Των Θοδωρή Μουγιάκου και Χρίστου Ανδριανόπουλου*

Η νέα πραγματικότητα

Τον Οκτώβριο του 2014, οι σύμβουλοι στρατηγικής Ronald Berger δημοσίευσαν την έκθεση-έρευνα για τη γαλλική αγορά εργασίας με τίτλο «η μεσαία τάξη μπροστά στην ψηφιακή μετάβαση» [i]. Τα κεντρικά ευρήματα της έρευνας ήταν τα παρακάτω:

• «…Στη γαλλική αγορά εργασίας, 42% των επαγγελμάτων παρουσιάζουν πιθανότητα αυτοματοποίησης λόγω της διείσδυσης πληροφορικής στην οικονομία. Για πρώτη φορά, τα επαγγέλματα που αυτοματοποιούνται δεν είναι μόνο τα χειρωνακτικά. Οι διανοητικές εργασίες όλο και περισσότερο πραγματοποιούνται από εργαλεία πληροφορικής.

• 8,3 εκατομμύρια είναι ο αριθμός των θέσεων εργασίας που μπορεί να καταστραφεί μέχρι το 2025. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποσταθεροποιούσε βαθιά τη γαλλική μεσαία τάξη, διότι θα επηρεαστούν κυρίως πολυάριθμες θέσεις εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών

• Η άνοδος της παραγωγικότητας λόγω της εισδοχής της πληροφορικής στην οικονομία θα μπορούσε να δημιουργήσει 30 δισεκατομμύρια ευρώ κρατικών εσόδων και 30 δισεκατομμύρια πρόσθετων ιδιωτικών επενδύσεων, υπό τη συνθήκη ότι το γαλλικό δημόσιο θα δεσμευτεί σε μια στρατηγική προσαρμογής της Γαλλίας στις προκλήσεις που θέτει η «ψηφιακή» επανάσταση…»

• Ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 2016, η ρεφορμιστική CGT, η μεγαλύτερη γαλλική εργατική ομοσπονδία, ανακοίνωνε μια μεγάλη καμπάνια [ii] για το πέρασμα από το 35ώρο το 32ώρο. Ωστόσο, οι αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις της 13 Νοεμβρίου ανέκοψαν βίαια οποιαδήποτε πιθανότητα ανοίγματος με σοβαρούς όρους της συζήτησης γύρω από αυτό το θέμα.

Όποιος παρακολουθεί τις συνέπειες της εισαγωγής των νέων τεχνολογιών και κυρίως της πληροφορικής στην εργασία θα πρέπει να έχει μια σχετική δυσκολία να εκτιμήσει την εκτίναξη της παραγωγικότητας του συγχρόνου εργαζόμενου. Μπορούμε να αναφέρουμε ενδεικτικά ότι:

• Ένας σχεδιαστής οικοδομικών έργων πριν από 30 χρόνια για τη παραγωγή 10 σχεδίων, τα οποία δε μπορούσαν να τροποποιηθούν ή να διορθωθούν (χωρίς να χρειάζεται να τα ξανακάνει από την αρχή), χρειαζόταν περίπου ένα μήνα με το «πενάκι» και το χάρακα. Τέλη της δεκαετίας του 90 ο ίδιος εργαζόμενος μέσω των λογισμικών CAD μπορούσε να παράγει τα ίδια σχέδια σε ασύγκριτα μεγαλύτερη λεπτομέρεια και ακρίβεια, πιο γρήγορα και πιο ξεκούραστα. Αρχές του 2010 αρχίζει και εμφανίζεται η τεχνολογία του ΒΙΜ (Building Information Modeling) όπου με τη βοήθεια 3διάστατων σχεδιαστικών εργαλείων ενσωματώνονται όλα τα σχέδια (αρχιτεκτονικά, μηχανολογικά, ηλεκτρολογικά κ.α.) ενός έργου σε ένα ψηφιακό μοντέλο. Ταυτόχρονα, παρουσιάζεται η εξέλιξη του έργου ψηφιακά, βήμα βήμα, βελτιστοποιώντας την οργάνωση του εργοταξίου και τυχόν λάθη που η διόρθωση τους θα είχε μεγάλο οικονομικό και χρονικό κόστος.

