, κάποιας  ερμηνείας.

Θα αναφερθώ σε  δύο παραμέτρους που, κατά την κρίση μου, εξηγούν αυτήν τη μεταβολή των 90^ο μοιρών. Η πρώτη από αυτές, και θα έλεγα απολύτως διαφανής, αφορά στη βεβαιότητα των «θεσμών» ότι το αποτέλεσμα ενός πιθανού δημοψηφίσματος θα  εξασφαλίσει, με σημαντική πλειοψηφία,  την παραμονή της χώρας στο ευρώ, σε πείσμα του οδυνηρού του ανταλλάγματος . Η   βεβαιότητα  αυτή απορρέει:

-Πρώτον, από τη  μακροχρόνια εκστρατεία κατατρομοκράτησης  των Ελλήνων, από τα ΜΜΕ, για τις δήθεν θανατηφόρες  συνέπειες μιας πιθανής επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Χωρίς να μπορεί να υποστηριχθεί σοβαρά ότι μια τέτοια μετάβαση θα εξελιχθεί με ανώδυνο τρόπο, θα ήταν όμως απαραίτητο να γίνεται  αντιπαραβολή με το ασφυκτικό περιβάλλον των μνημονίων, της ατέρμονης  λιτότητας, και των συνεχών  και εγκληματικών «μεταρρυθμίσεων». Ακόμη, όταν αναφέρονται τα δεινά της επανόδου στη δραχμή, ουδέποτε γίνεται σύγκριση –όπως θα έπρεπε-  ανάμεσα στην εκάστοτε περιγραφόμενη καταστροφή, εξαιτίας της δραχμής, με τη μόνιμη και οριστική  εξαθλίωση που εγγυάται η παραμονή στα μνημόνια.

-Δεύτερον,  και ο νέος πρωθυπουργός,  ακολούθησε την ίδια γραμμή και όχι μόνο έδωσε ρητή υπόσχεση, πριν από τις εκλογές, ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη, αλλά και συνεχίζει να την επικαλείται, και

- Τέλος, τρίτον, στους προβληματισμούς, ευρώ ή δραχμή,  η περίοδος αναφοράς τους είναι  πάντοτε βραχυχρόνια. Οι Έλληνες πολίτες αγωνιούν να εξέλθουν το γρηγορότερο  από την κάθε κρίση, χωρίς να προετοιμάζονται για την  αμέσως επόμενη και  μεθεπόμενη. Ωστόσο, είναι  αναπότρεπτη η ακολουθία  των κρίσεων, εφόσον το μη βιώσιμο χρέος    τρέφει συνεχώς και μεγιστοποιεί τις απαιτήσεις των δανειστών, εναντίον της Ελλάδας. Πρόκειται για πολύ  μακροχρόνια κρίση, της οποίας  ωστόσο η αντιμετώπιση είναι  βραχυχρόνια και περιπτωσιακή.

Η δεύτερη παράμετρος, που εξηγεί  το γιατί και το πως οι «θεσμοί» μας σπρώχνουν τώρα σε δημοψήφισμα, πιστεύω ότι έχει άμεση σχέση με την προώθηση σχεδίου, που έχει τεθεί σε εφαρμογή εντός και εκτός της χώρας, έτσι ώστε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να αποδειχθεί  μια «μικρή παρένθεση». Πρόκειται, δηλαδή, για δημοψήφισμα-παγίδα. Πράγματι, το  αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος, που θα είναι υπέρ  της παραμονής σε ευρώ και μνημόνια- εφόσον του δημοψηφίσματος δεν θα έχει προηγηθεί περίοδος ενημέρωσης του λαού, ώστε να μεταβάλλει την αστήρικτη και επικίνδυνη προσκόλλησή του στο ευρώ-  θα συνοδευτεί από την εφαρμογή των άκρως  βάρβαρων λαϊκών μέτρων, που απαιτούν οι δανειστές.

Η επιμονή τους για την επιβολή αυτών των νέων εφιαλτικών μέτρων, πέρα από τους καθαρά  ιδεολογικούς λόγους, εξηγείται και από την προσπάθεια των «εταίρων»  να απαλλαγούν, με τον τρόπο αυτόν, από  την  αταίριαστη  κατ’ αυτούς για την Ευρώπη αριστερή Κυβέρνηση.