• Η ανάπτυξη των drones πέρα από τη στρατιωτική βιομηχανία, ήδη καταργεί χιλιάδες επικίνδυνα πόστα εργασίας (εναερίτες, νυχτερινές βάρδιες κτλ.) λόγω των «ψηφιακών επιθεωρήσεων» σε μεγάλα έργα υποδομών (γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές, πυλώνες μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, αυτοκινητόδρομοι κτλ.).
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα, ωστόσο η ουσία συμπυκνώνεται σε μια τάση αύξησης της ανεργίας, λόγω καταστροφής παλαιών ειδικοτήτων και θέσεων εργασίας, με ταυτόχρονη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Η εμπειρία δείχνει ότι η εφαρμογή του 35 ώρου στη Γαλλία βελτίωσε από τη μια σημαντικά τη ζωή ενός τμήματος των εργαζομένων, από την άλλη όμως χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή για το πάγωμα των μισθών και ως εργαλείο για τη μαζική εξάπλωση των προσωρινών και ευέλικτων μορφών απασχόλησης, την ίδια στιγμή που ο δείκτης παραγωγικότητας ανέβαινε κατά 4%. Τελικά, ενώ περιορίστηκε η ανεργία στις αρχές του 2000, στη συνέχεια με το ξέσπασμα της κρίσης του 2008 επανήλθαν τα υψηλά ποσοστά.

Η προγραμματική αντεπίθεση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

Στην εποχή της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, η απουσία ενός διακριτού προγράμματος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για το μετασχηματισμό της εργασίας συνιστά σημαντική έλλειψη. Στο αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα της Ανταρσύα γίνεται μια σύντομη αναφορά, χωρίς επί της ουσίας να ξεχωρίζει κάτι ή να δίνεται ειδικό βάρος. Αντιμετωπίζεται δυστυχώς σαν ένα ακόμα σημείο στη λίστα των «αυτονόητων», «δίκαιων» και «πάγιων» αιτημάτων.

Η λογική της αδράνειας και η «παραμονή» στα εργατικά «κεκτημένα» και τα δημοκρατικά δικαιώματα των προηγούμενων δεκαετιών μπορεί να θεωρείται «ασφαλής» πρακτική αλλά επί της ουσίας αποστεώνει τον πολιτικό αγώνα της εργατικής τάξης. Εξασθενεί τη αναγκαία πάλη για την κατάκτηση μέτρων γενικής ισχύος, μέτρων «από όλους, για όλους» απέναντι σε κράτος, ΕΕ και κεφάλαιο. Αφήνει χώρο αποκλειστικά στο κεφάλαιο και την εργοδοσία να διαμορφώνουν το δικό τους σύστημα «αξιών», τη δικιά τους ατζέντα και ιδεολογήματα σε σχέση με το χρόνο και τις σχέσεις εργασίας, τον ελεύθερο χρόνο κτλ.

Είμαστε στην εποχή όπου οι «δυνατότητες» μπορούν να συναντηθούν με τις «ανάγκες» της εργατικής τάξης. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αναδεικνύει ένα τέτοιο «ρεαλισμό» και προωθεί μέτρα γενικής ισχύος υπέρ της εργασίας και κόντρα στην αντεργατική εκστρατεία κεφαλαίου και ΕΕ, όπως:

• Η άμεση και γενική καθιέρωση του 35ώρου σε πρώτη φάση με άμεσο στόχο τη σταδιακή μεταφορά προς το 32ώρο ή 30ώρο. 35ώρο με ενιαίο ωράριο 7 ωρών και 5 εργάσιμων ημερών την εβδομάδα χωρίς μείωση των αποδοχών. Αύξηση των ημερών άδειας για όλους-ες. Δραστική μείωση των ορίων συνταξιοδότησης

• 35ώρο και περαιτέρω μείωση του συνολικού αναγκαίου χρόνου στις 32 ή 30 ώρες εργασίας, με χτύπημα της ανεργίας και κατάργηση της ελαστικής απασχόλησης, αύξηση της σταθερής απασχόλησης για τη νεολαία για όλους τους εργαζόμενους.

• 35ώρο και περαιτέρω μείωση των ωρών εργασίας, σαν όρος βελτίωσης της υγείας και της ασφάλειας των εργαζόμενων. Για ισορροπία ανάμεσα σε προσωπική ζωή και εργασία, μείωση του κόστους και ενσωμάτωση μέρους του χρόνου μετακίνησης προς και από το χώρο εργασίας.

• 35ώρο και περαιτέρω μείωση του χρόνου εργασίας για να μειωθεί η ανισότητα και οι διακρίσεις στην εργασία απέναντι στις γυναίκες

• 35ώρο και περαιτέρω μείωση του χρόνου εργασίας ενάντια στις υπερωρίες και την εντατικοποίηση της εργασίας. Επιβολή καθορισμένου χρόνου εργασίας ειδικά στα τεχνικά επαγγέλματα και στη πνευματική εργασία, όπου οι εργαζόμενοι επί της ουσίας εργάζονται πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα. 30ώρο για τους εργαζόμενους στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα

Η πάλη για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου εντός των καπιταλιστικών πλαισίων δεν εξασφαλίζει από μόνη της τη καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας και του ύψους των μισθών. Είναι μια σχετική και προσωρινή νίκη. Διαφιλονικούμενη και υπό αίρεση κατάκτηση. Στα πλαίσια της καπιταλιστικής αγοράς από μόνο του και χωρίς τη πάλη του εργατικού κινήματος, μπορεί να μετατραπεί σε δούρειος ίππος για την εισαγωγή της ελαστικότητας στην εργασία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτοι που έχουν αναφερθεί στα μέτρα για εβδομάδα 4 ή 3 εργάσιμων ημερών είναι γάλλοι και μεξικάνοι καπιταλιστές [iii]. Μόνο στα πλαίσια της επαναστατικής διαδικασίας μπορεί να θεωρείται μέτρο που προωθεί μόνιμα και σταθερά τα εργατικά συμφέροντα.

Θοδωρής Μουγιάκος και Χρίστος Ανδριανόπουλος, μέλη της επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γαλλίας)

Σημειώσεις
________________________________________
[i] « LES CLASSES MOYENNES FACE À LA TRANSFORMATION DIGITALE. Comment anticiper? Comment accompagner?», Ronald Berger Strategy Consultants, Octobre 2014 http://www.rolandberger.fr/media/pdf/Roland_Berger_TAB_Transformation_Digitale-20141030.pdf

[ii] http://www.cgt.fr/Travailler-toutes-travailler-tous.html#Propositions-et-pistes-que-la-CGT-met-en-debat-avec-les-salarieψ σς -e-s

[iii] Ο δεύτερος πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, ο μεξικάνος μεγιστάνας των τηλεπικοινωνιών Κάρλος Σλιμ προτείνει 33 ώρες εργασίας σε εργάσιμη εβδομάδα τριών ημερών και σύνταξη στα 70-75, http://www.challenges.fr/revue-de-presse/20140721.CHA6297/le-milliardaire-carlos-slim-defend-la-semaine-de-3-jours.html

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Κίμων Ρηγόπουλος

Υπάρχει μία μεγάλη και κατά τα άλλα συμπαθής κατηγορία ανθρώπων, που κατοικοεδρεύουν στα σύννεφα. Εκεί λιάζονται, ξεχειμωνιάζουν και προσμετρούν τον μετρήσιμο βίο τους «εν ειρήνη» Πάντοτε εύπιστοι στις πατροπαράδοτες βεβαιότητες και ευπειθείς στα φιρμάνια των υπέργειων αρχόντων τους, χτίζουν το σπιτικό και τη ζωή τους με τόσο συμπαγή υλικά ώστε τα επί της γης να μην τους απασχολούν ιδιαίτερα. Το «μικρό» ή «μεσαίο» όνειρό τους είναι στέρεα δομημένο και στοιχημένο αυστηρά με την αφασία των μικρών και μεσαίων επιδιώξεών τους: να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να βάλουν στην άκρη κάποιες οικονομίες για τις σπουδές της μεγάλης κόρης που παίρνει τα γράμματα, να ψηφίσουν το μικρότερο κακό για το καλό της οικογένειας, που είναι γι’ αυτούς όλη η επικράτεια και ο ορίζοντάς τους. Πάνω από τα σύννεφα η περιοχή είναι προστατευμένη με ένα αδιαφανές πλέγμα κι έτσι οι φιλήσυχοι πολίτες της δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν πώς τα βολεύουν στην κάτω γειτονιά. Θα βρεθούν βέβαια μαζί τους σε τίποτα βαφτίσια, σε καμιά κηδεία που θα συγχωρήσουν και θα συγχωρηθούν, σε κανένα «μικτό» πανηγύρι που θα ξεσαλώσουν βρε αδελφέ και ύστερα θα πάνε να κοιμηθούν τον ύπνο του δικαίου. Γιατί δίκαιο σ’ αυτή την κοινωνία είναι εκείνο που δεν διαταράσσει την μακάρια αταραξία της. Και υπέρτατος νόμος της, ο νόμος της αντισεισμικής αδράνειας.