Ελπίζουν, λοιπόν, οι «θεσμοί» ότι, χάρη στα νέα και οδυνηρά αυτά μέτρα,  θα αποσταθεροποιήσουν πολύ γρήγορα την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θα εξασθενίσουν επικίνδυνα τη θέση του κ. Τσίπρα. Διότι, έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ που έταξε  στους ψηφοφόρους του μια «αναγέννηση της Ελλάδας», και που με βάση αυτήν εξασφάλισε τα  τόσο υψηλά ποσοστά στις εκλογές, θα αποδειχθεί ξεκάθαρα ότι, τελικά, δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει καμία  από τις υποσχέσεις. Αντιθέτως, όπως θα φροντίσει να πληροφορήσει τους Έλληνες η αντιπολίτευση, εντός και εκτός, οι εταίροι εμφανίστηκαν σκληρότεροι, εναντίον της Ελλάδας, από ότι θα ήταν με τους προκατόχους στην εξουσία, ακριβώς επειδή ήθελαν να απαλλαγούν από  τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που μεταφράζεται ως  απόφαση των «εταίρων»  να τιμωρήσουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να εκλέξει αριστερή Κυβέρνηση.

Τι θα μπορούσε να πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να μην τελειώσει ως «μια σύντομη παρένθεση», που θα ταπείνωνε την Ελλάδα;   Πριν από όλα, να ομολογήσει  στον ελληνικό λαό ότι έκανε λάθος, παρά τις καλές του προθέσεις, και να εξηγήσει ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι ανεφάρμοστο εντός Ευρωζώνης, εξαιτίας της αδιαλλαξίας των δανειστών. Στη συνέχεια, να υπογραμμίσει για ακόμη μια φορά το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή, παραμένοντας στα μνημόνια και στο ευρώ η Ελλάδα είναι τελειωμένη, από κάθε άποψη.

Γιατί πως   εχέφρων άνθρωπος  θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι με χρέος γύρω στα 350 δισεκατομμύρια ευρώ και τόκους ακόμη μεγαλύτερους,  με την  ελληνική οικονομία να  βρίσκεται μονίμως  σε ύφεση ή σε παροδική και ανασφαλή αναιμική ανάπτυξη,  εκλιπαρώντας   το σταγονόμετρο ρευστότητας της ΕΚΤ,  θα σταθεί στα πόδια της;

Πως θα μπορέσει η ελληνική οικονομία  να απορροφήσει την τεραστίων διαστάσεων ανεργία της, να πληρώνει την συνεχή αφαίμαξη που απαιτούν οι δανειστές, και να εισέλθει σε φάση ανάπτυξης; Θαύματα  δυστυχώς δεν γίνονται, και μια απλή ματιά στις προϋποθέσεις ανάπτυξης, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο ή ευρωλάγνο, για το χωρίς ελπίδα αδιέξοδο της Ελλάδας, μακροχρόνιο και διαχρονικά  εντεινόμενο.

Το ελληνικό πρόβλημα, με τις παρούσες συνθήκες, είναι μόνιμο και όχι παροδικό. Δηλαδή, δεν θα τελειώσει, έστω και αν τώρα υποχωρήσουμε, αφού θα έχουμε επιδοθεί σε  εξαντλητικές παρωδίες  διαπραγματεύσεων, και αφού θα έχουμε ικανοποιητικά «εκτελέσει τα  μαθητικά μας καθήκοντα», όπως μας υποχρεώνουν οι δανειστές μας, με σαφέστατη την πρόθεση να μας ταπεινώσουν. Αντιθέτως, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα, θα ξαναβρεθούμε  στο ίδιο αδιέξοδο, εφόσον το χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, και εφόσον οι «εταίροι» δεν μας επιτρέπουν να έχουμε ανάπτυξη, με τη βοήθεια και μόνο  της οποίας θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το χρέος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια,  θα πρέπει  κατεπειγόντως και ενόσω  τα ποσοστά συναίνεσης  δεν θα έχουν  αρχίσει να υποχωρούν με ταχείς ρυθμούς, να προχωρήσει  σε:

1) Στάση πληρωμών (εννοείται εξωτερικών-κάτι που έπρεπε να γίνει από το 2010)

2) Εξασφάλιση, αν είναι εφικτό,  δανείων από χώρες εκτός ΕΕ

3)Δήλωση προς τους δανειστές, ότι το χρέος θα πληρωθεί σε δραχμές, αφού εξαιρεθεί το απεχθές τμήμα του και αφού προηγηθεί συμψηφισμός με τα γερμανικά χρέη προς την Ελλάδα

4)Επιβολή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων (κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό, για να σταματήσει η αιμορραγία καταθέσεων), αλλά και επιβολή περιορισμών στην εισαγωγή πολυτελών αγαθών

5)Ενίσχυση της  εσωτερικής ζήτησης, με αύξηση των εισοδημάτων των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων

6)Κατάρτιση αναπτυξιακού προγράμματος, με πρωταρχική έμφαση στη γεωργία, ώστε να καλυφθούν με ταχύ ρυθμό οι στοιχειώδεις διατροφικές ανάγκες

7)Κατάλογος ιεραρχημένων επενδύσεων και πρόσκληση των Ελλήνων να επαναφέρουν τις καταθέσεις τους από το εξωτερικό, και να τις επενδύσουν στην Ελλάδα (με θέσπιση κινήτρων)

8)Πρόσκληση για συνεργασία όλων των υγιών δυνάμεων του τόπου και τοποθέτηση σε καίριες θέσεις, όσων έχουν αυξημένα προσόντα και γνώσεις, για κάθε συγκεκριμένη θέση.  Με την ευκαιρία, να παρατηρηθεί ότι  η σε τόσο μεγάλο αριθμό, και σε τόσο μικρό διάστημα  τοποθέτηση  «συγγενών και φίλων» σε καίριες θέσεις, είναι σαφέστατα βλαπτική για την Κυβέρνηση.

Η κατάσταση θα είναι δύσκολη στο μέλλον. Θα χρειαστεί ομοψυχία και όχι σύμπραξη με δυνάμεις που εξυφαίνουν την αποσταθεροποίηση της χώρας για ίδιον όφελος, εξουσίας-καρέκλας.

Δυστυχώς, δεν  φαίνεται να υπάρχει άλλη λύση, προκειμένου να εξασφαλίσουμε στοιχειώδη εθνική κυριαρχία,  διακοπή της εξαθλίωσης του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού, επανεκκίνηση της οικονομίας  και σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας. Δισταγμοί, στο πεδίο αυτό, ισοδυναμούν με ομολογία  αδυναμίας  «να σταθούμε στα πόδια μας» και είναι ανεπίτρεπτοι  απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά μας, όπως και απέναντι στις επερχόμενες γενιές.

[1] Παρότι ο επικεφαλής μακροοικονομολόγος του ΔΝΤ, Olivier Blanchard ομολόγησε το τραγικό λάθος του ελληνικού προγράμματος, στις αρχές του 2013, και στη συνέχεια πολυάριθμοι γνωστοί οικονομολόγοι  

[2] Βλ. Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, « Ημέρες Καννών»,  (ανάρτηση  στις   16.05.2014- marianegreponti-delivanis, blogspot.com)

Πηγή: www.marianegreponti-delivanis.blogspot.com

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Υπάρχουν πολλοί σοβαροί λόγοι που οδηγούν στην αναγκαιότητα εξόδου από την Ε.Ε.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η ΕΕ είναι μια σαφώς ταξικά προσανατολισμένη υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου μορφή ολοκλήρωσης και όχι μια ένωση των λαών η οποία για να πραγματοποιηθεί, κατ’ αναλογία του αστικού κράτους, απαιτεί όχι την εκ των έσω μεταρρύθμιση της αλλά το γκρέμισμα και το τσάκισμα της.