Και ξαφνικά το «δίκαιο» καταρρέει! Το αυτονόητο ξεθεμελιώνεται! Το θηρίο βρυχάται! Το σαλονάκι και η κρεβατοκάμαρα τρίζουν! Η ταυτότητα με την υπέροχη σφραγίδα της αστυνομίας γίνεται ληγμένο διαβατήριο! Κινδυνεύουν οι άνθρωποι να θυμηθούν ότι είναι άνθρωποι! Κινδυνεύουν να γίνουν ένα με τους παρείσακτους στο ημιυπόγειο της γης! Κάτι πρέπει να γίνει! «Το σύννεφο έφερε βροχή κι έχουμε μείνει μοναχοί»

Ακούγονται μέσα στον κατακλυσμό και κάποιες απωθημένες λέξεις, σχεδόν κιτρινισμένες από την αχρησία τους στο μπαουλοντίβανο της γιαγιάς: καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός και δεν συμμαζεύεται. Κάποιοι ανεπρόκοποι μάλιστα, χωρίς καθόλου να ντρέπονται, διαδίδουν στην αγορά ότι μια συμμαχία με τους κολασμένους ενοίκους της γης είναι αυτό που θα μας σώσει!

Κι εμείς τι να κάνουμε; Τι πρέπει να κάνουμε; Οι σεβάσμιοι γέροντες έχουν βγει ήδη στους δρόμους και καταστρώνουν λιτανεία για να εξευμενίσουν τον θεό που μας τιμωρεί. Μοιάζει με λιμό και σεισμό μαζί. Φταίξαμε; Και αν φταίξαμε, σε τι φταίξαμε; Ας μας πει επιτέλους κάποιος πριν μας καταπιεί η καταστροφή! Τι είναι αυτό που βλέπουν τα μάτια μας; Και πόσο να αντέξει η αδούλευτη στις έκτακτες ανάγκες ψυχή μας; Το εξοχικό μας στην στρατόσφαιρα τουλάχιστον σώθηκε;

Εδώ είμαστε. «Κυρίες και κύριοι, τώρα τα πάνω ήρθαν κάτω», ψιθυρίζει ο μνησίκακος και αόρατος υποβολέας. Τα μερεμέτια στα λίγα τετραγωνικά του περίκλειστου βίου μας περισσότερο τον ξεχαρβαλώνουν παρά τον επισκευάζουν. Και κανένα plan a ή plan b δεν τον σώζουν . Το πολύ κοσκίνισμα τρυπάει το κοσκινάκι πριν δούμε το ζυμάρι. Δεν προετοιμάζεται με πικάντικες συνταγές Μαμαλάκη η λύτρωση.

Αν δεν θέλουμε να μυξοκλαίμε πάνω στα κουφάρια και «στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη» άδοξα, αφού η δόξα δεν είναι αυτοκίνητη για να περπατάει μονάχη… Αν δεν θέλουμε να μας ρουφήξει η τουρμπίνα του μικρότερου κακού, που είναι ο ευφημισμός της δειλίας… Αν αποφασίσουμε ότι δεν χρεώνουμε στο κάθε ανερυθρίαστο τσογλάνι τη ζωή μας… Αν απεξαρτηθούμε χωρίς υποκατάστατα από τα βαριά ναρκωτικά της ανάθεσης σε κάποιον, κάπου, κάποτε… Τότε, ναι. Τότε θα είναι η ψυχή βαθιά που θα ορίσει τα πράγματα. Γιατί την ταμπέλα ‘στο βάθος κήπος’ ή θα την γράψουμε καλλιγραφικά και ευανάγνωστα εμείς οι ίδιοι ή δεν θα την συναντήσουμε ποτέ στο δρόμο μας.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Πραγματοποιήθηκε το 34^ο τακτικό εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο του Ε.Κ.Π στο διάστημα από 19/2 έως 1/3/2016.

Βασικό χαρακτηριστικό του Ε.Κ.Π όλα τα τελευταία χρόνια ήταν και είναι η αποξένωση από κάθε ουσιαστική δράση και αγώνα, η έλλειψη οργάνωσης, συντονισμού και κοινής δράσης τόσο των εργατικών Σωματείων και συλλογικοτήτων όσο και απουσία ανάληψης ουσιαστικών πρωτοβουλιών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και ευρύτερα στις λαϊκές και κοινωνικές δυνάμεις που δέχονται σφοδρή και βάρβαρη επίθεση από το μεγάλο κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό.

Η ραγδαία επιδείνωση των εργατικών και λαϊκών προβλημάτων την περίοδο των μνημονίων δεν συγκίνησε τις δυνάμεις του κομματικού – εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού οι οποίες έμειναν πιστές με συνέπεια στην αδράνεια, στην απάθεια και στην απραξία.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που τα τελευταία 6 χρόνια έχουν την πρώτη ευθύνη και δύναμη στο Ε.Κ.Π είχαν και έχουν τεράστιες ευθύνες για την απαξίωση του ρόλου του Ε.Κ.Π και με την τακτική τους εξακολουθούν να τον υπονομεύουν προτάσσοντας το κομματικό και παραταξιακό τους συμφέρον και με τον τρόπο αυτόν διατηρούν εγκλωβισμένο το Ε.Κ.Π στην ανυπαρξία και την ανυποληψία.

Όλες οι προσπάθειες και πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν σε επίπεδο Διοίκησης του Ε.Κ.Π να μπει μπροστά, να πάρει αγωνιστικές πρωτοβουλίες, να αποτελέσει δύναμη αντίστασης, πάλης και αλληλεγγύης για τους εργαζόμενους σκοντάφτει στην εμμονή των δυνάμεων του ΠΑΜΕ να διατηρήσουν την αδιέξοδη αντιενωτική γραμμή της καθαρότητας και της περιχαράκωσης των δυνάμεών του.

Μια γραμμή που αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση ότι ήταν και είναι επιζήμια για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Οι διαδικασίες που επιδίωξε να επιβάλει το ΠΑΜΕ στο 32^ο Συνέδριο του ΕΚΠ χαρακτηρίστηκαν από αυθαιρεσίες, ετσιθελισμό και επιχείρηση πραξικοπηματικού αποκλεισμού Σωματείων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ιστορικό Σωματείο Ναυτικών, από τα ιδρυτικά του Ε.Κ.Π, της Ένωσης Θαλαμηπόλων, με σκοπό να αλλοιώσει την σύνθεση του Συνεδρίου και να υφαρπάξει αυθαίρετα την αυτοδυναμία που ήταν και είναι ο διακαής πόθος του.

Για την υλοποίηση αυτού του στόχου μεταχειρίστηκε κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο φθάνοντας σε τέτοιο σημείο αθλιότητας να ισχυρίζεται ότι ο αποκλεισμός των σωματείων έγινε από το σύνολο των αντιπροσώπων που μετείχαν στην Συνέλευση και σε αυτόν συναίνεσαν και όλα τα μέλη του Δ.Σ!!!

Η αλήθεια είναι ότι η επιχείρηση νέων εγγραφών και αποκλεισμού στο Δ.Σ απορρίφθηκε από την πλειοψηφία του οργάνου (Δ.Σ) ενώ στην Συνέλευση όλες οι άλλες παρατάξεις αντιτάχθηκαν στους αυθαίρετους αποκλεισμούς που επιχείρησε το ΠΑΜΕ και αποχώρησαν από την Συνέλευση και η πλειοψηφία που διαμόρφωσε το ΠΑΜΕ είναι προφανές ότι ήταν επίπλαστη και συγκυριακή και δεν απηχούσε την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Η πραξικοπηματική απόφαση του ΠΑΜΕ καταρρίφτηκε στην διαδικασία των ασφαλιστικών και δικαιώθηκαν πλήρως τα εμπλεκόμενα Σωματεία και ο σχεδιασμός του ΠΑΜΕ οδηγήθηκε σε οικτρή αποτυχία, μέσω των αποκλεισμών να κατακτήσει την αυτοδυναμία του ιστορικού ΕΚΠ.