Ο δεύτερος  από αυτούς είναι ότι καμιά ουσιαστική μεταρρύθμιση σε φιλολαϊκή κατεύθυνση  δεν είναι εφικτή στα πλαίσια της ΕΕ και τούτο διότι το απαγορεύουν ρητά οι κανονισμοί της ΕΕ οι οποίοι και δεσμεύον τις χώρες μέλη της. Αυτό έχει βαρύνουσα σημασία σε μια εποχή που η σχέση των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων με μια γενικότερη ριζοσπαστική αλλαγή είναι πιο άμεση απ’ ότι παλιότερα ακριβώς λόγω της σύγχρονης  δομικής κρίσης του καπιταλισμού η οποία για την επίλυση της απαιτεί την υπέρβαση του και όχι την επιστροφή από τον νεοφιλελευθερισμό σε ένα κευνσιανό μοντέλο.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι στα πλαίσια του Είναι που διαμορφώθηκε για τους λαούς των χωρών από την συμμετοχή τους στην ΕΕ  όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που συνειδητοποιούν τον πραγματικό της χαρακτήρα και στρέφονται εναντίον της. Και ο ρόλος της Αριστεράς είναι   να  προωθήσει παραπέρα αυτό το επίπεδο συνειδητοποίησης αντί να το οδηγεί προς τα πίσω, είτε με την ΕΕ λαγνεία, είτε υποστηρίζοντας ότι η έξοδος από την ΕΕ θα πρέπει να πραγματοποιηθεί επί σοσιαλισμού και όχι εδώ και τώρα στα πλαίσια μια μεταβατικής αντισυστημικής περιόδου.

Ο τέταρτος λόγος είναι ότι αν δε απαιτήσει η αριστερά την έξοδο από την ΕΕ και αυτό το διεκδικεί μόνον η άκρα δεξιά, εγκυμονεί ο κίνδυνος το αντιΕΕ ρεύμα να το καρπωθεί ο φασισμός κατ’ αναλογία του θρησκευτικού μουσουλμανικού φανταμανταλισμού ο οποίος ανδρώθηκε από την απουσία μιας επαναστατικής εναλλακτικής με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει για τους λαούς .

Όμως και η πρόταση της εξόδου από την ΕΕ ή ακόμη και μόνον από την Ευρωζώνη είναι ανεπαρκής και κινδυνεύει να οδηγήσει σε μια μαζική εθελοδουλία αν έχει τον χαρακτήρα του «πάμε  στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Εν προκειμένω είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων θα προτιμήσει  την σιγουριά της δυστυχίας στην οποία άλλωστε και έχει γαλουχηθεί από τους κυρίαρχους,  από το εγχείρημα μιας αβέβαιης ευτυχίας η οποία μπορεί να είναι καταστροφική αν η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ δεν έχει προηγουμένως προετοιμαστεί  θεωρητικά και δεν έχει προσλάβει ένα όσο γίνεται πιο σαφές περιεχόμενο .

Τα δέκα σημεία της εξόδου από ευρώ και ΕΕ, της παύσης πληρωμών, των εθνικοποιήσεων, της παραγωγικής ανασυγκρότησης ….κλπ. ναι μεν αποτελούν ένα ελάχιστο πλαίσιο κίνησης, είναι όμως ανεπαρκή για να συγκροτήσουν μια ελκτική πειστική  πρόταση για ευρύτερες μάζες, ανεπαρκή για να οδηγήσουν σε μια δύσκολη μεν, αίσια δε, έξοδο από το λάκκο των λεόντων .

Μια άλλη προϋπόθεση που συνδέεται με την προηγούμενη, για να έχει αίσια προοπτική η αναγκαία έξοδος από την ΕΕ, είναι αυτή να στηρίζεται σε ένα οργανωμένο, λαϊκό, μαζικό κίνημα και ένα κομματικό πολιτικό υποκείμενο.

Και αυτή η προϋπόθεση αποδυναμώνεται επικίνδυνα όταν καλλιεργείται η λογική της εναπόθεσης των ελπίδων μόνον σε μια εκλογική νίκη της αριστεράς και όταν το αριστερό κυβερνών κόμμα λειτουργεί αντιδημοκρατικά και οι πιο σημαντικές αποφάσεις του λαμβάνονται από ένα στενό κύκλο στελεχών.

Ναι λοιπόν στην άμεση οργανωμένη έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ , όχι στην εθελοδουλία και την άτακτη έξοδο.