Η αποχώρηση όλων των παρατάξεων στην διάρκεια της νομιμοποίησης του Συνεδρίου όπως ήταν επόμενο οδήγησαν στον εκφυλισμό των διαδικασιών με το ΠΑΜΕ να είναι η μόνη δύναμη που ήταν παρούσα ενώ ο αριθμός την δεύτερη μέρα ήταν κάτω από 50 αντιπρόσωποι σε ένα εκλογικό σώμα 189 αντιπροσώπων!!

Αναφορικά με την δύναμη του ΠΑΜΕ, μέλη του Συνδυασμού μας στο Δ.Σ του ΕΚΠ κατέθεσαν συντριπτικά στοιχεία στο Δ.Σ του ΕΚΠ σχετικά με τις εκλογές σε δύο Ναυτεργατικά Σωματεία ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ που αποδεικνύουν σειρά παραβιάσεων των καταστατικών τους διατάξεων, του καταστατικού του ΕΚΠ και της ευρύτερης συνδικαλιστικής νομοθεσίας.

Για τον σκοπό αυτό ζήτησαν με τεκμηριωμένα στοιχεία τον αποκλεισμό του ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ και κατήγγειλαν με συγκεκριμένα στοιχεία ότι ο αριθμός ψηφισάντων είναι καθ’ ολοκληρία αποτέλεσμα καλπονοθείας, πλαστογράφησης των πραγματικών μελών του Σωματείου!! Οι άλλες παρατάξεις παρ’ όλα αυτά εκώφευσαν…..

Σοβαρά ερωτήματα τέθηκαν χωρίς να συζητηθούν στην Συνέλευση όπως ζητήσαμε σχετικά με τα δυο Σωματεία που πρόσκεινται στο ΜΕΤΑ και αφορούν τις οργανώσεις ΠΑΣΥΕ και ΠΑΣΕΦ.

Τα παρακάτω δεδομένα δείχνουν ότι ορισμένες δυνάμεις επιδίδονται επαγγελματικά σε εκλογικές μηχανορραφίες για την κατασκευή αντιπροσώπων με σκοπό την πλασματική ενίσχυση των δυνάμεών τους και την αλλοίωση του εκλογικού σώματος αλλά και της βούλησης των εργαζομένων, γι’ αυτό πιστεύουμε ακράδαντα ότι το εκλογικό σώμα όπως αυτό παρουσιάστηκε στο συνέδριο δεν ανταποκρίνεται στην θέληση των εργαζομένων και οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν είναι καταφανέστατα αλλοιωμένοι και κατασκευασμένοι.

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ «ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ»

ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΕΚΠ

Στις εκλογές του ΕΚΠ οι δυνάμεις που αποτελούσαν τον συνδυασμό «Αυτόνομη Παρέμβαση» λόγω σοβαρότατων διαφωνιών σχετικά με την τακτική και στρατηγική του εργατικού κινήματος, τον ρόλο και τον προσανατολισμό του, αποφάσισαν την διάλυση του συνδυασμού και την ξεχωριστή κάθοδό τους στις εκλογές.

Στο πλαίσιο αυτό οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της ΠΕΝΕΝ και του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων Καπνοβιομηχανίας Παπαστράτου αποφάσισαν την κοινή συμπόρευσή τους και συγκρότησαν τον Συνδυασμό «Ταξική Εργατική Συσπείρωση». Απεύθυναν κάλεσμα συσπείρωσης σε όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που αντιτάσσονται στον εργοδοτικό – κυβερνητικό και κομματικό συνδικαλισμό.

Η πρωτοβουλία αυτή είχε θετική απήχηση και ανταπόκριση σε μια σειρά αντιπροσώπους οι οποίοι επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της ταξικής πάλης υπερασπιζόμενοι τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά του εργατικού κινήματος έχοντας σταθερό μέτωπο ενάντια στην εργοδοσία και το μεγάλο κεφάλαιο αλλά και ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές όπως αυτές ασκήθηκαν τόσο με το παλιό πολιτικό σύστημα (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ κ.λπ) όσο και με την σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Πολιτικές που οδήγησαν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα την ανεργία στην χώρα μας, αποδιοργάνωσαν τις εργασιακές σχέσεις, συνέτριψαν τον θεσμό των ΣΣΕ, κατεδάφισαν το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ισοπέδωσαν τις συντάξεις, την κοινωνική πρόνοια, την υγεία και την δημόσια παιδεία. Οδήγησαν τον δημόσιο πλούτο, τις μεγάλες παραγωγικές επιχειρήσεις στους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, οδηγούν τους εργαζόμενους και πλατειά λαϊκά στρώματα στην φτωχοποίηση και την εξαθλίωση.

Πρόκειται για μια καταστροφική αντιλαϊκή πολιτική η οποία υπηρετεί τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου και εκχωρεί την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία της χώρας μας στα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Η υπογραφή και η ψήφιση του τρίτου μνημονίου από τις παλιές και τις νέες πολιτικές δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ συνιστά μια εξέλιξη δυσμενέστατη για τον λαό και τους εργαζομένους οι οποίοι καλούνται σε έναν πολύμορφο αγώνα διαρκείας να εμποδίσουν και να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς του κουαρτέτου και της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής αφού τα νέα μέτρα θα είναι περισσότερο από ποτέ εξοντωτικά για την εργατική τάξη και τα φτωχομεσαία στρώματα.   

Το εργατικό κίνημα στις συνθήκες αυτές οφείλει να ανασυνταχθεί, να επανασχεδιάσει την τακτική και στρατηγική του, να αποκρυσταλλώσει τα αγωνιστικά και ταξικά χαρακτηριστικά του, να αναπτύξει μεγάλου βεληνεκούς πρωτοβουλίες και δράσεις, να κατακτήσει την μαζικότητα στους αγώνες, να διευρύνει τον ορίζοντα των συμμαχιών με την φτωχομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, να κινητοποιήσει τους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους, να εντάξει στις γραμμές και στον αγώνα την νεολαία, να συγκροτήσει ένα πλατύ ενωτικό αγωνιστικό ταξικό μέτωπο με κατεύθυνση την ακύρωση και ανατροπή των παλιών και νέων μνημονιακών πολιτικών, να σηματοδοτήσει την ρήξη με το μεγάλο κεφάλαιο και με τις πολιτικές που υπηρετούν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του, να αντιστρατευτεί σθεναρά με τον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ, να απαγκιστρωθεί από τα φθαρμένα μοντέλα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα, να απορρίψει τις ακραίες μορφές κομματικοποίησης και την μετατροπή των συνδικάτων σε ιμάντα για την υλοποίηση των κομματικών επιλογών.

Αυτά τα στοιχεία εκφράζουν τις βασικές θέσεις μας για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για το παρόν, το μέλλον και την προοπτική του.

Με αυτές τις απόψεις συμπορευθήκαμε στα πλαίσια του Συνδυασμού «Αυτόνομη Παρέμβαση» στο ΕΚΠ, αυτές τις θέσεις θα υπερασπισθούμε στο νέο σχήμα που συνδιαμορφώσαμε στα πλαίσια του ΕΚΠ και σε αυτό το πλαίσιο θα είναι ο αγωνιστικός και κινηματικός μας προσανατολισμός.

Είναι φανερό ότι οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ (ΣΥΡΙΖΑ – ΛΑΕ) που συμπορεύτηκαν στο κοινό σχήμα δεν συμπλέουν με αυτές τις θέσεις, δεν ασπάζονται τις ίδιες αρχές και αξίες, δεν υπάρχει ίδια στρατηγική, τακτική και στόχευση.

Στις γραμμές του συνυπάρχουν ως αντιλήψεις ενός αναπαλαιωμένου εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που η μόνη επιδίωξη δεν ήταν και δεν είναι η ανάπτυξη των αγώνων των εργαζομένων για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους αλλά η κατάληψη μέσω εκλογικών μηχανισμών θέσεων στα συνδικάτα και η συνέχεια συνοδεύεται με την αδράνεια, την αποξένωση από τους χώρους δουλειάς και τους εργαζόμενους και την περιθωριοποίηση τους από τους κοινωνικούς μαζικούς αγώνες.