*Πηγή: aristerisymporefsi.gr

Νίκος Μπογιόπουλος

Τα τελευταία 5 χρόνια, είτε το αστικό πολιτικό σύστημα υπογράφει και επιβάλλει τα Μνημόνια εκ δεξιών, είτε διαπραγματεύεται τα Μνημόνια εξ αριστερών, οι επικοινωνιακές πυροβολαρχίες του συστήματος στην προσπάθεια να διαμορφώσουν στα μέτρα τους τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» αναφέρονται στο γεγονός ότι στην Ελλάδα επικρατούν, όπως σημειώνουν, «ειδικές συνθήκες».

    Προσθέτουν, δε, ότι η πολιτική των κομμάτων και των κυβερνήσεων θα πρέπει να κριθεί στη βάση αυτών των «ειδικών συνθηκών». Συμφωνούμε.

    Θα πρέπει να συμφωνήσουμε, όμως, και σε κάτι ακόμα: Στο ποιες είναι, τελικά, αυτές οι «ειδικές συνθήκες». Για την ακρίβεια, ποια είναι η πρώτη και η κύρια «ειδική συνθήκη» που βιώνουμε (και) στην Ελλάδα). Ας δούμε:

    Η βαρβαρότητα με τη μορφή της λιτότητας, της αντιλαϊκής αγριότητας, του εργασιακού μεσαίωνα, που εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη, στην Αμερική και στον κόσμο ολόκληρο, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας κρίσης. Αλλά, όπως άλλωστε το παραδέχονται οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες και τα πολιτικά τους όργανα, αυτή η κρίση έχει όνομα: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση.

    Αυτή είναι η πρώτη και κύρια «ειδική συνθήκη»: Η κρίση του καπιταλισμού. Όπως κι αν εκδηλώνεται: Με εκτίναξη των δημόσιων χρεών, με υπερδιόγκωση της χρηματοπιστωτικής φούσκας, με οικονομική στασιμότητα και ύφεση κοκ. 

    Ποιο είναι, επομένως, το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει από τούτη την κομβική όσο και αυτονόητη διαπίστωση; Τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:

    Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της (ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της), είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη» που αναδεικνύει - και μάλιστα με απόλυτο τρόπο – ότι: Η βαρβαρότητα όπως τη βιώνουμε στην καπιταλιστική Ελλάδα δεν αποτελεί παρά την τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος (του καπιταλιστικού) που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος) προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή.

    Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα (και παντού) αναζητά διέξοδο από την κρίση του μέσα από την κοινωνική λεηλασία. Αυτό έγινε με την κρίση του 1929. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Το κεφαλαιοκρατικό καθεστώς προχωρά βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κ.λπ.).

    Συνεπώς, από τούτη τη δεύτερη αλήθεια το συναφές και ιστορικά και πολιτικά επαναλαμβανόμενο συμπέρασμα που εξάγεται, είναι ότι:

    Αφενός μέσα σε αυτό το σύστημα της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, καμία «λύση» στα προβλήματα του εργαζόμενου, καμία «λύση» στα προβλήματα του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει αποσπασμένη από την προοπτική της εξόδου και της ανατροπής αυτού του συστήματος.

    Αφετέρου σε αυτές τις συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» - ο διαρκής, ο αναγκαίος, ο καθημερινός αγώνας για το φρενάρισμα της επιδείνωσης της ζωής του λαού, για την ανακούφιση, τη βελτίωση και την καλυτέρευση της ζωής του είναι εκατό φορές συνδεδεμένος με την άρνηση των παραγόντων που επιφέρουν την καταστροφή του.

    Με δυο κουβέντες: Είναι σε αυτές τις συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» - που τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, είναι οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι «σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά», που ισχύουν χίλιες φορές.

    Αν θέλουμε, επομένως, να έχουμε ένα επαρκές κριτήριο για το πόσο αξιόπιστος, πόσο «σωτήριος», πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «προοδευτικός», «αριστερός»,  «επαναστατικός» ή «υπερεπαναστατικός» είναι ο λόγος του κάθε πολιτικού υποκειμένου, του κάθε κόμματος, της κάθε κυβέρνησης, για το «αν» και το «πώς» θα υλοποιηθούν όσα λέει, πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: «Πού» λέει ότι θα γίνουν όσα λέει και όσα υπόσχεται.     