Έχοντας αυτό ως πρότυπο και αρχή της «συνδικαλιστικής τους παρέμβασης» και αυτό αντιπροσωπεύει κυρίως τις δυνάμεις που εκφράζονται από το κλίμα Βασιλόπουλου, με τον τρόπο αυτόν λειτούργησαν και στο εκλογικό συνέδριο του ΕΚΠ.

Πολιτικά – κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη των ΣΥΡΙΖΑ – ΛΑΕ πρωταγωνίστησαν σε μια άνευ προηγουμένου παρέμβαση στα εσωτερικά του συνδικαλιστικού κινήματος και των εκλογικών διαδικασιών προκειμένου να νουθετήσουν και να επιβάλουν με κάθε τρόπο την επιλογή τους για την στήριξη του συνδυασμού «Ενωτική Ριζοσπαστική Συνεργασία» (ΜΕΤΑ).

Είναι αυτά τα ίδια πρόσωπα που κόπτονταν διαχρονικά και διακήρυσσαν την «πίστη» τους στην Αυτονομία των Συνδικάτων και απέρριπταν μετά βδελυγμίας την όποια κομματική ανάμειξη στα εσωτερικά του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ελπίζουμε ότι μετά την παταγώδη αποτυχία τους, έστω και εκ των υστέρων να επανεκτιμήσουν με σοβαρότητα και νηφαλιότητα τις άθλιες και ανεπίτρεπτες πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις τους και να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα……  

Στην συνέχεια παραθέτουμε τα αποτελέσματα των εκλογών του 2016 και του 2013:

Αποτελέσματα 2016 για το Διοικητικό Συμβούλιο και την Ελεγκτική Επιτροπή:

1. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (Δ.Ε.Σ.Κ)

             Ψήφους 86

           ΄Εδρες: για το Δ.Σ. 9 και για την Ε.Ε. 2

2. «ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ»

            Ψήφους 30

            ΄Εδρες για το Δ.Σ. 3 και για την Ε.Ε. 1

3. «ΕΝΩΤΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ»

            Ψήφους 30

            ΄Εδρες για το Δ.Σ. 3 και για την Ε.Ε. 0

4.   «ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (Ε.Π.Α.Κ.)»

           Ψήφους 27

           ΄Εδρες: για το Δ.Σ. 3 Και για την Ε.Ε. 0

5. «ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ»(ΕΔΑΣ)

         Ψήφους 13

         ΄Εδρες: για το Δ.Σ 1. Και για την Ε.Ε. 0

Αποτελέσματα 2013 για το Διοικητικό Συμβούλιο και την Ελεγκτική Επιτροπή:

1. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (Δ.Ε.Σ.Κ)

             Ψήφους 94

           ΄Εδρες: για το Δ.Σ. 8 Και για την Ε.Ε. 1

2. «ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»

           Ψήφους 58

           Εδρες: για το Δ.Σ. 5 Και για την Ε.Ε 1

3. «ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (Ε.Π.Α.Κ.)»

           Ψήφους 45

           ΄Εδρες: για το Δ.Σ. 4 Και για την Ε.Ε. 1

4. «ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ»(ΕΔΑΣ)

           Ψήφους 18

           ΄Εδρες: για το Δ.Σ. 2 Και για την Ε.Ε. 0

Τελειώνοντας θέλουμε να εκφράσουμε και δημόσια τις ευχαριστίες μας προς τους αντιπροσώπους που στήριξαν, εμπιστεύτηκαν και ψήφισαν τον Συνδυασμό μας «Ταξική Εργατική Συσπείρωση» και δηλώνουμε ότι θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες τους.

Πειραιάς 3/3/2016

Ταξική Εργατική Συσπείρωση

Παρέμβαση στο Κερατσίνι ενάντια στο ασφαλιστικό έκτρωμα –  Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016 ώρα 18,30 Πλατεία Ζαρντέν

Συνδιοργάνωση:

Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Κερατσινίου - Περάματος - "ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ"

Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας

Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Καπνοβιομηχανίας ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΥ

Συλλογικότητες της περιοχής