• Θα γίνουνμε συνεννόηση, με διαπραγμάτευση και με… «έντιμο συμβιβασμό» στο έδαφος που γεννιέται και αναπαράγεται η βαρβαρότητα, ή με αντιπαράθεση και σε πορεία εξόδου από αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο;
• Οι υποσχέσεις «κοινωνικής σωτηρίας» θα υλοποιηθούν σε πορεία εντός ή εκτός του συστήματος της βαρβαρότητας και των Μνημονίων;
• Εντός ή εκτός των μηχανισμών αυτής της βαρβαρότητας (π.χ. ΕΕ);
• Εντός ή εκτός των κανόνων λειτουργίας ενός συστήματος που έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί πάνω στο έδαφος της βαρβαρότητας (π.χ. ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, μονοπώλια, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κ.λπ.);

    Αυτό είναι το κριτήριο με βάση το οποίο προκύπτει - και προκύπτει με τρόπο αλάνθαστο - το πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «αριστερός» ή το πόσο δημαγωγικός, καιροσκοπικός, απατηλός ή πολιτικά μετέωρος είναι ο λόγος εκείνου που τάζει «λύση», όχι έξω, αλλά μέσα στο σύστημα.

    Αλλά: Τι είδους «λύση» μπορεί να υπάρξει μέσα σε εκείνο ακριβώς το σύστημα και μέσα σε εκείνους ακριβώς τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς του, που δημιουργούν το πρόβλημα!

    Ναι, λοιπόν, έχουμε «ειδικές συνθήκες». Τέτοιες που βοούν ότι όσα υποφέρει ο λαός δεν τα υποφέρει γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο σύστημα, αλλά διότι το ίδιο το σύστημα είναι το πρόβλημα.

    Οι «ειδικές συνθήκες» βοούν ότι το πρόβλημα είναι συστημικό, και άρα αγιάτρευτο, που σημαίνει  ότι η λύση του προβλήματος υπέρ του λαού ή θα είναι αντισυστημική ή δεν θα υπάρξει.    

    Και είναι αυτή η «ειδική συνθήκη», η κρίση του καπιταλισμού, που αποκαλύπτει τα «κατά (καθεστωτική) συνθήκην ψεύδη» των κάθε λογής «σωτήρων».   

    Το ψεύδος από τη μια να εμφανίζεται σαν «μονόδρομος» η παραμονή στο σύστημα που η κρίση του γεννά και επιβάλλει Μνημόνια, και από την άλλη να εμφανίζεται αυτή η υποταγή σαν «σωτηρία» - και ενίοτε σαν «αριστερή σωτηρία».

    Το ψεύδος να πλασάρεται στο λαό σαν «αριστερή» πολιτική η φενάκη για «εξανθρωπισμένη» διαχείριση του ίδιου εκείνου συστήματος που αφανίζει το λαό.

    Το ψεύδος με τους νεφελώδεις όρους περί επίτευξης «έντιμου συμβιβασμού» που θα προκύψει τάχα με σεβασμό και σε συμφωνία με το σύστημα που ατιμάζει το λαό. 

    Το μεγαλύτερο ψεύδος, δε, είναι να πλασάρεται σαν «αριστερή» πολιτική η «αδιαμφισβήτητη» διατήρηση της Ελλάδας εντός και επί τ' αυτά του καταστροφικού κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου- και τούτο μάλιστα τη στιγμή που (ακριβώς εξ αιτίας των «ειδικών συνθηκών» της κρίσης του καπιταλισμού) τα πάντα «φωνάζουν» υπέρ της ανατροπής του.

   ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Στη σημερινή συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΝΑΤ συζητήθηκε η εγκατάλειψη των ναυτεργατών του πλοίου «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝΟΥ» της εταιρείας «ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ».

Με παρέμβαση των ναυτεργατικών σωματείων αποφασίστηκε ομόφωνα να πληρωθούν οι ναυτεργάτες. Ταυτόχρονα τα σωματεία απαίτησαν να απαγορευθεί η ελευθεροπλοΐα του πλοίου με κατάσχεση και πλειστηριασμό από το ΝΑΤ.

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr